Jump to content

nikolas12

Moderator
  • Posts

    2,079
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    174

nikolas12 last won the day on July 23

nikolas12 had the most liked content!

About nikolas12

  • Birthday 08/07/1995

Profile Information

  • City
    Gotham
  • Country
    Greece
  • Interests
    Μουσική, βιβλία, κόμικ, σειρές, ταινίες, μπάσκετ

Recent Profile Visitors

2,583 profile views

nikolas12's Achievements

Μόνιμος θαμώνας

Μόνιμος θαμώνας (5/9)

14.5k

Reputation

  1. «Στα κόμικς μου, προσπαθώ να έχω ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας» Στον απόηχο της έκδοσης τριών κόμικς – άλμπουμ από τις εκδόσεις Παρατηρητής μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής 94fm για την ζωή του και για τον λόγο που τον ώθησε στην συγγραφή κόμικ ο Νίκος Καμπασελέ, συγγραφέας, απόφοιτος Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. Σύμφωνα με τον κ. Καμπασελέ τα κόμικς απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες και συγκεκριμένα τα κόμικς του έχουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας. Νίκος Καμπασελέ όμως… ΠτΘ: Πες μας λίγα πράγματα για σένα. Ν.Κ.: Γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως η οικογένειά μου μετακόμισε στην Αλεξανδρούπολη το ’93, όταν ήμουν 7 χρονών, επομένως μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Επέστρεψα στην Αθήνα για τις σπουδές μου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, και αφού εκπλήρωσα και τη στρατιωτική μου θητεία πήγα στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές στην École Εuropéenne Supérieure de l’Ιmage (Ανωτάτη Ευρωπαϊκή Σχολή της Εικόνας), που είναι μια δημόσια σχολή με μεταπτυχιακό τμήμα, το οποίο εξειδικεύεται στα κόμικς και βρίσκεται στην πόλη της Ανγκουλέμ. Είναι μια πόλη αφιερωμένη στα κόμικς, όπου γίνεται και ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης κάθε χρόνο εκεί. Τελειώνοντας τις σπουδές μου κατάλαβα ότι ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αλεξανδρούπολη, γιατί θεωρώ ότι ο τόπος μας έχει πολλές δυνατότητες για να μπορούμε να δουλέψουμε. Τουλάχιστον εγώ στο δικό μου κομμάτι έτσι ένοιωθα και είναι ένα τόπος που πάντα μας είχε στηρίξει και οικογενειακά και συγκεκριμένα εμένα. ΠτΘ: Πώς ξεκίνησε η δική σου ενασχόληση με αυτό το κομμάτι; Ν.Κ.: Πάντα πηγαίναμε στο χωριό μας, στη Ρούμελη τα καλοκαίρια οικογενειακώς, όπου ο παππούς είχε μια κασέλα ξύλινη η οποία ήταν γεμάτη με κόμικς. Είχε κόμικς τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», αλλά και παλιότερες εκδόσεις υπερηρώων όπως ο Spiderman, οι Πέντε Φανταστικοί, κλπ, αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή και μου έκανε φοβερή εντύπωση που ο παππούς μου συνέλεγε τέτοια κόμικς. Με τα χρόνια αυτό αναπτύχθηκε. Βοήθησαν πολύ και οι γονείς μου σε αυτό, για παράδειγμα όποτε επέστρεφαν από κάποιο ταξίδι στη Γαλλία, που έχει μια τρομερή παράδοση με τα κόμικς, μας έφερναν πάντα ένα «Αστερίξ», ένα «Λούκι Λουκ», ένα «Τεν Τεν», αυτά τα κλασικά της γαλλοβελγικής σχολής. Όταν ήρθε η ώρα και αποφάσισα ότι ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό το κομμάτι και να το σπουδάσω, το πιο φυσικό για μένα ήταν κατευθυνθώ προς τη Σχολή Καλών Τεχνών. «Πράγματα που με απασχολούν είναι πράγματα που απασχολούν και την κοινωνία γύρω μου» ΠτΘ: Η «ΘΥΕΛΛΑ » είναι η ιστορία της καπετάνισσας η οποία ζει ανάμεσα σε εξωγήινους κατάδικους. Πόσο δύσκολο είναι για σένα να μπεις σε αυτή τη διαδικασία; Αποφεύγεις να ζωγραφήσεις κάτι που έχεις στο μυαλό σου υπό τον «φόβο» των όποιων αντιδράσεων ή θεωρείς ότι το κοινό του κόμικ είναι λίγο πιο ανοιχτόμυαλο; Ν.