Jump to content

nikolas12

Members
  • Content Count

    885
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    55

nikolas12 last won the day on July 6

nikolas12 had the most liked content!

Community Reputation

4,972 Good

5 Followers

About nikolas12

  • Rank
    A Silent Guardian. A Watchful Protector. A Dark Knight
  • Birthday 08/07/1995

Profile Information

  • City
    Gotham
  • Country
    Greece
  • Interests
    Μουσική, βιβλία, κόμικ, σειρές, ταινίες, μπάσκετ

Recent Profile Visitors

818 profile views
  1. Καλησπέρα και καλώς ήρθες στην κοινότητα του GreekComics! Αν θες να μας παρουσιάσεις τη δουλειά σου, μπορείς για έντυπη έκδοση να βρεις που ταιριάζει εδώ και να την παρουσιάσεις βάσει αυτού του tutorial. Για webcomics μπορείς να δεις άλλες παρουσιάσεις και να φτιάξεις τη δικιά σου εδώ
  2. Μπορεί ένας super ήρωας με φανταχτερή στολή να σώσει την ανθρωπότητα από την πανδημία; Ακόμη και το πιο ευφάνταστο μυαλό κομίστα δύσκολα μπορεί να δώσει απάντηση. Ο «εχθρός» δεν είναι απλώς αόρατος, αλλά είναι πανταχού παρών και η απειλή του σκεπάζει όλο τον πλανήτη. Αυτή η συνθήκη, όμως, φαίνεται ότι ανέδειξε κι έναν εντελώς πρωτόγνωρο ήρωα που δεν θυμίζει σε τίποτα τους υπεράνθρωπους της Marvel: τον τύπο «της διπλανής πόρτας». Κι αυτόν τον «έπιασε» μοναδικά ο περίφημος Μίλο Μανάρα. Στα μέσα Μαρτίου αναρτήθηκε το πρώτο σκίτσο του 74χρονου σχεδιαστή στα social media. Απεικόνιζε μια νοσηλεύτρια βγαλμένη λες από σπαγκέτι φιλμ, μπροστά από ένα θεόρατο σωματίδιο κορονοϊού. Το νεαρό κορίτσι έλεγε αποφασιστικά: Τώρα, οι δυο μας. Η συνέχεια είχε αρκετά ακόμα επαγγέλματα που στις μέρες μας είναι εκεί έξω, εργάζονται σκληρά και ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά: ταμίες στα σουπερμάρκετ, γιατρούς, καθαρίστριες, αλλά και οδηγούς εταιρειών courier και όσους κάνουν delivery. Κι αν ήσουν λίγο εξοικειωμένος με το στυλ του δημιουργού, μπορούσες εύκολα να καταλάβεις ότι πίσω από αυτά τα σκίτσα βρίσκεται ο Ιταλός Μίλο Μανάρα. Για 50 χρόνια, ο σχεδιαστής έχει καθιερώσει το προσωπικό του ύφος μέσα σε έναν φιλήδονο αισθησιασμό, που συχνά δανείζεται στοιχεία από τη μυθοπλασία και τον μαγικό ρεαλισμό. Εμφανώς επηρεασμένος από τον φίλο του Ούγκο Πρατ -τον αλησμόνητο δημιουργό του Κόρτο Μαλτέζε- και βέβαια από τον «μάγο» του ιταλικού σινεμά, τον Φεντερίκο Φελίνι, ο Μανάρα φιλτράρει την πραγματικότητα και δημιουργεί εξιδανικευμένες εικόνες. «Για εμένα είναι σημαντικό το ονειρικό και το φανταστικό στοιχείο» είχε πει στο παρελθόν ο δημιουργός της πουριτανής Κλαούντια, της οποίας ο ερωτισμός ελέγχεται με ένα τηλεχειριστήριο στη θρυλική σειρά κόμικς «Το κουμπί της». Τι έκανε λοιπόν τον μετρ του ερωτικού σκίτσου να αφήσει τη θεματολογία του και να επικεντρωθεί σε καθημερινές γυναίκες; Απομονωμένος για εβδομάδες με τη σύζυγό του Λουίζα στο σπίτι τους στο Βένετο (περιφέρεια με πρωτεύουσα τη Βενετία), ο Μανάρα θα πει σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Washington Post». «Κρατούσα το μολύβι στο χέρι μου, αλλά δεν μπορούσα να σχεδιάσω. Ο φόβος επικρατούσε παντού. Και μέσα στο σπίτι. Είχα παραλύσει και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούσα να πιαστώ από κάτι που να με γαληνεύει». Ο δημιουργός, αν και απολαμβάνει την ασφάλεια μιας κατοικίας μέσα σε αμπελώνες, ανήκει λόγω ηλικίας στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες και ο αναγκαστικός εγκλεισμός δεν του είναι ευχάριστη συνθήκη. Είναι τύπος που αγαπά τα ταξίδια κι έχει επισκεφθεί πάρα πολλές φορές και τη χώρα μας. Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο είναι η κόρη του ζεύγους, η οποία φέρνει τα ψώνια, διατηρώντας την απαραίτητη απόσταση. «Τώρα, είμαι υψηλού ρίσκου καθώς είμαι 74 ετών, αλλά δεν βιάζομαι να πιάσω τον ιό», εξομολογείται ο Μανάρα, ο οποίος ζει στον πιο σκληρά δοκιμαζόμενο τόπο από τότε που ξέσπασε η πανδημία στην Ευρώπη. «Κοντά σε εκείνους που απειλούνται περισσότερο, σκέφτηκα ποιοι είναι στ’ αλήθεια σήμερα απαραίτητοι. Προσπάθησα λοιπόν να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτόν τον κόσμο. Νοσοκόμες, γιατροί, αλλά και οι ταμίες σουπερμάρκετ, αν το καλοσκεφτούμε, είναι όλοι τους μαχητές στην πρώτη γραμμή. Υπάρχει ένα κοινό νήμα που τους συνδέει όλους: ανέλαβαν την προσωπική ευθύνη και πήραν το ρίσκο να παλέψουν έξω από το σπίτι. Ιδιαίτερα αυτοί που απειλούνται περισσότερο, αλλά είναι και “αναλώσιμοι”, όπως για παράδειγμα οι