Jump to content

Blogs

 

ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ ΒΛΕΠΟΥΝ MARVEL. ΜΕΡΟΣ 2α. MCU - PHASE ONE

Η αρχική ερώτηση ήταν απλή. Που ξεκινάμε μικρέ; Εγώ λέω από το MCU, ώστε να κάνουμε γρήγορα catch-up και να βλέπουμε τις επόμενες ταινίες κανονικά στο σινεμά όταν βγαίνουν και μετά ασχολούμαστε και με τα άλλα. ΟΚ, συμφώνησε και ο γιος (μέχρι να διαφωνήσει αργότερα), οπότε ξεκινάμε με τις ταινίες του MCU στη σειρά   1. IRON MAN 1 (2008)     Η αρχή λοιπόν έγινε με τον καταλληλότερο τρόπο. Οι συνομήλικοί μου ξεκίνησαν με τον Σούπερμαν, οι σημερινοί 30κάτι με τους Χ-ΜΕΝ

Kurdy Malloy

Kurdy Malloy

 

ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ ΒΛΕΠΟΥΝ MARVEL. ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

Δεν έχω βρει κάτι δυσκολότερο στο μεγάλωμα του γιου μου (κλείνει συντομότατα τα 9) όσο το τι να κάνω σε σχέση με τα δικά μου χόμπι και πάθη. Τον ωθώ στα κόμικς ή τον αφήνω (με τα κατάλληλα ερεθίσματα) να τα ανακαλύψει μόνος του; Παίζουμε επιτραπέζια; Με ποιανού την προτροπή; Δική μου ή δική του; Γήπεδο πάμε; Τον φανατίζω με τον Ηρακλή; (αστεία ερώτηση) Αυτοκίνητα; Φόρμουλα; Δεν ξέρω. Θα ήθελα να έχουμε παρόμοια ενδιαφέροντα, όχι τίποτε άλλο, αλλά να κάνουμε και μία μικρή απόσβεση των εξόδων μου,
Ο γάτος του Ραβίνου είναι γύφτος, Εβραίος και γκέι.

Ο γάτος του Ραβίνου είναι γύφτος, Εβραίος και γκέι.

Τι; Σας τριγκεράρει ο τίτλος και μπήκατε να σκίσετε τα ημάτια σας; Μην βιαστείτε μιας και όπως θα παρατηρήσετε, το εύφλεκτο τρίπτυχο είναι λόγια του ίδιου προσώπου στον οποίο είναι αφιερωμένο το παρόν blog post. Ο λόγος για τον Joann Sfar, τον Γάλλο κομίστα που με τους 6-7 ακόμα γνωστούς αγνώστους που ίδρυσαν την L'Association έβαλε κάμποσο το χεράκι του στην αλλαγή της γαλλοβελγικής σκηνής στα μέσα/τέλη του '90 και αρχές του '00. Μαζί με την Σατραπί ήταν οι πρώτοι δημιουργοί που είδαν τα έργα τ
 

Οι εξωφυλλάρες του Dave Johnson

Με αφορμή την ανακοίνωση για τον Dave Johnson στο ερχόμενο The Comic Con, αλλά και το ότι αυτή τη στιγμή ξεκινάω το Book IV του 100 Bullets, είπα να μαζέψω μερικά από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχει κάνει ο κύριος. Έτσι, για ένα ντουζάκι των ματιών μας. Πράγμα όχι εύκολο γιατί εκτός από τα εκατον-τόσα εξώφυλλα για το 100 Bullets (τα τεύχη συν τις συγκεντρωτικές εκδόσεις), έχει επίσης ξεδιπλώσει το ταλέντο του σε τίτλους όπως The Punisher MAX, Detective Comics, Deadpool, Lucifer, The Spaceman, Supe

GeoTrou

GeoTrou

Μια βόλτα στην μεγαλύτερη έκθεση original art του Jacques Tardi, "Le Monde de Tardi"

Μια βόλτα στην μεγαλύτερη έκθεση original art του Jacques Tardi, "Le Monde de Tardi"

