nikolas12

Το είδα και εγώ λίγες μέρες αφού βγήκε. Καλή ιδέα γενικά, αλλά μέτριο αποτέλεσμα. Ξεκινάει καλά και με τη λογική να δώσει λίγο το spotlight σε δευτερεύοντες χαρακτήρες του MCU, αλλά σιγά σιγά το σενάριο ξεχείλωσε και προσωπικά με κούρασε πολύ όσο προχωρούσε. Ωραίο animation της What If σχολής και πολύ δυνατό, αμφιλεγόμενο τέλος. Θα ήθελα να δω περισσότερες τέτοιες μίνι σειρές, αλλά με καλύτερο σενάριο.

Σήµερα είναι η διεθνής µέρα µουσείων, µια µέρα που θεσπίστηκε το 1977 για να αναδείξει τον σηµαντικό ρόλο των µουσείων στην σύγχρονη κοινωνία. ∆ίπλα στις πινακοθήκες και στα µουσεία µοντέρνας τέχνης, υπάρχει και µια άλλη κατηγορία, που πολλές φορές αγνοούµε. Αυτά είναι τα µουσεία της 9ης τέχνης, δηλαδή του κόµικ. Πολλά από αυτά συνδέονται µε κάποιον πολύ σηµαντικό καλλιτέχνη που έζησε στην πόλη ή στην χώρα που βρίσκονται τα µουσεία. Άλλα πάλι έχουν ιδρυθεί σε πόλεις που φιλοξενούν σηµαντικά φεστιβάλ κόµικ. Το μουσείο κόμικ στις Βρυξέλλες ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Στην Lucca της Ιταλίας, πραγµατοποιείται κάθε χρόνο από το 1966 ένα από τα µεγαλύτερα φεστιβάλ κόµικ, το οποίο µαζεύει περισσότερους από 400.000 θεατές. Εκεί βρίσκεται και το Museo del Fumetto, όπως χαρακτηριστικά ονοµάζουν οι Ιταλοί τα κόµικ. Στο µουσείο αυτό, γνωστό και ως Palazzo del Esposizioni, συναντάµε µια µόνιµη έκθεση για την ιστορία και την εξέλιξη της 9ης τέχνης, µε έµφαση στους Ιταλούς δηµιουργούς αλλά και αναφορές σε διεθνή έργα. Κάθε χρόνο παρουσιάζει και µια σειρά από περιοδικές εκθέσεις, οι οποίες φυσικά κορυφώνονται και την διάρκεια του φεστιβάλ κόµικ της πόλης. Εκεί πραγµατοποιούν και µια σειρά από παράλληλες δράσεις, όπως οµιλίες, συναντήσεις καλλιτεχνών, παρουσιάσεις βιβλίων κλπ. Στην συλλογή του µουσείου, βρίσκονται πολλές γνήσιες σελίδες από κόµικ, σενάρια, καθώς και σπάνιες εκδόσεις. Χρονολόγιο από το Μουσείο του Herge Λίγο πιο βόρεια, στην ξακουστή πόλη για το φεστιβάλ της, Angouleme, συναντάµε το γαλλικό µουσείο La Cité Internationale de la Bande Dessinée et de l’Image. Το µουσείο αυτό έχει ίσως την µεγαλύτερη συλλογή, µε περισσότερα από 8.000 γνήσια έργα, και 100.000 βιβλία κόµικ. Μέσα στο µουσείο συναντάµε την µόνιµη έκθεση, µε την ιστορία του κόµικ σε χρονολογικά τοποθετηµένες βιτρίνες, ενώ η αφήγηση επικεντρώνεται σε θεµατικές, καλλιτέχνες και κινήµατα που έπαιξαν σηµαντικό ρόλο στην τέχνη αυτή. Παράλληλα στο τεράστιο χώρο του µουσείου, πραγµατοποιούνται πολλές περιοδικές εκθέσεις, άλλες φορές αφιερωµένες σε καλλιτέχνες, ενώ άλλες σε θεµατικές όπως κόµικ και µουσική, κόµικ και φαγητό κ.ά. Το µουσείο αυτό έχει παράλληλα και πλούσιο εκπαιδευτικό ρόλο, µε πολλά προγράµµατα που πραγµατοποιεί σε σχολεία, ενώ βρίσκεται κοντά και στην έρευνα µε ένα πλούσιο ακαδηµαϊκό υλικό, για σπουδαστές, καθηγητές και όποιον άλλο ενδιαφέρεται. Φεύγοντας από την Γαλλιά, µπαίνουµε στο Βέλγιο, µια χώρα µε πλούσια παράδοση στο κόµικ. Στην πρωτεύσουσά του, στις Βρυξέλλες, συναντάµε όχι ένα αλλά δύο πολύ σηµαντικά µουσεία. Το πρώτο είναι το Belgian Comic Strip Center. Στις µόνιµες εκθέσεις του συµπεριλαµβάνεται ένα χρονολογικό ταξίδι στην ιστορία του κόµικ, ένα αφιέρωµα στον Herge (δηµιουργό του Τεν-Τεν), καθώς και στον Peyo (δηµιουργός των Smurfs). Στο µουσείο λειτουργεί µια εκτενής βιβλιοθήκη, µε πολλά έργα κόµικ, ακαδηµαϊκά papers, και ερευνητικό υλικό. Το δεύτερο µουσείο είναι αφιερωµένο εξολοκλήρου στον Herze. Εκεί µαθαίνουµε για την ζωή του, τις επιρροές του καθώς και για το µοναδικό στυλ που καθιέρωσε. Μαθαίνουµε για την δηµιουργία του Τεν-Τεν, αλλά και για πολλά ακόµα έργα του. Στο µουσείο µπορεί κανείς να δει και πολλά χειρόγραφα, φωτογραφίες αλλά και προσωπικά αντικείµενα του µεγάλου δηµιουργού. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Στιγμιότυπο από την περιοδική έκθεση του Μουσείου Angouleme Στην Ελλάδα εδώ και 3 χρόνια λειτουργεί το ψηφιακό µουσείο comics στην διεύθυνση comicsmuseum.gr. Σε αυτό, συναντάµε ένα εκτενές χρονολόγιο µε την ιστορία του ελληνικού κόµικ, από τις αρχές του 1900 µέχρι και σήµερα. Παράλληλα ανεβαίνουν περιοδικές εκθέσεις, όπως του Σπύρου ∆ερβενιώτη, του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη κ.ά. Τέλος, στην ιστοσελίδα λειτουργεί πλούσιο αρχείο µε τα φεστιβάλ κόµικ που πραγµατοποιούνται στην Ελλάδα, καθώς και σεµινάρια, οµιλίες που έχουν πραγµατοποιηθεί και βρίσκονται online. Φυσικά σε ένα άρθρο δεν µπορούµε να καλύψουµε το σύνολο των µουσείων κόµικ που λειτουργούν αυτή τη στιγµή, τα οποία ξεπερνάνε σε αριθµό τα 20 στην Ευρώπη και τα 60 σε παγκόσµιο επίπεδο. Τα πιο σηµαντικά από αυτά βρίσκονται στην Αµερική (The Cartoon Art Museum, στο San Francisco το οποίο ιδρύθηκε το 1984, National Cartoon Museum, στην Florida), στην Αγγλία (The Cartoon Museum, στο Λονδίνο), αλλά και στην Ιαπωνία (Osamu Tezaku Manga Museum, στην Takarazuka, Kyoto International Manga Museum, στο Kyoto, Ghibli Museum στην Mitaka) ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ Μέρος των κόμικ της Chaniartoon Comik Library Στα Χανιά λειτουργεί εδώ και µερικά χρόνια η Chaniartoon Comic Library, µια ανοιχτή βιβλιοθήκη κόµικ. Στα ράφια της υπάρχουν περισσότεροι από 1.000 τίτλοι, στους οποίους συµπεριλαµβάνονται παλιά περιοδικά κόµικ όπως η Βαβέλ, το Παρά Πέντε, αλλά και τεύχη της Βαβούρας, του Αστερίξ και του Λούκυ Λουκ. Επιπλέον εκδόσεις σύγχρονες από ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, αλλά και πολλές αυτοεκδόσεις καλλιτεχνών. Η βιβλιοθήκη αυτή κόµικ, αποτελεί έναν ζωντανό πυρήνα της 9ης τέχνης στα Χανιά, που έχοντας ως ισχυρή βάση το διεθνές φεστιβάλ Chaniartoon που γίνεται εδώ και 8 χρόνια στην πόλη, φιλοδοξεί να µετουσιωθεί κάποια στιγµή, µε την στήριξη τοπικών και όχι µόνο θεσµών, σε ένα σύγχρονο µουσείο κόµικ. Το µουσείο κόµικ των Χανίων, το οποίο θα είναι το πρώτο µουσείου τέτοιου είδους στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα θα αναβαθµίσει το πολιτιστικό προϊόν του τόπου. Πηγή

Το διάβασα και εγώ, μικρό σχετικά κόμικ που αποτελεί περισσότερο ένα love letter του Dan Jurgens στον ήρωα με τον οποίο μπορώ να πω ότι έχει ταυτιστεί αρκετά. Το σενάριο είναι σχετικά απλό και αφορά μια εισβολή στη Metropolis (θα πείτε τι πιο σύνηθες), κατά την οποία ο Superman πιάνεται όμηρος και η Justice League θα έρθει να συνδράμει. Ωστόσο ο Superman θα καταφέρει να απελευθερωθεί χάρη σε μια σειρά από flashbacks που γίνονται στην παιδική του ηλικία καθώς και στις πρώτες του μέρες στην Metropolis. Ο ήρωας κάνει μια αναδρομή σε πολύ μεγάλες στιγμές και μάχες και σπουδαίους κακούς και τελικά κάνει αυτό που χρειάζεται για να απελευθερώσει την πόλη του. Συμπαθητικό κομιξάκι χωρίς να έχει κάτι το τρελό σεναριακά. Εικαστικά το βρήκα πολύ όμορφο με ωραίες μάχες και ωραίο σχέδιο τόσο στην Justice League όσο και στους κακούς του Superman. Θα μπορούσαμε πάντως να έχουμε δει και μια πιο πλήρη έκδοση στη θέση του.

Βγήκε πριν 2 μέρες.

