Tsaklas

Πήγα κι εγώ χθες, για πρώτη φορά μου φάνηκε ο χώρος πολύ πιο ευρύχωρος, ξανοιγμένος, είχαν εκμεταλλευτεί κάθε γωνιά της Τεχνόπολης (κάτι που νομίζω δε γινόταν στο παρελθόν). Επίσης διόρθωσαν επιτέλους τον χαμό στο Artists' Alley που δε χωρούσες να περάσεις, η διαρρύθμιση φέτος ήταν πολύ πιο άνετη για βόλτα, με μεγαλύτερους διαδρόμους. Από κόσμο κι εγώ χθες απόγευμα-βράδυ δεν είδα κάτι το φοβερό, είχε μια οκ προσέλευση. Πρώτη στάση μου ήταν στον πάγκο του David Lloyd, φουλ χαλαρός φάνηκε, μου υπέγραψε V for Vendetta με αφιέρωση και κατόπιν με ρώτησε αν ξέρω αν πουλάνε κάπου τις μάσκες V Δυστυχώς δεν ήξερα ότι με 10€ κάνει και σχεδιάκι, αν δεν κάνω λάθος δεν είχε και κάποιον τιμοκατάλογο στον πάγκο του που να το γράφει, το είδα όταν γύρισα σπίτι εδώ πέρα, κρίμα γιατί όντως θα άξιζε για τόσο μικρό πόσο. Έπειτα ακολούθησε η καθιερωμένη γύρα στο event. Χάζεψα διάφορους πάγκους, τα γνωστά μαγαζιά με κόμικ αλλά και Funko Pops και μπιχλιμπίδια, ενώ είχε και κάποια προωθητικά booth να βγάλεις φώτο ενόψει των ταινιών Mandalorian & Grogu και Masters of the Universe. Από κόμικ δυστυχώς δεν πήρα κάτι, σχωράτε με (έχω ήδη αρκετά αδιάβαστα εδώ και χρόνια, όπως έχετε ίσως καταλάβει και από το πόσο ανενεργός είμαι εδώ, έχω λίγο αποστασιοποιηθεί απ' το διάβασμα, οπότε δεν ήθελα να πάρω παρορμητικά και κάτι άλλο που εντέλει μάλλον δε θα διαβάσω σύντομα--αν και μου γυάλισαν διάφορες νέες εκδόσεις από Μικρός Ήρως πχ. Πλάνητες, Undertaker). Αντ' αυτού, επέλεξα να τιμήσω διάφορα σουβενίρ από pop culture, πήρα 2 ποστεράκια αγαπημένων ταινιών (Interstellar, Ψαλιδοχέρης) και κάποια πολύ ωραία χειροποίητα σκαλισμένα σε ξύλο αντικειμενάκια από Symmetree, που είχε τα 3 στα 10€ (ένα μπρελόκ Groot, σελιδοδείκτη Avatar The Last Airbender + μαγνητάκι Spirited Away). Η βόλτα έληξε με τίμιο deal 2 χοιρινά καλαμάκια + πατάτες στα 6.90 από πάγκο ενός του event, απολαυστικά θα έλεγα. Γενικώς είχα καιρό να ευχαριστηθώ Comicdom νομίζω. Είχα πάει και πέρσι, πήρα μια υπογραφή από Cavazzano, έπειτα τριγυρνούσα λίγο σαν από αγγαρεία, σα να πρέπει να βρω κάτι για να μην πάει χαμένη η βόλτα, εδώ και χρόνια βασικά τέτοια κονς μου φαίνονται μία από τα ίδια και καταλήγω να ξοδεύω και αρκετά λεφτά μάλλον παρορμητικά. Φέτος, με πιο συγκρατημένη διάθεση και καλύτερη διαρρύθμιση του χώρου, νομίζω χάρηκα την βόλτα περισσότερο. Και του χρόνου λοιπόν!

