Μετάβαση στο περιεχόμενο

ramirez

Members
  • Περιεχόμενο

    3.352
  • Εγγραφή

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Κερδισμένες ημέρες

    7
  • Πόντοι

    3,057 [ Donate ]

ramirez τελευταία νίκη Ιουλίου 29 2018

ramirez είχε το πιο δημοφιλές περιεχόμενο!

Συνολική φήμη στο GC

26.399 Εξαιρετικός

2 Ακόλουθοι

Σχετικά με το μέλος ramirez

  • Τάξη
    WHAT ? ME WORRY ?
  • Γενέθλια Νοεμβρίου 28

ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  • Website URL
    http://

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΟΦΙΛ

  • ΓΕΝΟΣ
    Male
  • Χώρα
    Greece

Πρόσφατοι Επισκέπτες Προφίλ

1.417 προβολές προφίλ
  1. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 54. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  2. https://player.vimeo.com/video/311361605 Κι άλλο ένα που διαφημίζει κι άλλες σειρές του ΗΒΟ...
  3. Στο προηγούμενο τεύχος παρουσιάσαμε τη fiction ανθολογία «This Nightmare Kills Fascists», μια συλλογή ιστοριών τρόμου, στρατευμένων στον αντιφασιστικό αγώνα. Στον ίδιο σκοπό, αλλά με ιστορικά τεκμήρια και βασισμένη στα γεγονότα, είναι ταγμένη και η προσπάθεια του Gord Hill, που με το Antifa Comic Book καλεί σε εγρήγορση και δράση ενάντια στις φασιστικές λογικές και πρακτικές όπου γης. Σχεδόν ένας αιώνας έχει περάσει από τότε που ο Μουσολίνι ίδρυσε την πρώτη του φασιστική οργάνωση υπό τον τίτλο «Πυρήνες του Αγώνα» (1919) στην Ιταλία. Από τότε οι δηλητηριώδεις ιδέες και πρακτικές του διαδόθηκαν σαν επιδημία σε ολόκληρο τον κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια, ο φασισμός και τα συγγενή του πολιτικά ρεύματα όπως ο ναζισμός γοήτευσαν σημαντικά τμήματα πληθυσμού και πέτυχαν κάποιες νίκες. Αλλά συσπείρωσαν ακόμη περισσότερους ανθρώπους σε έναν ανυποχώρητο αντιφασιστικό αγώνα. Στο εξαιρετικό βιβλίο του «The Antifa Comic Book – 100 Years of Fascism and Antifa Movement», από τον καναδικό εκδοτικό οίκο Arsenal Pulp Press με έδρα το Βανκούβερ, o δημιουργός κόμικς Gord Hill, σε συνεργασία με τον ιστορικό σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τρομοκρατίας και πολιτικού ριζοσπαστισμού, Mark Bray, περιγράφει την ιστορία του φασισμού και παράλληλα την ιστορία όσων, πολιτικών οργανώσεων, κομμάτων, συλλογικοτήτων και μεμονωμένων αγωνιστών, αντιστάθηκαν στον εκφασισμό της κοινωνίας και στην επικράτηση των απάνθρωπων ακροδεξιών αντιλήψεων. Μέλος της κοινότητας των Kwakwaka’wakw, αυτόχθονος πληθυσμού που ζει στη δυτική ακτή του Καναδά και στη νήσο Βανκούβερ, o Hill έχει υπογράψει μέχρι τώρα άλλα δύο βιβλία κόμικς πολιτικής ιστορίας: το «The 500 Years of Resistance Comic Book» (2010), για την αντίσταση των ιθαγενών πληθυσμών της αμερικανικής ηπείρου στους Ευρωπαίους εισβολείς, και το «The Anti-Capitalist Resistance» για τα σύγχρονα πολιτικά κινήματα αντίστασης στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό. Στο λεπτομερέστατο και πολύ προσεκτικά εικονογραφημένο ως προς τα αντικειμενικά και πραγματολογικά στοιχεία «The Antifa Comic Book», πιάνει