Όπως έχετε ίσως δει εδώ, τον περασμένο Νοέμβριο το Cartoon Museum της Βασιλείας διοργάνωσε μια έκθεση για τον μεγάλο Γάλλο δημιουργό πολεμικών/νουάρ/κοινωνικών κόμικ, Jacques Tardi. Ένα όνομα όχι άγνωστο στην χώρα μας μιας και έχουμε δει μερικά πραγματάκια να δημοσιεύονται κατά καιρούς (Η κραυγή του Λαού, Η πρηνής θέση του Σκοπευτή, Το μελαγχολικό κομμάτι της δυτικής ακτής κ.α.). Η συγκεκριμένη έκθεση, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν η μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι στιγμής πάνω σε αποκλειστικά δικό
 

Πίνοντας καφέ με τον βαφτισιμιό του Hugo Pratt..

Όσοι έχουν περάσει από αυτό το thread εδώ,  θα έχουν γνωρίσει ψηφιακά το galerie-librairie raspoutine, ένα από τα παλιότερα κομιξάδικα της Ελβετίας και το πιο ιστορικό. Ο παράγοντας που το διαφοροποιεί τόσο έντονα δεν είναι άλλος από τον δραστήριο ιταλογαλλοελβετό Lorenzo, που πραγματικά ξέρει όλα τα μεγάλα ονόματα της κομιξικής Ευρώπης. Α, και μια λεπτομέρεια: Τον 40κάτι Λορέντζο τον έχει βαφτίσει ο ίδιος ο Ούγκο Πραττ.    Μια ωραία μεσημβρινή πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Λωζάνη κα
 

Τα εξώφυλλα του Fluide Glacial

Το Fluide Glacial αποτελεί ένα από τα πλέον ιστορικά «εν ζωή» περιοδικά της γαλλοβελγικής σκηνής, ίσως πίσω μόνο από το Spirou. Ήταν εξαρχής αφιερωμένο αποκλειστικά στο (ενήλικο) χιούμορ και τη σάτιρα και αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία των ευρωπαϊκών κόμικς. Τα πρώτα χρόνια, το πλήρωμα είχε τον μεγάλο Gotlib στο τιμόνι και απαρτιζόταν από ονόματα όπως οι Binet, Daniel Goossens, Claire Bretécher, Alexis, André Franquin, Édika, François Boucq, Nikita Mandryka. Σιγά-σιγά, προστέθηκαν ο Vuillemin και

GeoTrou

GeoTrou

Ένα ...αναμενόμενο μεσημέρι με τον Enrico Marini.

Ένα ...αναμενόμενο μεσημέρι με τον Enrico Marini.

Όποιος καεί με τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι λέει ο θυμόσοφος λαός. Έχοντας στο βιογραφικό την πρότερη, σχεδόν τραυματική, εμπειρία με τον Ταρντί επιστρέψαμε στην Βασιλεία για ακόμα μια κομιξική εξόρμηση. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στο Cartoon Museum αλλά στο Comix Shop Basel, το μεγαλύτερο κομιξομάγαζο της πόλης του οποίου ο ιδιοκτήτης έχει τακτικά πάρε δώσε με τον Enrico Marini, σχεδιαστή των γνωστών σειρών Gypsy και Scorpion καθώς και του φρέσκου Batman: The Dark Prince Charming (όπου υπογράφε

Θρηνωδός

Θρηνωδός

Έχω γαμπίτσα

Έχω γαμπίτσα

Εις στο θέατρο θα βγω και θε να γινώ κι εγώ μια τρανή και ξακουσμένη πριμαντόνα Έχω μέσα αρκετά και προσόντα διαλεχτά που για τη σκηνή αρκούν αυτά και μόνα   Έχω γαμπίτσα και μια χαδιάρικη φωνή σωστή κουκλίτσα θα ειμ'απάνω στη σκηνή κι όποιος με βλέπει θε να γίνεται ασφαλώς από τον πόθο κι απ'τον έρωτα τρελός   Τι κι αν είμαι δουλικό μες σ'αυτό το σπιτικό κι αν σκουπίζω κι αν ακόμα πλένω πιάτα θα γυρίσει ο τροχός και θα δείτε προσεχώς που θα παίζ

germanicus

germanicus

Ένα αναπάντεχο βράδυ με τον Jacques Tardi..

