Jump to content

nikolas12

Moderator
  • Content Count

    1,942
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    157

nikolas12 last won the day on May 7

nikolas12 had the most liked content!

Community Reputation

12,953 Excellent

About nikolas12

  • Rank
    A Silent Guardian. A Watchful Protector. A Dark Knight
  • Birthday 08/07/1995

Profile Information

  • City
    Gotham
  • Country
    Greece
  • Interests
    Μουσική, βιβλία, κόμικ, σειρές, ταινίες, μπάσκετ

Recent Profile Visitors

2,150 profile views
  1. Η αλήθεια είναι πως ήθελα πολύ καιρό να διαβάσω το Invincible σαν κόμικ, δυστυχώς όμως δεν έχω προλάβει γιατί είναι αρκετά μεγάλο. Ωστόσο το γεγονός ότι τη σειρά θα την ανέπτυσσε ο συγγραφέας του κόμικ Robert Kirkman με έκανε να νιώθω πολύ ενθουσιασμένος όπως και το ότι θα προβαλλόταν στο Amazon Prime. Το αποτέλεσμα για μένα είναι εξαιρετικό. Αρχικά μπράβο για τη 40λεπτη διάρκεια των επεισοδίων, δε συνηθίζεται στο animation, αλλά έτσι δίνεται στην ιστορία μια καλύτερη ροή. Το pacing της σειράς είναι εξαιρετικό, έχει μια μικρή κοιλιά στη μέση, αλλά η αρχή είναι πολύ καλή και τα τελευταία δύο επεισόδια είναι αριστουργήματα. Έχει σαφή αρχή, μέση, τέλος, η ανάπτυξη χαρακτήρων είναι εξαιρετική σε σημείο που σχεδόν όλοι από τον πιο μικρό μέχρι και τον πιο μεγάλο νιώθεις ότι έχουν ένα σαφές character arc που τερματίζεται με αρκετό ενδιαφέρον στο όγδοο επεισόδιο, ενώ σε προετοιμάζει και για τη συνέχεια. Από εκεί και πέρα μεγάλο μέρος της επιτυχίας παίρνει και το καστ των ηθοποιών που επιλέχθηκαν. Το voice acting είναι φανταστικό. Μου άρεσε πολύ ότι η αρχική εκδοχή των Guardians είχε ηθοποιούς από το The Walking Dead (το πιο γνωστό κόμικ του Kirkman), αλλά γενικά οι επιλογές προσώπων είναι ιδανικές όπως του Jason Mantzoukas για Rex Splode, του Walton Goggins ως Cecil, του Steve Yeun ως ο πρωταγωνιστής και ο MVP κατά τη γνώμη μου J.K Simmons ως Omni-Man. Γενικά πάντως το καστ είναι τεράστιο και αν ψαχτείτε θα βρείτε πολύ γνωστά ονόματα ακόμα και σε δεύτερους ρόλους και όλοι δίνουν το 100%. Για το animation πρέπει να πω ότι μου θύμισε αρκετά τις εικόνες που έχω από το κόμικ και μου άρεσε πάρα πολύ η λεπτομέρεια και τα χρώματα. Κλείνοντας πρέπει να πω ότι μου θύμισε λίγο The Boys στο κομμάτι βίας, είναι 100% άνω των 18, με τρομερές εικόνες, απίστευτα δυναμικές και βίαιες μάχες και κυρίως δε λυπούνται καθόλου να δείξουν παράπλευρες απώλειες δημιουργώντας συγκινητικές στιγμές προκειμένου να κάνουν τους κακούς να φαίνονται ακόμα πιο κακοί και τους καλούς ακόμα πιο ηρωικοί. Τα τελευταία δύο επεισόδια είναι σχεδόν ολόκληρα μια τελική μάχη, η οποία έχει μπει ήδη στις αγαπημένες μου στο κομμάτι ότι δε λυπούνται να δείξουν χτυπήματα, γκρεμίσματα κτηρίων, διαφορετικά τοπία, αθώες ψυχές να χάνουν τη ζωή τους και ανυπολόγιστες καταστροφές να δημιουργούνται. Ο ορισμός της καλής μάχης, αλλά και της μάχης που αφήνει αντίκτυπο στους ήρωες, που τους αλλάζει, που τους κάνει διαφορετικούς. Συνολικά το Invincible μου άρεσε πάρα πολύ και νομίζω βλέπεται ευχάριστα και ας μην έχει διαβάσει κάποιος το κόμικ. Έχει αίμα, έχει χιούμορ, έχει εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, είναι μια υπερηρωική σειρά που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλες. Το απήλαυσα και περιμένω εναγωνίως τη δεύτερη σεζόν.
