Μετάβαση στο περιεχόμενο

Blogs

Ένα αναπάντεχο βράδυ με τον Jacques Tardi..

Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που κάθεσαι αμέριμνος στον καναπέ σου και ψάχνεις τα κομιστικά δρώμενα που μπορείς να επισκεφτείς, όταν ανακαλύπτεις πως ένα μουσείο κόμικς στην Βασιλεία φιλοξενεί μια έκθεση με αυθεντικές σελίδες και σκίτσα ενός από τους αγαπημένους σου κομίστες, ίσως του αγαπημένου σου εν ζωή. Ο λόγος για τον Jacques Tardi, τον ογκόλιθο του Γαλλοβελγικού νουάρ/πολάρ και πολιτικού κόμικ. Με συνοπτικές διαδικασίες βγήκαν εισιτηριάκια με το τραίνο και το προχθεσινό παρασκευιάτικο απόγευμα εγώ και η Μαριάννα κατηφορίσαμε προς το cartoonmuseum της Βασιλείας για να ζήσουμε ίσως το πιο επεισοδιακό απόγευμα της μέχρι τώρα εμπειρίας μας βλέποντας λάιβ διάσημους δημιουργούς. Ήταν μια ευκαιρία που δεν θα άφηνα με τίποτα να πάει χαμένη, ειδικά όταν σκεφτόμουν πως ο άνθρωπος είναι 72 χρονών και αρκετά πεσμένος οπότε δεν ήξερα αν θα είχα ξανά ευκαιρία να τον δω.      Φτάνουμε στις 5 στο μουσείο και ένας υπάλληλος που καθάριζε τον χώρο μας είπε ότι οι πόρτες θα άνοιγαν 6:30. Κάναμε μια βόλτα και γυρίσαμε εκεί στις 6:10, βλέποντας με λύπη πως ο χώρος ήταν ήδη τίγκα στον κόσμο. Αφού παραπονεθήκαμε στον βλαμμένο υπάλληλο που μας έδωσε λάθος πληροφορίες (και δεν ήταν η τελευταία φορά μέσα στην μέρα) πήγαμε στον δεύτερο όροφο και κάτσαμε όρθιοι για να ακούσουμε την ομιλία. Η έκθεση θα διαρκέσει ~4 μήνες και την πρώτη μέρα ήρθε ο ίδιος ο δημιουργός να πει δυο λόγια και να γνωρίσει το κοινό του εις τας Ελβετίας. Η ομιλία δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν από την υπεύθυνη της γκαλερί που διάβαζε ένα φτιαχτό μονόλογο σχετικά με τις αρετές του Ταρντί στα Γερμανικά, με τον ίδιο να ανεβαίνει μόνο 5 λεπτά να πει δύο λόγια. Παρόλα αυτά πέταξε μια φοβερή ατάκα (στα Γαλλικά πάντα) όπου έδειξε μια αυθεντική σελίδα από την Διαφθορά (La Debauche) λέγοντας "αν προσέξετε πολύ, θα δείτε που έχω γ@μhσει τελείως το σχέδιο".      video-1541935137.mp4   Η ομιλία τελειώνει και μεις χαζεύουμε γύρω γύρω έχοντας στην πλάτη 5-6 Ταρντικά κόμικς, μπας και καταλάβουμε αν θα υπογράψει ή όχι. Τρώμε μια τεράστια ξενέρα για μια ακόμα φορά όταν μαθαίνουμε εκ των υστέρων πως στο ισόγειο έδιναν εισιτήρια για signing (προφανώς δεν ενημέρωσαν από την αρχή). Ο αριθμός; 10 για τον Ταρντί και 20 για την γυναίκα του Ντομινίκ Γκρανζ, η οποία ήρθε μαζί του για να προωθήσει έναν καινούργιο της δίσκο που θα παιζόταν το Σάββατο στο Volkshaus της Βασιλείας. Όταν όμως υπάρχουν στον χώρο 100+ άτομα για υπογραφές καταλαβαίνετε πως τα περιορισμένα 10 χαρτάκια έκαναν φτερά σε δευτερόλεπτα.  Εν τέλει πήρα ένα για την Ντομινίκ, έκατσα στην ουρά και περίμενα καρτερικά για μια ευκαιρία που ίσως καθόταν για να δω τον ίδιο. Στα χέρια κρατούσα το Ici Meme και η Μαριάννα την πρώτη Γαλλική έκδοση του πρώτου τεύχους της Adele Blanc Sec.        Η αναμονή στην ουρά ξεπέρασε τις 2 ώρες, σε έναν μικρό χώρο με κάκιστο εξαερισμό. Επιτέλους εμφανίζεται ο Ταρντί μετά το τέλος μιας συνέντευξης που έκανε στον τρίτο όροφο για ένα τοπικό κανάλι και προς τεράστια μου έκπληξη όχι μόνο υπογράφει αλλά σκιτσάρει στον καθένα από ένα σκίτσο σχετικό με το κόμικ που του έφερναν. Αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια γιατί είδα πως η γκαλερίστα που καθόταν δίπλα του μάζευε στο χέρι τα εισιτήρια, καταλαβαίνοντας πως οι πιθανότητες μου έστω για μια υπογραφή μειώνονταν με το λεπτό. Αφού υπογράφει και σκιτσάρει για τους 9 από τους 10 που είχαν το μαγικό χαρτάκι (προφανώς όλοι γνωστοί της γκαλερί, το βύσμα υπάρχει τελικά παντού) μένει μια ουρά από άτομα που είχαν χαρτάκι είτε για την Γκρανζ είτε καθόλου. Εμείς ήμασταν 3οι σε αυτή την ομάδα και βλέπουμε τους μπροστινούς να αρχίζουν τις εντάσεις με την γκαλερίστα, φωνάζοντας στα Γερμανικά και τα Γαλλικά πως ήρθαν από όλες τις γωνιές της χώρας για να τον δουν και πως είναι ανεπίτρεπτο που έβγαλαν μόνο 10 χαρτάκια όταν ήξεραν πως θα γινόταν ο χαμός.          Εν τέλει η ένταση χτύπησε κόκκινο, έπεσαν φωνές και οι μισοί της ουράς έφυγαν αγανακτισμένοι και βρίζοντας. Ο μέσος όρος ηλικίας του κόσμου ξεπερνούσε τα 65, και εκεί που θα περίμενες πως οι "πολιτισμένοι" Ελβετοί δεν θα δημιουργούσαν τέτοια θέματα, οι από πίσω μας άρχισαν (μετά από δύο ώρες αναμονής και φιλικής κουβέντας) να φωνάζουν πως είχαμε έρθει μόλις πριν και πως τους πήραμε την θέση.  Καθαρά επειδή μας είδαν ξένους και πίστεψαν πως μπορούσαν να παίξουν το χαρτάκι του ντόπιου για να μας κάνουν να φανούμε τζαμπατζίδες. Δυστυχώς για αυτούς έπεσαν στο λάθος άτομο, γιατί όταν έχεις φάει Ελληνική ουρά στην μούρη πάμπολλες φορές (όλοι ξέρουμε πως ανάβουν τα αίματα σε τέτοιες περιπτώσεις) δεν υπάρχει περίπτωση να ενδώσεις σε κάτι τόσο αρχάριο  Το λοιπόν, δεν πήγαμε πουθενά, η γκαλερίστα τελικά αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να αφήσει άλλους δέκα να πάρουν υπογραφή και σκίτσο. Μέσα σε αυτούς και εμείς       Αποτίμηση; Ο Ταρντί είναι τρομερά αξιόλογος άνθρωπος και υπομονετικός όσο δεν πάει. Ανέβηκε φουλ στα μάτια μου που έκατσε στην ηλικία του 2+ ώρες να υπογράφει και να σχεδιάζει πάνω από 20 σκίτσα, όντας φιλικός σε όλους (όσο φιλικός του επέτρεπε να είναι η ιδιοσυγκρασία του και ο σχετικά στρυφνός του χαρακτήρας). Ρώταγε σε ποιο όνομα να υπογράψει, έβλεπε ποιο κόμικ του έφερνες και σχεδίαζε στην εσωτερική σελίδα κάτι σχετικό. Και αυτός και η Ντομινίκ μου άφησαν καλή εντύπωση, δεδομένων των συνθηκών και της αποπνικτικής ατμόσφαιρας που επικρατούσε. Μακάρι να μπορέσω να τους ξαναδώ και να είναι καλά για χρόνια ακόμα να δημιουργούν. Δεν μπορώ δυστυχώς να πω το ίδιο για το όλο event, αφού για δεύτερη φορά σε μικρό διάστημα που πήγα σε ελβετική διοργάνωση (η άλλη μια συναυλία των Uriah Heep τέλη Οκτώβρη) το στήσιμο της εκδήλωσης ήταν κάκιστο. Μηδέν οργάνωση και διαχείριση του κόσμου, κακή συμπεριφορά των υπεύθυνων αλλά και του κοινού που πιστέψτε με, μπορεί να γίνει πιο ζωώδες και από το Ελληνικό που το θεωρούμε ίσως απολίτιστο σε τέτοιες περιπτώσεις.       Όταν καταλάγιασε ο χαμός της μάχης, κατάφερα και ξέκλεψα δύο κουβέντες μαζί του συζητώντας για το νέο του κόμικ I, Rene Tardi (Stalag Ib) βγάζοντας και μια σέλφι (στην οποία με κοίταγε καλά καλά μέχρι να καταλάβει τι κάνω με το κινητό  ). Είπε πως θα ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, αν βρεθεί κάποιος να τον καλέσει...

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Μια μέρα στο Grandvaux

Στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, ή Λεμάν για τους ντόπιους, υπάρχει το Grandvaux. Στην Ελβετία, είναι γνωστό για τα κρασιά του, αλλά οι τρεις φίλοι που έφτασαν εκεί ένα ηλιόλουστο μεσημέρι του Νοέμβρη, δεν πήγαν για το λόγο αυτό, παρότι οινόφιλοι. Κατέβηκαν από το τρένο και αφού συμβουλεύτηκαν τα κινητά τους, πήραν τον ανηφορικό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό. Κάποια στιγμή, κοίταξαν προς τα πίσω και αντίκρισαν αυτό...     Πήραν κουράγιο και συνέχισαν...   Μετά από αρκετά λεπτά, μπήκαν στις σκιές του οικισμού. Κοιτάζοντας ολόγυρα, παρατήρησαν μια γνώριμη φιγούρα να κάθεται σε ένα παγκάκι...     Πλησίασαν και από εκεί το μάτι τους έπεσε πάνω σε μια πλατεΐτσα που έφερε το όνομα του αγαπημένου τους δημιουργού κόμικς: Place Hugo Pratt. Αλαλάζοντας κυριολεκτικά από χαρά (τουλάχιστον οι δύο εκ των τριών) όρμησαν προς το άγαλμα ενός αγέρωχου ναυτικού που ρεμβάζει εδώ και χρόνια, όρθιος, στητός και χαλαρός ταυτόχρονα.     Στο Grandvaux έζησε τα τελευταία του χρόνια και πέθανε ο Hugo Pratt. Πολύ κοντά στο σπίτι του, έχει στηθεί ένα χάλκινο άγαλμα-φόρος τιμής στον γνωστότερο χαρακτήρα του, τον Κόρτο Μαλτέζε, παρόμοιο με αυτό που βρίσκεται στην Ανγκουλέμ. Η θέα από το σημείο αυτό είναι εκπληκτική. Το μάτι χάνεται στους αμπελώνες της περιοχής, κολυμπάει στα νερά της λίμνης, όχι πολύ μακριά από τη Λωζάνη, και τελικά σκαρφαλώνει όλο δέος στις πλαγιές των Άλπεων. Ο Κόρτο δεν κοιτάζει προς την Ιταλία ή σε κάποιο άλλο μέρος της γης, αλλά προς τον ουρανό, όπως τον φαντάστηκε και τον σχεδίασε ο Pratt. Σύμφωνα με την πινακίδα, το άγαλμα φιλοτέχνησε ο Livio Benedetti και ο γιος του και στήθηκε το 2007. Έχει μάλιστα την «έγκριση» του ίδιο του Pratt, με τον οποίο ο Benedetti ήταν εγκάρδιος φίλος.         Ακριβώς κάτω από το Place Hugo Pratt, οι βρίσκεται το Caveau Corto, ένα μαγαζί στο οποίο ο επισκέπτης μπορείς να θαυμάσει έργα του Pratt (αυθεντικές σελίδες; μάλλον όχι...) και να πιει κρασί με τον Κόρτο στην ετικέτα. Προς μεγάλη τους λύπη, ωστόσο, ήταν κλειστό.       Ένας ευγενικός γεράκος, πιθανότατα γείτονας του περί ου ο λόγος, έδωσε στην παρέα οδηγίες για το κοιμητήριο του χωριού. Αφού κουβέντιασαν για λίγο έξω από την τελευταία κατοικία του, προχώρησαν στον κεντρικό δρόμο. Κοντοστάθηκαν όταν αναγνώρισαν μια λεξούλα με τέσσερα γραμματάκια που τους ήταν ιδιαίτερα οικεία. Περιεργάστηκαν το κτίριο και ένας από αυτούς χτύπησε το κουδούνι. Το σουσάμι άνοιξε και μπήκαν στα γραφεία της Cong, της εταιρείας που διαχειρίζεται τα δικαιώματα για τα κόμικς του Pratt. Τους υποδέχθηκε μια επιφυλακτική υπάλληλος που όμως τους μίλησε ευγενικά και τους έδωσε τη δυνατότητα να ρίξουν μια και δυο ματιές στο χώρο. Μπορώντας μονάχα να φανταστούν τι θησαυροί κρύβονται στα εσωτερικά δωμάτια, συνέχισαν τον δρόμο τους...     Αριστερά: το σπίτι όπου έζησε από το 1983 ως το θάνατό του, ο Pratt Δεξιά: η είσοδος στα γραφεία της Cong   Στο μικρό νεκροταφείο του Grandvaux, ανάμεσα σε περιποιημένα δέντρα και λουλούδια, βρήκαν τον τάφο του Hugo Pratt. Η πέτρινη καρδιά δεν ήταν η μόνη «παρέμβαση» των θαυμαστών που κατά καιρούς είχαν ακολουθήσει την ίδια διαδρομή με τους τρεις φίλους. Ανάμεσα στα φυτά που κυριεύουν το μνήμα, κείτονται ένα άδειο μπουκάλι κρασιού, πινέλα, στυλό, μπλάνκο, ακόμη και μια οδοντόβουρτσα...     Ένα πανέμορφο ταξίδι που σχεδόν ποτέ δεν τόλμησα να ονειρευτώ, είχε φτάσει στο τέλος του. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli! 