την ιστορία του φασισμού από την αρχή και καταλήγει στις μέρες μας. Η εισαγωγή του δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένας μίνι οδηγός για τις αρχές και τις πρακτικές του φασισμού που απευθύνεται σε όσους δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες και ακολουθείται από τις αντίστοιχες εξηγήσεις του όρου «Antifa» και της δράσης των οργανώσεων που τον χρησιμοποιούν στην πολιτική τους πρακτική. Ο Μπενίτο Μουσολίνι και ο Χίτλερ είναι εκ των πραγμάτων οι (αρνητικοί) πρωταγωνιστές του πρώτου μέρους του βιβλίου. Ο Hill περιγράφει τη δημιουργία και τα πρώτα βήματα των πολιτικών τους κομμάτων και, μέσω αυτών, την ιστορία της Ευρώπης στα πρόθυρα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Για την πληρέστερη κατανόηση των καταστάσεων σκιαγραφεί τα πορτρέτα προσώπων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, όπως ο Γκέρινγκ και ο Χίμλερ, και περιγράφει όλες τις πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στον πόλεμο. Το Ολοκαύτωμα, η εισβολή των Γερμανών σε άλλα κράτη, η εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων λόγω του φύλου, του χρώματος, της εθνικής τους ταυτότητας κ.λ.π. αποδίδονται ιδιαίτερα παραστατικά, αλλά παράλληλα περιγράφονται και όλες οι προσπάθειες αντίστασης και συσπείρωσης ενάντια στον κοινό εχθρό του ναζισμού σε χώρες όπως η Πολωνία, η Σερβία, η Γαλλία, η Ελλάδα κ.ά. Αρκετές σελίδες είναι αφιερωμένες στον ισπανικό εμφύλιο και στη δικτατορία του Φράνκο, όπου η αντιφασιστική αντίσταση και συσπείρωση είχαν θαυμαστά αποτελέσματα, ενώ περιγράφονται με ιδιαίτερα αναλυτικό τρόπο και με σπουδαία εικονογραφική τεκμηρίωση λιγότερο γνωστές περιπτώσεις φασιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων, όπως το αγγλικό Εθνικό Μέτωπο και οι παραφυάδες του από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, που αντιμετωπίστηκαν επανειλημμένα και αποτελεσματικά από αποφασισμένους αντιφασίστες, όπως η οργάνωση Red Action, οι γερμανικές νεοναζιστικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις με βίαιες πράξεις και τρομοκρατική δράση στο ενεργητικό τους, που είχαν πάντα απέναντί τους τους αριστερούς και αναρχικούς αντιφασίστες, η ιταλική Ακροδεξιά με την αντικομμουνιστική και αντιμεταναστευτική ρητορική της και περιπτώσεις χωρών όπου τα τελευταία χρόνια παρατηρείται όλο και μεγαλύτερη εξάπλωση των ρατσιστικών και φασιστικών αντιλήψεων, όπως η Ρωσία, η Σουηδία, η Ουκρανία, ο Καναδάς κ.ά. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια εμπεριστατωμένη έρευνα και λεπτομερή καταγραφή ο αντιφασιστικός αγώνας στην Ελλάδα. Ως προς το παρελθόν, ο Hill ξεκινά από τη ναζιστική κατοχή και την Αντίσταση, προχωρά με τον Εμφύλιο και καταλήγει στην επταετία της χούντας: «Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα κατελήφθη από τη ναζιστική Γερμανία και τους συμμάχους της. Η χώρα υπέφερε πολύ με περισσότερους από 150 χιλιάδες νεκρούς από την πείνα και δεκάδες χιλιάδες που σκοτώθηκαν από τους φασίστες. Αλλά η Ελλάδα είχε επίσης