nikolas12

Διαβάστηκε και το δεύτερο επεισόδιο που αφορά την αγαπημένη μου ταινία Star Wars και μια από τις αγαπημένες μου γενικά. Επειδή το πρώτο με έπιασε προ εκπλήξεως, όντας πολύ καλύτερο από αυτό που περίμενα, αυτό το άλμπουμ με έκανε να περιμένω κάτι πολύ καλό, πρόβλεψη που επαληθεύτηκε. Ουσιαστικά αυτό το επεισόδιο μας παρουσιάζει το πως ο George Lucas μετά τη μεγάλη επιτυχία του πρώτου Star Wars επέλεξε να συνεχίσει με τη δεύτερη ταινία και ταυτόχρονα να πουλάει merchandise λύνοντας οικονομικά προβλήματα και επενδύοντας ταυτόχρονα στην προσωπική του ζωή. Πιάνει περισσότερο όλα όσα ασχολούνταν ο Lucas με το More American Graffiti, το Raiders of the Lost Ark και ταυτόχρονα το πως έτρεχε έστω και εξ αποστάσεως τα γυρίσματα του Empire μιας και επέλεξε να μην το σκηνοθετήσει ο ίδιος. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που χρειάζεται ηρεμία και ταυτοχρονα πιέζεται με ασφυκτικά προγράμματα, πολλαπλά projects, δημιουργία τόσο ταινιών όσο και οικογένειας. Αποδίδεται εξαιρετικά στο χαρτί όλο το σενάριο και πραγματικά νιώθεις πως σε βάζει στην ιστορία. Το σχέδιο είναι πολύ καλό και μου αρέσουν οι περίεργοι χρωματισμοί που έχει, καθώς κινείται κυρίως σε ασπρόμαυρο και σε επιλεγμένα σημεία επιλέγει έξυπνα να δώσει χρώμα. Ένα ακόμα πολύ δυνατό άλμπουμ και ανυπομονώ για το τρίτο που θα κλείσει την τριλογία!

Η «Φούσκα», το νέο έντυπο περιοδικό για κόμικς που ετοιμάζουν δυο φιλόδοξοι νέοι που αγαπούν τα κόμικς και την ποπ κουλτουρα, ο Γιάννης Ιατρού και ο Ίωνας Αγγελής, έχει ήδη χαρακτηριστεί ως «το πιο καταδικασμένο project στην ιστορία των καταδικασμένων projects». Μέσα σε μια εποχή που το έντυπο μέσο φαντάζει μια όμορφη ανάμνηση ενός νοσταλγικού παρελθόντος, πόσο μάλλον ένα έντυπο για κόμικς, ο Γιάννης και ο Ίωνας θέλουν να ακολουθήσουν τα ίχνη που άφησε πίσω της η μακρά παράδοση περιοδικών κόμικς στην Ελλάδα και να φτιάξουν ένα νέο μέσο που θα συνδέσει ξανά την εγχώρια με τη διεθνή σκηνή της Ένατης Τέχνης, την παλιά με τη νέα γενιά δημιουργών κόμικς και, κυρίως, θα ενώσει ξανά την ίδια την κοινότητα, σε μια εποχή που αυτό αποτελεί ζωτική ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε. «Βαβέλ», «9» της Ελευθεροτυπίας, «Παρά Πέντε», «Κολούμπρα» για τους ακόμη παλαιότερους, «Μπλε Κομήτης» για τους νεότερους. Όποιος έχει ασχοληθεί, έστω και λίγο, με τον χώρο των κόμικς στην Ελλάδα -ιδίως όσοι έχουν περάσει τα 30- δύσκολα δεν έχει συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή του αυτά τα εμβληματικά περιοδικά που χάραξαν τη δική τους ξεχωριστή πορεία στο μεταπολιτευτικό τοπίο του ελληνικού έντυπου Τύπου και άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία της Ένατης Τέχνης στη χώρα. Για του λόγου το αληθές, πριν από την έκδοση των εν λόγω θρυλικών περιοδικών, δεν υπήρχε καν ως έννοια η «Ένατη Τέχνη» στην Ελλάδα, όπως δεν υπήρχε και η υπόνοια ύπαρξης μιας «εγχώριας κοινότητα των κόμικς» ή η σύνδεση τους με άλλες μορφές τέχνης και γενικότερα, με την ποπ κουλτούρα. Οι σελίδες της «Βαβέλ», του «Παρά Πέντε» και του «9» λειτούργησαν ως ένας ιδιότυπος καταλύτης ο οποίος επανασύστησε τα κόμικς ως έργα τέχνης με πολλαπλές νοηματοδοτήσεις και όχι αποκλειστικά ως απλά «παιδικά αναγνώσματα», ένας χαρακτηρισμός που κυριαρχούσε για πολλές δεκαετίες αναφορικά με τα κόμικς. Εκτός, όμως, από σημεία αναφοράς για την τέχνη των κόμικς, τα εν λόγω περιοδικά κατάφεραν να εμπνεύσουν ολόκληρες γενιές καλλιτεχνών και αναγνωστών στην Ελλάδα, να δημιουργήσουν μια κοινότητα των κόμικς στην κυριολεξία από το μηδέν, να δώσουν τη δυνατότητα σε νέους κομίστες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό, ειδικά μέσα από το ένθετο «9» της Ελευθεροτυπίας (2000-2010), μιας εφημερίδας που διένεμε εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα πανελλαδικά. Ταυτόχρονα, τα φεστιβάλ αυτών των εντύπων υπήρξαν εξίσου μνημειώδη για την εναλλακτική έκφραση, όπως και οι εκθέσεις κόμικς ή τα έργα που παράχθηκαν εκείνο το διάστημα. Με τη ραγδαία κυριαρχία του διαδικτύου και των ψηφιακών μέσων, αλλά κυρίως με την οικονομική κρίση που βίωσε η χώρα μας από το 2009 και έπειτα, η δεκαετία του 2010 δεν υπήρξε σύμμαχος στον έντυπο Τύπο, με μεγάλες εφημερίδες και έντυπα είτε να βάζουν οριστικά λουκέτο, είτε να φυτοζωούν μεταφέροντας το μεγαλύτερο μέρος του υλικού τους στο διαδίκτυο. Τα μεγάλα περιοδικά κόμικς, όλα όσα κατασκεύασαν ουσιαστικά τις προσωπικότητες που είμαστε σήμερα, έκλειναν το ένα μετά το άλλο αφήνοντας την κοινότητα των κόμικς να τα βγάλει πέρα μόνης της στους καιρούς της κρίσης. Από την άλλη, δεν συνέβη το ίδιο με τον χώρο των κόμικς, ο οποίος εκείνο το διάστημα γνώρισε μια τεράστια δημοφιλία που ξεπέρασε τα όρια της κοινότητας των δημιουργών και αναγνωστών, κυρίως λόγω της συστηματικής μεταφοράς έργων της ένατης τέχνης στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, αλλά και λόγω της σύνδεσής τους με την ευρύτερη ποπ κουλτούρα. Νέα φεστιβάλ κόμικς, πολύ πιο ανοιχτά και πλουραλιστικά για το κοινό, άνοιξαν τις πόρτες τους σε όλη την χώρα, ενώ νέοι εκδοτικοί οίκοι ανέλαβαν το ρίσκο να εκδώσουν πρωτοπόρες δουλειές και να εισάγουν το αναγνωστικό κοινό σε πολλαπλές κουλτούρες και σχολές κόμικς αλλά και σε εγχώριους παλιούς και νέους καλλιτέχνες (για παράδειγμα Jemma Press, Μικρός Ήρωας, Ένατη Διάσταση, DOCMZ, Chaniartoon). Είναι σίγουρο ότι ο χώρος των κόμικς στην Ελλάδα δεν θυμίζει επουδενί τις προηγούμενες δεκαετίες, έχει αλλάξει ριζικά τόσο ως προς τη δομή του όσο και από τους ανθρώπους που κινούνται σε