GeoTrou

GeoTrou

 

Τα αριστουργήματα δεν τα αγγίζεις

Law & Order. SVU. S03E15 "Execution"

Έχουνε πάει σε ένα μετανιωμένο θανατοποινίτη για να πάρουν πληροφορίες για έναν συγκρατούμενό του. Μαζί τους έχουν τον πατέρα του θύματος του συγκεκριμένου θανατοποινίτη προκειμένου να τον εκβιάσουν συναισθηματικά (είπαμε. μετανιωμένος). Πάνω που έχει τελειώσει η συνάντηση και ο θανατοποινίτης ετοιμάζεται να γυρίσει στο κελί του, τον ρωτάει ο πατέρας   "I need to know what my son's Iast moments were Iike. Did he say anything?"   "No, sir. You don't need the image of your boy dying with my voice in your head telling you how."   Χτες ξαναείδα το επεισόδιο. Πριν από λίγο σκεφτόμουν κάποιον που έπιασε ένα αριστούργημα και το "συνέχισε". Με τα ίδια ονόματα ως χαρακτήρες, στο ίδιο σύμπαν, θεωρητικά με τα ίδια χαρακτηριστικά. Όχι κεκαλυμμένο φόρο τιμής. Κανονική συνέχεια. Και μου ήρθε στο μυαλό αυτή η σκηνή, αυτή η ατάκα. You don't need the image of your boy dying with my voice in your head telling you how. Ο εραστής ενός αριστουργήματος δεν χρειάζεται στο μυαλό του τέτοιες εικόνες. Όπως λχ έχω διαγράψει από το μυαλό μου την εικόνα του πατέρα μου όταν πέθανε. Αχνοθυμάμαι πράγματα και δεν το σκαλίζω. Γιατί δεν χρειάζεται  Ήταν αυτός που ήταν τα προηγούμενα 34χρόνια  Υπερεπαρκείς εικόνες και εμπειρίες  

Και όποιος πει "μα θέλω να διαβάσω κι άλλες περιπέτειες του τάδε", "μα μπορεί κάποιος κάπου να ξαναδώσει ένα αριστούργημα", δεν ήταν ποτέ εραστής του συγκεκριμένου αριστουργήματος. Μπήκε μόνο για το σεξ. Ούτε για την επαφή, ούτε για την αγάπη, ούτε για την τρυφερότητα, τη συντροφικότητα, το χιούμορ και τη παρέα. Για τον πήδο μπήκε διότι ήταν trophy wife και που ξέρεις, μπορεί να του ξανακάτσει οργασμός σαν εκείνον που είχε κάποτε με εκείνη. Αλλά δεν ήταν ποτέ ερωτευμένος μαζί της, δεν πίστεψε ποτέ πως ήταν μοναδική     Πως πάει η ατάκα? "you'll never meet another one like me?" "well, if I wanted someone like you, I would never leave you"      

germanicus

germanicus

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.13

L'homme est-il bon?     Μετά από καιρό φτάνουμε να συζητήσουμε για μια από τις αγαπημένες μου μικρές ιστορίες του άφταστου Γάλλου, μια από τις πιο αποθεωμένες του για τα μηνύματα και την δομή τους, ίσως η μοναδική μικρή που στέκεται επάξια δίπλα στα μεγαθήρια του Garage Hermetique, Arzach και άλλων. Ο λόγος για το L'homme est-il bon?  ή Is Man good? , μια δεκασέλιδη έγχρωμη ομορφιά που είδε τα φώτα της δημοσιότητας στο Pilote #744 το 1974, βγήκε στα Αγγλικά σε αυτόνομο τεύχος από το Heavy Metal το 1978 και συμπεριλήφθηκε στην συλλογή Moebius 4: The Long Tomorrow & Other Science Fiction Stories της Marvel to 1987. Από τότε έχει κυκλοφορήσει κάμποσες φορές είτε αυτόνομο είτε ως μέρος πολυθεματικού περιοδικού σε διάφορες γλώσσες.    Το πρώτο καρέ αυτής της ιστορίας επιστημονικής φαντασίας μας φέρνει σε μια άγονη περιοχή του πλανήτη Vune όπου υπάρχει ένας μοναδικός βράχος και ένας χαμένος από την υπόλοιπη αποστολή κοσμοναύτης. Έχοντας καταλάβει ότι τα τρομακτικά πλάσματα που ζουν στον πλανήτη τον κυνηγούν, ανεβαίνει πάνω στον βράχο μπας και καταφέρει να σωθεί. Αφού τον γκρεμίσουν, οι εξωγήινοι θα τον αιχμαλωτίσουν, θα τον γδύσουν και θα ξηλώσουν ένα από τα αυτιά του για να το δοκιμάσει ο αρχηγός της φυλής. Δυστυχώς για αυτόν η γεύση του ωμού ανθρώπινου αυτιού είναι άθλια, με αποτέλεσμα να το φτύσει, ο λαός του να εξαγριωθεί και να πετάξει τον άνθρωπο στην ίδια ερημιά που τον αιχμαλώτισε, γυμνό και να αιμορραγεί με ένα αυτί λιγότερο.      Ξεκινώντας από τα βασικά, ας σχολιάσουμε τον πολύ έξυπνο τίτλο. Όταν πρωτοδιαβάζει κανείς την ιστορία και γνωρίζοντας την γραφή του Μοέμπιους και τις ανησυχίες του, περιμένει έναν κάποιο κοινωνικό σχολιασμό πάνω στην καλοσύνη ή μη του ανθρώπινου είδους. Εκ των υστέρων ο τίτλος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απλή κυριολεξία, αφού ρωτάει αν ο άνθρωπος έχει ωραία γεύση, με τον ίδιο τρόπο που στην πραγματικότητα μας ένας άνθρωπος θα ρώταγε π.χ. για ένα γουρούνι αν είναι καλό. Όχι σαν χαρακτήρας ή σαν πάστα γουρουνιού, αλλά αν είναι εύγευστο και αξίζει να το φάει.    Εδώ υπάρχει ένα άριστο παράδειγμα της συνήθους τακτικής του Ζιρό να ταπεινώνει τον άνθρωπο και να του θυμίζει ότι είναι ένα ακόμα ζώο, υποτιμώντας τον όπως ο ίδιος υποτιμά όλα τα άλλα πλάσματα. Στο Is Man good? ο άνθρωπος είναι το ζώο που έχει στριμωχτεί στο κυνήγι, που γδύνεται και ταπεινώνεται, που "δοκιμάζεται" και αφού αποδειχθεί ότι είναι κακής ποιότητας, πετιέται στα σκουπίδια με πλήρη αδιαφορία της ύπαρξης του.     Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο ανάλυσης της ιστορίας μιας και είναι από αυτές που έχουν δεκάδες ερμηνείες. Στο εισαγωγικό σημείωμα ο ίδιος γράφει πως ισοπεδώνει τόσο τον άνθρωπο που δεν βάζει τα "εξωγήινα τέρατα" να τον ρεζιλέψουν επειδή είναι αδύναμος ή η τεχνολογία του ανεπαρκής, ή ακόμα γιατί είναι μειωμένης νοημοσύνης αλλά απλούστατα για την γεύση του ως φαγητό. Επισημαίνει πόσο σημαντικό είναι που επέλεξε το αυτί ως το κομμάτι της δοκιμής, αφού υποστηρίζει πως ως σχήμα παραπέμπει σε έμβρυο και επειδή στον κινέζικο βελονισμό στο αυτί υπάρχουν όλα τα ζωτικά όργανα, όταν τα τέρατα το δοκιμάζουν, δοκιμάζουν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.    Αδιαμφισβήτητα ένα ακόμα εξαιρετικό δείγμα γραφής του μάστερ των κόμικς. Ο αυθόρμητος τρόπος που έγραψε και σχεδίασε την ιστορία και η γρήγορη ροή της θα αποτελούσαν πρόδρομο του Αρζάκ. 

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ποιος έβαλε αυτές τις παλιόκουτες μες στη μέση;

Μετά από μια μακρά περίοδο αποχής, ο GC blogger της καρδιάς σας (ή ίσως και άλλων μερών του σώματός σας) επιστρέφει με μια ιστορία για μια κορυφαία φιγούρα των κόμικς: τον Will Eisner.      Ο Eisner επί το έργω (1941)   Η καριέρα του Eisner ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '30, με εικονογραφήσεις για pulp περιοδικά και στριπ για το Wow, What a Magazine!. Όταν το περιοδικό έκλεισε μετά από τέσσερα τεύχη, ο Eisner αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Jerry Iger, συντάκτη του Wow, What a Magazine!, όπερ και εγένετο η Eisner & Iger. Αν και οι συνεντεύξεις των δύο ιδρυτών δε συμφωνούν μεταξύ τους, φαίνεται πως το στούντιο ιδρύθηκε το 1936 και έκλεισε το 1939. Ο Eisner, θέλοντας να δείξει σε έναν πελάτη ότι πρόκειται για μια σοβαρή επιχείρηση με αρκετά μέλη, υπέγραφε με διαφορετικά ψευδώνυμα, όπως Willis B. Rensie (το Eisner ποδανά), Carl Heck, W. Morgan Thomas κ.ά. Το στούντιο, που αργότερα προσέλαβε νέους καλλιτέχνες (μεταξύ των οποίων οι Jack Kirby και Bob Kane), παρήγαγε πολλά στριπάκια και τα πήγε πολύ καλά από οικονομικής άποψης, δεδομένων των συνθηκών της εποχής.       Flash forward. 2011 περίπου, New Jersey. Ο καλλιτέχνης και συλλέκτης Joseph M. Getsinger, αγνοώντας όλα αυτά, πέφτει πάνω σε έναν αληθινό θησαυρό: κούτες ενός φίλου του που περιέχουν χιλιάδες πλάκες εκτύπωσης παμπάλαιων στριπ. Ερευνώντας, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για δημιουργίες κυρίως του Eisner, από τα χρόνια του στο Wow, What a Magazine! και την Eisner & Iger. Αρχικά εξέδωσε ο ίδιος ένα μέρος αυτών, σε μια φθηνή έκδοση με σπιράλ. Μερικά χρόνια αργότερα, η μικρή, αλλά βραβευμένη εκδοτική Locust Moon, έμαθε για την ύπαρξη αυτών των πλακών εκτύπωσης και αποφάσισε να εκδώσει (μέσω Kickstarter) έναν υψηλής ποιότητας τόμο υπό τον τίτλο The Lost Work of Will Eisner. Σε αυτόν περιλαμβάνονται το ντετεκτιβίστικο Harry Karry, που είχε τρέξει στο Wow, What a Magazine!, και το ακόμα πιο άγνωστο Uncle Otto, από την περίοδο της συνεργασίας με τον Iger.         Και να φανταστείτε όλη αυτή η έρευνα ξεκίνησε ψάχνοντας να βρω στριπάκια για την ενότητα του Στριπ της Εβδομάδας.  Αυτά προς το παρόν. Μέχρι το επόμενο entry...  Excelsior and eat your broccoli! 

GeoTrou

GeoTrou

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.12

Split, the little space pioneer   Μετά από μια αρκετά μεγάλη παύση ελέω άλλων ασχολιών και καλοκαιριού, το παπιομπλογκ επιστρέφει με μια ακόμα μοεμπική ιστορία. Αυτή τη φορά όμως και σε συμφωνία με το όλο ράθυμο κλίμα, η ιστορία που επιλέχθηκε είναι ρηχή, χιουμοριστική, ελαφριά και σουρεαλιστική. Χωρίς το υποβόσκον μήνυμα των προηγουμένων (και των επόμενων φυσικά) η συγκεκριμένη αναφέρεται και για λόγους πληρότητας του αφιερώματος.       Το Split: The little space pioneer ήταν μια προσπάθεια του Μοέμπιους να συνδέσει την αγαπημένη του επιστημονική φαντασία με gag χιούμορ. Ο Split λοιπόν είναι ένας μοναχικός κοσμοναύτης που επισκευάζει για πέμπτη φορά το ανδροειδές του που όλως τυχαίως έχει θηλυκή μορφή και του ικανοποιεί τις όποιες "ανάγκες" του. Ελα όμως αυτή τη φορά που κάτι πήγε στραβά και το ρομπότ ξύπνησε με άγριες διαθέσεις, δέρνοντας τον Split για την σοβινιστική του συμπεριφορά απέναντι της και τον μηδενικό σεβασμό που της δείχνει και την χρησιμοποιεί. Η ιστορία κλείνει με μια πραγματικά επική ατάκα όπου ο Split, κλειδαμπαρωμένος για να γλιτώσει την μανία του ρομπότ αναφωνεί με απογοήτευση πως "Η μαλακία ακόμα ζει και βασιλεύει σε αυτό το διαστημόπλοιο".     Αν αξίζει κάτι να σημειώσουμε, είναι η στάση του Μοέμπιους απέναντι στις γυναίκες. Τουλάχιστον στα δικά του έργα, αν και δεν χρησιμοποιούσε συχνά θηλυκούς χαρακτήρες (πόσο μάλλον πρωταγωνιστές στους οποίους το θηλυκό φύλλο έχει ελάχιστη εκπροσώπηση), όσες φορές το έκανε τους σεβόταν και δεν τους υπονόμευε έμμεσα ή άμεσα. Δυστυχώς δε μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το Blueberry στο οποίο δεν έγραφε τα σενάρια βέβαια και οι γυναίκες είχαν (όχι αποκλειστικά) διακοσμητικό και δευτερεύοντα ρόλο. Στο Split τοποθετείται χιουμοριστικά κατά της αντικειμενοποίησης των γυναικών, μια αντίδραση που υπάρχει ακόμα και σε ένα άψυχο μηχάνημα. Βέβαια, πολύ πιθανό στην προκειμένη να μην εντρύφησε σε τίποτα απ'όλα αυτά ο δημιουργός και απλά να του φάνηκε αστείο, ποτέ δεν ξέρεις με τον Ζιρό.       Το δισέλιδο κόμικ δημοσιεύθηκε στον τέταρτο τόμο της συλλογής της Epic, "Moebius 4 - The Long Tomorrow & other science fiction stories". 