Σούπερμαν μόνο. Φ4 ωραία 60ς αισθητική, επιτέλους καλή απεικόνιση των χαρακτήρων αλλά ως εκεί. Δυστυχώς ένιωσα πολύ μικρή την διάρκεια για να γνωρίσω και να αγαπήσω αυτούς τους χαρακτήρες, με το σενάριο να 'ναι κάπως ελλιπές, ενώ η δράση έλειπε για να επικεντρωθεί σε σκηνές χαρακτήρων, το χτίσιμό τους απουσίαζε, με αποτέλεσμα να υπάρχουν θέματα ρυθμού. Στον Σούπερμαν πάλι πέρασα υπέροχα και ανυπομονούσα να το δω και σε ΙΜΑΧ την 2η φορά. Στο Φ4 πήγα στην ΙΜΑΧ στην πρεμιέρα και μετά έμεινα με ένα τεράστιο " ε και; και στο σινεμά της γειτονιάς να το έβλεπα, δε θα μου άλλαζε την εμπειρία.". Χωρίς να λέω ότι ήταν κακή ταινία ή ότι ήταν αποτυχία. Απλά δεν μου έδωσε αυτό που ήθελα να δω στο έπακρο.

Εγώ χάρηκα με την ανακοίνωση, μου θύμισε ένδοξες εποχές Μεγάλων Σήριαλ που έβγαιναν κάθε καλοκαίρι στα 00s και όπως εχω ξαναπεί, ήταν η αγαπημένη μου έκδοση. Πολλά ήταν συλλογές random ιστοριών με ένα γενικό θεματικό άξονα αλλά αρκετά ήταν επίσης συγκεντρωτικές εκδόσεις ιστοριών που είχαν βγει σε μέρη στο Μίκυ Μάους. Δεν ειναι και λίγο να τα έχεις σε συγκεντρωτική έκδοση όπως αρμόζει σε μια ωραία ιστορία. Τώρα εντάξει δεν λέω ότι θα τρέξω να τα πάρω κιόλας ή ότι 4 ευρώ είναι αμελητέα (γιατί μην κοροϊδευόμαστε, πόσοι από μας θα πέρναμε ούτως ή άλλως την Καθημερινή για να πούμε ότι μας το χάρισαν;), αλλά είναι μια κίνηση στην σωστή κατεύθυνση, αξίζει να υπάρχουν στην Ελλάδα τέτοιες εκδόσεις που συλλέγουν ωραίες ιστορίες σε 1 τομάκι. Το ιδανικότερο βέβαια θα ήταν να έβαζαν 2 ιστορίες ανά τόμο ας πούμε ή κάτι τέτοιο. Αλλά εντάξει, για Disney Καθημερινής μιλάμε, τα ελάχιστα δυνατά κάνουν.