Το ιστολόγιο αγαπάει τον Αστερίξ και έχει καθιερώσει μια σειρά άρθρων στα οποία παρουσιάζει τις κλασικές περιπέτειες του Γκοσινί και του Ουντερζό -έχουμε παρουσιάσει τις 23 από τις 24 περιπέτειες. Το τελευταίο άρθρο της σειράς αυτής, εικοστό τρίτο δηλαδή, το δημοσίευσα πέρυσι λίγο πριν από τα Χριστούγεννα: ήταν η περιπέτεια Οι δάφνες του Καίσαρα. Στην αρχή, τα αστεριξολογικά μας άρθρα δημοσιεύονταν κάθε δυο μήνες, αλλά μετά ο ρυθμός αραίωσε απελπιστικά. Φέτος δεν έχω δημοσιεύσει κανένα άρθρο της σειράς αυτής -όμως για σήμερα έχουμε κάτι άλλο. Βλέπετε, μπορεί ο Ρενέ Γκοσινί να πέθανε πρόωρα, πάνω στον ιμάντα του τεστ κοπώσεως λένε, σε πλήρη δημιουργική ακμή το 1977, αλλά ο Αλμπέρ Ουντερζό συνέχισε να εκδίδει άλμπουμ με περιπέτειες του Αστερίξ, αν και σε πιο αραιό ρυθμό. Πολλοί φανατικοί αναγνώστες των άλμπουμ της πρώτης περιόδου θεωρούν ότι τα άλμπουμ αυτής της δεύτερης περιόδου υστερούν σαφώς και αρνούνται να τα συμπεριλάβουν στον κανόνα των 24. Κι εγώ μαζί -δεν έχω σκοπό να παρουσιάσω άλμπουμ της δεύτερης περιόδου, που δεν ξέρω καν κι αν τα έχω διαβάσει όλα. Όμως τα χρόνια πέρασαν, ο Ουντερζό σταμάτησε να σκιτσάρει και το 2020 πήγε να συναντησει τον Γκοσινί στον παράδεισο των κομικογράφων. Οπότε, θα έλεγε κανείς, έκλεισε οριστικά η σειρά των περιπετειών του Αστερίξ, έτσι δεν είναι; Δεν είναι έτσι. Διότι ο Ουντερζό ή μάλλον ο εκδοτικός οίκος που διαχειρίζεται τα πνευματικά δικαιώματα στους ήρωες έδωσε την άδεια σε νεότερους καλλιτέχνες να συνεχίσουν τις περιπέτειες στο ίδιο γενικό πνεύμα. Η πρώτη περιπέτεια αυτής της τρίτης περιόδου έστειλε τον Αστερίξ και τον Οβελίξ στη χώρα των Πίκτων (Σκοτσέζων), η δεύτερη είχε θέμα έναν χαμένο πάπυρο του Καίσαρα και η τρίτη, που την παρουσιάσαμε και εδώ πριν από 8 χρόνια, στέλνει τους δυο ήρωες σε κούρσα αρμάτων που διασχίζει την Ιταλία. Η τέταρτη περιπέτεια κυκλοφόρησε το 2019, και επίσης την παρουσιάσαμε στο ιστολόγιο -ήταν με την κόρη του Βερσενζετόριξ, την Αδρεναλίνη. Η πέμπτη περιπέτεια, το 2021, ήταν Ο Αστερίξ και ο Γρύπας, που κι αυτήν την παρουσιάσαμε, εγκαθιδρύοντας έτσι μια μικρή παραπαράδοση. Το 2023 το δίδυμο των συντελεστών άλλαξε: παρέμεινε ο σκιτσογράφος Didier Conrad αλλά κειμενογράφος ανέλαβε πλέον ο Fabcaro, γνωστός συγγραφέας μυθιστορημάτων αλλά και σεναρίστας σε κόμικ. Η πρώτη περιπέτεια του νέου διδύμου, που την παρουσιάσαμε στο ιστολόγιο, ήταν Η λευκή ίριδα. Πριν από 20 περίπου μέρες, τηρώντας τον κανόνα της μιας περιπέτειας κάθε δυο χρόνια, κυκλοφόρησε νέος τόμος Αστερίξ, από το ίδιο δίδυμο: Ο Αστερίξ στη Λουζιτανία. Πρόκειται δηλαδή για ταξιδιωτική περιπέτεια, όπως πολλές ακόμα, που φέρνει τους ήρωές μας στην Πορτογαλία της ρωμαϊκής περιόδου. Όπως συνήθως, η περιπέτεια ξεκινάει από το γαλατικό χωριό -αλλά όχι από την πλατεία του. Κατ’ εξαίρεση, το πρώτο καρέ της ιστορίας μάς δείχνει την παραλία του χωριού και όλο το χωριό συγκεντρωμένο να παρακολουθεί ένα φοινικικό πλοίο να ετοιμάζεται να δέσει. Βγαίνει ο Επιδημαΐς, ο Φοίνικας έμπορος που τον γνωρίσαμε στην περιπέτεια Ο Αστερίξ μονομάχος και παινεύει την πραμάτεια που έχει να πουλήσει στο γαλατικό χωριό. Βγαίνει όμως μαζί από το πλοίο κι ένας κοντούλης τύπος με παχύ μουστάκι. Είναι Λουζιτανός, που είχε γνωρίσει τους Γαλάτες όταν δούλευε εργάτης στο χτίσιμο της Κατοικίας των Θεών. Έρχεται να ζητήσει βοήθεια, διότι ένας φίλος του, μικροπαραγωγός γάρου εξαιρετικής ποιότητας στην Ολίσιπο (τη Λισαβόνα) έχει κατηγορηθεί άδικα ότι προσπάθησε