Jump to content

Blogs

Ο γάτος του Ραβίνου είναι γύφτος, Εβραίος και γκέι.

Τι; Σας τριγκεράρει ο τίτλος και μπήκατε να σκίσετε τα ημάτια σας; Μην βιαστείτε μιας και όπως θα παρατηρήσετε, το εύφλεκτο τρίπτυχο είναι λόγια του ίδιου προσώπου στον οποίο είναι αφιερωμένο το παρόν blog post. Ο λόγος για τον Joann Sfar, τον Γάλλο κομίστα που με τους 6-7 ακόμα γνωστούς αγνώστους που ίδρυσαν την L'Association έβαλε κάμποσο το χεράκι του στην αλλαγή της γαλλοβελγικής σκηνής στα μέσα/τέλη του '90 και αρχές του '00. Μαζί με την Σατραπί ήταν οι πρώτοι δημιουργοί που είδαν τα έργα τους να εκδίδονται από την πλέον ιστορική (αν και κλειστή) εκδοτική που το όνομα της έγινε συνώνυμο, ή μάλλον ταυτόσημο, με τον όρο BD alternative.      Που αλλού; Στο μουσείο κόμικς της Βασιλείας. Μετά την έκθεση του Tardi πήρε σειρά μια πεντάμηνη έκθεση για τον Sfar, η πρώτη τέτοιας έκτασης σχετικά με αυτόν. Στο νεοκλασικό τριώροφο εκτίθενται πάνω από 200 κομμάτια που συμπεριλαμβάνουν πίνακες, αυθεντικές σελίδες και στριπάκια από σχεδόν όλα τα κόμικ που έχει βγάλει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εσωτερικές σελίδες από το Les Potamoks που έκανε με τον Jose-Luis Munuera, από το Donjon, το Professeur Bell, το Grand Vampire, το Bon anniversaire Scylla και προφανώς το Le Chat du Rabbin (που έχω αναφέρει ότι έχει γίνει και ταινία με σκηνοθέτη τον ίδιο). Χορταστική έκθεση αν μη τι άλλο.      Στις 5 του περασμένου Απρίλη λοιπόν η έκθεση έκανε εγκαίνια, είχε δωρεάν είσοδο για το κοινό και το πιο σημαντικό, έφερε τον ίδιο τον Sfar από το Παρίσι για να πει δύο λόγια και να γνωριστεί με τον πολύ κόσμο που είχε μαζευτεί για να τον δει. Δεν είχε ανακοινωθεί επίσημο signing αλλά ένας γνωστός μου που είναι μέσα στα κομιστικά δρώμενα της πόλης μου είχε πει να φέρω το scetchbook καλού-κακού. Κατηφόρισα, ή μάλλον ανηφόρισα, το ανοιξιάτικο απόγευμα προς την Βασιλεία, υπέμεινα το όχι και τόσο πολιτισμένο πλήθος που είχε στριμωχθεί σε έναν ασφυκτικά μικρό προθάλαμο πριν το μουσείο ανοίξει τις πόρτες και βρέθηκα στις 18:30 να ακούω την παρακάτω ομιλία που φρόντισα να τραβήξω βίντεο για σας. Είναι στα γαλλικά αλλά κάποιον θα βρείτε να σας το μεταφράσει. Ο τίτλος λοιπόν προέρχεται από κει λοιπόν, όταν ο Sfar ανέφερε έναν φίλο του που του έκανε δώρο μια μπλούζα που έγραφε "Gipsy, Jewish and Gay" και αυτός προφανώς την φόρεσε. Ανέφερε μάλιστα ότι τρίγκαρε τόσο τους Γάλλους ακροδεξιούς που τον έβαλαν σε φασιστο-εφημερίδες πρώτη μούρη ως παράδειγμα προς αποφυγή.    IMG_6260.MOV   Φοβερά ευχάριστος άνθρωπος. Ευγενικός, φιλικός, πρόθυμος να μιλήσει και να υπογράψει το κάθε κόμικ που εμφανιζόταν μπροστά του. Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία να πάρω έναν "γάτο του ραβίνου" στο scetchbook μου, ενώ αγόρασα για την Μαριάννα μια μεταφορά σε κόμικ του Μικρού Πρίγκιπα του Εξυπερί που έκανε ο Σφαρ. Το πιο κωμικό; Από το πουθενά σκάει ο Μαρίνι και πιάνουμε και οι τρεις μας κουβέντα, και καταλήγω στην παρακάτω ΠΟΛΥΤΙΜΗ φωτογραφία όπου ο Σφαρ κάνει σκίτσο-αφιέρωση στο κόμικ της Μαριάννας την ώρα που ο Μαρίνι τον χαζεύει. Πραγματικά ανεκτίμητη στιγμή, ειδικά όταν κάποιος σκεφτεί ότι η Μαριάννα δεν ήρθε καν μαζί        Θα χαρώ πολύ να τον ξαναδώ, απ'όσους ξένους δημιουργούς έχω γνωρίσει από κοντά είναι μακράν ο πιο συμπαθής. Είναι δικός μας, αν καταλαβαίνετε πως το λέω. Από αυτή την όχθη του ποταμιού και όχι την απέναντι, των βραβείων της Ανγκουλέμ, των πανάκριβων κομίσιον, της καλλιτεχνικής ξιπασιάς και του σνομπισμού. Να είναι καλά, και αυτός και η κοπέλα του και ο σκύλος του (τον οποίο παρακαλώ έφερε μαζί στην Ελβετία και τον είχε αράξει μέσα στο μουσείο) και να συνεχίσει να μας προσφέρει αναγνώσματα. Εγώ από την πλευρά μου αισθάνομαι τυχερός που έσφιξα το χέρι σε έναν άνθρωπο που, αν και μόλις 47 ετών, έχει προσφέρει πάρα πάρα πάρα πολλά στο ευρωπαϊκό κόμικ. Και ας έχει τον φρέσκο αέρα του 20άρη.       Υ.Γ. Σαν καλός φίλος, πήρα τον @GeoTrou τηλ εκείνη την ώρα αν ήθελε να του πάρω κάποιο κόμικ στα γερμανικά/γαλλικά που υπήρχαν διαθέσιμα και σκίτσο. Μου είπε ότι δεν καιγόταν. Το αποτέλεσμα ήταν να ρισκάρω την τύχη μου με μια Α4 κόλα χαρτί που έγραφε Ρεζερβέ και την τσίμπησα από την μπροστά μπροστά σειρά στην αίθουσα της ομιλίας. Προφανώς και δεν δέχθηκε να κάνει σκίτσο εκεί μιας και είχα πάρει ήδη δύο, κάτι απόλυτα κατανοητό. Την κράτησα όμως αναμνηστικό και θα στην δώσω βρε άτιμε, ακόμα με την κwλόσταμπα της γκόμενας του Sfar που έχει πάρει και το σχήμα.    Ανεκτίμητο σουβενίρ, να το πουλήσεις σε κάνα ebay  "Α4 κόλα με το σημάδι του πισινού της γκόμενας του Sfar - Μόνο 150 ευρώ"                 
 

Οι εξωφυλλάρες του Dave Johnson

Με αφορμή την ανακοίνωση για τον Dave Johnson στο ερχόμενο The Comic Con, αλλά και το ότι αυτή τη στιγμή ξεκινάω το Book IV του 100 Bullets, είπα να μαζέψω μερικά από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχει κάνει ο κύριος. Έτσι, για ένα ντουζάκι των ματιών μας. Πράγμα όχι εύκολο γιατί εκτός από τα εκατον-τόσα εξώφυλλα για το 100 Bullets (τα τεύχη συν τις συγκεντρωτικές εκδόσεις), έχει επίσης ξεδιπλώσει το ταλέντο του σε τίτλους όπως The Punisher MAX, Detective Comics, Deadpool, Lucifer, The Spaceman, Superman: Red Son (στο οποίο έκανε και τα μολύβια) και σε αρκετά κόμικς στο σύμπαν του Hellboy. Συνολικά, δηλαδή, βάσει του Comic Vine (και με πολύ μικρό σφάλμα για υπερεκτίμηση), ο Johnson έχει φιλοτεχνήσει περίπου 1000 εξώφυλλα.    Ας το πάρουμε από το γνωστότερο εγχείρημά του, το 100 Bullets. Όταν το ξεκίνησα, «ήξερα» ότι θα μου αρέσει. Πρώτον γιατί γνώριζα τι να περιμένω στο εσωτερικό σχέδιο (Risso ) και δεύτερον λόγω της επιμονής ατόμων των οποίων το γούστο εμπιστεύομαι. Έτσι, λοιπόν, αυτό που πραγματικά με εξέπληξε, ήταν τα εξώφυλλα του Johnson. Όταν άρχισα να τα παρατηρώ καλύτερα, έμεινα σέκος. Όχι απαραίτητα γιατί η γραμμή του είναι άψογη, αλλά για την ευρηματικότητα του στησίματος, τον συνδυασμό των χρωμάτων και τα διαφορετικά στιλ. Δυσκολεύτηκα να διαλέξω ποια θα ποστάρω εδώ, αλλά κατέληξα σε δέκα:               Μπορείτε να τσεκάρετε και τα εκατό, εδώ.   Η πρωτοτυπία του Johnson υπάρχει επίσης και σε τίτλους που δίνουν εκ φύσεως τη δυνατότητα πειραματισμού. Όπως αυτοί με τον τρελάκια Deadpool (Deadpool, Spider-Man/Deadpool, Deadpool kills the Marvel Universe Again κ.ά.), που παράλληλα είναι πιο συμβατικοί          Εξαιρετική είναι επίσης η δουλειά του Johnson στα εξώφυλλα του Detective Comics. Εξάλλου, το Eisner Award for Best Cover Artist που του απονεμήθηκε το 2002, αναγνώριζε όχι μόνο τα όσα έκανε για το 100 Bullets, αλλά και τα εξώφυλλα για το Detective Comics. Για τη σειρά αυτή, ο Johnson σχεδίασε 18 εξώφυλλα, από τον Απρίλιο του 2000 ως και τον Οκτώβριο του 2001.         Το 2009, ο Johnson ανέλαβε τα εξώφυλλα της σειράς Unknown Soldier των Joshua Dysart και Alberto Ponticelli. Η σειρά εκδιδόταν από την Vertigo και αυτός ίσως να είναι ο λόγος που το στιλ αυτών των εξώφυλλων (#7-25) θυμίζει αρκετά 100 Bullets. Πραγματικά εντυπωσιακό και disturbing artwork:          Για φινάλε παραθέτω ένα ποτ-πουρί από τα εξώφυλλα που έχει κάνει ο Johnson για τα Batman, Lucifer, Hellboy and the B.P.R.D. 1956, Lobster Johnson: The Burning Hand (καλέ συνονόματοι ) και Abe Sapiens: The Devil does not Jest and other Stories...          Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ ανυπομονώ να στηθώ στην ουρά και να του δώσω κάτι παλιο-trades για τζίφρα. Μέχρι τότε, όμως...   Excelsior and eat your broccoli!

GeoTrou

GeoTrou

Μια βόλτα στην μεγαλύτερη έκθεση original art του Jacques Tardi, "Le Monde de Tardi"