Ένα αναπάντεχο βράδυ με τον Jacques Tardi..

Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που κάθεσαι αμέριμνος στον καναπέ σου και ψάχνεις τα κομιστικά δρώμενα που μπορείς να επισκεφτείς, όταν ανακαλύπτεις πως ένα μουσείο κόμικς στην Βασιλεία φιλοξενεί μια έκθεση με αυθεντικές σελίδες και σκίτσα ενός από τους αγαπημένους σου κομίστες, ίσως του αγαπημένου σου εν ζωή. Ο λόγος για τον Jacques Tardi, τον ογκόλιθο του Γαλλοβελγικού νουάρ/πολάρ και πολιτικού κόμικ. Με συνοπτικές διαδικασίες βγήκαν εισιτηριάκια με το τραίνο και το προχθεσινό παρασκευιάτικο απ

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Μια μέρα στο Grandvaux

Στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, ή Λεμάν για τους ντόπιους, υπάρχει το Grandvaux. Στην Ελβετία, είναι γνωστό για τα κρασιά του, αλλά οι τρεις φίλοι που έφτασαν εκεί ένα ηλιόλουστο μεσημέρι του Νοέμβρη, δεν πήγαν για το λόγο αυτό, παρότι οινόφιλοι. Κατέβηκαν από το τρένο και αφού συμβουλεύτηκαν τα κινητά τους, πήραν τον ανηφορικό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό. Κάποια στιγμή, κοίταξαν προς τα πίσω και αντίκρισαν αυτό...     Πήραν κουράγιο και συνέχισαν...   Μετά από

GeoTrou

GeoTrou

 

Τα αριστουργήματα δεν τα αγγίζεις

Law & Order. SVU. S03E15 "Execution" Έχουνε πάει σε ένα μετανιωμένο θανατοποινίτη για να πάρουν πληροφορίες για έναν συγκρατούμενό του. Μαζί τους έχουν τον πατέρα του θύματος του συγκεκριμένου θανατοποινίτη προκειμένου να τον εκβιάσουν συναισθηματικά (είπαμε. μετανιωμένος). Πάνω που έχει τελειώσει η συνάντηση και ο θανατοποινίτης ετοιμάζεται να γυρίσει στο κελί του, τον ρωτάει ο πατέρας   "I need to know what my son's Iast moments were Iike. Did he say anything?"   "No

germanicus

germanicus

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.13

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.13

L'homme est-il bon?     Μετά από καιρό φτάνουμε να συζητήσουμε για μια από τις αγαπημένες μου μικρές ιστορίες του άφταστου Γάλλου, μια από τις πιο αποθεωμένες του για τα μηνύματα και την δομή τους, ίσως η μοναδική μικρή που στέκεται επάξια δίπλα στα μεγαθήρια του Garage Hermetique, Arzach και άλλων. Ο λόγος για το L'homme est-il bon?  ή Is Man good? , μια δεκασέλιδη έγχρωμη ομορφιά που είδε τα φώτα της δημοσιότητας στο Pilote #744 το 1974, βγήκε στα Αγγλικά σε αυτόνομο τεύχο

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ποιος έβαλε αυτές τις παλιόκουτες μες στη μέση;

Μετά από μια μακρά περίοδο αποχής, ο GC blogger της καρδιάς σας (ή ίσως και άλλων μερών του σώματός σας) επιστρέφει με μια ιστορία για μια κορυφαία φιγούρα των κόμικς: τον Will Eisner.      Ο Eisner επί το έργω (1941)   Η καριέρα του Eisner ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '30, με εικονογραφήσεις για pulp περιοδικά και στριπ για το Wow, What a Magazine!. Όταν το περιοδικό έκλεισε μετά από τέσσερα τεύχη, ο Eisner αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Jerry Iger, συντάκτη το