Κ.: Πάντα έχεις ένα φίλτρο, αλλά είναι ένα φίλτρο που στόχο έχει να φτιάξει μια ιστορία η οποία να είναι όσο το δυνατόν πιο κατανοητή και με όσο καλύτερη ροή γίνεται. Δηλαδή ένα σύστημα που χρησιμοποιώ συνήθως είναι να σκέφτομαι έναν χαρακτήρα ή ένα διάλογο και να φαντάζομαι την ιστορία χωρίς αυτούς τους διαλόγους. Εάν η ιστορία στέκεται χωρίς αυτά, σημαίνει ότι αυτά είναι περιττά, οπότε πρέπει να τα βγάλω, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Αυτή είναι η πιο δύσκολη διαδικασία για μένα, γιατί πολλές φορές μπορεί να έχεις όρεξη να ζωγραφίσεις κάτι συγκεκριμένο, απλά για την ευχαρίστηση της ζωγραφικής, χωρίς να ταιριάζει πολύ καλά στην ιστορία σου. Οπότε να πρέπει να το παραλείψεις. Αυτή κυρίως είναι η δυσκολία μου. Το να ξέρω τι είναι απαραίτητο για την ιστορία και τι είναι περιττό. Όσον αφορά τα μηνύματα, είναι ανησυχίες που λίγο πολύ όλοι τις μοιραζόμαστε. Είμαι ένας άνθρωπος του καιρού μου. Πράγματα που με απασχολούν είναι πράγματα που απασχολούν και την κοινωνία γύρω μου. Δεν θεωρώ ότι είμαι αποκομμένος από τη Θράκη και από την Ελλάδα ή τον κόσμο. Είμαι κομμάτι της. «Ο Σκελε-τούλης είναι μια προσπάθεια να αντιμετωπίσω καταστάσεις που με προβλημάτιζαν μέσω του χιούμορ» ΠτΘ: Θέλουμε να μας πει για τον «Σκελε-τούλη και την παρέα του». Ν.Κ.: Με τον «Σκελε-τούλη» ήθελαν να κάνω μικρές χιουμοριστικές ιστορίες. Είχε ξεκινήσει κάπως αυθόρμητα αυτό, πάλι από τα φεστιβάλ του Comic ‘N’Play. Εκεί είχα ξεκινήσει να κάνω μια τέτοια ιστορία για ένα τέτοιο φεστιβάλ. Τελικά δεν πρόλαβα, αλλά επειδή ό,τι φτιάχνω το δείχνω στους φίλους μου και τους γνωστούς για να πάρω γνώμες, είχε αρέσει πολύ και μου κάνανε το εξής σχόλιο: «μα εσύ συνήθως δεν κάνεις αστείες ιστορίες, τώρα πώς το έπαθες;». Θεωρώ ότι το χιούμορ είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι η περιπέτεια ή το δράμα. Θέλει ένα άλλο χτίσιμο. Έπαιρνα στοιχεία από πράγματα που με ενδιέφεραν ή που με προβλημάτιζαν και τα έβαζα όμως σε ένα περιβάλλον χιούμορ. Είναι μια προσπάθεια κάπως να αντιμετωπίσω καταστάσεις που με προβλημάτιζαν μέσω του χιούμορ. Γι’ αυτό και ο «Σκελε-τούλης» κάνει σχόλια γύρω από το πώς είναι η ζωή του καλλιτέχνη, γύρω από τη φύση της αγάπης, γύρω από την απώλεια γενικότερα, αλλά πάντα με έναν τρόπο πιο εύθυμο. «Το πιο δύσκολο στάδιο είναι το χτίσιμο της ιστορίας» ΠτΘ: Τι σε δυσκολεύει περισσότερο, η συγγραφή, οι διάλογοι που αποτυπώνονται στο κόμικ ή το σχέδιο; Ν.