ένα από τα πιο αποτελεσματικά κινήματα αντίστασης στην Ευρώπη με τη συμμετοχή αριστερών ανταρτών καθώς και ακροδεξιών εθνικιστών. Μετά τον πόλεμο η Ελλάδα μαστίστηκε από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των κομμουνιστών και των αντικομμουνιστών εθνικιστών. Το 1967, κατά τη διάρκεια νέων κοινωνικών συγκρούσεων, ένα πραξικόπημα από ακροδεξιούς αξιωματούχους του στρατού σε συνεργασία με την αμερικανική CIA έφερε τη δικτατορία. Το νέο καθεστώς κατήργησε τα πολιτικά δικαιώματα και εφάρμοσε εκτεταμένη καταστολή της αριστεράς με χιλιάδες φυλακισμένους και βασανισμένους». Μετά από μια σύντομη αναφορά στα γεγονότα του Πολυτεχνείου όμως, ο Hill φτάνει στη σημερινή εποχή και περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη γέννηση και τη δράση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και την πορεία του αρχηγού της: από εκδότης ενός περιθωριακού περιοδικού, μέλος του κοινοβουλίου και ηγέτης ενός κόμματος με υψηλά ποσοστά. Έμφαση δίνεται στα πογκρόμ των νεοναζιστών εναντίον μεταναστών, στις δολοφονίες του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν, στις επιθέσεις σε καταλήψεις, στέκια και κοινωνικούς χώρους, αλλά και στις μαχητικές αντιναζιστικές διαδηλώσεις, καθώς και στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με ένα εκτενές τμήμα που αφορά την αμερικανική και την καναδική Ακροδεξιά και τις πολυπληθείς οργανώσεις τους, πολλές από αυτές με έντονη στρατιωτική δράση, άλλες με εμπλοκή σε τρομοκρατικές και βομβιστικές ενέργειες και άλλες με ανάμιξη σε δολοφονίες αντιφασιστών αγωνιστών. Οι δράσεις αυτές όμως, όπως και κάθε άλλη ακροδεξιά, φασιστική και νεοναζιστική πρακτική, δεν περιγράφονται για να προκαλέσουν δέος και να τρομάξουν τον αναγνώστη, αλλά για να αναδειχθεί μέσω αυτών η μαζική αντίσταση του αντιφασιστικού κινήματος και κυρίως των οργανώσεων που «συστεγάζονται» κάτω από τη σκεπή της Antifa: «Ο όρος “antifa” είναι μια συντομογραφία της “antifaschistische aktion” που ιδρύθηκε από το γερμανικό κομμουνιστικό κόμμα το 1932 για να αντισταθεί στους ναζί. Τη δεκαετία του 1980, η “antifaschistische action” αναβίωσε από αυτονομιστές και αναρχικούς στη Δυτική Γερμανία για να αντιμετωπίσει την αναπτυσσόμενη ακροδεξιά, χωρίς να έχει καμιά σχέση με το κομμουνιστικό κόμμα. Πολλές ομάδες χρησιμοποιούν παραλλαγές του πρωτότυπου σήματος της “αντιφα” που σχεδιάστηκε από τους Max Keilson και Max Gebhard. Tη δεκαετία του 1990, ιδρύθηκε η “Anti-Fascist Action” από πολλές ευρωπαϊκές και διεθνείς ομάδες. Η “Antifa” χαρακτηρίζεται από άμεση μαχητική δράση ενάντια στην ακροδεξιά και μια ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική ανάλυση. Οργανωμένη ως αυτόνομες και αποκεντρωμένες ομάδες, η “Antifa” βλέπει ως αναγκαίο το να αντιπαρατίθεται στους φασίστες τόσο ιδεολογικά όσο και σωματικά. Οι ομάδες, επίσης, επιχειρούν να διαμορφώσουν μια αντιφασιστική και αντιρατσιστική κουλτούρα. Η “Antifa” δραστηριοποιείται όχι μόνο ενάντια σε φασιστικές και νεοναζιστικές ομάδες αλλά και σε