Όπως έχετε ίσως δει εδώ, τον περασμένο Νοέμβριο το Cartoon Museum της Βασιλείας διοργάνωσε μια έκθεση για τον μεγάλο Γάλλο δημιουργό πολεμικών/νουάρ/κοινωνικών κόμικ, Jacques Tardi. Ένα όνομα όχι άγνωστο στην χώρα μας μιας και έχουμε δει μερικά πραγματάκια να δημοσιεύονται κατά καιρούς (Η κραυγή του Λαού, Η πρηνής θέση του Σκοπευτή, Το μελαγχολικό κομμάτι της δυτικής ακτής κ.α.). Η συγκεκριμένη έκθεση, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν η μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι στιγμής πάνω σε αποκλειστικά δικό του υλικό, έχοντας πάνω από 350 original art έργα που καλύπτουν 4 δεκαετίες ενεργού παρουσίας στον χώρο.    Adele Blanc-Sec, Nestor Burma, concept art από το Avril et le monde truqué, Le cri du peuple, αφίσες αφιερωμένες σε γνωστές ταινίες του Χόλιγουντ και του Γαλλικού κινηματογράφου, πίνακες-φόροι τιμής σε διάσημα βιβλία γάλλων συγγραφέων ήταν μόνο μερικές από τις θεματικές της έκθεσης που ήταν απλωμένη σε 11 δωμάτια και 3 ορόφους, ενώ το τελευταίο του έργο με τίτλο Moi René Tardi, prisonnier de guerre au Stalag IIB  είχε περίοπτη θέση στην κεντρική σάλα. Σε κάποια από τα δωμάτια υπήρχαν τραπέζια όπου ήταν απλωμένα και προστατευμένα με γυαλί πολλά κόμικ του στις πρώτες τους γαλλικές εκδόσεις, όπως επίσης και μερικά folio, σεριγραφίες, limited εκδόσεις και τα ρέστα.      Η έκθεση τελείωσε την προηγούμενη κυριακή, 24/3 καλύπτοντας 4 και κάτι μήνες και μερικές χιλιάδες επισκέπτες που δεν δίστασαν να δώσουν το εισιτήριο των 12 φράγκων για να την απολαύσουν. Στο φουαγιέ υπήρχαν προς πώληση αφίσες της έκθεσης, διάφορες καρτ ποστάλ με τους πιο γνωστούς ήρωες καθώς και πολλές εκδόσεις σε γαλλικά και γερμανικά. Επιβαλλόταν να πάω για ακόμα μία φορά, μιας και στην πρώτη το άγχος για να δω τον ίδιο ήταν τόσο μεγάλο και η κούραση προς το τέλος της εκδήλωσης τόσο εμφανής που ίσα που πρόλαβα να χαζέψω 1-2 δωμάτια. Αρχές λοιπόν του Μαρτίου ανηφόρισα από τον Basel Bahnhof στο Cartoon Museum έχοντας μπροστά μου 5 ώρες μέχρι να πάρω το τρένο της επιστροφής, χρόνο αρκετό για να απορροφήσω με την ησυχία μου ο,τι δω και να αξιοποιήσω αυτή την μοναδική ευκαιρία να χαζέψω εξ επαφής πρωτότυπα σκίτσα αλλά και την δημιουργική διαδικασία ενός από τους αγαπημένους μου κομίστες.      Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς το τι είδα, μιας και είναι από αυτές τις περιπτώσεις που πρέπει να είσαι εκεί για να το αντιληφθείς πλήρως. Είναι άλλη φάση να χαζεύεις σελίδες από κόμικ που έχουν πουληθεί κατά χιλιάδες και αγαπηθεί εξίσου, να βλέπεις αντιπολεμικές και πολιτικές δηλώσεις σμιλευμένες από μια ταραγμένη Γαλλία των τελών του '60 με εκατοντάδες σκίτσα όπου ο Ταρντί έπαιρνε ηχηρή θέση εναντίον πολλών πολιτικών και στρατιωτικών συμβάντων/επεμβάσεων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Πρακτικά, σε αυτό το κομμάτι της έκθεσης, κάποιος θα μπορούσε να δει μια μίνι περίληψη της παγκόσμιας ιστορίας των τελευταίων 45 ετών. Ο Ταρντί ήταν εκεί για να σχολιάσει τα πάντα: Τον κόλπο των χοίρων, την εισβολή στην Καμπότζη το '70, προφανώς τον Μάη του '68 στην Γαλλία, την σεξουαλική επανάσταση, τα δικαιώματα των γυναικών, τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον IRA και η λίστα δεν τελειώνει.      Μετά συνέχιζες μια βόλτα στο δωμάτιο όπου ένας πατέρας της 9ης τέχνης βγάζει το καπέλο του με τιμή στην 7η: Ο Ζακ ήταν και είναι μεγάλος φαν του κινηματογράφου, τόσο του γαλλικού όσο και του Χόλιγουντ μέχρι τα μέσα του '70. Πίνακες αφιερωμένοι σε κλασικά ονόματα όπως αυτά του Cary Grant και της Ingrid Bergman, της Marlene Dietrich, της brigitte bardot αλλά και εξίσου κλασικές ταινίες κοσμούσαν τους τοίχους, ενώ σε μια γωνίτσα υπήρχαν 3 έργα πάνω σε κινηματογραφικές προσαρμογές των βιβλίων του Γάλλου συγγραφέα crime fiction, Gaston Leroux (Φάντασμα της Όπερας, Η γυναίκα με τα μαύρα, Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου). Στην επόμενη πόρτα έβρισκες σκηνοθέτες αλλά και ένα αφιέρωμα στο Avril et le monde truque, την ταινία κινουμένων σχεδίων που βγήκε το 2015 με τον Tardi να είναι υπεύθυνος του art & design τμήματος. Άλλωστε, όποιος δει την ταινία θα δει ότι είναι Tardi-all-over.    Σκίτσα του Rene Tardi, όπου προσπαθούσε να απεικονίσει ότι έζησε στον Β.Π.Π.   Δεν θα μπορούσαν να λείπουν εκτενή αφιερώματα σε τίτλους που τον έκαναν εν μέρει γνωστό αφού 2 δωμάτια ήταν κατυλημένα από τον Νέστορα Μπούρμα και την Αντέλ Μπλαν-Σεκ αντίστοιχα. Πάνω από 80 αυθεντικές σελίδες αυτών των δύο σειρών υπήρχαν στους τοίχους, όπου κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει με την ησυχία του το σχεδιαστικό στιλ του Ταρντί να εξελίσσεται χρόνο με τον χρόνο μιας και οι δύο σειρές κάλυψαν πάνω από δύο δεκαετίες σε ζωή. Πολύ ενδιαφέρον ήταν να χαζέψεις ακόμα και την χρήση του μπλάνκο για μικροδιορθώσεις σε σκίτσα και μπαλονάκια, στα οποία ο Tardi έκανε πάντα ο ίδιος το lettering με το χέρι. Τέλος, την έκθεση ολοκλήρωνε το main event, ένα πανέμορφο αφιέρωμα στο τελευταίο μέχρι στιγμής έργο του με τίτλο "Moi René Tardi, prisonnier de guerre au Stalag IIB" όπου ο Ταρντί παίρνει τις μαρτυρίες του πατέρα του σχετικά με ο,τι έζησε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τις φέρνει στο χαρτί. Είναι γνωστό το πόσο oriented είναι καριέρα του σε κάθε τι αντιπολεμικό μιας και ένα από τα γνωστότερα έργα του ήταν το Putain de Guerre, ή αλλιώς "Γ@μημένος πόλεμος". Στην επιμέρους αυτή έκθεση υπάρχουν πέρα από σελίδες του κόμικ, αντικείμενα του πατέρα του από τον πόλεμο (στρατιωτικές ταυτότητες, δελτία κατάταξης κλπ), παιχνίδια του μικρού Ζακ αλλά και φωτογραφίες του πατέρα του απ'όταν ήταν αιχμάλωτος των Γερμανών.      Αν και εύχομαι το αντίθετο, θεωρώ πως είναι δύσκολο να ξαναδούμε σύντομα τέτοιο αφιέρωμα πάνω στον τεράστιο αυτό κομίστα, κρίνοντας με βάση την όχι και τόσο καλή κατάσταση που τον είδα. Μακάρι να ανακάμψει σύντομα και, με την Dominque Grange στο πλευρό του (ναι, υπήρχε και υλικό από τις συνεργασίες τους προφανώς), να μας κάνει παρέα πολλά χρόνια ακόμα. Στην gallery ανέβασα ένα μικρό δείγμα ~50 φωτογραφιών για να σας φέρω λίγο πιο κοντά.    Η καλύτερη στιγμή της μέρας, όταν δύο παιδιά έκατσαν μισή ώρα ακούγοντας αφοσιωμένα τον Tardi να μιλά    
 

Πίνοντας καφέ με τον βαφτισιμιό του Hugo Pratt..

Όσοι έχουν περάσει από αυτό το thread εδώ,  θα έχουν γνωρίσει ψηφιακά το galerie-librairie raspoutine, ένα από τα παλιότερα κομιξάδικα της Ελβετίας και το πιο ιστορικό. Ο παράγοντας που το διαφοροποιεί τόσο έντονα δεν είναι άλλος από τον δραστήριο ιταλογαλλοελβετό Lorenzo, που πραγματικά ξέρει όλα τα μεγάλα ονόματα της κομιξικής Ευρώπης. Α, και μια λεπτομέρεια: Τον 40κάτι Λορέντζο τον έχει βαφτίσει ο ίδιος ο Ούγκο Πραττ.    Μια ωραία μεσημβρινή πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Λωζάνη και πέρασα μια βόλτα από την γκαλερί Ρασπουτίν, όνομα εμπνευσμένο από τον ομώνυμο ήρωα του Κόρτο Μαλτέζε. Άλλωστε, το ίδιο το logo του μαγαζιού το έχει σχεδιάσει το 1989 ο Πραττ ο οποίος διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις με τον πατέρα του Λορέντζο μιας και διέμεναν στο ίδιο χωριό, το Γκραντβώ. Αν δεν το έχετε κάνει, περάστε μια βόλτα από το μίνι οδοιπορικό του GeoTrou. Θα στεναχωρήσω όσους περιμένουν φωτογραφίες, μιας και σεβάστηκα την επιθυμία του ιδιοκτήτη ανεκτίμητων θησαυρών να μην φωτογραφηθούν και βγουν προς τα έξω, μιας και τους μοιράστηκε μαζί μου εμπιστευτικά.    Το λοιπόν, ο Λορέντζο είναι φοβερός τυπάκος, ολίγον επιδειξίας των αποκτημάτων του αλλά, εδώ που τα λέμε, ποιος δεν θα ήταν στην θέση του; Δεν είναι λίγο να έχεις πίνακα του εαυτού σου από τον ίδιο τον Ροζίνσκι ή δωρεάν σκίτσα από Μαρίνι, Ζεπ και karascoet, ενώ τους τοίχους σου κοσμούν αυθεντικές σελίδες του Jacobs, του Pratt και έχεις ακόμα και σκίτσο του Moebius φτιαγμένο ειδικά για σένα. Δεν υπερβάλλω, ο τύπος είναι the real deal.   Έχει ένα Α5 σκίτσο μια νεράιδα του δάσους γυμνή από τον Moebius, σκίτσο που κυκλοφόρησε σε 500 αριθμημένες καρτ ποστάλ. Τιμή σκίτσου όταν ρώτησα με σπαστά γαλλικά; Δεν πωλείται, προφανώς. Έχει original σελίδα από προσαρμογή του Hugo Pratt στο "Νησί του θησαυρού" από το μακρινό 1965, και δεν είναι μόνο αυτό. Η σελίδα έχει ένα έξτρα φύλλο όπου υπάρχουν μόνο τα χρώματα, έτσι ώστε όταν την κρατάς σε φως δωματίου φαίνεται ασπρόμαυρη ενώ μπροστά από λάμπα έγχρωμη. Πραγματικά χάζεψα όταν το είδα, άλλο να το περιγράφω και άλλο να το βλέπει κάποιος από κοντά. Ξαναλέω, πίεσα για φωτογραφίες ώστε να μοιραστώ την μαγεία μαζί σας αλλά τον είδα επιφυλακτικό και δεν πίεσα καταστάσεις, ήμουν ήδη πολύ ευγνώμων που θέλησε να τα μοιραστεί μαζί μου. Ίσως κάποια στιγμή να εξελιχθεί η σχέση μου μαζί του τόσο ώστε να μου επιτρέψει να αποθανατίσω τα αποκτήματα του. Πληροφοριακά, τιμή για την "διπλή" σελίδα του Πραττ; 20.000 φράγκα, φιλικά.     Η γκαλερί Ρασπουτίν τυπώνει τα δικά της prints τα οποία αναπαράγει αριθμημένα και πουλάει μέχρι να εξαντληθούν. Μετά από καμία ώρα όπου αυτός έδειχνε και εγώ έγνεφα άφωνος, και αφού είχαμε πιει τον πρώτο ελληνικό καφέ από ένα διπλανό μαγαζί που έχει Έλληνας (μεγάλος φαν του ελληνικού ο Λορέντζο και του χρωστάω ένα πακέτο λουμίδη για το δώρο που μου έκανε), ο Λορέντζο βγάζει 4 ντοσιέ όπου αποθηκεύει αλφαβητικά όλα τα πριντ που έχει τυπώσει από το 1989 που άνοιξε το μαγαζί. Άλλος ανεκτίμητος θησαυρός! Πριντς υπογεγραμμένα από Πρατ (ξεκινούν από 400-500 φράγκα έκαστο και ανεβάινουν) μέχρι Μοέμπιους, Craig Thompson, Enrico Marini,  Zep, Peeters, Rosinski, Loisel κλπ. Όλα 1/xxx.    Γενικά ο τύπος είχε ονειρικό επάγγελμα, αφού δεν με λυπήθηκε και μου έδειξε την συλλογή φωτογραφιών πίσω από το ταμείο όπου στήνεται περήφανος δίπλα σε έναν ήμι-μεθυσμένο Μοέμπιους και έναν φασκιωμένο Πρατ σε έναν παλιό ελβετικό χειμώνα. Τα λόγια του όταν τον ρώτησα πως ήταν ο μεγάλος δάσκαλος και πατέρας του Κόρτο από κοντά; "Ένας άρχοντας μεταξύ των ανθρώπων". Αυτό μου έφτανε, δεν χρειάστηκε να ρωτήσω άλλα.    Ξέρω πως το αφιερωματάκι είναι λειψό χωρίς οπτικό υλικό. Θα πρέπει να αρκεστείτε στα λόγια μου και, αν σας βγάλει ο δρόμος και αφού με πάρετε ένα τηλέφωνο, να πάτε οι ίδιοι να γνωρίσετε τον βαφτισιμιό του Ούγκο Πραττ. Να θυμάστε πως το Raspoutine αλλάζει διεύθυνση και από 15 Μαρτίου θα βρίσκεται 2 τετράγωνα παραπάνω από όπου είναι τώρα. Ετοιμάζει μια σειρά καλεσμένων που κατά πάσα πιθανότητα θα με φέρνει κάθε μήνα στην Λωζάνη. Λες και δεν είχα αρκετά έξοδα.  Θα κλείσω με ένα δώρο του ευχάριστου ιδιοκτήτη, που απ'ο,τι φαίνεται εκτίμησε την παρέα μου τόσο ώστε να με στείλει στο καλό με ένα νεό πριντ στο χέρι: Ένα σκίτσο του Zep όπου έχει τον Λορέντζο με την μεγάλη του μύτη χωμένη σε ένα κόμικ και ένα κείμενο που γράφει "Το Ρασπουτίν σας εύχεται να αποκτάτε συνέχεια όλο και περισσότερα κόμικς". Υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον Ελβετό κομίστα σε 199 κομμάτια και από πίσω αφιέρωση του ιδιοκτήτη σε μένα.        για την εμπειρία Λορέντζο, ελπίζω ο παπαγάλος να σ'αρέσει  Θα τα ξαναπούμε σύντομα, είμαι σίγουρος.   
 

