Leaderboard

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΚΥΚΛΟΥ – ΛΕ.ΦΙ.Κ. (17/02/2009-21/09/2026) Για αυτούς που δεν έχουν υπομονή, το συμπέρασμα είναι : Η ΛΕΦΙΚ κλείνει Για αυτούς που έχουν υπομονή ακολουθεί «μακρυνάρι» με ιστορία-αναμνήσεις-συναισθήματα. Ήταν Αύγουστος του 2006 σε ένα μονοήμερο ταξίδι μου στο Βόλο που ενηλικιώθηκε η ιδέα να γίνει ένα φόρουμ για κόμικς μαζί με τον παλιό Βολιώτη φίλο Δημήτρη (aka GERAKOMATHS). Εγώ με ειδικότητα στα φόρουμ από το εξωτερικό (ήμουν admin για κάποια φόρουμ εξωτερικού την τελευταία πενταετία) και αυτός με ειδικότητα για tracker (ήταν υπεύθυνος σε ελληνικό tracker όπου και γνωριστήκαμε). Δεν θα μακρηγορήσω για το φόρουμ, αυτό είναι για άλλο θέμα. Θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ στη ΛΕΦΙΚ ώστε να μείνω εντός θέματος. Το φόρουμ λοιπόν, αφού πέτυχε (πολλά μέλη), είχε μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με το εξωτερικό. Ήταν καθαρά ελληνικό και αφού δεν ήμασταν συνηθισμένοι στην online ζωή, έπρεπε να συναντιόμαστε Έπρεπε να γνωριστούμε, να πιούμε μια μπύρα, να τα πούμε από κοντά. Έτσι άρχισαν οι συναντήσεις «σακούλας» (γιατί οι περισσότεροι κουβάλαγαν κόμικς για ανταλλαγή ή πώληση). Αρχίσαμε να συναντιόμαστε σε διάφορες καφετέριες (Θησείο ή κέντρο), σε μπυραρίες(Γλυφάδα) αλλά είχαμε πρόβλημα: είμασταν πολλοί. Δύσκολο να χωρέσεις 30-40 άτομα ξαφνικά σε ένα μαγαζί. Μετά βρήκα μια κρεπερί στο μετρό Αγίου Δημητρίου που μας παραχωρούσε ένα πατάρι που είχε. Περάσαμε κάποιους μήνες εκεί (φεύγαμε όλοι μυρίζοντας κρέπα). Στο μυαλό μου άρχισε να σχηματίζεται ένα όραμα. Να φτιάξουμε ένα Σύλλογο/ΑΜΚΕ ώστε να έχουμε φυσική υπόσταση και να μπορούμε να κάνουμε και άλλα εκτός από το να πίνουμε μπύρες (εκδόσεις, Εκδηλώσεις, να νοικιάσουμε χώρο κ.λ.π.). Τα παιδιά στην αρχή ήταν επιφυλακτικά, τους ζητούσα ήδη πολλά στο φόρουμ, να έχουν και άλλα;. Κουβέντα στην κουβέντα, τους πείθω τελικά να κάνουμε μια ΑΜΚΕ (Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία) και στις 17/2/2009, στο σπίτι του Ίωνα (aka Ion) που είχε γενέθλια, υπογράφουμε το καταστατικό μας και γεννιέται η ΛΕΦΙΚ. Για μένα, η έδρα ήταν απαραίτητη. Αυτός ήταν άλλωστε ο σκοπός, να συναντιόμαστε, να δημιουργούμε και να διασκεδάζουμε. Δύσκολο τόλμημα. Πολλές αντιρρήσεις, τα «κουκιά» δεν βγαίνανε… Βρήκα μια μονοκατοικία στον Κολωνό. Συνεχίστηκαν οι αντιρρήσεις, τσαντίστηκα και το απέρριψα. Για 2-3 μήνες ήμουν ανενεργός, κάποιοι άλλαξαν γνώμη και ξανα-βγήκα στο ψάξιμο. Βρήκαμε το διατηρητέο στην Αγίας Ειρήνης στο Μοναστηράκι. Ιδανικό, κοντά στο μετρό, κέντρο, χωρίς κοινόχρηστα. Το νοικιάσαμε, κάποιοι με βαριά καρδιά. Τα χρήματα έφταναν για 3 μήνες ενοίκια. Ξεκίνησε το ταξίδι και σε εκείνο το μέρος κράτησε 7 χρόνια. Εκδηλώσεις, γέλια και μπόλικη διασκέδαση. Φυσικά και ένα τεράστιο άγχος(για μένα) για να πληρώνουμε τα πάγια. Τα καταφέραμε. Ο ιδιοκτήτης το ζήτησε για ιδιοχρησία. Έπρεπε να φύγουμε. Ανακοινώνω κλείσιμο αλλά 100 περίπου άτομα αντέδρασαν. Θα υποστήριζαν έλεγαν, να βρούμε αλλού. Αρχίζω πάλι ψάξιμο, βρήκα το διαμέρισμα στον 3ο όροφο στην Ιερά οδό. Βάζω πλάτη, το διαμορφώνουμε και γίνεται στολίδι, θέα απίστευτη, πάλι κοντά σε μετρό. Εκεί κρατήσαμε 2 χρόνια, πολύ μεγάλο ενοίκιο, ιδιότροπος ιδιοκτήτης. Πάνω που λέω κλείνουμε, εμφανίζεται ο ιδιοκτήτης του 4ου και μας δίνει το διαμέρισμα του 4ου στο μισό ενοίκιο. Παρ’ όλο που όλοι αυτοί που θα υποστήριζαν είχαν εξαφανιστεί κάνω το απονενοημένο και το κλείνω. Βάζω πάλι πλάτη και από ρημάδι το κάνουμε κούκλα. Πιο ωραία θέα, με μισά πάγια (και μια σπασμένη μέση δική μου). Αρχίσαμε συνεργασίες με διάφορες ομάδες(εκτός κόμικς) για να βγαίνουν τα έξοδα. Μια τέτοια συνεργασία έφερε την ρήξη με μια ομάδα από τους παλιούς οι οποίοι κατηγορώντας με για «φασίστα» αποκόπηκαν από την παρέα και τράβηξαν τον δικό τους δρόμο. Άτομα που μέχρι τότε πρόσφεραν ελάχιστα σε συμμετοχή (σε GC και λέσχη), βρέθηκαν να κάνουν κάτι άλλο με συνεχή συμμετοχή. Φυσικά, κανένας από αυτούς-ες δεν είχε ποτέ τα κότσια να μου μιλήσει πρόσωπο με πρόσωπο. Συνεχίσαμε απτόητοι. Εκδηλώσεις-φανζίν αφιερώματα. Ήρθε η καραντίνα και κόπηκαν όλα. Κλειστή η έδρα, μηδέν τα έσοδα. Κλείνουμε; Τι άλλο αφού τα πάγια έτρεχαν κανονικά. Το eshop ήταν ανύπαρκτο. Μου ζητούσαν 5.000€ για να φτιάξουν ένα αξιόλογο. Κάθισα 2 μήνες και έφτιαξα ένα μόνος μου που είχε τρελή επιτυχία. Ξεχρέωσε την Λέσχη, έβγαλε το Λανφέστ και συντηρούσε φόρουμ και 2 υπαλλήλους. Τέλειωσε η καραντίνα και μείναμε σε ένα υπέροχο χώρο, με ένα πολύ καλό eshop αλλά χωρίς κόσμο. Αυτοί που ερχόντουσαν ήταν πολύ λίγοι για να δικαιολογεί τα έξοδα. Ο κόσμος δεν επέστρεψε μετά την καραντίνα. Έμειναν 5-6 φίλοι και πελάτες. Αλλά η ΛΕΦΙΚ δεν έγινε για να γίνει μαγαζί, έγινε για να συναντιόμαστε. Εγώ δεν είχα πλέον διάθεση για τίποτα, όλα αυτά δημιουργήθηκαν για την επικοινωνία, την παρέα και όχι για τα χρήματα (αντίθετα, αν δεν είχα βάλει πλάτη τόσες φορές θα είχα ένα πολύ καλό κομπόδεμα). Αποφασίστηκε μετά από 6 χρόνια να αφήσουμε τον χώρο στην Ιερά Οδό (τέλειωνε και το συμβόλαιο) και να μεταφερθεί το eshop στον Άγιο Δημήτριο σε ένα ιδιόκτητο χώρο για να μην υπάρχουν έξοδα. Και ήρθε η ώρα, να κλείσει ο κύκλος….. Θέλω να ευχαριστήσω τους συνταξιδιώτες στη ΛΕΦΙΚ όλα αυτά τα χρόνια. Μου έδωσαν χαρά, διασκέδαση, αναμνήσεις αλλά και πίκρες. Έκανα φίλους και φίλες. Γνώρισα την σύντροφό μου, μεγάλωσα τα παιδιά μου μέσα εκεί. Λέσχη Φίλων Κόμικς ήταν μία και μοναδική. Δεν έχει υπάρξει σύλλογος/ΑΜΚΕ/Λέσχη που να έχει έδρα και να ζήσει τόσο. Η ΛΕΦΙΚ έζησε 17 χρόνια και 224 ημέρες…. Δεν μετανιώνω ούτε μια στιγμή για την τρέλα που έκανα Για αυτούς και αυτές που δεν με χωνεύουν, δεν κρατάω κακία. Προσπάθησα να μην βλάψω κανέναν, αν το έκανα, ζητάω συγγνώμη, πάντα είχα καλή διάθεση. Ήρθε ο καιρός να αφοσιωθώ σε αυτό που με ευχαριστεί 100%, το Greekcomics Να γυρίσω 18 χρόνια πίσω.... Όλα αυτά ήταν μια μικρή ανασκόπηση, για 17+ χρόνια θα μπορoύσα να γράψω βιβλίο… αλλά μην σας κουράζω…

Δεν υπήρχε πρόβλημα χρημάτων (εδώ δεν έκλεισε όταν υπήρξε μεγάλο πρόβλημα χρημάτων). Δεν ήταν χώρος εκδηλώσεων ή συναντήσεων, ήταν απλά ένα κατάστημα e-shop και η ΛΕΦΙΚ δεν ιδρύθηκε για να γίνει κατάστημα, ιδρύθηκε και διετέλεσε μέρος πολιτισμού, επικοινωνίας και δημιουργίας. Ο στόχος επετεύχθη και ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Εύχομαι στον καιρό μου να δω κι άλλες τέτοιες τρέλες από τους νεότερους και ότι βοήθεια χρειαστούν ας μου πουν, ακόμα δεν γέρασα....