Κ.: Είναι περίεργο γιατί το ένα συμπληρώνει το άλλο. Μπορεί να κάνεις μια εικόνα που να δείχνει ένα ηλιοβασίλεμα, δεν θα πρέπει το κείμενο να λέει «Α, τι ωραίο ηλιοβασίλεμα». Θα πρέπει να λέει κάτι που να μην φαίνεται στην εικόνα. Για παράδειγμα: «Αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς». Κάτι που να σου υποδηλώνει τι νοιώθει ο χαρακτήρας ή σε ποιο πλαίσιο βρίσκεται η ιστορία, κάπως έτσι λειτουργούν δηλαδή. Είναι μια οντότητα και τα δύο. Το πιο δύσκολο στάδιο είναι το χτίσιμο της ιστορίας. Δηλαδή το να πάρεις αυτή την ιδέα, αυτό το συναίσθημα που έχεις μέσα σου και να το στριμώξεις σε αυτές τις δύο διαστάσεις. Το μυαλό όμως δεν έχει όρια, οπότε από τη στιγμή που περνάς κάτι που έχεις στο μυαλό σου στο χαρτί, κάτι χάνεται, κάτι καινούργιο δημιουργείται, απρόβλεπτα πράγματα συμβαίνουν πάντα, και είναι καλό αυτό. Αυτό είναι το πιο δύσκολο, το αρχικό προσχέδιο. Μετά, το ίδιο το σχέδιο και το φιξάρισμα των διαλόγων είναι υπόθεση δουλειάς. ΠτΘ: Πού μπορεί κανείς να βρει τα άλμπουμ-κόμικς σου; Ν.Κ.: Προς το παρόν μπορεί να τα βρει από τις εκδόσεις του Παρατηρητή της Θράκης και σύντομα πιστεύω ότι θα βρίσκονται και σε διάφορα βιβλιοπωλεία της περιοχής και της χώρας γενικότερα. ΠτΘ: Είναι ο χώρος του κόμικ το βιβλιοπωλείο; Ν.Κ.: Θεωρώ ότι είναι. Έχει αλλάξει κάπως το σύστημα της διάθεσης του τύπου στην Ελλάδα, ειδικά στην Αλεξανδρούπολη έχει περιοριστεί πολύ, ενώ παλιά είχαμε το Κέντρο Τύπου, ήταν το μέρος που μπορείς να πας και να βρεις κόμικς, εφημερίδες, κλπ, τώρα πλέον έχει αλλάξει. Έχει συρρικνωθεί αρκετά. Τα βιβλιοπωλεία όμως φαίνεται να έχουν όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ειδικά οι εκδόσεις στο κόμικ, γιατί είναι ένας εναλλακτικός τρόπος, ο οποίος φαίνεται να έχει ένα κοινό που μεγαλώνει συνέχεια, επειδή υπάρχει και ο φόβος ότι το βιβλίο μπορεί να μειωθεί. «Το κόμικ δεν είναι μόνο για παιδιά» ΠτΘ: Τα φεστιβάλ αποτυπώνουν την αυξανόμενη ζήτηση και από πλευράς του ίδιου του κοινού; Ν.Κ.: Ναι και την αυξάνουν ακόμη περισσότερο. Θυμάμαι από το ’15 που είχα πάει πρώτη φορά σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα, έχει τεράστια διαφορά με το σήμερα. Συμμετέχουν πολύ περισσότεροι δημιουργοί, έχει περισσότερο κόσμο και πολύ περισσότερες εκδόσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι και πολλοί από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της χώρας ασχολούνται με κόμικ ή με το graphic novel, όπως το λένε μερικοί και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό. Πλέον σπάει αυτό το κομμάτι που υπήρχε παλιότερα ότι το κόμικ είναι κάτι ευτελές, για παιδιά, που δεν έχει μεγάλη σημασία. Το σε ποιο κοινό απευθύνεται ήταν για μένα πολύπλοκο στην αρχή. Νόμιζα ότι απευθύνομαι σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Αλλά ειδικά από την παρουσίαση της «ΘΥΕΛΛΑΣ» που κάναμε με το βιβλιοπωλείο Δημητριάδης και τις εκδόσεις «Ένατη Διάσταση» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρούπολης, αυτή η αντίληψή μου άλλαξε εντελώς γιατί ήρθαν σε εκείνο το χώρο πραγματικά όλες οι ηλικίες και το αγόραζαν άνθρωποι από όλα τα backgrounds πραγματικά. Και ηλικιωμένοι αγόρασαν τη «ΘΥΕΛΛΑ» και παιδιά, και άτομα στην ηλικία μας και ήταν φοβερό. Οπότε νομίζω ότι απευθύνεται σε όλους. Και γενικότερα στα κόμικς μου, προσπαθώ να έχω ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας. ΠτΘ: Κάνεις εργαστήρια κόμικς στην Αλεξανδρούπολη. Υπάρχει ενδιαφέρον από τους συμπολίτες μας; Ν.