Τα εξώφυλλα του Fluide Glacial

Το Fluide Glacial αποτελεί ένα από τα πλέον ιστορικά «εν ζωή» περιοδικά της γαλλοβελγικής σκηνής, ίσως πίσω μόνο από το Spirou. Ήταν εξαρχής αφιερωμένο αποκλειστικά στο (ενήλικο) χιούμορ και τη σάτιρα και αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία των ευρωπαϊκών κόμικς. Τα πρώτα χρόνια, το πλήρωμα είχε τον μεγάλο Gotlib στο τιμόνι και απαρτιζόταν από ονόματα όπως οι Binet, Daniel Goossens, Claire Bretécher, Alexis, André Franquin, Édika, François Boucq, Nikita Mandryka. Σιγά-σιγά, προστέθηκαν ο Vuillemin και ο Maëster και πιο πρόσφατα οι Charb, Manu Larcenet, Philippe Bercovici και Riad Sattouf, ενώ μεμονωμένα ή επαναλαμβανόμενα περάσματα έχουν κάνει επίσης οι Morris, Reiser, Wolinski, Moebius, Jacques Tardi και Lewis Trondheim... Στις σελίδες του Fluide Glacial έχουν τυπωθεί σκίτσα περισσότερων από τριάντα βραβευμένων με το Grand Prix de la ville d'Angoulême δημιουργών.   Και μετά από αυτόν τον (παραδεχτείτε το, εντυπωσιακότατο και απίστευτα καλογραμμένο) πρόλογο, ας μπούμε στο ψητό. Παρότι η γαλλοβελγική σκηνή εν γένει δε φημίζεται για τα εξώφυλλα, το Fluide Glacial έχει να επιδείξει τα (κατ' εμέ) πιο αστεία και έξυπνα, τουλάχιστον σε σύγκριση με τα υπόλοιπα περιοδικά. Πολλά από αυτά δια χειρός του Gotlib, όμως και οι υπόλοιποι συντελεστές έχουν δημιουργήσει εμβληματικές εικόνες. Για να δούμε μερικά από αυτά και 2-3 λόγια για τους αντίστοιχους δημιουργούς...     Ας ξεκινήσουμε με τον Gotlib, που στο Fluide Glacial είχε επιτέλους τον χώρο να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και να καθιερωθεί ως ένας από τους μεγάλους του γαλλικού χιούμορ. Δε θα πω περισσότερα, γιατί τα έχω ήδη πει στην παρουσίαση και βαριέμαι να γράφω τα ίδια.  
     Αριστερά, το πρώτο νούμερο του Fluide Glacial (1 Απριλίου 1975) ή αυτό που αποκαλώ «ο πιεσμένος φακίρης». Δεξιά, ο ίδιος, 285 τεύχη αργότερα, δηλαδή μετά από εικοσιπέντε χρόνια. Το καλύτερο είναι η γερασμένη πλέον πασχαλίτσα, η οποία διαμαρτύρεται εντόνως: «Αυτό είναι σκάνδαλο! Στην εποχή μου κόστιζε μόνο 7 φράγκα»   Στο ενδιάμεσο, μερικά από τα χαρακτηριστικότερα εξώφυλλα του Gotlib, όπως αυτό με τον Άι Βασίλη που (sorry κιόλας) χέστηκε για τα γράμματα που του στέλνουμε...   Σειρά έχει ο Daniel Goosseens, ίσως το δεύτερο ή τρίτο όνομα που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν ακούει τις λέξεις Incontinentia Buttocks Fluide Glacial και ο οποίος μέχρι σήμερα τελεί ακούραστος εργάτης του. Ο Goossens, βραβευμένος με το Grand Prix de la ville d'Angoulême το 1997, έχει σχεδιάσει περισσότερα από είκοσι εξώφυλλα για το περιοδικό. Μακράν το διασημότερο, είναι αυτό με τον Τεντέν, που κοσμεί και τη φωτογραφία εξωφύλλου του blog και το οποίο λατρεύω για την αυθάδειά του       Δύο ενδεικτικά εξώφυλλα του Goossens με απόσταση πολλών ετών. Το πρώτο (#21, Μάρτιος 1978) προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις για τον «εξευτελισμό» του ιερού τέρατος των βελγικών κόμικς. Το δεύτερο (#366, Δεκέμβριος 2006) αποτελεί απλώς ένα tribute στον Gotlib και την πανταχού παρούσα πασχαλίτσα του, με ανεστραμμένα τα μεγέθη τους    Binet, επίσης από τους πρωτεργάτες του εντύπου, από τα πρώτα του βήματα ως τις μέρες μας. Συμμετείχε κυρίως με τους Bidochon και τον σκυλάκο τους τον Kantor, αλλά έχει επίσης να επιδείξει πάμπολλα ακόμη στριπ και γύρω στα σαράντα εξώφυλλα. Για να δούμε μερικά από αυτά        Τρία εξώφυλλα από το πενάκι του Binet: τεύχη 24 (Ιούνιος 1978, στο τίτλο της σελίδας αναγράφεται «Οι Ωραιότερες Ιστορίες μου» ), 106 (Απρίλιος 1985) και 124 (Οκτώβριος 1986).   Ώρα για τον Solé, κι αυτός παραγωγικότατος, καθώς (μεταξύ άλλων) έχει δημιουργήσει 70+ εξώφυλλα από το 1975 μέχρι τούδε. Εμφανώς επηρεασμένος από τον Gotlib, ο Solé διακρίνεται για το ρεαλιστικό του σχέδιο, το οποίο μάλιστα συχνά γίνεται γραφικά βίαιο, στοιχείο μάλλον σπάνιο στα BD.      Εξώφυλλα με τον Superdupont, προστάτη του γαλλικού τυριού και των προικισμένων Γαλλίδων (#44, Φεβρουάριος 1980), έναν ροκ ανθρωπίστα (#50, Αύγουστος 1980) και ένα φανταστικό πολυ-tribute στην ιστορία του περιοδικού (#360, Ιούνιος 2006)   Και τώρα πάμε στον αγαπημένο Édika. Στα ογδοντατόσα εξώφυλλά του για το Fluide Glacial, βρίσκει κανείς ακριβώς και ό,τι μέσα σε αυτό. Τον πονηρούλη Clarke Gaybeul, υπερσεξουαλικές γυναίκες με μοϊκάνες και γενικά πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ (ανάσα) σουρεαλισμό...    
     Απ' τα ζερβά προς τα δεξά: #143 (Μάιος 1988), #199 (Ιανουάριος 1993, «Αυτό είναι, τη βρήκα τη ρίζα»), #218 (Αύγουστος 1994) #435 (Σεπτέμβριος 2012)   Ο Maëster ανήκει σε μια γενιά σκιτσογράφων που μπήκε στο Fluide Glacial, όχι ως φτασμένοι ή έστω έμπειροι δημιουργοί, αλλά ως ανερχόμενα ταλέντα. Για το περιοδικό αυτό, ο Maëster σκάρωσε την Αδελφή Marie-Thérèse, η οποία έχει κοσμήσει με την θρησκευτική της ευλάβεια αρκετά από τα εξώφυλλα του Fluide Glacial.     Το εξώφυλλο στα αριστερά (#162, Δεκέμβριος 1989) οδήγησε το περιοδικό σε δίκη, μετά από μήνυση του Bernard Antony, μέλους του κόμματος του Jean-Marie Le Pen. Το εξώφυλλο στα δεξιά (#173, Νοέμβρης 1990) δεν προκάλεσε (απ' όσο ξέρω) παρόμοιες αντιδράσεις, γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν και πολλοί για το καημένο το άγαλμα   Και για κλείσιμο, ένα ποτ πουρί από διάφορους δημιουργούς, περισσότερο ή λιγότερο γνωστούς:   Τεύχος 20 (Φεβρουάριος 1978). Το συγκεκριμένο το θεωρώ ευφυές, καθώς αποτελεί μια κανονική σελίδα του Philippe Druillet, στην οποία μία και μόνο προσθήκη δημιουργεί τον συνειρμό ενός κλασικού (και πολυχρησιμοποιημένου) gag   Τεύχος 70 (Απρίλιος 1982) δια χειρός Philippe Foerster   Ένα από τα αρκετά εξώφυλλα που έχει κάνει ο Manu Larcenet (#304, Οκτώβριος 2001)   Τεύχος 406 (Απρίλιος 2010) από τον Dutreix. Μα, με ποιους μοιάζουν...   Αυτά λοιπόν. Όπως καταλαβαίνεις αγαπημένε μου αναγνώστη, άφησα πολλά ωραία στην απ' έξω γιατί η ώρα είναι περασμένες 3 και αύριο δε θ' ανοίγει το μάτι. Ελπίζω οι εικόνες και οι αράδες που τις συνοδεύουν, να σου φανούν το ίδιο διασκεδαστικές όσο φάνηκαν και σε εμένα. Ή έστω κατά το ήμισυ. Εντάξει, συμβιβάζομαι και με το 1/3...   Τέλος, να σημειώσω ότι η κύρια πηγή για όλα τα παραπάνω είναι το www.bdoubliees.com, ένας πραγματικός θησαυρός για όσους ασχολούνται με τα γαλλόφωνα κόμικς. Μέχρι το επόμενο entry...   Excelsior and eat your broccoli! 

GeoTrou

GeoTrou

Ένα ...αναμενόμενο μεσημέρι με τον Enrico Marini.

Όποιος καεί με τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι λέει ο θυμόσοφος λαός. Έχοντας στο βιογραφικό την πρότερη, σχεδόν τραυματική, εμπειρία με τον Ταρντί επιστρέψαμε στην Βασιλεία για ακόμα μια κομιξική εξόρμηση. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στο Cartoon Museum αλλά στο Comix Shop Basel, το μεγαλύτερο κομιξομάγαζο της πόλης του οποίου ο ιδιοκτήτης έχει τακτικά πάρε δώσε με τον Enrico Marini, σχεδιαστή των γνωστών σειρών Gypsy και Scorpion καθώς και του φρέσκου Batman: The Dark Prince Charming (όπου υπογράφει και το σενάριο).      Από σύμπτωση είχα δει τον Μαρίνι για πρώτη φορά 7 μήνες νωρίτερα και συγκεκριμένα αρχές Μαΐου, στο Swiss ComicCon Basel όπου ήταν ο κύριος καλεσμένος και προμόταρε το νέο Batman. Τότε τον είχα γνωρίσει από κοντά, είχε υπογράψει στην Μαριάννα τον πρώτο από τους δύο τόμους του Μπάτμαν και είχα πάρει στο scetchbook ένα bust της Mejai μολύβια δωρεάν ( ). Τυχαία λοιπόν αρχές Δεκέμβρη είχα πάει στο μαγαζί για να το δω, μιας και οι βόλτες στην Βασιλεία έχουν γίνει συνήθεια (υπέροχη πόλη). Πιάνοντας κουβέντα με την κοπέλα που δουλεύει στο ταμείο, μαθαίνω πως σε δύο εβδομάδες θα ερχόταν ο Μαρίνι για να υπογράψει αντίτυπα των κόμικ του. Σκεπτόμενος πως μια ακόμα ευκαιρία να τον δω τόσο σύντομα δεν με χαλάει καθόλου και όντας υποψιασμένος για τον χαμό που γίνεται με τις υπογραφές, ρωτάω αν θα δίνουν χαρτάκια περιορισμένου αριθμού. 40 τον αριθμό, αυστηρά ένα ο καθένας για υπογραφή και μικρό σκίτσο σε ένα κόμικ.     Περνούν οι δύο εβδομάδες και το προηγούμενο Σάββατο ανηφορίζουμε στις 7 το πρωί στον χιονισμένο σταθμό για να πάρουμε το τραίνο για την Βασιλεία. Θα έδιναν τα εισιτήρια στις 9 το πρωί και το signing θα λάμβανε χώρα στις 2 το μεσημέρι. Έτσι για σιγουριά ήμασταν έξω από την πόρτα στις 8:05 και πήραμε τους αριθμούς 4 και 5. Μετά από μια υπέροχη βόλτα με καφεδάκι και χριστουγεννιάτικο κλίμα στην πόλη, επιστρέψαμε 2 παρά πέντε στο κατάστημα και μπήκαμε στις θέσεις μας. Ο Μαρίνι είχε έρθει με τον γιο του και εκείνη την ώρα έδινε συνέντευξη σε έναν τοπικό τηλεοπτικό σταθμό.      Τον είδαμε, μας υπέγραψε τα κόμικ μας, μας έκανε δύο εξαιρετικά σκιτσάκια με λευκή ξυλομπογιά επειδή ήταν μαύρο το εσώφυλλο και μιλήσαμε ολίγον. Του είπα για την φήμη ότι μπορεί το Μπάτμαν να βγει στα Ελληνικά αλλά δεν θυμόμουν από ποιον εκδότη. Του είπα ξανά ότι είναι η καταλληλότερη ευκαιρία να έρθει στην Ελλάδα για ένα συνέδριο, μου είπε ότι έχει σκοπό πρώτα να έρθει για διακοπές και μετά βλέπουμε.  Σχετικά με το Scorpion δεν θα συνεχίσει να δουλεύει στην κύρια σειρά ως σχεδιαστής αλλά θα κάνει κάτι δικό του με τον ίδιο πρωταγωνιστή, γελώντας μου είπε ότι δεν θα αποκαλύψει παραπάνω. Μετά από ερώτηση σχετικά με το ποιος προσέγγισε ποιον για το Μπάτμαν μου είπε ότι η DC έκανε την πρώτη νύξη, ενώ ευχαριστήθηκε πολύ όταν σχεδίαζε τον Τζόκερ και τις σκηνές των μαχών. Μας σχεδίασε δύο τζόκερ μιας και ήταν ο αγαπημένος του και περίμενα (όπως και έγινε) ότι θα έπαιρνε τον χρόνο του να τα φτιάξει όμορφα, ενώ αναφερόμενος στην επερχόμενη ταινία Τζόκερ είπε με λίγο πικρό ύφος πως αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το οτιδήποτε από το κόμικ του δεν θα τον ρωτήσουν μιας και τα δικαιώματα τα έχουν αυτοί πλήρως.      Ευχάριστος άνθρωπος, κάτι που ήξερα ήδη. Ελβετός αν και όχι τόσο Ελβετός  , εκτίμησε το ότι του έπιασα κουβέντα πέρα από τα κλισέ που του λένε όλοι και μου μίλαγε κανένα πεντάλεπτο αφήνοντας τους υπόλοιπους 35 στην ουρά να περιμένουν καρτερικά.  Ακριβώς γι'αυτό και ασχολήθηκε παραπάνω με το dedicace κάνοντας μου ένα από τα καλύτερα. Γνώρισα και τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού το οποίο είναι από τα πιο ιστορικά στην Ελβετία με δική του γκαλερί στο υπόγειο και μπόλικα original art πραγματάκια από Jared Muralt, Zep και Thomas Ott. Ο τελευταίος έχει σχεδιάσει και το σκίτσο που κοσμεί το logo του καταστήματος όπως έχει κάνει και με την Analph της Ζυρίχης ( @GeoTrou κράτησα σακουλίτσα να στείλω μαζί με τις κάρτες  ). Έμαθα και μερικά ενδιαφέροντα νέα σχετικά με τους κομιξοεπισκέπτες που θα έρθουν στο μέλλον στα πέριξ της χώρας των τρυπητών τυριών.     Κυρ Ερρίκο, έχεις ένα θέμα να κοιτάς στην κάμερα ε;     Αυτή τη φορά που ξέρουμε πως τις κάνουν αυτές τις δουλειές οι Ελβετοί στα μικρά comic events, πήραμε τον χρόνο μας και κάναμε την δουλειά μας κύριοι χωρίς άγχος και εντάσεις.  Άντε και στα επόμενα που θα έρθουν     Αριστερά η αφίσα που υπήρχε στο collector's edition της Γαλλικής έκδοσης της Dargaud  που πήρε η Μαριάννα, δεξιά τα δύο ex libris που πήραμε και ήταν μόνο για το event. 99 o αριθμός για τον Batman, 99 για την Catwoman (όλοι βέβαια ζήταγαν τον Batman).     Δείτε και την φάτσα μου εδώ    https://telebasel.ch/2018/12/15/mit-batman-hat-sich-ein-kindheitstraum-erfuellt/

Θρηνωδός

Θρηνωδός

Έχω γαμπίτσα

Εις στο θέατρο θα βγω
και θε να γινώ κι εγώ
μια τρανή και ξακουσμένη πριμαντόνα
Έχω μέσα αρκετά
και προσόντα διαλεχτά
που για τη σκηνή αρκούν αυτά και μόνα   Έχω γαμπίτσα
και μια χαδιάρικη φωνή
σωστή κουκλίτσα
θα ειμ'απάνω στη σκηνή
κι όποιος με βλέπει θε να γίνεται ασφαλώς
από τον πόθο κι απ'τον έρωτα τρελός   Τι κι αν είμαι δουλικό
μες σ'αυτό το σπιτικό
κι αν σκουπίζω κι αν ακόμα πλένω πιάτα
θα γυρίσει ο τροχός
και θα δείτε προσεχώς
που θα παίζω την Καρμέν (?) και την Τραβιάτα   Έχω γαμπίτσα
και μια χαδιάρικη φωνή
σωστή κουκλίτσα
θα ειμ'απάνω στη σκηνή
κι όποιος με βλέπει θε να γίνεται ασφαλώς
από τον πόθο κι απ'τον έρωτα τρελός   Το ταλέντο μου είναι γνωστό
μυστικό δεν το βαστώ
από τώρα έχω χίλιες δυο προτάσεις
και δυο συγγραφείς τρανοί
γράφουν μια για με σκηνή
που όπως λεν θα κάνει χίλιες παραστάσεις   Ένας συνθέτης έχει πάλι 
με το ταλέντο μου μαγευτεί
και μου ζαλίζει το κεφάλι 
σχεδόν με έχει ερωτευθεί
μου λέει μη με περιπαίζεις
γράφω μια όπερα βαριά
Και θέλω εσύ να μου την παίξεις
με τέχνη, γλύκα και φωτιά
κι αν το ντουέτο με το μπάσσο
σου φαίνεται κάπως ψηλά
έγω θε να στο κατεβάσω
και να στο κάνω χαμηλά
Με τη μπαγκέτα σηκωμένη
θε να σου δίνω το ρυθμό
και με ματιά ξελιγωμένη
θα ψιθυρίζω με καημό
Φραντζέσκα μου
κουκλίτσα μου
ναι μονόν εσύ
εγώ? Τι μόνον εγώ?
Εσύ!   Έχεις γαμπίτσα
και μια χαδιάρικη φωνή
σωστή κουκλίτσα
θα εισ'απάνω στη σκηνή
κι όποιος σε βλέπει θε να γίνεται ασφαλώς
από τον πόθο κι απ'τον έρωτα τρελός   Κάποιος ανταποκριτής
μιας σπουδαίας κι εκλεκτής
γαλλικής θεατρικής εφημερίδας
έχει τρελαθεί για με
και μου λέει πως ρε νομέ (?)
είμαι στο μελοδραματικό το είδος και μου λέει
ω βουζ ετ εν φενομέν
εν μιράκλ μαντεμουαζέλ
σερτενμάντ βουζ ετ εν βι πρι ον φάηαρ (?)
σπλέντιντ
ω κιελ βουα μον ντιέ
κιελ φιγκέρ
βου σε ρεπρεζαντ υν νταμ ντονέ βοτρ κλισέ (?)
ζε βουζ εκρίρ εν αρτίκλ πουρ βου τρε σενσασιονέλ
τρε σενσασιονέλ   και μου σφίγγει το χέρι και μου λέει   Μαντεμουαζέλ   βοτρ ζολι ζαμπ ε βετ ον τουρ
?????????????    

germanicus

germanicus

Ένα αναπάντεχο βράδυ με τον Jacques Tardi..

Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που κάθεσαι αμέριμνος στον καναπέ σου και ψάχνεις τα κομιστικά δρώμενα που μπορείς να επισκεφτείς, όταν ανακαλύπτεις πως ένα μουσείο κόμικς στην Βασιλεία φιλοξενεί μια έκθεση με αυθεντικές σελίδες και σκίτσα ενός από τους αγαπημένους σου κομίστες, ίσως του αγαπημένου σου εν ζωή. Ο λόγος για τον Jacques Tardi, τον ογκόλιθο του Γαλλοβελγικού νουάρ/πολάρ και πολιτικού κόμικ. Με συνοπτικές διαδικασίες βγήκαν εισιτηριάκια με το τραίνο και το προχθεσινό παρασκευιάτικο απόγευμα εγώ και η Μαριάννα κατηφορίσαμε προς το cartoonmuseum της Βασιλείας για να ζήσουμε ίσως το πιο επεισοδιακό απόγευμα της μέχρι τώρα εμπειρίας μας βλέποντας λάιβ διάσημους δημιουργούς. Ήταν μια ευκαιρία που δεν θα άφηνα με τίποτα να πάει χαμένη, ειδικά όταν σκεφτόμουν πως ο άνθρωπος είναι 72 χρονών και αρκετά πεσμένος οπότε δεν ήξερα αν θα είχα ξανά ευκαιρία να τον δω.      Φτάνουμε στις 5 στο μουσείο και ένας υπάλληλος που καθάριζε τον χώρο μας είπε ότι οι πόρτες θα άνοιγαν 6:30. Κάναμε μια βόλτα και γυρίσαμε εκεί στις 6:10, βλέποντας με λύπη πως ο χώρος ήταν ήδη τίγκα στον κόσμο. Αφού παραπονεθήκαμε στον βλαμμένο υπάλληλο που μας έδωσε λάθος πληροφορίες (και δεν ήταν η τελευταία φορά μέσα στην μέρα) πήγαμε στον δεύτερο όροφο και κάτσαμε όρθιοι για να ακούσουμε την ομιλία. Η έκθεση θα διαρκέσει ~4 μήνες και την πρώτη μέρα ήρθε ο ίδιος ο δημιουργός να πει δυο λόγια και να γνωρίσει το κοινό του εις τας Ελβετίας. Η ομιλία δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν από την υπεύθυνη της γκαλερί που διάβαζε ένα φτιαχτό μονόλογο σχετικά με τις αρετές του Ταρντί στα Γερμανικά, με τον ίδιο να ανεβαίνει μόνο 5 λεπτά να πει δύο λόγια. Παρόλα αυτά πέταξε μια φοβερή ατάκα (στα Γαλλικά πάντα) όπου έδειξε μια αυθεντική σελίδα από την Διαφθορά (La Debauche) λέγοντας "αν προσέξετε πολύ, θα δείτε που έχω γ@μhσει τελείως το σχέδιο".      video-1541935137.mp4   Η ομιλία τελειώνει και μεις χαζεύουμε γύρω γύρω έχοντας στην πλάτη 5-6 Ταρντικά κόμικς, μπας και καταλάβουμε αν θα υπογράψει ή όχι. Τρώμε μια τεράστια ξενέρα για μια ακόμα φορά όταν μαθαίνουμε εκ των υστέρων πως στο ισόγειο έδιναν εισιτήρια για signing (προφανώς δεν ενημέρωσαν από την αρχή). Ο αριθμός; 10 για τον Ταρντί και 20 για την γυναίκα του Ντομινίκ Γκρανζ, η οποία ήρθε μαζί του για να προωθήσει έναν καινούργιο της δίσκο που θα παιζόταν το Σάββατο στο Volkshaus της Βασιλείας. Όταν όμως υπάρχουν στον χώρο 100+ άτομα για υπογραφές καταλαβαίνετε πως τα περιορισμένα 10 χαρτάκια έκαναν φτερά σε δευτερόλεπτα.  Εν τέλει πήρα ένα για την Ντομινίκ, έκατσα στην ουρά και περίμενα καρτερικά για μια ευκαιρία που ίσως καθόταν για να δω τον ίδιο. Στα χέρια κρατούσα το Ici Meme και η Μαριάννα την πρώτη Γαλλική έκδοση του πρώτου τεύχους της Adele Blanc Sec.        Η αναμονή στην ουρά ξεπέρασε τις 2 ώρες, σε έναν μικρό χώρο με κάκιστο εξαερισμό. Επιτέλους εμφανίζεται ο Ταρντί μετά το τέλος μιας συνέντευξης που έκανε στον τρίτο όροφο για ένα τοπικό κανάλι και προς τεράστια μου έκπληξη όχι μόνο υπογράφει αλλά σκιτσάρει στον καθένα από ένα σκίτσο σχετικό με το κόμικ που του έφερναν. Αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια γιατί είδα πως η γκαλερίστα που καθόταν δίπλα του μάζευε στο χέρι τα εισιτήρια, καταλαβαίνοντας πως οι πιθανότητες μου έστω για μια υπογραφή μειώνονταν με το λεπτό. Αφού υπογράφει και σκιτσάρει για τους 9 από τους 10 που είχαν το μαγικό χαρτάκι (προφανώς όλοι γνωστοί της γκαλερί, το βύσμα υπάρχει τελικά παντού) μένει μια ουρά από άτομα που είχαν χαρτάκι είτε για την Γκρανζ είτε καθόλου. Εμείς ήμασταν 3οι σε αυτή την ομάδα και βλέπουμε τους μπροστινούς να αρχίζουν τις εντάσεις με την γκαλερίστα, φωνάζοντας στα Γερμανικά και τα Γαλλικά πως ήρθαν από όλες τις γωνιές της χώρας για να τον δουν και πως είναι ανεπίτρεπτο που έβγαλαν μόνο 10 χαρτάκια όταν ήξεραν πως θα γινόταν ο χαμός.          Εν τέλει η ένταση χτύπησε κόκκινο, έπεσαν φωνές και οι μισοί της ουράς έφυγαν αγανακτισμένοι και βρίζοντας. Ο μέσος όρος ηλικίας του κόσμου ξεπερνούσε τα 65, και εκεί που θα περίμενες πως οι "πολιτισμένοι" Ελβετοί δεν θα δημιουργούσαν τέτοια θέματα, οι από πίσω μας άρχισαν (μετά από δύο ώρες αναμονής και φιλικής κουβέντας) να φωνάζουν πως είχαμε έρθει μόλις πριν και πως τους πήραμε την θέση.  Καθαρά επειδή μας είδαν ξένους και πίστεψαν πως μπορούσαν να παίξουν το χαρτάκι του ντόπιου για να μας κάνουν να φανούμε τζαμπατζίδες. Δυστυχώς για αυτούς έπεσαν στο λάθος άτομο, γιατί όταν έχεις φάει Ελληνική ουρά στην μούρη πάμπολλες φορές (όλοι ξέρουμε πως ανάβουν τα αίματα σε τέτοιες περιπτώσεις) δεν υπάρχει περίπτωση να ενδώσεις σε κάτι τόσο αρχάριο  Το λοιπόν, δεν πήγαμε πουθενά, η γκαλερίστα τελικά αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να αφήσει άλλους δέκα να πάρουν υπογραφή και σκίτσο. Μέσα σε αυτούς και εμείς       Αποτίμηση; Ο Ταρντί είναι τρομερά αξιόλογος άνθρωπος και υπομονετικός όσο δεν πάει. Ανέβηκε φουλ στα μάτια μου που έκατσε στην ηλικία του 2+ ώρες να υπογράφει και να σχεδιάζει πάνω από 20 σκίτσα, όντας φιλικός σε όλους (όσο φιλικός του επέτρεπε να είναι η ιδιοσυγκρασία του και ο σχετικά στρυφνός του χαρακτήρας). Ρώταγε σε ποιο όνομα να υπογράψει, έβλεπε ποιο κόμικ του έφερνες και σχεδίαζε στην εσωτερική σελίδα κάτι σχετικό. Και αυτός και η Ντομινίκ μου άφησαν καλή εντύπωση, δεδομένων των συνθηκών και της αποπνικτικής ατμόσφαιρας που επικρατούσε. Μακάρι να μπορέσω να τους ξαναδώ και να είναι καλά για χρόνια ακόμα να δημιουργούν. Δεν μπορώ δυστυχώς να πω το ίδιο για το όλο event, αφού για δεύτερη φορά σε μικρό διάστημα που πήγα σε ελβετική διοργάνωση (η άλλη μια συναυλία των Uriah Heep τέλη Οκτώβρη) το στήσιμο της εκδήλωσης ήταν κάκιστο. Μηδέν οργάνωση και διαχείριση του κόσμου, κακή συμπεριφορά των υπεύθυνων αλλά και του κοινού που πιστέψτε με, μπορεί να γίνει πιο ζωώδες και από το Ελληνικό που το θεωρούμε ίσως απολίτιστο σε τέτοιες περιπτώσεις.       Όταν καταλάγιασε ο χαμός της μάχης, κατάφερα και ξέκλεψα δύο κουβέντες μαζί του συζητώντας για το νέο του κόμικ I, Rene Tardi (Stalag Ib) βγάζοντας και μια σέλφι (στην οποία με κοίταγε καλά καλά μέχρι να καταλάβει τι κάνω με το κινητό  ). Είπε πως θα ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, αν βρεθεί κάποιος να τον καλέσει...

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Μια μέρα στο Grandvaux

Στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, ή Λεμάν για τους ντόπιους, υπάρχει το Grandvaux. Στην Ελβετία, είναι γνωστό για τα κρασιά του, αλλά οι τρεις φίλοι που έφτασαν εκεί ένα ηλιόλουστο μεσημέρι του Νοέμβρη, δεν πήγαν για το λόγο αυτό, παρότι οινόφιλοι. Κατέβηκαν από το τρένο και αφού συμβουλεύτηκαν τα κινητά τους, πήραν τον ανηφορικό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό. Κάποια στιγμή, κοίταξαν προς τα πίσω και αντίκρισαν αυτό...     Πήραν κουράγιο και συνέχισαν...   Μετά από αρκετά λεπτά, μπήκαν στις σκιές του οικισμού. Κοιτάζοντας ολόγυρα, παρατήρησαν μια γνώριμη φιγούρα να κάθεται σε ένα παγκάκι...     Πλησίασαν και από εκεί το μάτι τους έπεσε πάνω σε μια πλατεΐτσα που έφερε το όνομα του αγαπημένου τους δημιουργού κόμικς: Place Hugo Pratt. Αλαλάζοντας κυριολεκτικά από χαρά (τουλάχιστον οι δύο εκ των τριών) όρμησαν προς το άγαλμα ενός αγέρωχου ναυτικού που ρεμβάζει εδώ και χρόνια, όρθιος, στητός και χαλαρός ταυτόχρονα.     Στο Grandvaux έζησε τα τελευταία του χρόνια και πέθανε ο Hugo Pratt. Πολύ κοντά στο σπίτι του, έχει στηθεί ένα χάλκινο άγαλμα-φόρος τιμής στον γνωστότερο χαρακτήρα του, τον Κόρτο Μαλτέζε, παρόμοιο με αυτό που βρίσκεται στην Ανγκουλέμ. Η θέα από το σημείο αυτό είναι εκπληκτική. Το μάτι χάνεται στους αμπελώνες της περιοχής, κολυμπάει στα νερά της λίμνης, όχι πολύ μακριά από τη Λωζάνη, και τελικά σκαρφαλώνει όλο δέος στις πλαγιές των Άλπεων. Ο Κόρτο δεν κοιτάζει προς την Ιταλία ή σε κάποιο άλλο μέρος της γης, αλλά προς τον ουρανό, όπως τον φαντάστηκε και τον σχεδίασε ο Pratt. Σύμφωνα με την πινακίδα, το άγαλμα φιλοτέχνησε ο Livio Benedetti και ο γιος του και στήθηκε το 2007. Έχει μάλιστα την «έγκριση» του ίδιο του Pratt, με τον οποίο ο Benedetti ήταν εγκάρδιος φίλος.         Ακριβώς κάτω από το Place Hugo Pratt, οι βρίσκεται το Caveau Corto, ένα μαγαζί στο οποίο ο επισκέπτης μπορείς να θαυμάσει έργα του Pratt (αυθεντικές σελίδες; μάλλον όχι...) και να πιει κρασί με τον Κόρτο στην ετικέτα. Προς μεγάλη τους λύπη, ωστόσο, ήταν κλειστό.       Ένας ευγενικός γεράκος, πιθανότατα γείτονας του περί ου ο λόγος, έδωσε στην παρέα οδηγίες για το κοιμητήριο του χωριού. Αφού κουβέντιασαν για λίγο έξω από την τελευταία κατοικία του, προχώρησαν στον κεντρικό δρόμο. Κοντοστάθηκαν όταν αναγνώρισαν μια λεξούλα με τέσσερα γραμματάκια που τους ήταν ιδιαίτερα οικεία. Περιεργάστηκαν το κτίριο και ένας από αυτούς χτύπησε το κουδούνι. Το σουσάμι άνοιξε και μπήκαν στα γραφεία της Cong, της εταιρείας που διαχειρίζεται τα δικαιώματα για τα κόμικς του Pratt. Τους υποδέχθηκε μια επιφυλακτική υπάλληλος που όμως τους μίλησε ευγενικά και τους έδωσε τη δυνατότητα να ρίξουν μια και δυο ματιές στο χώρο. Μπορώντας μονάχα να φανταστούν τι θησαυροί κρύβονται στα εσωτερικά δωμάτια, συνέχισαν τον δρόμο τους...     Αριστερά: το σπίτι όπου έζησε από το 1983 ως το θάνατό του, ο Pratt Δεξιά: η είσοδος στα γραφεία της Cong   Στο μικρό νεκροταφείο του Grandvaux, ανάμεσα σε περιποιημένα δέντρα και λουλούδια, βρήκαν τον τάφο του Hugo Pratt. Η πέτρινη καρδιά δεν ήταν η μόνη «παρέμβαση» των θαυμαστών που κατά καιρούς είχαν ακολουθήσει την ίδια διαδρομή με τους τρεις φίλους. Ανάμεσα στα φυτά που κυριεύουν το μνήμα, κείτονται ένα άδειο μπουκάλι κρασιού, πινέλα, στυλό, μπλάνκο, ακόμη και μια οδοντόβουρτσα...     Ένα πανέμορφο ταξίδι που σχεδόν ποτέ δεν τόλμησα να ονειρευτώ, είχε φτάσει στο τέλος του. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli! 