Θρηνωδός

Θρηνωδός

ΑΣΤΟ

Διάβασα πρόσφατα το 11ο επεισόδιο του Βίου του Σκρουτς Μακ Ντακ στο περιοδικό Κόμιξ #49      Με παραξένεψαν 2-3 καρέ όπου ο Σκρουτζ συνομιλεί  με έναν τζέντλεμαν ονόματι Άστορ.            Και λέω από μέσα μου "Astor? Astor? Wtf is Astor? Δεν μου θυμίζει τίποτα. Το 11ο επεισόδιο το έχω διαβάσει και στο παλιό Κόμιξ  #110 και στον τόμο του Βίου και δεν το θυμόμουν καθόλου το όνομα. Ποιος είναι αυτός βρε παιδιά; Εγώ μόνο κάτι τσιγάρα Άστορ θυμάμαι.     Ξέθαψα λοιπόν τα παλαιά μου τεύχη και τον τόμο και όπως ήταν αναμενόμενο:       Ποιος ήταν λοιπόν ο Τζων Τζέικομπ Άστορ ο 4ος που δεν μας μετέφρασε ο Τερζόπουλος;
Ζάπλουτος Αμερικανός που χάθηκε όπως τόσοι άλλοι στην τραγωδία του Τιτανικού     Σκάλισα λίγο στο διαδίκτυο και (για να υπερασπιστώ λίγο και τον Τερζόπουλο) διάβασα ότι ναι μεν ο Ντον Ρόσα στα πρωτότυπα σχέδια γράφει το όνομα τού J J Astor, ωστόσο (και) οι Αμερικανοί εκδότες παρέλειψαν το όνομα στην έκδοση του Βίου.   Δεν ξέρω αν ισχύει, πάντως κάτι σκαν που πέτυχα είναι έτσι      Θα είχε ενδιαφέρον, αν κάποιος διαθέτει το Άρτιστς Εντίσιον του Βίου να μας ενημερώσει για το τι γράφει σε εκείνες τις σελίδες. 

tik

tik

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.11

The Artifact     Προσωπικά ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα που θεωρώ σημαντικά στους σοβαρούς ή κωμικούς παραμυθάδες είναι η σωστή απόδοση της οπτικής. Αν κάποιος γνωρίζει πως να αποδόσει σωστά μια κατάσταση χρησιμοποιώντας τον λόγο και το σχέδιο μέσα από τα περιβάλλοντα όπως πρέπει είναι ικανός να πει σε 2-3 σελίδες ότι άλλοι λιγότεροι ικανοί χρειάζονται δεκάδες. Στην συγκεκριμένη ιστορία ο Μοέμπιους τονίζει ακριβώς αυτό, την σημασία της οπτικής και το πως πρέπει να περνάει από τον αφηγητή στον αναγνώστη.      Η τετρασέλιδη ιστορία ξεκινά με δύο ανθρώπους κοσμοναύτες που έχουν προσγειωθεί σε ένα τεράστιο πλανήτη και πιστεύουν πως έπιασαν την καλή όταν βλέπουν τον ορυκτό του πλούτο. Όταν συναντούν ένα ερημωμένο τεράστιο κάστρο στις όχθες μιας παραλίας αποφασίζουν να το εξερευνήσουν μόνο για να θαφτούν ζωντανοί μετά από έναν σεισμό. Ο σεισμός δεν είναι τίποτα άλλο από το πόδι ενός παιδιού που παίζει με την μητέρα του στην παραλία και χαλάει το κάστρο από άμμο που του έφτιαξε ο πατέρας του.      Ο Μοέμπιους εμπνεύστηκε αυτή την ιστορία σε κάποιες διακοπές του στο νησί Re (σε ένα παλιότερο ή/και ίδιο ταξίδι προς αυτό τον προορισμό είχε σκαρφιστεί το "The Detour") περπατώντας στην παραλία. Η παραλία κατέχει ιδιαίτερα συμβολικό ρόλο στο μυαλό του, αφού αποτελεί την ένωση της θάλασσας/υποσυνείδητο με την ξηρά/συνειδητό. Περπατώντας σε αυτήν ποτέ δεν ξέρεις τι αντικείμενο θα ξεβράσει από το υποσυνείδητό σου. Η ιστορία παίζει πολύ όμορφα με το μοτίβο του εγωκεντρισμού του ανθρώπινου είδους και του πόσο ασήμαντο είναι τελικά μέσα στο σύμπαν.      Η ιστορία περιλήφθηκε σίγουρα στον 4ο τόμο της Epic "The Long Tomorrow and other science fiction stories", αλλά δεν μπόρεσα να βρω Γαλλικό τίτλο ή αν υπήρξε κάποια Γαλλική έκδοση αυτόνομη ή σε περιοδικό μέσω bdoubliees. Αν κάποιος βρει κάποια πληροφορία, προφανώς ευπρόσδεκτη.  

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Τζίμης ο Χέντριξ

Δε θα πω πολλά σε αυτό το θέμα. Μόνο ότι ο -κατά πολλούς- κορυφαίος κιθαρίστας έβερ έχει απεικονιστεί από διάφορους κομίστες ανά τον κόσμο. Όχι απαραίτητα μέσα σε κόμικς, αλλά και σε portfolio. Επέλεξα μερικά, έτσι, για τ' οφθαλμόλουτρο.   Μακράν τα πιο γνωστά είναι τα ντελιριακά σχέδια του Moebius. Και δεν είναι και λίγα:              Ο Robert Crumb από τη μεριά του έχει κάνει μια «εικονογράφηση» του Purple Haze, απολύτως ταιριαστή στην τριπαριστή αίσθηση του τραγουδιού:       Από εκεί και πέρα, το μενού έχει Γιάννη Καλαϊτζή...     ... David Mack...     ... και Bill Sienkiewicz, που εικονογράφησε τη βιογραφία Voodoo Child: The Illustrated Legend of Jimi Hendrix:         Αυτά για σήμερα. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες ωραίες εικόνες εκεί έξω. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!