Κ.: Ναι, υπάρχει. Τα εργαστήρια που κάνω στην Αλεξανδρούπολη είναι και για ενήλικες και για παιδιά. Υπάρχει ενδιαφέρον. Φοβόμουν στην αρχή ότι δεν θα υπήρχε ενδιαφέρον, αλλά εκεί διαψεύστηκα ευχάριστα. Διαπιστώνω ότι υπάρχει μεγάλη δίψα για μάθηση στους ανθρώπους και ειδικά δίψα για πράγματα τα οποία να μην τα έχουν ξαναδοκιμάσει. Τα κορίτσια είναι συνήθως πιο θαρραλέα στο να δοκιμάζουν, ειδικά όσον αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι. Βέβαια το κόμικ, δυστυχώς θεωρείται ακόμα σχετικά ανδροκρατούμενος χώρος, κι αυτό είναι κάτι που επίσης πρέπει να αλλάξει. Είχα πάει πρόσφατα στο Comic and beer Kipseli Festival. Τα φεστιβάλ είναι γενικά στην Ελλάδα ένας χώρος όπου μπορείς να βρεις δημιουργούς κόμικς και να αγοράσεις απευθείας τα έργα τους από τους ίδιους, να μιλήσεις μαζί τους, να πάρεις πρόσθετο υλικό, το οποίο δεν μπορείς να βρεις σε βιβλιοπωλεία, όπως αφίσες, αυτοκόλλητα, κάρτες, διάφορο συνοδευτικό υλικό των κόμικς τους και είναι αυτό που εμένα προσωπικά με κινητοποιεί να συνεχίζω να δημιουργώ, γιατί μέσα από αυτή τη συνάντηση κυρίως με άλλους δημιουργούς, αλλά και με το κοινό που σε διαβάζει, αποκτάς περισσότερη όρεξη για αυτό που κάνεις. Το επόμενο στο οποίο θα πάω είναι το LAComics Festival, στη Λάρισα στις 28 Αυγούστου. Θα διαρκέσει 5 μέρες στη Λάρισα, από τις εκδόσεις του «Κάμπου». ΠτΘ: Έχεις ξεκινήσει ήδη κάτι για το επόμενο διάστημα; Ν.Κ.: Η «ΘΥΕΛΛΑ 2» είναι το επόμενο που θα βγει. Παράλληλα δουλεύω και διάφορα μικρότερα κόμικς, τα οποία παρουσιάζονται σε ανθολογίες διαφόρων εκδόσεων.
  2. Τι θα δούμε στον τόμο 50: Fantastic Four Το Τέλος Κάποια στιγμή η Marvel είχε μία ιδέα από αυτές που έχουν αρκετές εκδοτικές και αυτή ήταν να λανσάρουν μία σειρά ιστοριών σε κοινό σύμπαν ή και με κοινό τίτλο, οι οποίες θα αφορούσαν αυτόνομα graphic novels για ήρωες της εταιρείας και θα είχαν την ίδια θεματική. Το έχουμε στη DC με το Earth One, το έχουμε δει και στη Marvel και ένα τέτοιο εγχείρημα είναι το The End. Το The End λοιπόν είναι μια σειρά από κόμικ, τα οποία λαμβάνουν χώρα εκτός του main continuity και ουσιαστικά αφηγούνται την τελευταία ιστορία ενός ήρωα. Έτσι λοιπόν βγήκαν από σειρές έξι τευχών και τριλογίες μέχρι one-shots με τον τίτλο του εκάστοτε ήρωα και δίπλα το The End, το οποίο σήμαινε ότι είναι η τελευταία του ιστορία. Να πούμε εδώ ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν πάντα απαισιόδοξο, υπήρχαν σκοτεινές, υπήρχαν και πιο αισιόδοξες ιστορίες. Ίσως η πιο γνωστή από αυτή τη σειρά ήταν το Fantastic Four: The End ή Fantastic Four Το Τέλος όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά και θα αποτελέσει τον τόμο 50 της συλλογής μας. Το σενάριο και το σχέδιο είναι του Alan Davis, ο οποίος ήταν και σχεδιαστής του τόμου του Captain Britain και θα περιέχει έξι τεύχη, άρα μιλάμε για τόμο με τυπικό μέγεθος. Η ιστορία όπως είπαμε εκτυλίσσεται εκτός του κύριου continuity και ουσιαστικά αφορά την τελευταία περιπέτεια των Fantastic Four. Η ομάδα αποφασίζει να διαλυθεί μετά από μία μεγάλη τραγωδία και τα μέλη της αποφασίζουν ο καθένας να χαράξει το δικό του μονοπάτι. Αυτός όμως τους αφήνει εκτεθειμένους σε παλιότερους εχθρούς που βρίσκουν τρόπο να απειλήσουν τη ομάδα, αλλά και ολόκληρο το γαλαξία και έτσι οι F4 επανενώνονται για να αποτρέψουν μία ακόμη τραγωδία από το να συμβεί, ωστόσο αυτή θα είναι και η τελευταία φορά που θα δράσουν μαζί σαν ομάδα. Αν και είναι κόμικ που βγήκε σχετικά κοντά, συγκεκριμένα το 2006, αυτό που έχω δει στο σχέδιο και αυτό που έχω διαβάσει σε αρκετές κριτικές είναι ότι έχει μία 100% retro αισθητική με σύγχρονες τεχνοτροπίες. Ο Davis χρησιμοποιεί πολύ αφηγηματικά μοτίβα και στοιχεία της Silver και Bronze Age των κόμικς αποτίοντας φόρο τιμής και σε κλασικούς δημιουργούς της ομάδας όπως ο Stan Lee, o Jack Kirby και ο John Byrne. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μία ωραία σειρά έξι τευχών που δε χρειάζεται να έχεις προηγούμενες γνώσεις για να καταλάβεις τι γίνεται, ούτε να ξέρεις πολλά για τη μυθολογία των χαρακτήρων. Μία elseworlds ιστορία για το κύκνειο άσμα τεσσάρων ηρώων και το αν το τέλος θα είναι αισιόδοξο ή τραγικό θα το δούμε σε λίγες μέρες
  3. Τελικά θα γίνει σε ένα τριήμερο 10-12 Σεπτεμβρίου ταυτόχρονα στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση και την Κλαυθμώνος. Update που έγινε πριν λίγο:
  4. Λες και ξέρουν πόσο εθισμένος είμαι στα memes από σειρές του Χάρη Ρώμα εκεί στην Καθημερινή.
  5. Χρόνια πολλά φίλτατοι @ guskoin , @ PhantomDuck , @ mr-d ό,τι επιθυμείτε και με ακόμα περισσότερα κόμικς στη συλλογή σας!
  6. Η τιμή καταλόγου είναι στα 12,50. Στα 11,25 παρέχεται με το 10% της έκπτωσης που σου κάνουν σε e-shops και κάποια βιβλιoπωλεία, ωστόσο τα 12,50 είναι η επίσημη που περνάμε στη βάση ή που πληρώνουμε στη λιανική χωρίς τη συνήθη έκπτωση
  7. Η εκδοτική έστειλε newsletter ότι κυκλοφορεί τη σειρά Χελωνονιντζάκια σε τόμο και με τα 7 τεύχη μαζί. Θα έχει 196 σελίδες και η τιμή είναι αρκετά καλή στα 12,5 ευρώ. Μπορείτε να το αγοράσετε από εδώ: https://www.mikrosiros.gr/xelwnonintzakia/tomos-xelwnonintzakia
  8. Τόμος 41: Οίκος του Μ Ο συγκεκριμένος τόμος αποτελεί ένα από αυτά τα παράδοξα που έχω ξαναπάθει και με άλλους, δηλαδή είναι μία ιστορία που ήθελα πολύ να διαβάσω, που καταχάρηκα που μεταφράστηκε στα ελληνικά και παρ' όλα αυτά συνεχώς καθυστερώ το διάβασμά της γιατί μπορεί να πιάσω κάτι άλλο ή γιατί θέλω να την απολαύσω με την ηρεμία μου. Επιτέλους λοιπόν διαβάστηκε και ορίστε οι εντυπώσεις μου. Παλιός, καλός Bendis των 00s Έχει ακούσει πολλά ο Bendis εδώ μέσα, αλλά δεν αμφισβητεί κανείς ότι στα μέσα των 00s εκτός από εμπορικός, είχε βγάλει και κάποιες φανταστικές ιστορίες. Στο House of M λοιπόν δεν καταπιάνεται με την ιστορία κάποιου χαρακτήρα ή μιας ομάδας και σε καμία περίπτωση δεν είναι ιστορία της Scarlet Witch, αντιθέτως αφορά ολόκληρο το σύμπαν της Marvel και όλες τις ομάδες ή τους μοναχικούς ήρωες που το απαρτίζουν. Η ιδέα είναι φανταστική, ουσιαστικά οι Avengers και οι X-Men έρχονται με το ηθικό δίλημμα αν θα πρέπει να σκοτώσουν ή όχι τη Wanda δεδομένης της πνευματικής της αποσταθεροποίησης και της πρόκλησης πολλών ψυχολογικών προβλημάτων. Στα πρώτα 1-2 κεφάλαια υπάρχει αυτή η ηθική κόντρα με τον Professor X και άλλους ήρωες να προβληματίζονται, να διχάζονται και να διαφωνούν έντονα. Ύστερα η κεντρική ιδέα αφορά το πως μία εναλλακτική πραγματικότητα δημιουργείται από τη Wanda με την οικογένεια της να είναι ο οίκος του Μ σαν μία παγκόσμια βασιλική παρουσία με τους υπόλοιπους ήρωες να έχουν πλέον την ευτυχία και την ηρεμία που αποζητούν στη ζωή τους. Και εδώ ο συγγραφέας το χειρίζεται πάρα πολύ καλά, αφού μας δείχνει το πως σιγά σιγά ένας ήρωας που θυμάται