καθαρίστριες. Γι’ αυτό τον λόγο είναι ''ήρωες'' κι έτσι ήθελα να τους απαθανατίσω», λέει ο Μανάρα. Παράδοξο ίσως, αλλά ο ζωγράφος που εξύμνησε το γυναικείο σώμα, ανάμεσα στα πολλά μηνύματα που δέχτηκε τον τελευταίο καιρό, μετέφερε με συγκίνηση ένα ευχαριστήριο από κάποιον εργαζόμενο σε νοσοκομείο. Αυτό φαίνεται να πάτησε το «κουμπί» του Μανάρα, που βρήκε νέο νόημα στον ηρωισμό της εποχής. «Φυσικά όλοι τους είναι γυναικείοι χαρακτήρες, καθώς η καριέρα μου ήταν κατ' εξοχήν αφιερωμένη στην αποθέωση της γυναικείας ομορφιάς. Σ' αυτή την περίπτωση, ωστόσο, ένιωσα ότι ήρθε η ώρα να μιλήσω για αρετές, όπως το θάρρος, η ανιδιοτέλεια και ο αλτρουισμός. Και, κατά κάποιο τρόπο, ήθελα να ξεπληρώσω το ''χρέος'' μου απέναντι σ' αυτό τον κόσμο». Σήμερα, η ρουτίνα του καλλιτέχνη μοιράζεται σε δύο βασικές ενασχολήσεις: την ημέρα ζωγραφίζει στο γνώριμο ύφος έργα που διοχετεύονται στους λάτρεις των κόμικς σε όλο τον κόσμο, και το βράδυ -μερικές φορές ώς τις 3.30 το ξημέρωμα- αφιερώνεται στους ήρωες του «λουκέτου». Η κόρη του ζει στο διπλανό σπίτι στο Βένετο μαζί με τον σύζυγό της, ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία πολιτικής προστασίας και βοηθά αστέγους. «Είναι αξιέπαινη δουλειά, αλλά αρκετά επικίνδυνη πλέον», λέει ο Μανάρα, ο οποίος επισημαίνει και μια άλλη, ευαίσθητη συνθήκη του εγκλεισμού: «Ολος ο κόσμος νιώθει αναγκαστικά περιορισμένος μέσα στα σπίτια του. Αλλά υπάρχει κίνδυνος σε ορισμένα διαμερίσματα της πόλης, οι τριβές να αυξηθούν ανάμεσα σε όσους δεν συμβιώνουν αρμονικά, οδηγώντας σε έκρηξη ενδοοικογενειακής βίας. Η αναγκαστική συνύπαρξη μπορεί ακόμη να σπρώξει ευάλωτες γυναίκες στην αυτοκτονία», δήλωσε ο Μανάρα, ο οποίος στο παρελθόν είχε επικριθεί έντονα για σεξισμό. «Εχω κατηγορηθεί πολλές φορές από φεμινιστικές οργανώσεις. Από την αρχή της καριέρας μου, πάντα υπήρχαν φωνές που έλεγαν ότι δεν έχω το δικαίωμα να “φέρομαι” με τέτοιο τρόπο στις γυναίκες ή να τις απεικονίζω έτσι. Το μόνο που έχω να πω, είναι πως μόνο ένας άνδρας που αγαπά βαθιά τις γυναίκες μπορεί να τις βγάλει τόσο ηδονικές στο χαρτί» έχει απαντήσει. Μόνη εξαίρεση σε αυτή τη σειρά των «ανώνυμων» πορτρέτων της καραντίνας είναι ένα σχέδιο που του ζήτησε η ιταλική «La Repubblica». Σε αυτό ο καλλιτέχνης δείχνει τον μάγο του Χάμελιν να ξεπηδά από το γνωστό παραμύθι των αδελφών Γκριμ, προσπαθώντας να δελεάσει μία έφηβη να βγει έξω από το σπίτι της. «Παρότρυνα τους αναγνώστες να αντισταθούν στον πειρασμό να βγουν. Μια απλή βόλτα στην πόλη χωρίς προστασία μπορεί να έχει συνέπειες που πριν από τρεις μήνες δεν μπορούσαμε καν να διανοηθούμε!». Αν και απολαμβάνει τη διεθνή φήμη, ο Μανάρα αναγνωρίζει ότι αυτοί οι ήρωες μοιάζουν ίδιοι παντού. «Ανθρωποι από πολύ διαφορετικές χώρες έχουν εκτιμήσει αυτή την αλληλεγγύη στα δύσκολα», λέει και βάζει στη λίστα του μια σειρά από καινούργια επαγγέλματα: μια φαρμακοποιό, μια παραγωγό οπωροκηπευτικών, μια οδηγό ασθενοφόρου και άλλα πολλά. «Είναι μακρύς ο κατάλογος, αλλά θα αποτίσω φόρο τιμής σε όλους», υπόσχεται. Τους βάζω σε χαρτί για να τους θυμόμαστε όλους. Κι ελπίζω στο τέλος να μας οδηγήσουν σε έναν νέο κόσμο. Πηγή
  3. Την περασμένη Δευτέρα, το περιοδικό TIME δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Αναθεωρούμε τον τρόπο με τον οποίο απεικονίζουμε τους αστυνομικούς στην οθόνη. Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τους υπερήρωες». Εκεί, η Eliana Dockterman εξισώνει τους αστυνομικούς με τους υπερήρωες οι οποίοι επιβάλλουν τη δικαιοσύνη με ακραίο τρόπο. Η μόνη διαφορά τους είναι η στολή που φοράνε! Από το ξεκίνημα του σημειώματος, η αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η εικόνα της αστυνομίας στην οθόνη μεταφέρεται με θετικό πρόσημο εξηγώντας ότι «οι ταινίες δράσης παρουσιάζουν εδώ και πολύ καιρό, μια αλλοιωμένη αντίληψη για το δικαστικό σύστημα στην Αμερική, στην οποία σχεδόν πάντα οι αστυνομικοί που πρωταγωνιστούν, τοποθετούνται στη μεριά των «καλών» της ιστορίας! Αυτές οι ιστορίες των «καλών αστυνομικών» – τα εισαγωγικά δικά της - σπανίως εξισώνονται με υποθέσεις συστηματικού ρατσισμού στο σύστημα ποινικού δικαίου. Οι “κακοί” που καταδιώκονται είναι τις περισσότερες φορές έγχρωμοι και οι χαρακτήρες τους δεν αναλύονται περισσότερο από το προφανές, δηλαδή το έγκλημα για το οποίο καταζητούνται». Εδώ, η συγγραφέας δεν εξηγεί τι συμβαίνει στην περίπτωση των έγχρωμων αστυνομικών σε δημοφιλείς σειρές και ταινίες, ίσως γιατί θεωρεί ότι είναι κι αυτοί θύματα στο δικαστικό σύστημα των Η.