  2. Τόμος 9: Συνωμοσία στη Μαναούς Τέταρτο μέρος για αυτήν την τεράστια ιστορία του Mister No και επιτέλους αρχίζουμε σιγά σιγά και μπαίνουμε στον τελευταίο γύρο για να μάθουμε τι συμβαίνει επιτέλους στη Μαναούς. Ο επόμενος τόμος θα είναι και ο τελευταίος της και έχω απορία για το πως θα συνεχίσει η σειρά graphic novels του Mister No. Αρχικά επειδή πάει αρκετός καιρός που διάβασα τα προηγούμενα μέρη, χρειαζόμουν ένα καλό φρεσκάρισμα. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί για τον επόμενο τόμο δεν τηρήθηκε το σύνηθες της διμηνιαίας κυκλοφορίας, αλλά έχουμε τόσο μεγάλο κενό. Για να προχωρήσουμε λίγο, είχαμε αφήσει τους ήρωές μας σε ένα τεράστιο τέλμα στη φυλακή που είχαν μπλέξει και επιτέλους βλέπουμε την απόδρασή τους και τη συνέχιση των περιπετειών τους προκειμένου να δοθεί επιτέλους ένα τέλος στην όλη ιστορία. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα τεύχη, εδώ δεν είχαμε πολλά flash forwards, όπου ο Τζέρι αφηγείται στον πατέρα του την ιστορία, αν δεν κάνω λάθος ήταν ένα κι αυτό στην αρχή της ιστορίας και μετά έχουμε σερί αφήγηση. Νομίζω πως και το τέταρτο μέρος είχε κάπως μεταβατικό χαρακτήρα ανά σημεία, αλλά μου άρεσε ιδιαίτερα το ότι είχε πάρα πολλή και εντυπωσιακή δράση, ενώ η ιστορία μοιράζεται γενικά μεταξύ πόλης και ζούγκλας και δεν είναι μονόπλευρη. Το σχέδιο κλασικά λεπτομερές και όμορφο και λόγω της απουσίας flash forwards δεν παρουσίαζε τις ίδιες ανισότητες. Αναμένω σε περίπου ένα μήνα να δω πως θα τελειώσει όλο αυτό.
  3. Εσύ να μη φοβάσαι την επιφυλακή, την εμπλοκή να φοβάσαι Πέρα από την πλάκα, αν έχει τους Μπελάδες ή Λούκυ Λουκ στο Παρίσι που είναι πρόσφατα, να τα πάρεις, θα περάσεις καλά πιστεύω, γενικά ο Achde μου αρέσει αρκετά στο Λούκυ Λουκ. Απλά μην το παίρνεις τα κόμικ μαζί στις σκοπιές, αν δεις έφοδο δε κρύβονται στο κράνος
  4. Προσωπικά για τους παππούδες μου και τις γιαγιάδες μου δε γνωρίζω. Νομίζω δεν τους ενδιέφεραν. Οι γονείς μου επίσης δε νομίζω να διαβάζανε, δε μου έχουν πει πολλά, αλλά από τις συζητήσεις μας που έχουμε κάνει δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα από κόμικ, ίσως να έχουν διαβάσει κάποια Αστερίξ και Λούκυ Λουκ. Πάντως το Οικονόμιξ που πήρα τις προάλλες δώρο στον αδερφό μου τώρα που θέλει να σπουδάσει οικονομικά, το γλυκοκοίταζε ο father, καθ' ότι είναι κι αυτός παιδί της ΑΣΟΕΕ όπως κι εγώ. Εκείνη που είχε χοντρό κόλλημα με μερικές εκδόσεις Μαμούθ και Ψαρόπουλου ήταν η θεία μου. Έχει πλήρεις συλλογές Λούκυ Λουκ, Αστερίξ, Ιζνογκούντ που ήταν τα αγαπημένα της και τεύχη και από άλλες σειρές της Μαμούθ νομίζω Μπλέικ και Μόρτιμερ και Μαρσουπιλαμί. Επίσης είχε αρκετά Disney που τα άφησε σε μένα, χαρακτηριστικά το αγαπημένο Μίκυ Μάους 1500, ενώ δεν έχει χάσει ούτε μία κυκλοφορία του Αρκά, επίτομο ή άλμπουμ. Τώρα άλλους στην οικογένεια να διαβάζουν κόμικς πραγματικά δε θυμάμαι, σίγουρα πάντως στα 00s πάρα πολλοί συμμαθητές μου γουστάρανε Disney και Αστερίξ/Λούκυ Λουκ, είχα 1-2 κολλητούς που διαβάζανε λίγα υπερηρωικά και manga, αλλά δεν ξέρω πόσοι εξ αυτών το έχουν πάει παραπέρα να ψαχτούν περισσότερο.
