Jump to content

Recommended Posts

Δεν ήταν καν πυροτεχνήματα! :)

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • Replies 526
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Το "Λούκυ Λούκ εναντίον Πίνκερτον" είναι ένα απ'τα νεώτερα Λούκυ Λούκ, και ήρθε πρόσφατα και στην χώρα μας.         Είναι ουσιαστικά μια παρωδία του σκανδάλου παρακολούθησης PRISM/NSA, υπό το πλ

Μία από τις πιο γνωστές και μόνιμες παρουσίες στα χέρια των αναγνωστών και στα ράφια των βιβλιοθηκών, είναι αυτή του Λούκυ Λουκ (Lucky Luke). Ο Λούκυ Λουκ είναι ένας "φτωχός και μόνος" καουμπόι στην Ά

:thinking: Μα είναι δυνατόν να μην έχει ανεβεί ακόμα!!! Το τεύχος 79 λοιπόν «ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΙΝΚΕΡΤΟΝ» κυκλοφόρησε χτες Δευτερα 22 Σεπτεμβρίου 2014. Αναγραφομενη τιμη 4,30 και το ISBN του είνα

Posted Images

Μετά από την ανάγνωση του 87ου άλμπουμ της σειράς, ας πω κι εγώ την γνώμη μου. :)

 

Ο φτωχός και μόνος καουμπόι αφήνει την Ευρώπη, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη, για να πεταχτεί μέχρι τον Νότο, όπου θα βρει μεγάλους “Μπελάδες στις φυτείες”. :P

 

Μπορεί να μου αρέσει η παιδική ηλικία του πρωταγωνιστή, όπως εκείνη περιγράφεται στο “Λούκυ Κίντ”, αλλά η αλήθεια είναι ότι είχα επιθυμήσει να διαβάσω μία καλή ιστορία με την κλασική ενήλικη εκδοχή του. Γενικά θα συμφωνήσω με την πλειοψηφία των φίλων που την διάβασαν ότι πρόκειται για μία αξιόλογη ιστορία, χωρίς φυσικά να διεκδικεί τα πρωτεία. Προσωπικά θα την χαρακτήριζα μία σοβαρή δουλειά, που ξεφεύγει από το στυλ που έχει άτυπα καθιερωθεί στον τίτλο (ή τουλάχιστον φαίνεται να ενισχύεται αρκετά), καθώς καλείται να διαχειριστεί με πολύ καλό και διδακτικό τρόπο, ένα ζήτημα που ταλανίζει την ανθρωπότητα αιώνες τώρα κι ακόμα (δυστυχώς) δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς. :(

 

Το σενάριο, λοιπόν, χρησιμοποιεί τον Λούκυ Λουκ για να καυτηριάσει το φαινόμενο της δουλείας και της εκμετάλλευσης των μαύρων και των γυναικών στον Αμερικανικό Νότο και νομίζω ότι το καταφέρνει πολύ εύστοχα. Δεν κάνει εκπτώσεις κι ούτε προσπαθεί να λειάνει την υπόθεση για να γίνει πιο εύπεπτη. Χρησιμοποιείται ρεαλισμός, με αποτέλεσμα να αντλούνται πολλές ιστορικές πληροφορίες για την καθεστηκυία τάξη της εποχής. Πολλές ήταν οι σκηνές που μου θύμισαν μία soft εκδοχή του “Django”. :P Η πλοκή είναι καλογραμμένη και η σκηνοθεσία είναι έτσι δουλεμένη, ώστε να μην κάνει κοιλιά. Αν ήθελα, πάντως, να κάνω ένα παράπονο, αυτό θα ήταν για το φινάλε, το οποίο το βρήκα κάπως βιαστικό και λίγο απότομο. Μιλάω για τον τυφώνα, ο οποίος μπορεί να λειτουργεί σαν ο από μηχανής Θεός και να πετυχαίνει την συμβολική “κάθαρση”, ολοκλήρωσε όμως την ιστορία σχετικά ακατάλληλα ως προς το πρόσωπο του Λούκυ. Και μιας και μίλησα για τον Λούκυ, πιστεύω ότι εδώ έχει χάσει εντελώς το πάνω χέρι. :P Μου φάνηκε ότι η συμμετοχή του στην ιστορία ήταν κάπως λιτή και διακριτική, σε αντίθεση με τον Μπας Ριβς, ο οποίος ήταν ένας χαρακτήρας με ισχυρή προσωπικότητα, που αξίζει μία θέση στην ιστορία, αλλά και στην Ιστορία γενικότερα. Ακόμα και οι Ντάλτον είχαν πιο ενεργό ρόλο εδώ! :lol: Όσον αφορά τον τομέα του χιούμορ, δεν είχαμε μεγάλες “ποσότητες”. Παραδέχομαι, πάντως, ότι υπήρχαν μερικές σκηνές που μου έφεραν ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. :D