όλα τα πεδία εντός του. Λείπει, όμως, το βασικό συστατικό του. Εκείνη η εξωτική μαγιά που μας συνέδεσε όλους μεταξύ μας, που έδωσε πνοή και υπόσταση στην εγχώρια κοινότητα των κόμικς να μετατραπεί σε όλα αυτά που είναι σήμερα. Λείπει το περιοδικό κόμικς, ως ζωτικό κομμάτι ύπαρξης και συνέχειας αυτής της κουλτούρας που δεν παύει να εμπνέει τις νέες γενιές και να κατασκευάζει ολοένα και καινούριες συνδέσεις και συχνότητες, εμπειρίες και βιώματα. Αυτό κατάλαβαν ο Ίωνας και ο Γιάννης, δυο παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην κουλτούρα των κόμικς και ακριβώς αυτό το όνειρο θέλουν να πραγματοποιήσουν από τότε που ήταν έφηβοι και έβλεπαν τα αγαπημένα τους περιοδικά κόμικς να σταματάνε την κυκλοφορία τους. Έτσι το έφεραν η μοίρα και τα χρόνια, και τώρα μιλάμε για τη «Φούσκα» τους, ένα έντυπο project που ίσως να φαντάζει σαν «χάρτινος πύργος» έτοιμος να καταρρεύσει στις «9 παρά πέντε» αλλά ίσως και να διανύσει τη δική του τροχιά, όχι σαν κομήτης, αλλά σαν ένα ιστορικό περιοδικό μιας νέας γενιάς που οραματίστηκε να αλλάξει έστω και λίγο τον κόσμο από το εφηβικό της δωμάτιο και είναι αποφασισμένη να τα καταφέρει. Συναντηθήκαμε, λοιπόν, που αλλού; Στο φεστιβάλ κόμικς «Comic ‘n’ Play» στη Θεσσαλονίκη στα μέσα του Φεβρουάριου και μιλήσαμε για τη «Φούσκα», για τα κόμικς, για την κοινότητα και για όλα όσα αποτελούν την ουσία ενός εντύπου για κόμικς -και όχι μόνο, όπως λέγαμε παλιά. -Μια «Φούσκα» έτοιμη να περιπλανηθεί πάνω από τον κόσμο των comics. Πώς σας ήρθε λοιπόν αυτή η ιδέα για ένα νέο περιοδικό comics -και όχι μόνο- εν έτει 2026; Γιάννης Ιατρού: Λοιπόν, καταρχάς τόσο εγώ όσο και ο Ίωνας από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας, ασχολούμαστε με τα comics με διάφορους τρόπους, είμαστε μέρος της κουλτούρας τον κόμικς. Μεγαλώσαμε με περιοδικά κόμικς ως αναγνώστες και νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτή την ένταση με αυτό το μέσο, κάποια στιγμή στη ζωή τους φαντάζονται τους εαυτούς τους ως αρχισυντάκτες ή εκδότες τέτοιων περιοδικών. Οπότε, με μια ακολουθία γεγονότων όπου το ένα έφερε το άλλο, καταλήξαμε ένα παιδικό όνειρο να το κάνουμε πραγματικότητα ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Ίωνας Αγγελής: Ουσιαστικά, και οι δυο μας ανήκουμε στην τελευταία γενιά όπου μεγάλωσε με περιοδικά κόμικς, από την Disney με το Μίκυ Μάους και το ΚΟΜΙΞ μέχρι το «9» της Ελευθεροτυπίας και τη Βαβέλ που τότε ήταν στα τελευταία τους. Βιώσαμε όλη αυτή την άνθηση άλλα αργότερα και την παρακμή και την πτώση, όχι μόνο των περιοδικών κόμικς αλλά γενικά του έντυπου μέσου, μια κατάσταση που μας επηρέασε αρκετά διότι όσο και να αγαπάμε τα comics, να διαβάζουμε τις σειρές, τις αυτοτελείς ιστορίες ή τα graphic novels, ένα περιοδικό είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ένα περιοδικό comics ενώνει μια σκηνή, είτε εγχώρια είτε μαζί με τη διεθνή σκηνή, παρουσιάζει νέους καλλιτέχνες, δίνει χώρο και χρόνο σε καταξιωμένους καλλιτέχνες να δοκιμαστούν, να κάνουν άλλου είδους δουλειές, δίνει τη δυνατότητα στους καλλιτέχνες μέχρι και να πειραματιστούν σε νέα πράγματα. Μας έλειπε ένα τέτοιο μέσο, ένα περιοδικό επικεντρωμένο στα comics που θα λειτουργήσει ξανά ως μια συνάντηση δημιουργών από διαφορετικές χώρες, σχολές, γενιές. Εν τέλει, ένα περιοδικό που θα ενώσει ξανά τη σκηνή στην Ελλάδα και θα τη γειώσει και με τη διεθνή σκηνή όπως και γενικά με την ποπ κουλτούρα. –Δηλαδή, ένα περιοδικό comics για τη γενιά μας, στην παράδοση που άφησαν τα θρυλικά περιοδικά του χώρου, σωστά; Γιάννης: Ναι, αλλά με σκοπό να εμβαθύνει περισσότερο σε κάποια πράγματα, όπως στο κομμάτι της αρθρογραφίας και των συνεντεύξεων. Αυτά αποτελούν στοιχεία τα οποία είναι συνυφασμένα με περιοδικά κόμικς «και όχι μόνο» τα οποία θεωρούνται ρετρό ή vintage, όπως και εν γένει η έννοια του περιοδικού, ενός εντύπου που κυκλοφορεί σε μια συγκεκριμένη συχνότητα καθώς πλέον τα ψηφιακά μέσα έχουν κυριαρχήσει εδώ και αρκετά χρόνια μαζί με τα social media. Εμείς πιστεύουμε πως ακόμα και σήμερα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ένα περιοδικό κόμικς παραμένει ένα μέσο το οποίο μπορεί να επαναφέρει τον κόσμο στην κουλτούρα του έντυπου, με την έννοια ότι είναι πλούσιο οπτικά και θεματολογικά και αντιπροσωπεύει μια ενδιαφέρουσα αισθητική που θα συγκινήσει αρκετούς ανθρώπους που ασχολούνται με τα κόμικς. Γι’ αυτό και προσπαθήσαμε η «Φούσκα» να είναι κάτι τέτοιο, να μας ελκύει πρώτα εμάς αισθητικά και θεματολογικά, ως αναγνώστες, ως ατόμων που ασχολούνται όλη τους τη ζωή με τα κόμικς. Ίωνας: Προσωπικά, ήθελα αρκετά χρόνια να ξεκινήσω ένα περιοδικό κόμικς, μιας και συμμετείχα ήδη σε αρκετά τέτοια ψηφιακά εγχειρήματα. Σε ένα τέτοιο ηλεκτρονικό περιοδικό συναντήθηκα και με τον Γιάννη, το Comic Cultura το 2018 και εκεί συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά και ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα, βιώσαμε τι σημαίνει να στήνεις ένα περιοδικό, να συνεννοείσαι για τη θεματολογία και τα κόμικς που θα δημοσιευτούν, για τα άρθρα και ούτω καθεξής. –Και γιατί «Φούσκα», πώς προέκυψε το όνομα; Ίωνας: Γιατί μας έσκασε σαν «φούσκα» στο μυαλό. Βασικά εδώ αξίζει να σου πούμε όλο το story, το πώς όντως μας ήρθε ιδέα για το περιοδικό. Γιάννης: Θα σου πω, λίγο καιρό αφότου ξεκίνησα την εκδοτική μου δραστηριότητα με τις εκδόσεις DOCMZ και ο Ίωνας τη συνεργασία του με τον Μικρό Ήρωα, είχα φέρει μια έκθεση για τον Κόρτο Μαλτέζε στον Βόλο –τη γενέτειρά μου- και είχα προσκαλέσει τον Ίωνα ως ομιλητή στα εγκαίνια. Εκεί