  5. Το πρώτο βιβλίο μιας σειράς, όπου εννέα γνωστοί έλληνες κομίστες εικονογραφούν εννέα αγαπημένα τους τραγούδια 10 γνωστοί έλληνες κομίστες εικονογραφούν αγαπημένα τραγούδια τους στη σειρά «Μουσικά Καρέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως στις 18 Μαΐου. Είναι δεδομένο ότι καμία τέχνη δεν είναι εντελώς ανεξάρτητη από τις υπόλοιπες. Κι αν έχουμε συνηθίσει ο κινηματογράφος να συναντά συχνά τη μουσική ή η μουσική να συναντά συχνά τη λογοτεχνία, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο τα κόμικς να συναντούν τη μουσική, εκτός –φυσικά- των περιπτώσεων που σημαντικοί σχεδιαστές ανέλαβαν στο πέρασμα του χρόνου να δημιουργήσουν το εξώφυλλο κάποιων –αρκετών– δίσκων. Η τέχνη των κόμικς δεν είναι τόσο παλιά, όσο αυτή της μουσικής, της λογοτεχνίας, ακόμη και του κινηματογράφου. Όμως, έτσι όπως η ζωή μας κυλάει σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς, η αμεσότητα ενός καρέ, έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει έναν μεγάλο αριθμό λέξεων. Τα «Μουσικά Καρέ #1» είναι το πρώτο βιβλίο μιας σειράς, όπου εννέα γνωστοί έλληνες κομίστες εικονογραφούν εννέα αγαπημένα τους τραγούδια. Το εξώφυλλο ανήκει σ’ έναν ακόμη σχεδιαστή, τον Νικόλαο Κούτση, ενώ ο πρόλογος της έκδοσης έχει γραφτεί από τον Θοδωρή Μανίκα. Επιπλέον, υπάρχει μια πολύ πλούσια συνέντευξη του Νίκου Πορτοκάλογλου, όπου αποκαλύπτει ότι σχεδίαζε από μικρός κι ότι αγαπάει τα κόμικς ιδιαίτερα. Σε σχέση με το κόμικ που αγαπάει πιο πολύ, απαντά: «Θεωρώ ότι το Αστερίξ, το Λούκυ Λουκ και το Τεντέν είναι τρία κόμικς ανώτερου επιπέδου. Όταν βγήκε το Αστερίξ και το Λούκυ Λουκ ήταν μια αποκάλυψη γιατί ήταν ένα άλλο επίπεδο κόμικς με ένα χιούμορ πολύ πιο λεπτό και έξυπνο και καταπληκτικό σκίτσο». Ας δούμε όμως τους λόγους για τους οποίους καθένας από τους εννέα σχεδιαστές διάλεξε το συγκεκριμένο τραγούδι... Θανάσης Καραμπάλιος Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μαύρος Γάτος «Ο Μαύρος Γάτος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Όταν το πρωτοάκουσα μου έμεινε ο ρυθμός και καθώς υποφέρω από παντελή έλλειψη ρυθμού, είναι από τα λίγα κομμάτια που μπορώ να τραγουδήσω σωστά. Μ’ αρέσει επίσης η ιστορία του αναρχικού αλητάμπουρα γάτου που καταπιάνεται. Δηλαδή το ότι ένα μαύρο γατί φέρνει τούμπα όλο το σύστημα και το κάνει μέσω του έρωτα. Άσχετα αν στο τέλος τον νικάει το σύστημα». Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μαύρος Γάτος, Σκίτσο: Θανάσης Καραμπάλιος Αρινέλα Κοτσίκο Queen, Don’t Stop me Now «Γιατί το τραγούδι αυτό εκφράζει μια απελευθέρωση και δυναμικότητα, σε ταξιδεύει και σου φτιάχνει τη διάθεση. Αυτό προσπάθησα να το αποδώσω και στην ιστορία μου». Queen - Don't Stop Me Now, Σκίτσο: Arinela Kociko Περικλής Κουλιφέτης Διονύσης Σαββόπουλος, Δημοσθένους Λέξις «Πρόκειται για ένα τραγούδι της εποχής του, μια διαμαρτυρία ενάντια στη χούντα και τη φυλάκισή του στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, το οποίο “μεταμφίεσε” με το πέπλο της αρχαιότητας και της ιστορίας του ρήτορα Δημοσθένη για να ξεγελάσει τη λογοκρισία. Η μεταμφίεση όμως είναι ευφυής και δεν ξεχωρίζει κανείς εύκολα τα όρια ανάμεσα στη σύγχρονη καταγγελία και το αρχαίο πέπλο. Σε συνδυασμό με τη λιτή, νωχελική ροκ μουσική του, δημιουργείται ένα post-apocalyptic τραγούδι που σε ταξιδεύει σε μια μελαγχολική ερημιά, σε μια άχρονη, ερειπωμένη και παρηκμασμένη ελληνικότητα. Ένα τραγούδι που, παρά την απαισιοδοξία του, κλείνει με έναν αποκαλυπτικό