Γύρισα πριν κάποιες ώρες από προβολή της ταινίας. Χωρίς να την θεωρώ στις τοπ υπερηρωικές που έχουν βγει ποτέ, θεωρώ έπαιξε πολύ σωστά, ελάχιστα πράγματα με χάλασαν. Ο Γκαν έχει γενικότερα μια ικανότητα στο γράψιμο χαρακτήρων που όταν δεν τους υπονομεύει με το σαχλό του χιουμοράκι το οποίο και φοβόμουν σε τι βαθμό θα δούμε στην ταινία, μπορεί ακόμα και να σε συγκινήσει. Ευτυχώς εδώ ήταν μετριασμένο. Υπήρχαν μεν άκαιρες στιγμές που θα κάνουν σημαία οι επικριτές του και οι Snyder-fans, όπως ίσως και 1-2 σεναριακές επιλογές, αλλά γενικότερα ήταν ισορροπημένο θεωρώ. Το πιο θετικό απ' όλα είναι ότι βλέπουμε κάτι φουλ κόμικ, χρωματιστό, χωρίς να φοβάται να έχει συναισθηματικό βάθος όμως ή να θέλει να σου πει 2 πράγματα παραπάνω, προφανώς κάπως επιφανειακά, ίσως και λίγο άγαρμπα, αλλά τουλάχιστον το προσπαθεί. Η χημεία του Κλαρκ με την Λόις είναι μια μεγάλη επιτυχία της ταινίας, εξαιρετικά κάστινγκ και οι 2 τους, κάτι που θεωρώ έλειπε στις ταινίες του Σνάιντερ, δεν τους ένιωθες σαν ζευγάρι. Το κομμάτι της καταγωγής του Σούπερμαν και τι τον ωθεί να κάνει τον καλό, επίσης ωραία δοσμένο, συγκινητικές οι στιγμές του με τους ανθρώπινους γονείς του. Ο Λούθορ του Χουλτ, δεν ξέρω αν με τρέλανε, είχε μερικά στοιχεία πολύ on point, αλλά θα τον ήθελα και λίγο αλλιώς, πιο ενήλικο, πιο μεθοδικό και όχι τόσο ευέξαπτο και μικρομέγαλο. Είναι βέβαια η αρχή του σύμπαντος αυτού. Γενικότερα είχε αρκετούς χαρακτήρες μέσα αλλά κατάφερε να έχουν κάπως λόγο ύπαρξης. Χάρηκα τον Γκάι Γκάρντερ του Φίλιον, όπως και τον Τερίφικ, θα ήθελα λίγη παραπάνω Χώκγκερλ, δεν είδαμε σχεδόν τίποτα. Η Μηχανικός επίσης και να μην υπήρχε, δεν θα με χαλούσε. Υπήρχε μια ισορροπία πάντως, το γράψιμο ναι μεν ήταν λίγο πρόχειρο σε σημεία για να εισάγει όσα πρέπει χωρίς να αναλωθεί σε αυτό, αλλά το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Στα αρνητικά επίσης βάζω την μουσική που ήταν απλά αναμάσημα του θέματος του Γουίλλιαμς από τις ταινίες του Ριβ...εννοείται εμβληματικό, δεν με χάλασε, αλλά θα ήθελα κάτι πιο φρέσκο, στο Man of Steel αν ξεχώριζε ένα πράγμα ήταν η μουσική του Χανς Ζίμμερ. Συνολικά μέχρι το τέλος παρά τα όποια αρνητικά, ήμουν με ένα χαμόγελο, σαν έφηβος παλαιότερα εκτίμησα πολύ την ψευδοφιλοσοφία του Σνάιντερ, ανήκω στους φανς του BvS μάλιστα, αλλά νομίζω σε ένα νέο σύμπαν χρειαζόταν μια τέτοια ταινία που ξεκινάει ένα σύμπαν της DC που έχει ως κύριο στόχο, να περάσεις καλά και να χαρείς την εμπειρία. 7.5/10

3 δικα σου + 1 που υπαρχει στον παγκο (πχ Spider-Man Μικρός Ήρως) κ δε θυμαμαι ποια αλλα ειχε, παντως ειτε το παρεις απο εκει ειτε το φερεις ειναι δεκτο

Comicdom 2025 εξετελέσθη. Ο Καβατσάνο πολύ φιλικός, μου υπέγραψε Καζαμπλάνκα στο Κόμιξ #205, την Ιστορία του 1900 στο Μίκυ Μάους και τον Κολοσσό της Ρόδου στο Αλμανάκο. Πήγα νωρίς (12:30 περίπου) και δεν είχε ιδιαίτερη ουρά ευτυχώς, πιάσαμε λίγο και την κουβέντα περιμένωντας με κάποια άτομα που σίγουρα θα είναι εδώ μέσα, ευχάριστα ήταν. Αν και πιστεύω για τόσο γνωστό όνομα έπρεπε να υπάρχει περιθώριο για περισσότερη ώρα στις υπογραφές και διαφορετικές ώρες μέσα στην ημέρα, ευχαριστούμε την DocMZ Publishing όπως και να 'χει για την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά. Έπειτα τίμησα τις εκδόσεις Μικρός Ήρωες με τα ΘΒ και Πάντα Ποτέ. Γενικώς η εκδοτική αυτή χαίρει πολύ στην εκτίμησή μου τελευταία όπως έχω ξαναπεί, χίλιες φορές να στηρίξω αυτούς παρά τα 20ρικά που ζητούν Anubis και Οξύ για εκδόσεις που ελπίζω θα βρω ξανά στο μέλλον φθηνότερα. Ακολούθησε βολτούλα από τα μαγαζιά, ωραία πράγματα γενικώς, την ώρα εκείνη, Σάββατο μεσημέρι δηλαδή, δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο, μπορούσες να κάνεις άνετα βόλτα ακόμα και μέσα στο Artists Alley που συνήθως γίνεται χαμός. Εκεί τσίμπησα και το ποστεράκι Avatar: The Last Airbender. Μοναδική εξαίρεση στην άνετη περιήγηση οι Έλληνες καλλιτέχνες που βρίσκονται έξω από το Μηχανουργείο, που παραδοσιακά, για να περάσεις στους διαδρόμους επικρατεί στριμωξίδι. Πήρα πάντως το νέο μίνι Κουραφέλκυθρο από Βαβαγιάννη (Με Τάπωσε ένα Ζώο), καθώς και το προηγούμενο που είχα ξεχάσει να πάρω στο Athenscon. Άντε και του χρόνου.