Ενδιαφέρουσες απόψεις και σε πολλές συμφωνώ. Ας γράψω και εγώ την άποψή μου για ένα πετυχημένο φόρουμ... όσοι θέλουν να κάνουν ένα ή όσοι έχουν ήδη, ίσως βρουν ενδιαφέρουσες συμβουλές... Κατ' αρχάς δεν συγκρίνεται ένα φόρουμ με blog ή τα social media. Διαφορετικές κατηγορίες, διαφορετικά είδη, διαφορετικό αποτέλεσμα. Για μένα, για να πετύχει ένα φόρουμ (δηλαδή να γίνει γνωστό και να μακροημερέψει) χρειάζεται οπωσδήποτε τις ακόλουθες συνθήκες: Σαφείς και απλούς κανόνες που θα ισχύουν για ΟΛΟΥΣ, από τον ιδιοκτήτη έως το απλό μέλος. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις γιατί αυτομάτως δημιουργείς το ερώτημα "γιατί αυτός και όχι εγώ" Αποφυγή φανατισμού οποιουδήποτε είδους. Δεν υπάρχει καλός φανατισμός. Ο φανατισμός έχει παρωπίδες και αποφεύγει την λογική και τον σεβασμό του διαφορετικού. Οπότε αυτομάτως, μακριά από πολιτικά, οπαδικά, θρησκευτικά. Μεγάλη προσοχή στην ΔΟ. Είναι ο καθρέφτης της Κοινότητας. Πολλά φόρουμ βάζουν "κολλητούς" στην διαχείριση που γίνονται μόνιμοι χωρίς να αξίζουν κάτι τέτοιο. Αυτό φέρνει γκρίνια, ανισότητα και εντέλει αποχώρηση καλών μελών. Η ΔΟ πρέπει να ανανεώνεται αλλά και να εκπαιδεύεται στην διαχείριση. Κανείς δεν είναι 100% έτοιμος να αναλάβει διαχείριση ανθρώπων. Πρέπει να καταλάβει τον σκοπό της Κοινότητας και να δουλεύει με το "Εμείς" και όχι με το "Εγώ". Σεβασμός σε όλους. Δεν έχει τόση σημασία αν εγώ είμαι διαχειριστής και ο άλλος ένα απλό μέλος που μόλις μπήκε. Όσο τηρούμε τους κανόνες, οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό στον άλλον. Δεν τον ξέρουμε, δεν ξέρουμε τη ζωή του ή "τι καπνό φουμάρει". Μια Κοινότητα είναι μια μικρή πόλη, έχει όλων των ειδών τους ανθρώπους. Η ΔΟ είναι εδώ για να βάλει σε ισχύ τους κανόνες και να "απαιτήσει" σεβασμό στα μέλη μεταξύ τους. Κανείς δεν είναι εκ προοιμίου ανώτερος από τον άλλον. Με τις πράξεις και την συμπεριφορά μας παίρνουμε την θέση μας στην Κοινότητα και όχι με "ταμπέλες" ,"θέσεις εξουσίας" και "μεγάλα λόγια". Η ζωή θέλει υπομονή και το ίδιο και η κρίση μας για έναν άλλο άνθρωπο. Μην ξεχνάμε ότι ο γραπτός λόγος δεν αντικαθιστά 100% την προσωπική παρουσία. Λάθη γίνονται, είμαστε άνθρωποι, ας είμαστε υπομονετικοί και με καλή διάθεση. Η πολύ αστυνομοκρατία/λογοκρισία δεν φέρνει καλό αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να "πνίγεις" τον κόσμο, πρέπει να αισθάνεται ελεύθερος αλλά και προστατευμένος. Στα 20 χρόνια του GC έχουμε κάνει ban 9 μέλη και αυτά λόγω ακρότητας... Πρέπει να υπάρχει ΣΤΟΧΟΣ. Δεν είναι δυνατόν αν επιζήσει ένα φόρουμ μόνο με την κουβεντούλα. Ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να αισθανθεί ότι συμμετέχει, ότι δημιουργεί, ότι κάπου προοδεύει. Τα 30+ χρόνια που ασχολούμαι με Κοινότητες, έχω δει πάρα πολλά να κλείνουν, γιατί απλά δεν είχαν στόχο. Η σκέτη συζήτηση είναι καλή για τον αρχικό ενθουσιασμό αλλά δεν φτάνει γιατί ο άνθρωπος βαριέται. Και όταν βαρεθεί το φόρουμ είναι ένα κλικ για να φύγεις να πας κάπου με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ΟΛΟΙ είμαστε εδώ για να διασκεδάσουμε/χαλαρώσουμε/νοιώσουμε όμορφα. Να έχουμε ένα μέρος που θα είναι σαν όαση μέσα στο τρελοκομείο της "έξω" ζωής. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ΜΗΝ κάνουμε στον άλλο αυτό που δεν θα θέλαμε να μας κάνουν. ΔΕΝ θα θέλαμε να μας βρίσουν, ΔΕΝ θα θέλαμε ειρωνείες και μπηχτές, ΔΕΝ θα θέλαμε να πάμε κάπου και να βρούμε βαρύ κλίμα και όλους τους θαμώνες τσακωμένους. ΔΕΝ έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, ΔΕΝ έχουμε τίποτα να αποδείξουμε. Διασκέδαση και καλή διάθεση λοιπόν. Αυτή πιστεύω ότι είναι η συνταγή για ένα "πετυχημένο" φόρουμ και μια θετική Κοινότητα. just my 2cents

Ακολουθεί δεύτερο μίνι σεντόνι μετά το πρώτο για τα εικοσάχρονα του διαδικτυακού μου σπιτιού. Η Λέσχη ,μετά την οικογένει;a moy φυσικά, ήταν το δεύτερο σπίτι μου. Την έζησα έντονα και στις τρεις έδρες της. Συνέβαλλα ,όσο μπορούσα, στο φτιάξιμο-ανακαίνιση των δύο τελευταίων. Ήμουν παρόν σε πληθώρα εκδηλώσεων βοηθώντας και περνώντας καλά. Τόσο καλά που πολλές φορές δε το πίστευα. Ακόμα και τώρα ίσως να μη το έχω συνειδητοποιήσει. Θα μου λείψουν πράγματα; Φυσικά και θα μου λείψουν. Μου λείπουν ήδη. Χάρη στην Λέσχη γνώρισα την Νύφη του Θερμαϊκού και επισκέφτηκα ξανά τα λατρεμένα μου Χανιά. Πήγα σε τόσα AthensCon και Vintage. Με εμπιστεύτηκαν και με αποδέχτηκαν για αυτό που είμαι. Επίσης με έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Οι αναμνήσεις όμως παραμένουν αναμνήσεις. Δε ξαναγυρίζουν. Χρειάζονται τόσο οι καλές όσο και οι άσχημες. Οι πρώτες για να χαμογελάς και οι δεύτερες για να μαθαίνεις. Όπως και οι γλυκόπικρες. Ο Γιώργος, η Όλια αλλά και ο Βασίλης με την κοπέλα του είναι πλέον για έμενα οικογένεια. Ξέρουν ότι οτιδήποτε χρειαστούν είμαι ένα τηλέφωνο μακριά. Δε θα χαθούμε το μόνο σίγουρο... @ Valtasar Tο μοιάζει πτωχό Γιώργο μου... Τα καλύτερα ,πάντα, έρχονται!!!

Απολογισμός καλοκαιρινών αγορών , λίγα πράγματα αλλά πάντα απο αγαπημένες σειρές. Οι Πλανήτες ήταν για εμένα προσωπικά πολύ ευχάριστη έκπληξη, καθώς μου άρεσε πολύ σαν ιστορία και σχέδιο, μαζί με τον τόμο του Λάργκο αποτελούν τις δύο αγαπημένες μου εκδόσεις για εφέτος. Η συλλογή Disney ήταν εξαιρετική επιλογή της Κ. για το καλοκαίρι, με ωραίες ιστορίες απο έναν απ'τους καλύτερους σύγχρονους δημιουργούς. To Undertaker το περίμενα καλύτερο να πώ την αλήθεια, δεν παύει όμως να είναι μια όμορφη δουλειά σεναριακά και σχεδιαστικά. Πήρα και το πρώτο μου Μπλουμπερυ, το σχέδιο αν και ασπρόμαυρο φαίνεται πολύ δυνατό και ρεαλιστικό αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα.

Ειδα χθες βραδυ την διαφημιση για την νεα συλλογή από την Hachette,και τσιμπησα κατευθειαν! Πηγα σημερα και αγορασα το πρωτο βιβλιο. Ειναι πολυ ομορφο!Σκληροδετο ,ζωγραφιστο σοκορο,και 282 σελιδες! Τυχερος οποιος μπορεσει και αγορασει ολα τα βιβλια της σειρας! Εγω δυχτυχως δεν μπορω,θα περιοριστω σε πολυ αγαπημενους τιτλους.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό έχω παραμελήσει τις ειδικές αγορές κι έχω επικεντρωθεί στα κόμικς περιπτέρου, αλλά ελπίζω αυτό να είναι παροδικό. Ας ανεβάσω μερικά από τα "καλούδια" που ήρθαν πρόσφατα στα χέρια μου.