GeoTrou

GeoTrou

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.12

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.12

Split, the little space pioneer   Μετά από μια αρκετά μεγάλη παύση ελέω άλλων ασχολιών και καλοκαιριού, το παπιομπλογκ επιστρέφει με μια ακόμα μοεμπική ιστορία. Αυτή τη φορά όμως και σε συμφωνία με το όλο ράθυμο κλίμα, η ιστορία που επιλέχθηκε είναι ρηχή, χιουμοριστική, ελαφριά και σουρεαλιστική. Χωρίς το υποβόσκον μήνυμα των προηγουμένων (και των επόμενων φυσικά) η συγκεκριμένη αναφέρεται και για λόγους πληρότητας του αφιερώματος.       Το Split: The little space

Θρηνωδός

Θρηνωδός

ΑΣΤΟ

ΑΣΤΟ

Διάβασα πρόσφατα το 11ο επεισόδιο του Βίου του Σκρουτς Μακ Ντακ στο περιοδικό Κόμιξ #49      Με παραξένεψαν 2-3 καρέ όπου ο Σκρουτζ συνομιλεί  με έναν τζέντλεμαν ονόματι Άστορ.            Και λέω από μέσα μου "Astor? Astor? Wtf is Astor? Δεν μου θυμίζει τίποτα. Το 11ο επεισόδιο το έχω διαβάσει και στο παλιό Κόμιξ  #110 και στον τόμο του Βίου και δεν το θυμόμουν καθόλου το όνομα. Ποιος είναι αυτός βρε παιδιά; Εγώ μόνο κάτι τσιγάρα Άστορ θυμά

tik

tik

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.11

The Artifact     Προσωπικά ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα που θεωρώ σημαντικά στους σοβαρούς ή κωμικούς παραμυθάδες είναι η σωστή απόδοση της οπτικής. Αν κάποιος γνωρίζει πως να αποδόσει σωστά μια κατάσταση χρησιμοποιώντας τον λόγο και το σχέδιο μέσα από τα περιβάλλοντα όπως πρέπει είναι ικανός να πει σε 2-3 σελίδες ότι άλλοι λιγότεροι ικανοί χρειάζονται δεκάδες. Στην συγκεκριμένη ιστορία ο Μοέμπιους τονίζει ακριβώς αυτό, την σημασία της οπτικής και το πως πρέπει να περνάει

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Τζίμης ο Χέντριξ

Δε θα πω πολλά σε αυτό το θέμα. Μόνο ότι ο -κατά πολλούς- κορυφαίος κιθαρίστας έβερ έχει απεικονιστεί από διάφορους κομίστες ανά τον κόσμο. Όχι απαραίτητα μέσα σε κόμικς, αλλά και σε portfolio. Επέλεξα μερικά, έτσι, για τ' οφθαλμόλουτρο.   Μακράν τα πιο γνωστά είναι τα ντελιριακά σχέδια του Moebius. Και δεν είναι και λίγα:              Ο Robert Crumb από τη μεριά του έχει κάνει μια «εικονογράφηση» του Purple Haze, απολύτως ταιριαστή στην τριπαριστή αίσθηση του τραγουδιού

GeoTrou

GeoTrou

Προελληνικά

Προελληνικά

Κάπου στο 1976-1978, όταν ήμουν 4-6 χρονών, διάφορες ημέρες, έμενα στο σπίτι της γιαγιάς μου, προφανώς ενόσω δούλευαν οι γονείς μου. Ένα ημιυπόγειο στη Φυλής. Μια στιγμή που μου έχει εντυπωθεί έντονα είναι τα μεσημέρια, νομίζω στις 15:00, αφού είχαν τελειώσει οι ραδιοφωνικές ειδήσεις των 14:30, και ξεκίναγαν οι αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού και τα δρομολόγια των πλοίων.  Εκεί άκουγα ονόματα μυθικά, ονόματα περίεργα, ονόματα ξενικά. Ονόματα που ήταν τόσο προφανές πως δεν συσχετίζονταν με τη γλώ

germanicus

germanicus

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.10

Comte de Noël métal 77 / Christmas on Lipponia     Το ενδιαφέρον του Μοέμπιους για το περιβάλλον και η οικολογική στάση που κρατάει στις περισσότερες ιστορίες του είναι πλέον γνωστό. Το είδαμε στο Ktulu μερικές καταχωρήσεις πίσω, το είδαμε και στο Ballade στην αρχή αυτού του Blog. Σε αυτή την χριστουγεννιάτικη ιστορία όμως, ο μάστερ αλλάζει επίπεδο και προβάλει την οικολογική του συνείδηση με έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο τρόπο από τις άλλες δύο. Εδώ δεν χρησιμοποιεί τον Λοβκραφτ