GeoTrou

GeoTrou

 

Τα αριστουργήματα δεν τα αγγίζεις

Law & Order. SVU. S03E15 "Execution"

Έχουνε πάει σε ένα μετανιωμένο θανατοποινίτη για να πάρουν πληροφορίες για έναν συγκρατούμενό του. Μαζί τους έχουν τον πατέρα του θύματος του συγκεκριμένου θανατοποινίτη προκειμένου να τον εκβιάσουν συναισθηματικά (είπαμε. μετανιωμένος). Πάνω που έχει τελειώσει η συνάντηση και ο θανατοποινίτης ετοιμάζεται να γυρίσει στο κελί του, τον ρωτάει ο πατέρας   "I need to know what my son's Iast moments were Iike. Did he say anything?"   "No, sir. You don't need the image of your boy dying with my voice in your head telling you how."   Χτες ξαναείδα το επεισόδιο. Πριν από λίγο σκεφτόμουν κάποιον που έπιασε ένα αριστούργημα και το "συνέχισε". Με τα ίδια ονόματα ως χαρακτήρες, στο ίδιο σύμπαν, θεωρητικά με τα ίδια χαρακτηριστικά. Όχι κεκαλυμμένο φόρο τιμής. Κανονική συνέχεια. Και μου ήρθε στο μυαλό αυτή η σκηνή, αυτή η ατάκα. You don't need the image of your boy dying with my voice in your head telling you how. Ο εραστής ενός αριστουργήματος δεν χρειάζεται στο μυαλό του τέτοιες εικόνες. Όπως λχ έχω διαγράψει από το μυαλό μου την εικόνα του πατέρα μου όταν πέθανε. Αχνοθυμάμαι πράγματα και δεν το σκαλίζω. Γιατί δεν χρειάζεται  Ήταν αυτός που ήταν τα προηγούμενα 34χρόνια  Υπερεπαρκείς εικόνες και εμπειρίες  

Και όποιος πει "μα θέλω να διαβάσω κι άλλες περιπέτειες του τάδε", "μα μπορεί κάποιος κάπου να ξαναδώσει ένα αριστούργημα", δεν ήταν ποτέ εραστής του συγκεκριμένου αριστουργήματος. Μπήκε μόνο για το σεξ. Ούτε για την επαφή, ούτε για την αγάπη, ούτε για την τρυφερότητα, τη συντροφικότητα, το χιούμορ και τη παρέα. Για τον πήδο μπήκε διότι ήταν trophy wife και που ξέρεις, μπορεί να του ξανακάτσει οργασμός σαν εκείνον που είχε κάποτε με εκείνη. Αλλά δεν ήταν ποτέ ερωτευμένος μαζί της, δεν πίστεψε ποτέ πως ήταν μοναδική     Πως πάει η ατάκα? "you'll never meet another one like me?" "well, if I wanted someone like you, I would never leave you"      

germanicus

germanicus

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.13

L'homme est-il bon?     Μετά από καιρό φτάνουμε να συζητήσουμε για μια από τις αγαπημένες μου μικρές ιστορίες του άφταστου Γάλλου, μια από τις πιο αποθεωμένες του για τα μηνύματα και την δομή τους, ίσως η μοναδική μικρή που στέκεται επάξια δίπλα στα μεγαθήρια του Garage Hermetique, Arzach και άλλων. Ο λόγος για το L'homme est-il bon?  ή Is Man good? , μια δεκασέλιδη έγχρωμη ομορφιά που είδε τα φώτα της δημοσιότητας στο Pilote #744 το 1974, βγήκε στα Αγγλικά σε αυτόνομο τεύχος από το Heavy Metal το 1978 και συμπεριλήφθηκε στην συλλογή Moebius 4: The Long Tomorrow & Other Science Fiction Stories της Marvel to 1987. Από τότε έχει κυκλοφορήσει κάμποσες φορές είτε αυτόνομο είτε ως μέρος πολυθεματικού περιοδικού σε διάφορες γλώσσες.    Το πρώτο καρέ αυτής της ιστορίας επιστημονικής φαντασίας μας φέρνει σε μια άγονη περιοχή του πλανήτη Vune όπου υπάρχει ένας μοναδικός βράχος και ένας χαμένος από την υπόλοιπη αποστολή κοσμοναύτης. Έχοντας καταλάβει ότι τα τρομακτικά πλάσματα που ζουν στον πλανήτη τον κυνηγούν, ανεβαίνει πάνω στον βράχο μπας και καταφέρει να σωθεί. Αφού τον γκρεμίσουν, οι εξωγήινοι θα τον αιχμαλωτίσουν, θα τον γδύσουν και θα ξηλώσουν ένα από τα αυτιά του για να το δοκιμάσει ο αρχηγός της φυλής. Δυστυχώς για αυτόν η γεύση του ωμού ανθρώπινου αυτιού είναι άθλια, με αποτέλεσμα να το φτύσει, ο λαός του να εξαγριωθεί και να πετάξει τον άνθρωπο στην ίδια ερημιά που τον αιχμαλώτισε, γυμνό και να αιμορραγεί με ένα αυτί λιγότερο.      Ξεκινώντας από τα βασικά, ας σχολιάσουμε τον πολύ έξυπνο τίτλο. Όταν πρωτοδιαβάζει κανείς την ιστορία και γνωρίζοντας την γραφή του Μοέμπιους και τις ανησυχίες του, περιμένει έναν κάποιο κοινωνικό σχολιασμό πάνω στην καλοσύνη ή μη του ανθρώπινου είδους. Εκ των υστέρων ο τίτλος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απλή κυριολεξία, αφού ρωτάει αν ο άνθρωπος έχει ωραία γεύση, με τον ίδιο τρόπο που στην πραγματικότητα μας ένας άνθρωπος θα ρώταγε π.χ. για ένα γουρούνι αν είναι καλό. Όχι σαν χαρακτήρας ή σαν πάστα γουρουνιού, αλλά αν είναι εύγευστο και αξίζει να το φάει.    Εδώ υπάρχει ένα άριστο παράδειγμα της συνήθους τακτικής του Ζιρό να ταπεινώνει τον άνθρωπο και να του θυμίζει ότι είναι ένα ακόμα ζώο, υποτιμώντας τον όπως ο ίδιος υποτιμά όλα τα άλλα πλάσματα. Στο Is Man good? ο άνθρωπος είναι το ζώο που έχει στριμωχτεί στο κυνήγι, που γδύνεται και ταπεινώνεται, που "δοκιμάζεται" και αφού αποδειχθεί ότι είναι κακής ποιότητας, πετιέται στα σκουπίδια με πλήρη αδιαφορία της ύπαρξης του.     Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο ανάλυσης της ιστορίας μιας και είναι από αυτές που έχουν δεκάδες ερμηνείες. Στο εισαγωγικό σημείωμα ο ίδιος γράφει πως ισοπεδώνει τόσο τον άνθρωπο που δεν βάζει τα "εξωγήινα τέρατα" να τον ρεζιλέψουν επειδή είναι αδύναμος ή η τεχνολογία του ανεπαρκής, ή ακόμα γιατί είναι μειωμένης νοημοσύνης αλλά απλούστατα για την γεύση του ως φαγητό. Επισημαίνει πόσο σημαντικό είναι που επέλεξε το αυτί ως το κομμάτι της δοκιμής, αφού υποστηρίζει πως ως σχήμα παραπέμπει σε έμβρυο και επειδή στον κινέζικο βελονισμό στο αυτί υπάρχουν όλα τα ζωτικά όργανα, όταν τα τέρατα το δοκιμάζουν, δοκιμάζουν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.    Αδιαμφισβήτητα ένα ακόμα εξαιρετικό δείγμα γραφής του μάστερ των κόμικς. Ο αυθόρμητος τρόπος που έγραψε και σχεδίασε την ιστορία και η γρήγορη ροή της θα αποτελούσαν πρόδρομο του Αρζάκ. 

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ποιος έβαλε αυτές τις παλιόκουτες μες στη μέση;

Μετά από μια μακρά περίοδο αποχής, ο GC blogger της καρδιάς σας (ή ίσως και άλλων μερών του σώματός σας) επιστρέφει με μια ιστορία για μια κορυφαία φιγούρα των κόμικς: τον Will Eisner.      Ο Eisner επί το έργω (1941)   Η καριέρα του Eisner ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '30, με εικονογραφήσεις για pulp περιοδικά και στριπ για το Wow, What a Magazine!. Όταν το περιοδικό έκλεισε μετά από τέσσερα τεύχη, ο Eisner αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Jerry Iger, συντάκτη του Wow, What a Magazine!, όπερ και εγένετο η Eisner & Iger. Αν και οι συνεντεύξεις των δύο ιδρυτών δε συμφωνούν μεταξύ τους, φαίνεται πως το στούντιο ιδρύθηκε το 1936 και έκλεισε το 1939. Ο Eisner, θέλοντας να δείξει σε έναν πελάτη ότι πρόκειται για μια σοβαρή επιχείρηση με αρκετά μέλη, υπέγραφε με διαφορετικά ψευδώνυμα, όπως Willis B. Rensie (το Eisner ποδανά), Carl Heck, W. Morgan Thomas κ.ά. Το στούντιο, που αργότερα προσέλαβε νέους καλλιτέχνες (μεταξύ των οποίων οι Jack Kirby και Bob Kane), παρήγαγε πολλά στριπάκια και τα πήγε πολύ καλά από οικονομικής άποψης, δεδομένων των συνθηκών της εποχής.       Flash forward. 2011 περίπου, New Jersey. Ο καλλιτέχνης και συλλέκτης Joseph M. Getsinger, αγνοώντας όλα αυτά, πέφτει πάνω σε έναν αληθινό θησαυρό: κούτες ενός φίλου του που περιέχουν χιλιάδες πλάκες εκτύπωσης παμπάλαιων στριπ. Ερευνώντας, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για δημιουργίες κυρίως του Eisner, από τα χρόνια του στο Wow, What a Magazine! και την Eisner & Iger. Αρχικά εξέδωσε ο ίδιος ένα μέρος αυτών, σε μια φθηνή έκδοση με σπιράλ. Μερικά χρόνια αργότερα, η μικρή, αλλά βραβευμένη εκδοτική Locust Moon, έμαθε για την ύπαρξη αυτών των πλακών εκτύπωσης και αποφάσισε να εκδώσει (μέσω Kickstarter) έναν υψηλής ποιότητας τόμο υπό τον τίτλο The Lost Work of Will Eisner. Σε αυτόν περιλαμβάνονται το ντετεκτιβίστικο Harry Karry, που είχε τρέξει στο Wow, What a Magazine!, και το ακόμα πιο άγνωστο Uncle Otto, από την περίοδο της συνεργασίας με τον Iger.         Και να φανταστείτε όλη αυτή η έρευνα ξεκίνησε ψάχνοντας να βρω στριπάκια για την ενότητα του Στριπ της Εβδομάδας.  Αυτά προς το παρόν. Μέχρι το επόμενο entry...  Excelsior and eat your broccoli! 

GeoTrou

GeoTrou

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.12

Split, the little space pioneer   Μετά από μια αρκετά μεγάλη παύση ελέω άλλων ασχολιών και καλοκαιριού, το παπιομπλογκ επιστρέφει με μια ακόμα μοεμπική ιστορία. Αυτή τη φορά όμως και σε συμφωνία με το όλο ράθυμο κλίμα, η ιστορία που επιλέχθηκε είναι ρηχή, χιουμοριστική, ελαφριά και σουρεαλιστική. Χωρίς το υποβόσκον μήνυμα των προηγουμένων (και των επόμενων φυσικά) η συγκεκριμένη αναφέρεται και για λόγους πληρότητας του αφιερώματος.       Το Split: The little space pioneer ήταν μια προσπάθεια του Μοέμπιους να συνδέσει την αγαπημένη του επιστημονική φαντασία με gag χιούμορ. Ο Split λοιπόν είναι ένας μοναχικός κοσμοναύτης που επισκευάζει για πέμπτη φορά το ανδροειδές του που όλως τυχαίως έχει θηλυκή μορφή και του ικανοποιεί τις όποιες "ανάγκες" του. Ελα όμως αυτή τη φορά που κάτι πήγε στραβά και το ρομπότ ξύπνησε με άγριες διαθέσεις, δέρνοντας τον Split για την σοβινιστική του συμπεριφορά απέναντι της και τον μηδενικό σεβασμό που της δείχνει και την χρησιμοποιεί. Η ιστορία κλείνει με μια πραγματικά επική ατάκα όπου ο Split, κλειδαμπαρωμένος για να γλιτώσει την μανία του ρομπότ αναφωνεί με απογοήτευση πως "Η μαλακία ακόμα ζει και βασιλεύει σε αυτό το διαστημόπλοιο".     Αν αξίζει κάτι να σημειώσουμε, είναι η στάση του Μοέμπιους απέναντι στις γυναίκες. Τουλάχιστον στα δικά του έργα, αν και δεν χρησιμοποιούσε συχνά θηλυκούς χαρακτήρες (πόσο μάλλον πρωταγωνιστές στους οποίους το θηλυκό φύλλο έχει ελάχιστη εκπροσώπηση), όσες φορές το έκανε τους σεβόταν και δεν τους υπονόμευε έμμεσα ή άμεσα. Δυστυχώς δε μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το Blueberry στο οποίο δεν έγραφε τα σενάρια βέβαια και οι γυναίκες είχαν (όχι αποκλειστικά) διακοσμητικό και δευτερεύοντα ρόλο. Στο Split τοποθετείται χιουμοριστικά κατά της αντικειμενοποίησης των γυναικών, μια αντίδραση που υπάρχει ακόμα και σε ένα άψυχο μηχάνημα. Βέβαια, πολύ πιθανό στην προκειμένη να μην εντρύφησε σε τίποτα απ'όλα αυτά ο δημιουργός και απλά να του φάνηκε αστείο, ποτέ δεν ξέρεις με τον Ζιρό.       Το δισέλιδο κόμικ δημοσιεύθηκε στον τέταρτο τόμο της συλλογής της Epic, "Moebius 4 - The Long Tomorrow & other science fiction stories". 