Μεγάλη μέρα η σημερινή! Με την απόκτηση της ασπρόμαυρης έκδοσης των Κέλτικων, συμπλήρωσα τη συλλογή μου με όλα τα άλμπουμ της Μαμούθ! Όλα τα BD, όλα τα strip στυλ Συλλογή Τοτέμ, Μικρά Πράσινα Ανθρωπάκια κλπ, συμπεριλαμβανομένων: Επανεκδόσεων ολόκληρων σειρών με διαφορετικά εξώφυλλα (π.χ. Asterix με μπλε ράχη και επόμενη έκδοση, Α' και Β' έκδοση Sin City) Διαφορετικά εξώφυλλα (π.χ. Αστερίξ στου Νορμανδούς, Κόρτο Μαλτέζε: Ο Αετός της Βραζιλίας/Ένας Αετός στη Ζούγκλα) Διαφορετικές εκδόσεις (π.χ. Κόρτο Μαλτέζε: Κέλτικα, τόσο την έγχρωμη όσο και την ασπρόμαυρη έκδοση Όχι όμως και επανεκδόσεις χωρίς ουσιαστικές αλλαγές. Δηλαδή όχι όλες τις εκδόσεις του Λούκυ Λουκ #1 για παράδειγμα όπου το εξώφυλλο παραμένει το ίδιο. (Λέτε να αρχίσω να τα μαζεύω και αυτά;) Επίσης αν έχει βγει κάτι σε μαλακό και σκληρό εξώφυλλο, έχω την έκδοση με μαλακό. Σύνολο 609 άλμπουμ. Ελπίζω να μην έχω κάνει κάποιο λάθος υπολογισμό. Τώρα που ολοκλήρωσα, θα κάνω ξανά έλεγχο. Τα Κέλτικα τα έψαχνα τα 2-3 τελευταία χρόνια, καθώς ήταν το τελευταίο που μου είχε απομείνει και ευχαριστώ ιδιαίτερα τους φίλους μου Άρη και Αλέξανδρο που με βοήθησαν τόσο πολύ να το βρω. Πάμε γι' άλλα!

20 χρόνια λοιπόν, από τα οποία τα 15 οι πορείες μας ήταν κοινές! Ειλικρινά ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ ότι ένα φόρουμ θα μπορούσε να επηρεάσει θετικά τόσο την Ένατη Τέχνη στην Ελλάδα, όσο και την δική μου ζωή. Εδώ μέσα έκανα πολλούς και ουσιαστικούς φίλους, διασκέδασα, βοήθησα όσο μπορούσα, αλλά περισσότερο βοηθήθηκα. Ακόμα θυμάμαι όταν πριν από τέσσερα χρόνια με βρήκαν πολλές άσχημες στιγμές, το GC αποτέλεσε ένα μέρος που μπορούσα να ξεχαστώ και να χαμογελάσω και πολλά από τα μέλη του στάθηκαν δίπλα μου, γεμίζοντάς με με πολύ κουράγιο. Εύχομαι ολόψυχα το στέκι μας να συνεχίσει για πάρα πολλά χρόνια (μην τον ακούτε τον Πρόεδρο. Και να πεθάνει, πάλι θα βρει τρόπο να βρίσκεται εδώ! ) και να εξακολουθήσει να φέρνει ανθρώπους κοντά, αλλά και να παράγει πολιτισμό. Μια παρακαταθήκη που, σίγουρα θα περάσει και στις επόμενες γενιές.

Φίλες και φίλοι των κόμικς και του GC, αφού πρώτα ευχηθούμε σε όλους καλό μήνα ήρθε η ώρα, πιστοί στο ραντεβού μας, να ανακοινώσουμε τον επόμενο ΜοΜ, που θα έχει την τιμή να ξεχωρίζει ολόκληρο τον Οκτώβριο! Στις 8 αυτού του μήνα συμπληρώνει 8 χρόνια στην παρέα μας, καθώς έγινε μέλος το 2018. Αν ήμασταν λάτρεις της συνωμοσιολογίας θα λέγαμε ότι επιλέχθηκε τώρα λόγω των πολλών οχταριών, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε τόσο έξυπνοι, ώστε να κάνουμε τόσο βαθυστόχαστες σκέψεις! Ο κύριος λόγος είναι ότι απολαμβάνουμε να διαβάζουμε τα ποστ του, καθώς γράφει καλά και είναι ευγενικός και φιλικός με τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν έχει συγκεκριμένο τομέα δράσης, καθώς τον έχουμε δει να εκφέρει την γνώμη του σε παρουσιάσεις ταινιών, σε παρουσιάσεις κόμικς (με προτίμηση τα κλασικά BDs), σε νέα και ειδήσεις, αλλά και στην γενική συζήτηση. Αυτό το εύρος συμμετοχής μάς χαροποιεί και μας κάνει να νιώθουμε ότι περνάει το ίδιο καλά μαζί μας, όσο εμείς με εκείνον. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι θα σας παρακαλέσω για το θερμότερο χειροκρότημά σας στον ΜοΜ Οκτωβρίου 2026, τον @ lovcom ! Φίλε Δημήτρη (αν κάνω λάθος στο όνομα παρακαλώ να με διορθώσεις) πολλά συγχαρητήρια για την διάκρισή σου, σ´ ευχαριστούμε για την ενεργή παρουσία σου στην Κοινότητα και σε προσκαλούμε στο Κέντρο Ελέγχου να γνωριστούμε καλύτερα.

Αγία μέρα του Batman (Holy Batman Day!!) ! Ήρθε από το comics bugle το Absolute Batman: White Knight, το οποίο με την έκπτωση που είχε για τα γενέθλια του Batman (19 Σεπτεμβρίου) μου βγήκε στα 50 ευρώ ακριβώς! Τελείως αυθόρμητη αγορά εκτός προγράμματος αλλά αξίζει και σαν ιστορία και σαν φορμά. Στο κλασικό slipcase έχει δύο τόμους...ο ένας με χρώμα και ο άλλος chiaroscuro με μπόλικα εξτραδακια (εναλλακτικά εξώφυλλα, σκαναρισμενα ορίτζιναλ artwork, συνεντεύξεις και πολλά άλλα). Το μόνο κακό που θα μπορούσε να του προσάψει κάποιος είναι ότι πιάνει πολύ όγκο στην βιβλιοθήκη

Και κάπου εδώ ήρθε η ώρα να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ΛΕΦΙΚ κι ένα μεγάλο αντίο. Είναι το πιο αχάριστο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω απέναντι σε μία Λέσχη που πρόσφερε τόσα πολλά, όχι μόνο σε εμένα, αλλά και στην Ένατη Τέχνη στην Ελλάδα. Γιώργο μου, το ευχαριστώ και η αιώνια ευγνωμοσύνη ΟΛΩΝ μας είναι δεδομένη, καθώς κατάφερες σε πρώτη φάση να συγκεντρώσεις σε ένα μέρος (διαδικτυακά) σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων που αγαπάνε τα κόμικς και σε δεύτερη φάση να μας φέρεις σε επαφή κι από κοντά. Αυτές οι κινήσεις απαιτούσαν μεράκι, όραμα και σκληρή δουλειά. Η πρώτη μου επαφή με την ΛΕΦΙΚ έγινε τον (μακρινό πλέον) Αύγουστο του 2011 (ήμουν μόλις έναν μήνα στο φόρουμ), όταν την επισκέφθηκα στην Αγίας Ειρήνης στο Μοναστηράκι προκειμένου να προμηθευτώ τον περίφημο κατάλογο των Ελληνικών κόμικς. Το πρώτο άτομο που συνάντησα ήταν ο Germ, ο οποίος με εξυπηρέτησε και μου εξήγησε την λειτουργία της. Ακόμα θυμάμαι τον διάλογο που είχαμε, όταν με ρώτησε αν θέλω καφέ κι όταν του απάντησα θετικά, εκείνος μου έδειξε την κουζίνα και μου είπε: "Εκεί υπάρχουν όλα τα σύνεργα. Δεν είσαι ξένος!". Η αλήθεια είναι ότι για μια στιγμή κόλλησα, αλλά σχεδόν αμέσως κατάλαβα το αστείο και ζεστάθηκα από την όμορφη και πρωτότυπη οικειότητα που ένιωσα εκείνη την στιγμή. Την επόμενη φορά που την επισκέφθηκα, για καφέ, έγινε και η συνάντηση που την θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα δώρα στην ζωή μου, αυτή με τον Valt. Ένας άνθρωπος με μόνιμο χαμόγελο στα χείλη, πρόθυμος να με ξεναγήσει στους ορόφους (ναι, στην Αγίας Ειρήνης υπήρχαν δύο όροφοι) και να διώξει με αφοπλιστικη ευκολία τους ενδοιασμούς μου πως ένας νταλικέρης διαβάζει ακόμα κόμικς...! "Εδώ θα βρεις γιατρούς, επιστήμονες, εργάτες, υπαλλήλους, συνταξιούχους, στρατιωτικούς κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Εδώ είμαστε άνθρωποι που ασχολούμαστε με το αγαπημένο μας χόμπι κι αφήνουμε τα υπόλοιπα στην πόρτα μπαίνοντας", τον θυμάμαι να μου λέει! Από τότε πέρασα πολλές ώρες εκεί, με κουβεντούλα, αναγνώσεις, προβολές ταινιών, παρουσιάσεις κόμικς, bazaar, ακόμα και με ξενύχτια με μπύρες (ακόμα θυμάμαι το βράδυ που μιλούσαμε με τον Γιώργο και πριν το καταλάβουμε η ώρα είχε πάει 03:30!). Μέσω της ΛΕΦΙΚ γνώρισα παρά πολλά άτομα, με κάποιους δεν ταιριάξαμε, αλλά με τους περισσότερους διατηρούμε άψογες σχέσεις. Εκτός από τον Γιώργο, τον οποίο, μετα από 15 χρόνια γνωριμίας, τον θεωρώ οικογένεια (ήταν ο πρώτος που είδα στο νοσοκομείο μετά το έμφραγμα, όταν επανέκτησα τις αισθήσεις μου), η γνωριμία μου με τον γιο του τον Βασίλη είναι μία ευλογία, καθώς με έκανε (κυριολεκτικά) να νιώθω συνομήλικός του, αλλά και τον Γιάννη (τον Μενίγ) που κι αυτός είναι ένας αδελφός που ποτέ δεν είχα. Κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό! Μέσω της ΛΕΦΙΚ είχα την ευτυχία και την τιμή να γνωρίσω αυτά τα άτομα (κι άλλα πολλά) και νιώθω πολύ τυχερός που συνεχίζουν να υπάρχουν στην ζωή μου! Αν κοιτάξω για λίγο πίσω θα βρω στιγμές κούρασης (με μετακομίσεις, εκδηλώσεις και φεστιβάλ), στιγμές έντασης, στιγμές (πολύ) γέλιου, στιγμές δημιουργίας, στιγμές χαράς, ΑΠΕΙΡΑ σκαναρίσματα, στιγμές μεγάλης ψυχικής ικανοποίησης. Από την ΛΕΦΙΚ νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη και ήταν μεγάλη μου τιμή που υπήρξα μέλος της και συνεισέφερα έστω και στο ελάχιστο. Υπήρξε η μάνα, από την μήτρα της οποίας γεννήθηκαν δυνατές φιλίες, ήρθαμε σε επαφή με τους αγαπημένους μας δημιουργούς και γνωρίσαμε από κοντά το έργο τους. Ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ζωή μου κλείνει, θα μου λείψει, αλλά όπως λέει κι ο Valt, η παρέα δεν χαλάει. Θα τα λέμε μέσω του φόρουμ και σε διάφορες συναντήσεις μας. Κι όπως λέει κι ο μεγάλος μας "Νιόνιος": "Να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε"!