Π.Α. Κατόπιν η Ντόκτερμαν διαπιστώνει ότι εκεί που δεν φτάνει το μακρύ χέρι του νόμου, κάνουν την «βρώμικη» δουλειά οι υπερήρωες. «Η επιβολή του νόμου είναι συχνά προβληματική και τότε είναι που επεμβαίνουν αυτοί που σταθμίζουν τις παραμέτρους της δικαιοσύνης και, συχνά, αποφασίζουν οι ίδιοι να τις εφαρμόσουν με βία: οι σούπερ ήρωες». Με επιτιμητικό ύφος μάλλον, σημειώνει ότι οι υπερήρωες έχουν γίνει «αγαπημένα είδωλα, σαν παιδιά μας», αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι είναι «φάροι έμπνευσης», μεταξύ των διαδηλωτών, οι οποίοι «ντυμένοι ως Spider-Man και Batman εμφανίστηκαν στις πρόσφατες διαδηλώσεις του Black Lives Matter». Επομένως, για την συγγραφέα η θετική ιδιότητα της αμφίεσης ενός υπερήρωα ταυτίζεται με την κουκούλα ή την παλαιστινιακή μαντήλα ενός διαδηλωτή. Εδώ, νομίζω, όλοι συμφωνούμε ότι είναι πιο ευφάνταστη η μάσκα του Batman από μια απλή κουκούλα. Σύμφωνα πάντα με την άποψη της Ντόκτερμαν, έχει καλλιεργηθεί στη συνείδηση του κοινού ένα στερεότυπο με ύπουλο περιεχόμενο: οι φιγούρες που προάγουν τη δικαιοσύνη με την άμεση επιβολή του νόμου, κρίνονται γενικά καλοί. «Και όμως, τι είναι οι υπερήρωες, αν δεν είναι μπάτσοι (cops τους αποκαλεί) με κάπα που επιβάλλουν τη δικαιοσύνη με τις δυνάμεις τους;». Υποστηρίζεται ακόμη ότι οι περισσότεροι υπερήρωες είναι λευκοί και «είτε λειτουργούν ως προέκταση ενός ξεχαρβαλωμένου δικαστικού συστήματος στις ΗΠΑ είτε ως αυτόνομοι φορείς εξουσίας χωρίς κανένα έλεγχο», συμπεραίνοντας ότι «στην πραγματικότητα, οι αστυνομικοί στην πραγματική ζωή υιοθετούν συχνά τον συμβολισμό – άρα και τις πρακτικές - αυτών των απατεώνων αντί-ηρώων», όπως τους αποκαλεί. Το άρθρο καταλήγει στον ισχυρισμό του «συστημικού ρατσισμού» όσον αφορά στην επιβολή του νόμου από τους υπερήρωες, καθώς απηχεί την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής που ιστορικά ταυτίζεται με λευκούς άντρες. «Αυτά τα πρότυπα, όχι μόνο δεν απασχολούνται με θέματα ρατσισμού, αλλά και δεν αγγίζουν ζητήματα σεξισμού, ομοφοβίας ή τρανσοφοβίας και άλλες μορφές μισαλλοδοξίας καθώς είναι φτιαγμένοι με εγγενείς προκαταλήψεις την ώρα που περιπολούν στους δρόμους ή στο σύμπαν». Ίσως η συνεργάτιδα του περιοδικού είχε στο νου της ένα έργο του Μπάνκσι όπου αστυνομικοί κάνουν περιπολία μαζί με τον Μπάτμαν, ενώ σε μια πιο πρόσφατη δημιουργία του, ένα μικρό αγόρι επιλέγει μια νοσοκόμα ως τον σούπερ ήρωα με τον οποίο θέλει να παίξει, αντί των Μπάτμαν και Σπάιντερμαν. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ντόκτερμαν προκαλεί συζήτηση μέσω του δημοφιλούς εντύπου για τα στερεότυπα των λευκών στη μαζική κουλτούρα. Τον Ιούλιο του 2019, γράφοντας για τον νέο James Bond, είχε υποστηρίξει στο ρόλο του πρωταγωνιστή την Lashana Lynch, μια γυναίκα μαύρη, Τζαμαϊκανής καταγωγής, «ανατρέποντας το άκρως σεξιστικό και ρατσιστικό πρότυπο του λευκού πράκτορα». Δεν ξέρουμε τι απήχηση θα έχει το τελευταίο της σημείωμα στους δημιουργούς της Marvel. Ίσως πολύ σύντομα να δούμε το σύνθημα «οι μπάτσοι πουλάνε τον κρυπτονίτη». https://www.liberal.gr/apopsi/periodiko-time-oi-uperiroes-einai-mpatsoi-pou-prepei-na-allaxoun/310879
  4. Σύνοψη της σειράς: Διανύουμε τις τελευταίες ώρες του ολέθριου εμφύλιου πολέμου ανάμεσα στα Ότομποτ και τα Ντισέπτικον. Ο πόλεμος που έχει διαλύσει την πατρίδα τους, τον πλανήτη Σάιμπερτρον, βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Δύο αρχηγοί, ο Όπτιμους Πράιμ και ο Μέγκατρον, θέλουν και οι δύο να σώσουν τον κόσμο τους και να φέρουν την ομόνοια στον λαό τους, αλλά μόνο με τους δικούς τους όρους. Σε μια προσπάθεια να τερματίσει τη σύγκρουση, ο Μέγκατρον αναγκάζεται να εξετάσει το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει το Όλσπαρκ, την πηγή ζωής και ενέργειας στον Σάιμπερτρον, για να "ανασχηματίσει" τα Ότομποτ και να "φέρει συνοχή" στον Σάιμπερτρον. Με λιγοστές ενισχύσεις και όπλα, και σε κατάσταση ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ, τα εξαντλημένα Ότομποτ οργανώνουν απελπισμένα μια σειρά από αντεπιθέσεις αναλαμβάνοντας μια αποστολή που, αν με κάποιο τρόπο στεφτεί με επιτυχία, θα λήξει με μια ασύλληπτη επιλογή: να αφανίσουν τον πλανήτη τους για να τον σώσουν. Συντελεστές: Στην παραγωγή του Transformers: War For Cybertron Trilogy: Siege είναι οι Rooster Teeth, Allspark Animation και Polygon Pictures. Ο F. J. DeSanto έχει καθήκοντα showrunner και οι George Krstic, Gavin Hignight και Brandon M. Easton είναι σεναριογράφοι. Τις φωνές τους δανείζουν οι Jake Foushee, Jason Marnocha, Linsay Rousseau, Joe Zieja, Frank Todaro, Rafael Goldstein, Keith Silverstein, Todd Haberkorn, Edward Bosco, Bill Rogers, Sophia Isabella, Brook Chalmers, Shawn Hawkins, Kaiser Johnson και Mark Whitten. Πρόσφατα δόθηκε στη δημοσιότητα το δεύτερο trailer της σειράς: [imdb=tt9789660]