σε κάποια φάση μετά από, ξέρεις, τα καθιερωμένα τσίπουρα και ποτά μετά την εκδήλωση, καταλήξαμε στο σπίτι μου όπου κατέβαζα βραδιάτικα τις κούτες που έχω κρατήσει με παλιά περιοδικά κόμικς και τα συζητούσαμε με τον Ίωνα. Όσο λέγαμε για εκείνες τις παλιές εποχές, τα μάτια του Ίωνα άστραψαν και μου έκανε την επίμαχη ερώτηση: «Θέλεις να φτιάξουμε και εμείς ένα περιοδικό κόμικς;». Ίωνας: Γνώριζα πως ακόμα και να απορρίψει την ιδέα αρχικά -που την απέρριψε-, εγώ είχα βάλει το σαράκι στον Γιάννη, μιας και έχουμε κοινές βάσεις και κοινές πορείες στον χώρο και κατά κάποιον τρόπο, η τρέλα του ενός συμπληρώνει την τρέλα του άλλου. Όταν αρχίσαμε να συζητάμε όντως πιο σοβαρά για το περιοδικό, είχα προτείνει διάφορα ονόματα στον Γιάννη, μεταξύ των οποίων τη λέξη «λούπα», με το «ου» γραμμένο με το σύμβολο του απείρου. Του άρεσε, αλλά είχε επιφυλάξεις καθώς θεωρούσε πως έπρεπε να έχουμε ένα πιο «κομιξικό» όνομα. Λίγες μέρες μετά, με πήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε τη «Φούσκα», η οποία παραπέμπει αφενός στα μπαλονάκια διαλόγου, αφετέρου σου δίνει πάτημα για αμέτρητα λογοπαίγνια στην περίπτωση που δεν πάει καλά -Μιλήστε μου λίγο για το περιοδικό, θα είναι αποκλειστικά για κόμικς ή θα καταπιάνεται και με άλλες πτυχές της ποπ κουλτούρας ή με άλλες τέχνες; Γιάννης: Ο πυρήνας του περιοδικού, ναι, είναι τα κόμικς. Η άγκυρα μας, δηλαδή, είναι τα κόμικς και γύρω από κει θα προσεγγίζουμε κάθε φορά συγγενείς μορφές τέχνης και έκφρασης. Θα υπάρχουν ορισμένες στήλες που θα καταπιάνονται με ευρύτερα τμήματα της ποπ κουλτούρας, όπως video games, κινηματογράφος, μουσική κ.λπ., αλλά θέλουμε να συνδέονται όσο το δυνατόν γίνεται περισσότερο με τα κόμικς, για παράδειγμα η κινηματογραφική ή τηλεοπτική μεταφορά ενός κόμικς. Προφανώς, η έννοια της ποπ κουλτούρας είναι πιο ευρεία από τα κόμικς, οπότε είναι πιθανόν να ασχοληθούμε και με θέματα τα οποία ανά περιόδους είναι επίκαιρα, ενδιαφέροντα, συζητιούνται από το κοινό ή ταιριάζουν με το εκάστοτε κεντρικό αφιέρωμα που θα έχει το κάθε τεύχος. –Όσον αφορά τις ίδιες τις ιστορίες κόμικς που θα περιλαμβάνονται μέσα στο έντυπο, θα είναι αυτοτελείς ή σειριακές, θα θυμίζουν κάτι από «Βαβέλ» και «9» που δημοσιεύονταν ιστορίες σε συνέχειες; Ίωνας: Εμείς θέλουμε να διατηρήσουμε τα καλύτερα στοιχεία από την παράδοση των περιοδικών κόμικς, όπως τουλάχιστον τα αντιλαμβανόμαστε εμείς, δηλαδή επιδιώκουμε η «Φούσκα» να αποτελεί μια συνέχεια των παλιών έντυπων περιοδικών αλλά ταυτόχρονα να έχει και τη δική της ταυτότητα. Μέσα στο περιοδικό θα δημοσιεύονται συγκεκριμένες σειρές κόμικς, οι οποίες όμως θα είναι αυτοτελείς ιστορίες και όχι σε συνέχειες, θα έχουν δημιουργηθεί για τις ανάγκες του κάθε τεύχους και θα επιστρέφουν σε κάθε τεύχος αλλά με διαφορετικό θέμα. Γιάννης: Θέλουμε να αποφύγουμε τη δημοσίευση ιστοριών σε συνέχειες, τη σειριακότητα. Αυτό διότι θεωρούμε πως η μορφή του συγκεκριμένου εντύπου που δεν θα έχει τόσο συχνή περιοδικότητα (πχ. εβδομαδιαίο) δεν ευνοεί την παρουσίαση ενός εκτενούς έργου, με την έννοια ότι μέχρι να εκδοθεί το επόμενο τεύχος ο αναγνώστης θα έχει ξεχάσει τι έχει συμβεί στο προηγούμενο. Γενικά, συζητάμε πολύ με τους ίδιους τους δημιουργούς και πολλές φορές, χτίζουμε μαζί τις ιστορίες που θα δημοσιευτούν. –Και κάθε πότε σκέφτεστε να εκδίδεται η «Φούσκα»; Ίωνας: Το περιοδικό θα εκδίδεται κάθε 4 μήνες ή τουλάχιστον, αυτός είναι ο σκοπός μας. Φυσικά, από τότε που ξεκινήσαμε να στήνουμε το περιοδικό εμφανίστηκαν και οι δυσκολίες μία από τις οποίες, όπως φαντάζεσαι και εσύ, είναι και η πιο σημαντική, η οικονομική. Οπότε το να ορίσουμε με συνέπεια μια ορισμένη περιοδικότητα είναι κάτι που εμπεριέχει ένα μεγάλο στοιχείο ρίσκου. Έτσι καταλήξαμε, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, πως δεν είναι ώριμο ακόμα να αναζητήσουμε χορηγούς και πηγές χρηματοδότησης από διαφημίσεις και άλλα τέτοια μέσα που θα επιτρέψουν την κυκλοφορία του περιοδικού από μια συγκεκριμένη πηγή χρηματοδότησης, μιας και δεν ξέρουμε ακόμα πώς θα πάει το έντυπο. Γιάννης: Η ιδέα είναι πως θα ξεκινήσουμε ένα Kickstarter που αποτελεί μια από τις πιο δημοφιλείς πλατφόρμες crowdfunding. Για αρχή, θα εκδώσουμε ένα τεύχος «0» στο Kickstarter, από όπου θα ζητήσουμε από τον ίδιο τον κόσμο να χρηματοδοτήσει το project με την ελπίδα πως αυτό θα μας δώσει μια καλή βάση απτών δεδομένων έτσι ώστε, αφενός να ξέρουμε που βαδίζουμε και, αφετέρου, πέραν από τη χρηματοδότηση του ίδιου του τεύχους ιδανικά να δημιουργηθεί και ένα αποθεματικό που θα επιτρέψει την έκδοση μελλοντικών τευχών. Αλλά, γενικά, να πιάσουμε και λίγο τον παλμό του κόσμου, να το αξιοποιήσουμε σε δεύτερο χρόνο ίσως για αναζήτηση κάποιων χορηγιών και πάει λέγοντας. Γενικά το κάνουμε βήμα βήμα, ελπίζοντας ότι θα βρει το δρόμο του και η «Φούσκα» δεν θα σκάσει σαν φούσκα. Σε κάθε περίπτωση το πλάνο εφόσον όλα πάνε καλά και δρομολογηθεί η κανονική κυκλοφορία του είναι ότι το περιοδικό θα εκδίδεται ανά τέσσερις μήνες, ένα χρονικό όριο που τοποθετείται σε επίπεδο ότι το κάθε τεύχος να βγαίνει κοντά σε κάποιο φεστιβάλ κόμικς, ώστε να βρίσκει και τον φυσικό του χώρο. –Δηλαδή θα διανέμεται μόνο σε φεστιβάλ κόμικς ή και σε άλλα μέρη; Επίσης, θα έχει και ψηφιακή μορφή; Ιωνας: Όσον αφορά το ζήτημα της διανομής, η «Φούσκα», σε πρώτη φάση, εκτός από τους χώρους των φεστιβάλ comics θα διανέμεται και σε βιβλιοπωλεία αλλά και σε κάποια e-shops. Όσον αφορά την ερώτηση για την ιστοσελίδα, όχι δεν θα έχει δικό του site αλλά θα έχει δικές του σελίδες στα social media. Γιάννης: Είναι πρόωρο να πούμε ακόμα για αυτό, μιας και είμαστε στις αρχές, αλλά στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε μια, ας πούμε, «έξυπνη» διανομή δηλαδή νέους τρόπους διανομής πέρα από τα κλασσικά μέρη καθώς θεωρούμε πως πρόκειται για ένα είδος εντύπου το οποίο μπορεί να βρει το χώρο του και σε μέρη όπου έχουν και γενικά καλλιτεχνική διάσταση όπως για παράδειγμα skateάδικα, γκραφιτάδικα, καφέ με πιο μοντέρνο χαρακτήρα κ.