@ JohnnyMZ μήπως ξέρουμε ποιες μέρες/ώρες θα είναι εκεί ο Καβατσάνο και πόσες υπογραφές θα δίνει; (ρωτάω μιας και έρχεται σε συνεργασία με την DOCMZ Publishing).

Συμμερίζομαι απόλυτα τα παραπάνω σχόλια που γράφτηκαν κατά την κυκλοφορία των τρέιλερ. Ειδικά τα πρώτα τρέιλερ, έδειχναν για μια ταινία με έμφαση στην σαχλαμάρα και αρκετά κωμικό goofy τόνο, μιας χιλιοπαιγμένης ταινίας αναλώσιμων υπερηρώων τύπου Suicide Squad. Παρόλα αυτά με τα τελευταία τρέιλερ να έχουν πιο δραματικό τόνο και τα πρώτα reactions να είναι απρόσμενα θετικά, είχα αρχίσει να ελπίζω ότι μπορεί όντως να δούμε κάτι καλό. Πράγματι, βλέποντας την ταινία σήμερα, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από όσα έχει συνηθίσει να κάνει η Marvel και από τις λίγες στιγμές που ένιωσα ότι εδώ υπήρχε πρώτα μια ιδέα για την ιστορία και μετά ανακοινώθηκε η ταινία και όχι το ανάποδο, με το ζόρι δηλαδή να βγει κάτι με αυτούς τους ήρωες. Πράγματι κιόλας, δεν μιλάμε για ιδιαίτερα δημοφιλείς χαρακτήρες και αυτό είχε ξενερώσει πολλούς θεωρώντας ότι θα έχουμε να κάνουμε με κάτι περιττό και αχρείαστο, που θα μπορούσε να 'ναι σειρά στο Disney Plus. Παρόλα αυτά θεωρώ εδώ λειτούργησε υπέρ της ταινίας, όπως και στο 1ο Guardians of the Galaxy. Απελευθερωμένο από προσδοκίες, μπόρεσε να πει μια δική της ιστορία με έμφαση στους χαρακτήρες αυτούς που συνδέονται με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, έχοντας όλοι επιβαρυμένο παρελθόν. Ναι μεν είναι κλισέ το όλο κόνσεπτ της εξιλέωσης, όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία κλπ, αλλά εδώ γίνεται με πολύ ιδιαίτερο τρόπο, δίνοντας έμφαση κιόλας σε επίκαιρα θέματα όπως η ψυχική υγεία και διεισδύοντας στην ψυχοσύνθεση των διαλυμένων αυτών ηρώων που αναγκάστηκαν να κάνουν πολλές φορες κακό παρά την θέλησή τους, καλούνται τώρα για 1η φορά να φερθούν σαν ήρωες;. Ο ίδιος ο Μπομπ/Sentry κιόλας είναι μια ύπαρξη μέσα στην κατάθλιψη και πώς τους επηρεάζει αυτό μαζί με τις δυνάμεις του οδηγεί σε μια τελική μάχη απελευθερωμένη από τα κλισέ της κλασικής γιγαντιαίας μαρβελικής αναμέτρησης, πλησιάζοντας σε κάτι πιο εσωτερικό και φοβερά πρωτότυπο κινηματογραφικά. Δεν μιλάμε φυσικά για κανένα αριστούργημα του σινεμά, ούτε καν κάτι που ξεφεύγει από τα πλαίσια του υπερηρωικού και των κλισέ που το βαραίνουν, είναι όμως από τις πιο ξεχωριστές ταινίες Marvel και μια ανάσα φρεσκάδας μέσα στην κατρακύλα των τελευταίων χρόνων. Σε αυτό βοήθησε πολύ και το εξαιρετικά χαρισματικό καστ, με την Florence Pugh να ξεχωρίζει όπως πάντα, τον Sebastian Stan να ναι επίσης επαρκής, και τον David Harbour να παίρνει πάνω του το κωμικό κομμάτι (ευτυχώς με σωστό timing) αλλά και απρόσμενο συναίσθημα όταν χρειάζεται. Γενικά υπάρχει χημεία στο καστ που δημιουργεί ευκολότερα μια ταινία με καρδιά και ψυχή, που με ένα αξιοπρεπές σενάριο και σκηνοθεσία όχι διεκπαιρεωτική αλλά με την διάθεση να κάνει κάτι το καινούργο οπτικά, έδωσε κάτι το διαφορετικό επιτέλους. Μακάρι και το F4 να είναι κάτι εξίσου ξεχωριστό, όπως φαίνεται από τα τρέιλερ, αυτό έχει ανάγκη το MCU πλέον, ταινίες που κάνουν το κάτι παραπάνω και όχι ένα αναμάσημα απλά για να μπει άλλο ένα αδιάφορο κομμάτι σε ένα ξεχειλωμένο παζλ.

