Captain Cooper

@ veriaris αν δε σου κάνει κόπο για τα 154,155 και 270 ανέβασε και τα εξώφυλλα γιατί είναι ανεβασμένα με λάθος διαστάσεις.

Απλά βάζε στο όνομα του αρχείου τον αριθμό του τεύχους και ανεβάστε τα όλα μαζί ζιπαρισμενα. Δεν έχει νόημα να κάνεις ποστ για κάθε ένα. Και το νήμα θα επιβαρυνθεί και όποιος τα ανεβάσει στη βάση θα δυσκολευτεί.

Μερικές προσθήκες. Οι τρεις τελευταίες ιστορίες αποτελούν τα τρία πρώτα μέρη μιας ιστορίας 5 μερών. ΓΚΟΥΦΟΛΥΚΟΣ: ΔΑΣΚΑΛΟΣ (Από τις υποσειρές Απίθανα επαγγέλματα και X-Μίκυ) ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΝΤΑΚ: ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΜΟΥΡΓΟΛΥΚΟΙ: ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ: ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ

Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του τεύχους 2485.

Σχετικά με το τελευταίο καρέ της δεύτερης ιστορίας, όπου γίνεται η αναφορά στα

Ναι, Σε αυτό το τομάκι από τα Μεγάλα Σήριαλ.

Βάζω εδώ και το εξώφυλλο του αρχικού τεύχους όπου βλέπουμε ότι στο σημείο όπου κάτω δεξιά γράφει «36 ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΟΜΙΞΟΓΕΛΙΟΥ» το αρχικό έγραφε "52 PAGES ALL COMICS". Το επόμενο εξώφυλλο είναι αυτό του τεύχους 11. Εδώ βλέπουμε μια μικρή ανατίμηση στην τιμή του κουρέματος: από τα 90 σεντς της αρχικής έκδοσης, στην ελληνική έκδοση η τιμή ανεβαίνει στο ένα δολάριο. Βρήκα επίσης μια βραζιλιάνικη έκδοση του ίδιου εξωφύλλου, όπου το κούρεμα κοστίζει 2000 κρουζέιρος, το παλαιότερο επίσημο νόμισμα της Βραζιλίας. Το περιοδικό με βάση το Chatgpt φαίνεται πως κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, περίοδο κατά την οποία τα 2000 κρουζέιρος αντιστοιχούσαν περίπου σε 50–60 σεντς του δολαρίου. Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, παρατηρούμε μάλλον μια «υποτίμηση» της τιμής του κουρέματος.

Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του τεύχους 621. Την επόμενη εβδομάδα θα διαβάσουμε την ιστορία «Το ράλλυ της Λιμνούπολης» ή τουλάχιστον το πρώτο από τα τρία μέρη της.

Είναι ιστορίες που δημοσιεύονται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

Στην ιστορία «Το πολύτιμο πετράδι» που δημοσιεύτηκε στο Μίκυ Μάους 1665 μαθαίνουμε ότι ο Λούντβιχ: έχει οκτώ διπλώματα ιατρικής είναι διπλωματούχος της οικονομολογίας βαθιά γνώση γύρω από τα πετρώματα λόγω των εκτεταμένων σπουδών που έχει κάνει στην γεωλογία γνώσεις στην εγκληματολογία έχει 94 πτυχία και 176 διπλώματα αλλά δεν είναι και ο φωτεινός παντογνώστης

Τελείωσα τη δεύτερη σεζόν της σειράς και έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Σίγουρα ήταν ανώτερη από την πρώτη, η οποία λειτούργησε ως εισαγωγή. Οι ερμηνείες τον Κοξ και Ντ'Ονόφριο ήταν και πάλι πολύ καλές. Τώρα όσον αφορά τους δευτερεύοντες χαρακτήρες θεωρώ ότι οι περισσότεροι αξιοποιήθηκαν αρκετά καλά. Ωστόσο οι υποιστορίες τους στέρησαν σε ορισμένες περιπτώσεις χρόνο από τον κεντρικό ήρωα. Το τέλος δεν ήταν αυτό που θα περίμενα, αν και δεν μπορώ να πω ότι δε μου άρεσε. Αναμένουμε τώρα την επόμενη σεζόν η οποία λογικά θα ξεφύγει από τη βασική θεματολογία και την πλοκή των δύο πρώτων, αν και έχουν μείνει αρκετά μέτωπα ανοιχτά.