 

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μία άκρως διδακτική ιστορία, που αξίζει να διαβαστεί από όλους, με εξαίρεση, ίσως, τους σκληροπυρηνικούς αναγνώστες του Λούκυ Λουκ, που θέλουν ο ήρωάς τους να μονοπωλεί το ενδιαφέρον. Α, και τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν! :lol:

 

Ο εικαστικός τομέας παίρνει πλέον τον χαρακτηρισμό “κλασικός”, μιας κι ο Achde έχει δημιουργήσει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα στα τελευταία άλμπουμ. Το σχέδιο είναι καθαρό και παράλληλα λεπτομερές, ενώ μένει πιστό στις μανιέρες που είχαν υιοθετηθεί παλαιότερα. Ίσως, όμως, να μην ήθελα τόσες καρικατουρίστικες μορφές χαρακτήρων. Κι ο χρωματισμός ήταν αξιόλογος. Η παλέτα που χρησιμοποιήθηκε είχε πλουραλισμό, ενώ και οι σκιάσεις ήταν ενδιαφέρουσες. Έτσι, όλος ο εικαστικός τομέας προσέφερε μία ξεκούραστη κι απολαυστική ανάγνωση.

 

Η έκδοση στέκεται εξαιρετικά, βάζοντας την Μαμούθ στον 21ο αιώνα! :P Η κόλληση στην ράχη είναι γερή, ενώ και το χαρτί είναι καλής ποιότητας. Η εκτύπωση έδινε όμορφα και ζωηρά χρώματα, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για το εξώφυλλο, το οποίο εγκατέλειψε το κίτρινο πλαίσιο, το οποίο είχε υιοθετήσει στα πρόσφατα άλμπουμ. Προσωπικά δεν μ’ ενοχλούσε τόσο, απεναντίας παραδέχομαι ότι χωρίς αυτό “αναπνέει” καλύτερα το σχέδιο. Επίσης με λύπη μου διαπιστώνω ότι έχουν περάσει τρία άλμπουμ και τα ορθογραφικά λάθη στο οπισθόφυλλο παραμένουν. Πλέον είναι απαράδεκτο κι ανεπίτρεπτο. :Ungry: Από τα εξτραδάκια δεν είχαμε πολλά πράγματα. Ένα σύντομο βιογραφικό του “πατέρα” Morris (το οποίο είναι καθιερωμένο), ένας φόρος τιμής κι ευγνωμοσύνης στον μεγάλο Albert Uderzo, από τον Achde και μία αναφορά (μαζί με μία φωτογραφία) στον Μπας Ριβς, τον οποίο είδαμε στην ιστορία. Το άλμπουμ θα ολοκληρωθεί με ένα μικρό σχέδιο ενός καλοφαγά αλιγάτορα, το οποίο μ’ έκανε κι άφησα το έντυπο στο κομοδίνο μου, γελώντας. :lol:

 

Να εκφράσω και μία απορία μου? :thinking: Συνήθως κατά την δημιουργία ενός κόμικ τον πρώτο λόγο τον έχει ο σεναριογράφος. Εδώ, όμως, έχουμε έναν σχεδιαστή που γράφει το όνομά του πρώτο στο εξώφυλλο (συνήθως του σχεδιαστή μπαίνει δεύτερο), υπογράφει το τελευταίο καρέ κάθε σελίδας (εντάξει, αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται από τους σχεδιαστές) και κάνει αφιέρωση στον εκλιπόντα Uderzo. Από την άλλη ο Jul δεν “ακούγεται” καθόλου. Μόνο σ’ εμένα φαίνεται παράξενο όλο αυτό? Όχι ότι μ’ ενοχλεί. Κουτσομπολιό να γίνεται! :lol:

 


:beer5:

  • Like 6
  • Thanks 2
Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, Indian είπε:

Να εκφράσω και μία απορία μου? :thinking: Συνήθως κατά την δημιουργία ενός κόμικ τον πρώτο λόγο τον έχει ο σεναριογράφος. Εδώ, όμως, έχουμε έναν σχεδιαστή που γράφει το όνομά του πρώτο στο εξώφυλλο (συνήθως του σχεδιαστή μπαίνει δεύτερο), υπογράφει το τελευταίο καρέ κάθε σελίδας (εντάξει, αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται από τους σχεδιαστές) και κάνει αφιέρωση στον εκλιπόντα Uderzo. Από την άλλη ο Jul δεν “ακούγεται” καθόλου. Μόνο σ’ εμένα φαίνεται παράξενο όλο αυτό? Όχι ότι μ’ ενοχλεί. Κουτσομπολιό να γίνεται! :lol:


Στα πρώτα άλμπουμ σε σενάριο Γκοσινύ, μόνο το όνομα του Μορίς αναγραφόταν.
Σκέψου για 1η φορά το όνομα του Γκοσινύ μπήκε στο εξώφυλλο στο 10ο άλμπουμ που έγραψε ο Γάλλος ( το "Les Rivaux de Painful Gulch", οι γνωστοί μας "Αντίπαλοι").
Kι εννοείται πάντα πρώτο το όνομα του Μορίς.

Ε, αυτός ήταν ο δημιουργός του ήρωα. Δεν ήθελε να του πάρει ο Γκοσινύ τη δόξα (άσχετα αν του την πήρε :lol:).

Οπότε κι ο Ασντέ ακολουθεί την τακτική του "δάσκαλου" και αναγράφει πρώτα το όνομά του κι έπειτα αυτό του σεναριογράφου :)

 

 

Πριν από 1 ώρα, Indian είπε:

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μία άκρως διδακτική ιστορία, που αξίζει να διαβαστεί από όλους, με εξαίρεση, ίσως, τους σκληροπυρηνικούς αναγνώστες του Λούκυ Λουκ, που θέλουν ο ήρωάς τους να μονοπωλεί το ενδιαφέρον.

 

Ε όχι και να μην το διαβάσουμε οι σκληροπυρηνικοί φανς του Λούκυ Λουκ.
Ίσα ίσα, αν δεν το διαβάσουμε εμείς ποιος θα το διαβάσει :)
Ίσως δεν πρέπει να το διαβάσουν οι σκληροπυρηνικοί φανς του Γκοσινύ.
Εκεί θα υπήρχε ένα πόιντ :)

 

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, Laz33 είπε:

Ε, αυτός ήταν ο δημιουργός του ήρωα. Δεν ήθελε να του πάρει ο Γκοσινύ τη δόξα (άσχετα αν του την πήρε :lol:).

 

Τον Morris, σαν δημιουργό του ήρωα, θα μπορούσαμε να του δώσουμε ελαφρυντικά και να πάμε πάσο! :lol:

 

Πριν από 1 ώρα, Laz33 είπε:

Ίσως δεν πρέπει να το διαβάσουν οι σκληροπυρηνικοί φανς του Γκοσινύ.
Εκεί θα υπήρχε ένα πόιντ

 

Ναι, έχεις δίκιο. Με αυτή την έννοια το είπα. ;)

 

 

:beer5:

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

 Τι ειναι αυτο παλι??? 9 Απριλιου στη Γαλλια. Απο τη fb σελιδα του Lucky Luke πριν λιγα λεπτα..

142621673_3699202056823822_6909686377682278098_o (1).jpg

Edited by gosvas
  • Like 13
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites

Eκτός σειράς βέβαια, αλλά δεν μας χαλάει καινούριος Λούκυ Λουκ.
Toυ Bonhomme βλέπω είναι, άρα πρόκειται για τη "συνέχεια" του "Ποιος Σκότωσε τον Λούκυ Λουκ" :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edited by Laz33
  • Like 10
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Το εξώφυλλο είναι αναφορά σε παλιό σπαγγέτι γουέστερν. Σπάω το κεφάλι μου αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τον τίτλο. 