GeoTrou

GeoTrou

Προελληνικά

Κάπου στο 1976-1978, όταν ήμουν 4-6 χρονών, διάφορες ημέρες, έμενα στο σπίτι της γιαγιάς μου, προφανώς ενόσω δούλευαν οι γονείς μου. Ένα ημιυπόγειο στη Φυλής. Μια στιγμή που μου έχει εντυπωθεί έντονα είναι τα μεσημέρια, νομίζω στις 15:00, αφού είχαν τελειώσει οι ραδιοφωνικές ειδήσεις των 14:30, και ξεκίναγαν οι αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού και τα δρομολόγια των πλοίων.  Εκεί άκουγα ονόματα μυθικά, ονόματα περίεργα, ονόματα ξενικά. Ονόματα που ήταν τόσο προφανές πως δεν συσχετίζονταν με τη γλώσσα που μιλούσα. Σίφνος, Σέριφος, Κύθνος, Σίκινος κ.ο.κ. Πάντα μου προξενούσαν μαγικά όνειρα. Δυστυχώς, επειδή ουδέν καλόν αμιγές κακού και τούμπαλιν, όταν έφτασα στην ηλικία που θα μπορούσα να τα εξερευνήσω μόνος μου, εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν πλέον στη χώρα και τα ανακάλυψε ταυτόχρονα το υπόλοιπο σύμπαν.   Τα χρόνια πέρασαν και κάποτε έμαθα ότι καλώς μου φαίνονταν πολλά από αυτά τα ονόματα ξενικά.  Δεν είναι τοπωνύμια που έδωσε το Ινδοευρωπαϊκό φύλο που ήρθε στην άκρη της χερσόνησσου του Αίμου κάπου στα τέλη της 3ης χιλιετίας πΧ. Είναι τα τοπωνύμια που βρήκαν και κράτησαν     Ποιος ήταν σε αυτό το χώρο πριν τους Έλληνες? Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά τους? Τι γλώσσα μίλαγαν? Πως τους έλεγαν? Ενδιαφέροντα (ΙΜΗΟ) ερωτήματα. Δεν έχω εντρυφήσει σε αυτό το σημείο της Ελληνικής ιστορίας. Δεν τις ξέρω τις απαντήσεις. Είμαι τρομερά ημιμαθής  Καταλαβαίνω όμως πως δεν είναι και προφανείς οι απαντήσεις. Είναι πράγματα που συνέχεια διερευνούνται και συνέχεια νέες ανακαλύψεις οδηγούν σε νέες θεωρίες και σε μια καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων.    Κάποιοι Αρχαίοι Έλληνες τους αποκαλούσαν Πελασγούς. Κάποιοι άλλοι όμως διατείνονταν πως οι Πελασγοί ήταν Έλληνες  Υπήρχαν ακόμα Πελασγοί στους ιστορικούς χρόνους, που κατοικούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές. Μίλαγαν όμως Ελληνικά? Μίλαγαν "βαρβαρικά"? Μπερδεμένες οι πληροφορίες απ'ότι καταλαβαίνω  Στη Λήμνο, για παράδειγμα, ξέρουμε ότι την κατέκτησε κάπου το 510πΧ ο Μιλτιάδης (ο γνωστός) και έδιωξε τους Πελασγούς που την κατοικούσαν1. Εκεί έχουμε βρει και την Στήλη των Καμινίων2 με ένα κείμενο γραμμένο με Ελληνικούς χαρακτήρες αλλά σε μια γλώσσα που μοιάζει με Ετρουσκικά.      Συνδέονται οι Πελασγοί με τους Ετρούσκους? Είναι ένα τυχαίο γεγονός? Δεν την ξέρω την απάντηση και από τα όσα διαβάζω δε νομίζω ότι συμφωνούν και οι ειδήμονες σε μια απάντηση     Όπως είναι προφανές, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να ξεδιαλύνουν ποιες από τις λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες είναι "δικές τους", Ινδοευρωπαϊκές, ποιες τις δανείστηκαν από τους γείτονες τους και ποιες βρήκαν στον Ελλαδικό χώρο όταν έφτασαν. Ακόμα όμως και αυτές που βρήκαν, δεν είναι απαραίτητα λέξεις των Προελλήνων. Κάποιες τις δανείστηκαν οι Προέλληνες από τους τότε γείτονές τους.   O Robert Beekes ήταν ένας Ολλανδός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Leiden εξειδικευμένος στην ΙνδοΕυρωπαϊκή γλώσσα3. Το βιβλίο του Comparative Indo-European Linguistics: An Introduction είναι ένα από τα βασικά συγγράμματα στην ανάλυση των ΙνδοΕυρωπαϊκών γλωσσών, τη συγκριτική μελέτη μεταξύ των, την ανάλυση των αλλαγών μεταξύ των και της προσπάθειας αναδημιουργίας της αρχικής γλώσσας. Ένα άλλο βιβλίο που έγραψε ήταν το Pre-Greek: Phonology, Morphology, Lexicon, όπου προσπαθεί να ανακαλύψει ποιες ήταν οι λέξεις που βρήκαν οι Έλληνες όταν ήρθαν εδώ     Μην θεωρήσετε θέσφατο το ότι θα δείτε. Είναι ένας επιστημονικός κλάδος που συνέχεια εξελίσσεται. Η λέξη που χθες θεωρούσαμε πως ήταν Ινδοευρωπαϊκή, σήμερα άνετα μπορεί η μελέτη να δείξει πως δεν είναι. Όπως σε κάθε κλάδο, έτσι και εδώ δεν συμφωνούν οι ειδήμονες στα πάντα μεταξύ τους. Προσωπικά, από τα όσα έχω διαβάσει, καταλαβαίνω τα εξής.   1. νθ μέσα στη λέξη? Προελληνική  2. σσ/ττ μέσα στη λέξη? Προελληνική 3. δεν το είχαν στον τόπο τους και το βρήκαν εδώ? Προελληνική. (αν και αυτό εδώ είναι συμπέρασμα και όχι αποδεικτικό στοιχείο ) μάνι μάνι μπορείτε να οραματιστείτε πως θα δείτε πράγματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα, πράγματα που έχουν σχέση με το λάδι, πράγματα που έχουν σχέση με το αμπέλι  Οι άνθρωποι,κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν από κάποιες απέραντες στέπες όπου κυριαρχούσε ο μεγάλος επουράνιος πατέρας     Θα τις αντιγράψω όπως τις βρίσκω μέσα σε αυτές τις 195 σελίδες. Ο Beekes τις καταγράφει κατά είδος. Ξεκινάει με τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα, μετά έχει τα ορυκτά, μετά την πανίδα κ.ο.κ. Δεν θα τις αντιγράψω όλες, αλλά θα σταχυολογήσω μόνο όσες φαίνονται ενδιαφέρουσες (κυρίως όσες έχουν επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας και αντιλήφθηκα ότι έχουν επιβιώσει  ). Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κάποιες θα σας ξαφνιάσουν όταν διαπιστώσετε πως τις χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, διότι η μορφολογία τους και οι ήχοι που έχουν, δεν είναι πράγματα που συναντάμε στα Ελληνικά. λχ Ιβίσκος     Φύση και φυσικά φαινόμενα αστεροπή (αστραπή) βάραθρον βυθός γη δρόσος Ευρίπος θάλασσα Ίδη ίρις καιάδας κολοφών κρύσταλλος νήσος πέτρα σάλος σάμος (λόφος, εξ'ου Σάμος, Σάμη) σπήλαιον στραγξ (squeezed out drop, εξ΄ου στραγγίζω) φάραγξ   Ορυκτά άνθραξ κασσίτερος μέταλλον μίλτος (η μίλτος. το ορυκτό αιματίτης που παράγει κόκκινο χρώμα. εξ'ου και το Μιλτιάδης) μύδρος πέλλα (λίθος. από εδώ μπορεί να βγαίνει και το τοπωνύμιο) σήραγξ σκύρος (εξ'ου σκυρόδεμα )  τοπάζιον ύαλος χέραδος (εξ'ου χαράδρα) ψίμυθος   Χλωρίδα ακακία αχράς (άγρια αχλαδιά) δάφνη ελαία θάμνος κόμαρος κυπάρισσος κώνος (το κουκουνάρι) μύρτος πτελέα (φτελιά) ρητίνη σφένδαμος αμυγδάλη άρακος (αρακάς) ασφάραγος (σπαραγγι) ερέβινθος (ρεβύθι) κάρυον (καρύδι) κέλυφος κολοκύνθη κύαμος κυδώνια λάπαθον (άλλως αγριοσέσκλο) σύκον τεύτλον άνηθον δίκταμνον ελλέβορος θρυαλλίς κορίαννον (κορίανδρος) κώνειον μίνθη (μέντα) σίλφιον σινάπι στρυχνον (εξ'ου στρυχνίνη) φάρμακον φλόμος (εξ'ου φλομώνω) ασφόδελος αψίνθιον ιβίσκος κισσός κλων (εξ'ου κλωνάρι) μαλάχη (μολόχα) νάρθηξ νάρκισσος σχοίνος υάκινθος ίσκαι (ίσκα) μύκης (μύκητας)   Πανίδα ασπάλαξ κνώδαλον φάλλαινα γυψ κόλυμβος (είδος πουλιού. από αυτά που ζούνε σε υδρότοπους και τα λένε βουτηχτάρια. εξ'ου κολυμβάω) πελεκάν πέρδιξ ράμφος χελιδών βάτραχος σαύρα φρύνη γάδος έγχελυς (χέλι) κυπρίνος σμαρίς (μαρίδα) σπάρος συαγρίς αστακός κάβουρος καρκίνος κόχλος (εξ'ου κοχλιός) όστρακον ακρίς κάνθαρος κηφήν κώνωψ σκορπίος   Γεωργία άχυρα λέκιθος μέδιμνος στάχυς ασταφίς κάμαξ (ένα κομμάτι που ξύλου για να στηρίζει το αμπέλι. εξ'ου καμάκι) σταφυλή   Φαγητό τάριχος (ψάρι ή κρέας που έχει συντηρηθεί με πάστωμα, κάπνισμα ή αποξήρανση. εξ'ου ταριχεύω)   Άνθρωπος αστράγαλος βλέννα βρόγχος γναθμός (γνάθος) δάκτυλος ισχίον κορυφή  λαιμός λάρυγξ μαστός μασχάλη μήνιγξ μύσταξ οσφύς οφθαλμός πόσθη πρυμνός ράχις σιαγών σφόνδυλος φαλακρός φαλλός φάρυγξ (... λες και βρήκαν τον άνθρωπο σε αυτό τον τόπο  ) βράγχος δίψα κιρσός λέμφος λήθαργος μώλωψ φλύκταινα   Ρούχα και κοσμήματα αρβύλη σάνδαλον τήβεννα χλαίνα (χλαμύδα)   Εξοπλισμός και εργαλεία κουζίνας τάπης (τάπητας) θύλακος κιβωτός κυψέλη λάρναξ λήκυθος μάρσιππος πίθος (πιθάρι) κύπελλον λεκάνη φιάλη άτρακτος δίκελλα μάστιξ μάχαιρα σκέπαρνος φάτνη δίκτυον σαγήνη (μεγάλο δίχτυ ψαρέματος, εξ'ου σαγηνεύω) θώραξ ξίφος πέλεκυς πλάστιγξ τόξον χαλινός (χαλινάρι) άμαξα βρόχος κανών κόλλυβος (οποιοδήποτε νόμισμα μικρής αξίας, εξ'ου κόλλυβα) μάγγανον μηχανή μοχλός οβελός πάσσαλος πίναξ πλέθρον πόρπη ράβδος σφενδόνη σφραγίς φάκελος φάλαγξ   Κατασκευές αίθουσα βαλανείον εστία εσχάρα θάλαμος θησαυρός θόλος καλύβη κιγκλίς λαβύρινθος μέγαρον μέλαθρον πάγασα (θύρα, εξ'ου το τοπωνύμιο στη Θεσσαλία που έδωσε το όνομα στον κόλπο) πλίνθος πύργος τύμβος γέφυρα λαύρα (στενός δρόμος -> Λαύρειον) ψαλίς   Κοινωνία άναξ άνθρωπος βασιλεύς θέμις θεράπων μαστροπός πρύτανις σπατάλη τύραννος λάφυρα όμιλος πόλεμος στίφος κήρυξ κόλαξ μάρτυς φύλαξ   Πολιτισμός άμιλλα βαλβίς κάλπη κόλαφος κολοσσός ίαμβος κιθάρα κώδων λύρα σάλπιγξ σύριγξ τύμπανον φόρμιγξ διθύραμβος θίασος θρίαμβος Άρπυια ήρως κορύβαντες νύμφη σάτυρος Σφίγξ ψυχή   Επίθετα ακραιφνής βάναυσος βδελυρός καθαρός κολοβός μάκαρ μακεδνός (ψηλός, λεπτός, για δέντρα. εξ'ου Μακεδόνες) μαλθακός μικρός νωχελής σαθρός σαλός (εξ'ου σαλεύω) στρεβλός στρογγύλος φαύλος   Αφηρημένες εκφράσεις απάτη βλάβη θάμβος θαύμα θέα θόρυβος κίνδυνος μόχθος σπάνις   Ρήματα δέφω (μαλακώνω με το χέρι. το ρήμα που χρησιμοποιούσαν για "αυνανίζομαι") θάλπω (ζεσταίνω) καλύπτω καχλάζω (to splash, bubble. εξ'ου κοχλάζω) κυβερνάω κυβιστάω κυλίνδω (γυρνάω, εξ'ου κύλινδρος) κύπτω (εξ'ου επίκυψη. δεν ξέρω άμα και το σκύβω βγαίνει από εκεί) λέπω/λεπτός/λεπτύνω μισέω (μισώ) ραίνω ρέμβομαι/ρόμβος σιωπάω σκαρδαμύσσω (to blink, twinkle. εξ'ου ασκαρδαμυκτί) στρέφω σφίγγω τρέφω τρώγω φληναφάω (to babble. εξ'ου φληναφήματα) χαράσσω ψεύδομαι ψιθυρίζω   Επιρρήματα αίφνης εξαπίνης   Ήχοι και επιφωνήματα βόμβος δούπος (dull heavy sound, γδούπος) κτύπος (Stong noise, cracking, stamping)   Ονόματα θεών, επίθετα θεών, μυθολογικοί χαρακτήρες Αθήνη (Αθηνά) Απόλλων Άρης Αριάδνη Άρτεμις Ασκληπιός Άτλας Αχιλλεύς Διόνυσος Ειλείθυια Εκάτη Ερινύς Εριχθόνιος Ερμής Ήρα Ήφαιστος Ιαπετός Κάβειροι Κάδμος Κέρκωπες Οδυσσεύς   Τοπωνύμια και ονόματα εθνών Αιθίοπες Αττικός/Ατθίς Δαναοί Ηλύσιον Θεσσαλία Κέως (Κέα) Λήμνος Όθρυς Όλυμπος Παρνασσός Φαιστός Φοίνικες Ωκεανός (εδώ σίγουρα του ξέφυγαν πολλά. Κόρινθος. Τίρυνθα, Όλυνθος και οτιδήποτε με νθ. Λυκαβηττός, Υμηττός και οτιδήποτε με ττ/σσ)   ========= Φαντάζομαι πως πήρατε μια καλή γεύση   Δεν είναι πλήρης. Προελληνική είναι και η λέξη νήσσος λχ. Τα 2 σσ αλλά και το ότι δεν υπάρχουν νησιά στη στέππα  Έφτασαν εδώ, τα είδαν, ρώτησαν τι είναι, τους είπαν και έδεσε το γλυκό. Δεν είναι ούτε χωρίς πράγματα για τα οποία άλλοι διαφωνούν. Για τον Αχιλλέα λχ έχω διαβάσει ότι συσχετίζεται με τα νερά. Είναι αυτό το "αχ" εκεί μέσα. Όπως σε Αχέροντα, Αχελώο, Ίναχο. Είναι η Ινδοευρωπαική ρίζα για το νερό, στη μορφή που ξέμεινε σε εμάς και η οποία στους Ρωμαίους έγινε aqua. Δεν αντέγραψα ούτε όλες τις λέξεις. Υπήρχε λχ μια μεγάλη ποικιλία λέξεων γύρω από το αμπέλι. Αυτές οι λέξεις όμως δεν έχουν φτάσει σε εμάς.   Πρόσθετο-ξεκάρφωτο. Το 1868 ο Γερμανός γλωσσολόγος August Schleicher έγραψε ένα μικρό μύθο/παραμύθι/ιστορία όπου προσπαθούσε να δείξει το πως μάλλον ακούγονταν η αρχική ΙνδοΕυρωπαϊκή γλώσσα. Η συγκεκριμένη ιστορία είναι γνωστή ως Schleicher's fable wiki   Avis akvāsas ka. Avis, jasmin varnā na ā ast, dadarka akvams, tam, vāgham garum vaghantam, tam, bhāram magham, tam, manum āku bharantam. Avis akvabhjams ā vavakat: kard aghnutai mai vidanti manum akvams agantam. Akvāsas ā vavakant: krudhi avai, kard aghnutai vividvant-svas: manus patis varnām avisāms karnauti svabhjam gharmam vastram avibhjams ka varnā na asti. Tat kukruvants avis agram ā bhugat   Μετάφραση στα Αγγλικά The Sheep and the Horses [On a hill,] a sheep that had no wool saw horses, one of them pulling a heavy wagon, one carrying a big load, and one carrying a man quickly. The sheep said to the horses: "My heart pains me, seeing a man driving horses." The horses said: "Listen, sheep, our hearts pain us when we see this: a man, the master, makes the wool of the sheep into a warm garment for himself. And the sheep has no wool." Having heard this, the sheep fled into the plain   Μέσα στα χρόνια άλλοι γλωσσολόγοι την έχουν "ξαναγράψει" σύμφωνα με τα όσα προτάσσουν τα πιο σύγχρονα ευρήματα/μελέτες. Παραθέτω μια του 2013, πλην όμως σε φωτογραφία, αφού ο η/υ στο σπίτι είναι κομματάκι παλιός και δεν μπορεί να αναγνωρίσει όλους τους χαρακτήρες που υπάρχουν για να αποδώσουν διαφορετικούς ήχους  

  Άμα θέλετε να ακούσετε μια εκδοχή  Τη μόνο που "αναγνωρίζω" είναι το equus ή πως διάολο το προφέρουν, που είναι το ίππος. Απλώς εμείς κάναμε π το κ  Να σημειώσω ότι στη ταινία Prometheus του Ridley Scott, ο Fassbender (το ανδροειδές) απαγγέλλει τον μύθο κάνοντας μια εξάσκηση για την επερχόμενη συνάντηση με τους Engineers.          Ας γυρίσουμε λοιπόν στις ρίζες μας και ας πετάξουμε από το λεξιλόγιο μας όλες αυτές τις λέξεις που έφεραν αυτοί οι Ινδοευρωπαίοι εισβολείς!         

germanicus

germanicus

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.10

Comte de Noël métal 77 / Christmas on Lipponia     Το ενδιαφέρον του Μοέμπιους για το περιβάλλον και η οικολογική στάση που κρατάει στις περισσότερες ιστορίες του είναι πλέον γνωστό. Το είδαμε στο Ktulu μερικές καταχωρήσεις πίσω, το είδαμε και στο Ballade στην αρχή αυτού του Blog. Σε αυτή την χριστουγεννιάτικη ιστορία όμως, ο μάστερ αλλάζει επίπεδο και προβάλει την οικολογική του συνείδηση με έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο τρόπο από τις άλλες δύο. Εδώ δεν χρησιμοποιεί τον Λοβκραφτιανό τρόμο ούτε την σχέση με την φύση υπό την απόλυτη σκοπιά του Ballade, εδώ παίζει μεταξύ ενός Γαλλικού εθίμου και ενός βάρβαρου "σπορ" τοποθετώντας το θύμα στην θέση του θύτη.      Το 1977 του ζητήθηκε από το Metal Hurlant να γράψει μια χριστουγεννιάτικη ιστορία για το 24ο τεύχος του ερχόμενου Δεκέμβρη. Κάνοντας περίεργους συνειρμούς, ξεκίνησε από το κλασικό μοτίβο των χριστουγεννιάτικων αγγέλων, πέρασε στις γαλοπούλες (μα δεν είναι προφανής ο συνειρμός; και οι δύο φτερά έχουν) και το πως ανατρέφονται και σφάζονται κατά χιλιάδες για το χριστουγεννιάτικο Γαλλικό τραπέζι. Ένας θάνατος που δεν βρίσκει εκ πρώτης άδικο ή βάναυσο, αλλά παράλογο. Στην συνέχεια πέρασε στο κυνήγι και στην πρακτική των κυνηγών να εκτρέφουν πουλιά μόνο και μόνο για να τα απελευθερώσουν και να τα σκοτώσουν. Με γνώμονα αυτά τα τρία κεντρικά σημεία, το μυαλό του γέννησε το βασικό σενάριο του "Comte de Noël métal 77" ή, όπως είναι η Αγγλική μετάφραση του τέταρτου τόμου της Epic, "Christmas on Lipponia".      Δύο άνθρωποι κυνηγοί βρίσκονται στον πλανήτη Barascalpoe καταδιώκοντας δύο Lippon, ομιλούντα ιπτάμενα ανθρωπόμορφα πλάσματα με τρομακτικά πρόσωπα. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι οδηγούνται σε παγίδα και πως το σπορ του κυνηγιού που τους "φέρνει πιο κοντά στην φύση" αυτή τη φορά θα γυρίσει εναντίον τους. Τα δύο Lippon, ο Zori και ο Crapo φέρνουν τους κυνηγούς μέσα στην πόλη τους όπου και παλουκώνονται μπροστά στα μάτια του πληθυσμού των Lippon ενώ ταυτόχρονα ο αρχηγός τους φωνάζει με στόμφο "We now declare hunting season for man, open!".      Η φύση πληρώνει τα ανθρώπινα σφάλματα με τον χειρότερο τρόπο. Γεγονός που έχει αποδειχθεί πολλάκις και ο Μοέμπιους εδώ χρησιμοποιώντας την φαντασιακή οπτική του και με μέσο την επιστημονική φαντασία το επιβεβαιώνει. Άλλωστε συχνά ανέφερε πως θα απολάμβανε να δει τα ζώα να αντεπιτίθενται στις θηρωδίες που έχουν υποστεί από τον ανθρώπινο πολιτισμό πνευματικά και υλικά. Εκ των υστέρων και 11 χρόνια μετά την δημιουργία του "Christmas on Lipponia", δήλωσε πως τους δύο ανθρώπους θα τους σκότωνε ψυχικά και όχι σωματικά όπως και έκανε. Σε 3 σελίδες πάντως είπε περισσότερα με τα σκίτσα του απ'ότι άλλοι λένε σε δεκάδες σελίδες πάνω στο θέμα της ασέλγειας στην φύση.     