να δολοφονήσει τον Καίσαρα και είναι στη φυλακή περιμένοντας να τον ρίξουν στα λιοντάρια. Παρένθεση: ο γάρος είναι σάλτσα με βάση το ψάρι ή τα υπολείμματά του, που πολύ την αγαπούσαν οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί. Οπότε, Οβελίξ και Αστερίξ μπαρκάρουν μαζί με τον Λουζιτανό στο φοινικικό πλοίο για να σώσουν τον άδικα κατηγορούμενο. Το πλοίο τούς αφήνει σε ένα παραθαλάσσιο ψαροχώρι, το χωριό του Μαβυμπές. Από εκεί πηγαίνουν στην πρωτεύουσα, την Ολίσιπο/Λισαβόνα, όπου διαπιστώνουν ότι πίσω από τη φυλάκιση του Μαβυμπές (έτσι λέγεται ο φυλακισμένος παραγωγός) βρίσκεται ο Ρωμαίος έπαρχος, ο οποίος με τη βοήθεια ενός ντόπιου προδότη, του Πιρεσπές, θέλει να τον βγάλει από τη μέση για να αποκτήσει το μονοπώλιο του γάρου ο ξάδερφός του, που έχει μια μεγάλη βιομηχανία παραγωγής γάρου. Το έκανε αυτό επειδή ο Καίσαρας προτιμούσε τον γάρο του ανταγωνιστή του, του Μαβυμπές. Ο έπαρχος φιλοδοξεί μάλιστα να ανατρέψει τον Καίσαρα, αν βρει ευκαιρία. Ύστερα απο διάφορες περιπέτειες, Αστερίξ και Οβελίξ μπαίνουν στη φυλακή και δίνουν θάρρος στον Μαβυμπές -αλλά δεν τον παίρνουν για να φύγουν πλακώνοντας στο ξύλο τη φρουρά, διότι ο Αστερίξ πιστεύει ότι θα πρέπει να αποδείξουν την αθωότητά του. Κατά βολική σύμπτωση, ο Ιούλιος Καίσαρας βρίσκεται σε επίσκεψη στη Λουζιτανία και ο έπαρχος διοργανώνει προς τιμή του ένα μεγα-όργιο, στο οποίο μάλιστα έχει καλέσει και όλη την επιχειρηματική ελίτ της Μεσογείου. Ο Αστερίξ, που έχει δικτυωθεί κατάλληλα, κανονίζει να μεθύσουν (με βίνιο βέρντε βέβαια) τον προδότη Πιρεσπές, που είναι κι αυτός καλεσμένος, και την κατάλληλη στιγμή τον τσιγκλάει και τον κάνει να φωνάξει (μεθυσμένος γαρ) ότι αυτός είναι που ενοχοποίησε τον Μαβυμπές κατ΄εντολή του έπαρχου. Ο Καίσαρας το ακούει, στέλνει τους συνωμότες στη φυλακή, ελευθερώνει τον μικροπαραγωγό κι έτσι οι δυο Γαλάτες τον παραδίδουν στην οικογένειά του και επιστρέφουν στην Αρμορίκη όπου ακολουθεί το καθιερωμένο τσιμπούσι. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Λουζιτανία/Πορτογαλία, οπότε έχουμε πολλές αναφορές σχετικές με τη σημερινή Πορτογαλία. Ξεκινάμε από τα ονόματα. Όλων των Λουζιτανών τα ονόματα τελειώνουν σε -ες, όπως συμβαίνει και με πολλα επώνυμα Πορτογάλων σήμερα. Τα πορτογαλικά επώνυμα σε -es μπορεί να είναι πατρωνυμικά (πχ Φερνάντες, Ροντρίγκες), όμοια με τα αντίστοιχα ισπανικά σε -ez, ή να δηλώνουν καταγωγή, π.χ. Τσάβες. Ο άδικα φυλακισμένος παραγωγός γάρου λέγεται Mavubes, που παραπέμπει στο γαλλικό ma vue baisse = η όρασή μου μειώνεται. Υπάρχει ένα έξοχο λογοπαίγνιο στην αρχη της ιστορίας. Στη φυλακή, και ενώ ο έπαρχος παινεύει τον προδότη και του λέει ότι αξίζει να αποκτήσει δική του έπαυλη σε κάποιο λόφο, ένας δεσμοφύλακας φωνάζει τον κρατούμενο να πάρει το γεύμα του: — Μavubès, lentilles! Κατά λέξη: Μαβυμπές, φακές! Αλλά lentilles είναι και οι φακοί των γυαλιών (ή επαφής), οπότε: — Η όρασή μου μειώνεται, φακούς! Ο προδότης λέγεται Pirespès, δηλαδή pire espèce, χείριστο είδος, άθλιο υποκείμενο. Ένας άλλος Λουζιτανός λέγεται gepehès, δηλαδή gps. Για ποιο πράγμα είναι γνωστή η Πορτογαλία; Για τον μπακαλιάρο. Ο μπακαλιάρος είναι πανταχού παρών στην ιστορία, προς μεγάλη λύπη του Οβελίξ που δεν τον συμπαθεί καθόλου και νοσταλγεί τα αγριογούρουνα. Βέβαια, οι Πορτογάλοι εκτός από τον μπακαλιάρο λατρευουν και το λεϊτάο, το γουρουνόπουλο γάλακτος, αλλά αυτό δεν βόλευε στην ιστορία και παραλείπεται. Κάνει όμως την εμφάνισή της μια άλλη τοπική σπεσιαλιτέ, τα