θρίαμβο, μια ελπίδα για προσωπική και συλλογική αναγέννηση». Δημοσθένους Λέξις - Διονύσης Σαββόπουλος, Σκίτσο: Περικλής Κουλιφέτης Νικόλας Κούρτης Halestorm, I’m the Fire «Θεωρώ πως τα μουσικά μου ακούσματα είναι σχετικά πλατιά. Από Παραδοσιακή έως σύγχρονη, από κλασική σε Τζαζ, σε Ποπ, Ροκ κι όσα υποείδη μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Η επιλογή μου απλά επιβεβαίωσε αυτό που ήδη ήξερα. Στο τέλος της ημέρας, θα προτιμήσω μια νεανική δυναμική μπάντα, με rhythm section κλωτσιά στο στομάχι, χορδές κιθάρας τσιτωμένες ουρλιάζοντας έτοιμες να σπάσουν, φωνή γυαλόχαρτο πάνω από ξυσμένες ήδη πληγές να ανεβοκατεβαίνει με άνεση τις οκτάβες, μελωδία και αρμονία να εναλλάσσονται με το χάος. It’s only Rock n’ Roll but I like it». Ι Αm The Fire - Halestrom, Σκίτσο: Νικόλας Κούρτης Σταύρος Κουτσιούκης Jet, Are you Gonna be my Girl «Αφενός γιατί πάντοτε μου άρεσε, αλλά και γιατί έχει την πανκ δυναμική που χαρακτηρίζει –στον δικό μου τρόπο σκέψης– τον έρωτα και τις αποτυχίες του». Are You Gonna Be My Girl - Jet, Σκίτσο: Σταύρος Κιουτσιούκης Αγγελική Σαλαμαλίκη Ρόζα Εσκενάζυ, Τράβα βρε Μάγκα και Αλάνι «Πάντα μου άρεσε η “μαγκιά” που έβγαζε η Ροζα Εσκενάζυ στο συγκεκριμένο τραγούδι. Δε φοβάται να ακυρώσει τον ρόλο του άντρα/εραστή της σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν είχαν εναλλακτικές. Η ζωή της ίδιας της ερμηνεύτριας ήταν αντισυμβατική κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στο τραγούδι, το οποίο αν και γραμμένο από άντρα, φαίνεται σαν να έχει βασιστεί και στη δική της προσωπικότητα». Τράβα Βρε Μάγκα Και Αλάνι - Ρόζα Εσκενάζυ, Σκίτσο: Αγγελική Σαλαμαλίκη Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης Υπόγεια Ρεύματα, Σαν Έρημα Καράβια «Είναι ένα τραγούδι που μου αρέσει και μου γεννά εικόνες χωρίς να είμαι σίγουρος για ποιο λόγο. Ίσως γιατί το έχω συνδυάσει με την εφηβεία μου, με εποχές πιο ανέμελες και με ακολουθεί από τότε. Ίσως γιατί έχει αυτό το ταξιδιάρικο στοιχείο που υπάρχει και στα κόμικς που σχεδιάζω. Ίσως για όλα αυτά μαζί». Σαν Έρημα Καράβια - Υπόγεια Ρεύματα, Σκίτσο: Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης Νικόλας Στεφαδούρος Oasis, Wonderwall «Νομίζω όλοι μας έχουμε αυτό το ένα τραγούδι που αγγίζει κάθε ευαίσθητη χορδή μας, το τραγούδι που μας κάνει να ανατριχιάζουμε στο άκουσμά του. Για μένα, το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε το 1995 και ονομαζόταν Wonderwall. Ήμουν στην εφηβεία και για κάποιο λόγο ένιωσα μια απί¬στευτη σύνδεση με τους στίχους του. Εξαιτίας του μάλιστα έγινα φανατικός ακροατής των Oasis και αγαπάω τη μουσική τους μέχρι σήμερα». Wonderwall - Oasis, Σκίτσο: Νικόλας Στεφαδούρος Κώστας Φραγκιαδάκης Stan Ridgway, Camouflage «Ξεκάθαρα εφηβικό απωθημένο. Είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε όταν ήμουν έφηβος και από τότε ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει να σχεδιάσει αυτή την ιστορία που περιέγραφε. Το ίδιο μου έχει συμβεί και με δεκάδες άλλα τραγούδια που μου άρεσαν ή μου αρέσουν ακόμη. Ειδικά, αν πίσω από τους στίχους υπάρχει μια σχετικά έξυπνα δομημένη ιστορία, αμέσως στο μυαλό μου σχεδιάζω την ιστορία αυτή ή… μια άλλη βασισμένη σε αυτήν». Stan Ridgway - Camouflage, Σκίτσο: Κώστας Φραγκιαδάκης Πηγή: https://www.athensvoice.gr/culture/arts/712773_moysika-kare-ennia-agapimena-tragoydia-ginontai-istories-komiks
  6. Καλημέρες με το εξώφυλλο και τα πρώτα preview pages από το δεύτερο βιβλίο του Jupiter's Legacy!