Προφανώς, δεν κατάλαβε το μήνυμα. Όσο για τον Κωνσταντίνο Αρβανίτη με την ετεροχρονισμένη οργή του, μοιάζει με τον Ραν-ταν-πλαν του Λούκυ Λουκ. Του πατάνε την ουρά στην πρώτη σελίδα και τινάζεται στην 35η. Απόσπασμα από το άρθρο «Κόμματα – προϊόντα» του Ηλία Κανέλλη που δημοσιεύτηκε στη σελίδα tanea.gr στις 22/4/2026 ΠΗΓΗ

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Στις 7 Απριλίου ο υπουργός Επικρατείας δημοσίευσε ένα πόνημα 1.300 λέξεων με τίτλο «Κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών;». Το κείμενο δεν είχε κάτι καινοφανές, δεν ήταν καν συναρπαστικό. Ανέφερε όλα όσα οι ενήλικοι συζητούν μεταξύ τους, για τη διαχρονικότητα του ρουσφετιού, προσθέτοντας βεβαίως πόσα καλά κάνει η κυβέρνηση για την καταπολέμησή του. Δεκαπέντε ημέρες μετά, ήρθε η «τύπου Ραντανπλάν» αντίδραση κάποιων βουλευτών. Σημείωση: ο Ραντανπλάν είναι ένας συμπαθέστατος σκύλος στο κόμικ Λούκυ Λουκ που του πατούν το πόδι στη σελίδα 7 και κλαψουρίζει από πόνο στη σελίδα 13. Γιατί άργησαν τόσο; Ισως να τους έπεσε βαρύ το αρνί ή το κείμενο· 1.300 λέξεις είναι αυτές. Ομως δημιουργήθηκε πολιτικό θέμα χωρίς λόγο. «Αυτή η ευκολία με την οποία πάμε να φορτώσουμε στον βουλευτή αυτή τη φαυλότητα που επικρατεί στο πολιτικό σύστημα και τον εκμαυλισμό, δεν με βρίσκει σύμφωνο», είπε ο βουλευτής της Ν.Δ. κ. Γιάννης Οικονόμου (Παραπολιτικά, 23.4.2026). «Κάποιοι των οποίων η νομιμοποίηση προέρχεται από τον πρωθυπουργό, του οποίου η κυβέρνηση αντλεί νομιμοποίηση από τους βουλευτές, δεν μπορούν να ανοίγουν έτσι συζητήσεις, δεν μπορούν να ασκούν έτσι κριτική», είπε ο κ. Βορίδης (Παραπολιτικά, 23.4.2026). «Καλό είναι πριν κάνουμε αφορισμούς να έχουμε σκεφτεί λίγο τι έχουμε πράξει εμείς οι ίδιοι», είπε ο κ. Στέλιος Πέτσας, επίσης στα Παραπολιτικά 90,1, την ίδια μέρα. Απόσπασμα από το άρθρο «Αντιπολίτευση δεν είχε ο διάολος…» του Πάσχου Μανδραβέλη που δημοσιεύτηκε στο kathimerini.gr στις 25/4/2026. ΠΗΓΗ