παστέις ντε νάτα (pasteis de nata -pastel de nata στον ενικό). Τους κυνηγάνε οι Ρωμαίοι, οπότε ο Οβελίξ βομβαρδίζει τους διώκτες του με παστέις και ταυτόχρονα ο σεναριογράφος μάς βομβαρδίζει με αλλεπάλληλα ζαχαροπλαστικά λογοπαίγνια: — Είστε η αφρόκρεμα της λεγεώνας, μάς έλεγαν -λέει ο πρώτος. — Η πείρα μας μάς ζημιώνει, λέει ο άλλος, αλλά dessert είναι και το επιδόρπιο. Ο τρίτος λέει ότι θα έπρεπε να ρίξουν από τα πλάγια, παίζοντας με τις λέξεις flanc (πλευρά, πλάγια) και flan (κρέμα καραμελέ). Στην περιπέτεια εμφανίζονται και γνωστά στοιχεία της σημερινής Λισαβόνας όπως το κίτρινο τραμ 28 O πιτσιρικάς δεξιά που παίζει μπάλα, με το VII – 7 στη φανέλα, είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Εμφανίζεται, πιο καθαρά, και σε ένα άλλο καρε. Αλλά ο σεναριογράφος προτίμησε, απ’ όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της σημερινής Πορτογαλίας, να αναδείξει τη μελαγχολία, τη saudade, και μαζί τα φάδο. Να, εδώ στο ψαροχώρι όπου αποβιβάζονται οι ήρωές μας: Οι ψαράδες που ξεραίνουν τον μπακαλιάρο έχουν φιλοσοφική διάθεση: — Κοίτα, γύρισε ο Μπουλκιές — Τι συγκίνηση! — Μια μέρα δεν θα γυρίσει πια, έτσι είναι, τι να κάνουμε — Κι εμείς δεν θα’μαστε εδώ για να δούμε ότι δεν γύρισε. Όλο τέτοιους διαλόγους έχει στην περιπέτεια. Τη μελαγχολία αυτή την αποδίδουν στο γεγονός ότι υποδουλώθηκαν στους Ρωμαίους ύστερα από προδοσία κάποιων δικών τους. Προσέξτε και κάτι γλωσσικό. Σε όλη την περιπέτεια, οι Λουζιτανοί, όλες τις γαλλικές λέξεις σε -tion (εδώ tradition, émotion), που δεν είναι και λίγες, τις προφέρουν σε -ção, όπως είναι στα πορτογαλικά δηλαδή: emoção, tradição. Αυτό δεν μπορεί να μεταφερθεί στα ελληνικά. Υποθέτω πως στη μετάφραση θα χρησιμοποιηθεί κάποιο χαρακτηριστικό των βόρειων ιδιωμάτων, το -ου ας πούμε. Ή ίσως το κρητικό τσι, τσε, ποιος ξέρει. Υπάρχουν και πολιτικές αναφορές. Ας πούμε, στη φυλακή γίνεται ο εξής διάλογος: Ο ένας φυλακισμένος λέει: — Ακούσατε, καταραμένοι Ρωμαιοι! Μια μέρα θα ξαναπάρουμε την εξουσία. Και ο άλλος: Κι άλλος νεαρός ιδεαλιστής, που πιστεύει πως μπορεί να κάνει επανάσταση (ρεβολουσάο!) με τα oyez! Εδώ υπάρχει ένα ωραίο λογοπαίγνιο. Η επανάσταση του 1974 στην Πορτογαλία, η επανάσταση των γαριφάλων, λέγεται στα γαλλικά révolution des oeillets. Το γαρίφαλο, oeillet, προφέρεται ογιέ, όπως και το Oyez! (ακούσατε!) Υπάρχει κι άλλη μια αναφορά στην πορτογαλική πολιτική σκηνή. Για να διεισδύσουν στο μεγα-όργιο, οι δυο ήρωές μας μεταμφιέζονται σε ντόπιους. Ο Οβελίξ δεν καλοβλέπει αυτή την αλλαγή εμφάνισης, διότι του κάνει πολύ πλατύ μέτωπο (un grand front). Και ο Αστερίξ: Είναι πολύ διαδεδομένο/δημοφιλές εδώ αυτό το χτένισμα. Εδώ, παίζει με τον ορο front populaire, λαϊκό μέτωπο, που υπάρχει και στη Γαλλία -για κάμποσο καιρό στην Πορτογαλία κυβερνούσε συνεργασία των Σοσιαλιστών με την Αριστερά, λαϊκό μέτωπο. Κάποιες αναφορές θα χαρακτηρίζονταν ξερωγώ αντικαπιταλιστικές, όπως όταν οι μεγαλοεπιχειρηματιες συζητούν πόσο συμφέρει να στέλνουν την παραγωγή σε εξωτικά μέρη με χαμηλά μεροκάματα: — Οι Κιμμέριοι δουλεύουν XVIII (18) ώρες τη μέρα. — Λουφαδόροι! Οι Φρύγες δουλεύουν 24ωρο. — Σιγά τα ωά! Οι Ελαμίτες εργάτες μου αυτομαστιγώνονται γιατί βρίσκουν ότι ο μαστιγωτής παραείναι μαλακός. Υπάρχει επίσης σάτιρα των πάσγουορντ και της διαφήμισης. Και στη φοινικική γαλέρα, οι κωπηλάτες δεν είναι πια «συνεταίροι που δεν διάβασαν τη σύμβαση» όπως στην παλιά περιπέτεια, αλλά «πελάτες, που μπορούν να λύσουν τη σύμβαση στην ημερομηνία εκπνοής της, αλλά δεν θυμούνται ποια είναι αυτή». Υπάρχει και πολιτική ορθότητα; Έγινε μια σχετική συζήτηση. Πολλοί στη Γαλλία παίνεψαν το κόμικς επειδή δεν έχει παλαιού τύπου καλαμπούρια. Άλλοι, δεν το εκτίμησαν αυτό. Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ότι στο ταξίδι τους με το φοινικικό πλοίο οι Γαλάτες μας συναντάνε τους γνωστούς μας πειρατές -μόνο που τώρα πια ο μαύρος βιγλάτορας προφέρει κανονικά τα ρο όταν μιλάει, κάτι που το σχολιάζει ένας σύντροφός του. Το να τρώει ο μαύρος τα ρο θεωρήθηκε (ίσως όχι άδικα) ρατσιστικό χιούμορ. Δείτε ομως: Στο πρώτο καρέ ο Κοκκινογένης, ο πειρατής, βλέποντας τη φοινικική γαλέρα από μακριά, λέει: — Ευκαιρία να ξελασπώσουμε, παιδιά! Κοιτάξτε τι έφερε στον δρόμο μας ο Tyr (ένας θεός των Βίκινγκ) Στο δεύτερο καρέ, αφού φάγανε το ξύλο, ο βιγλάτορας λέει: — Προσωπικά, θα προτιμούσα τον Τυρ αλλού. Αλλά Tyr ailleurs παραπέμπει στο tirailleur, ίδιο προφέρεται. Και οι Tirailleurs Senegalais, οι Σενεγαλέζοι τυφεκιοφόροι/ακροβολιστές ήταν, τον καιρό της αποικιοκρατίας, σωμα αποτελούμενο από Αφρικανούς πεζικάριους από τις αποικίες, που υπέστη βαρύτατες απώλειες στον πρώτο πόλεμο. Κι έτσι, σε μια συζήτηση που παρακολούθησα στο Ρεντιτ, ένας διαμαρτυρήθηκε για την κορεκτίλα που έβαλε τον μαύρο να προφέρει κανονικά τα ρο, ένας δεύτερος είπε ότι καλά έκαναν και παράτησαν τα ρατσιστικά κλισέ ότι οι μαύροι δεν μιλάνε καλά γαλλικά, κι ένας τρίτος του βγήκε ότι έμαθε τα ρο αλλά το έριξε σε χειρότερα ρατσιστικά λογοπαίγνια όπως με τους tirailleurs, Από την άλλη, έχει μια βάση κάτι που είπε ένας τέταρτος στην ίδια συζήτηση, ότι οι μπούμερ σαν κι εμένα έχουν τις 24 περιπέτειες του πρώτου κύκλου, των Γκοσινί-Ουντερζό, με το χιούμορ της εποχής εκείνης. Οι σημερινοί νέοι έχουν τις καινούργιες περιπέτειες με το χιούμορ το σημερινο. Ίσως νάναι έτσι. Εμένα δεν με ενόχλησε το «καινούργιο» χιούμορ της περιπέτειας, αλλά δεν θα της έβαζα πολύ καλό βαθμό. Ίσως επειδή είναι κάπως αδύνατη η πλοκή, χωρίς δευτερεύοντες κλάδους. Όχι ότι είναι βαρετή περιπέτεια. Απλώς, δεν συγκρίνεται με τις καλές περιπέτειες του πρώτου κύκλου, επί Γκοσινί. Αλλά εγώ είμαι μπούμερ. Και να μετρώ και να’ναι ο Γκοσινί μας σαρανταοχτώ χρόνια μες στη γης. Πηγή

Αν και το τελευταίο «Chaniartoon» είχε θέµα του την κρίση, αυτό το άρθρο δεν αφορά το ίδιο αλλά το µεγαλύτερο φεστιβάλ της Ευρώπης για την τέχνη των κόµικς, το οποίο γίνεται εδώ και 52 χρόνια στην Ανγκουλέµ της Γαλλίας. Τα νούµερα του φεστιβάλ τροµαχτικά. Περισσότεροι από 200.000 επισκέπτες, 6.000 επαγγελµατίες, 2.500 συγγραφείς και εικονογράφοι, 800 δηµοσιογράφοι και περισσότερες από 28 εκθέσεις. Το budget του και αυτό τεράστιο για τα ελληνικά δεδοµένα, περίπου 6,6 εκατοµµύρια ευρώ, από τα οποία τα µισά προέρχονται από δηµόσιους φορείς (από το αντίστοιχο Υπουργείο Πολιτισµού, τον ∆ήµο κ.λπ.). Η ίδια η πόλη της Ανγκουλέµ έχει γίνει επίσηµα από την UNESCO η πρωτεύουσα των κόµικς, ενώ συγκεντρώνει πέρα από την Καλών Τεχνών, πολλές ιδιωτικές σχολές σχεδίου. Στο άκουσµα αυτών, καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για έναν θεσµό που µε τα 52 χρόνια συνεχής παρουσίας (µε εξαίρεση την χρονιά του covid), έχει ρίζες πολύ βαθιές και στέρεες. Η πραγµατικότητα όµως είναι διαφορετική. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ Κατά την διάρκεια του 51ου φεστιβάλ, το 2024, µια γυναίκα, εργαζόµενη της εταιρείας παραγωγής του φεστιβάλ, έκανε καταγγελία για βιασµό από άτοµο επίσης της εταιρείας. Η εταιρεία απάντησε πως ήταν σε εκτός ωραρίου φεστιβάλ, οπότε και δεν είναι στην δικαιοδοσία της, ενώ αργότερα απέλυσε την γυναίκα για «σοβαρό παράπτωµα», όπως ανέφερε. Η κάλυψη του βιασµού και τα αντίποινα της εταιρείας στην γυναίκα, λειτούργησαν ως καταλύτης στην κοινότητα του κόµικς, για την τοξική διαχείριση της εταιρίας παραγωγής. Το φεστιβάλ το διοργανώνει το µη κερδοσκοπικό σωµατείο, αλλά από το 2007 δίνει την παραγωγή του στην ιδιωτική εταιρεία 9eArt+. Για αρκετά χρόνια υπήρχαν παράπονα για κακοδιαχείριση, για έλλειψη διαφάνειας, εµπορευµατοποίηση του φεστιβάλ, καθώς και ότι δεν εµπλέκει ενεργά την καλλιτεχνική κοινότητα σε ουσιαστικές αποφάσεις. Μάλιστα, υπήρξαν και το 2016 παράπονα για σεξισµό καθώς στα επίσηµα βραβεία του φεστιβάλ δεν υπήρχε καµία γυναίκα. ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ Κάπως έτσι φτάνουµε στην άνοιξη του 2025, όπου δύο συλλογικότητες ξεκινάνε το κίνηµα για µποϊκοτάζ του φεστιβάλ, µε κύριο αίτηµα να τερµατιστεί η συνεργασία µε την 9eArt+ και να γίνει νέος διαγωνισµός για την εταιρία που θα αναλάβει την διοργάνωση. Το κίνηµα αυτό γρήγορα γιγαντώνεται, µε την συµµετοχή πάνω από 400 καλλιτεχνών, 12 ενώσεων για τα κόµικς, αλλά και νικητών προηγούµενων βραβείων του φεστιβάλ. Μάλιστα, κάνει την εµφάνισή του και ο όρος «Girlcott», παράφραση του boycott, λογοπαίγνιο που παραπέµπει στην σεξουαλική βία. Η πίεση κορυφώθηκε και µε την συµµετοχή των µεγαλύτερων εκδοτικών της Γαλλίας, που οδήγησαν το Υπουργείο Πολιτισµού να ανακοινώσει µείωση της χρηµατοδότησης. Ως επακόλουθο του µποϊκοτάζ, ο διευθυντής της εταιρείας αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Κάτι που όµως δεν είναι αρκετό, καθώς από όλους απαιτείται να αποµακρυνθεί η εταιρεία µε ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει. ΣΤΟΝ “ΑΕΡΑ” Αυτή τη στιγµή, µε τις ηµεροµηνίες του φεστιβάλ να είναι προγραµµατισµένες για τα τέλη Ιανουαρίου, η φετινή διοργάνωση βρίσκεται στον “αέρα”. Η εταιρεία δεν δείχνει να κάνει πίσω, θέλει να διατηρήσει το συµβόλαιο που έχει µέχρι και για την διοργάνωση του 2027, ενώ τα συνδικάτα και οι συλλογικότητες απαιτούν άµεση αλλαγή. Μάλιστα, σε µια τελευταία τους ανακοίνωση έχουν µια λίστα µε αυτά που απαιτούν, που περιλαµβάνουν αιτήµατα για το φεστιβάλ γενικά, για τους καλλιτέχνες, για την σεξουαλική βία, για το κοινό, για τους ντόπιους κ.λπ. Απαιτούν µια επαναπροσέγγιση του φεστιβάλ. Να ξαναγίνει το φεστιβάλ που ήταν, αυτό που αγκαλιάζει την τέχνη των κόµικς. Η Γαλλία του Μάη του ΄68 και της συλλογικότητας, δείχνει για άλλη µια φορά τον δρόµο. Μέσα από την συντονισµένη αντίδραση, καταφέρνει να ρίξει µια ιδιωτική εταιρία που διοργανώνει ένα τεράστιο φεστιβάλ 6,6 εκατοµµυρίων ευρώ. Φυσικά οικονοµικά χαµένοι είναι οι καλλιτέχνες αλλά και οι εκδοτικοί, που χάνουν φέτος το µεγαλύτερο φεστιβάλ που φέρνει και τις αντίστοιχες πωλήσεις όπως και τεράστια διαφήµιση. Τα θυσιάζουν όµως, γιατί απαιτούν ένα φεστιβάλ που να µην έχει το εµπορικό στοιχείο πάνω από το καλλιτεχνικό, θέλουν ένα φεστιβάλ που να αγκαλιάζει το κοινό και τους καλλιτέχνες, ένα φεστιβάλ που να κυριαρχεί η αγάπη για την 9η τέχνη. Και το καταφέρνουν ξανά. Πηγή

Εγώ σκέφτομαι τον @ hudson να ξεροσταλιάζει έξω από το τυπογραφείο και ξαφνικά να το ποστάρει πρώτος στο φόρουμ ο @ constantinople επειδή έχει κάποιου είδους πνευματική σχέση με τις εκδόσεις της Μαμούθ και ειδοποιείται αυτόματα ο εγκέφαλος του όταν κυκλοφορήσουν.