  5. Να προσθέσω στα όσα πολύ σωστά αναφέρατε όλοι σας, ότι θεωρώ πως σαν παράγοντας της εξωφρενικής τιμολόγησης εκτός της αναγνωρισιμότητας παίζει και η γενική αίσθηση του κοινού σχετικά με την ποιότητα του κόμικ ειδικά σε εξαντλημένες εκδόσεις. Δηλαδή κάποιος που είναι μέτριος γνώστης και δεν έχει την πρόσβαση σε πλατφόρμες όπως το GC βλέπει ένα πασίγνωστο έργο όπως είναι ο Βίος και Πολιτεία, σου λέει έχω δει ότι αυτό είναι αριστούργημα, εξαντλημένο χρόνια, άρα λογικό να προσφέρεται σε τέτοιες εξωφρενικές τιμές, γιατί δεν κυκλοφορεί στην αγορά και είναι και εξαιρετικό. Όχι, δεν είναι λογικό. Και παρά το ότι το έχω διαβάσει το συγκεκριμένο, γι' αυτό θέλω να ξαναβγεί σε νέα έκδοση για να δω τι θα κάνουν όλοι αυτοί που το πουλάνε σε τέτοιες τιμές (θα το γυρίσουν μαρκετινίστικα στο ότι είναι η πρώτη έκδοση μάλλον). @Laz33 σκέψου το Κυνήγι Φαντασμάτων που ανέφερες ότι το πουλάει κάποιος στα 20, το βρήκα σε πολύ καλή κατάσταση στο Μοναστηράκι στα 1,5-2 ευρώ και είχε και άλλα αντίτυπα. Είναι αυτό που λέει ο @Valtasar στην ακόμα πιο απλοποιημένη εκδοχή του, κάποιος νομίζει ότι είναι σπάνιο τεύχος και το πουλάει μήπως τσιμπήσει και σε μια κεντρική αγορά μεταχειρισμένων της πρωτεύουσας βρίσκεται για πλάκα. Εγώ πάντως έχω κάνει μια δικιά μου διαβάθμιση περί σπανιότητας ή παλαιότητας εκδόσεων και στην κορυφή ανήκουν όσα σκανάρει και παρουσιάζει ο @albert και συνήθως τα ανακαλύπτει μαζί με τον Valt. Μόνο εγώ;
  6. Λοιπόν με ένα συνδυασμό λογικής και τύχης θα πω τα εξής: Punisher νομίζω πάει για πιο μετά. Spider-Man επίσης τόσο σύντομα δε νομίζω να βγει, το είδαμε μόλις στο 20. Avengers επίσης, γιατί θα έχει βγει το 24ο τεύχος που είναι το δεύτερο μέρος του Forever. To ίδιο λέω και για το Hulk, έχουμε τρεις τόμους στη συλλογή ήδη, ενώ άλλοι έχουν μόνο έναν. Daredevil δεν έχουμε διαβάσει κάτι για νέα ιστορία του μετά το Born Again. Περνάμε στο δεύτερο μέρος αποκλεισμού επιλογών. Νομίζω Iron Man είχαμε μια πληροφορία ότι θα ψιλοαργήσει, ίσως προς το τέλος της τριαντάδας και λογικά θα είναι το Demon in a Bottle που θέλω πολύ να δω. Secret Wars πιστεύω θα είναι λίγο πιο μετά, ίσως στο 27-28. Το House of M μου έχει κολλήσει ότι θα αργήσουμε να το δούμε. Ήμουν ψιλοσίγουρος ότι κάπου εδώ θα βλέπαμε το Zombies ή το Marvels, αλλά τόσο γρήγορα κι άλλη επανέκδοση; Θα ρισκάρω να πω όχι. Μετακινούμαστε λοιπόν στις τέσσερις επιλογές που έχω στο κεφάλι μου. Η συνέχεια των F4, η συνέχεια των X-Men, κάποιο Thor ή κάποιο Captain America. X-Men να βγει η συνέχεια του Whedon τόσο κοντά με αυτούς του Morrison; Νομίζω όχι. Για Thor δεν έχουμε κάποιο spoiler ή υπόνοια για άλλη ιστορία του. Για Captain America όμως έχουμε το A New Deal. Έχουμε και μεγάλη διαφορά από το The Winter Soldier. Οπότε θα πω οριακά κάποιο Captain America, αν και θα ήθελα είτε το House of M, είτε το Secret Wars είτε τη συνέχεια των Astonishing X-Men. Είδες @Tsaklas τόση επαγωγική λογική και ανάλυση αποκλεισμών θέλουν ψυχραιμία
  7. Χαχα θέλω να το δω λογικά ρε συ για να επιχειρηματολογήσω πλήρως Αλλά από προβλέψεις τι λουκούμι, εδώ πάω πιο κουβά και από εθισμένο στο στοίχημα
  8. Δυνατές αγορές, θα εστιάσω στο Hush και θα σου πω ότι είναι εξαιρετική ευκαιρία που τα πήρες με 10 ευρώ και τους δύο τόμους. Είναι πολύ ωραία έκδοση με φοβερό σχέδιο από τον Jim Lee (που γενικά είμαι φαν του, άρα δεν είμαι τόσο αντικειμενικός) και φυσικά σενάριο του Jeph Loeb που το όνομα του σε τίτλους Batman αποτελεί εγγύηση. Και η τιμή για τα Μπλέικ και Μόρτιμερ είναι νομίζω αρκετά καλή βάσει όσων έχω δει
  9. Μήπως να κερδίζει την αμέριστη εκτίμηση της κοινότητας του GreekComics όπως με τον τόμο του Σκάρπα;
  10. @Laz33 στείλτου κι άλλο mail και πες του "Ναι βρε Χρήστο μου, μετά από αυτούς τους τρεις, τι άλλο θα βγάλετε;" και θα σου απαντήσει "Δεν είμαστε οι εκδότες της συλλογής και δε μπορούμε να σας απαντήσουμε"
  11. Νομίζω αναμενόμενο. Πληροφορίες από Τσέλιο τέλος. Πλέον μόνο ο Τσιάρας θα πετάει αινιγματικά ποστ για να κάνουμε μαντεψιές.