λπ. Γενικά, θέλουμε η «Φούσκα» να γίνει ένα έντυπο πανελλήνιας εμβέλειας, να κυκλοφορεί σε όσα περισσότερα μέρη. –Πιστεύετε πως η νεολαία, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του κοινού που έχει συνηθίσει σχεδόν αποκλειστικά τα ψηφιακά μέσα, θα αγκαλιάσει ένα έντυπο περιοδικό κόμικς; Ίωνας: Κοίτα, η «Φούσκα» για μας είναι ζήτημα αντίληψης δεν είναι ένα ακόμα έντυπο ή ένα ακόμα περιοδικό. Το αντιλαμβανόμαστε -και για αυτό το ξεκινήσαμε κιόλας-, ως μια κίνηση που μπορεί να δημιουργήσει νέες προτάσεις, να έχει μια συγκεκριμένη ταυτότητα και ύφος. Εκτός από το κομμάτι του μάρκετινγκ, της διανομής και της διαφήμισης, σημαντικό είναι και το ιδεολογικό κομμάτι αν μπορούμε να το πούμε έτσι, δηλαδή η ανάγκη ύπαρξης ενός εντύπου που θα ενώσει ξανά τη σκηνή ή τις σκηνές των κόμικς, τους παλιούς και τους νέους καλλιτέχνες με τους αναγνώστες και τους λάτρεις των κόμικς. Ένα περιοδικό για όλους όσους ανήκουν στην κουλτούρα μας ή θέλουν να γνωρίσουν γενικά την κουλτούρα των κόμικς. Γιάννης: Αυτό είναι το στοίχημα, βασικά. Αν θα καταφέρουμε να προσεγγίσουμε και νέο κόσμο, όχι απαραίτητα ηλικιακά, αλλά νέο κόσμο που θέλει να γνωρίσει τα κόμικς εκτός από τον ήδη υπάρχοντα που ασχολείται ήδη με αυτόν τον χώρο. Και εκτός από τα video, τα promos και τα ψηφιακά μέσα, το κύριο στοίχημα είναι το ποιοτικό περιεχόμενο του περιοδικού. Κάτι που εγώ προσωπικά το θεωρώ ως τεράστιο κενό που έχει αφήσει η έλλειψη περιοδικών κόμικς είναι πως πλέον δεν ζυμώνεται κάπως συστηματικά το κοινό των κόμικς. Αυτή την έλλειψη την εντοπίζω όχι μόνο από την πλευρά των αναγνωστών αλλά και από την πλευρά ακόμα και των ίδιων των καλλιτεχνών, ειδικά των νεότερων, που πολλές φορές δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη γείωση με το τί συμβαίνει ευρύτερα στη σκηνή των κόμικς ή δεν έχουν καμία επαφή με άλλες σκηνές, πιο εναλλακτικές ας πούμε. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς σκοπούς του περιοδικού, να υπάρξει αυτή η δημιουργική σύνδεση και αλληλοτροφοδότηση μεταξύ των καλλιτεχνών και του ελληνικού αναγνωστικού κοινού, να δημιουργηθούν νέες προοπτικές και να ανοιχτούν νέοι διάλογοι για την κουλτούρα των κόμικς. -Και τέλος, ίσως κάποιες αποκαλύψεις για αυτό το περιβόητο τεύχος «0»; Τι θα περιμένουν οι αναγνώστες του εντύπου; Για το πρώτο -μηδενικό- τεύχος της «Φούσκας», κυρίως συνεργαζόμαστε με δημιουργούς που μας αρέσουν πάρα πολύ οπότε και θέλαμε πολύ να συνεργαστούμε μαζί τους, όπως ο Σταύρος Κιουτσούκης, ο Τάσος Μαραγκός (Tasmar) που φιλοτεχνεί το εξώφυλλο και την κεντρική ιστορία, ο Αντώνης Βαβαγιάννης (Κουραφέλκυθρα), ο Θανάσης Πετρόπουλος, η Έφη Θεοδωροπούλου, ο Περικλής Κουλιφέτης, ο Σπύρος Δερβενιώτης που κάνει το σχέδιο σε μια ιστορία από την διαδικτυακή σελίδα «Το Κουλούρι» και πολλούς άλλους αγαπημένους καλλιτέχνες. Γενικά, κάθε καλλιτέχνης μας έχει δώσει μια διαφορετική ιστορία και οι περισσότεροι έχουν πειραματιστεί με αρκετά δημιουργικούς τρόπους. Ταυτόχρονα, υπάρχουν φυσικά και διάφορα άρθρα και στήλες που συμπληρώνουν οργανικά το τεύχος. Δεν γνωρίζουμε αν τελικά η «Φούσκα» θα σκάσει σαν…φούσκα, πάντως σίγουρα πρόκειται για ένα περιοδικό που θέλει να ανοίξει νέους ορίζοντες σε όλα τα πεδία της κουλτούρας των κόμικς. Τα υπόλοιπα, θα φανούν στην πορεία! Ευχαριστώ από καρδιάς τον Ίωνα Αγγελή και τον Γιάννη Ιατρού για την όμορφη συνέντευξη που μου παραχώρησαν και καθώς ως μέσο που βασίζεται αποκλειστικά στους αναγνώστες τους στηρίζουμε τέτοιου είδους εγχειρήματα όπως η «Φούσκα», για όποιον θέλει αυτό το νέο έντυπο περιοδικό κόμικς να σκάσει με ορμή πάνω μας και να γράψει τη δική του ιστορία, μπορεί να συνεισφέρει στον παρακάτω σύνδεσμο, όπως και να την αναζητήσει στις σελίδες στα social media: https://www.kickstarter.com/projects/docmzpublishing/fouska-the-new-greek-comics-magazine?fbclid=IwY2xjawQiTk5leHRuA2FlbQIxMABicmlkETBQdDJtdmd0WWt1RnBBSlZOc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHi5K1l966kf2hrFuSmxxxrsK5OW6gPl6r_tH5_Sgrb0OrD4nCLUGDGDBNgc__aem_DcjUxZbFxysqUu1MDbd18Q * Ο Γιάννης Ιατρού γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βόλο, στις 14 Μαρτίου του 1996. Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είναι κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών Ναυτικού Δικαίου της Νομικής του ΕΚΠΑ. Μιλάει άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Από πολύ μικρή ηλικία επιχείρησε να συνδυάσει την αγάπη του για τα κόμικς και τη δημοσιογραφία. Από το 2015 ξεκίνησε να αρθρογραφεί περιοδικά ως εξωτερικός συνεργάτης στην Εφημερίδα των Συντακτών, κατά βάση στο πλαίσιο του εβδομαδιαίου τετρασέλιδου ενθέτου Καρέ Καρέ, το οποίο είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στην 9η Τέχνη. Το 2015 εντάχθηκε στη διοργανωτική ομάδα ενός από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ κόμικς στην Ελλάδα, του AthensCon, με βασική του αρμοδιότητα τον συντονισμό των διεθνών προσκεκλημένων και ιδιαίτερη έμφαση στους δημιουργούς της Disney Ιταλίας. Το 2018 συμμετείχε στη δημιουργία του πρώτου ελληνικού διαδικτυακού περιοδικού