Δηλώνω τόσο κακοποιημένος που ένα μήνα αφού με βασάνισαν με το φυτό, με έκαναν moderator για να αναλάβω μόνιμη φροτνίδα του. ΣΩΣΤΕ ΜΕ!

Από το superheronews.gr: Σύμφωνα με δημοσίευμα του Deadline οι Mark Fergus και Hawk Ostby (Iron Man και Children of Men) έκλεισαν να γράψουν το σενάριο της κινηματογραφικής μεταφοράς του κόμικ του Sharad Devarajan, Shadow Tiger. Το κόμικ επικεντρώνεται στον Rajan Shah, ο οποίος είναι ένας λαμπρός νεαρός δικηγόρος που έχει ξεκινήσει ταπεινά και βλέπει την καριέρα του να καταστρέφεται όταν αμφισβητεί το διεφθαρμένο νομικό σύστημα της Ινδίας. Η ζωή του ανατρέπεται όταν κληρονομεί μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων δολαρίων και μια μυστηριώδη δύναμη από τον ίδιο τον άνθρωπο που ευθύνεται για τον θάνατο των γονιών του. Στοιχειωμένος από το περίπλοκο παρελθόν του, ορκίζεται να προστατεύει τους αθώους και να φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης όσους είναι πάνω από το νόμο. Οι Sharad Devarajan, Mark Fergus και Hawk Ostby θα έχουν χρέη παραγωγού στο πρότζεκτ μαζί με την Sarena Khan. Στην παραγωγή θα βρίσκεται η Graphic India, της οποίας Διευθύνοντας Σύμβουλος είναι ο Devarajan.

Αντικειμενικές αλήθειες! Από το Foxtrot του Bill Amend.

Πολύ ωραίο σχέδιο @ Gwynplaine ! Αλλά ακόμα πιο όμορφος και γλυκός ο λόγος που το έφτιαξες

Πήγα σήμερα στο Comic Con στο κέντρο και μου το είπε εκεί ο άνθρωπος οπότε το τσίμπησα μαζί με το νέο Λούκυ Λουκ και το Μπλέικ και Μόρτιμερ. Πραγματικά ευχαριστήθηκα αγορές Μαμούθ! Καλό 2029 που θα το ξανανιώσω.

Ξεκίνησα να διαβάζω το συγκεκριμένο BD και αργά και σταθερά άρχισε να εξελίσσεται σε ένα πραγματικά πολύ ωραίο ανάγνωσμα που με εξέπληξε. Ας τα πάρω λίγο από την αρχή όμως. Η υπόθεση αφορά τη νεαρή ψυχίατρο Εύα Ρόχας όσο αξιολογείται από έναν άλλο ψυχίατρο σχετικά με την ικανότητά της να ασκεί το επάγγελμα. Περιγράφοντας τι της έχει συμβεί την τελευταία εβδομάδα, η Εύα αρχίζει και αφηγείται πράγματα για τη ζωή της, το παρελθόν της και την οικογένειά της, τις φωνές των οποίων ακούει στο κεφάλι τους, γνωρίζοντας την ύπαρξή τους. Από την άλλη μεριά αφηγείται όσα περίεργα της συνέβησαν τις τελευταίες μέρες, όταν και η επίσκεψή της σε ένα αρχοντικό λόγω μιας πελάτισσάς της, οδήγησε σε έναν μυστήριο φόνο που η ίδια θα βρεθεί βασική ύποπτη. Πραγματικά δεν περίμενα με τίποτα να με κερδίσει τόσο πολύ το σενάριο. Από τη μία πλευρά έχουμε μια ιστορία που οριακά θυμίζει οικογενειακό δράμα τύπου Succession, ένα whodunnit μυστήριο προς επίλυση και φυσικά τα θέματα ψυχικής υγείας που κουβαλά η πρωταγωνίστρια μας, θέματα από το παρελθόν της και όλα τα τραύματα που αυτή η κοπέλα κουβαλάει. Ο χαρακτήρας της Εύας είναι αρκετά αλλοπρόσαλλος, αλλά με όμορφο τρόπο και το να καταφέρεις να μπεις στην ψυχοσύνθεσή της, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο πως θα αντιμετωπίσεις το κόμικ και πόσο θα την καταλάβεις. Ωστόσο και οι άλλοι χαρακτήρες όπως οι φωνές της Εύας και τα μέλη της οικογένειας έχουν αρκετά να σου πουν. Το σχέδιο του Lafebre είναι κλασικό γαλλοβελγικής σχολής, τα πρόσωπα του είναι φουλ εκφραστικά και οι τοποθεσίες πολύ όμορφα ζωγραφισμένες μιας και το κόμικ λαμβάνει χώρα σε μια υπέροχη πόλη όπως η Βαρκελώνη. Η δυναμική του πάντως νομίζω ότι βρίσκεται περισσότερο στο να βγάζει από τους χαρακτήρες του την κατάλληλη έκφραση με αποτέλεσμα να αντιπαθείς κατευθείαν τους κακούς της ιστορίας και να συμπαθείς αμέσως τους καλούς. Αυτό σαν τεχνική δεν είναι καθόλου εύκολο. Πραγματικά ένα BD που δεν περίμενα να με ενθουσιάσει τόσο, αλλά μπαίνει στις πολύ αγαπημένες μου φετινές κυκλοφορίες.

Συγχαρητήρια @ AARDVARK , το άξιζες για την προσφορά σου στο φόρουμ!