  7. Μια live action σειρά σχετικά με τους Green Lanterns αναπτύσσει το HBO Max. Σύμφωνα με το άρθρο που δημοσιεύεται και εδώ, αναμένεται να εμφανιστούν οι Guy Gardner, Jessica Cruz, Simon Baz, Alan Scott, Sinestro και Kilowog, ενώ θα συστήσει νέους ήρωες στο Green Lantern Corps. Την παραγωγή έχουν αναλάβει οι Berlanti Productions και Warner Bros. Television. Καθήντα ειδικού παραγωγού θα έχουν και οι Greg Berlanti, Geoff Johns, Sarah Schechter και David Madden. Το πλάνο είναι για δέκα επεισόδια της μίας ώρας το καθένα, ενώ πριν λίγες μέρες ο Finn Wittrock έκλεισε να ερμηνεύσει τον Guy Gardner/Green Lantern. Ενδιαφέρον project θα πω και αν συνεχίσει το πλάνο για την ταινία Green Lantern Corps με Hal Jordan/John Stewart νομίζω ότι το μέλλον θα έχει αρκετούς Lanterns. Ωραία πράγματα λοιπόν. Πηγές: https://www.superheronews.gr/2019/10/hbo-max-live-action-green-lantern.html, https://www.superheronews.gr/2020/10/green-lantern-tv-series-hbo-max.html, https://www.superheronews.gr/2021/04/finn-wittrock-guy-gardner-green-lantern-tv-series.html [imdb=tt11199386]
  8. Μετά το Πάσχα μεν, αλλά δε σου είπαν ποιας χρονιάς Πέρα από την πλάκα κι εγώ θέλω να πιστεύω ότι θα βγει την επόμενη εβδομάδα, αυτή είχε δύο αργίες, είναι και λίγο άδεια από τη σημαία
  9. Αν και αποφεύγω τα back to back review και εξώφυλλο, ας ανέβει το τεύχος 44 που βρέθηκε σήμερα το πρωί. Μια σημείωση μόνο, το σχέδιο μπορεί να είναι ρετρό όπως το χαρακτηρίζουμε, αλλά δεν είναι τόσο έντονο αυτό το στοιχείο όσο σε άλλους τόμους πχ Hulk Σιωπηλές Κραυγές, Doctor Strange κτλ. Πολύ καθαρό και πολύ όμορφο, για περισσότερα σας προτείνω να το ψάξετε να δείτε αν σας αρέσει. Και όπως ξέραμε ήδη το The Thanos Imperative έρχεται στα ελληνικά (λείπει καιρό ο @Retroplaymo να πανηγυρίσει για τον Θανασάκη όπως τον αποκαλεί), ένας πολύ διαφορετικός τόμος και φυσικά είμαι κατενθουσιασμένος!
  10. Πράγματι υπέροχο. Εντωμεταξύ νόμιζα θα ασχοληθούν μόνο με ελληνικά, αλλά ανέβηκε ότι ο Κιουτσιούκης θα σχεδιάσει το Are You Gonna Be My Girl? των Jet (οι οποίοι για τους γνώστες σε εκείνο το πρώτο άλμπουμ είχαν κι άλλα διαμαντάκια, απλά αυτό είναι πασίγνωστο): Και η μεγάλη έκπληξη είναι το I Am the Fire από Halestorm (καλή μπάντα, έχω να την ακούσω από το δίσκο που είχε βγάλει το 2012) σε σχέδιο του Νικόλα Κούρτη που φαίνεται υπέροχο ως συνήθως. Νομίζω θα είναι τόσο ετερόκλητο και με τέτοιο πλήθος επιρροών που το κάνει must buy.