κόμικς με τίτλο Comic Cultura. Από το 2022 είναι μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ακαδημίας Κόμικς. Είναι ιδρυτής και επικεφαλής της DocMZ Publishing, του εκδοτικού βραχίονα της εταιρείας ψυχαγωγίας DocMZ Entertainment, για την οποία διαλέγει, επιμελείται και μεταφράζει την πλειοψηφία των εκδόσεων. Παράλληλα, είναι ιδρυτής και γενικός συντονιστής της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Centaurus – Arts & Culture, ενός φορέα πολιτισμού με έδρα τον Βόλο, μέσω του οποίου διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις στην ιδιαίτερη πατρίδα του. ** Ο Ίωνας Αγγελής γεννήθηκε το 2002. Γράφει για κόμικς και ευρύτερα θέματα της ποπ κουλτούρας (σινεμά, τηλεόραση, μουσική) από τα εφηβικά του χρόνια. Άρθρα του θα βρείτε σε διάφορα blogs και sites, αλλά κυρίως στο Smassing Culture, όπου είναι και μέλος της διαχειριστικής ομάδας. Από το 2018 μέχρι το 2020, υπήρξε ο αρχισυντάκτης του e-magazine Comic Cultura, ενώ παράλληλα μέσω της ομάδας του Smassing Culture συμμετείχε στη διοργάνωση του φεστιβάλ comics n’ beer και πολλών ακόμα events. Έχει διατελέσει μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ακαδημίας Κόμικς. Από το 2023 εργάζεται στις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Πηγή

Το Σάββατο 14/3 τα κόμικς βγαίνουν... Εκτός Καρέ, στο Εκτός των Τειχών! Σε μία μέρα αφιερωμένη στην ένατη τέχνη και τους δημιουργούς της, στην punk και στο stand up, με συζητήσεις, παραστάσεις, DJ set, εκθέσεις και, φυσικά, πολλά βιβλία και μπύρες. Πρόγραμμα 🗯📚Από τις 11:00 θα βρίσκονται στον χώρο με τα έργα τους οι: Τάσος Αναστασίου Αντώνης Βαβαγιάννης (Κουραφέλκηθρος) Γιάννης Ιατρού Κωστάκης John Antono Tasmar ✏️💥17:00-20:00: Εκδήλωση "Η ένατη τέχνη ενάντια στον πόλεμο" Η Ενατη Τεχνη δεν είναι μόνο ψυχαγωγία. Είναι φωνή αντίστασης και προβληματισμού. Μέσα από τα καρέ της, ο πόλεμος παύει να είναι αφηρημένη έννοια. Αποκαλύπτει το μένος και τους ανταγωνισμούς των κυρίαρχων του πλανήτη που καθημερινά φέρνουν την ανθρωπότητα αντιμέτωπη με τα πιο σκοτεινά σενάρια. Αμφισβητεί, αντιστέκεται, καταγγέλλει. Και τα καρέ που διεκδικούν το δικαίωμα στο όνειρο είναι πάντα καλύτερα από αυτά που αποχαυνώνουν! 🎤🤣20:00-21:00: Standup comedy με τους: Γιώργος Αλεβίζος Ορέστης Θεοφανούδης Σοφία Κλιάνη Χρήστος Μακαριάδης Πάρις Ρούπος Παναγιώτης Χατζής 🎧🎶Από τις 22:30: Highschool punk rock DJ set με τους: Loulis JFK Πάρις Ρούπος 📍Εκτός των Τειχών Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια Το event στο Facebook

Η έκθεση «Συγνώμη, μιλάω» παρουσιάζει δημιουργούς που αποτελούν σημείο αναφοράς στο σύγχρονο αυτοβιογραφικό κόμικ στην ισπανική γλώσσα και περιστρέφεται γύρω από την κεντρική έννοια της γνωστής φεμινιστικής ρήσης: «το προσωπικό είναι πολιτικό» (Hanisch, 1969), το οποίο καταδεικνύει ότι τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και που θεωρούνται «προσωπικά» (ο σεξισμός, η ενδοοικογενειακή βία, η ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού, οι χαμηλότεροι μισθοί και άλλα ζητήματα που σχετίζονται με το φύλο) είναι προβλήματα συστηματικά και πολιτικά, των οποίων η καταπολέμηση απαιτεί συλλογική προσπάθεια. Τα θέματα και τα στυλ ποικίλουν, καθώς και η επαγγελματική σταδιοδρομία των δημιουργών. Ωστόσο, σε όλες βρίσκουμε μια κοινή πρόθεση: το να μιλήσουν για τις ζωές τους. Το να μεταφέρει κανείς την αλήθεια του χωρίς συμβιβασμούς και με ιδίους όρους έχει μία τεράστια μετασχηματιστική δύναμη. Η κουλτούρα του fanzine και του DIY (Do It Yourself) ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 και συνδέεται στενά με την παραγωγή κόμικς. Αυτά τα έργα είναι μέσο έκφρασης για φεμινιστικές προοπτικές και διαμαρτυρίας ενάντια σε ρατσιστικές και ταξικές διακρίσεις, υπέρ των δικαιωμάτων των queer ατόμων και, εν τέλει, έδωσαν φωνή σε πολλές ομάδες που δεν εκπροσωπούνταν ουσιαστικά από τα κυρίαρχα μέσα επικοινωνίας. Αντιμέτωπο με την αδιαφορία του κόσμου της τέχνης και των εκδόσεων, που δεν θέλησε να επενδύσει σε project γυναικών και άλλων ομάδων που βιώνουν διακρίσεις, δημιουργήθηκε ένα κίνημα αντικουλτούρας που επηρέασε για πάντα το παρόν και το μέλλον. Υπό αυτήν την έννοια, τα αυτοβιογραφικά κόμικς γυναικών δημιουργών αποτελούν σύμβολο του κινήματος της γυναικείας απελευθέρωσης. Barbara Alca. Pareja estable Pepa Prieto Puy. Zona Fantasma Η επιλογή των έργων έγινε με γνώμονα την περίληψη θεμάτων που να μεταφέρουν μία ρεαλιστική οπτική για κυρίαρχα πολιτικά θέματα και για μια θετική κοινωνική αλλαγή μέσα από την αφήγηση και το βίωμα των ίδιων των δημιουργών. Η θεματική περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων: μαρτυρίες της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ, ταξικές συγκρούσεις, ξενοφοβία, μισογυνιστική βία, ψυχική υγεία, μετανάστευση, συνθήκες εργασίας, οικογενειακά και ιστορικά τραύματα, τον συναισθηματικό χώρο, τις συντροφικές σχέσεις, την οικογένεια, τη φιλία και τη δημιουργική διαδικασία. Πρόκειται για ένα μικρό δείγμα που περιορίζεται σε 35 δημιουργούς με όχημα την ισπανική γλώσσα. Δεν ήταν δυνατό να συμπεριληφθούν όλες οι καλλιτέχνες που θα θέλαμε. Παρόλα αυτά, είναι πολλές οι γυναίκες που προσεγγίζουν το αυτοβιογραφικό κόμικ μέσα από διαφορετικό φυλετικό, στιλιστικό και θεματικό πρίσμα και παροτρύνουμε το κοινό να τις αναζητήσει και να διαβάσει το έργο τους. Η έκθεση «Συγνώμη, μιλάω» είναι μία συλλογή από προσωπικές εμπειρίες από τις οποίες μπορεί κανείς να εξάγει καθολικά συμπεράσματα. Μέσα από αυτές τις χαρούμενες, λυπητερές, διασκεδαστικές