Θρηνωδός

Θρηνωδός

 

Ο Μοέμπιους γούσταρε τις μικρές v.9

Barbe-Rouge et le cerveau-pirate / Blackbeard and the Pirate Brain     Το έτος 1972. Ο Μοέμπιους με 7 χρόνια δουλειάς στο Blueberry στην πλάτη του κάνει τα πρώτα του γενναία ανοίγματα στην επιστημονική φαντασία, στην αρχή ίσως της πιο παραγωγικής δεκαετίας στην καριέρα του. Έγραψε λοιπόν ένα σουρεάλ σεναριάκι εμπνευσμένο από τον Robert Sheckley και βασισμένο στην Αμερικανική επιστημονική φαντασία όπως την είχε τότε στο μυαλό του. Το πεντασέλιδο "Blackbeard and the Pirate Bra

Θρηνωδός

Θρηνωδός

  • Blogs

  • Blog Comments

    • Δεν είχε και πολλές επιλογές με τις αρχικές πλαστικές, έτσι κιμά που είχε κάνει την φάτσα του παίζοντας επαγγελματικό μποξ.  Μετά το παραέ**σε φυσικά.   Το Angel Heart, A Prayer for the Dying & Sin City είναι ταινίες που κατάφερε να κρατήσει ένα επίπεδο ερμηνείας, αλλά κακά τα ψέματα, στηρίχθηκαν χάρη στους άλλους ηθοποιούς που συμμετείχαν, στα ενδιαφέροντα σενάρια τους και στους σκηνοθέτες, και θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει κάποιος άλλος στην θέση του και να είναι εξίσου καλές. Α
    • Η αλήθεια είναι ότι δεν τρέφω την παραμικρή εκτίμηση σε ανθρώπους που δε σέβονται το εργαλείο της δουλειάς τους. Ο Ρουρκ δεν ήταν και πότε δεν προσπάθησε να γίνει κάτι παραπάνω από ένας μορφονιός. Αυτό έπαιζε πάντα με τα δήθεν αινιγματικά του χαμόγελα και φάτσες. Το απέδειξε και με τον τρόπο που φέρθηκε στο πρόσωπό του με τις πλαστικές. Δεν είναι δυνατόν να είσαι ηθοποιός και να καταστρέφεις τις ρυτίδες έκφρασης, απλά για να δείχνεις πιο ωραίος. Και τελικά θεία δίκη, δείχνεις τέρας. Επιφάνεια κα
    • ''ο Μίκι Ρουρκ; Ο Μίκης ο Ρουρκ; Μπορώ παρακαλώ να μάθω ΜΙΑ ταινία που ο βασιλιάς του αποτυχημένου λίφτινγκ να είναι έστω και απλά αποδεκτός; Ο άνθρωπος δεν κάνει.''   Εδω δε με βρισκεις συμφωνο  Πολυ υποτιμημενος.. Τουλαχιστον για τις δουλειες του πριν τα μεσα της δεκαετιας του '90. Και δεν μιλαω για το αν οι ταινιες σαν συνολο ειναι καλες, αλλα για την ερμηνεια του     Year of the dragon (1985) Johnny Handsome (1989) Desperate Hours (1990) The Wrestle
    • Δεν έχει σημασία που θα κατασταλάξει και τι θα του αρέσει.... σπάνιο να βρείτε τα ίδια χόμπυ... άλλες εποχές, άλλα ερεθίσματα...  όλη η ομορφιά είναι στο ταξίδι που κάνετε μαζί   Σε ευχαριστώ που το μοιράζεσαι μαζί μας.  
    • Σταμάτα να μου το θυμίζεις αυτό παλιοχρηματιστή
  • Blog Statistics

    • Total Blogs
      11
    • Total Entries
      53
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.