Ακολουθεί μίνι σεντόνι... Έκανα την εγγραφή μου εδώθε 1 Ιουλίου του 2012. Μετά από παρότρυνση του κομιξικού μου πατέρα @ tryfev που έχει αποχωρήσει πλέον από εδώ μέσα. Από τότε έχουν περάσει 14 χρόνια, 2 μήνες, 8 μέρες και κάτι ψηλά. Αλλά ποιος μετράει. Στην πρώτη εκδήλωση που πήγα ήταν σε κάτι γενέθλια δίπλα στου Γαβριηλίδη για τα 6 χρόνια του GreekComics αν δεν κάνω λάθος. Όταν η Λέσχη ήταν ακόμα στην πρώτη της έδρα στην Αγίας Ειρήνης. Αν δε ερχόταν να με πάρει ο Γιώργος @ Valtasar δε ξέρω αν θα έμπαινα μέσα. Δύο μήνες κα κάτι ήμουν γραμμένος στο διαδικτυακό μου ,όπως αποκαλώ εδώ και πολλά χρόνια το G.C, σπιτάκι μου και δια ζώσης γνώριζα ελάχιστους. Που να ήξερα τότε ότι ήταν απλά η αρχή για ένα υπέροχο ταξίδι... Από τότε έχουν περάσει πολλές εκδηλώσεις, εκθέσεις, μετακομίσεις και δύο-τρεις ανακαινίσεις. Ένα απλό δε φτάνει. Διότι η εμπιστοσύνη που μου έδειξε πρώτα ο Γιώργος πρώτα και τα υπόλοιπα μέλη μετά είναι δώρο ανεκτίμητο. Δεν απέκτησα φίλους... Απέκτησα οικογένεια... Πραγματικά δε θα άλλαζα τίποτα. Μόνο κάποιες στενάχωρες στιγμές... Να μας έχει ο Θεός γερούς και πάντα να ανταμώνουμε. Στις εποχές που διανύουμε το G.C. είναι μία όαση. Ένα αποκούμπι. Αποφόρτιση. ΣΠΙΤΙ!!! Ακολουθεί υπενθύμιση σε spoiler και διαβάζεται χωρίς την χρήση ακουστικών και εκτός ωρών κοινής ησυχίας Ωτοασπίδες προτείνονται...

Κάποια πράγματα εξελίσσονται παράλληλα με εσένα και είναι σαν να ήταν εκεί από...πάντα. Γνωριστήκαμε με τη ΛΕΦΙΚ όταν ενθουσιασμένος την επισκέφθηκα κάπου το 2010, όντας βέβαια πολύ μικρός και εγώ για να μπορέσω να συμμετάσχω ή να αναπτύξω δεσμούς ισχυρούς στα 13 μου έτη πρακτικά. Ωστόσο ήταν πυλώνας και το μεγάλο μπαμ στο μυαλό μου θα είναι πάντα η έλευση του Ντον Ρόσα την περίοδο που έδινα Πανελλήνιες αισίως το 2014 και η ιστορική δουλειά που έγινε, μεταφράζοντας και το ΠΕΡΤΟΥΙΛΑΜΠΙ σε έναν τεράστιο τόμο που αποτελεί και στυλοβάτη της συλλογής μου (κυριολεκτικά είναι ακόμα το πιο μεγάλο επίτομο που έχω και κρατάει τα υπόλοιπα στην κορυφή της βιβλιοθήκης σε περίοπτη θέση). Η γνωριμία μου και η συνομιλία με τον θείο Ντον ήταν κάτι που δεν περίμενα να συμβεί τόσο εύκολα, θα ευχαριστώ πάντα τη ΛΕΦΙΚ και τους ανθρώπους της για αυτή την κίνηση. Ήταν μία περίοδος παρατεταμένης κρίσης τότε και αξίζει να αναφερθεί, μαζί με την εφηβεία για κάποιους από εμάς τότε είχε έρθει και ένα βαρύ πέπλο πάνω απ'την ευδαιμονία της δεκαετίας του 2000 που ζήσαμε την παιδική μας ηλικία. Και βέβαια ήμασταν στο μεσοδιάστημα της μοναδικής περιόδου μετά από δεκαετίες που δεν κυκλοφορούσαν νέα Ντίσνεϋ Κόμικς στην Ελλάδα. Ο Ντον Ρόσα είχε εξαφανιστεί από το ΚΟΜΙΞ ήδη χρόνια πριν, όλα έμοιαζαν να σκοτεινιάζουν. Η ΛΕΦΙΚ έμεινε αυτή η ακτίνα (η νέα; pun not intended) και στα μάτια μου οι άνθρωποί της ήταν λίγο σαν σούπερ ήρωες εκείνα τα χρόνια. Διασταυρωθήκαμε ξανά όταν μετά τις σπουδές μου εκτός Αθηνών και την περίοδο του COVID ξεκίνησε να έχει και εμπορική δραστηριότητα. Η Λέσχη και το Φόρουμ είναι σταθεροί πυλώνες όσο περπατώ στο ίντερνετ 19 χρόνια κοντά τώρα, και έτσι αποχαιρετώ κι εγώ την προσπάθεια και συγχαίρω τον @ Valtasar για την επιμονή του στο όνειρο με τόσες αντιξόοτητες και όσους περπάτησαν δίπλα του υλοποιώντας πολύ όμορφα πράγματα και προσφέροντας στον πολιτισμό και το ελληνόφωνο κόμικς. Σας ευχαριστώ για τις αναμνήσεις.

Στεναχωρο νεο. Θυμαμαι ποση χαρα ειχα, οταν επισκεφτηκα την λεσχη στο Μοναστηρακι την πρωτη φορα. Ηταν βραδυ,και ειχα πετυχει και κοσμο αρκετο τοτε. Ηταν πολυ "ζεστη" η ολη ατμοσφαιρα. Ειχαμε περασει πολυ ομορφα. Καποια χρονια μετα επισκεφτηκα και την αλλη στην Ιερα οδο. (Η πρωτη ομως ειναι η αγαπημενη μου) Παντα ζηλευα τα παιδια που την ειχαν στην Αθηνα και μπορουσαν να κανουν εκδηλωσεις και να μαζευονται για παρεα κτλ. Ας κρατησουμε τις ομορφες αναμνησεις που εχει ο καθενας μας, λιγες -πολλες ,και ποιος ξερει τι μπορει να γινει στο μελλον.

Ένας άνθρωπος που μπορεί να μην έχω γνωρίσει ποτέ, αλλά κατά κύριο λόγο μέσα από το ίδιο του το έργο, όπως και από τις δημόσιες τοποθετήσεις του, με οδηγεί στο να έχω απεριόριστο σεβασμό για εκείνον. Όντας πολύ λίγος για να τοποθετηθώ για τον άθλο που αποτέλεσε η ΛΕ.ΦΙ.Κ. επί σχεδόν εικοσαετία, βρίσκω πως όλο το νόημα συνοψίζεται στις δύο αποστροφές παρακάτω. Ευχαριστώ βαθύτατα, ως φίλος των κόμικς, για όλα όσα προσέφερες (ανυπολόγιστα). Τα καλύτερα να βρίσκονται πάντοτε εν όψει, σε κάθε επίπεδο!

Μερικά τευχακια που περίμενα (και ένα αυτοκόλλητο Akira δωράκι). Το Concrete πολύ καλό...σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σε μεγάλες φόρμες ο Paul Chadwick ...τα εξώφυλλα -πινακες είναι double spread και είναι καταπληκτικά.

Λοιπόν πέρασα από έκθεση βιβλίου και κλασικά πήγα κι από Μαμούθ να πάρω κανά κομιξάκι και να ακούσω το ετήσιο πα εεεε ενημέρωση που θα βλέπουμε μετά από μήνες να δούμε σε τι έπεσε μέσα. Άλλες δύο επανεκδόσεις Τεν-Τεν σίγουρα που επειδή είμαι ηλίθιος φυσικά και τις ξέχασα, νομίζω το Άστρο και το Σίδνει, αλλά μπορεί να έκανα και 0/2. Από εκεί και μετά θέλει τέλος της χρονιάς νέο Ιζνογκούντ, νέο Ιντεφίξ και το νέο Λούκυ Λουκ και θέλει να βγάλει και το Σπιρού. Σε ερώτηση για τα χαμένα νούμερα του Λούκυ Λουκ, εκεί κάπου στο 70-71, μου λέει ότι επειδή πλέον του λένε όλοι ότι δεν τα έχουν, θα το βάλει μπροστά για του χρόνου, καλό σημάδι ότι πλέον έχουμε μια χοντρική ημερομηνία, γιατί παλιά μου έλεγε απλώς ότι κάποια στιγμή θα βγουν. Τα λέμε με την ετήσια ενημέρωση του 2027 που πάνω κάτω θα σας πω για τα ίδια κόμικ εκτός από τις επανεκδόσεις του Τεν Τεν που εννοείται θα βγουν.