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Un regista un'avventura - L'uomo di Salamina

Είχα σκοπό το blog να το κρατήσω αποκλειστικά σε κομιξικό πλαίσιο, αλλά είπα να κάνω μια ατασθαλία, για το μεγάλο μου πάθος. Για να κρατήσω τα προσχήματα, έκλεψα την ιδέα του τίτλου από τη συλλογή κόμικς "Un uomo un'avventura" της Sergio Bonelli.  Σε κάθε «τεύχος» της σειράς, θα ασχολούμαι με έναν αγαπημένο μου σκηνοθέτη.     Για αυτή την πρώτη φορά επέλεξα κάτι hardcore για τους περισσότερους, τον Νίκο Γραμματικό. Υπέροχος σκηνοθέτης ο Γραμματικός. Ένας auteur που κάνει μεν προσωπικές ταινίες, αλλά, σε αντίθεση με άλλους του ελληνικού κινηματογράφου, δεν έχει κολλήσει στις προσωπικές του εμμονές. Οι μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας που έχει σκηνοθετήσει και γράψει, είναι οι Κλειστή στροφή (1991), Η Εποχή των δολοφόνων (1993), Απόντες (1996), Ο Βασιλιάς (2002) και Αγρύπνια (2005).   Σκηνή από την Εποχή των Δολοφόνων   Πιστεύω αξίζει να δει κανείς σε τι ιστορικό πλαίσιο έγιναν τα πρώτα βήματα του Γραμματικού. Το ντεμπούτο του και η δεύτερη ταινία του βγήκαν σε μια περίοδο που θεωρείται μεταβατική για τον ελληνικό κινηματογράφο. Είχε προηγηθεί η καταστροφική δεκαετία του 1980, με την παραγωγή να μειώνεται δραματικά, τις εισπράξεις των ελληνικών ταινιών να κάνουν ελεύθερη πτώση και πολλές αίθουσες να κλείνουν. Μεταξύ 1990 και 1994, εμφανίστηκαν κάποιες πιο φρέσκες ταινίες από νέους σκηνοθέτες, οι οποίες προετοίμασαν το έδαφος έδαφος για τις (θετικές σε γενικές γραμμές) αλλαγές που θα ερχόντουσαν από τα μέσα των 90's κι έπειτα. Την Κλειστή στροφή δεν την έχω δει, αλλά είχε λάβει καλές κριτικές και ο Μηνάς Χατζησάββας είχε βραβευτεί για την ερμηνεία του. Όσο για την Εποχή των Δολοφόνων, πρόκειται για άρτιο μεν, ελαφρώς πρωτόλειο δε, bromance υπό τον μανδύα την καπαρντίνα του νεό-νουάρ.         Κι ερχόμαστε στα δύο του διαμάντια, που θεωρώ ότι απευθύνονται σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Οι Απόντες κοιτάζουν μια παρέα παιδικών φίλων, σε ένα διάστημα από το θρυλικό Ευρωμπάσκετ του 1987 μέχρι το Μουντιάλ του 1994, όπου έκανε την παρθενική της εμφάνιση η Εθνική Ελλάδος. Ακόμα κι αν ακούγεται υπερβολικό, τη θεωρώ μια από τις καλύτερες ταινίες με θέμα τη φιλία που μπορείτε να δείτε. Όχι ακριβώς η πιο όμορφη, αλλά σίγουρα από τις πιο ειλικρινείς και αληθινές. Κι αν νομίζετε ότι η γενιά αυτή δεν έχει και πολλά κοινά με τη δική σας (όποια κι αν είναι αυτή), θα πρότεινα να το ξανασκεφτείτε.  Στο αγαπημένο flix.gr μπορείτε να διαβάσετε μια εκτενέστερη ανάλυση για την ταινία.     Ο Βασιλιάς ρίχνει μια ματιά στην μικρότητα και τη σκληράδα της ελληνικής επαρχίας. Όπως έχει γράψει ο Βρασίδας Καραλής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, η ξενοφοβία των ντόπιων μετατρέπουν τον τόπο «όπου υποτίθεται ότι διαμένει η αυθεντική ελληνική φιλοξενία» σε «μέρος φυλάκισης και εξορίας». Παράλληλα, όπως κάνει και στους Απόντες, ο Γραμματικός τονίζει (χωρίς να διαλαλεί) πάγιες παθογένειες του κράτους και πτυχές της νεοελληνικής νοοτροπίας. Συγκλονιστική ταινία, το φινάλε χτίζεται σιγά-σιγά (ίσως πολύ σιγά για τα γούστα κάποιων) και η ένταση αυξάνεται ύπουλα.      Στον Βασιλιά, εστιάζοντας στα πρόσωπα ή φέρνοντάς την κάμερα σε εσωτερικούς χώρους, ο Γραμματικός καταφέρνει να κάνει ελαφρώς κλειστοφοβική μια τοποθεσία που κανονικά θα έφερνε ανάταση ψυχής   Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να εντοπίσω τη σκηνοθετική σφραγίδα του Γραμματικού. Δεν είμαι θεωρητικός για να «δω» λεπτομέρειες, αλλά δε φαίνεται να έχει κάποιο σήμα κατατεθέν, κάποιο ειδοποιό στυλ ως προς π.χ. τις γωνίες λήψεις. Όχι πως δεν έχει κάποια προσωπικά γνωρίσματα. Ένα από τα κύρια, είναι η νουάρ ατμόσφαιρα που υπάρχει στα περισσότερα έργα του, εξαιρώντας την Εποχή των Δολοφόνων που ανήκει ούτως ή άλλως σε αυτό το χώρο. Επιπλέον, καταφέρνει και εκμαιεύει εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς. Ο Μηνάς Χατζησάββας και ο Βαγγέλης Μουρίκης, τον οποίο ουσιαστικά καθιέρωσε με το Βασιλιά, είναι οι δύο συχνότεροι του συνεργάτες του. Ο Τάσος Νούσιας έπαιξε μερικούς από τους πρώτους του ρόλους σε φιλμ του Γραμματικού, κόντρα μάλιστα στο σημερινό του προφίλ του «σκληρού».   Το «πού» έχει ιδιαίτερη αξία για τον Γραμματικό. Η Σαλαμίνα, τόπος γέννησής του, πρωταγωνιστεί στους Απόντες και κάνει guest star στην Εποχή των Δολοφόνων, ενώ Ο Βασιλιάς εκτυλίσσεται σχεδόν αποκλειστικά σε κάποιο χωριό της Ηλείας. Ωραίο δεν είναι να φεύγει από την Αθήνα η κάμερα; Όταν πάλι παραμένει στην πρωτεύουσα, προτιμά να τραβάει σκοτεινούς δρόμους (η νουάρ αίσθηση που λέγαμε). Η μουσική είναι επίσης οργανικής σημασίας για τις ταινίες του. Στην Εποχή των Δολοφόνων, οι πρωταγωνιστές συχνάζουν σε ένα μπαρ που παίζουν οι Τρύπες και ο Αγγελάκας (πιθανώς η πρώτη του on screen εμφάνιση) έχει μερικά λόγια. Το soundtrack του Βασιλιά βασίζεται κυρίως σε μελωδίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έγραψε το πολύ ωραίο ομώνυμο κομμάτι. Στους Απόντες ακούγονται Pink Floyd, Ram Jam, Van der Graaf Generator αλλά και Τσιτσάνης. Είναι η ταινία που με ώθησε να ψάξω καλύτερα και εν τέλει να αγαπήσω τους Joy Division, μέσα από την παρακάτω σκηνή:   (Σημείωση: μου είχε πάρε αρκετά λεπτά ν' αναγνωρίσω τον Νούσια )   Ελπίζω να μην κούρασα. Δεν ξέρω πόσοι έχουν επαφή με τον Γραμματικό, ώστε να εκφράσουν γνώμη. Μην ανησυχείτε αξιότιμοι φιλομπροκολιανοί, θα ακολουθήσουν δημοφιλέστερες προσωπικότητες. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli! 

GeoTrou

GeoTrou

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.9

Barbe-Rouge et le cerveau-pirate / Blackbeard and the Pirate Brain     Το έτος 1972. Ο Μοέμπιους με 7 χρόνια δουλειάς στο Blueberry στην πλάτη του κάνει τα πρώτα του γενναία ανοίγματα στην επιστημονική φαντασία, στην αρχή ίσως της πιο παραγωγικής δεκαετίας στην καριέρα του. Έγραψε λοιπόν ένα σουρεάλ σεναριάκι εμπνευσμένο από τον Robert Sheckley και βασισμένο στην Αμερικανική επιστημονική φαντασία όπως την είχε τότε στο μυαλό του. Το πεντασέλιδο "Blackbeard and the Pirate Brain", ή αλλιώς "Barbe-Rouge et le cerveau-pirate" εκδόθηκε στο Pilote Annuel #1 και στον τέταρτο τόμο της συλλογής "Moebius 4 - The long tomorrow & other science fiction stories".      Μέσα από την ιστορία ο Μοέμπιους συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με την κλασική μεσαιωνική πειρατεία, τοποθετώντας έναν κοσμοναύτη, τον Boomy, στην παρέα ενός ρομπότ που νομίζει ότι ο Boomy είναι ο πειρατής Μαυρογένης και αυτό ο πρώτος ναύτης του. Ο Boomy παλεύει ταυτόχρονα να προσγειωθεί στον πλανήτη "Κασσιόπη" , να ξεφορτωθεί το αφεντικό του που τον πρήζει και να εξηγήσει στον Major V ότι έχει ψευδαισθήσεις, όταν πάνω στα νεύρα του πέφτει σε μια καταπακτή και λιποθυμά. Το ρομπότ θεωρεί τον καπετάνιο του νεκρό και τον κλειδώνει σε ένα διαστημικό φέρετρο απαγγέλοντας πειρατικά λόγια τιμής. Όταν ο Boomy ξυπνάει βρίσκεται καταδικασμένος να πλανιέται στο αχανές διάστημα μέσα σε μια κάσα και το αφεντικό του μιλάει με τον κατασκευαστή του ρομπότ ο οποίος έχει τρέλα με...τι άλλο; Τους πειρατές!       Μαύρο χιούμορ στα καλύτερα του. Βλέπεις έναν κακομοίρη να αργοπεθαίνει μέσα σε ένα κουτί στο διάστημα και παρόλα αυτά δεν παύεις να γελάς με το σουρεάλ στήσιμο και την μείξη των πρωταγωνιστών που θυμίζουν Ελληνικό δημόσιο  στην Αγγλική μετάφραση ο Boomy και το αφεντικό του μιλάνε σαν Ιταλοαμερικάνοι από το Κουίνς  .  Για ακόμα μια φορά ο Μοέμπιους παραδίδει κάτι πρωτότυπο και φρέσκο χρησιμοποιώντας συνταγές που ακόμα και τότε ήταν πολυφορεμένες. Αυτό και άλλα ξεχωρίζουν τους μεγάλους από τους τεράστιους.  Στην Γαλλική ο τίτλος είναι φόρος τιμής στο κόμικ Barbe Rouge του Jean-Michel Charlier, σεναριογράφου και συνεργάτη του Μοέμπιους στο Blueberry ενώ το ρομπότ-πειρατής πετάει ατάκες παρόμοιες του Captain Haddock στο ΤενΤεν.      Εδώ για κάποιο λόγο υπογράφει ως Gyr αντί για Gir    

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ανασκόπηση - αναδρομή στο 2017 - Τι διάβασα μέσα στη χρονιά - μέρος ΣΤ'