ή τραυματικές αφηγήσεις γνωρίζουμε ταυτότητες που δεν θέλουν να παραμείνουν στο σκοτάδι και στη σιωπή. Sole Otero. Naftalina Xiomara Correa. Son las 3 de la mañana y no he dormido nada Ποιες συμμετέχουν στο «Συγνώμη, μιλάω»; Την έκθεση έχουν επιμεληθεί οι Tevi de la Torre, Teresa Ferreiro-Peleteiro και Roberta Vázquez και περιλαμβάνει έργα των Agustina Guerrero, Amaia Arrazola, Andrea Galaxina, Andrea Ganuza, Bárbara Alca, Bea Lema, Camille Vannier, Caos ilustrado, Catalina Bu, Conxita Herrero, Elisa Riera, Gato Fernández, Giulia Sagramola, Irene Olmo, Lila Quintero Weaver, Lola Lorente, Marcela Trujillo, María Luque, Marlene Krause, Mery Cuesta, Nadia Hafid, Olaya Pedrayes, Otraputacuentadedibujos, Paula Chesire, Paula Sosa Holt, Pepa Prieto Puy, Powerpaola, Quan Zhou Wu, Roberta Vázquez, Rocio Quillahuamán, Sala Soler, Sole Otero, Soycardo, Teresa Ferreiro-Peleteiro και Xiomara Correa. Πληροφορίες 5 Μαρτίου – 15 Μαΐου 2026 Δευτέρα έως Παρασκευή: 10:00-13:30 & 16:00-20:00 και Σάββατο: 10:00-13:30 Ελεύθερη είσοδος Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας. Πηγή

Από την εκδοτική: Πενήντα χρόνια Μίστερ Νο! Πενήντα χρόνια κυκλοφορίας για τον δημοφιλέστερο αντιήρωα των ιταλικών κόμικς (fumetti) που στη χώρα μας ήρθε τον Απρίλιο του 1976 – μόλις ένα χρόνο μετά την πρώτη του εμφάνιση στην Ιταλία τον Ιούνιο 1975. Ένα κόμικς σκληρό και αληθινό, δραματικό και συγκινητικό, που τόσο στην Ιταλία αλλά και στις δεκάδες άλλες χώρες που κυκλοφόρησε, καταφέρνει να κάνει αισθητή τη παρουσία του, με τη διαχρονικότητα των ζητημάτων που καταπιάνεται. Ποιος είναι όμως αυτός ο «Κύριος Όχι»; Πρόκειται για έναν άνθρωπο αηδιασμένο από τις σφαγές που είδε στον Β’ Παγκόσμιο Πολέμο και λόγω αυτού εγκαταστάθηκε στη Μανάους της Βραζιλίας – γνωστή και ως «το τελευταίο σύνορο του πολιτισμού» – για να ζήσει μακριά από τον «πολιτισμένο» κόσμο. Εκεί με ένα μικρό αεροπλάνο, κάνει διάφορες μεταφορές στην περιοχές της Αμαζονίας. Αμφισβητεί τον πολιτισμένο κόσμο, δεν επιδιώκει ούτε τον πλούτο ούτε την δόξα, αρνείται τον ρόλο του κριτή, μισεί την βία των ανθρώπων, αλλά δέχεται τη βία της φύσης. Η μόνη του επιθυμία είναι να ζει ελεύθερος… ελεύθερος με ένα μπουκάλι ουίσκι στο ένα χέρι και τον μοχλό του αεροπλάνου του στο άλλο. Αλλά ακριβώς αυτό το είδος της ζωής που διάλεξε, του δίνει τα αντίθετα από όσα επιθυμούσε… Η βία, που εκείνος μισεί, τον ακολουθεί πάντα βήμα προς βήμα, σαν σκιά… Στην επετειακή έκδοση για τα 50 χρόνια του, περιλαμβάνεται η ιστορία «Το Τελευταίο Σύνορο» (Mister No #295, Δεκέμβριος 1999) σε σενάριο Michele Masiero (Μίστερ Νο #3 – Revolution: Βιετνάμ) και σχέδιο Domenico & Stefano Di Vitto (Μίστερ Νο #19 – Ένας Ίντιο Στη Νέα Υόρκη). Βρισκόμαστε στη Μανάους, λίγες μέρες πριν το 2000, αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ: ο Μίστερ Νο, παρά την ηλικία του, συνεχίζει να αγαπά το ουίσκι, να φλερτάρει, να μπλέκει σε καβγάδες, να παραμένει γενναίος και δυνατός, όπως και ο καλύτερός του φίλος, ο Ες-Ες. Κι ενώ όλα μοιάζουν γνώριμα, μια απροσδόκητη επίσκεψη έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω: ο Τζέιμς, γιος του παλιού του φίλου Φιλ Μάλιγκαν, εμφανίζεται με μία απλή αλλά γεμάτη νόημα επιθυμία—να γίνει ο νέος Μίστερ Νο. Η ιστορία: Με αφορμή τα 50 χρόνια από το πρώτο τεύχος του Mister No, ο Μικρός Ήρωας έφερε στα ελληνικά την τελευταία χρονολογικά περιπέτεια του ήρωα που βγήκε το Δεκέμβριο του 1999. Το τεύχος ξεκινάει με ένα πολύ εκτενές αφιέρωμα του Gabrielle Ferrero για την ιδέα πίσω από τον Mister No, το πως γράφονταν οι ιστορίες του και τι έμπνευση υπήρξε και συνεχίζεται από τον Γαβριήλ Τομπαλίδη σχετικά με την εκδοτική πορεία του ήρωα στη χώρα μας. Για μένα από τα πιο πλούσια που έχουμε δει και αξίζει να το διαβάσετε. Όσον αφορά την ιστορία, έχουμε τον Τζέιμς Μάλιγκαν, γιο του παλιού φίλου του Mister No, του Φιλ Μάλιγκαν, ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει στη Μανάους για να γνωρίσει τον πρωταγωνιστή μας. Ο λόγος είναι πως ο ίδιος έχει βαρεθεί την αμερικάνικη ζωή και αναζητεί μια περιπέτεια με σκοπό να πάρει ο ίδιος τη θέση του ηλικιωμένου πλέον Mister No. Ο ήρωάς μας θέλει να μάθει από έναν άνθρωπο που βλέπει σαν είδωλο και γρήγορα καταλαβαίνουμε πως και ο Mister No βλέπει στον νεαρό άντρα στοιχεία του εαυτού του. Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο μια περιπέτεια, αλλά κυρίως η εξιστόρηση του Τζέιμς Ντρέικ στον Τζέιμς Μάλιγκαν για το τι πέρασε στον πόλεμο, πως γύρισε, πως αποφάσισε να πάει στη Μανάους, πως γνώρισε τον Ες-Ες και φυσικά τι συνέβη την πρώτη φορά που πήγε στη ζούγκλα και τι μαθήματα πήρε από αυτό. Όλη αυτή η εξιστόρηση μπορεί να πει κανείς πως εκτός από ένα μάθημα στον μικρό Τζέιμς είναι και μια μεγάλη γιορτή για τον αντιήρωα που λέγεται Mister No και καταλαβαίνω γιατί η εκδοτική αποφάσισε να βάλει αυτήν την ιστορία σε αυτό το σπέσιαλ τεύχος. Αν και έχει πληροφορίες που γνωρίζουμε, αξίζει να τη διαβάσετε και να της δώσετε την προσοχή σας. Η έκδοση: Ωραίο, σκληρόδετο εξώφυλλο δια χειρός Roberto Diso μάλιστα, στα κείμενα όπως προείπα θεωρώ ότι έχει γίνει εξαιρετική δουλειά και συνολικά αυτή είναι όντως μια έκδοση-γιορτή για όσους αγαπάμε τον Mister No και αγοράζουμε σταθερά τις ιστορίες του. Απόρησα πως και δεν είχε γίνει παρουσίαση μέχρι τώρα, αλλά πείτε μου και εσείς τη γνώμη σας και καλό διάβασμα σε όλους

Φαντάζομαι ο @ Indian εννοούσε το HBO Max που ήρθε στην Ελλάδα πρόσφατα, γιατί εγώ αυτό εννοούσα αν και έγραψα σκέτο HBO εκ παραδρομής.