  11. Τόμος 39: Spider-Man Απώλεια Κάτι γενικό για αρχή Η αλήθεια είναι πως οι τελευταίοι τόμοι ήταν ιστορίες που περίμενα καιρό να βγουν στα ελληνικά, ωστόσο το τελευταίο δίμηνο ήταν ιδιαίτερα πιεστικό για μένα και ως αποτέλεσμα έχω μείνει αρκετά πίσω. Από την άλλη δεν ήξερα αν πλέον θα προλαβαίνω ή αν θέλω να γράφω μεγάλες κριτικές, αλλά δε βαριέσαι, όσο προλαβαίνω όλο και κάτι σημειωσούλες θα κρατάω και θα ανεβάζω πάντα χωρίς spoilers. Το αφιέρωμα και η αφηγηματική τεχνική του Loeb Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα μιλώντας για το αφιέρωμα, το οποίο αφορά την καριέρα του Jeph Loeb και του Tim Sale, καθώς και κάποιες σημειώσεις των δύο πάνω στο Spider-Man: Blue και τα εξώφυλλα του. Είναι ένα από τα πιο χορταστικά της συλλογής με πολλές λεπτομέρειες για ένα σπουδαίο δημιουργικό δίδυμο. Από εκεί και πέρα πράγματι δεν είναι origin story, καθώς ο Peter Parker είναι ήδη ο Spider-Man από την αρχή της ιστορίας, αλλά περισσότερο αφορά την αφήγηση των όσων έγιναν τους μήνες πριν το θάνατο της Gwen Stacy. Με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ο Peter ηχογραφεί τον εαυτό του με το να μιλάει στη νεκρή πλέον Gwen. Είναι μια τεχνική που έχει ξαναχρησιμοποιήσει ο Loeb, καθώς στο Daredevil: Yellow (για το οποίο θέλω να κάνω αφιερωματάκι) ο Matt αφηγείται την ιστορία παρομοίως μιλώντας στην Karen. Γνωρίζοντας ακόμα καλύτερα τον ήρωα Γενικά το σενάριο έχει μια πρωτοτυπία που μου άρεσε πολύ. Και αυτή είναι ότι ισορροπεί τέλεια μεταξύ του ήρωα Spider-Man και του ανθρώπου Peter Parker. Προφανώς ο θείος Ben έχει φύγει από τη ζωή, προφανώς η μεγάλη δύναμη φέρνει μεγάλη ευθύνη, αλλά ποια είναι η ζωή του Peter στο ενδιάμεσο. Το Blue είναι κατά βάθος μια ιστορία αγάπης και σχέσεων, γι’ αυτό βλέπουμε μέσα από τα μάτια του Peter πως γνώρισε τη Gwen, πως έγινε φίλος και εν τέλει συγκάτοικος του Harry, την ώρα που ήταν αντίπαλος του Green Goblin που ήταν ο πατέρας του Harry, πως γνωρίστηκε με τη Mary Jane και έπρεπε να κατανοήσει και να ξεδιαλύνει ποια από τις δύο κοπέλες που του έδιναν προσοχή τον ενδιέφεραν πραγματικά, αλλά και πως θα χειριζόταν το ενδιαφέρον του Harry προς την MJ. Προφανώς όμως δε μιλάμε για μια σαπουνόπερα και πραγματικά παρελαύνει ένα πολύ μεγάλο εύρος κακών από τα έξι τεύχη του κόμικ. Green Goblin, Vulture, Rhyno, Lizard (όπου βλέπουμε και τη σχέση μαθητή-δασκάλου του Spider-Man με τον Curt Connors), Kraven ακόμα και ο Doctor Octopus με τον Scorpion έχουν ένα μικρό cameo. Δεν υπάρχει το μεγαλεπήβολο σχέδιο κακού που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο, απλώς παρακολουθούμε διάφορες street ιστορίες και μάχες που εξαντλούν το Peter σε συνδυασμό με το πως πρέπει να βγάζει φωτογραφίες για να τις δίνει στη Daily Bugle, αλλά και να χάνει στιγμές με τους φίλους του. Δεν ένιωσα ότι υπερτερεί το μελό και οι σχέσεις των ηρώων, ούτε ότι δίνεται έμφαση στις μάχες, άρα πιστεύω ότι ο σεναριογράφος βρήκε τη σωστή δόση του καθενός και έβγαλε ένα πολύ καλό τελικό αποτέλεσμα. Έχει αυτήν την καταραμένη επίγευση στεναχώριας και μελαγχολίας που έχει σκοπό να σου αφήσει και τελικά τα καταφέρνει εξαιρετικά, καθώς για ακριβώς αυτόν το λόγο έχει δομήσει την ιστορία έτσι, ώστε να ξέρεις από πριν ότι η Gwen είναι νεκρή, αλλά σε βάζει να νιώσεις τον Peter και να δεις μέσα από τα μάτια