  • Like 6
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Διάβασα πρώτη φορά τις Τηγανίτες για τους Ντάλτον

 

Είχα ακούσει ότι είναι από τα πιο χιουμοριστικά άλμπουμ, γι'αυτό ήταν από αυτά που έδωσα προταιρεότητα στην αγορά τους, από τις αρκετές ελλείψεις μου σε Λούκυ Λουκ. Σε γενικές γραμμές, όπως περίμενα, ήταν πολύ ευχάριστο. Ωραία ανάλαφρη χιουμοριστική περιπέτεια, αξιομνημόνευτες ατάκες και η αγαπημένη αντιπαλότητα ΛΛ-Ντάλτον. Το ότι διαδραματίζεται στο Μεξικό επίσης ευχάριστη αλλαγή σκηνικού. Όσον αφορά τώρα αν το βρήκα τόσο ξεκαρδιστικό όσο περίμενα με βάση τα όσα είχα ακούσει, μάλλον όχι. Χωρίς να λέω ότι δεν είχε πλάκα, προσωπικά δεν με έπιασα κάπου να γελάω δυνατά. Γενικά βέβαια δεν το συνηθίζω, γελάω δύσκολα με κάτι που βλέπω/διαβάζω. Όχι ότι μειώνει την αξία της ιστορίας, απλά φαντάζομαι ότι μάλλον με καθιστά έναν λίγο λιγότερο ενθουσιώδη αναγνώστη των Λούκυ Λουκ. Μπορει από την άλλη κάποιο άλλο άλμπουμ να μου δουλέψει παραπάνω και να γελάσω με την ψυχή μου, ποιος ξέρει. Το χιούμορ είναι υποκειμενικό εξάλλου. Όπως και να 'χει, πέρασα καλά!

  • Like 7
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, Tsaklas είπε:

Διάβασα πρώτη φορά τις Τηγανίτες για τους Ντάλτον

 

Είχα ακούσει ότι είναι από τα πιο χιουμοριστικά άλμπουμ, γι'αυτό ήταν από αυτά που έδωσα προταιρεότητα στην αγορά τους, από τις αρκετές ελλείψεις μου σε Λούκυ Λουκ. Σε γενικές γραμμές, όπως περίμενα, ήταν πολύ ευχάριστο. Ωραία ανάλαφρη χιουμοριστική περιπέτεια, αξιομνημόνευτες ατάκες και η αγαπημένη αντιπαλότητα ΛΛ-Ντάλτον. Το ότι διαδραματίζεται στο Μεξικό επίσης ευχάριστη αλλαγή σκηνικού. Όσον αφορά τώρα αν το βρήκα τόσο ξεκαρδιστικό όσο περίμενα με βάση τα όσα είχα ακούσει, μάλλον όχι. Χωρίς να λέω ότι δεν είχε πλάκα, προσωπικά δεν με έπιασα κάπου να γελάω δυνατά. Γενικά βέβαια δεν το συνηθίζω, γελάω δύσκολα με κάτι που βλέπω/διαβάζω. Όχι ότι μειώνει την αξία της ιστορίας, απλά φαντάζομαι ότι μάλλον με καθιστά έναν λίγο λιγότερο ενθουσιώδη αναγνώστη των Λούκυ Λουκ. Μπορει από την άλλη κάποιο άλλο άλμπουμ να μου δουλέψει παραπάνω και να γελάσω με την ψυχή μου, ποιος ξέρει. Το χιούμορ είναι υποκειμενικό εξάλλου. Όπως και να 'χει, πέρασα καλά!

 

Όταν το διαβάσεις μερικές φορές ακόμα θα δεις ότι η ατάκα του Αβερελ Κουακοκομεκικι είναι κάθε φορά διαφορετική και κάθε φορά πιο αστεία!!!