Έχω καιρό να γράψω και η αλήθεια είναι ότι τσεκάροντας το Letterboxd είμαστε ακόμα στον Οκτώβρη, οπότε ας αραδιάσω μερικά: Eraserhead (1977): Έκανα rewatch πολύ Lynch όπως θα δείτε και το Eraserhead πραγματικά είναι όσο δύσκολο και ταυτόχρονα όσο καλό το θυμόμουν. Μια ταινία για τον φόβο της πατρότητας και τη σύγχρονη αστική αποξένωση, body horror και βιομηχανικός τρόμος, εικόνα και ήχος τόσο ολοκληρωμένα που απορείς πως της πήρε καιρό να αναγνωριστεί. Πραγματικά δύσκολη ταινία στη θέαση, αλλά ταυτόχρονα δε μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. La Haine (1995): Ντροπή μου, αλλά δεν το είχα δει ποτέ το Μίσος. Τι να πω για αυτήν την ταινία που δεν έχει γραφτεί; Καθηλωτική. Μια ακτινογραφία της τότε γαλλικής κοινωνίας, πολύ σκληρή και ταυτόχρονα αριστούργημα από όλες τις απόψεις. Titan: The Oceangate Submersible Disaster (2025): Ντοκιμαντέρ του Netflix σχετικά με το Titan, το υποβρύχιο της Oceangate που διαλύθηκε όταν κατέβηκε στο ναυάγιο του Τιτανικού. Μιλάνε άνθρωποι της εταιρίας για όλη την πορεία της και δυστυχώς και για τα κενά ασφαλείας που υπήρξαν. Ενδιαφέρον γενικά. The Master (2012): Δια χειρός Paul Thomas Anderson, το The Master έχει μια πραγματικά πολύ υποτιμημένη ερμηνεία από τον Joaquin Phoenix για έναν βετεράνο του πολέμου που προσπαθεί να προσαρμοστεί στη ζωή μετά τον πόλεμο και βρίσκει καταφύγιο σε μια αίρεση. Ο αρχηγός της είναι ο εξαιρετικός Phillip Seymour Hoffman και η ταινία είναι ένα ψυχολογικό δράμα για τα τραύματα που κουβαλάει κάθε άνθρωπος και πως εξελίσσονται στο χρόνο. Σπασμένη Φλέβα (2025): Λατρεύω Οικονομίδη και στη Σπασμένη Φλέβα θεωρώ πως βλέπουμε την πιο ώριμη καλλιτεχνική εκδοχή του. Είναι η ιστορία ενός υπερχρεωμένου επιχειρηματία που θα κάνει τα πάντα προκειμένου να ξεφύγει από τους τοκοφλύφους καταλήγοντας στο να πληγώνει ανθρώπους απλά για να σώσει το τομάρι του. Όσο εξελίσσεται, τόσο σε παίρνει μαζί της και για μένα είναι μια από τις αγαπημένες μου του σκηνοθέτη. The Trial (2020): Ιταλική σειρά για τη δίκη της δολοφονίας ενός κοριτσιού και το μυστηριώδες κουβάρι που ξετυλίγεται σιγά σιγά για το πως έγινε και το που ήταν μπλεγμένη. Έχει πολλές ανατροπές, καλές ερμηνείες και είναι ό,τι πρέπει αν θέλει να δει κανείς ένα ωραίο miniseries στο Netflix. One Battle After Another (2025): Πάλι Paul Thomas Anderson στην ταινία που μάλλον θα του εξασφαλίσει Όσκαρ Σκηνοθεσίας και ίσως και το μεγάλο βραβείο. Μια σκιαγράφηση της σύγχρονης αμερικάνικης κοινωνίας μέσα από τα μάτια ενός πρώην αντάρτη που οριακά έχει ξεχάσει να ζει τη ζωή του με απίστευτες ερμηνείες από Sean Penn, Benicio del Toro και Teyana Taylor που σε ένα εικοσάλεπτο οριακά κλέβει την ταινία. Σίγουρα μια από τις πιο σημαντικές ταινίες αυτής της εποχής. The Naked Gun: From the Files of Police Squad!(1988): Μαζευτήκαμε παρέα σε σπίτι φίλης μας και είπαμε να βάλουμε κωμωδία και τι καλύτερο από το πρώτο Naked Gun. Μια εξαιρετικά αστεία ταινία με απίστευτο σενάριο και φυσικά τον Leslie Nielsen να κάνει τα πάντα πιο αστεία με την ερμηνεία του, τις εκφράσεις του και τα άπειρα είδη κωμωδίας που μπορεί να εξυπηρετήσει. Για μένα μια από τις καλύτερες κωμωδίες που έχω δει και σταθερά γυρίζω να ξαναδώ. Σιγά σιγά φτάνουμε στο τέλος του 2025 (όπου πραγματικά είδα άπειρα πράγματα) και θα προσπαθήσω να τα γράψω άμεσα για να έχω επικαιροποιημένη λίστα πλέον

Μια τελευταία σεζόν. All In. Δεν ξέρω τι να πω και τι να περιμένω. Απλά ανυπομονώ! Μου άρεσε πάρα πολύ το trailer και έδειξα όσα χρειαζόταν να δείξει. Τόσο το τελικό βάδισμα του Homelander στην τρέλα όσο και το πως ο Butcher αρχίζει και χάνει σιγά σιγά τον εαυτό του. Αναμένονται πολύ ωραία πράγματα και μακάρι να μην τα σκατώσουν.