Ο Τραμπ και ο Λούκυ Λουκ Υπάρχει άραγε κάπου ένας συνετός Συνταγματάρχης Ντρέικ και ένας Λούκυ Λουκ για να γαληνέψουν τις τρικυμίες του καιρού; «Στη σκιά των Ντέρικ» ήταν ο τίτλος ενός τεύχους του Λούκυ Λουκ όπου το θέμα ήταν ο πυρετός του μαύρου χρυσού, η ορμητική άνοδος του πάθους για πετρελαϊκές εξορύξεις στην Αμερική της δεκαετίας του 1860. Τα Λεξικά λένε ότι derrick είναι ο φορτωτήρας, ο μηχανισμός γερανού που στα φορτηγά δεξαμενόπλοια είναι γνωστός με το όνομα μπίγα. Στο υπέροχο κόμικς των Μορίς και Γκοσινί, ένας καλός πρωτοπόρος της εξόρυξης πετρελαίου, ο Συνταγματάρχης Εντουιν Ντρέικ, αναγκάζεται να καλέσει τον μοναχικό κάου-μπόι Λούκυ Λουκ για να βάλει κάποια τάξη στο χάος που έχει δημιουργηθεί στο Τίτουσβιλ της Πενσυλβανίας. Η πόλη, μετά την ανακάλυψη ενός πρώτου κοιτάσματος, έχει μετατραπεί σε αγριότοπο με τον ανταγωνισμό για την πλουσιότερη φλέβα στα οικόπεδα να εξαχρειώνει τα ήθη και τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και των νεοφερμένων. Εχθρός του Συνταγματάρχη Ντρέικ είναι ο τυχοδιώκτης Mπάρυ Μπλαντ και η συμμορία του. Ο Μπλαντ, εκβιάζοντας και τρομοκρατώντας, αποκτά πετρελαιοπηγές σε ολόκληρη την περιοχή. Στόχος του είναι να αγοράσει όλο το «πετρέλαιο της Αμερικής». Ο Λούκυ Λουκ, σε ρόλο έκτακτου οργάνου της τάξης, θα αντιμετωπίσει τον Μπλαντ και τον ίλιγγο της παράνομης αδηφαγίας του, αποκαθιστώντας, στο τέλος, τη σταθερότητα και την ηρεμία στην ταραγμένη πόλη. Διαβάζοντας τώρα τη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ που λέει ότι θέλει όλο το πετρέλαιο του Ιράν και την αποστροφή του «διαπραγματευόμαστε μαζί τους και τους ανατινάζουμε», η φαντασία μου πέταξε κατευθείαν πίσω στον Μπάρυ Μπλαντ. Αυτός ο χαρακτήρας, τον οποίο ο Βέλγος Μορίς τον σχεδίασε σαν καρικατούρα ενός στενού του φίλου, μοιάζει να συμπεριφέρεται, να σκέπτεται και ακόμα και να μιλάει όπως ο αμερικανός πρόεδρος το 2026. Με τα ίδια λόγια και την ίδια εναλλαγή μεθόδων: εκβιαστικά ντηλ και ανατινάξεις ή απειλές για εκρήξεις και καταστροφές. Η διαφορά φυσικά μεταξύ της μυθοπλασίας εκείνων των δυο ιδιοφυών δημιουργών και της δικής μας πραγματικότητας βρίσκεται στον ρόλο που μπορεί να έχει ο λεγόμενος καλός της ιστορίας. Εκτός από το γεγονός ότι ένας Μπάρυ Μπλαντ-Τραμπ είναι ηγέτης της μεγαλύτερης χώρας στη Δύση, ζούμε σε μια εποχή με απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες καταστροφής από όσες ήταν διαθέσιμες στην αγροτική και πρωτοκαπιταλιστική Αμερική του 1860. Εξάλλου ούτε η εταιρεία Seneka oil Company στα χρόνια του πραγματικού Συνταγματάρχη Ντρέικ ήταν προφανώς το καλό απέναντι στη μοχθηρότητα ενός βουλιμικού τυχοδιώκτη. Η εξιδανίκευση της εποχής των παλαιών