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Διάβασε Μαύρους Λόφους και Αντιπάλους.
Αν ούτε αυτά τα θεωρήσεις ιδιαίτερα αστεία, τότε μάλλον δεν είναι για σένα ο Λούκυ Λουκ.
Αν ούτε με τον Αστερίξ γελάς, τότε δεν είναι για σένα ο Γκοσινύ γενικότερα.
Το χιούμορ δεν δουλεύει σε όλους το ίδιο.
Δώσε πάντως κι άλλη ευκαιρία.
Ένα άλμπουμ που για κάποιον είναι αστείο, για τον άλλο δεν είναι. Και αντίστροφα.
Πχ πολλοί θεωρούν τρομερά αστεία τη Νιτρογλυκερίνη.
Εγώ δεν είμαι τόσο ενθουσιώδης, χωρίς να λέω ότι δεν μ΄αρέσει.
Μπορεί και με σένα να έγινε το ίδιο με τις Τηγανίτες.
Και καλό είναι να διαβάζεις κάτι χωρίς να έχεις μεγάλες προσδοκίες.
Θα το ευχαριστηθείς περισσότερο :)
 

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
33 λεπτά πριν, Laz33 είπε:

Διάβασε Μαύρους Λόφους και Αντιπάλους.
Αν ούτε αυτά τα θεωρήσεις ιδιαίτερα αστεία, τότε μάλλον δεν είναι για σένα ο Λούκυ Λουκ.
Αν ούτε με τον Αστερίξ γελάς, τότε δεν είναι για σένα ο Γκοσινύ γενικότερα.
Το χιούμορ δεν δουλεύει σε όλους το ίδιο.
Δώσε πάντως κι άλλη ευκαιρία.
Ένα άλμπουμ που για κάποιον είναι αστείο, για τον άλλο δεν είναι. Και αντίστροφα.
Πχ πολλοί θεωρούν τρομερά αστεία τη Νιτρογλυκερίνη.
Εγώ δεν είμαι τόσο ενθουσιώδης, χωρίς να λέω ότι δεν μ΄αρέσει.
Μπορεί και με σένα να έγινε το ίδιο με τις Τηγανίτες.
Και καλό είναι να διαβάζεις κάτι χωρίς να έχεις μεγάλες προσδοκίες.
Θα το ευχαριστηθείς περισσότερο :)
 

Αστεριξ έχω διαβάσει τα πρώτα 34 από μικρός και θυμαμαι γελούσα. Πρόσφατα δεν έχω κάνει επανάληψη κάποιο για να δω πως μου φαίνονται σήμερα. Έχω σκοπό να τα πιασω απ την αρχή κάποια στιγμή. Από Γκοσινυ πάντως με διασκέδαζε πολύ και ο Μικρός Νικόλας. 

 

Τα 2 ΛΛ που πρότεινες τα έχω πάντως, θα είναι τα επόμενα που θα τσεκάρω. Αλλά όπως είπες, δεν πτοούμαι, το χιούμορ είναι κάτι καθαρά προσωπικό και μπορεί να μου αρέσουν τελείως τυχαία άλμπουμ που κάποιος σκληροπυρηνικος φαν του Λουκ να μην τα θεωρεί απαραίτητα ως "τοπ". 

  • Like 7
Link to post
Share on other sites

Για μένα το πιο αστείο είναι ο Δικαστής. Μακράν κιόλας. Οι Τηγανίτες είναι αστείο άλμπουμ αλλά νομίζω ότι είναι περισσότερο για όσους είναι ήδη αναγνώστες, ενώ ο Δικαστής στέκεται και μόνος του.

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
3 ώρες πριν, Tsaklas είπε:

Τα 2 ΛΛ που πρότεινες τα έχω πάντως, θα είναι τα επόμενα που θα τσεκάρω. Αλλά όπως είπες, δεν πτοούμαι, το χιούμορ είναι κάτι καθαρά προσωπικό και μπορεί να μου αρέσουν τελείως τυχαία άλμπουμ που κάποιος σκληροπυρηνικος φαν του Λουκ να μην τα θεωρεί απαραίτητα ως "τοπ". 

 


Εννοείται ισχύει αυτό.
Απ΄τη στιγμή ειδικά που λες ότι γελάς με τον Αστερίξ, σίγουρα θα βρεις ιστορίες Λούκυ Λουκ που θα σου φανούν αστείες.
Απλά μπορεί να μην είναι αυτές που σου προτείνω εγώ.
Ο καθένας έχει διαφορετικό χιούμορ.
Μπορεί δηλαδή ούτε με τους Μαύρους Λόφους να γελάσεις, ούτε με τους Αντίπαλους.
Επειδή τα βρίσκω τρομερά αστεία άλμπουμ, δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι θα τα βρεις κι εσύ.