  12. Το όνομα Alan Moore είναι φαντάζομαι λίγο-πολύ γνωστό σε πολλούς φίλους της φανταστικής λογοτεχνίας. Ακόμα και αν δεν έχετε διαβάσει κάποιο από τα graphic novel του (Watchmen, V for Vendetta, From Hell, κλπ) πολύ πιθανά να έχετε δει τις ταινίες που έχουν βασιστεί σε αυτά ή έστω να τις έχει πάρει κάπου το μάτι σας ρε αδερφέ. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της γραφής του Moore είναι η ικανότητά του να παίρνει κάτι που προϋπάρχει, όπως οι υπερήρωες στο Watchmen, και να το κάνει να φαίνεται δικό του, να δημιουργεί κάτι καθαρά προσωπικό ακόμα και αν η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε ήταν "δανεική". Κάποιες φορές ίσως να μην το πετυχαίνει και απόλυτα (όσοι έχετε διαβάσει το Lost Girls καταλαβαίνετε τι λέω), αλλά το σερί που έχει είναι ως τώρα πολύ καλό. Η εν λόγω τριλογία είναι ίσως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της δουλειάς του Alan Moore, ο οποίος όχι μόνο παίρνει τα γραπτά του Howard Phillips Lovecraft ως έμπνευση και σημείο αναφοράς, αλλά μάλιστα τα αποδομεί και στην ουσία προσφέρει την δικιά του ερμηνεία των γραπτών αυτών ως πιο ουσιαστική σε σχέση με αυτά. Υπάρχει μάλιστα μια σχετική ατάκα από έναν κεντρικό χαρακτήρα στο Neonomicon, αλλά δεν θέλω να επεκταθώ παραπάνω. Αν μη τι άλλο, ακόμα και το όνομα Neonomicon δεν σας δημιουργεί μια τέτοια αίσθηση; Σχεδόν σα να λέει "νέο Necronomicon, καλύτερο από ποτέ!" Αυτή θα ήταν η πιο παράξενη διαφήμιση απορρυπαντικού ever! Αυτό το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου είναι μια αρκετά συνήθης τακτική διαφόρων συγγραφέων, και ο Alan Moore σίγουρα δεν αποτελεί εξαίρεση, θα έλεγε κανείς μάλιστα οτι το συνηθίζει. Στο Watchmen υπάρχουν χαρακτήρες που διαβάζουν ένα κόμικ -όπως ακριβώς και εμείς στον "πραγματικό κόσμο" (σ.σ. διάολε ποιος έβαλε αυτά τα εισαγωγικά εδώ;) ενώ έχει βάλει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό στην ιστορία του Promethea. Κάτι που αξίζει να τονίσουμε είναι ότι ενώ οι τρεις ιστορίες συνδέονται άμεσα μεταξύ τους, γράφτηκαν με μεγάλη χρονική διαφορά η μία με την άλλη. Το Courtyard είναι του 2004, το Neonomicon του 2010, ενώ το τελευταίο τεύχος του Providence κυκλοφόρησε το 2017. Ομολογώ ότι δεν έψαξα το γιατί, αλλά αν έπρεπε να μαντέψω θα έλεγα ότι δεν ήταν λόγω οξείας George R.R. Martin-ίασης από πλευράς Alan Moore, αλλά επειδή για να αποδομήσεις κάτι χρειάζεται να το μελετήσεις σε βάθος, να το κατανοήσεις ίσως καλύτερα και από τον ίδιο του τον δημιουργό, και μετά από όλα αυτά χρειάζεται να γράψεις και μια καλή ιστορία! Για να δούμε λοιπόν τις ιστορίες αυτές, μία-μία. To Courtyard είναι το πιο "βρόμικο" από όλα, είναι κατ' αρχάς πλήρως ασπρόμαυρο από την αρχή ως το τέλος του. Την ιστορία την βλέπουμε κυρίως ως μια αφήγηση από την πλευρά του πρωταγωνιστή, Aldo Sax, σε μια προφανή αναφορά στα film noir. Ακόμα και η Νέα Υόρκη όπως μας την παρουσιάζει ο σκιτσογράφος Jacen Burrows θυμίζει πολύ τη γνωστή μαυρίλα των αγαπημένων (μιλώντας προσωπικά, τουλάχιστον) noir, ενώ η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Moore είναι υπέροχα γλαφυρή. Μέχρι και η διάλεκτος που χρησιμοποιεί ο Sax ακόμα - ακόμα είναι γεμάτη ιδιωματισμούς του βόρειου New Jersey, για να καταλάβετε πόση λεπτομέρεια έχει ρίξει στον κόσμο του ο συγγραφέας. Ένα άλλο στοιχείο που κινεί το ενδιαφέρον είναι το πόσα πολλά φαίνεται να ξέρει ο πρωταγωνιστής σχετικά με την κλασική μουσική και τη ζωγραφική. Ο Sax είναι γενικά λίγο ελιτιστής και εξυπνάκιας, οπότε η κλασική του παιδεία φαίνεται να ενισχύει αυτή την πλευρά της προσωπικότητάς του. Μέχρι και η κουρτίνα είναι σα να χαμογελά σαρδόνια Στα πιο βασικά της ιστορίας, ο Aldo Sax είναι ένας πράκτορας του FBI που μελετάει μια σειρά τελετουργικών δολοφονιών, οι οποίες όχι μόνο δεν βγάζουν κανένα νόημα, αλλά μάλιστα αρχίζουν να τις αντιγράφουν και άλλοι άνθρωποι που φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Όπως κάθε καλή ιστορία λαβκραφτικού τρόμου, λοιπόν, ξεκινάμε από μία κατάσταση ναι μεν παράξενη αλλά συνηθισμένη, και όσο περνάνε οι σελίδες τα πράγματα ξεφεύγουν. Το πως ξεφεύγουν, είναι καλύτερο να το δείτε μόνοι σας, αλλά αυτό που ο Sax νομίζει ότι είναι ένα νέο ναρκωτικό που ωθεί τον κόσμο στις δολοφονίες, είναι τελικά κάτι πολύ, πολύ διαφορετικό. Πάνω στο θέμα των ναρκωτικών, κάτι που βρήκα τρομερά ενδιαφέρον είναι πως ο (μικρό spoiler) έμπορος ναρκωτικών που βλέπουμε κάποια στιγμή μένει με τη μάνα του. Αυτό ήταν ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο Freakonomics... το οποίο όμως κυκλοφόρησε το 2005, σχεδόν ένα χρόνο μετά το Courtyard, αν και το αρχικό άρθρο πάνω στο θέμα κυκλοφόρησε το 2003. Απλή σύμπτωση ή απόδειξη του πόσο πολύ το έψαξε ο Moore; Το αφήνω στην κρίση σας. Κάπου εδώ τελειώνει το Courtyard, με τρόπο ταιριαστό για λαβκραφτική ιστορία αλλά με αρκετά κενά ώστε να μπορεί να υπάρξει συνέχεια. Η συνέχεια αυτή ήταν βεβαίως το Neonomicon, το οποίο λαμβάνει χώρα πολλά χρόνια μετά την υπόθεση που ερευνούσε ο Aldo Sax, η οποία πλέον θεωρείται "κρύα" το 2010 που διαδραματίζεται το Neonomicon. Δύο νέοι πράκτορες του FBI έρχονται σε επαφή αρχικά με τον Sax και έπειτα συνεχίζουν την έρευνά του, αλλά αυτή τη φορά το FBI φαίνεται να το έχει πάρει πιο ζεστά το θέμα. Το γιατί περίμεναν έξι χρόνια να το κάνουν αυτό; Έχουν εμφανιστεί ξανά νέοι μιμητές του ίδιου δολοφόνου που μελετούσε ο Sax στο Courtyard. Αν όμως το Courtyard είχε κάποιες πολύ φευγαλέες αναφορές στον HPL και τα γραπτά του, έτσι με ένα περιπαικτικό κλείσιμο στο μάτι προς τον αναγνώστη, στο Neonomicon δεν μιλάμε για αναφορές αλλά για το πλέον κομβικό κομμάτι της ιστορίας, και το κλείσιμο στο μάτι έχει πλέον αντικατασταθεί με φωτεινές νέον επιγραφές που πάνω γράφουν "fhtagn”. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αναφέρονται στα άμεσα γραπτά του Lovecraft και προσπαθούν να καταλάβουν πως μπορεί να επηρεάζουν τον κόσμο τους, και πολλές φορές κοιτάνε κατευθείαν προς τα εμάς τους αναγνώστες, στέλνοντας έτσι τον τέταρτο τοίχο κατευθείαν στην R’Lyeh. Κάτι που μου άρεσε πολύ είναι το γεγονός ότι όντως οι χαρακτήρες καταλαβαίνουν, έστω στο περίπου, τι συμβαίνει (αν κάτι με ενοχλεί στις ταινίες με ζόμπι όσο καλές και αν είναι, είναι ότι οι πρωταγωνιστές ποτέ δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει την πρώτη φορά που βλέπουν ένα ζόμπι). Τηλεόραση στο σύμπαν σας δεν έχετε ρε μάγκες; Αντιπαρέρχομαι τα προσωπικά κολλήματα για να αναφερθώ λίγο παραπάνω στο metaness του όλου θέματος. Ένα κύριο χαρακτηριστικό όλων των πρωταγωνιστών στις ιστορίες του Lovecraft είναι ότι δεν μπορούν να αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους. Ο Moore παίζει πάρα πολύ όμορφα πάνω σε αυτόν τον κανόνα, δίνοντας τη δυνατότητα στους χαρακτήρες του να καταλάβουν αρκετά γύρω από το τι συμβαίνει, με το να ξέρουν για τον Lovecraft και τα γραπτά του, αλλά όχι αρκετά για να καταλάβουν και πως να το αντιμετωπίσουν. Αυτό δημιουργεί μια θεσπέσια κοσμική ειρωνεία, και το φέρνει ακόμα πιο κοντά στον αναγνώστη -και εμείς, αν βρισκόμασταν σε μια αντίστοιχη θέση θα σκεφτόμασταν "ρε σαν Lovecraft είναι αυτή η φάση τελείως", αλλά δεν θα ξέραμε τι να κάνουμε με αυτή τη γνώση, κάτι που αποτελεί ίσως τον πιο πετυχημένο τρόπο σπασίματος εκείνου του περίφημου τέταρτου τοίχου ως τώρα, καθώς δημιουργεί μια ταύτιση πρωταγωνιστή και αναγνώστη. Δεν θα μπορούσα να αναφερθώ στο Neonomicon όμως χωρίς να αναφερθώ στον έντονο σεξουαλισμό που το χαρακτηρίζει, αλλά και τις σκηνές σεξουαλικής βίας στη μέση της ιστορίας. Η σεξουαλικότητα είναι κάτι που λείπει τελείως από τα γραπτά του Lovecraft, κάτι που αναφέρουν και οι ίδιοι οι χαρακτήρες του Neonomicon, ενώ ένας πολύ εύλογα τονίζει ότι πολλά πράγματα στον κόσμο του HPL θυμίζουν έστω και πολύ έμμεσα την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης σεξουαλικότητας -ίσως ακόμα και ο ίδιος ο Lovecraft να το έκανε υποσυνείδητα αυτό, ποιος να ξέρει; Όπως και να έχει, το Neonomicon φέρνει τη σεξουαλικότητα στον Λαβραφτικό τρόμο, και το κάνει με έναν τρόπο που σε πείθει πως πάντα ήταν έμμεσα κομμάτι του και ίσως εμείς δεν το είχαμε προσέξει. Δεν υπάρχει τίποτα έμμεσο όμως στο Neonomicon. Ήδη από τη στιγμή που στις πρώτες σελίδες του πρώτου τεύχους βρισκόμαστε στο εσωτερικό ενός sex shop με πλοκάμια παντού, οτιδήποτε το έμμεσο έχει πάει να κάνει παρέα στον τέταρτο τοίχο. Γυμνά σώματα βρίσκονται συχνά στις σελίδες του Neonomicon, όμως το μεγάλο σημείο τριβής είναι οι σκηνές σεξουαλικής βίας που αναφέρω παραπάνω. Οι σκηνές αυτές είναι έτσι φτιαγμένες για να κάνουν τον αναγνώστη να νιώσει άβολα, να καταλάβει πραγματικά πόσο σκοτεινός, βίαιος και τρομακτικός είναι ο κόσμος στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία αυτή... γιατί είναι μια ιστορία τρόμου, και ο τρόμος είναι φτιαγμένος για να μας κάνει να καταλαβαίνουμε το πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη και το πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε τις συνηθισμένες και βαρετές ζωές μας. Πολύς ντόρος έχει