tik

Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 ημέρες σε ένα μικρό κομιξακι από πρωτοπορία, σε πολυτελή σκληροδετη εικονογραφημένη έκδοση του Πατάκη και σε παιδική διασκευή. Το κόμικς το είχα χρόνια, αλλά μόλις χτες το διάβασα. Αν εξαιρέσεις το χάλια καφεδί εξώφυλλο, δεν ήταν άσχημο. Υπερσυμπυκνωμένο βέβαια.

Αν εννοούν την επίδραση του ως comics artist, μάλλον κάτι έχω χάσει. Αν εννοούν ως χορογράφος, σκηνοθέτης, γενικά καλλιτέχνης, τοτε ΟΚ

Δεν το είχα δει, πολύ ωραία χορογραφία. Όσον αφορά στα κόμικς, πολύ μακρινή συγγένεια, καθώς ο Δημήτρης Παπαϊωάννου παλιά θεωρούνταν κομικιστας, αλλά πλέον μπορεί να μην το θυμάται ούτε ο ίδιος, που λέει ο λόγος.

Γκουγκλαροντας τον Θαργκ που ανέφερε ο υποψιασμένος @ archon μαζί με την υπόθεση μου βγάζει ότι μάλλον είναι η ιστορία The Grandfather Clock, αλλά δεν ξέρω αν δημοσιεύθηκε στον Τρουενο.

@ archon Μπορεί να βοηθήσει αυτό; Να ξαναπώ και ένα ρισπρεκτ στον @ ramirez για την τεράστια προσφορά του προς όλους μας σε διάφορα μέρη του φόρουμ.

Παλιότερα είχα ανεβάσει το συγκεκριμένο καρέ σε ένα προσωπικό θρεντακι με διάφορα περίεργα που κατά καιρούς εντόπιζα σε κόμικς. Νομίζω ταιριάζει κι εδώ - για όσους δεν το έχουν πετύχει έως τώρα στο φόρουμ. Από το τεύχος #4 του Μίκυ Μυστήριο Β κύκλος (παρεμπιπτόντως πολύ καλή σειρά, αν και μάλλον το ξέρετε όλοι). Μια σκηνή που διαδραματίζεται σε ένα κλαμπ από πολύ γνωστή ταινια των 90s.

Και για μην ξεφεύγουμε συνέχεια από το θέμα: Ένα αγαπημένο κομιξακι που αντλεί έμπνευση από το βιβλίο (δεν είναι ακριβής μεταγραφή ή διασκευή), αλλά κάπου ήθελα να το βάλω κι αυτό . Ίσως ταιριάζει καλύτερα στο θέμα Αναφορες των κόμικ σε άλλες τέχνες

Όχι. Στις τελευταίες σελίδες του Σιλμαριλιον υπάρχουν γενεαλογικά δέντρα.

@ makros Αν θες να παρεμβάλεις αυτά που αναφέρεις (Μπέρεν και Λούθιεν, Γκοντολιν κλπ) μεταξύ Σιλμαριλιον και Χόμπιτ, δεν είναι κακή ιδέα. Θα δεις κάποιες ιστορίες από το Σιλμαριλιον σε μεγαλύτερη ανάπτυξη - πιστεύω θα δουλέψει. Το ότι το Χόμπιτ προηγείται της τριλογίας είναι αξίωμα.