Είπα να κλείσω μερικές τρύπες στη συλλογή του ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ, τελευταία:

Πρόεδρε μόνο απεριόριστος σεβασμός για το το εγχείρημα αυτό και όσους από εσάς βάλατε "πλάτη" όλα αυτά τα χρόνια!! Μπορεί να μην επισκέφθηκα ποτέ τη Λέσχη αλλά στήριξα σχεδόν ότι έκδοση βγήκε απ' το φόρουμ, την "Esperos Comics" και τη "ΛΕ.ΦΙ.Κ." (και fanzines μεταξύ άλλων) εκτός ίσως απ' τον "Λανφέστ..." που είναι ακόμη εκκρεμότητα, ενώ μ' ενδιαφέρει σαν κόμικ. Κι αυτό επειδή συνήθως δεν έδινα παραγγελία κάτω από 200€ και δεν ήθελα να αλλάξει αυτό τώρα, αλλά λίγο οι κυκλοφορίες των τελευταίων ετών που είχα μείνει πίσω και έπρεπε να κάνω catchup, λίγο τα θέματα υγείας, λίγο διάφορες ζημιές και υποχρεώσεις, έμεινε πίσω. Ελπίζω να τα βρω και να δω τι άλλο υπάρχει με κάποιον τρόπο (το e-shop θα λειτουργήσει ξανά; ) αν και υποθέτω ότι αυτό δε θα άλλαζε έτσι κι αλλιώς την όποια απόφαση... Το κύριο πρόβλημα αντιλαμβάνομαι ότι είναι η μη επαρκής προσέλευση. Όπως και να 'χει διασκέδασα κι εγώ μαζί σας όλα αυτά τα χρόνια στις γιορτές, τις εκδηλώσεις και την κοπή της πίτας, έστω από απόσταση, μέσα από το φωτογραφικό & βίντεο υλικό που κατά καιρούς αναρτούσαν κάποια μέλη και φυσικά απ' τα σχόλια κι απ' το γενικότερο κλίμα που εκλάμβανα ότι υπήρχε, μέσα απ' το φόρουμ. Και έγιναν πολλά στη "ΛΕ.ΦΙ.Κ."! Πραγματικά πολλά! Και ήταν κάτι που οπωσδήποτε έλειπε απ' την ελληνική πραγματικότητα το οποίο και πάλι θα λείψει... Δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι θα επιχειρούσε ποτέ κάποιος να φτιάξει κάτι αντίστοιχο στη χώρα μας. Ο Γιώργος, ο Νίκος και όσοι έτρεξαν για τη Λέσχη είχαν μεράκι, κέφι και γι' αυτό το κατάφεραν και μάλιστα απ' το υστέρημά τους. Δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Πικρίες υπήρξαν απ' ότι αντιλαμβάνομαι και από πρώην συνεργάτες και φίλους, ας μείνουμε όμως στο ότι δούλεψαν και κάποιοι από εκείνους με τον τρόπο τους, έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα και σ' αυτήν εδώ την κοινότητα στο παρελθόν και ότι έγινε, περασμένα ξεχασμένα. Σημασία έχει ότι φτιάχτηκε κάτι πολύ ωραίο από λίγους για ν' απολαμβάνουν οι πολλοί, ότι περάσαμε καλά όλοι μας, εμείς εξ αποστάσεως κι εσείς ακόμη καλύτερα και ότι το φόρουμ συνεχίζει αυτή την προσπάθεια ακόμη. Σ' Γιώργο, Νίκο, Γιάννη και όσους άλλους φίλους τρέξατε για τη "ΛΕ.ΦΙ.Κ." όλα αυτά τα χρόνια!!

Από την ΛΕΦΙΚ δεν μπορεί να εκδοθεί τίποτα άλλο αφού κλείνει το ΑΦΜ, πάντα υπάρχουν τρόποι όμως (όσο υπάρχουν όνειρα...) Θα γίνονται συναντήσεις, δεν είπαμε ότι θα χαθούμε, δεν χρειάζεται να έρθουν Χριστούγεννα. Θα βλέπετε τις ανακοινώσεις εδώ... Ο σκοπός είναι να γνωριζόμαστε, να πίνουμε καμμιά μπύρα, να γελάμε, να πειραζόμαστε, να περνάμε καλά.

Είναι εντυπωσιακό οτι πέρασαν τόσα χρόνια!!! Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι οτι άντεξε (και αντέχει) αυτό το forum, σίγουρα με αρκετές "θυσίες" κάποιων (χρόνος, χρήμα κ.α.)!!! Σαν ένα παιδί, μεγαλωμένο τις δεκαετίες '70 και '80, με όλα αυτά τα κόμικς που αγόραζα και διάβαζα μανιωδώς, μέσα στο GreekComics, βρήκα τον προσωπικό μου Παράδεισο ... Εδώ μέσα "ψήθηκα" και έμαθα τίτλους που δεν γνώριζα και σπανιότητες... Συμμετείχα στα fanzines του GreekComics... Απόκτησα κόμικς και μάλιστα κάποια υπογεγραμμένα, τα οποία θα δεν μπορούσα με άλλο τρόπο (Περτουίλαμπι, Ελ Τζο κ.α.)... Μα πάνω απ'όλα βρήκα μια τεράστια παρέα με την ίδια "αρρώστια" με εμένα όπου χαίρομαι να συζητώ για το αγαπημένο μας θέμα... Υπήρξαν και στενάχωρα πράγματα: Μας λείπουν κάποια μέλη, τα οποία έχουν αφήσει το στίγμα τους, αλλά τι να κάνουμε, και αυτό είναι στο πρόγραμμα, που λένε... Επίσης, μέλη τα οποία έφυγαν (και μάλιστα νωρίς), από τη ζωή, όμως Άλλος αποφασίζει εκεί... Άντε λοιπόν, να τα εκατοστήσει το αγαπημένο μας στέκι και όπως λέει ο Πρόεδρος, να είμαστε γεροί να το απολαμβάνουμε!

Η Κοινότητά μας έκλεισε 20 χρόνια ζωής! Απίστευτο και όμως αληθινό! Πως περνάνε τα χρόνια....νερό... σκόρπιες εικόνες και αναμνήσεις από την ταινία της ζωής... Δεν θα κάνω ανασκόπηση, 20 χρόνια είναι πολλά για να θυμηθώ και να γράψω. Αφήνω το συναίσθημα να με κατακλύσει... γνωρίσαμε παιδιά που έγιναν ενήλικες, ενήλικες που παντρεύτηκαν, κάνανε παιδιά και τα μεγαλώσαμε μαζί τους, γνωρίσαμε φίλους που παρέμειναν, φίλους που τους χάσαμε, ανθρώπους που μοιραστήκαμε την ζωή μας μαζί τους αλλά και πάρα πολλούς που μας παρακολουθούν αλλά ποτέ δεν γράψανε μια κουβέντα. Ήρθαν μέλη απλά και μόνο να πάρουν αλλά και μέλη που πρόσφεραν ανιδιοτελώς χωρίς ποτέ να ζητήσουν κάτι. Ήρθαν μέλη που τελικά μας ζήλεψαν, γίνανε εχθροί και μας διαβάλουν αλλά οι περισσότεροι μας αγάπησαν και γίνανε υποστηρικτές. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε το μέρος καθαρό, δημιουργικό, φιλικό και φιλόξενο. Να βοηθάμε την 9η τέχνη αλλά και οποιονδήποτε άνθρωπο ή τέχνη. Να μην δημιουργήσουμε κλίκες (από την ΔΟ περάσανε πάνω από 40 μέλη), να είμαστε λογικοί στις αποφάσεις μας. Τα πετύχαμε; μπορεί ναι, μπορεί και όχι εντελώς. Οι γνώμες διίστανται. Το ότι κάθε μέρα συνδέονται πάνω από 240 μέλη κάτι δηλώνει. Προσπαθήσαμε πάντως και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Πάντα με το χαμόγελο και την καλή διάθεση. Χρόνια πολλά στο μικρό μας στέκι, πάντα δημιουργικοί και χαμογελαστοί! Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους όσους βάλανε το λιθαράκι τους για να γίνει το GC αυτό που είναι σήμερα αλλά και όσους περάσανε από εδώ και περάσαμε τόσο όμορφα! Ένα μεγάλο σε όσους προσφέρανε και συνεχίζουν να προσφέρουν στην Κοινότητα! Και μια υπόσχεση, το GC θα συνεχίσει να λειτουργεί και να υπάρχει όσο ζω. Μετά; ποιος ξέρει;

Δεν εχω αγορασει μονο αυτα τελευταια. Εχω παρει κα πολλα κοριτσιστικα περιοδικα, ,αλλα τα εχω ανακατεμενα τωρα με προηγουμενες αγορες , Anyway

Ειμαι μολις ενα 6 τοις εκατο του χρονου ζωης του φορουμ εδω , το φορουμ και η λεσχη με περνανε σε ηλικια , ομως τη κοινοτητα τη νιωθω σπιτι μου .Να είμαι ειλικρινής, δεν την εχω επισκεφτεί την λέσχη. Σε καμια περίπτωση λογω αδιαφορίας, μόνον, ΜΟΝΟ λογω αδυναμίας μου εξαιτίας ηλικίας. Παρόλα αυτά πάντα την είχα στο μυαλό μου ως την εκπλήρωση ενός ονείρου, εναν τόπο μονο για κομικς .Εναν τόπο που όσο μεγαλώνω πάντα εύχομαι να επισκεφθώ, εναν τόπο που ειχα ψαξει πολλες φωτογραφιες διαδικτυακα ,εναν τόπο που δυστυχώς εκλεισε . Ευχαριστώ τον @ Valtasar ,όσο δεν φαντάζεται για το ότι δημιουργησε απο το τιποτα υποσταση στα κομικς μας με φορουμ και λέσχη . Γιωργο , εύχομαι να πετύχεις σε ότι άλλο κι αν σκεφτείς να κάνεις όσο τρελό κι αν φαίνεται. Κρίμα όμως η λέσχη, αλλα δεν μπορώ να μιλάω για πόνο ή λύπη όταν δεν εχω παει ποτε (θέλοντας υπερβολικά βεβαια ) , ενω άλλοι ζούσαν και έχτισαν αυτό .Καλό παράδεισο ΛΕΦΙΚ .