Το ίδιο και με το Δικαστή που σου προτείνει ο Kurdy.
Επίσης πολύ αστείο τεύχος κατά τη γνώμη μου. Αλλά μπορεί εσένα να μη σ΄αρέσει.
Και αντίστροφα, μπορεί να βρεις πολύ αστεία τεύχη που εγώ δεν τα θεωρώ τόσο τοπ στο θέμα χιούμορ.

Παίζει επίσης πολύ κι αυτό που λέει ο Manitou.
Μπορεί κάτι να μη σου φανεί αστείο με την 1η, αλλά όταν το ξαναδιαβάσεις να ρίξεις πολύ γέλιο.
Πχ όταν ήμουν μικρός θυμάμαι θεωρούσα το Τσίρκο απ΄τα πιο βαρετά τεύχη. Όχι απλά του Γκοσινύ.

Όλης της σειράς.
Και τώρα όποτε το διαβάζω καραγουστάρω, θεωρώντας το πολύ πνευματώδες.
Ίσως παίζει και η ηλικία ρόλο... δεν ξέρω.

 

Και κάτι τελευταίο.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι πιο αστείες ιστορίες της σειράς είναι και οι καλύτερες συνολικά.
Πχ τα δύο πιο αγαπημένα μου άλμπουμ είναι τα Σύρματα στα Λιβάδια και ο Μπίλυ ο Τρομερός.
Αλλά δεν θεωρώ ότι είναι τα πιο αστεία.
Λογαριάζω κι άλλα πράματα πέρα απ΄το χιούμορ όταν κρίνω μια ιστορία.

 

Δώσε πάντως κι άλλη ευκαιρία στη σειρά και περιμένω τις εντυπώσεις σου :)

 

  • Like 9
Link to post
Share on other sites

Ε ναι προφανώς είναι πολύ μα πολύ υποκειμενικό όλο αυτό. Εγώ ας πουμε δεν θα σου πρότεινα ούτε τον Δικαστή ούτε τους Μαύρους λόφους σαν αστείο που οι άλλοι φίλοι τα θεωρούν πιο αστεία. Πάντως τα ΛΛ είναι πεδίον δόξας λαμπρό.  Έχουν παρά πάρα πολλά τεύχη που μπορείς να βρεις το αγαπημενο σου. Σε εκείνη την πρόσφατη δημοσκόπηση που κάναμε έγινε χαμός. Πάρα πολλές επιλογές. Ωραία σειρά και νομίζω ήρθε η ώρα να την κάνω επανάληψη ακούγοντας το τραγουδάκι των Έτσι ντε που λέει " Το τσίρκο είναι τεύχος που γουστάρω πολύ. Ο Έρασμιος Μουλιγκαν τζογαδόρος μπεκρης. Και ο φιδογδαρτης Τζόε το μονόφθαλμο λιοντάρι, έχω αποκοιμηθεί πάνω στο μαξιλαρι..":lol:

 

edit: Και το σχετικό άσμα

https://www.youtube.com/watch?v=lDc-4WR-6z4

Edited by Manitou
  • Like 8
Link to post
Share on other sites

Όταν κάποιος θέλει να γελάσει διαβάζοντας ένα κόμικ θα πάρει ένα "Λούκυ Λουκ" ένα "Αστερίξ" κτλ.

Ευτυχώς (για εμένα) τα περισσότερα από αυτά δεν προσφέρουν μόνο ξερό γέλιο, αλλά διαβάζοντας τα, είτε σου περνάν κάποιο μήνυμα, είτε μαθαίνεις για κάποιο ιστορικό γεγονός, τα ήθη και τα έθιμα για την εκάστοτε εποχή, ή παρακολουθείς ταυτόχρονα μια ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ιστορία κα.

Συνήθως βέβαια παίζει ρόλο και σε ποια ηλικία τα διαβάζει κανείς. Σε μια μικρότερη ηλικία θα δώσει κάποιος προτεραιότητα περισσότερο στο χιούμορ, ενώ μεγαλώνοντας θα εκτιμήσει και τα υπόλοιπα.