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι αυτό το τόσο ενδιαφέρον θέμα που από ότι βλέπω παρακολουθούν όλο και λιγότεροι (σταθερά όμως, το τελευταίο μάλλον θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα το διαβάσει κανένας άλλος ή θα το περάσω μία εγώ μπας και βρω κανένα λάθος . Δε με νοιάζει κιόλας, ξεκινήσαμε θα το τελειώσουμε (να δω πως είναι και αυτό το συναίσθημα).   Είχαμε μείνει στην απρόσμενα καλή εντύπωση που μου έκανε το Quelques pas vers la lumiere, οπότε είναι πάρα πολύ ταιριαστό το ξεκίνημα της σημερινής δημοσίευσης:   La licorne     Όποιος παρακολουθεί τις σχετικά πρόσφατες παραγωγές στα BD, τα διακεκριμένα και δημοφιλή νέα γαλλικά κόμικ, αποκλείεται να μην έχει πέσει και πάνω στο Licorne. Σημείο αναφοράς, αγαπημένο των κριτικών και των λιστών. Με μία λέξη; ΜΑΠΑ. Έχει όλα τα μειονεκτήματα της γαλλικής σχολής. Μπερδεμένο σενάριο χωρίς λόγο, με απίστευτες ευκολίες κάπου και λογικά άλματα, αδιάφορο θέμα που πλασάρεται σαν σούπερ ενδιαφέρον (η μεγάλη του Χόντο σχολή) παλ χρώματα να βγάζουν μία αύρα κουλτούρας και πχιότητας και σχέδιο με άποψη; Ή απλά μέτριο; Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι να το τελείωσα, μπορεί και να το έκανα, με 1000 ζόρια όμως. Τι μας λέει; Αναγεννησιακό genetic engineering με ολίγη από εκκλησιαστική συνωμοσία (τι πρωτότυπο...) και μία πρωτότυπη ματιά σε πλάσματα των θρύλων. Βαρέθηκα τις αδερφότητες, τις συνωμοσίες, τα φοβερά μυστικά που θα συνταράξουνε τον κόσμο. Μπάστα! Ακολουθεί η εκδοχή της "Σειρήνας" να δείτε τι τράβηξα.   Le Roy des Ribauds     Από την άλλη για την προηγούμενη κριτική μου μπορεί να έφταιγε και το ότι είχα διαβάσει μία πραγματικά καλή μεσαιωνική περιπέτεια εκείνο το διάστημα, δυστυχώς έχω βρει μόνο τον 1ο της τόμο. Εδώ οι Brugeas/Tullhoat που κάπου είχαμε κουβεντιάσει νομίζω ότι θα αναλάβουν Κόναν, δίνουν απλή περιπέτεια, ιστορικά επιβεβαιωμένες συνωμοσίες σα βάση της ιστορίας, μιλάμε για τον 12ο αιώνα, ότι προηγήθηκε του 100ετούς, με την Ελεονόρα της Ακουϊτανίας στο επίκεντρο των τότε εξελίξεων. Σφιχτό με δυνατό σχέδιο, περιμένω με ενδιαφέρον να διαβάσω και τα υπόλοιπα, όπως και οι αγγλόφωνοι αναγνώστες καθώς και σε σκανλέισο μόνο ο 1ος τόμος υπάρχει. Μπορώ επίσης να παραδεχθώ ότι δεν είμαι αντικειμενικός γιατί και εδώ κυριαρχουν τα παλ πχιοτικά χρώματα, αλλά αυτό μου άρεσε. Έτσι!  
Le troisieme Testament - Julius     Την Τρίτη Διαθήκη φαντάζομαι την ξέρουμε εδώ στο GC χάριν και στο εξαιρετικό scanlation του αγαπητού μας Τεκ @ngramm. Aυτό που δεν είχα διαβάσει είναι το spin-off Julius που περιγράφει την προέλευση αυτής της 3ης Διαθήκης και την ιστορία του Ρωμαίου Julius που συχνά πυκνά αναφερόταν. Και εδώ το στήσιμο και η ιδέα έγιναν από κοινού από τους Ντοριζόν, Αλίς. Μετά τον πρώτο τόμο όμως ανέλαβε ο Αλίς και πλέον έχει αναλάβει τη συγγραφή και το σχέδιο είναι του Montaigne. Να πω την αμαρτία μου; Αυτό μου άρεσε περισσότερο. Δεν ξέρω αν ήμουν σαφής στην πρώτη σημερινή κριτική, αλλά ΕΧΩ ΜΠΟΥΧΤΙΣΕΙ με εκκλησιαστικές μεσαιωνικές συνωμοσίες στα γαλλικά ιστορικά κόμικ μου. Αυτό είναι μία ρωμαϊκή, παλαιοχριστιανική, κριτική ματιά στην πρωτοχριστιανική εποχή, στη γέννηση των θρησκειών, το μεσσιανισμό. Ο Julius είναι ενδιαφέρον τύπος (και ο Κόνραντ ήταν, αλλά ο Ιούλιος με έκανε πιο κλικ) και γενικά ρέει πάρα πολύ πιο ευχάριστα. Ο δε Αλίς ότι έχω διαβάσει δικό του μου άρεσε. Σε 2 βδομάδες βγαίνει και 5ος τόμος, τον περιμένω.   Mauvais genre     Να αλλάξουμε λίγο θέμα. Μία αληθινή ιστορία που συγκλόνισε τη Γαλλία του μεσοπολέμου είναι το θέμα αυτού του έργου. Η ιστορία του Paul Grappe ο οποίος για να γλιτώσει τον πόλεμο ντυνόταν και ζούσε σα γυναίκα. Το παράδοξο του ότι αυτό το έκανε όχι από αρχική διεμφυλικότητα αλλά για να είναι μαζί με τη γυναίκα του και ο τρόπος που εν τέλει στην πορεία άλλαξε σεξουαλικότητα ή έστω αυτό του δημιούργησε ψυχολογική αστάθεια κάνουν την ιστορία τόσο ενδιαφέρουσα για τους Γάλλους. Τα τελευταία χρόνια έχει βγει βιβλίο, κόμικ, ταινία, προφανώς η όλο και πιο ανοιχτή συζήτηση για τον σεξουαλικό προσδιορισμό κάνουν όλο και πιο επίκαιρη αυτή την ιστορία των 90 ετών. H δημιουργός είναι η Κλοέ Κρυσοντέ και με απλό σχέδιο, αλλά άμεσο δίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που σε κρατάει, ενώ πολύ όμορφη είναι και η χρήση του κόκκινου χρώματος σε ένα α/μ κατά τα άλλα έργο. Δεν το έχω δει σε άλλη γλώσσα, αλλά νομίζω ότι ακόμα και στη δική μας θα μπορούσαμε να το δούμε λόγω θέματος.   The property     H Rutu Modan θα έρθει στο προσεχές Athens ComicdomCon, όπως διάβασα κάπου εδώ μέσα. Λίγο πριν είχα δει σε λίστες βραβευμένων το παρόν έργο και το διάβασα. Εδώ και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τις θετικές κριτικές. Μία εβραϊκή ιστορία γερόντων επιζησάντων, ένα ειδύλλιο που υπήρχε πριν τους Ναζί, μία ιδιοκτησία που άλλαξε χέρια με όχι και τόσο σαφή τρόπο. Μία εγγονή συνοδεύει τη γιαγιά της στη Βαρσοβία όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε από το Ισραήλ που ζει τώρα για να διεκδικήσει την ιδιοκτησία της. Είναι προφανέστατο ότι η γιαγιά φέρεται τουλάχιστον περίεργα, κρυμμένα μυστικά κλπ κλπ κλπ. Το έργο έχει υλικό, αλλά σε καμία στιγμή δεν απογειώνεται, παραμένει ήπιο, χαμηλό. Τελειώνει και λες τώρα γιατί; Είχε τόσες δυνατότητες, γιατί έτσι γλυκανάλατο; Ξέρω γω; Ρωτήστε την Ρούτου τώρα που θα τη δείτε. Αν κάτι μου άρεσε, είναι τα κλισέ για τους εβραίους από μία εβραία.     Histoire sans heros     Σήμερα το θέμα θα μας φανεί αρκετά τετριμένο, αλλά το 1977 με το δυστύχημα της Ουρουγουάικης ομάδας να είναι ελάχιστα χρόνια πριν, το θέμα αεροπορική τραγωδία σε μέρος μακριά από σωστικά ήταν αρκετά επίκαιρο. Ο Βαν Χάμε δίνει με τη γνωστή του μαεστρία, μία δική του εκδοχή στο θέμα, πλέκει όμορφα τους ετερόκλητους χαρακτήρες παίζει με τις κρυφές ή φανερές ιστορίες τους δίνει λύση, ήρωες, αντιήρωες και έναν απρόσμενο σωτήρα. 20 χρόνια μετά τόσο στην πραγματικότητα, όσο και στην ιστορία οι Dany/Van Hamme δίνουν τη συνέχεια της ιστορίας με πολλούς από τους τότε ήρωες να επανέρχονται και να μας φωτίζουν πλευρές που είχαν μείνει μυστικές. Μία περιπέτεια από έναν σεναριογράφο που ξέρει να μας δίνει τέτοιες όσο ελάχιστοι και ένα σχέδιο που είναι χαρακτηριστικό της εποχής, αλλά σήμερα μοιάζει αρκετά ξεπερσμένο.    Λίγο έμεινε, μία ή δύο δημοσιεύσεις ακόμα. Υπομονή  

Kurdy Malloy

Kurdy Malloy

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.8

Approche sur Centauri/Approaching Centauri       Τι συμβαίνει άραγε όταν συναντιούνται δύο θρύλοι; Μήτε ανυψώνονται θάλασσες και βυθίζονται βουνά; Μήτε δημιουργούνται αστέρες και χάνονται ήλιοι ολάκεροι; Μήτε καταστρέφεται το σύμπαν όπως το ξέρουμε; Όχι, όταν δύο υπερθρύλοι συναντιούνται και ενώνουν τα ταλέντα τους, γεννιούνται διαμάντια σαν το Approche sur Centauri. Ο λόγος για τον ιερέα του λοβκραφτιανού σύμπαντος Philippe Druillet και τον εραστή της επιστημονικής φαντασίας, Moebius.          Και ποιος καλύτερος τρόπος να εκθέσεις μια τέτοια δουλειά από το να την βάλεις στο πρώτο τεύχος του (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) καλύτερου Ευρωπαϊκού περιοδικού κόμικς, του Metal Hurlant; Στο τεύχος Νο.1 που κυκλοφόρησε πρωτοχρονιά του 1975 οι δύο γίγαντες δημοσίευσαν δύο συνεργασίες τους μεταξύ άλλων προσωπικών project, αυτή και το "Rut" (διαβάστε το εδώ στα Ελληνικά). Οι Αγγλόφωνοι αναγνώστες είχαν την χαρά να δουν πρώτη φορά το εξασέλιδο πόνημα 12 χρόνια αργότερα στο τέταρτο άλμπουμ της συλλογής από την Epic, "Moebius 4: The Long Tomorrow & Other Science Fiction stories".          Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου κάνει την αντίστροφη μέτρηση για το άλμα στο υπερδιάστημα. Ένας πιλότος κατά την διάρκεια του άλματος σπάει το χωροχρονικό συνεχές και βρίσκεται ξαφνικά έρμαιο του απόλυτου τρόμου, δαιμόνων χωρίς όνομα και κακού που τον τυφλώνει και τον σημαδεύει για πάντα. Έχοντας πλέον επιστρέψει στο σώμα του το οποίο είναι γεμάτο εμετούς, αποκρύπτει την εμπειρία από τους συναδέλφους του και η ιστορία κλείνει με αυτόν να έχει ένα βλέμμα που μαρτυρά ότι ποτέ ξανά δεν θα είναι ο ίδιος.        Είναι πραγματικά μια ιστορία που παίζει με το μυαλό σου. Η άψογη χημεία ενός μάστερ του τρόμου με έναν από τους καλύτερους εικονογράφους της ιστορίας έχει ως αποτέλεσμα έξι σελίδες βγαλμένες από τον χειρότερο εφιάλτη των αναγνωστών. Ακόμα πιο έντονη την αναγνωστική εμπειρία κάνει το γεγονός πως όσο ο κοσμοναύτης είναι σε limbo/αστρικό ταξίδι και συναντά το κακό χωρίς όνομα, δεν υπάρχει καθόλου κείμενο. Στα δικά μου μάτια οι δημιουργοί το άφησαν βουβό υπονοώντας πως δεν υπάρχουν λόγια αρκετά για να το περιγράψουν.    