Ευχαριστούμε για όλα!!!

Σήμερα ολοκληρώσαμε ένα ακόμα κεφάλαιο για τη συλλογή, αυτή τη φορά στο φόρουμ. Από το 2024 όταν και τελείωσε, είχα αναλάβει την καταχώρηση των στοιχείων ανά τεύχος, κάτι που είχε μείνει κάπου στο 30-40. Το έκανα μέχρι το 100 και εδώ και δύο χρόνια μου έμεναν τα τελευταία 20 τεύχη, τα οποία τα ολοκλήρωσα σήμερα. Σημαντική λεπτομέρεια. Πέρασα ακριβώς τις πληροφορίες που έγραφαν τα τεύχη π.χ. η Virtual Calligraphy στο Lettering αναφέρεται και ολογράφως και ως VC, οπότε την καταχώρησα όπως ακριβώς την έγραφαν τα credits. Διόρθωνα βέβαια ορθογραφικά λάθη τύπου Justin και Joustin Ponsor. Από εκεί και πέρα μπορείτε να περιπλανηθείτε, να ψάξετε τη βάση, να ξεψαχνίσετε και επειδή είναι πιθανό να έχουν γίνει λάθη, δώστε το feedback σας στο ανάλογο θρεντ

Έφυγε ο Γιώργος Μαζωνάκης, νεότατος... Πολύ ξαφνικό μου ήρθε...

Ρε παιδιά τι αναπάντεχο ήταν αυτό το πράγμα; Ποτέ δεν πίστευα ότι άξιζα μια τέτοια - έστω και μικρή - διάκριση. Ο λόγος που όντως έχω κάτσει τόσα χρόνια (στα όσα φορουμ έχω γράψει), είναι γιατί μου αρέσει η ιδέα πως εδώ είναι μαζεμένα παιδιά για ένα χόμπι, και αυτό (τουλάχιστον τις περισσότερες φορές) δημιουργεί ένα ζεστό κλίμα. Ευχαριστώ πολύ τον Indian αλλά και τους υπολοίπους για τα πολύ καλά τους λόγια και εννοείται θα ήθελα να σας γνωρίσω και από κοντά. ΥΓ: Indian σωστό το όνομα

Δεν χρειαζόταν να ταγκάρεις τα ονόματα. Από την στιγμή που μίλησες για ομορφόπαιδα, κατευθείαν σε εμάς πηγαίνει το μυαλό μας!

Καταρχας ενα μεγαλο μπραβο σε ολα τα παιδια και στον Γιωργο γιατι οπως ειχα ξαναπει στους δυσκολους καιρους που διανυουμε η ΛΕΦΙΚ ηταν ενα κατορθωμα!!!τι αλλο να πω διαβασα κομικς, παρεα, αφιερωματα γιορτες, αλλα δεν θα θα στεναχωρηθω γιατι ολα αυτα τα χρονια για μενα ηταν εμπειρια και πηρα πολλα πραγματα, δεν θα στεναχωρηθω γιατι ερχονται και αλλα ποιος ξερει και οπως στον τελευταιο δισκο των RAMONES...ADIOS AMΙGOS δεν το εβαλαν κατω και τα εκαναν ολα λιμπα με χαβαλε και γελιο!!ετσι ειναι και παμε ποιο δυνατα με γελιο!!!!

Ο χωρος στην ιερα οδος, ηταν καταπληκτικος!Ουτε επαγγελματικο καφε τετοια θεα. Οποια παιδια ηταν στη λεφικ , παντα με ευγενεια και χαμογελο. Απο την αρχη ενιωθες αυτο το οικειο καλωσορισμα. Το eshop ηταν καταπληκτικο, τεραστιος ογκος και πολυ ευκολη η αναζητηση κομιξ. Με βοηθησε να βρω ευκολα πολλα κομιξ που ηθελα. Τελος παντων οι αναμνησεις μενουν, ευχαριστες που ειναι γλυκες και δυσαρεστες(οσοι εχουν τετοιες) που ειναι γλυκοπικρες. Ολα μεσα στη ζωη ειναι, και ειμαι σιγουρος οτι ο προεδρος δεν εχει μετανιωσει καθολου, γιατι εκανε κατι που αγαπουσε και γεμιζε τη ζωη του(κι αδειαζε τις τσεπες του για καιρο) Εμεις ευχαριστουμε λοιπον τον προεδρο κι οσους βοηθησαν να κρατηθει η λεσχη τοσο καιρο ανοιχτη. Το φορουμ θα παραμεινει ελπιζω για παντα ανοιχτο. Ειναι σα ψηφιακη βιβλιοθηκη , με ιστορικα αρχεια, εγκυκλοπαιδειες,αφιερωματα ,κι οχι μονο.ειναι και ενημερωση τι κομιξ βγαινει, ενημερωση τι εκδηλωσεις γινονται και δε θα της μαθαιναμε τοσο ευκολα..ειναι πολλα...Υγεια να εχουμε ολοι και λεφτα ν αγοραζουμε κ κομιξ. Δυστυχως σε φορουμ παντα υπαρχουν τσακωμοι,για λογους απιστευτους. Δε θα τοποθετηθω για το τι εγινε σ αυτο το φορουμ , αφου δε γνωριζω ουσιαστικα τι εγινε. Μπορω ομως να πω οτι το φορουμ (και η λεφικ κατα συνεπεια) ήταν χωρος αρκετα προστατευμενος απο τσακωμους. μπραβο κι ευχαριστουμε λοιπον καλη συνεχεια να εχει το φορουμ

Απο χθες που ειδα την ανακοινωση ηθελα να γραψω δυο λογια οποτε ξεκιναω. Εγω γραφτηκα στο φορουμ το 2009 αλλα ημουν Lurker και κοιταζα μονο ή απλα δεν πολυεμπαινα κιολας τα πρωτα χρονια οποτε η τακτικη ενασχοληση μου ξεκινησε το 2016. Στην λεσχη στην Αγιας Ειρηνης πρωτοπηγα στην εκδηλωση για τον Ντον Ροσα οποτε ενθουσιαστηκα αγρια για το πως φερανε ενα τετοιο καλεσμενο και πραγματικα καταλαβα οτι ηταν ανθρωποι με μερακι που ειχαν ριξει πολυ κοπο. Εκεινη η επισκεψη μαλλον με βοηθησε σιγα σιγα να γινω ενεργος και στο φορουμ αν και πηρε ακομα κανα δυο χρονια. Μετα και αφου ηδη ειχε γινει η μετακομιση στην Ιερα Οδο αρχισα δειλα δειλα και πηγαινα και στην λεσχη αν και καπως αραια. Αν μετραω σωστα επισκεφτηκα τον χωρο (και τους δυο οροφους) γυρω στις 15 φορες. Δεν ειχε σημασια οτι ειχε ωραια θεα και οτι ηταν μεγαλο και ανετο το μερος. Αυτο που ειχε σημασια ηταν οτι γνωριζες ζεστους ανθρωπους. Παντα πιναμε μια πορτοκαλαδα (γιατι εγω δεν πινω καφε) και χαιρομουν που κουβεντιαζαμε για διαφορα θεματα ειτε κομικ ειτε διαφορα. Πηγα μετα και στον Αγιο Δημητριο δυο φορες γιατι χρωστουσα κατι περιοδικα για σκαναρισμα εξωφυλλων οποτε γνωρισα και εκεινο το μερος. Οποτε εχω να κλεισω με 2 πραγματα 1) Χαρηκα πολυ που γνωρισα απο κοντα καμποσους ανθρωπους και φυσικα δεν γινεται να μην αναφερω τους μονιμους θαμωνες @ Valtasar @ Loss @ Indian @ Μενίγ Πουαγώ 2) Προεδρε μου, αγαπητε μας Γιωργο, να εισαι πολυ περηφανος και εσυ και οσα αλλα παιδια σε βοηθησαν για να φτιαξετε απο το μηδεν και να τρεξετε για 17,5 χρονια ενα ομορφο μερος συναντησης και εκδηλωσεων παρουσιασεων για το αγαπημενο μας χομπυ. Και το γεγονος οτι εκατσε στα χρονια της κρισης και μετα στου κορωνοιου με τα γνωστα οικονομικα θεματα κανει το επιτευγμα αυτο ακομα πιο σπουδαιο Προφανως και δεν χανομαστε αφου εδω μεσα τα λεμε καθε μερα και οσο συνεχιζουν να βγαινουν κομικ εμεις θα ειμαστε εδω να κουβεντιαζουμε και να παρουσιαζουμε εκδοσεις

πρεπει να γινει μια συναντηση στην αθηνα κατα την περιοδο των χριστουγεννιατικων εορτων ωστε να ανταμωσουν τα παλια μελη και να γνωριστουν τα νεα μελη με τους παλιους οριστε καποια στιγμη σημειο συναντησης και ωρα κατα την περιοδο των χριστουγεννιατικων εορτων

Είχα πει κάποτε ότι όλοι οι κύκλοι κλείνουν καμμία φορά κουράζουν και στεναχωρούν αλλά έτσι είναι και στη ζωή σε πολλά πράγματα το θέμα πάντα δεν είναι εάν κλείνει ο κύκλος αλλά εάν πέρασες καλά μέσα σε αυτό τον κύκλο . Προσωπικά πέρασα τέλεια γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους και έζησα πολλές καλές στιγμές . Θα έγραφα και εγώ βιβλίο για όλα όσα πέρασα αλλά δεν έχει νόημα θα μου λείψουν όμως οι επισκέψεις τα πρωϊνά του Σαββάτου που συναντούσα όλη την συμμορία . Λυπάμαι αλλά καταλαβαίνω αυτά που έγραψε ο πρόεδρος γιατί πολλά τα έζησα από κοντά . υγ @ Valtasar να δω γιωργη τι θα κάνεις με όλους αυτούς του τόνους κόμιξ που έχεις ακόμα από το eshop 😀 Όσο το greekcomics είναι ζωντανό η κοινότητα και τα όνειρα μας παραμένουν ζωντανά .