Προσωπικά πάντα με ενδιέφερε ένα κόμικ να έχει όλα τα παραπάνω (για αυτό κάποια από αυτά, πχ "Αστερίξ", άργησα να τα πιάσω στα χέρια μου γιατί νόμιζα - λανθασμένα από ότι αποδείχτηκε - ότι είχαν μόνο ξερό και ανούσιο χιούμορ.

Το σωστό πάντα είναι, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, να διαβάζεις ένα κόμικ και δεύτερη ίσως και τρίτη φορά

για να το εκτιμήσεις καλύτερα.         

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, hudson είπε:

Όταν κάποιος θέλει να γελάσει διαβάζοντας ένα κόμικ θα πάρει ένα "Λούκυ Λουκ" ένα "Αστερίξ" κτλ.

Ευτυχώς (για εμένα) τα περισσότερα από αυτά δεν προσφέρουν μόνο ξερό γέλιο, αλλά διαβάζοντας τα, είτε σου περνάν κάποιο μήνυμα, είτε μαθαίνεις για κάποιο ιστορικό γεγονός, τα ήθη και τα έθιμα για την εκάστοτε εποχή, ή παρακολουθείς ταυτόχρονα μια ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ιστορία κα.

Συνήθως βέβαια παίζει ρόλο και σε ποια ηλικία τα διαβάζει κανείς. Σε μια μικρότερη ηλικία θα δώσει κάποιος προτεραιότητα περισσότερο στο χιούμορ, ενώ μεγαλώνοντας θα εκτιμήσει και τα υπόλοιπα.

Προσωπικά πάντα με ενδιέφερε ένα κόμικ να έχει όλα τα παραπάνω (για αυτό κάποια από αυτά, πχ "Αστερίξ", άργησα να τα πιάσω στα χέρια μου γιατί νόμιζα - λανθασμένα από ότι αποδείχτηκε - ότι είχαν μόνο ξερό και ανούσιο χιούμορ.

Το σωστό πάντα είναι, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, να διαβάζεις ένα κόμικ και δεύτερη ίσως και τρίτη φορά

για να το εκτιμήσεις καλύτερα.         

 

Μάλιστα είναι φοβερό ότι καμιά φορά συμβαίνει και ανάποδα όλο αυτό, τονίζοντας ακόμα περισσότερο τη σχέση ηλικίας, επανάληψης και φάσης ζωής με την ανάγνωση ενός κόμικ. Εγώ ΛΛ διάβασα πρώτη φορά 9 χρονών. Τότε εντυπωσιάστηκα, τα απόλαυσα, αλλά δεν θυμάμαι τόσο το "γέλασα". Θα μου πεις έχουν περάσει και 32 χρόνια από τότε - που να θυμάσαι.

Το θέμα είναι ότι τώρα ξαναδιαβάζοντας τα για πολλοστή φορά με πιάνω κάποιες φορές να γελάω (πράγμα που δεν μου συμβαίνει συχνά στα κόμικ πια) και να μονολογώ "ε τον κερατά που το σκέφτηκε".

 

 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
5 λεπτά πριν, Manitou είπε:

Μάλιστα είναι φοβερό ότι καμιά φορά συμβαίνει και ανάποδα όλο αυτό, τονίζοντας ακόμα περισσότερο τη σχέση ηλικίας, επανάληψης και φάσης ζωής με την ανάγνωση ενός κόμικ. Εγώ ΛΛ διάβασα πρώτη φορά 9 χρονών. Τότε εντυπωσιάστηκα, τα απόλαυσα, αλλά δεν θυμάμαι τόσο το "γέλασα". Θα μου πεις έχουν περάσει και 32 χρόνια από τότε - που να θυμάσαι.

Το θέμα είναι ότι τώρα ξαναδιαβάζοντας τα για πολλοστή φορά με πιάνω κάποιες φορές να γελάω (πράγμα που δεν μου συμβαίνει συχνά στα κόμικ πια) και να μονολογώ "ε τον κερατά που το σκέφτηκε".

 

 

Ακριβώς αυτό.

Τα "Λούκυ Λουκ" δεν προσφέρουν "επιφανειακό" γέλιο. Πολλές φορές σε κερδίζουν παρόλα το χιούμορ τους. Και καμιά φορά είναι τόσο έξυπνο που ίσως να το πιάσεις με μια δεύτερη ανάγνωση.

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.