Βγάζοντας έξω τα Μεγάλα Σήριαλ που ήταν η έκδοση που περίμενα όλη τη χρονιά και ομόρφαιναν τα καλοκαίρια μας, για μένα ΚΟΜΙΞ ασυζητητί, ήταν η πιο premium και προσεγμένη έκδοση από όλα τα υπόλοιπα με τις καλύτερες ιστορίες και ξεχώριζε, από εκεί μάθαμε ονόματα σχεδιαστών και εκτιμήσαμε τα κόμικς καλύτερα. Ήταν κάτι το διαφορετικό. Από εκεί και πέρα το Μίκυ της Παρασκευής ήταν μια αγαπημένη συνήθεια, παρόλο που μπορεί να μην πετύχαινες πάντα την φοβερή ιστορία, ήταν κάθε βδομάδα εκεί να σε συντροφεύσει. Το Ντόναλντ μ'άρεσε αρκετά όσο είχε μια θεματική ας πούμε, ο Ντόναλντ στο τάδε επάγγελμα στην τάδε συνθήκη κλπ, ήταν ενδιαφέρουσα ομαδοποίηση ιστοριών. Το Αλμανάκο με κούραζε καθώς δεν ασχολούμουν καθόλου με αθλητικά ή videogames οπότε σε μεγάλο μέρος μου ήταν αδιάφορο, μου άρεσαν πολύ βέβαια οι ιστορίες του Φάντομ Ντακ οπότε θέλοντας και μη το αγόραζα για αυτές τις 30-40 σελίδες με κόμικς που είχε μέσα. Τα Κλασικά επίσης ήταν ενδιαφέρων θεσμός, μοναδική ευκαιρία για νεότερους αναγνώστες όπως εγώ να διαβάσουν κλασικές ιστορίες που ειδάλλως υπήρχαν σε ξεχασμένα Μίκυ Μάους προ αμνημονεύτων ετών. Το Μεγάλο Μίκυ μάλλον ήταν το πιο αδιάφορο για μένα, τουλάχιστον στα μέσα των 00s που μεγάλωσα, το έπαιρνα καθαρά για λόγους πληρότητας, δε θυμάμαι ποτέ να τρέχω να το διαβάσω, πέρα από μια περίοδο που είχε ιστορίες του Τζούνιορ Ντακ ή όταν έβαζαν μεταφορές κινηματογραφικών ταινιών. Το Μίκυ Μυστήριο ήταν επίσης κάτι διαφορετικό και αξιόλογο, σαν μικρό παιδί βέβαια με κούραζε λίγο αυτή η νουάρ αισθητική και οι πολυσέλιδες ιστορίες, αλλά ήταν πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο, πόσο μάλλον με την έλευση του Β΄ Κύκλου που δυστυχώς η γενιά μου ποτέ δεν απόλαυσε ολοκληρωμένη στην επανέκδοση. Οι Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ επίσης μ'άρεσαν πολύ, αλλά δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ... Γενικά είναι πολύ κρίμα που έκλεισε η Νέα Ακτίνα, είτε πήγαινε καλά είτε όχι, μέχρι το τέλος έβγαζε ξεχωριστές εκδόσεις και δεν αρκούταν στα απολύτως απαραίτητα όπως η Καθημερινή. Μακάρι κάποια στιγμή τα Disney comics να αποκτήσουν την παλιά τους αίγλη, αν και δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει πια το αγοραστικό κοινό για κάτι τέτοιο.