Όντως ήταν ένας κύκλος... ξεκινήσατε από τον Άγιο Δημήτριο και καταλήξατε στον Άγιο Δημήτριο. Όσο ήμουν Αθήνα είχα έρθει σε μια επετειακή εκδήλωση στο Μοναστηράκι, κάποιες φορές σε παζάρια στην Ιερά Οδό και περάσματα από τους πάγκους των Con. Επειδή είμαι ντροπαλός και λόγω ασταμάτητης δουλειάς ειδικά τα τελευταία 12 χρόνια που ήμουν Αθήνα δεν κατάφερα να δημιουργήσω επαφές. Όμως όλο αυτό το έργο είναι κολοσσιαίο... δημιουργία λέσχης στην Αθήνα... δημιουργία εξειδικευμένου φόρουμ... μετακινήσεις της λέσχης, εκδοτικό έργο με ιδιαίτερο αποτύπωμα δημιουργία e shop, συμμετοχές σε con κτλ... προσωπικά αδυνατεί να το χωρέσει ο νους μου. Εγώ προσωπικά δεν θα μπορούσα να κάνω το 1/100 αυτων. Πρέπει να είσαι ένας άνθρωπος που όχι μόνο αγαπάει το αντικείμενο αυτό, αλλά πιστεύει σε αυτό σαν αντικείμενο με πολιτιστικό αποτύπωμα και αξία και με διάθεση να μεταδώσει όλες αυτές τις αξίες, να έχει μεγάλη ψυχική δύναμη καθώς και να μαζέψει το υπάρχον κοινό και να δημιουργήσει νέο. Ευχαριστούμε για όλα και θα συνεχίσουμε να τα λέμε στο φόρουμ που προσωπικά πιστεύω πως πάει καλά.

Ημουν αρκετά μικρός στις περιόδους που η Λέσχη είχε πολύ κόσμο και έφερνε τον Rosa, ίσως να μην ασχολιόμουν και τόσο με κόμικς τότε για να είμαι ενεργός. Η Λέσχη ήταν η παρέα μου στη δεύτερη περιόδο της στην Ιερά Οδό, πέρασα εκεί πολλές ώρες σε μια από τις πιο δύσκολες και σκοτεινές περιόδους της ζωής μου και γνώρισα αρκετά μέλη του φόρουμ με τα οποία βγήκαμε, ήπιαμε, φάγαμε, γελάσαμε. Με τα χρόνια και εγώ χάθηκα, γιατί ξέρετε πως είναι η ζωή και πως έρχονται τα πράγματα. Όπως λέει και ο Valt, μια τέτοια προσπάθεια πρέπει να κλείνει όταν πετύχει τον σκοπό της και αν δεν υπήρχε το Λανφέστ να είχε σταματήσει πιο πριν και ίσως εύλογα. Από τη στιγμή που έκλεισε και αυτή η έκδοση, δεν υπήρχε κάτι άλλο να γίνει. Στο τέλος της ημέρας είναι μια δύσκολη απόφαση για όσους ασχολούνται με αυτό. Σαν άνθρωπος που υπήρξα στα πέριξ, θεωρώ ότι είναι η σωστή κίνηση και εννοείται συνεχίζουμε κανονικά να τα λέμε διαδικτυακά.

Και οι δύο έδρες (Μοναστηράκι και Ιερά Οδός) ήταν πολύ φιλόξενοι χώροι, με ευγενικούς και ζεστούς ανθρώπους. Είχα την χαρά να τους επισκεφτώ και κάθε φορά η αντιμετώπιση προς το άτομο μου ήταν εξαιρετική. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Εις άλλα με υγεία... edit: Αγίας Άννας ή Αγίας Ειρήνης ήταν στο Μοναστηράκι

Χρόνια πολλά και ευλογημένα.. με το καλό να είμαστε όλοι καλά να ευχηθούμε και στα 25 χρόνια, βήμα βήμα γιατί στα 40 ή τα 50, εμείς οι 45+ μπορεί και να έχουμε γίνει αστρόσκονη στις αυλές του Παραδείσου!!! Τώρα είδα ότι είμαι μέλος 7+ χρόνια, όντως πως περνάει ο καιρός!

Όσον αφορά τη γέννηση της Λέσχης, έχουν ειπωθεί κάποια πράγματα στη συνέντευξη που είχα κάνει τότε με τη ΛΕΦΙΚ εδώ και αποδελτιωμένη στο φόρουμ υπάρχει εδώ.

Από 15/09/2026 έρχεται νέα συλλογή από την Hachette ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ DISNEY Μερικά από τα σπουδαιότερα κλασικά έργα της Disney, τώρα σε μορφή μυθιστορήματος Απολαύστε μια συλλογή αριστουργημάτων της Disney, τώρα σε μορφή μυθιστορήματος, για να ξαναζήσετε τις ταινίες που αγαπήσατε περισσότερο. Με αυτή την αποκλειστική έκδοση βιβλίων, μπορείτε να διαβάσετε και να ταξιδέψετε ξανά στον μαγικό κόσμο της Μπελ, του Σίμπα, της Χιονάτης, της Έλσας, της Άννας και των υπόλοιπων αγαπημένων χαρακτήρων της Disney. Συλλέξτε κλασικά παραμύθια και νέες ιστορίες από τον κατάλογο της Disney Η συλλογή αποτελείται από 80 τεύχη. Τιμή πρώτου τεύχους 1,99 € (αντί για 9,99 €). Τιμή δεύτερου τεύχους 4,99 € (αντί για 9,99 €). Τιμή επόμενων τευχών 9,99 € (με την επιφύλαξη αλλαγών στον φορολογικό συντελεστή). Ο Εκδότης διατηρεί το δικαίωμα να διαφοροποιήσει την τιμή των τευχών σε περίπτωση σημαντικών αυξήσεων στο κόστος παραγωγής ή/και μεταφοράς. Πρόγραμμα έργου: Μυθιστορήματα της Disney ΕΞΟΔΟΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΣΤίτλος 1 15/9/2026 Η Πεντάμορφη και το Τέρας 2 29/9/2026 Ψυχρά κι Ανάποδα 3 13/10/2026 Χιονάτη 4 27/10/2026 Ο Βασιλίας των Λιονταριών 5 10/11/2026 Σταχτοπούτα 6 24/11/2026 Το Βιβλίο της Ζούγκλας 7 8/12/2026 Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων 8 22/12/2026 Η Μικρή Γοργόνα 9 5/1/2027 Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας 10 19/1/2027 Λίλο και Στιτς 11 2/2/2027 Μουλάν 12 9/2/2027 Ντάμπο 13 16/2/2027 Ενκάντο 14 23/2/2027 Ποκαχόντας 15 2/3/2027 Τα Μυαλά που Κουβαλάς 16 9/3/2027 Μαλλιά Κουβάρια 17 16/3/2027 Μπάμπι 18 23/3/2027 Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος 19 30/3/2027 Βαϊάνα 20 6/4/2027 Η Γενναία . . . 78 16/5/2028 Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα 79 23/5/2028Η Τίνκερμπελ και οι Πειρατές 80 30/5/2028 Ποκαχόντας 2 https://www.hachette.gr/τεύχη/μυθιστορήματα-της-disney/

Πρόεδρε θερμά συγχαρητήρια για τον κόπο σου, τον κόπο σας, το μεράκι σου, το μεράκι σας. Δυστυχώς ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να κλείσει η ΛΕΦΙΚ μας. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που αν και από μακριά πρόλαβα και επισκέφθηκα 4 φορές το στέκι στην Ιερά Οδό και γνώρισα από κοντά εσένα και τα άλλα παιδιά που βρήκα εκεί. Οι καφέδες που ήπιαμε (θυμάμαι έναν μέχρι το βράδυ) και το τσίπουρο εκεί από κάτω είναι βαθιά χαραγμένα στην ψυχή μου. Όπως είπες, ο σκοπός της Λέσχης ήταν να είναι χώρος συνάθροισης. Έκανε τον κύκλο της, ζήσατε υπέροχες στιγμές και τώρα ήρθε η ώρα να αφοσιοθούμε όλοι περισσότερο στην διαδικτυακή μας λέσχη, δηλαδή το φόρουμ μας. Να ξέρεις ότι η κληρονομιά της Λέσχης με κορωνίδες τον Λάνφεστ και τον Περτουιλαμπί μένουν. Και το σηματάκι της Λέσχης κοσμεί τις βιβλιοθήκες πολλών από εμάς. Κοίτα τώρα να ανεβαίνεις και Θεσσαλονίκη στην comicon (παρέα με τα ομορφόπαιδα εκεί - @ Indian @ Μενίγ Πουαγώ @ Loss για εσάς χτυπάει η καμπάνα) να σε βλέπουμε και από κοντά!!