την παλιά ζωή καταφέρνει να κάνει τους πάντες να θυμηθούν, το πόσο είναι μπερδεμένοι ηθικά και πολλοί από αυτούς τραυματίζονται ψυχικά είτε λόγω αυτού που τους έκανε η Wanda είτε λόγω του ότι συνειδητοποιούν ότι θέλουν τη ζωή τους πίσω. Κεντρικός χαρακτήρας ουσιαστικά δεν υπάρχει και ο Bendis δίνει ελάχιστα spotlights σε κάποιους, ίσως ο Wolverine να είναι ο MVP των ηρώων, γιατί εκείνος ξεκινάει την επανάσταση και τη διεκδίκηση των ζωών τους. Το έργο τελειώνει με πολλά να έχουν αλλάξει πλέον και ήρωες να γυρίζουν στη ζωή τους διαφορετική και σου αφήνει μία μικρή αίσθηση cliffhanger αφού ουσιαστικά το House of M αναδιαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό το σύμπαν της Marvel. Ένα αρνητικό στοιχείο που θα έκανε την ιστορία καλύτερη Το House of M έχει ένα αρνητικό που μαστίζει πολλά κόμικ των 10s πλέον. Είναι καλό αν διαβάζει τη main σειρά, αλλά η απόλαυση του event σαν σύνολο εξαρτάται από τα tie-ins. Τα tie-ins είναι τεύχη που κουμπώνουν στην ιστορία, χωρίς να απαιτούνται για την πλήρη κατανόηση της, αλλά και πάλι δημιουργούν πολλά έξτρα αφηγηματικά επίπεδα που κάνουν την κύρια σειρά ακόμα καλύτερη. Το έχω πει και στον οδηγό διαβάσματος του Metal, ότι το event πάντα ανεβαίνει στα μάτια σου αν διαβάζεις tie-ins και το House of M δεν έχει 26 τεύχη όπως το Metal, αλλά περίπου 55-60 βάσει όσων έχω δει σε online οδηγούς. Αν και τα έχω σε ηλεκτρονική μορφή και θέλω πολύ να διαβάσω την πλήρη ιστορία, η στοίβα με τα αδιάβαστα παραείναι μεγάλη και αυτό είναι project 2-3 ημερών σίγουρα. Είμαι σίγουρος πάντως ότι αν και μου άρεσε ο τόμος, θα τον απολάμβανα ακόμα περισσότερο με τα τεύχη αυτά. Εγγύηση Coipel στο σχέδιο Σε άλλους αρέσει ο Coipel, σε άλλους όχι. Έχει όντως μία περίεργη τεχνοτροπία στα πρόσωπα, αλλά για μένα είναι από τους ιδανικούς σχεδιαστές ενός τέτοιου event. Όταν έχεις τόσους πολλούς ήρωες, θες Coipel που σχεδιάζει όμορφα τους πάντες. Χρησιμοποιεί μεγάλα πάνελ, κάποια με πανοραμική, σχεδόν κινηματογραφική εικόνα όπως είχαμε πει και για τον Hitch στο Ultimates, ενώ το ότι ανά σημεία δεν είναι πυκνογραμμένο, τον βοηθάει πολύ στο να φτιάχνει μεγάλα, αναλυτικά καρέ που βοηθούν πολύ στην καλύτερη ροή της ιστορίας. Εμένα γενικά το σχέδιο μου φάνηκε φανταστικό και ανά σημεία το χάζευα, αλλά θα καταλάβω και κάποιον που δε θα τον ενθουσιάσει. Αν και η ιστορία αποπνέει πεσιμισμό, τα χρώματα είναι έντονα και φωτεινά και συνδυάζονται τέλεια με τα μολύβια του Γάλλου. Για ποιους προτείνεται και τελικός απολογισμός Είναι πολύ δυνατή ιστορία; Σίγουρα. Προτείνεται στους πάντες; Δε νομίζω. Θέλει να έχεις κάποιες γνώσεις του σύμπαντος της Marvel, των ηρώων, των ομάδων, των σχέσεων και των αλληλεπιδράσεων τους, προκειμένου να μπορείς να τη νιώσεις στο 100%. Σίγουρα πάντως είναι ένα πολύ καλό event και όπως είπα στο μυαλό μου είναι να το ξαναδιαβάσω στο 100% του. Αυτά λοιπόν και για το House of M και σύντομα ελπίζω να πούμε πέντε πράγματα για το τι θα δούμε στο Fantastic Four: The End.
  9. Προστέθηκαν τα εξώφυλλα και οπισθόφυλλα των τευχών 3 και 4, τα οποία κλείνουν τη σειρά (εκτός αν σκαναριστούν τεύχη που θα ανεβάσουν τα διαπιστωμένα). Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον @ hudson για την παροχή των τευχών για το σκανάρισμα.