ληστρικών βαρόνων είναι εξαιρετικά αδύναμο επιχείρημα. Τέλος, οι δυνάμεις της σημερινής συμβατικής ηγέτιδας τάξης δείχνουν πως πάνε να γίνουν σαν την απεχθή καρικατούρα των Μορίς και Γκοσινί: πρόσωπα και μοντέλα εξουσίας που, όντως, τα θέλουν όλα. Οι φωνές του παράφρονος Μπάρυ Μπλαντ στο τελευταίο καρέ των σκίτσων του Μορίς αντηχούν πλέον στα στρατηγικά πλάνα επέκτασης μιας Palantir που ο Διευθύνων της Σύμβουλος, ο Αλεξ Καρπ, καλεί πια τους μεγάλους επενδυτές της Τεχνητής Νοημοσύνης να αφήσουν τις εμπορικές χρήσεις και τα γκατζετάκια για αργόσχολους για να στραφούν στις υποδομές του πολέμου και τις γεωστρατηγικές μονομαχίες γιγάντων. Μετά την αναψυχή, η στρατιωτικοποίηση και οι μηχανές αποτελεσματικής εξολόθρευσης. Ο πόλεμος στο Ιράν έχει ήδη πολλά από αυτή τη νοοτροπία και ιδεολογία της κατακτητικής βούλησης. Και τα ξεσπάσματα του Προέδρου των ΗΠΑ, ακόμα και αν αποδειχτούν απότοκα νευρολογικής βλάβης ή άλλης διαταραχής, είναι κλασικά συμπτώματα που ανατρέχουν στη βασική ανθρωπολογική δομή του κτητικού ατομικισμού. Μιλούμε για το ζεύγος εμπορίου και πολέμου, για το δίδυμο καλού και κακού αστυνόμου, για τον φιλικό και σκληρό βασανιστή. Κάτι που βεβαίως έρχεται από τα παλιά και είναι συγχρόνως καινούργιο αφού τόσο η τεχνολογία της καταστροφής όσο και η ηθική διάβρωση στη ρίζα της φιλελεύθερης δημοκρατίας πάνε να αγγίξουν ένα κατώφλι μη επιστροφής. Υπάρχει άραγε κάπου ένας συνετός Συνταγματάρχης Ντρέικ και ένας Λούκυ Λουκ για να γαληνέψουν τις τρικυμίες του καιρού; Για να σώσουν τη Δύση από τον νέο-ιμπεριαλισμό, τον μηδενισμό, το άγχος για την κινέζικη επέκταση και ιδίως την έλλειψη εναλλακτικών οραμάτων; Εγώ έχω πάψει να το βλέπω γύρω, με την εξαίρεση ενός Σάντσεζ και λίγων άλλων αγωνιστικών πολιτικών στριμωγμένων μέσα σε μοντέλα αδράνειας και πολιτικά συστήματα παραλυτικών ισορροπιών και εξαρτήσεων. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που πιστεύω πως και οι περισσότερες από τις ιστορίες του Λούκυ Λουκ εκφράζουν τον κόσμο τού χθες. Σαν να αφηγούνται ιστορίες μιας έντιμης και νόμιμης άγριας Δύσης που στάθηκε μεγάλο παραμύθι και εσχάτως διάφοροι μας λένε πως πρέπει να τη νοσταλγούμε απέναντι στον «πορτοκαλή κλόουν». Εχω δε την εντύπωση πως η νοσταλγία για τους σοβαρούς Ντρέικ της Δύσης δεν έχει πια να μας προσφέρει κάτι απέναντι στους πολλούς Μπάρυ Μπλαντ της εποχής μας, σε αυτή τη μηχανή μίσους που κηρύσσει πολέμους γελώντας, σαν να λέει ένα ακόμα μπαγιάτικο σεξιστικό ανέκδοτο στην αντροπαρέα. Άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη που δημοσιευτήκε στο tovima.gr στις 12/4/2026. Ο κ. Νικόλας Σεβαστάκης είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ, συγγραφέας. ΠΗΓΗ