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Φορουμοστατιστικά 1

Αυτά που πάντα θέλατε να μάθετε, αλλά ποτέ δεν ρωτήσατε  νταξ... βασικά δικά μου χαζολογήματα  στη "καρδιά" του φόρουμ ενώ ψάχνω για τον καλύτερο τρόπο για να φέρω τον Γερμαγεδώνα  Πριν τον φέρει ο Πονοδότης...   Τα 5 τόπικ με τις περισσότερες θεάσεις από καταβολής φόρουμ tid title views posts 31765 Κουβεντούλα για τα Disney που κυκλοφορούν 196670 7483 9749 ΤΙ ΠΗΡΑ ΣΗΜΕΡΑ [ και νοιώθω σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα!!!!!! ] 194802 5413 16504 ΚΟΜΙΣΤΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ [ ερωτήσεις γνωσεων πανω στα κομικς ] 142806 2602 1586 ΣΧΟΛΙΑ: GROUP ICONS - ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΜΑΔΩΝ 103128 567 7902 Το τραγούδι της ημέρας 100403 4608       Τα 5 τόπικ με τις περισσότερες απαντήσεις από καταβολής φόρουμ tid title views posts 31765 Κουβεντούλα για τα Disney που κυκλοφορούν 196670 7483 9749 ΤΙ ΠΗΡΑ ΣΗΜΕΡΑ [ και νοιώθω σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα!!!!!! ] 194802 5413 25630 ΠΟΙΑ ΤΑΙΝΙΑ/ΣΕΙΡΑ ΕΙΔΑΤΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ; 97033 4909 24316 Oh what a day: Happy Birthday Day! [ Τόπικ ευχών γενεθλίων, γιορτών και όχι μόνο! ] 89689 4884 7902 Το τραγούδι της ημέρας 100403 4608       Τα 5 τόπικ που δημιουργήθηκαν μετά την 1/1/2017 με τις περισσότερες θεάσεις (+το 6ο διότι πρέπει )   tid title views posts 37325 Καλοκαιρινές εκδόσεις Disney ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (2017) [Βιβλιοθήκη Romano Scarpa και δεν είμαι καλά] 33223 448 36768 ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΟΥΘ ΚΟΜΙΞ (2017) 31576 328 37048 3rd AthensCon [ 2 - 3/12/2017 @ Tae Kwon Do ] 25396 154 37485 Φτιάξε το σενάριο! (ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ) 16805 61 37027 ΜοΜ Απριλίου 2017 16224 37 36410 Σύμβουλος Ερωτικών Υποθέσεων (In Progress) 14390 34       Τα 10 τόπικ που δημιουργήθηκαν μετά την 1/1/2017 με τις περισσότερες απαντήσεις. Τα 3 πρώτα και το 7ο είναι λειτουργικά της ΔΟ   tid title views posts 37762 Οτιδήποτε δεν θέλουμε να το πούμε δημόσια v4.0 12487 1081 37763 Αλλαγές ή διαγραφές δημοσιεύσεων v4.0 7372 670 37709 Αντμινιστικό μπλαμπλα 4466 636 37325 Καλοκαιρινές εκδόσεις Disney ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (2017) [Βιβλιοθήκη Romano Scarpa και δεν είμαι καλά] 33223 448 37673 Σχόλια - παρατηρήσεις για την αναβάθμιση 2017 8807 380 36768 ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΟΥΘ ΚΟΜΙΞ (2017) 31576 328 37761 Μας απασχολεί ή θα έπρεπε να μας απασχολεί ; v4.0 2929 271 38085 ΕΡΙΚ ΚΑΣΤΕΛ 9917 269 37685 Προβλήματα/θέματα αναβάθμισης 2694 262 37547 ΜΠΛΕ ΚΟΜΗΤΗΣ 12071 230       Οι 20 που έχουν βάλει τα περισσότερα likes/reactions συνολικά. Δεν λέω από καταβολής φόρουμ διότι κάποιος τα έσβησε κατά λάθος κάποτε  (μη κοιτάτε εμένα )   name reactions Kabuki 201038 DJO 123440 leonidio 97385 germanicus 93967 φλοκ 91620 Μενίγ Πουαγώ 77722 Γάντζος 73140 Mandrake 65760 Dark Chris 65625 paola 64593 imacmaria 63993 Dr Paingiver 63753 batigoal 57240 GreekComicFan 52009 dimious200 46494 chris 45255 success4a 44766 Strativarious 44759 mr-d 43108 Ion 40598       Οι 10 πιο γελαδεροί. Ήτοι όσοι έχουν βάλει τα περισσότερα  από την τελευταία αναβάθμιση. name reactions Kabuki 833 DaDiRa 702 Γάντζος 685 φλοκ 644 GreekComicFan 573 germanicus 524 Retroplaymo 472 GeoTrou 383 Θρηνωδός 367 Valtasar 359       Οι 10 που καθαρίσαν τα περισσότερα αυγά από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι εισπράξαν τα περισσότερα  name reactions germanicus 1315 Dr Paingiver 1118 GeoTrou 582 Θρηνωδός 569 Retroplaymo 544 Valtasar 286 tik 266 φλοκ 261 Indian 243 Γάντζος 220       Οι 10 που εντυπωσιάζονται πιο εύκολα από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι μοίρασαν τα περισσότερα  name reactions Kabuki 218 φλοκ 156 germanicus 155 DaDiRa 136 Μενίγ Πουαγώ 96 Indian 92 imacmaria 85 GeoTrou 75 albert 70 Kurdy Malloy 50         Οι 10 πιο σεβάσμιοι από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι εισπράξαν τα περισσότερα  name reactions germanicus 202 Valtasar 148 Θρηνωδός 136 leonidio 108 Retroplaymo 95 Dr Paingiver 82 GeoTrou 74 PhantomDuck 68 GreekComicFan 59 comicos 52       Οι 10 πιο γκρινιάρηδες από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι μοίρασαν  Και ως ποσοστό των συνολικών reactions που έχουν βάλει στο ίδιο διάστημα. name disagree reactions total reactions % rorschach 21 115 18.3% Γάντζος 12 6084 0.2% totally_wired 10 557 1.8% laz33 9 407 2.2% Murphy Pendleton 7 284 2.5% Θλιμμένος Μπούφος 7 429 1.6% Λύκος του Οντάριο 7 806 0.9% φλοκ 7 5747 0.1% Dr Paingiver 7 6151 0.1% CaptainMarvel17 6 648 0.9%           Οι τοπ 13 που έγιναν δέκτες της γκρίνιας. Ήτοι όσοι εισέπραξαν αυτά τα πράσινα ανθρωπάκια. Και ως ποσοστό των συνολικών reactions που έχουν εισπράξει στο ίδιο διάστημα. name reactions total reactions % rorschach 20 1707 1.2% laz33 14 1341 1.0% totally_wired 10 549 1.8% TinTin 6 116 5.2% CaptainMarvel17 6 1707 0.4% Dredd 6 2618 0.2% Θρηνωδός 6 7510 0.1% Σκρουτζ μακ Ντακ 5 355 1.4% mr-d 5 1641 0.3% Kurdy Malloy 5 2509 0.2% φλοκ 5 2694 0.2% Retroplaymo 5 6016 0.1% Dr Paingiver 5 8019 0.1%       Τα reactions που έχουν δοθεί από την αναβάθμιση και δώθε. 130489 το σύνολο  820+ τη μέρα περίπου. count(id) %   112858 86.49% 7943 6.09% 6749 5.17% 2150 1.65% 282 0.22% 158 0.12% 146 0.11% 135 0.10% 68 0.05%       Τα 10 τόπικ στα οποία έχουν μπει τα περισσότερα διαφορετικά μέλη για να δούνε περί τίνος πρόκειται. Έστω και μια φορά. Διαφορετικό από το "θεάσεις" αφού κάποιος μπορεί να μπει 10 φορές σε ένα τόπικ. Από την αναβάθμιση και δώθε. Το θεάσεις που αναφέρεται είναι από καταβολής φόρουμ, άρα όχι τόσο ενδεικτικό για τα παλιότερα τόπικ.   members tid views title 236 38085 9974 ΕΡΙΚ ΚΑΣΤΕΛ 224 38221 4081 EDITOR'S CHOICE: ΚΛΑΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ DISNEY 210 10736 85903 ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΤΕ [ θα πεθάνετε από τα γέλια ] 202 37547 12072 ΜΠΛΕ ΚΟΜΗΤΗΣ 201 9749 194818 ΤΙ ΠΗΡΑ ΣΗΜΕΡΑ [ και νοιώθω σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα!!!!!! ] 199 5199 28980 PUBLIC 198 35977 29176 Νέες κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Οξύ 197 38165 3850 Editor's Choice: Κλασική Βιβλιοθήκη Disney 192 38051 2588 Η θρυλική επιστροφή του Ερίκ Καστέλ με το Εθνος της Κυριακής 191 38236 5457 Valtasar's Προσφορές v.3.0       Οι 10 πιο περίεργοι. Αυτοί που έχουν μπει στα περισσότερα τόπικ από την αναβάθμιση και δώθε. Κώστας/Γάντζος + Ραφαήλ δεν είναι τόσο περίεργοι  Σουλουπώνουν πράγματα   topics name 4540 Γάντζος 3271 DaDiRa 2344 germanicus 2229 GreekComicFan 2055 Kabuki 2031 Dr Paingiver 1961 ramirez 1945 batigoal 1943 Maniac 1676 Valtasar   Αυτά τα τζερτζελοειδή  Υποσημείωση: δεν βγήκαν με το πάτημα ενός κουμπιού, όπως λχ βγαίνουν κάποια στατιστικά που είναι στην αρχική σελίδα. Θέλουν λίγο στήσιμο, λίγο ψάξιμο, λίγη ωρίτσα παραπάνω  Θεώρησα ότι έχουν πλάκα/ενδιαφέρον και είπα να τα μοιραστώ     Ευχές για ένα ηλιόλουστο και διασκεδαστικό ΣΚ σε όλους      

germanicus

germanicus

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.7

Variation No 4070 sur "le" theme / Variations No. 4027 On "The" Theme     Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία από τις δυνατότερες ιστορίες του Μοέμπιους. Το "Variation No. 4070 sur "le" theme", μια ιστορία με αρκετά περίεργο και ακαθόριστο τίτλο, έφερε τον Μοέμπιους αντιμέτωπο με μια παγκόσμια απειλή που εκείνη την εποχή (1978) ήταν πάντα στο προσκήνιο, αυτή ενός πυρηνικού πολέμου. Έγραψε το σενάριο μετά από παράκληση του Γάλλου συγγραφέα Jacques Lob που ζήτησε μια ιστορία με θεματική στα πυρηνικά όπλα για ένα σπέσιαλ τευχάκι του Metal Hurlant που θα κυκλοφορούσε την 1η Δεκεμβρίου του 1978 με το παρακάτω εξώφυλλο:      Η τετρασέλιδη υπόθεση είναι όσο μινιμάλ και ισοπεδωτική χρειάζεται για το θέμα που καταπιάνεται. Post-apocalyptic τοπίο, απόλυτη καταστροφή στις Η.Π.Α. μετά την έκρηξη ατομικής βόμβας. Κάποιες φιγούρες ντυμένες με στολές μολύβδου βγαίνουν από ένα υπόγειο καταφύγιο, δένουν έναν δικό τους σε έναν στύλο και τον εκτελούν. Ο άτυχος ήταν ο λοχαγός Coleman, που τρεις μέρες νωρίτερα, όντας στο πόστο του της εκτόξευσης πυραύλων της βάσης Butte στην Montana, αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγή από τον Λευκό Οίκο και να ανοίξει τα σιλό ώστε να φύγουν οι Αμερικανικοί πύραυλοι. Πέρασε στρατοδικείο και εκτελέστηκε.      Τέσσερις σελίδες χωρίς κείμενο εκτός από το τελευταίο καρέ. Το μόνο που μας θυμίζει την ένταση της κατάστασης είναι ένα μικρό κουτάκι με την ώρα που ο Μοέμπιους τοποθετεί πάνω αριστερά και αυξάνει συνεχώς την αγωνία. Μαεστρικά, όπως και στο αρζάκ, χρησιμοποιεί υπέρ του την τεράστια δύναμη της βουβής εικόνας χωρίς να την φορτώνει με λέξεις που δεν θα μπορούσαν να πουν κάτι παραπάνω, για να περιγράψει την τιμωρία ενός ανθρώπου που τόλμησε να αρνηθεί να γίνει δολοφόνος εκατομμυρίων ψυχών. Δυνατό μήνυμα, ακόμα δυνατότερη η απεικόνιση από τον μεγάλο κομίστα. Εκ των υστέρων καταλήγω ότι χρειαζόταν να δούμε την οπτική του στο θέμα, δεν με απογοήτευσε καθόλου.      Υ.Γ. Εδώ υπογράφει ως Moebius. Την ιστορία την είδαμε στα Αγγλικά στο "Moebius 4: The Long Tomorrow and other science-fiction stories" της Epic.  

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.6

There is a prince charming on Phenixon     "There is a prince charming on Phenixon", ή αλλιώς πως να σας φάει την γυναίκα ένα εξωγήινο τέρας και σεις να μείνετε με την πεθερά αμανάτι.  Συνεχίζοντας στο χιουμοριστικό μοτίβο του "It's a small universe" που είδαμε πριν μια εβδομάδα στο μπλογκ, ο Μοέμπιους φτιάχνει ακόμα μια τετρασέλιδη υπόθεση καθημερινής τρέλας βγαλμένη από την ζωή.           Κάπου στο μέλλον, το διαστημόπλοιο Star Gulper φτάνει σε έναν μικρό κίτρινο πλανήτη ονόματι Phenixon. Μέσα σε αυτό ο άντρας ενός ζευγαριού κοσμοναυτών τρώει παντόφλα από την γυναίκα του η οποία επιμένει ότι η μάνα της έχει κάθε δικαίωμα να έρχεται να τους βλέπει, πετώντας τις γνωστές σε όλους ατάκες "δεν μ'αρέσει ο τόνος σου", "δεν συμπαθείς τη μαμά" κλπ  Με το που προσγειώνονται και ο άντρας ξεκινά το εμπόριο με τους ντόπιους, η γυναίκα γνωρίζει ένα Pavachus που είναι μια μείξη χταποδιού με κράκεν ονόματι Balutin, ερωτεύονται και την παίρνει μακριά στους χρυσούς ωκεανούς του πλανήτη. Η ιστορία τελειώνει με τον άντρα να αναρωτιέται πως στο ανάθεμα θα δικαιολογήσει την απώλεια της γυναίκας του στην αστρική αστυνομία και την μάνα της, ενώ το έρμο το Pavachus τ'ακούει από την γυναίκα σχετικά με το δικαίωμα της μάνας της να έρθει να τους δει για διακοπές            Μια ακόμα άκρως διασκεδαστική ιστορία του Μοέμπιους που με πετυχημένο χιουμοράκι προσαρμόζει συνηθισμένα γεγονότα σε ένα φουτουριστικό σύμπαν με εξωγήινους και τέρατα που τρώνε παντόφλα, διακωμωδώντας το universal πρόβλημα των αντρών με τις πεθερές τους και vice versa. Στο εισαγωγικό σημείωμα μαθαίνουμε πως το κόμικ το σχεδίασε όταν έκανε τις διακοπές του στο νησί Ρε στην δυτική ακτή της Γαλλίας (εκεί που πήγαινε όταν του ήρθε η ιδέα για το "La Deviation"), οπότε τα περιβάλλοντα της ιστορίας αντικατοπτρίζουν την ομορφιά του νησιού. Οι επιρροές του, ή καλύτερα η "μουσική" της ιστορίας, είναι δύο αγαπημένοι του συγγραφείς, ο Γάλλος Boris Vian και ο Jack Vance. Εδώ, προσπάθησε μέσω ενός κοινού αστείου να ενσωματώσει τον άμεσο τρόπο που αυτοί οι δύο απευθύνονται στον αναγνώστη. Άλλωστε, το τέρας Pavachus μόνο Prince Charming το λες.           Η ιστορία δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 1981 του Heavy Metal και στην συλλογή της epic νο.4 "Moebius: The Long Tomorrow and Other Science-Fiction Stories" τον Απρίλιο του 1988. Από την πρώτη σελίδα των δύο δημοσιεύσεων που παραθέτω παρατηρούμε ότι έγινε επαναχρωματισμός καθώς και άλλη μετάφραση.   αριστερά η έκδοση του heavy metal, δεξιά της epic    

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.5

L'univers est bien petit / It's a small universe     Εκεί που εμείς λέμε "είναι μικρός ο κόσμος", ο Μοέμπιους λέει "είναι μικρό το σύμπαν". Δεν ακούγεται τόσο περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι σε μερικές εκατοντάδες (ή/και χιλιάδες) χρόνια ίσως έχουν αναπτυχθεί τόσο οι μεταφορές από πλανήτη σε πλανήτη που όσο πιθανό είναι να πετύχεις έναν Έλληνα στον λούβρο να ψάχνει για σουβλατζίδικο άλλο τόσο θα είναι να πετύχεις άνθρωπο να κάνει οτοστόπ στον Πλούτωνα. Ή κάτι παρόμοιο είχε ο Μοέμπιους όταν έγραφε την κωμική "L'univers est bien petit".      Δεν συνηθίζουμε να βλέπουμε συχνά τον συγκεκριμένο να γράφει χιούμορ και η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί μια ευχάριστη αλλαγή. Πλαισιωμένη πάντα από την λατρεμένη του επιστημονική φαντασία, η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι κοσμοναυτών που μετά από ατελείωτα διαπλανητικά ταξίδια βρίσκει έναν φαινομενικά έρημο πλανήτη για να ξαποστάσει και να κάνει διακοπές. Εκεί συναντά έναν "ναυαγό" που με το ερπετοειδές κατοικίδιο του κάνει σήματα καπνού πιστεύοντας ότι σώθηκε. Η κωμικοτραγική εξέλιξη της ιστορίας αποκαλύπτει πως ο άντρας του ζευγαριού και ο ναυαγός ήταν παλιοί γνώριμοι και εχθροί με αποτέλεσμα να σκοτώσει ο δεύτερος τον πρώτο, η γυναίκα να σκοτώσει τον ναυαγό και η σαύρα να σκοτώσει την γυναίκα.       Δεν μαθαίνουμε ποτέ τον λόγο για τον οποίο οι δύο είχαν τέτοια κόντρα ώστε να ορμήξουν ο ένας στον άλλο, αν και προσωπικά υποπτεύομαι ότι ο tormy (εκ του ζευγαριού) ήταν με κάποιο τρόπο υπεύθυνος για το ναυάγιο του Labajoue. Είναι ένα από τα σκηνικά που βρίζεις μια κακή οδηγό στον δρόμο το μεσημέρι και το βράδυ ανακαλύπτεις στο πρώτο οικογενειακό δείπνο ότι ήταν η μάνα της δικιάς σου.       Δεν είναι καμιά σύνθετη και ψαγμένη ιστορία, ούτε χρειάζεται όλες του να είναι έτσι. Ο Μοέμπιους παίρνει ένα sci-fi περιβάλλον και το προσαρμόζει σε ένα πολύ συχνό σκηνικό του να συναντάς κάποιον ανεπιθύμητο γνωστό εκεί που δεν το περιμένεις. Μόνο που εδώ οι συνέπειες είναι τραγικές και ταυτόχρονα ξεκαρδιστικές.       Ο Μοέμπιους στο εισαγωγικό σημείωμα παρόλα αυτά δίνει μια ακόμα διάσταση στην υπόθεση, τονίζοντας πως το φινάλε της ήταν κάτι που σκέφτηκε εκείνη την στιγμή και σε μια περίοδο που είχε αρχίσει να σταματάει να γράφει ξεκάθαρα σφαξίματα στα κόμικ του. Πλέον είχε περάσει από βίαιους θανάτους σε σωματικές ή πνευματικές μεταμορφώσεις των χαρακτήρων του, κάτι που άρχισε να εφαρμόζει βέβαια μετά το "L'univers est bien petit".   Η 8σέλιδη ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1976 στο Metal Hurlant υπ'αριθμόν 11 με υπογραφή "Moebius", ενώ οι παραπάνω σελίδες προέρχονται από τον 4ο τόμο της συλλογής της epic με τίτλο "Moebius 4: The long tomorrow and other science fiction stories". Το "it's a small universe" αποτελεί την πρώτη μικρή ιστορία του τόμου.     