Θρηνωδός

Θρηνωδός

ΑΣΤΟ

Διάβασα πρόσφατα το 11ο επεισόδιο του Βίου του Σκρουτς Μακ Ντακ στο περιοδικό Κόμιξ #49      Με παραξένεψαν 2-3 καρέ όπου ο Σκρουτζ συνομιλεί  με έναν τζέντλεμαν ονόματι Άστορ.            Και λέω από μέσα μου "Astor? Astor? Wtf is Astor? Δεν μου θυμίζει τίποτα. Το 11ο επεισόδιο το έχω διαβάσει και στο παλιό Κόμιξ  #110 και στον τόμο του Βίου και δεν το θυμόμουν καθόλου το όνομα. Ποιος είναι αυτός βρε παιδιά; Εγώ μόνο κάτι τσιγάρα Άστορ θυμάμαι.     Ξέθαψα λοιπόν τα παλαιά μου τεύχη και τον τόμο και όπως ήταν αναμενόμενο:       Ποιος ήταν λοιπόν ο Τζων Τζέικομπ Άστορ ο 4ος που δεν μας μετέφρασε ο Τερζόπουλος;
Ζάπλουτος Αμερικανός που χάθηκε όπως τόσοι άλλοι στην τραγωδία του Τιτανικού     Σκάλισα λίγο στο διαδίκτυο και (για να υπερασπιστώ λίγο και τον Τερζόπουλο) διάβασα ότι ναι μεν ο Ντον Ρόσα στα πρωτότυπα σχέδια γράφει το όνομα τού J J Astor, ωστόσο (και) οι Αμερικανοί εκδότες παρέλειψαν το όνομα στην έκδοση του Βίου.   Δεν ξέρω αν ισχύει, πάντως κάτι σκαν που πέτυχα είναι έτσι      Θα είχε ενδιαφέρον, αν κάποιος διαθέτει το Άρτιστς Εντίσιον του Βίου να μας ενημερώσει για το τι γράφει σε εκείνες τις σελίδες. 

tik

tik

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.11

The Artifact     Προσωπικά ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα που θεωρώ σημαντικά στους σοβαρούς ή κωμικούς παραμυθάδες είναι η σωστή απόδοση της οπτικής. Αν κάποιος γνωρίζει πως να αποδόσει σωστά μια κατάσταση χρησιμοποιώντας τον λόγο και το σχέδιο μέσα από τα περιβάλλοντα όπως πρέπει είναι ικανός να πει σε 2-3 σελίδες ότι άλλοι λιγότεροι ικανοί χρειάζονται δεκάδες. Στην συγκεκριμένη ιστορία ο Μοέμπιους τονίζει ακριβώς αυτό, την σημασία της οπτικής και το πως πρέπει να περνάει από τον αφηγητή στον αναγνώστη.      Η τετρασέλιδη ιστορία ξεκινά με δύο ανθρώπους κοσμοναύτες που έχουν προσγειωθεί σε ένα τεράστιο πλανήτη και πιστεύουν πως έπιασαν την καλή όταν βλέπουν τον ορυκτό του πλούτο. Όταν συναντούν ένα ερημωμένο τεράστιο κάστρο στις όχθες μιας παραλίας αποφασίζουν να το εξερευνήσουν μόνο για να θαφτούν ζωντανοί μετά από έναν σεισμό. Ο σεισμός δεν είναι τίποτα άλλο από το πόδι ενός παιδιού που παίζει με την μητέρα του στην παραλία και χαλάει το κάστρο από άμμο που του έφτιαξε ο πατέρας του.      Ο Μοέμπιους εμπνεύστηκε αυτή την ιστορία σε κάποιες διακοπές του στο νησί Re (σε ένα παλιότερο ή/και ίδιο ταξίδι προς αυτό τον προορισμό είχε σκαρφιστεί το "The Detour") περπατώντας στην παραλία. Η παραλία κατέχει ιδιαίτερα συμβολικό ρόλο στο μυαλό του, αφού αποτελεί την ένωση της θάλασσας/υποσυνείδητο με την ξηρά/συνειδητό. Περπατώντας σε αυτήν ποτέ δεν ξέρεις τι αντικείμενο θα ξεβράσει από το υποσυνείδητό σου. Η ιστορία παίζει πολύ όμορφα με το μοτίβο του εγωκεντρισμού του ανθρώπινου είδους και του πόσο ασήμαντο είναι τελικά μέσα στο σύμπαν.      Η ιστορία περιλήφθηκε σίγουρα στον 4ο τόμο της Epic "The Long Tomorrow and other science fiction stories", αλλά δεν μπόρεσα να βρω Γαλλικό τίτλο ή αν υπήρξε κάποια Γαλλική έκδοση αυτόνομη ή σε περιοδικό μέσω bdoubliees. Αν κάποιος βρει κάποια πληροφορία, προφανώς ευπρόσδεκτη.  

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Τζίμης ο Χέντριξ

Δε θα πω πολλά σε αυτό το θέμα. Μόνο ότι ο -κατά πολλούς- κορυφαίος κιθαρίστας έβερ έχει απεικονιστεί από διάφορους κομίστες ανά τον κόσμο. Όχι απαραίτητα μέσα σε κόμικς, αλλά και σε portfolio. Επέλεξα μερικά, έτσι, για τ' οφθαλμόλουτρο.   Μακράν τα πιο γνωστά είναι τα ντελιριακά σχέδια του Moebius. Και δεν είναι και λίγα:              Ο Robert Crumb από τη μεριά του έχει κάνει μια «εικονογράφηση» του Purple Haze, απολύτως ταιριαστή στην τριπαριστή αίσθηση του τραγουδιού:       Από εκεί και πέρα, το μενού έχει Γιάννη Καλαϊτζή...     ... David Mack...     ... και Bill Sienkiewicz, που εικονογράφησε τη βιογραφία Voodoo Child: The Illustrated Legend of Jimi Hendrix:         Αυτά για σήμερα. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες ωραίες εικόνες εκεί έξω. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!