“Η Μεταπολίτευση των Γελοιογράφων” αποτέλεσε µια σπουδαία έκθεση µε εκατοντάδες σκίτσα που παρουσιάστηκε για περίπου µια εβδοµάδα στο Μετρό του Συντάγµατος. Την επιµέλεια της έκθεσης είχαν οι Σπύρος ∆ερβενιώτης και Γιάννης Αντωνόπουλος, µέλη της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων και σκιτσογράφοι. Το “Μολύβι – µελάνι” ήρθε σε επαφή µε τους δύο καλλιτέχνες/επιµελητές για να µοιραστούν µαζί µας τις σκέψεις τους Το εµβληµατικό αντιµοναρχικό σκίτσο του Σπύρου Ορνεράκη (1974). Σκίτσο του Βασίλη Χριστοδούλου    (1917 – 2010). Σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου (1944 – 2019 Αθήνα). Σ.∆.: «Χιλιάδες κόσµου που πέρασε από το Μετρό Συντάγµατος και απόλαυσε την έκθεση που περιλάµβανε πάνω από 400 σκίτσα από 68 γελοιογράφους, αντληµένα από τις εφηµερίδες 50 χρόνων, να ανασυνθέτουν το παζλ που λέγεται “Τρίτη Ελληνική ∆ηµοκρατία”. Το ένα σχόλιο που επαναλαµβανόταν από τους περισσότερους επισκέπτες ήταν πόσο οι παθογένειες της ελληνικής πολιτικής σκηνής επαναλαµβάνονται κυκλικά, µε µόνο τα πρόσωπα να αλλάζουν (συχνά µε το ίδιο επώνυµο αλλά διαφορετικό µικρό όνοµα). Αλλά αυτό αφορά το πολιτικό σκέλος. Υπάρχει και µια δεύτερη έκθεση κρυµµένη µέσα στην έκθεση “Η Μεταπολίτευση των Γελοιογράφων”, κι αυτή είναι ορατή κυρίως στους λάτρεις και µελετητές της Ελληνικής Γελοιογραφίας και των µεταµορφώσεών της µέσα στα χρόνια, από τις µεγάλου µεγέθους εφηµερίδες, στο tabloid και κατόπιν στην ηλεκτρονική εποχή και τα smartphones. Ας την ονοµάσουµε “Γελοιογραφία της Μεταπολίτευσης”. Σ’ αυτή την έκθεση θα δούµε την οργιαστική ελευθερία που χάρισε η αποκατάσταση της ∆ηµοκρατίας στους γελοιογράφους, τη σαρωτική είσοδο ενός είδους “Γαλλικού Μάη του ‘68”, κυρίως µέσω της εµβληµατικής συνεισφοράς των Γιάννη Ιωάννου και Γιάννη Καλαϊτζή, που µεταµόρφωσε για πάντα την ελληνική γελοιογραφία από ένα “οικογενειακό στέκι” µε “µέσους Έλληνες”, σε ένα ζωντανό νεανικό αφτεράδικο όπου όλα µπορούν να συµβούν. Η µαζική εισβολή νέων ονοµάτων, όταν ο Φιλιππόπουλος θέλησε να φτιάξει την πρώτη λαϊκή tabloid εφηµερίδα µε το “Έθνος”, στην αυγή της δεκαετίας του ΄80, µε τον Βουδούρη να τον ακολουθεί κατά πόδας στην απέναντι πολιτική όχθη µε τον “Ελεύθερο Τύπο”. Την αφύσικα καθυστερηµένη επιστράτευση του χρώµατος στην ελληνική γελοιογραφία, παρ’ ό,τι η τεχνολογία ήταν ήδη εκεί. Τη θεµατική µετατόπιση από τα “πρόσωπα” στα “φαινόµενα” όταν οι “Μεγάλοι Πατερούληδες” που εγκλώβισαν στη βαρυτική τους έλξη την πολιτική συζήτηση αποδήµησαν από τα εγκόσµια την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα. Και την απίσχναση της γελοιογραφίας όταν ο θάνατος των εφηµερίδων γέννησε τα καρµπόν ειδησεογραφικά sites, ταχυφαγεία “τραβηχτικών ειδήσεων” µε ελάχιστη έως καθόλου αγάπη, ή έστω “µύτη” για τα συστατικά της ιδιαίτερης εκείνης αλχηµείας που έκανε κάθε εφηµερίδα την αποκλειστική ερωµένη του αναγνώστη. Ο Σπύρος ∆ερβενιώτης. Αλλά είπαµε: η κοινή συνισταµένη των εντυπώσεων που άφησε η έκθεση στο κοινό ήταν το πόσο “όλα αλλάζουνε αλλά όλα τα ίδια µένουν”. Τα επόµενα 50 χρόνια θα το πιστοποιήσουν, όταν η αντίστοιχη γελοιογραφική παραγωγή θα εκτεθεί σε κοινή θέα!». Γ.Α.:

 «Χωράει µισός αιώνας ιστορίας σε µια αίθουσα; Χωράνε 50 χρόνια ακατάπαυστης γελοιογραφικής παραγωγής σε έναν κατάλογο; Με αυτά τα ερωτήµατα ήρθαµε αντιµέτωποι µε τον Σπύρο ∆ερβενιώτη, όταν αναλάβαµε να αποτυπώσουµε 50 χρόνια Γ’ Ελληνικής ∆ηµοκρατίας σε 400 γελοιογραφίες, από το 1974 µέχρι το 2024. Ήταν µια πολύµηνη διαδικασία καταβύθισης στα αρχεία των εφηµερίδων, σε λευκώµατα και σε ιδιωτικές συλλογές. Μπούσουλάς µας υπήρξε ένα αυστηρό ιστορικό πλαίσιο που εξαρχής ορίσαµε, καθώς και µια βαθιά ατοµική µνήµη: γεγονότων, προσώπων και παλιότερων ή νεότερων γελοιογραφιών. Ο Γιάννης Αντωνόπουλος. “Η Μεταπολίτευση των Γελοιογράφων” υπήρξε, απ’ όσο µπορώ να γνωρίζω, η µεγαλύτερη αναδροµική έκθεση γελοιογραφίας που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Και δεν θα είχε γίνει πραγµατικότητα χωρίς την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλε ο πρόεδρος της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων, Πάνος Μαραγκός και χωρίς, επίσης, την πολύτιµη βοήθεια του συναδέλφου µας Παναγιώτη Μητσοµπόνου. Από εκεί και πέρα, η ανώνυµη εργασία πολλών ακόµα µελών της Λέσχης, έφερε ως καρπό την επιτυχή διεξαγωγή µιας ιστορικής σηµασίας έκθεσης στο πιο κεντρικό σηµείο της πόλης, στο Μετρό Συντάγµατος, την οποία επί έξι µέρες περιηγήθηκαν χιλιάδες επισκέπτες/ριες. Μεγαλύτερη ανταµοιβή υπήρξε, ασφαλώς, η αναγγελία δια στόµατος του Προέδρου της Βουλής κ. Κωνσταντίνου Τασούλα, για την ίδρυση Μουσείου Ελληνικής Γελοιογραφίας, κάτι το οποίο αποτελεί πάγιο αίτηµα της Λέσχης µας εδώ και πάρα πολλά χρόνια». Πηγή

Μου το έλεγε και ο φίλος @ Mixalis112 ότι έβαλε HBΟ και δεν το έβρισκε. Μάλλον δεν είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα.

Από το superheronews.gr: Η Marvel Comics ανακοίνωσε πως πρόκειται να ετοιμάσει μία νέα limited σειρά κόμικς για τον Αραχνάκια, η οποία θα έχει τον τίτλο "Spider-Man: Long Way Home", θα αποτελείται από πέντε τεύχη και θα δούμε τους Spider-Man, Hulk και The Punisher. Οι Jonathan Hickman και Adam Kubert θα γράψουν το σενάριο, με τον δεύτερο να κάνει και την εικονογράφηση. Το πρώτο τεύχος είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στις 17 Ιουνίου.

Από το Facebook: Και εγένετο... Φούσκα! Εμπνεόμενοι από την παράδοση του MAD, της Βαβέλ, του 9 και όλων των περιοδικών που μας μεγάλωσαν, η Φούσκα -το νέο περιοδικό κόμικς- έρχεται γεμάτη ιστορίες από Έλληνες και ξένους δημιουργούς, αρθρογραφία με αφιερώματα, στήλες επικαιρότητας και αποκλειστικές συνεντεύξεις! Με στόχο να εκφράσει το ύφος, τα ρεύματα και τις ανησυχίες της σύγχρονης σκηνής κόμικς, σε μια εποχή που το έντυπο χάνει διαρκώς έδαφος, η DocMZ Publishing τολμά, ενάντια στα προγνωστικά, να δημιουργήσει ένα περιοδικό το οποίο φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε ένα νέο σημείο αναφοράς για τα κόμικς στην Ελλάδα. Λόγω του ιδιαίτερα υψηλού και δύσκολα διαχειρίσμου κόστους παραγωγής, η πρόκληση για τη δημιουργία ενός ελληνικού περιοδικού κόμικς είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η στήριξή σας είναι ζωτικής σημασίας, προκειμένου το εγχείρημά μας να μη… σκάσει σαν φούσκα! 📲 Για να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για το πρότζεκτ -καθώς και πώς μπορείτε να το ενισχύσετε- πατήστε εδώ: https://www.kickstarter.com/projects/docmzpublishing/fouska-the-new-greek-comics-magazine Στο Kickstarter θα βρείτε και φωτογραφίες με το ποιοι δημιουργοί θα συμμετέχουν και περισσότερα σχετικά με το project!

Συζήτηση με τους συντελεστές του ιστορικού φεστιβάλ και περιοδικού κόμικ Βαβέλ. Τη συζήτηση θα συντονίσουν οι Μι Δέλτα και Πι Γάμα. To event στο Facebook