γίνει για το αν ο Alan Moore είναι μισογύνης με βάση το πως συμπεριφέρεται στους γυναικείους χαρακτήρες του, αλλά με βάση καθαρά το Neonomicon, και κατά την κρίση του υπογράφοντος, ο Moore σκοπό έχει να δημιουργήσει τον φόβο και τον τρόμο, χρησιμοποιώντας μια πράξη η οποία είναι -δυστυχώς- κομμάτι του κόσμου μας. Τίποτα παραπάνω. Εν ολίγης, το Neonomicon αποτελεί μια ιστορία η οποία έχει ως σημείο αρχής τα γραπτά του Lovecraft, αλλά χρησιμοποιεί τον ένα σχεδόν αιώνα που πέρασε ενδιάμεσα για να τα φέρει στο "σήμερα" και να πει μια ιστορία ίσως πιο ενδιαφέρουσα από ότι μπορούσε ο ίδιος ο HPL. Οι φίλοι της δουλειάς του συγγραφέα θα χορτάσουν αναφορές στα γραπτά του, αλλά ακόμα και οι όχι τόσο γνώστες δεν θα έχουν πρόβλημα να καταλάβουν την ιστορία του. Κάτι που όμως δεν ισχύει στο τελευταίο μέρος της τριλογίας, το Providence. Ενώ στα δύο πρώτα μέρη είχαμε κάποιες έξυπνες αναφορές εδώ και εκεί, κάποια ονόματα μια στο τόσο και μια γενικότερη προσέγγιση στον κόσμο του Μέγα Κθούλου, το Providence είναι τόσο πνιγμένο στις αναφορές που μου φαίνεται ότι αν κάποιος δεν ασχολείται ημι-επαγγελματικά με τα βιβλία του Lovecraft, θα χάσει περίπου τα 4/7 των αναφορών που γίνονται και πιθανότατα και πολλά σεναριακά στοιχεία δεν θα βγάζουν και πολύ νόημα. Ίσως μία παρενέργεια της πολύχρονης ενασχόλησης, πάνω από δέκα χρόνια τότε, του Alan Moore με τη δουλειά του Lovecraft; Ποιος ξέρει. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το Providence δεν είναι αξιόλογο, είναι και παραείναι. Ταυτόχρονα prequel αλλά και sequel στις δυο προηγούμενες ιστορίες, το Providence ξεκινάει στη δεκαετία του 1920 στη Νέα Υόρκη, όπου άλλη μια περίεργη σειρά φόνων λαμβάνει χώρα, φόνοι που σχετίζονται με το βιβλίο The King in Yellow. Σας βλέπω εσάς που χαμογελάτε πονηρά εκεί στο βάθος, να ξέρετε. Αυτή τη φορά όμως η ιστορία δεν ακολουθεί κάποιον πράκτορα του νόμου (το FBI δεν είχε ιδρυθεί καν ακόμα τότε, τουλάχιστον όχι με αυτό το όνομα) αλλά έναν δημοσιογράφο ο οποίος παράλληλα νιώθει την ανάγκη να γράψει αυτό που πολλοί έχουν ονομάσει the great American novel, το μεγάλο αμερικανικό λογοτεχνικό αριστούργημα σε ελεύθερη μετάφραση. Αυτή του η ενδόμυχη ανάγκη τον οδηγεί στην πόλη του Providence, καθόλου συμπτωματικά ιδιαίτερη πατρίδα του Howard Phillips Lovecraft (μπορεί να τον έχετε ακουστά) και με όνομα το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει Θεία Πρόνοια. Όπως ανέφερα παραπάνω, το Providence είναι γεμάτο σε αναφορές πάνω στο έργο του Lovecraft, και θα συναντήσετε πρόσωπα, τόπους αλλά και... άλλα όντα κατευθείαν από το Λαβκραφτόκοσμο. Είναι η πιο απαιτητική από τις τρεις ιστορίες του Alan Moore, και για να πω την πάσα αλήθεια κάποιες στιγμές γίνεται τόσο αφαιρετική που δυσκολεύεσαι να την ακολουθήσεις. Την κατάσταση δεν βοηθάει το γεγονός ότι πολλά από τα δευτερεύοντα -αλλά εξίσου σημαντικά- κομμάτια της ιστορίας τα περιγράφει ο πρωταγωνιστής στα χειρόγραφα γράμματα που βρίσκονται στο τέλος κάθε τεύχους. Αυτό είναι μια λεπτομέρεια που δεν έβαλε τυχαία στην ιστορία του ο Moore, μιας και πολλά από αυτά που ξέρουμε για τον ίδιο τον Lovecraft τα μάθαμε μέσα από την αλληλογραφία του με άλλους. Δεν είναι ότι πιο... φυσιολογικό, αλλά σέβομαι την απόφασή αυτή του συγγραφέως. Θα ήθελα επίσης να τονίσω ότι ο πρωταγωνιστής μας μάλλον κακώς έγινε δημοσιογράφος, με τέτοιο γραφικό χαρακτήρα θα μπορούσε να είχε γίνει εξαιρετικός ιατρός! Αντιπαρέρχομαι ξανά αυτό που μόλις έγραψα για να πω ότι η σεξουαλική βία δεν μειώνεται στο Providence, αντίθετα είναι χειρότερη. Ειλικρινά και χωρίς ίχνος ειρωνείας θα πω ότι αν αυτό είναι κάτι που σας ενοχλεί, μείνετε μακριά από αυτές τις ιστορίες. Δεν είναι κακό να έχουμε όρια τα οποία δεν θέλουμε να ξεπερνάμε. Δεν σας κρύβω ότι το Providence δοκίμασε τα δικά μου όρια. Ενώ λοιπόν το Providence έχει φαινομενικά πολλά πράγματα εναντίον του, καταφέρνει με έναν φοβερό τρόπο -και μέσω του καταπληκτικού σκίτσου του Barrows- να δέσει τρεις διαφορετικές ιστορίες στο τέλος του, και να δώσει ένα πολύ ταιριαστό τέλος ατόφιου κοσμικού τρόμου. Δεν μπορώ να πω παραπάνω, προφανώς, αλλά πολλές λεπτομέρειες και από τις τρεις ιστορίες αποδεικνύονται σημαντικότατες για το φινάλε. Ένα φινάλε που, κατά ένα βαθμό, δικαιολογεί όλη τη βία που έχει διαδραματιστεί σε όλες τις σελίδες που μας οδήγησαν σε αυτό. Βλέπετε, για τον Howard Phillips Lovecraft από το Providence της Virginia, ο ίδιος ο κόσμος στον οποίο ζούσε ήταν ένα πάρα πολύ τρομακτικό, παράδοξο και φαινομενικά ακατανόητο πράγμα που είχε ως σκοπό του να τον πληγώνει. Αυτό είναι και κάτι το οποίο άλλωστε φαίνεται και στη γραφή του. Για τον Alan Moore, τουλάχιστον μέσω όσων μας παρουσιάζει στην εν λόγω τριλογία του, αυτό που είναι τρομακτικό, ακατανόητο και ξέρει μόνο να πληγώνει άλλους, είναι ο άνθρωπος... https://www.lefalok.gr/Η-lovecraftική-Τριλογία-του-alan-moore