GeoTrou

GeoTrou

Προελληνικά

Κάπου στο 1976-1978, όταν ήμουν 4-6 χρονών, διάφορες ημέρες, έμενα στο σπίτι της γιαγιάς μου, προφανώς ενόσω δούλευαν οι γονείς μου. Ένα ημιυπόγειο στη Φυλής. Μια στιγμή που μου έχει εντυπωθεί έντονα είναι τα μεσημέρια, νομίζω στις 15:00, αφού είχαν τελειώσει οι ραδιοφωνικές ειδήσεις των 14:30, και ξεκίναγαν οι αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού και τα δρομολόγια των πλοίων.  Εκεί άκουγα ονόματα μυθικά, ονόματα περίεργα, ονόματα ξενικά. Ονόματα που ήταν τόσο προφανές πως δεν συσχετίζονταν με τη γλώσσα που μιλούσα. Σίφνος, Σέριφος, Κύθνος, Σίκινος κ.ο.κ. Πάντα μου προξενούσαν μαγικά όνειρα. Δυστυχώς, επειδή ουδέν καλόν αμιγές κακού και τούμπαλιν, όταν έφτασα στην ηλικία που θα μπορούσα να τα εξερευνήσω μόνος μου, εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν πλέον στη χώρα και τα ανακάλυψε ταυτόχρονα το υπόλοιπο σύμπαν.   Τα χρόνια πέρασαν και κάποτε έμαθα ότι καλώς μου φαίνονταν πολλά από αυτά τα ονόματα ξενικά.  Δεν είναι τοπωνύμια που έδωσε το Ινδοευρωπαϊκό φύλο που ήρθε στην άκρη της χερσόνησσου του Αίμου κάπου στα τέλη της 3ης χιλιετίας πΧ. Είναι τα τοπωνύμια που βρήκαν και κράτησαν     Ποιος ήταν σε αυτό το χώρο πριν τους Έλληνες? Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά τους? Τι γλώσσα μίλαγαν? Πως τους έλεγαν? Ενδιαφέροντα (ΙΜΗΟ) ερωτήματα. Δεν έχω εντρυφήσει σε αυτό το σημείο της Ελληνικής ιστορίας. Δεν τις ξέρω τις απαντήσεις. Είμαι τρομερά ημιμαθής  Καταλαβαίνω όμως πως δεν είναι και προφανείς οι απαντήσεις. Είναι πράγματα που συνέχεια διερευνούνται και συνέχεια νέες ανακαλύψεις οδηγούν σε νέες θεωρίες και σε μια καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων.    Κάποιοι Αρχαίοι Έλληνες τους αποκαλούσαν Πελασγούς. Κάποιοι άλλοι όμως διατείνονταν πως οι Πελασγοί ήταν Έλληνες  Υπήρχαν ακόμα Πελασγοί στους ιστορικούς χρόνους, που κατοικούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές. Μίλαγαν όμως Ελληνικά? Μίλαγαν "βαρβαρικά"? Μπερδεμένες οι πληροφορίες απ'ότι καταλαβαίνω  Στη Λήμνο, για παράδειγμα, ξέρουμε ότι την κατέκτησε κάπου το 510πΧ ο Μιλτιάδης (ο γνωστός) και έδιωξε τους Πελασγούς που την κατοικούσαν1. Εκεί έχουμε βρει και την Στήλη των Καμινίων2 με ένα κείμενο γραμμένο με Ελληνικούς χαρακτήρες αλλά σε μια γλώσσα που μοιάζει με Ετρουσκικά.      Συνδέονται οι Πελασγοί με τους Ετρούσκους? Είναι ένα τυχαίο γεγονός? Δεν την ξέρω την απάντηση και από τα όσα διαβάζω δε νομίζω ότι συμφωνούν και οι ειδήμονες σε μια απάντηση     Όπως είναι προφανές, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να ξεδιαλύνουν ποιες από τις λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες είναι "δικές τους", Ινδοευρωπαϊκές, ποιες τις δανείστηκαν από τους γείτονες τους και ποιες βρήκαν στον Ελλαδικό χώρο όταν έφτασαν. Ακόμα όμως και αυτές που βρήκαν, δεν είναι απαραίτητα λέξεις των Προελλήνων. Κάποιες τις δανείστηκαν οι Προέλληνες από τους τότε γείτονές τους.   O Robert Beekes ήταν ένας Ολλανδός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Leiden εξειδικευμένος στην ΙνδοΕυρωπαϊκή γλώσσα3. Το βιβλίο του Comparative Indo-European Linguistics: An Introduction είναι ένα από τα βασικά συγγράμματα στην ανάλυση των ΙνδοΕυρωπαϊκών γλωσσών, τη συγκριτική μελέτη μεταξύ των, την ανάλυση των αλλαγών μεταξύ των και της προσπάθειας αναδημιουργίας της αρχικής γλώσσας. Ένα άλλο βιβλίο που έγραψε ήταν το Pre-Greek: Phonology, Morphology, Lexicon, όπου προσπαθεί να ανακαλύψει ποιες ήταν οι λέξεις που βρήκαν οι Έλληνες όταν ήρθαν εδώ     Μην θεωρήσετε θέσφατο το ότι θα δείτε. Είναι ένας επιστημονικός κλάδος που συνέχεια εξελίσσεται. Η λέξη που χθες θεωρούσαμε πως ήταν Ινδοευρωπαϊκή, σήμερα άνετα μπορεί η μελέτη να δείξει πως δεν είναι. Όπως σε κάθε κλάδο, έτσι και εδώ δεν συμφωνούν οι ειδήμονες στα πάντα μεταξύ τους. Προσωπικά, από τα όσα έχω διαβάσει, καταλαβαίνω τα εξής.   1. νθ μέσα στη λέξη? Προελληνική  2. σσ/ττ μέσα στη λέξη? Προελληνική 3. δεν το είχαν στον τόπο τους και το βρήκαν εδώ? Προελληνική. (αν και αυτό εδώ είναι συμπέρασμα και όχι αποδεικτικό στοιχείο ) μάνι μάνι μπορείτε να οραματιστείτε πως θα δείτε πράγματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα, πράγματα που έχουν σχέση με το λάδι, πράγματα που έχουν σχέση με το αμπέλι  Οι άνθρωποι,κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν από κάποιες απέραντες στέπες όπου κυριαρχούσε ο μεγάλος επουράνιος πατέρας     Θα τις αντιγράψω όπως τις βρίσκω μέσα σε αυτές τις 195 σελίδες. Ο Beekes τις καταγράφει κατά είδος. Ξεκινάει με τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα, μετά έχει τα ορυκτά, μετά την πανίδα κ.ο.κ. Δεν θα τις αντιγράψω όλες, αλλά θα σταχυολογήσω μόνο όσες φαίνονται ενδιαφέρουσες (κυρίως όσες έχουν επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας και αντιλήφθηκα ότι έχουν επιβιώσει  ). Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κάποιες θα σας ξαφνιάσουν όταν διαπιστώσετε πως τις χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, διότι η μορφολογία τους και οι ήχοι που έχουν, δεν είναι πράγματα που συναντάμε στα Ελληνικά. λχ Ιβίσκος     Φύση και φυσικά φαινόμενα αστεροπή (αστραπή) βάραθρον βυθός γη δρόσος Ευρίπος θάλασσα Ίδη ίρις καιάδας κολοφών κρύσταλλος νήσος πέτρα σάλος σάμος (λόφος, εξ'ου Σάμος, Σάμη) σπήλαιον στραγξ (squeezed out drop, εξ΄ου στραγγίζω) φάραγξ   Ορυκτά άνθραξ κασσίτερος μέταλλον μίλτος (η μίλτος. το ορυκτό αιματίτης που παράγει κόκκινο χρώμα. εξ'ου και το Μιλτιάδης) μύδρος πέλλα (λίθος. από εδώ μπορεί να βγαίνει και το τοπωνύμιο) σήραγξ σκύρος (εξ'ου σκυρόδεμα )  τοπάζιον ύαλος χέραδος (εξ'ου χαράδρα) ψίμυθος   Χλωρίδα ακακία αχράς (άγρια αχλαδιά) δάφνη ελαία θάμνος κόμαρος κυπάρισσος κώνος (το κουκουνάρι) μύρτος πτελέα (φτελιά) ρητίνη σφένδαμος αμυγδάλη άρακος (αρακάς) ασφάραγος (σπαραγγι) ερέβινθος (ρεβύθι) κάρυον (καρύδι) κέλυφος κολοκύνθη κύαμος κυδώνια λάπαθον (άλλως αγριοσέσκλο) σύκον τεύτλον άνηθον δίκταμνον ελλέβορος θρυαλλίς κορίαννον (κορίανδρος) κώνειον μίνθη (μέντα) σίλφιον σινάπι στρυχνον (εξ'ου στρυχνίνη) φάρμακον φλόμος (εξ'ου φλομώνω) ασφόδελος αψίνθιον ιβίσκος κισσός κλων (εξ'ου κλωνάρι) μαλάχη (μολόχα) νάρθηξ νάρκισσος σχοίνος υάκινθος ίσκαι (ίσκα) μύκης (μύκητας)   Πανίδα ασπάλαξ κνώδαλον φάλλαινα γυψ κόλυμβος (είδος πουλιού. από αυτά που ζούνε σε υδρότοπους και τα λένε βουτηχτάρια. εξ'ου κολυμβάω) πελεκάν πέρδιξ ράμφος χελιδών βάτραχος σαύρα φρύνη γάδος έγχελυς (χέλι) κυπρίνος σμαρίς (μαρίδα) σπάρος συαγρίς αστακός κάβουρος καρκίνος κόχλος (εξ'ου κοχλιός) όστρακον ακρίς κάνθαρος κηφήν κώνωψ σκορπίος   Γεωργία άχυρα λέκιθος μέδιμνος στάχυς ασταφίς κάμαξ (ένα κομμάτι που ξύλου για να στηρίζει το αμπέλι. εξ'ου καμάκι) σταφυλή   Φαγητό τάριχος (ψάρι ή κρέας που έχει συντηρηθεί με πάστωμα, κάπνισμα ή αποξήρανση. εξ'ου ταριχεύω)   Άνθρωπος αστράγαλος βλέννα βρόγχος γναθμός (γνάθος) δάκτυλος ισχίον κορυφή  λαιμός λάρυγξ μαστός μασχάλη μήνιγξ μύσταξ οσφύς οφθαλμός πόσθη πρυμνός ράχις σιαγών σφόνδυλος φαλακρός φαλλός φάρυγξ (... λες και βρήκαν τον άνθρωπο σε αυτό τον τόπο  ) βράγχος δίψα κιρσός λέμφος λήθαργος μώλωψ φλύκταινα   Ρούχα και κοσμήματα αρβύλη σάνδαλον τήβεννα χλαίνα (χλαμύδα)   Εξοπλισμός και εργαλεία κουζίνας τάπης (τάπητας) θύλακος κιβωτός κυψέλη λάρναξ λήκυθος μάρσιππος πίθος (πιθάρι) κύπελλον λεκάνη φιάλη άτρακτος δίκελλα μάστιξ μάχαιρα σκέπαρνος φάτνη δίκτυον σαγήνη (μεγάλο δίχτυ ψαρέματος, εξ'ου σαγηνεύω) θώραξ ξίφος πέλεκυς πλάστιγξ τόξον χαλινός (χαλινάρι) άμαξα βρόχος κανών κόλλυβος (οποιοδήποτε νόμισμα μικρής αξίας, εξ'ου κόλλυβα) μάγγανον μηχανή μοχλός οβελός πάσσαλος πίναξ πλέθρον πόρπη ράβδος σφενδόνη σφραγίς φάκελος φάλαγξ   Κατασκευές αίθουσα βαλανείον εστία εσχάρα θάλαμος θησαυρός θόλος καλύβη κιγκλίς λαβύρινθος μέγαρον μέλαθρον πάγασα (θύρα, εξ'ου το τοπωνύμιο στη Θεσσαλία που έδωσε το όνομα στον κόλπο) πλίνθος πύργος τύμβος γέφυρα λαύρα (στενός δρόμος -> Λαύρειον) ψαλίς   Κοινωνία άναξ άνθρωπος βασιλεύς θέμις θεράπων μαστροπός πρύτανις σπατάλη τύραννος λάφυρα όμιλος πόλεμος στίφος κήρυξ κόλαξ μάρτυς φύλαξ   Πολιτισμός άμιλλα βαλβίς κάλπη κόλαφος κολοσσός ίαμβος κιθάρα κώδων λύρα σάλπιγξ σύριγξ τύμπανον φόρμιγξ διθύραμβος θίασος θρίαμβος Άρπυια ήρως κορύβαντες νύμφη σάτυρος Σφίγξ ψυχή   Επίθετα ακραιφνής βάναυσος βδελυρός καθαρός κολοβός μάκαρ μακεδνός (ψηλός, λεπτός, για δέντρα. εξ'ου Μακεδόνες) μαλθακός μικρός νωχελής σαθρός σαλός (εξ'ου σαλεύω) στρεβλός στρογγύλος φαύλος   Αφηρημένες εκφράσεις απάτη βλάβη θάμβος θαύμα θέα θόρυβος κίνδυνος μόχθος σπάνις   Ρήματα δέφω (μαλακώνω με το χέρι. το ρήμα που χρησιμοποιούσαν για "αυνανίζομαι") θάλπω (ζεσταίνω) καλύπτω καχλάζω (to splash, bubble. εξ'ου κοχλάζω) κυβερνάω κυβιστάω κυλίνδω (γυρνάω, εξ'ου κύλινδρος) κύπτω (εξ'ου επίκυψη. δεν ξέρω άμα και το σκύβω βγαίνει από εκεί) λέπω/λεπτός/λεπτύνω μισέω (μισώ) ραίνω ρέμβομαι/ρόμβος σιωπάω σκαρδαμύσσω (to blink, twinkle. εξ'ου ασκαρδαμυκτί) στρέφω σφίγγω τρέφω τρώγω φληναφάω (to babble. εξ'ου φληναφήματα) χαράσσω ψεύδομαι ψιθυρίζω   Επιρρήματα αίφνης εξαπίνης   Ήχοι και επιφωνήματα βόμβος δούπος (dull heavy sound, γδούπος) κτύπος (Stong noise, cracking, stamping)   Ονόματα θεών, επίθετα θεών, μυθολογικοί χαρακτήρες Αθήνη (Αθηνά) Απόλλων Άρης Αριάδνη Άρτεμις Ασκληπιός Άτλας Αχιλλεύς Διόνυσος Ειλείθυια Εκάτη Ερινύς Εριχθόνιος Ερμής Ήρα Ήφαιστος Ιαπετός Κάβειροι Κάδμος Κέρκωπες Οδυσσεύς   Τοπωνύμια και ονόματα εθνών Αιθίοπες Αττικός/Ατθίς Δαναοί Ηλύσιον Θεσσαλία Κέως (Κέα) Λήμνος Όθρυς Όλυμπος Παρνασσός Φαιστός Φοίνικες Ωκεανός (εδώ σίγουρα του ξέφυγαν πολλά. Κόρινθος. Τίρυνθα, Όλυνθος και οτιδήποτε με νθ. Λυκαβηττός, Υμηττός και οτιδήποτε με ττ/σσ)   ========= Φαντάζομαι πως πήρατε μια καλή γεύση   Δεν είναι πλήρης. Προελληνική είναι και η λέξη νήσσος λχ. Τα 2 σσ αλλά και το ότι δεν υπάρχουν νησιά στη στέππα  Έφτασαν εδώ, τα είδαν, ρώτησαν τι είναι, τους είπαν και έδεσε το γλυκό. Δεν είναι ούτε χωρίς πράγματα για τα οποία άλλοι διαφωνούν. Για τον Αχιλλέα λχ έχω διαβάσει ότι συσχετίζεται με τα νερά. Είναι αυτό το "αχ" εκεί μέσα. Όπως σε Αχέροντα, Αχελώο, Ίναχο. Είναι η Ινδοευρωπαική ρίζα για το νερό, στη μορφή που ξέμεινε σε εμάς και η οποία στους Ρωμαίους έγινε aqua. Δεν αντέγραψα ούτε όλες τις λέξεις. Υπήρχε λχ μια μεγάλη ποικιλία λέξεων γύρω από το αμπέλι. Αυτές οι λέξεις όμως δεν έχουν φτάσει σε εμάς.   Πρόσθετο-ξεκάρφωτο. Το 1868 ο Γερμανός γλωσσολόγος August Schleicher έγραψε ένα μικρό μύθο/παραμύθι/ιστορία όπου προσπαθούσε να δείξει το πως μάλλον ακούγονταν η αρχική ΙνδοΕυρωπαϊκή γλώσσα. Η συγκεκριμένη ιστορία είναι γνωστή ως Schleicher's fable wiki   Avis akvāsas ka. Avis, jasmin varnā na ā ast, dadarka akvams, tam, vāgham garum vaghantam, tam, bhāram magham, tam, manum āku bharantam. Avis akvabhjams ā vavakat: kard aghnutai mai vidanti manum akvams agantam. Akvāsas ā vavakant: krudhi avai, kard aghnutai vividvant-svas: manus patis varnām avisāms karnauti svabhjam gharmam vastram avibhjams ka varnā na asti. Tat kukruvants avis agram ā bhugat   Μετάφραση στα Αγγλικά The Sheep and the Horses [On a hill,] a sheep that had no wool saw horses, one of them pulling a heavy wagon, one carrying a big load, and one carrying a man quickly. The sheep said to the horses: "My heart pains me, seeing a man driving horses." The horses said: "Listen, sheep, our hearts pain us when we see this: a man, the master, makes the wool of the sheep into a warm garment for himself. And the sheep has no wool." Having heard this, the sheep fled into the plain   Μέσα στα χρόνια άλλοι γλωσσολόγοι την έχουν "ξαναγράψει" σύμφωνα με τα όσα προτάσσουν τα πιο σύγχρονα ευρήματα/μελέτες. Παραθέτω μια του 2013, πλην όμως σε φωτογραφία, αφού ο η/υ στο σπίτι είναι κομματάκι παλιός και δεν μπορεί να αναγνωρίσει όλους τους χαρακτήρες που υπάρχουν για να αποδώσουν διαφορετικούς ήχους  

  Άμα θέλετε να ακούσετε μια εκδοχή  Τη μόνο που "αναγνωρίζω" είναι το equus ή πως διάολο το προφέρουν, που είναι το ίππος. Απλώς εμείς κάναμε π το κ  Να σημειώσω ότι στη ταινία Prometheus του Ridley Scott, ο Fassbender (το ανδροειδές) απαγγέλλει τον μύθο κάνοντας μια εξάσκηση για την επερχόμενη συνάντηση με τους Engineers.          Ας γυρίσουμε λοιπόν στις ρίζες μας και ας πετάξουμε από το λεξιλόγιο μας όλες αυτές τις λέξεις που έφεραν αυτοί οι Ινδοευρωπαίοι εισβολείς!         

germanicus

germanicus

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.10

Comte de Noël métal 77 / Christmas on Lipponia     Το ενδιαφέρον του Μοέμπιους για το περιβάλλον και η οικολογική στάση που κρατάει στις περισσότερες ιστορίες του είναι πλέον γνωστό. Το είδαμε στο Ktulu μερικές καταχωρήσεις πίσω, το είδαμε και στο Ballade στην αρχή αυτού του Blog. Σε αυτή την χριστουγεννιάτικη ιστορία όμως, ο μάστερ αλλάζει επίπεδο και προβάλει την οικολογική του συνείδηση με έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο τρόπο από τις άλλες δύο. Εδώ δεν χρησιμοποιεί τον Λοβκραφτιανό τρόμο ούτε την σχέση με την φύση υπό την απόλυτη σκοπιά του Ballade, εδώ παίζει μεταξύ ενός Γαλλικού εθίμου και ενός βάρβαρου "σπορ" τοποθετώντας το θύμα στην θέση του θύτη.      Το 1977 του ζητήθηκε από το Metal Hurlant να γράψει μια χριστουγεννιάτικη ιστορία για το 24ο τεύχος του ερχόμενου Δεκέμβρη. Κάνοντας περίεργους συνειρμούς, ξεκίνησε από το κλασικό μοτίβο των χριστουγεννιάτικων αγγέλων, πέρασε στις γαλοπούλες (μα δεν είναι προφανής ο συνειρμός; και οι δύο φτερά έχουν) και το πως ανατρέφονται και σφάζονται κατά χιλιάδες για το χριστουγεννιάτικο Γαλλικό τραπέζι. Ένας θάνατος που δεν βρίσκει εκ πρώτης άδικο ή βάναυσο, αλλά παράλογο. Στην συνέχεια πέρασε στο κυνήγι και στην πρακτική των κυνηγών να εκτρέφουν πουλιά μόνο και μόνο για να τα απελευθερώσουν και να τα σκοτώσουν. Με γνώμονα αυτά τα τρία κεντρικά σημεία, το μυαλό του γέννησε το βασικό σενάριο του "Comte de Noël métal 77" ή, όπως είναι η Αγγλική μετάφραση του τέταρτου τόμου της Epic, "Christmas on Lipponia".      Δύο άνθρωποι κυνηγοί βρίσκονται στον πλανήτη Barascalpoe καταδιώκοντας δύο Lippon, ομιλούντα ιπτάμενα ανθρωπόμορφα πλάσματα με τρομακτικά πρόσωπα. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι οδηγούνται σε παγίδα και πως το σπορ του κυνηγιού που τους "φέρνει πιο κοντά στην φύση" αυτή τη φορά θα γυρίσει εναντίον τους. Τα δύο Lippon, ο Zori και ο Crapo φέρνουν τους κυνηγούς μέσα στην πόλη τους όπου και παλουκώνονται μπροστά στα μάτια του πληθυσμού των Lippon ενώ ταυτόχρονα ο αρχηγός τους φωνάζει με στόμφο "We now declare hunting season for man, open!".      Η φύση πληρώνει τα ανθρώπινα σφάλματα με τον χειρότερο τρόπο. Γεγονός που έχει αποδειχθεί πολλάκις και ο Μοέμπιους εδώ χρησιμοποιώντας την φαντασιακή οπτική του και με μέσο την επιστημονική φαντασία το επιβεβαιώνει. Άλλωστε συχνά ανέφερε πως θα απολάμβανε να δει τα ζώα να αντεπιτίθενται στις θηρωδίες που έχουν υποστεί από τον ανθρώπινο πολιτισμό πνευματικά και υλικά. Εκ των υστέρων και 11 χρόνια μετά την δημιουργία του "Christmas on Lipponia", δήλωσε πως τους δύο ανθρώπους θα τους σκότωνε ψυχικά και όχι σωματικά όπως και έκανε. Σε 3 σελίδες πάντως είπε περισσότερα με τα σκίτσα του απ'ότι άλλοι λένε σε δεκάδες σελίδες πάνω στο θέμα της ασέλγειας στην φύση.     