του πόσο ξεχωριστή ήταν για εκείνον αφού την έχει συνδυάσει με μια άλλη εποχή και πλέον του λείπει. Είναι το σχέδιο περίεργο; Κατανοώ αρκετά όσους δε θεωρούν τον Tim Sale τοπ σχεδιαστή, γιατί πολύ απλά δεν είναι. Πάντα όμως όταν διαβάζω μια δουλειά του με τον Loeb νιώθω ότι είναι κατάλληλος για να αποδώσει, ειδικά εδώ, τη μελαγχολία και το σκοτάδι του Spidey. Και ταυτόχρονα και οι δύο δίνουν ένα εξαιρετικό tribute στους Stan Lee-Steve Ditko-John Romita Sr., την Αγία Τριάδα των δημιουργών Spider-Man με τον Sale να κάνει τη στολή να μοιάζει αρκετά με των δύο τελευταίων, αλλά και χρωματικά θα προσέξει κανείς ότι τα χρώματα είναι πιο αχνά και χρησιμοποιούνται αρκετές αποχρώσεις του μπλε (όχι όμως τόσο όσο το κίτρινο και το γκρι στα Daredevil Yellow και Hulk Gray αντίστοιχα) οπότε σε συνδυασμό με το σχέδιο του Sale δίνει ακριβώς τη ρετρό αισθητική που χρειαζόταν και πάντα με μερικά noir vibes. Ίσως για τα γούστα μου τα μάτια είναι λίγο άνισα κατανεμημένα, τα στόματα των γυναικών λίγο μεγαλύτερα όπως και η μύτη του Harry. Το θέμα όμως δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά η ατμόσφαιρα και η μεταξύ τους σχέσεις. Στο κάτω κάτω η ιστορία αυτή υπάρχει για να μας δώσει ένα background γύρω από το θάνατο της Gwen Stacy, δεν είναι action packed ιστορία όπως το Hush που σωστά τοποθετήθηκε ο Jim Lee, αλλά μια ιστορία που μιλάει για σχέσεις και δίνει έμφαση στους χαρακτήρες, άρα τελικά μια χαρά το βρήκα και δεν άφησα να με ενοχλήσουν λεπτομέρειες. Σε ποιους προτείνεται και ένας τελικός απολογισμός Δεν είναι στις 2-3 αγαπημένες μου ιστορίες του Spider-Man, αλλά το λέω επειδή σαν φανμπόης έχω διαβάσει αρκετές εξ αυτών. Μου άρεσε όμως πάρα πολύ και θεωρώ ότι ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να το δούμε στα ελληνικά. Θέλω να ελπίζω πως θα κάποια στιγμή θα βρω χρόνο να σας παρουσιάσω τα Yellow, Grey, White. Από εκεί και μετά και επειδή πάντα το προτείνω, για μένα αν έχει κάποιος δεν πολυδιαβάζει υπερωικά, αλλά έχει μια ψιλοβασική γνώση του universe του Spidey του το προτείνω, όποιος είναι γενικά του υπερηρωικού εννοείται να το πάρει.
  12. Μιας και είδα ότι λείπουν αρκετά οπισθόφυλλα από αυτή τη σειρά και αρκετά χρειάζονται αντικατάσταση, προστέθηκαν εκ νέου στη βάση εξώφυλλα-οπισθόφυλλα των τευχών 30, 31, 91, 97, 98, 107, 128, 131, 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142, 143, 144, 192, 193, 229.
  13. Μια χθεσινή καταχώρηση και μία παλιότερη που νομίζω δεν είχαμε ανεβάσει: (ISBN:978-618-5116-93-4). ΤΟ ΦΡΟΥΤΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ / Liv Strömquist Τίτλος : ΤΟ ΦΡΟΥΤΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ : Το αιδοίο εναντίον της πατριαρχίας Τύπος Μέσου: έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Συντελεστές: Liv Strömquist, Συγγραφέας ; Liv Strömquist, Εικονογράφος ; Βαγγέλης Γιαννίσης, Μεταφραστής Εκδότης: Πειραιάς [GR] : Jemma Press / Σταυριανός Σ. Ελευθέριος Σελιδοποίηση: 152 Σελ. Layout: Κομίκς ISBN: 978-618-5116-93-4 Γλώσσες : Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης : 03/05/2021 (ISBN:978-618-5116-92-7). 2. W.W.S. WORLD WAR SAPIENS / Δημήτρης Καμένος Τίτλος : W.W.S. WORLD WAR SAPIENS : Η έπαυλη στην άκρη του Ράιχ Τύπος Μέσου: έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Συντελεστές: Δημήτρης Καμένος (1976), Συγγραφέας ; Δημήτρης Καμένος (1976), Εικονογράφος Εκδότης: Πειραιάς [GR] : Jemma Press / Σταυριανός Σ. Ελευθέριος Σελιδοποίηση: 80 Σελίδες, ασπρόμαυρο Layout: Κομίκς Μέγεθος: άδετο 16,70 χ 24cm ISBN: 978-618-5116-92-7 Γλώσσες : Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης : 28/02/2021