https://www.goodreads.com/book/show/55672521-jizo αυτό εδώ πρέπει να είναι...ο συγγραφέας είναι Γάλλος και η σχεδιάστρια Ιάπωνας (έχει σχεδιάσει αρκετά από Πόκεμον βλέπω τελευταία). ενδιαφέρον πάντρεμα λοιπόν από διαφορετικές σχολές ενδεχομένως edit: τώρα είδα ότι το βρήκατε και νωρίτερα κ δεν το πρόσεξα, δεν πειράζει

https://www.facebook.com/brainfoodgr/posts/pfbid02sBSeEPGeFvw7DTc9mjjDvk7N8VysP5FirrTTKTRRVtFXmxT6VqhoxUVxh4hvjkil?__cft__[0]=AZWRch7mw4OJLPWCx0XniGDF74chL2cbGHrhatbISWBdHBq2FRuHpYd5m-D2ViGHP2MF5IohhCh6CBZpPfCCogx_Wog4_p05BeJoKix7PEKgDxrwaFM1K-d9j94n9GaZ5Brq30F9mJ0THYRrsHAREeuyjtIq8GajZYD0FUSose3fyDRL1MvU7Ag1j3Stg8xcsJw&__tn__=%2CO%2CP-R Εντύπωση μου κάνει που δεν το ανέφερε κανείς. Η Οξύ βγάζει περιορισμένη έκδοση του "Αγγέλου Νύχια Γαμψά" των Moebius & Jodorowski. Δυστυχώς, αν και σκληρόδετο, η τιμή των 44.5 ευρώ για....32 (!) σελίδες, είναι εξωφρενική. https://brainfood.gr/proion/angelou-nychia-gampsa/ ίσως να έχουν κάνει λάθος βέβαια και οι σελίδες να ναι 72 όπως λέει στο goodreads: https://www.goodreads.com/book/show/56255.Angel_Claw αλλά και πάλι...

Κρίμα για την DC πράγματι, χαρά όμως για την ποικιλία BD που φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα, ενώ με ιντρίγγαρε και το πώς παρουσίασαν την βιογραφία του Βέγγου. Για να δούμε.

Πολύ ενδιαφέρον read Νικόλα και τροφή για σκέψη για αρκετούς από εμάς που είμαστε σε παρόμοια φάση με τα χόμπι μας θεωρώ. Κι εγώ αυτού του στυλ είμαι, θα καταπιαστώ με κάτι και θα το πάω μέχρι τέλους, θα το ξεψαχνίσω, θα αφιερώσω άπειρο χρόνο και θα γίνει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου. Έτσι έκανα και με τα κόμικς πριν κάποια χρόνια (θα με θυμάστε κάποιοι πολύ ενεργό εδώ μέσα), είχα φτιάξει τεράστιες λίστες, αγόραζα με το κιλό παλαιότερες ξένες εκδόσεις από Amazon μεταχειρισμένες για να βγουν φθηνά, αλλά και νεότερες από το ένδοξο Book Depository, καθώς και όσες ελληνικές μπορούσα να βρω, αρχικά περιορισμένος στα υπερηρωικά αλλά ύστερα με τις καραντίνες και τον αρκετό ελεύθερο χρόνο, βρέθηκα να κάνω μεγάλο ξάνοιγμα σε κάθε είδους κόμικ,. Πόσα από αυτά διάβασα τελικά, μάλλον λίγα και όσα διάβαζα, ήταν με την λογική που περιέγραψες, να το διαβάσω να τελειώνει γιατί έχω και άλλα πόσα αδιάβαστα. Σιγά-σιγά σταμάτησα γιατί και τα λεφτά ήταν πολλά αλλά και έβλεπα ότι τα περισσότερα στολίζουν απλά τα ράφια μου. Φυσικά αγαπώ τα κόμικς από μικρό παιδί και συνεχίζω να αγοράζω ελληνικές εκδόσεις που ξέρω ότι θα μετανιώσω αν χάσω (Hachette παλιότερα, κάτι ενδιαφέρον από Radnet πλέον ή επιλεγμένα Μίκυ Μάους και Αστερίξ/ΛΛ από Μαμούθ), καθώς είμαι σίγουρος ότι κάποτε θα χαρώ να ξαναπιάσω το διάβασμα. Αντίστοιχη φάση πέρασα και με το σινεμά, ειδικά στις καραντίνες που υπήρχε χρόνος, έκανα τεράστιες λίστες, έβλεπα 3 ταινίες την ημέρα οργανωμένες από πριν σε σχετικούς μαραθωνίους, πλέον απλά δεν μπορώ να δω ταινία σπίτι, νιώθω ότι γίνεται τελείως ψυχαναγκαστικά και δεν μπάινω στο mood, προτιμώ να πάω σινεμά (κι εκεί βέβαια έχω αρχίσει καιρό τώρα να πηγαίνω σε ακραίο βαθμό τύπου 3-4 φορές την εβδομάδα, ίσως πρέπει να επαναξιολογήσω κι εκεί πώς να το χαίρομαι περισσότερο, όπως περιέγραψες κι εσύ, πριν πάθω burn out).