ακροδεξιά κινήματα που μοιράζονται τους ίδιους στόχους με τους φασίστες (όπως η Κου Κλουξ Κλαν για παράδειγμα)». Στο επίπεδο αυτό της μαχητικής αντιπαράθεσης με τους φασίστες είναι που λειτουργεί προτρεπτικά το βιβλίο του Gord Hill. Γιατί εκτός από τα αναγκαία ιστορικά στοιχεία περιγράφει τις συγκρούσεις ανάμεσα σε φασίστες και αγωνιστές. Και τις περιγράφει ως αναπόφευκτες ή, καλύτερα, ως επιβεβλημένες, με σκοπό να περιοριστεί η ρατσιστική και φασιστική ρητορική. Μέχρι την οριστική πάταξή της. Και το σχετικό link...
  4. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 53. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  5. Kατεβαίνεις το ημιυπόγειο στο Κουκάκι, και ένας κόσμος σού φανερώνεται. Οι χαρακτήρες του γελοιογράφου και εικαστικού Γιάννη Λογοθέτη - και του εγγονού του Χριστόφορου - είναι γνώριμοι, είναι σχεδόν ταυτοτικό το ύφος του, γνωστό από τα έντυπα δεκαετιών, την τηλεόραση, τον δρόμο που χάραξε ο αιρετικός και πάντα γελαστός καλλιτέχνης που περνάει τη μισή ημέρα του εδώ στο ημιυπόγειο που περιγράφουμε και που περικλείεται ο δικός του κόσμος. Ο γνωστός και ως ΛοΓό βέβαια, έχει και μια άλλη πλευρά, εξίσου σημαντική, είναι στιχουργός τα τελευταία 40 και παραπάνω χρόνια περίπου 400 δισκογραφημένων τραγουδιών, ορισμένων τεράστιων επιτυχιών όπως το «Έτσι είναι ζωή» ή το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε» με τη Μοσχολιού και βέβαια ένας εκ των εισηγητών του λεγόμενου χιουμοριστικού τραγουδιού, με σουξέ όπως «Το σκυλάκι το κανίς» ή τον γνωστό κύκλο τραγουδιών «Γελοιογραφίες» με τον Θέμη Ανδρεάδη. Ο ΛοΓό, από το εργαστήριό του, θυμάται μια εποχή, μας διαβάζει το κείμενο που είχε γράψει για τον δίσκο του «Τραγούδια με νόημα» ο μέγας Μποστ, αναλύει τις δικές του θέσεις για το ελληνικό τραγούδι και τη γελοιογραφία και περιγράφει τη διαδρομή του στην τέχνη και τη δημοσιογραφία (για πολλά χρόνια ο ΛοΓό εργάστηκε στα «ΝΕΑ» και τον «Ταχυδρόμο» του ΔΟΛ). Καθόμαστε και απαγγέλλει τραγούδι του για το πάλαι ποτέ καφέ μπαρ Φελλός στο Κουκάκι, στέκι πολλών. Σας θυμάμαι από τον Φελλό στην οδό Δράκου. Μαζευόμασταν εκεί πολλοί: Κατσιμίχας, Γιώργος Σαρρής, Θαλασσινός, Θανάσης Συλιβός. Αναρωτιέμαι παρατηρώντας πως έχετε κάνει τραγούδι ένα στέκι σας, λογική σας στα τραγούδια είναι η ζωή σας; Θα σου πω. Από πολύ μικρός έκανα σκίτσα και έγραφα τραγούδια. Τα βιβλία μου στην τσάντα μου μέσα στα περιθώρια είχαν σκίτσα. Είχα και ραδιόφωνο και ήμουν κολλημένος. Άρα πάντα θυμάστε να ζωγραφίζετε και να ακούτε τραγούδια. Να ακούω ελληνικά και ξένα για την ακρίβεια. Μου άρεσαν ορισμένοι που ακούω και σήμερα: Ντιν Μάρτιν, Πέρι Κόμο, Νατ Κινγκ Κόουλ, Ρενάτο Καροζόνε. Στα «Τραγούδια με νόημα» σε ένα τραγούδι του Ρενάτο έχω βάλει ελληνικά λόγια και το λέει ο Γκιωνάκης. Πώς προκύψαν τα σκίτσα; Έμενα σε μια αυλή με 5-6 οικογένειες. Περιοχή; Ταμπούρια στον Πειραιά. Κάθε εβδομάδα κάθε οικογένεια έπαιρνε το περιοδικό «Ρομάντσο» και γύρναγε σε όλους! Εγώ κόλλησα στα σκίτσα. Ποιοι ήταν τότε; Αρχέλαος, Χριστοδούλου, Πολενάκης, Παυλίδης. Κάποια