  14. Επιτέλους είμαι up to date με το Μίκυ Μάους, αφού είχα πολλά τεύχη στη στοίβα με τα αδιάβαστα. Ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι η πρώτη ιστορία αφορά Σταρτάπερ αφού έχω ασχοληθεί λίγο στο παρελθόν με τέτοιου είδους επιχειρήσεις και θεώρησα πολύ αστείο, αλλά και πολύ ενδιαφέρον να δω πως θα ήταν ο κλασικός επιχειρηματίας Σκρουτζ αν είχε στο περιβάλλον του μερικούς σταρτάπερ στο περιβάλλον του. Σε γενικές γραμμές με ικανοποίησε και μου άρεσε το μήνυμα του να προσπαθείς συνεχώς και να μην παρατάς τα όνειρά σου. Το Spookyzone αυτήν την εβδομάδα μας ταξιδεύει στην Αλσατία και το Μέλανα Δρυμό στη Γερμανία και η μυθολογία της σειράς επεκτείνεται περισσότερο με λυκάνθρωπους, μάγισσες και άλλα μαγικά πλάσματα. Φοβερό σχέδιο που αποδίδει υπέροχα αυτές τις περιοχές, ενώ το μήνυμα των παιδιών για σύναψη ειρήνης είναι αυτό που μένει στον αναγνώστη. Αν και μικρή η ιστορία με το κοστούμι του Μίκυ είναι πολύ έξυπνη, ενώ μία ακόμα προσπάθεια για να δούμε τη Λιμνούπολη με μια πιο σύγχρονη ματιά είναι η επόμενη με τον Ντόναλντ και τον ταχυδρόμο του. Κλείνουμε παραδοσιακά με το Young Donald Duck, αυτή τη φορά μακριά από το σχολείο και τα high school vibes του, αλλά με καλοκαιρινή διάθεση, ίσως η λιγότερο αγαπημένη μου ιστορία της σειράς μέχρι τώρα. Το Μίκυ Μάους παραμένει ένα σταθερά ευχάριστο ανάγνωσμα και το τεύχος 359 δεν αποτελεί εξαίρεση συνεχίζοντας δύο πολύ συμπαθείς αμερικάνικες σειρές που πλαισιώνονται με καλές ιταλικές ιστορίες.
  15. Το κλασικό editorial του Λεωκράτη στο ΜΠΛΕΚ #16 μας δίνει λίγες έξτρα πληροφορίες πάνω στο κομμάτι των περιοδικών που συζητούσαμε πιο πάνω. Συνοπτικά όσα αναφέρονται: 1) Το ΜΠΛΕΚ θα συνεχίσει με 96 σελίδες και όχι τις 160+ που είχε. Θα παραμείνουν ο Μπλεκ, ο Ελ Ζαμπάτο, το Παιδί Πάνθηρας και τα Μαγικά Παπούτσια και από στήλες το Νο. 1 του Νίκου Νικολαΐδη και η γελοιογραφία του Βαγγέλη Σαΐτη. Επόμενο τεύχος τον Ιούλιο. 2) Το νέο περιοδικό μεγάλου σχήματος θα βγει τον Αύγουστο (3 μήνες χωρίς Λάργκο )και θα είναι κι αυτό διμηνιαίο με Στορμ, Λάργκο, Ντρεντ και μια νέα σειρά όπως μας είχαν πει. Τα Κόμικς Νέα και το Pop Corner μεταφέρονται από το ΜΠΛΕΚ σε αυτό το περιοδικό, ενώ θα υπάρχουν νέες στήλες, αλλά και συνεντεύξεις με ξένους καλλιτέχνες. 3) Τα εννιά εικονογραφημένα τραγούδια που είδαμε πιο πάνω θα είναι κι αυτό περιοδικό, γι' αυτό πάνω δεξιά γράφει Μουσικά Καρέ #1. Θα είναι ετήσιας κυκλοφορίας και η λογική θα είναι να υπάρχουν ιστορίες Ελλήνων καλλιτεχνών με κοινή θεματολογία, άρα η μουσική θα είναι το πρώτο θέμα και μάλλον θα υπάρχει άλλο θέμα για το δεύτερο τεύχος. 4) Εντός Ιουλίου θα βγει μια μεταφορά του έργου του Ιούλιου Βερν Το Αιγαίο στις Φλόγες σε διασκευασμένο σενάριο Γιώργου Βλάχου και σε σχέδιο (κρατηθείτε) Θανάση Καραμπάλιου που φιλοξενείται σε αυτό το τεύχος! Αν και δεν είναι πολλές, είναι ενδιαφέρουσες πληροφορίες, ενώ ήθελα πολύ να δω το Θανάση Καραμπάλιο σε κάτι καινούριο.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.