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.9

Barbe-Rouge et le cerveau-pirate / Blackbeard and the Pirate Brain     Το έτος 1972. Ο Μοέμπιους με 7 χρόνια δουλειάς στο Blueberry στην πλάτη του κάνει τα πρώτα του γενναία ανοίγματα στην επιστημονική φαντασία, στην αρχή ίσως της πιο παραγωγικής δεκαετίας στην καριέρα του. Έγραψε λοιπόν ένα σουρεάλ σεναριάκι εμπνευσμένο από τον Robert Sheckley και βασισμένο στην Αμερικανική επιστημονική φαντασία όπως την είχε τότε στο μυαλό του. Το πεντασέλιδο "Blackbeard and the Pirate Brain", ή αλλιώς "Barbe-Rouge et le cerveau-pirate" εκδόθηκε στο Pilote Annuel #1 και στον τέταρτο τόμο της συλλογής "Moebius 4 - The long tomorrow & other science fiction stories".      Μέσα από την ιστορία ο Μοέμπιους συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με την κλασική μεσαιωνική πειρατεία, τοποθετώντας έναν κοσμοναύτη, τον Boomy, στην παρέα ενός ρομπότ που νομίζει ότι ο Boomy είναι ο πειρατής Μαυρογένης και αυτό ο πρώτος ναύτης του. Ο Boomy παλεύει ταυτόχρονα να προσγειωθεί στον πλανήτη "Κασσιόπη" , να ξεφορτωθεί το αφεντικό του που τον πρήζει και να εξηγήσει στον Major V ότι έχει ψευδαισθήσεις, όταν πάνω στα νεύρα του πέφτει σε μια καταπακτή και λιποθυμά. Το ρομπότ θεωρεί τον καπετάνιο του νεκρό και τον κλειδώνει σε ένα διαστημικό φέρετρο απαγγέλοντας πειρατικά λόγια τιμής. Όταν ο Boomy ξυπνάει βρίσκεται καταδικασμένος να πλανιέται στο αχανές διάστημα μέσα σε μια κάσα και το αφεντικό του μιλάει με τον κατασκευαστή του ρομπότ ο οποίος έχει τρέλα με...τι άλλο; Τους πειρατές!       Μαύρο χιούμορ στα καλύτερα του. Βλέπεις έναν κακομοίρη να αργοπεθαίνει μέσα σε ένα κουτί στο διάστημα και παρόλα αυτά δεν παύεις να γελάς με το σουρεάλ στήσιμο και την μείξη των πρωταγωνιστών που θυμίζουν Ελληνικό δημόσιο  στην Αγγλική μετάφραση ο Boomy και το αφεντικό του μιλάνε σαν Ιταλοαμερικάνοι από το Κουίνς  .  Για ακόμα μια φορά ο Μοέμπιους παραδίδει κάτι πρωτότυπο και φρέσκο χρησιμοποιώντας συνταγές που ακόμα και τότε ήταν πολυφορεμένες. Αυτό και άλλα ξεχωρίζουν τους μεγάλους από τους τεράστιους.  Στην Γαλλική ο τίτλος είναι φόρος τιμής στο κόμικ Barbe Rouge του Jean-Michel Charlier, σεναριογράφου και συνεργάτη του Μοέμπιους στο Blueberry ενώ το ρομπότ-πειρατής πετάει ατάκες παρόμοιες του Captain Haddock στο ΤενΤεν.      Εδώ για κάποιο λόγο υπογράφει ως Gyr αντί για Gir    

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ανασκόπηση - αναδρομή στο 2017 - Τι διάβασα μέσα στη χρονιά - μέρος ΣΤ'

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι αυτό το τόσο ενδιαφέρον θέμα που από ότι βλέπω παρακολουθούν όλο και λιγότεροι (σταθερά όμως, το τελευταίο μάλλον θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα το διαβάσει κανένας άλλος ή θα το περάσω μία εγώ μπας και βρω κανένα λάθος . Δε με νοιάζει κιόλας, ξεκινήσαμε θα το τελειώσουμε (να δω πως είναι και αυτό το συναίσθημα).   Είχαμε μείνει στην απρόσμενα καλή εντύπωση που μου έκανε το Quelques pas vers la lumiere, οπότε είναι πάρα πολύ ταιριαστό το ξεκίνημα της σημερινής δημοσίευσης:   La licorne     Όποιος παρακολουθεί τις σχετικά πρόσφατες παραγωγές στα BD, τα διακεκριμένα και δημοφιλή νέα γαλλικά κόμικ, αποκλείεται να μην έχει πέσει και πάνω στο Licorne. Σημείο αναφοράς, αγαπημένο των κριτικών και των λιστών. Με μία λέξη; ΜΑΠΑ. Έχει όλα τα μειονεκτήματα της γαλλικής σχολής. Μπερδεμένο σενάριο χωρίς λόγο, με απίστευτες ευκολίες κάπου και λογικά άλματα, αδιάφορο θέμα που πλασάρεται σαν σούπερ ενδιαφέρον (η μεγάλη του Χόντο σχολή) παλ χρώματα να βγάζουν μία αύρα κουλτούρας και πχιότητας και σχέδιο με άποψη; Ή απλά μέτριο; Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι να το τελείωσα, μπορεί και να το έκανα, με 1000 ζόρια όμως. Τι μας λέει; Αναγεννησιακό genetic engineering με ολίγη από εκκλησιαστική συνωμοσία (τι πρωτότυπο...) και μία πρωτότυπη ματιά σε πλάσματα των θρύλων. Βαρέθηκα τις αδερφότητες, τις συνωμοσίες, τα φοβερά μυστικά που θα συνταράξουνε τον κόσμο. Μπάστα! Ακολουθεί η εκδοχή της "Σειρήνας" να δείτε τι τράβηξα.   Le Roy des Ribauds     Από την άλλη για την προηγούμενη κριτική μου μπορεί να έφταιγε και το ότι είχα διαβάσει μία πραγματικά καλή μεσαιωνική περιπέτεια εκείνο το διάστημα, δυστυχώς έχω βρει μόνο τον 1ο της τόμο. Εδώ οι Brugeas/Tullhoat που κάπου είχαμε κουβεντιάσει νομίζω ότι θα αναλάβουν Κόναν, δίνουν απλή περιπέτεια, ιστορικά επιβεβαιωμένες συνωμοσίες σα βάση της ιστορίας, μιλάμε για τον 12ο αιώνα, ότι προηγήθηκε του 100ετούς, με την Ελεονόρα της Ακουϊτανίας στο επίκεντρο των τότε εξελίξεων. Σφιχτό με δυνατό σχέδιο, περιμένω με ενδιαφέρον να διαβάσω και τα υπόλοιπα, όπως και οι αγγλόφωνοι αναγνώστες καθώς και σε σκανλέισο μόνο ο 1ος τόμος υπάρχει. Μπορώ επίσης να παραδεχθώ ότι δεν είμαι αντικειμενικός γιατί και εδώ κυριαρχουν τα παλ πχιοτικά χρώματα, αλλά αυτό μου άρεσε. Έτσι!  
Le troisieme Testament - Julius     Την Τρίτη Διαθήκη φαντάζομαι την ξέρουμε εδώ στο GC χάριν και στο εξαιρετικό scanlation του αγαπητού μας Τεκ @ngramm. Aυτό που δεν είχα διαβάσει είναι το spin-off Julius που περιγράφει την προέλευση αυτής της 3ης Διαθήκης και την ιστορία του Ρωμαίου Julius που συχνά πυκνά αναφερόταν. Και εδώ το στήσιμο και η ιδέα έγιναν από κοινού από τους Ντοριζόν, Αλίς. Μετά τον πρώτο τόμο όμως ανέλαβε ο Αλίς και πλέον έχει αναλάβει τη συγγραφή και το σχέδιο είναι του Montaigne. Να πω την αμαρτία μου; Αυτό μου άρεσε περισσότερο. Δεν ξέρω αν ήμουν σαφής στην πρώτη σημερινή κριτική, αλλά ΕΧΩ ΜΠΟΥΧΤΙΣΕΙ με εκκλησιαστικές μεσαιωνικές συνωμοσίες στα γαλλικά ιστορικά κόμικ μου. Αυτό είναι μία ρωμαϊκή, παλαιοχριστιανική, κριτική ματιά στην πρωτοχριστιανική εποχή, στη γέννηση των θρησκειών, το μεσσιανισμό. Ο Julius είναι ενδιαφέρον τύπος (και ο Κόνραντ ήταν, αλλά ο Ιούλιος με έκανε πιο κλικ) και γενικά ρέει πάρα πολύ πιο ευχάριστα. Ο δε Αλίς ότι έχω διαβάσει δικό του μου άρεσε. Σε 2 βδομάδες βγαίνει και 5ος τόμος, τον περιμένω.   Mauvais genre     Να αλλάξουμε λίγο θέμα. Μία αληθινή ιστορία που συγκλόνισε τη Γαλλία του μεσοπολέμου είναι το θέμα αυτού του έργου. Η ιστορία του Paul Grappe ο οποίος για να γλιτώσει τον πόλεμο ντυνόταν και ζούσε σα γυναίκα. Το παράδοξο του ότι αυτό το έκανε όχι από αρχική διεμφυλικότητα αλλά για να είναι μαζί με τη γυναίκα του και ο τρόπος που εν τέλει στην πορεία άλλαξε σεξουαλικότητα ή έστω αυτό του δημιούργησε ψυχολογική αστάθεια κάνουν την ιστορία τόσο ενδιαφέρουσα για τους Γάλλους. Τα τελευταία χρόνια έχει βγει βιβλίο, κόμικ, ταινία, προφανώς η όλο και πιο ανοιχτή συζήτηση για τον σεξουαλικό προσδιορισμό κάνουν όλο και πιο επίκαιρη αυτή την ιστορία των 90 ετών. H δημιουργός είναι η Κλοέ Κρυσοντέ και με απλό σχέδιο, αλλά άμεσο δίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που σε κρατάει, ενώ πολύ όμορφη είναι και η χρήση του κόκκινου χρώματος σε ένα α/μ κατά τα άλλα έργο. Δεν το έχω δει σε άλλη γλώσσα, αλλά νομίζω ότι ακόμα και στη δική μας θα μπορούσαμε να το δούμε λόγω θέματος.   The property     H Rutu Modan θα έρθει στο προσεχές Athens ComicdomCon, όπως διάβασα κάπου εδώ μέσα. Λίγο πριν είχα δει σε λίστες βραβευμένων το παρόν έργο και το διάβασα. Εδώ και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τις θετικές κριτικές. Μία εβραϊκή ιστορία γερόντων επιζησάντων, ένα ειδύλλιο που υπήρχε πριν τους Ναζί, μία ιδιοκτησία που άλλαξε χέρια με όχι και τόσο σαφή τρόπο. Μία εγγονή συνοδεύει τη γιαγιά της στη Βαρσοβία όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε από το Ισραήλ που ζει τώρα για να διεκδικήσει την ιδιοκτησία της. Είναι προφανέστατο ότι η γιαγιά φέρεται τουλάχιστον περίεργα, κρυμμένα μυστικά κλπ κλπ κλπ. Το έργο έχει υλικό, αλλά σε καμία στιγμή δεν απογειώνεται, παραμένει ήπιο, χαμηλό. Τελειώνει και λες τώρα γιατί; Είχε τόσες δυνατότητες, γιατί έτσι γλυκανάλατο; Ξέρω γω; Ρωτήστε την Ρούτου τώρα που θα τη δείτε. Αν κάτι μου άρεσε, είναι τα κλισέ για τους εβραίους από μία εβραία.     Histoire sans heros     Σήμερα το θέμα θα μας φανεί αρκετά τετριμένο, αλλά το 1977 με το δυστύχημα της Ουρουγουάικης ομάδας να είναι ελάχιστα χρόνια πριν, το θέμα αεροπορική τραγωδία σε μέρος μακριά από σωστικά ήταν αρκετά επίκαιρο. Ο Βαν Χάμε δίνει με τη γνωστή του μαεστρία, μία δική του εκδοχή στο θέμα, πλέκει όμορφα τους ετερόκλητους χαρακτήρες παίζει με τις κρυφές ή φανερές ιστορίες τους δίνει λύση, ήρωες, αντιήρωες και έναν απρόσμενο σωτήρα. 20 χρόνια μετά τόσο στην πραγματικότητα, όσο και στην ιστορία οι Dany/Van Hamme δίνουν τη συνέχεια της ιστορίας με πολλούς από τους τότε ήρωες να επανέρχονται και να μας φωτίζουν πλευρές που είχαν μείνει μυστικές. Μία περιπέτεια από έναν σεναριογράφο που ξέρει να μας δίνει τέτοιες όσο ελάχιστοι και ένα σχέδιο που είναι χαρακτηριστικό της εποχής, αλλά σήμερα μοιάζει αρκετά ξεπερσμένο.    Λίγο έμεινε, μία ή δύο δημοσιεύσεις ακόμα. Υπομονή  

Kurdy Malloy

Kurdy Malloy

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.8

Approche sur Centauri/Approaching Centauri       Τι συμβαίνει άραγε όταν συναντιούνται δύο θρύλοι; Μήτε ανυψώνονται θάλασσες και βυθίζονται βουνά; Μήτε δημιουργούνται αστέρες και χάνονται ήλιοι ολάκεροι; Μήτε καταστρέφεται το σύμπαν όπως το ξέρουμε; Όχι, όταν δύο υπερθρύλοι συναντιούνται και ενώνουν τα ταλέντα τους, γεννιούνται διαμάντια σαν το Approche sur Centauri. Ο λόγος για τον ιερέα του λοβκραφτιανού σύμπαντος Philippe Druillet και τον εραστή της επιστημονικής φαντασίας, Moebius.          Και ποιος καλύτερος τρόπος να εκθέσεις μια τέτοια δουλειά από το να την βάλεις στο πρώτο τεύχος του (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) καλύτερου Ευρωπαϊκού περιοδικού κόμικς, του Metal Hurlant; Στο τεύχος Νο.1 που κυκλοφόρησε πρωτοχρονιά του 1975 οι δύο γίγαντες δημοσίευσαν δύο συνεργασίες τους μεταξύ άλλων προσωπικών project, αυτή και το "Rut" (διαβάστε το εδώ στα Ελληνικά). Οι Αγγλόφωνοι αναγνώστες είχαν την χαρά να δουν πρώτη φορά το εξασέλιδο πόνημα 12 χρόνια αργότερα στο τέταρτο άλμπουμ της συλλογής από την Epic, "Moebius 4: The Long Tomorrow & Other Science Fiction stories".          Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου κάνει την αντίστροφη μέτρηση για το άλμα στο υπερδιάστημα. Ένας πιλότος κατά την διάρκεια του άλματος σπάει το χωροχρονικό συνεχές και βρίσκεται ξαφνικά έρμαιο του απόλυτου τρόμου, δαιμόνων χωρίς όνομα και κακού που τον τυφλώνει και τον σημαδεύει για πάντα. Έχοντας πλέον επιστρέψει στο σώμα του το οποίο είναι γεμάτο εμετούς, αποκρύπτει την εμπειρία από τους συναδέλφους του και η ιστορία κλείνει με αυτόν να έχει ένα βλέμμα που μαρτυρά ότι ποτέ ξανά δεν θα είναι ο ίδιος.        Είναι πραγματικά μια ιστορία που παίζει με το μυαλό σου. Η άψογη χημεία ενός μάστερ του τρόμου με έναν από τους καλύτερους εικονογράφους της ιστορίας έχει ως αποτέλεσμα έξι σελίδες βγαλμένες από τον χειρότερο εφιάλτη των αναγνωστών. Ακόμα πιο έντονη την αναγνωστική εμπειρία κάνει το γεγονός πως όσο ο κοσμοναύτης είναι σε limbo/αστρικό ταξίδι και συναντά το κακό χωρίς όνομα, δεν υπάρχει καθόλου κείμενο. Στα δικά μου μάτια οι δημιουργοί το άφησαν βουβό υπονοώντας πως δεν υπάρχουν λόγια αρκετά για να το περιγράψουν.    

Θρηνωδός

Θρηνωδός

×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.