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ανασκόπηση - αναδρομή στο 2017 - Τι διάβασα μέσα στη χρονιά - μέρος έχασα το μέτρημα αλλά δεν πειράζει: ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!

Λίγο πριν μπει το 2019 ολοκληρώνεται και η ανασκόπηση του 2018 όσον αφορά τις εντυπώσεις μου για ότι νέο διάβασα στο χώρο (κυρίως) των BD. Σκέτη ταλαιπώρια - τι ήθελα και το ξεκινούσα και πολλά άλλα τέτοια. Από την άλλη ξεπέταξα τσακ-μπαμ καμιά 50αριά παρουσιάσεις έργων που όπως και να το δει κανείς αν τις έκανα ανεξάρτητα, όλο και κάτι παραπάνω θα έγραφα.   Βαθιά ανάσα και φύγαμε:   Les Aigles de Rome - Livre V     Για τούτο δω και αφού έχει σελίδα στο GC είχα γράψει 2-3 γραμμές: Μόλις διάβασα τον 5ο τόμο. Μη σας απασχολεί που δεν ξέρετε γαλλικά. Βρείτε τον και διαβάστε τον. Έχει σελίδες και δισέλιδα που κόβουν την ανάσα. Ο Μαρίνι έχει φτάσει σε φάση εκπληκτικής ωριμότητας. Το θέμα με τους άνδρες πρωταγωνιστές που νομίζεις ότι θα βγει από καμιά γωνιά ο Τζίπσι ή ότι ο Μάκρους είναι ο Αρμάντο Καταλάνο (ακα Σπορπιός) μεταμφιεσμένος, εξακολουθεί αλλά όπως είχα αποδείξει και με μερικές σελίδες (που θα ξαναβάλω από κάτω μία, έχει κάνει φοβερή δουλειά επιπέδου πίνακα ο τύπος. Νο1 στη wishlist μου για το Con της Θεσσαλονίκης.     Murena  10     Τι κουράγιο ή τι θάρρος ή τι θράσος μπορεί να έχει κάποιος για να συνεχίσει τη δουλειά ενός απαράμιλου καλλιτέχνη που έφυγε πρόωρα; Τι τύχη μπορεί να έχει μία σειρά όταν χάνει το βασικό της ατού και συνεχίζει με τον σεναριογράφο που αργά ή γρήγορα θα την κάνει τη ... καταλάβατε και θα την .... εεεε ... πάλι καταλάβατε, τη σειρά; Τελικά ο Theo σεβάστηκε τον μεγάλο του προκάτοχο και έδωσε σελίδες μεγάλης δεξιοτεχνίας κρατώντας τη σειρά στο γνωστό της υψηλότατο επίπεδο. Γιατί αν περιμέναμε από το σενάριο που φιλιώσανε ο Νέρωνας με τον Μουρήνα, αλλά ξανά έπεσε θύμα συνωμοσίας και μετά... ΟΚ ΟΚ Φτάνει.     Zombillenium     Πιθανότατα να το έχετε πετύχει ή να έχετε δει την ταινία ή να έχετε ακόυσει για την ταινία κλπ. Ένα από τα πλέον ανερχόμενα νέα γαλλικά κόμικ, το Ζομπιλένιουμ είναι η ιστορία ενός theme park με Ζόμπι που έχει μία μικρή ιδιαιτερότητα. Τα φαντάσματα στο τρένο-φάντασμα είναι όντως φαντάσματα, τα βαμπίρ πραγματικά βαμπίρ και τα ζόμπι είναι ζόμπι. Ένα καταφύγιο για τέρατα, δαίμονες, σκελετούς και νεκροζώντανους που ζούνε με την κάλυψη ότι είναι απλά μεταμφιεσμένοι εργαζόμενοι σε ένα θεματικό πάρκο. Αναμφίβολα πιασάρικη η ιδέα και αρκετά καλή η εκτέλεση όπως άλλωστε δείχνει και η απήχηση. Το σενάριο σε κρατάει, το σχέδιο είναι αυτό που πρέπει, ζόμπι περιεχόμενο που είναι της μοδός, λογικό είναι να έρθουν και οι μεταφράσεις σχετικά γρήγορα από την NBM. Υπάρχει και σε online αναγνωστήριο, ρίχτε το μια ματιά.    
Ce qu'il faut de terre a l'homme     Αυτό είναι κάτι που δε θα μου φανεί παράξενο να το δω στα ελληνικά, καθώς είναι η απόδοση σε κόμικ του έργου του Τολστόι "Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος". Το έπιασα στα χέρια μου, καθώς ήταν ο νικητής του ειδικού βραβείου της επιτροπής στην περσινή Ανγκουλέμ. Πράγμα που με παραξένεψε, γιατί το σενάριο δεν είναι πρωτότυπο, ενώ το σχέδιο είναι, καλό. Μέχρις εκεί, ΟΚ θα το δείτε παρακάτω. Δεν μπορώ να καταλάβω, δε θα σκοτωνόμουν να το βρω, αν βγει στα ελληνικά θα το πάρω και θα το προτείνω.     Katanga     Δύο λέξεις: Φαμπιάν Νουρύ. Συνταγή της επιτυχίας. Και μάλιστα αυτή τη φορά ξανά με τον Συλβαίν Βαλέ για μία δεύτερη συνεργασία μετά το Il etait une fois en France. H συνταγή και πάλι η ίδια. Ένα ιστορικό πλαίσιο το οποίο είναι οι αναταραχές που συγκλόνισαν το πρώην βελγικό Κονγκό μετά την ανεξαρτησία του και οδήγησαν στην εκτέλεση του γνωστού κονγκολέζου αγωνιστή και ηγέτη Πατρίς Λουμούμπα. Πάνω εκεί βάζουμε μερικούς ιστορικούς χαρακτήρες, μερικούς φανταστικούς, τραβάμε μερικές καταστάσεις για να γεμίσει η δράση, πολιτική, μάχες, διαμάντια, τι άλλο μπορεί να θελήσει ένας αναγνώστης; Μα φυσικά τον επόμενο τόμο. Βέβαια παρά την επιτυχία του, εγώ ζορίστηκα να βρω τους τόμους στα γαλλικά, φαντάζομαι για αγγλικό σκανλέισο υπάρχει μία δυστοκία. Βέβαια ο Dargaud συμμετέχει στη Europe Comics, άρα μπορείτε να ελπίζετε.       Και κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος. 49 έργα. Έλεγα να βάλω και ένα αμερικάνικο να τα κάνω 50; Μετά σκέφτηκα, γιατί 50; Επειδή μετράμε σε δεκάδες; Μετράμε σε δεκάδες επειδή έχουμε 5 δάχτυλα, αν είχαμε 7 και το 49 μια χαρά αριθμός θα ήταν. Πάντως αν για κάποιο θέλετε αναλυτική παρουσίαση, περισσότερα λόγια ή οτιδήποτε, μπορείτε να το ζητήσετε. Και του χρόνου.

Kurdy Malloy

Kurdy Malloy

 

Όταν τα Κόμικς μπαίνουν στο Μουσείο

Είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν; Γιατί τα ντόνατ έχουν τρύπα στη μέση; Πώς οι Simpsons έχουν προβλέψει τόσα μελλοντικά γεγονότα; Αυτά και πολλά άρα υπαρξιακά ερωτήματα κατατρώνε το μυαλό των φιλοσόφων εδώ και αιώνες. Αλλά κανένα δεν είναι τόσο βασανιστικό, τόσο στοιχειώδες για την ανθρώπινη φύση, όσο το (δραματική μουσική) «Είναι τα κόμικς τέχνη;»  Δε χρειάζεται να απαντήσεις, πιστέ μου αναγνώστη, απλά σκέφτηκα ότι η μπουρδολογία θα ήταν μια καλή εισαγωγή.         60's, Γαλλία. Βρισκόμαστε στα τέλη της Χρυσής Εποχής των γαλλοβελγικών κόμικς. Τα τελευταία χρόνια, έχουν ξεπεταχτεί ο Γκαστόν, ο Αστερίξ και ο Οβελίξ, ο Μπλούμπερυ, τα Στρουμφάκια. Παράλληλα, όλο και περισσότεροι προσπαθούν να απομακρύνουν την ταμπέλα του «ευτελούς» από τα κόμικς ή έστω να βελτιώσουν την εικόνα τους στη συλλογική συνείδηση. Έτσι, το 1965 και το 1966 πραγματοποιούνται στο Galerie de la Société française de photographie ρετροσπεκτίβες αφιερωμένες στο έργο των Milton Caniff και Burne Hogarth. Το 1967 φιλοξενείται στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού η έκθεση με τίτλο Bande Dessinée et Figuration Narrative. Στον κατάλογό της περιλαμβάνονται ως επί το πλείστον έργα δημιουργών από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (Winsor McCay, Charles M. Schulz κ.ά.), καθότι οι επικεφαλής της διοργανώτριας αρχής ανήκαν σε μια γενιά που μεγάλωσε με τα αμερικανικά στριπ που δημοσιεύονταν στα Le Journal de Mickey, Jumbo και Robinson. Πρόκειται για την πρώτη έκθεση τέτοιου πρεστίζ και τέτοιας ανταπόκρισης: με παραπάνω από 500.000 επισκέπτες, θεωρείται ότι σφράγισε μια και καλή την άποψη των Γάλλων για τα κόμικς.      Βέβαια, από το 1967 έχουν γίνει άλματα στις κοινωνίες της Γαλλίας και του Βελγίου. Ο Moebius είχε πάρει σβάρνα μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία σύγχρονης τέχνης σε Παρίσι, Λυών και Μπορντό. Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Λιέγης διαθέτει μια μεγάλη συλλογή από πρωτότυπες σελίδες των Morris, Peyo, Edgar P. Jacobs, Maurice Tillieux και αρκετών άλλων επιφανών Βέλγων δημιουργών. Και πριν λίγα χρόνια, στον εκθεσιακό χώρο Grand Palais του Παρισιού, όπου κατά καιρούς έχουν εκτεθεί από Frida Kahlo μέχρι Edward Hopper, παρουσιάστηκαν σκίτσα του Hergé. Ο Robert Crumb ήταν από τους πρώτους Αμερικανούς που μπήκαν σε μουσεία της χώρας του. Το 1983 μια γκαλερί στο Σαν Φρανσίσκο, ονόματι Modernism, είχε αρχίσει να ακούγεται λόγω των εκθέσεων έργων, που σύμφωνα με τα στάνταρ της εποχής «δεν ήταν τέχνη». Ο ιδιοκτήτης της γκαλερί αυτής, Martin Muller, ήθελε να βάλει στους τοίχους του σελίδες του Crumb. Καθώς όμως αυτός δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το κέρδος (συνήθιζε να χαρίζει σελίδες από δω κι από κει), ο Muller έπρεπε να βρει κάποιο άλλο μέσο πειθούς. Έτσι, μέσω κοινών γνωστών, επενέβη ο Charles Bukowski, που ήταν ήδη φίλος με τον Crumb. Συμβουλεύοντάς τον «να μείνει μακριά από τα κοκτέιλ πάρτι», ο Bukowski έπεισε τελικά τον Crumb. Όπως ήταν αναμενόμενο, η έκθεση προκάλεσε ειρωνικά γελάκια σε ορισμένους κύκλος. Μερικά χρόνια αργότερα, όμως, το 1990, ο Crumb περπάτησε στο περίβλεπτο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το γνωστό MoMA. Για την ακρίβεια, έργα του συμπεριελήφθησαν στην πολυσυζητημένη έκθεση High and Low: Modern Art and Popular Culture, η οποία προσπαθούσε να εντοπίσει την αλληλοκάλυψη/συγγένεια της «υψηλής τέχνης» και της «ποπ κουλτούρας». Έτσι, πλάι στα μικυμάο του Crumb, παρουσιάστηκαν δημιουργίες των Joan Miró, Pablo Picasso,  και Andy Warhol. Την «σκοτεινή πλευρά» της τέχνης αντιπροσώπευσαν, εκτός του Crumb, σελίδες των George Herriman, Milton Caniff και πολλών άλλων. Εδώ, μπορείτε να βρείτε διάφορες εκδόσεις του καταλόγου της έκθεσης, για την οποία επιφυλάσσομαι μια αναλυτικότερη μελέτη ή έστω ένα entry.       Ματιές στο εσωτερικό του Διεθνούς Μουσείου Μάνγκα στο Κιότο (αριστερά) και το Cartoon Museum στο Λονδίνο (δεξιά)   Βεβαίως, δεν είναι και λίγα τα ιδρύματα που είναι αφιερωμένα στα κόμικς: από αυτά που συνδέονται με συγκεκριμένους δημιουργούς, σαν το Μουσείο Charles M. Schulz ή το Μουσείο Hergé, μέχρι γενικότερου ενδιαφέροντος, όπως το Βελγικό Κέντρο των Κόμικς, το Διεθνές Μουσείο Μάνγκα του Κιότο, το δικό μας στη Θεσσαλονίκη και το Cartoon Museum στο Λονδίνο. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο Λούβρο, αφήστε τη Μόνα Λίζα και αναζητείστε καμιά ορίτζιναλ σελίδα του αγαπημένου σας δημιουργού. Λέμε τώρα. Μέχρι το επόμενο entry...  Excelsior and eat your broccoli!

GeoTrou

GeoTrou

×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.