Γύρισα μόλις από το σινεμά. Διάβαζα γενικά διχασμένες απόψεις, προς το αρνητικό κιόλας, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, καθώς και τα μιούζικαλ μου αρέσουν σαν είδος και ήμουν ανοιχτός να δω κάτι διαφορετικό, με το σκεπτικό κιόλας ότι δεν ήταν μια ταινία που χρειαζόταν σίκουελ, οπότε εφόσον δούμε κάτι, ας είναι κάτι εντελώς καινούργιο. Και όμως κατάφερε να με απογοητεύσει... Για το πρώτο μισό περίπου ήμουν on board, μου άρεσε σαν προσέγγιση και σαν αποδόμηση λίγο του 1ου, αλλά θεωρώ ότι σιγά σιγά το παράκαναν και έγινε κάπως παρωδία, φλερτάροντας με την ανοσιότητα. Τελειώνει και σε αφήνει με ένα μεγάλο "ε και;". Τα μουσικοχορευτικά νούμερα που παρεμβάλλονται κάθε τόσο αρχικά με έψηναν φουλ, αλλά ακόμα κι αυτά από ένα σημείο και μετά, μου φαινόντουσαν ότι έμπαιναν στην μέση της πλοκής, αντί να την προωθούν με έναν μουσικό τρόπο εκφράζοντας καλύτερα κάποια συναισθήματα των χαρακτήρων, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει. Ο Χοακίν είναι εξαιρετικός και πάλι, αν και στα τραγούδια συγχωρέστε με αλλά φαινόταν λίγο να γκαρίζει και να είναι εμφανώς ψηφιακά κουρδισμένος σε σημείο να μην είναι τόσο ευχάριστος πάντα στο άκουσμα. Η Λέιντι Γκάγκα πάλι στο ρόλο της Χάρλεϊ, πιστεύω έκλεψε την παράσταση. Γενικά ήταν πράγματι ένα σίκουελ σε πλήρη αντίστιξη απο το 1ο αλλά ακόμα κι έτσι, δεν κατάφερε να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, φάνηκε κάτι τραβηγμένο που τελειώνει άγαρμπα και άδοξα, στα δικά μου μάτια. Δεν θέλω να αποθαρρύνω κάποιον να την δει βέβαια, ούτε μπορώ να επεκταθώ παραπάνω χωρίς να κάνω spoilers, θα έλεγα τσεκάρετέ την και σχηματίστε την δική σας άποψη καθώς είναι μια από τις ταινίες που διχάζουν το κοινό, απ' ότι φαίνεται.

Στο Ιντεφίξ γράφει "Lettering: Άννα Τριανταφύλλου" και στο θέμα εδώ για το Comicstrip διαβάζουμε "Υπεύθυνη είναι η Μυρτώ Τριανταφύλλου (που δούλευε στο Comicon) μαζί με τις αδερφές της Άννα & Βάσω." Οπότε αναφέρεται κανονικά