@ makros Το προφανές λάθος, που μάλλον σου ξέφυγε, είναι ότι οπωσδήποτε διαβάζουμε πρώτα το Χόμπιτ και μετά την τριλογία. Από εκεί και πέρα η σειρά είναι θέμα γούστου, ηλικίας, εξοικείωσης με το διάβασμα - παίζουν πολλοί παράγοντες. Φερειπειν, νεαροί αναγνώστες ή άνθρωποι που διαβάζουν σποραδικά ή αναγνώστες που έχουν συνηθίσει πιο ελαφρά κείμενα πιστεύω θα κουραστούν από το Σιλμαριλιον με τα άπειρα ονόματα, τις γενεαλογίες και την αποσπασματικότητα. Καλύτερα να διαβάσουν απευθείας το Χομπιτ που είναι ένα ωραίο παραμύθι. Όταν τα διάβασα εγώ, στα ελληνικά είχαν εκδοθεί μόνο το Χόμπιτ, η τριλογία και το Σιλμαριλιον. Δεν είχαν γυριστεί οι ταινίες, δεν υπήρχε άμεση πρόσβαση στο διαδίκτυο, δεν είχα ιδέα τι ήταν τα βιβλία. Τα διάβασε ένας φίλος, μου είπε μέσες άκρες τι γίνεται και επίσης μου είπε ότι η βασική ιστορία είναι Χόμπιτ/τριλογία ενώ το Σιλμαριλιον είναι, ας πούμε, προϊστορια/μυθολογία. Αποφάσισα να ξεκινήσω με το Σιλμαριλιον, μου άρεσε και συνέχισα. Αν τα ξανάπιανα σήμερα από το 0, μάλλον πάλι έτσι θα έκανα, χωρίς όμως να πιστεύω ότι η σειρά Χομπιτ-τριλογια-Σιλμαριλιον δεν θα πρόσφερε αντίστοιχη αναγνωστική απόλαυση. Συνοπτικά θα πρότεινα: Σιλμαριλιον Χόμπιτ τριλογία Ή Χομπιτ τριλογία Σιλμαριλιον Όοοολα τα υπόλοιπα βιβλία θα τα έβαζα στο τέλος. Τα βιβλία που συμπλήρωσε ο Κρίστοφερ είναι ωραία γιατί είναι ολοκληρωμένα, αλλά κατά βάθος είναι αναπτυγμένες ιστορίες, των οποίων ψήγματα και αποσπάσματα έχουμε διαβάσει στο Σιλμαριλιον και στις Ατελείωτες Ιστορίες. Και δεν έχουν μια άμεση σχέση, όσον αφορά στην πλοκή, με την τριλογία. Αν διαβαστούν στο τέλος δες τα σαν spinoffs από την κεντρική ιστορία του σύμπαντος που ήδη ξέρεις.

Άλλο ένα αγαπημένο βιβλίο, δικό μου και πολλών συμφορουμιτων. Να υπενθυμίσω ότι ο Χομπιτ έχει κυκλοφορήσει με τρία διαφορετικά εξώφυλλα από τις εκδόσεις Κέδρος. Στην 1η έκδοση το εξώφυλλο είναι της ζωγράφου- εικονογράφου Νίνας Σταματίου και απεικονίζει τον Μπίλμπο στο λημέρι του Νοσφιστη. Στην 3η έκδοση βλέπουμε τον Μπίλμπο να περνά το κατώφλι του Μπαγκ Εντ και να ξεκινά για περιπέτεια. Αν δεν κάνω λάθος η εικόνα προέρχεται απο προωθητική αφίσα της ταινίας του 2012. Στη 2η έκδοση (που έβαλα μαζί με το κόμικς) βλέπουμε...τον Φροντο και τους Ναζγκουλ στο πέρασμα του Μπρουινεν, λεπτομέρεια από έναν πίνακα του Ted Nasmith. Για όσους παρ' ελπίδα δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία του Τόλκιν, πρόκειται για επεισόδιο από τον LOTR και όχι από τον Χόμπιτ. Και μετά κάνετε παράπονα για τους επιμελητές της Μαμούθ

Για όσους δεν άνοιξαν το βιντεάκι να πουμε ότι αυτή τη στιγμή τρέχουν οι καθιερωμένες εκπτώσεις της Taschen και το βιβλίο είναι με σημαντικη έκπτωση. Επίσης οι εκδόσεις έχουν κι άλλα ενδιαφέροντα κομιξακια υπό μορφή τούβλων σε καλές τιμές (αν και τον 1ο τόμο του Μπαρκς δεν τον βγάλανε ακόμη με έκπτωση )

Επανέρχομαι στο Νησί του θησαυρού, αυτή τη φορά με δύο παιδικές διασκευές και ένα -μαλλον δυσεύρετο - κόμικς του Hugo Pratt. O Τζερόνιμο Στιλτον είναι αρκετά πιστός στην πλοκή με καλή ανάπτυξη και πολλά σχέδια, πολύ ελκυστικός για μικρές ηλικίες. Η έκδοση Παπαδόπουλου με πολλή σύμπτυξη, σκέτο κείμενο, αλλά ωραίο εξώφυλλο.

Εν τω μεταξύ γιατί άραγε χρησιμοποιήθηκε ο τίτλος Μια σκιά στην ομίχλη; Βέβαια τον είχαν πρωτοβάλει οι εκδόσεις Λυχνάρι, οι οποίες γενικότερα είχαν κάτι μυστήριες εμπνεύσεις όσον αφορά στους τίτλους. Το θέμα είναι η Διόπτρα γιατί να χρησιμοποιήσει αυτόν τον τίτλο, αντί να μεταφράσει κανονικά όπως έκανε αργότερα ο Ψυχογιός.

@ hudson Η Μodern Times έμεινε παραπονεμένη.