Μέλος εδώ από το 2016 αλλά ενεργός από το 2022 περίπου, όταν και γεννήθηκε ο γιος μου. Μαζί σας ξαναείδα τι σημαίνει να είσαι πάλι παιδί για τις λατρείες σου. Έφερα και το μικρό στην Ιερά Οδό (ανάθεμα κι αν θυμάται κάτι), τώρα έχει αρχίσει μαζί μου να διαβάζει λίγο Μίκυ Μάους, λίγο Αστερίξ, λίγο Λούκυ Κιντ. Λίγο γνώρισα το @ Valtasar και τον @ Indian από κοντά. Αν κάτι μου έλειψε, αυτό ήταν μάλλον να τα πούμε από κοντά πιο συχνά. Όμως, αυτό λύνεται και τώρα. Πλέον, σας νιώθω κοντά κι ας έχω δει πολύ λίγους από εσάς από κοντά. Κι αυτό είναι αυτό που έχει κερδίσει αυτή η κοινότητα. Ναι, φίλους έχω κι έξω από εδώ, ναι, αν δεν την είχα θα συνέχιζα πιθανότατα τη ζωή μου κανονικά, αλλά τα χόμπυ μας συνδέουν και μην έχουμε ειδωθεί ποτέ. Κι αυτό που έκανε η ΛΕΦΙΚ όλα αυτά τα χρόνια δεν είναι καθόλου αυτονόητο, δε το χωράει ο νους μου πόσες θυσίες χρειάστηκαν για όλο αυτό. Η προσφορά της ΛΕΦΙΚ όλα αυτά τα χρόνια είναι ανυπολόγιστη. Ο κύκλος κλείνει, μα νέοι ανοίγουν γεννημένοι από αυτόν που κλείνει και θα είμαστε εδώ. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι το ότι εγώ λόγω οικονομικής κατάστασης δε κατάφερα να ολοκληρώσω το Λανφεστ, θα ήθελα να προλάβω να ενισχύσω περισσότερο. Καλή μας δύναμη από εδώ και πέρα.

Θα έχω να λέω πλέον ότι ήμουν ένας από τους τυχερούς που γνώρισα τη λέσχη και στο Μοναστηράκι και στην Ιερά Οδό. Το πρόβλημα στον Άγιο Δημήτριο ποιο ήταν (λέει αυτός που δεν αξιώθηκε να επισκευθεί τον χώρο εκεί) που οδήγησε στο κλείσιμο, αφού ο χώρος εκεί ήταν ιδιόκτητος και δεν είχε έξοδα;

Είχα ξεκινήσει εδώ και χρόνια, να φτιάξω ένα κόμικ, με θέμα τα παιδικά μας χρόνια (όλων εμάς των 45-60 περίπου ετών, σήμερα), με έμφαση στα κόμικς... Όπως καταλαβαίνετε, είναι ακόμα στο συρτάρι μου τα προσχέδια, με την ιστορία να μην μπορεί να ολοκληρωθεί λόγω υποχρεώσεων αλλά και της ρημάδας της πρεσβυωπίας... Είπα λοιπόν να εκμεταλλευτώ κι εγώ την Α.Ι. οπότε, χαρείτε το έστω κι έτσι... Είμαι σίγουρος οτι πολλοί θα ταυτιστούν,...

Θυμάμαι τότε που έκανα εγγραφή όταν ήταν στα πρώτα στάδια και ειλικρινά δεν περίμενα να έχει τέτοια κίνηση, ούτε καν πως θα συνέχιζα να το επισκέπτομαι. Αντε να φτάσει και τα 40, όταν πια θα γράφω εδώ με τη σκέψη μου.

(ISBN:978-618-206-246-3). Οι παλιές καραβάνες #2 / Wilfrid Lupano Τίτλος :Οι παλιές καραβάνες #2 Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Συντελεστές:Wilfrid Lupano, Συγγραφέας ; Paul Cauuet, Εικονογράφος ; Γιώργος Καράμπελας, Μεταφραστής ; Γιώργος Ζωιτάς, Επιμελητής ; Τίνα Χελιώτη, Σχεδιαστής βιβλίου Εκδότης:Παλλήνη [GR] : Εκδόσεις Μικρός Ήρως Ε.Ε. Έτος Έκδοσης:2026 Σελιδοποίηση:60 Μέγεθος:21 X 28 ISBN:978-618-206-246-3 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :30/09/2026

Από το Fb της εκδοτικής: Δύο θρυλικοί ήρωες συναντιούνται! Ο Τεξ και ο Ζαγκόρ συνεργάζονται σε μια επική ιστορία! Το Τεξ & Ζαγκόρ: Μπαντέρα! ξεκίνησε τις αποστολές του και θα κυκλοφορήσει σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα από την Τρίτη 6 Οκτωβρίου! Μια συνάντηση δύο θρύλων των ιταλικών κόμικς που για παραπάνω από 60 χρόνια δεν έγινε ποτέ, πλέον γίνεται πραγματικότητα στην ιστορία Μπαντέρα! Πρόκειται για μια καταιγιστική περιπέτεια που ο (πλέον) γερασμένος Ζαγκόρ συναντάει τον νεαρό Τεξ, με τον απόηχο του Αμερικανικού Εμφυλίου στο προσκήνιο. Μια από τις σημαντικότερες ιταλικές ιστορίες κόμικς της τελευταίας δεκαετίας βρίσκεται στο πέμπτο τεύχος της σειράς Θρυλικοί Ήρωες! Μην το χάσετε!

Σύνοψη από την εκδοτική: Τι κρύβεται πίσω από τους τοίχους της φυλακής του Ανόουνβιλ; Τι κρύβει ο Συνταγματάρχης Ράμπιν; Και ποιος είναι ο μυστηριώδης Φίλιπσον; Αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα θα χρειαστεί να διερευνήσουν η Τζόντι και ο Λάρρυ, τα δυο περιπλανώμενα αδέλφια, προκειμένου να εξιχνιάσουν το μυστικό της φυλακής, αλλά και να για βρουν απαντήσεις στα δικά τους προσωπικά μυστικά… Μια αυτοτελής, υβριδική περιπέτεια μυστηρίου & τρόμου στο Φαρ Ουέστ! Η ιστορία: Αυτήν την έκδοση δεν την είχα πάρει χαμπάρι, ώσπου την ξεφύλλισα πρόσφατα στην Έκθεση Βιβλίου και για κάποιο λόγο με κέρδισε. Οι Περιπλανώμενοι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία μυστηρίου και τρόμου με υπερφυσικά στοιχεία, η οποία διαδραματίζεται στο Φαρ Ουέστ. Πρωταγωνιστούν δύο αδέρφια, η Τζόντι και ο Λάρρυ, οι οποίοι περιφέρονται στην αμερικάνικη επαρχία, ώσπου βρίσκουν έναν άντρα ετοιμοθάνατο. Ο άντρας είναι ντυμένος σαν φύλακας και τους λέει να βρουν τον Φίλιπσον στο υπόγειο μιας φυλακής που βρίσκεται εκεί κοντά. Οι δύο ήρωές μας επισκέπτονται τη φυλακή όπου ο Συνταγματάρχης Ράμπιν που τη διοικεί τους λέει πως δεν υπάρχει κάποιος Φίλιπσον και ότι ο ετοιμοθάνατος άντρας ήταν ένας κατάδικος που απέδρασε ντυμένος φύλακας και προφανώς κάποιοι από τους άντρες που έστειλε να τον βρουν, τον πυροβόλησαν και τον τραυμάτισαν. Παρά το καθησυχαστικό του ύφος, τα δύο αδέρφια δεν πείθονται και καταλαβαίνουν ότι ο Συνταγματάρχης κάτι κρύβει. Αποφασίζουν λοιπόν να μείνουν εντός φυλακής μυστικά και να ψάξουν τα υπόγεια για να βρουν τον Φίλιπσον. Δε μπορώ να πω τι γίνεται από εκεί και πέρα, γιατί θα είναι τεράστιο spoiler για μια πάρα πολύ αξιόλογη ιστορία. Οι Περιπλανώμενοι είναι μια ιστορία που μπλέκει το μυστήριο με τον τρόμο και όπως ανέφερα πιο πάνω υπάρχουν και κάποια υπερφυσικά στοιχεία που αποκαλύπτονται αργότερα και είναι πολύ ενδιαφέροντα χωρίς μάλιστα να χαλάνε την ιστορία. Είναι ένα σκοτεινό κόμικ και μου έκανε εντύπωση το πόσες ανατροπές έχει. Η ιστορία μοιάζει να ξετυλίγεται σιγά σιγά και μέσα από flashbacks ανατρέπονται τα δεδομένα ακόμα και για χαρακτήρες που έχεις σχηματίσει μία άποψη. Είναι καλογραμμένο και έχει και πολύ ωραίο σχέδιο δια χειρός Luciano Ceglia. Αποδίδει τέλεια το Φαρ Ουέστ, τα τοπία και τα πρόσωπα είναι εξαιρετικά ρεαλιστικά, έχει κάποια ολοσέλιδα καρέ που είναι εντυπωσιακά, ενώ η χρωματική παλέτα που επιλέγει είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αφού οι πιο ανάλαφρες και κωμικές σκηνές είναι αρκετά φωτεινές, ενώ όταν τα πράγματα παίρνουν μια σκοτεινή τροπή, αλλάζει πάρα πολύ ωραία, πατώντας όμως και στις δύο πτυχές του κόμικ. Πρόκειται για μια μικρή ιστορία που πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντάς την και δεν έχω ψάξει ακόμα αν υπάρχει συνέχεια, γιατί το τέλος μένει ανοικτό στην κρίση του αναγνώστη, αλλά θα ήθελα πολύ να δω κι άλλες ιστορίες. Η έκδοση: Δε θα πρωτοτυπήσω, κλασικά έχουμε το μεγάλο 21 x 29 της Jemma, τα ίδια ισχύουν και για το χαρτί που αποτυπώνει τέλεια το σχέδιο του Ceglia, από εκεί και μετά θέλω να πω μπράβο για την επιλογή αυτής της ιδιότυπης ιστορίας που πατάει σε διαφορετικά είδη και κυρίως που ένα ακόμα ιταλικό κόμικ ήρθε στα ελληνικά. Καλό διάβασμα σε όλους

Χρόνια μας πολλά και καλά. Είναι τρομερή η διάρκεια αλλά και τα ποσά έχουμε πάρει από εδώ μέσα..Να είμαστε καλά για τα επόμενα 20 χρόνια! @ Valtasar ευχαριστούμε θερμά.