  10. Προστέθηκαν εξώφυλλα και οπισθόφυλλα των τευχών 3, 4, 5, 7, 15, 16, 21, 22. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον @ hudson για την παροχή των τευχών προς σκανάρισμα.
  11. Χρόνια πολλά στον φίλο και φανατικό Disneoλόγο @Μενίγ Πουαγώ και τον φαντάρο που ο τιμημένος ΕΣ του στερεί τα κόμικς και τη συλλογή της Marvel @O Φρατζάτος, να έχετε υγεία, ό,τι επιθυμείτε και να εμπλουτίζετε συνεχώς τη συλλογή σας με νέα κόμικς.
  12. Με μόλις τρεις ιστοριούλες, το Young Donald Duck, την κεντρική και μία του Μίκυ που καταλαμβάνει πάνω από το μισό τεύχος ολοκληρώθηκε το 370ο Μίκυ Μάους. Μου άρεσε πάρα πολύ η κεντρική ιστορία με τους θησαυρούς του Σκρουτζ, ειδικά από το γεγονός ότι διαδραματίζεται στην υπέροχη γειτονική Ιταλία. Είναι πολύ ανώτερη από αυτήν της προηγούμενης εβδομάδας, έχοντας μυστήριο, χάρτες, υποθαλάσσιες περιπέτειες, θησαυρούς και εκπλήξεις, πολύ δυνατή για ξεκίνημα. Το Young Donald Duck στα συνηθισμένα επίπεδα, είχε την πλάκα της η αποκάλυψη του διευθυντή πως και εκείνος ήταν απρόσεκτος, όπως και το τελευταίο καρέ, πάνω από όλα όμως μένει το αίσθημα της παρέας και της φιλίας που έχει ο Ντόναλντ με τα υπόλοιπα παιδιά που σε μία ακόμα γκάφα τον βοήθησαν σε μεγάλο βαθμό. Στη μέση λοιπόν και σε τέσσερα κομμάτια έχουμε μία ιστορία ενός βασιλιά, προγόνου του Μίκυ που μετά από ένα ξόρκι αλλάζει θέσεις με το σημερινό Μίκυ. Έχει αρκετό γέλιο στην αρχή, η προσαρμογή των δύο στις νέες ζωές τους, το πως τους άρεσε τελικά ο ένας να είναι βασιλιάς, ενώ ο άλλος απαλλαγμένος από τα καθήκοντά του για να καταλήξουν τελικά να κάνουν το παν να γυρίσουν στην παλιά τους ζωή. Αν και σε αρκετά κομμάτια, την ένιωσα ανά σημεία στάσιμη και χωρίς πολλές εξελίξεις, οπότε το πρόσημο είναι θετικό χάρη στο σχέδιο κυρίως. Συνολικά, ένα λίγο μινιμάλ τεύχος όπως το εξέλαβα με 1-2 μονοσέλιδες και μετά ελάχιστες ιστορίες, δε θυμάμαι άλλη φορά μόνο τρεις, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που άρχισα να ξαναγοράζω το περιοδικό σε σταθερή βάση.
  13. To Loki ήρθε μετά τις προηγούμενες δύο φετινές σειρές της Marvel προκειμένου όχι μόνο να πει μία αυτόνομη ιστορία ενός εκ των πιο αγαπημένων κακών του MCU, αλλά όπως και οι προηγούμενες για να τις πλαισιώσει σαν μετάβαση στο Phase 4 του σύμπαντος. Γενικότερα η ιστορία είναι αρκετά συμπαθητική με τον Tom Hiddleston να είναι αναμενόμενα απολαυστικός, ωστόσο νιώθω πως η ερμηνεία του γίνεται ακόμα πιο πολύπλευρη σε αυτή τη σειρά που είχε χώρο δικό του, ενώ και οι χαρακτήρες που έχει δίπλα του, εκτός ενός δεν κλέβουν το spotlight, αλλά βοηθούν πολύ στην εξέλιξη του. Κάπου στη μέση κάνει μία κοιλιά, αλλά μετά επιστρέφει και με το παραπάνω. Αναμενόμενο, αλλά έχει εξαιρετικά visuals και πολύ ωραία εφέ. Αν εντοπίζω κάτι αρνητικό είναι ότι ενώ έχει ωραίο concept με το TVA και τους variants που κλείνει plot holes (και ίσως ανοίγει κάποια) είναι ότι στο τέλος συνειδητοποιείς ότι ουσιαστικά αυτό που έκανε ήταν ότι φτιάχτηκε μόνο και μόνο για το ντεμπούτο του επόμενου (μάλλον) μεγάλου κακού της Marvel τύπου Thanos. Αν και στο πρώτο επεισόδιο έχουμε ένα tease για Mephisto όπως στο Wandavision, τελικά μία εναλλακτική εκδοχή του επόμενου μεγάλου κακού της Marvel κάνει την εμφάνιση της. Όπως είπαμε, είναι μία διαφορετική εκδοχή, η ερμηνεία του ηθοποιού μου φάνηκε υπερβολικά χιουμοριστική και ευελπιστώ να είναι διαφορετική όταν τον δούμε στην κανονική μορφή του. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι η σειρά τελικά επιθυμεί περισσότερο να είναι ένα πρόγευμα για το τρίτο Ant Man και το Phase 4 παρά μία 100% αυθεντική περιπέτεια του Loki. Πάντως το όλο concept με τους variants είναι πολλά υποσχόμενο και μακάρι να φτιάξουν και μία ακόμα σειρά απαλλαγμένη από το βάρος συνέχισης του Universe. Συνολικά λοιπόν, το Loki με εξαιρέσεις ανά σημεία, έρεε σχετικά ευχάριστα με τα καλά του και τα κακά του και περιμένω να δω αν και πότε θα επανεμφανιστεί ο αγαπημένος Hiddleston στο ρόλο αυτό.
  14. Άντε καλή αρχή στα φετινά Cons! Πολύ ευχάριστη έκπληξη το Comicdom στην πλατεία Κλαυθμώνος, όντως θα δυσκολέψει άτομα από την επαρχία, αλλά δε γινόταν να διεξαχθεί στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, ο χώρος είναι πολύ μικρός και κλειστός και τα υγειονομικά πρωτόκολλα θα ήταν δύσκολο να τηρηθούν. Επίσης ευελπιστώ φέτος να έχουμε και περισσότερους εκθέτες και πιο πολλές επιλογές για αγορές, καθώς τα Comicdom εδώ και χρόνια ήταν καρμπόν, οπότε περισσότεροι εκθέτες μόνο καλό θα μας έκαναν.
  15. Σύνοψη από την εκδοτική Καλώς ήλθατε στο μακρινό μέλλον και στον πλανήτη των ερήμων Αρράκις, όπου ο Πάρντοτ Κάινς αναζητά τα μυστικά του μέρους που είναι γνωστό και ως Ντιουν. Την ίδια στιγμή, ο γιος του Αυτοκράτορα Έλρουντ οργανώνει την ανατροπή του πατέρα του, ενώ ο οχτάχρονος σκλάβος Ντάνκαν Άινταχο προσπαθεί να ξεφύγει από τους αμείλικτους αφέντες του και ένας νεαρός ονόματι Λίτο Ατρείδης ξεκινά ένα μοιραίο ταξίδι. Αυτοί οι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους χαρακτήρες σύντομα θα ανακαλύψουν πως η μοίρα έχει αποφασίσει γι’ αυτούς ότι θα αλλάξουν την ίδια τη ροή της ιστορίας. Σχετικά με την έκδοση: Μετά το περσινό Frank Herbert's Dune: The Graphic Novel, η Anubis συνεχίζει να εκδίδει ακάθεκτη τις μεταφορές του γνωστού κόσμου των μυθιστορημάτων σε κόμικ, μόλις λίγους μήνες αφού εκδοθούν στο εξωτερικό. Ο Οίκος των Ατρείδων αποτελεί prequel ιστορία της κυρίως σειράς με τις περιπέτειες να μεταφέρονται στον πλανήτη Αρράκις. Το πρώτο τεύχος βγήκε από τη BOOM Studios τον περασμένο Οκτώβρη, ενώ ο συγκεντρωτικός τόμος τον Ιούνιο με το Vol. 2 να αναμένεται τον ερχόμενο Οκτώβρη. Είναι μικρό σχετικά σε αριθμό σελίδων και μου αρέσει πολύ το σχέδιο, κλασικό, ωραίο sci-fi σχέδιο με τεχνοτροπίες μοντέρνου αμερικάνικου κόμικ. Η έκδοση είναι η κλασική της Anubis με το γνωστό μέγεθος και το γυαλιστερό εξώφυλλο, ενώ γενικά έγινε η επιλογή να κυκλοφορήσει με μαλακό εξώφυλλο, ενώ στο εξωτερικό κυκλοφορούν με σκληρό. Σίγουρα δεν είμαι μεγάλος οπαδός του Dune προκειμένου να μπορώ να το κρίνω 100% σωστά, πιστεύω πάντως ότι η εκδοτική δε θα αφήσει ημιτελή την ιστορία και θα κυκλοφορήσει και τις συνέχειες της τόσο για τον Οίκο των Ατρείδων όσο και για την κύρια σειρά Dune, της οποίας το δεύτερο volume αργεί ακόμη. Καλό διάβασμα σε όλους Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον @hudson για την παροχή του τεύχους προκειμένου να σκαναριστεί και να γίνει η παρουσίαση για τη βάση μας!
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.