  13. Στην ιδιοποίηση από την αστυνομία του πασίγνωστου λογότυπου με το κρανίο του ήρωα κόμικς «Punisher» αντιτίθεται ο Gerry Conway, ένας από τους δημιουργούς του ήρωα της Marvel και καλεί έγχρωμους δημιουργούς κόμικ να επαναδιεκδικήσουν, στο όνομα του κινήματος Black Lives Matter, με καινούργιες δουλειές τους αυτό το λογότυπο. «Αναζητώ έγχρωμους καλλιτέχνες κόμικ που θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε ένα μικρό πρότζεκτ συγκέντρωσης χρηματικών ποσών για το #BLM, με στόχο την επαναδιεκδίκηση του κρανίου του Punisher ως σύμβολο δικαιοσύνης αντί παράνομης καταπίεσης από την αστυνομία» έγραψε όπως μεταδίδει το ΑΠΕ – ΜΠΕ στον λογαριασμό του στο Twitter, ο Gerry Conway, ο οποίος μαζί με τους καλλιτέχνες John Romita Sr. και Ross Andru είχε δημιουργήσει τον Frank «the Punisher» Castle (εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε τεύχος του 1974 του «The Amazing Spider-Man»). Από τότε -και έως το 2011-, ο ήρωας σκότωσε στο σύμπαν της Marvel 48.502 «ανθρώπους», καταφεύγοντας συχνά σε απαγωγές, βασανιστήρια και πιεστικούς εξαναγκασμούς στον αγώνα του κατά του εγκλήματος και της διαφθοράς στην αστυνομία. Ωστόσο, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, τοn Punisher αγκάλιασαν και οι ένοπλες δυνάμεις και οι δυνάμεις της τάξεως. Η τωρινή έκκληση του Conway, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ – ΜΠΕ δεν είναι η πρώτη φορά που ο συνδημιουργός του Punisher μιλά για την ιδιοποίησή του από την αστυνομία, καθώς πέρυσι, μιλώντας στο Syfy Wire, υπογράμμισε: «Για εμένα, είναι ανησυχητικό οποτεδήποτε βλέπω πρόσωπα εξουσίας να αγκαλιάζουν την εικονογραφία του Punisher, γιατί ο Punisher αντιπροσωπεύει μια αποτυχία του συστήματος της δικαιοσύνης… άρα, όταν αστυνομικοί βάζουν κρανία του Punisher στα περιπολικά τους ή όταν μέλη των ενόπλων δυνάμεων φορούν σήματα με τα κρανία του Punisher, κατά βάση συμπαρατάσσονται με έναν εχθρό του συστήματος. Είναι ένας παράνομος. Είναι ένας εγκληματίας. Η αστυνομία δεν πρέπει να αγκαλιάζει έναν εγκληματία ως σύμβολο». Στις πρόσφατες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνόμο της Μινεάπολης, το σύμβολο αυτό έκανε και πάλι την εμφάνισή του. Από τη Marvel δήλωσαν στο Gizmodo ότι «παίρνουν σοβαρά υπόψη» τη χωρίς άδεια χρήση της εικονογραφίας του Punisher και επανέλαβαν το μήνυμα της εταιρείας ότι «είμαστε κατά του ρατσισμού». Ωστόσο, ο ίδιος ο χαρακτήρας του κόμικ έχει από πέρυσι εκφραστεί για τη χρήση του κρανίου του Punisher από στρατιωτικούς και αστυνομικούς. Σε τεύχος του 2019 που έγραψε ο Matthew Rosenberg, ο «Punisher» συναντά μια ομάδα αστυνομικών που κάνουν χρήση του λογότυπού του και τους λέει: «Δεν είμαστε το ίδιο. Εσείς πήρατε όρκο να υπερασπίζεστε τον νόμο. Εσείς βοηθάτε κόσμο. Εγώ, εδώ και καιρό, τα άφησα πίσω μου όλα αυτά. Εσείς δεν κάνετε αυτό που εγώ κάνω. Κανείς δεν το κάνει». https://www.in.gr/2020/06/16/life/design/black-lives-matter-epanadiekdikontas-logo-tou-punisher-apo-tin-astynomia/
  14. Τεράστιος Morricone, απίστευτες συνθέσεις σε soundtracks μεγάλων western και φυσικά ταινίες του Tarantino και χάρη στο The Hateful Eight κατέκτησε πανάξια ένα Όσκαρ ενώ έπρεπε να έχει πολλά ακόμα. Προσωπικά τον έχω συνδέσει με το The Ecstacy of Gold από την ταινιάρα The Good, the Bad and the Ugly, γιατί είναι το τραγούδι που έπαιζε στις ζωντανές εμφανίσεις των Metallica πριν ξεκινήσουν με το πρώτο κομμάτι. Χαρακτηριστικά το θυμάμαι στο Seattle (η αγαπημένη μου συναυλία από το αγαπημένο μου συγκρότημα) πριν το Blackened, ενώ το έχουν διασκευάσει σε metal εκδοχή αφιερωμένη στον μεγάλο Ιταλό:
  15. Την είχα αφήσει λίγο πιο πίσω στο μυαλό μου την παρουσίαση αυτής της σειράς, αλλά σήμερα που σκάναρα τη μισή βιβλιοθήκη για παρουσιάσεις και προσθήκες στη βάση, είπα να ανεβάσω αυτήν αντί για κάποια άλλη, μιας και η Veronica Roth άνηκε στους συγγραφείς που ζήτησε ο φίλος @Mandrake στην παρουσίαση του Witcher, οπότε είπα να τον τιμήσω για τα πολύ όμορφα σχόλια στο προηγούμενο θρεντ με ένα εκτενές αφιέρωμα για την πρώτη σειρά της Roth, Απόκλιση ή Divergent στα αγγλικά
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.