στιγμή ρώτησα ένα παιδί στη γειτονιά μου που έκανε σκίτσα, τον Σταματάκη, πώς γίνονται αυτά. «Με σινική μελάνη. Να τα κάνεις μοντέρνα» μου είπε. Κατάλαβα πως έπρεπε να κάνω τα παπούτσια με κρεπ, κάτι τέτοιο. Μέχρι που πήρα μέρος σε μια έκθεση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, και ήλθε ο Γ. Π. Σαββίδης με τη γυναίκα του και την Ειρήνη Παπά και μόλις έφτασε στα δικά μου του άρεσαν πολύ, περίπου αρχές του '60. Έτσι μπήκατε στον «Ταχυδρόμο»; Ο Γ. Π. Σαββίδης ήταν τότε διευθυντής. Ναι! Όλοι θέλανε να βάλουν κάτι στον «Ταχυδρόμο», τότε. Μου άρεσε τόσο πολύ το περιβάλλον της Χρήστου Λαδά που πήγαινα χωρίς να κάνω τίποτε. Ποιους θυμάστε; Σκαλιώρας, Ζενάκος, Κώστας Μητρόπουλος, η Βαφία, μια γλύπτρια. Ένα πολύ ωραίο περιβάλλον. Και; Μου δώσανε ένα μυθιστόρημα να το εικονογραφήσω, έβλεπα τον Αργυράκη να εικονογραφεί, τον Μυταρά. Από ένστικτο τα έκανα όλα αυτά, σε συνέχειες, το διάβαζα κι έβρισκα εικόνες, σκέφτηκα οι εικόνες να είναι κομμένες από μαύρο χαρτί και κολλημένες σε φόντο λευκό και μου έβγαιναν τόσο ωραία. Στον «Ταχυδρόμο» έμεινα κάνα δυο χρόνια και μετά έφυγα έξω γιατί έγινε η χούντα. Λέτε συχνά πως στενοχωρηθήκατε πολύ με τη χούντα. Πολύ. Από πιτσιρίκος φοβόμουν αυτούς που φόραγαν στολές, γι' αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου το '81 μού έκανε ένα δώρο μεγάλο που δεν φοβόμουν πλέον τους αστυνομικούς. Μόλις έγινε χούντα τι κάνατε; Ήμουν παντρεμένος κατ' αρχάς. Υπήρχε μια δημοσιογράφος, η Γιολάντα Τερέντσιο, η οποία είχε φίλο έναν γελοιογράφο στο Λονδίνο που λεγόταν Λέσλι Ίλιγουορθ και δούλευε στην «Daily Mail». Ήταν διάσημος, είχε και εκπομπή με έναν άλλο διάσημο γελοιογράφο, τον Βίκι, το παίζανε «αριστερός - δεξιός». Με έστειλε σε αυτόν να με βοηθήσει. Πού μένατε; Πήγα και τον βρήκα, χάρηκε πολύ. Μας πήγαινε σε μπαρ και έλεγε «οι Έλληνές μου». Αυτός είχε μια σοφίτα στη Φλιτ Στριτ. Μας την έδωσε. Μετά πήγαμε Παρίσι και τελικά γυρίσαμε Αθήνα. Μετά; Κάνω διάφορες δουλειές. Η γυναίκα μου είναι γραφίστρια και εργαζόταν στον Χάρη Πάτση, μέχρι που έκανα τα πρώτα μου τραγούδια και πήρα και λεφτά. Πώς γνωρίσατε τον Δήμο Μούτση; Είχα πάει σε ένα μαγαζί στην Πλάκα, στην Παλιά Αθήνα, να βρω κάποιον και γνωριστήκαμε. Εν τω μεταξύ είχε κάνει ο Μποστ κάτι τραγούδια. Μου λέει ο Μούτσης να κάνουμε κάτι τέτοιο, ήταν τότε με την κόρη του Βουσβούνη που είχε πάρει τον Γαλαξία της Βλάχου. Πήγαινα εκεί σπίτι τους και φτιάχναμε τραγούδια. Καθόταν αυτός στο πιάνο και στο τέλος βγήκε το «Χαράματα με το πρώτο λεωφορείο» που είπε ο Μητσιάς. Αντί για τραγούδι σατιρικό, βγήκε δραματικό! Μπαίνω στο τραγούδι, μετά στην Κολούμπια γνωρίζομαι με τον Λουκιανό και κάνουμε σε μικρό δισκάκι το «Αχ Μαρία» και το «Κοίταξε να δεις». Και πουλάει 60.000 αντίτυπα! Μετά; Μετά ο Τ. Β. Λαμπρόπουλος με γνωρίζει με τον Χατζηνάσιο και κάνουμε το «Έχει ο Θεός», μεγάλο δίσκο. «Πάρε τον ηλεκτρικό», «Αν μ' αγαπάς φίλα σταυρό». Ενώ εκεί κάναμε μεγάλη επιτυχία, εγώ είχα στον νου μου πάντα το χιουμοριστικό τραγούδι. Το γελοιογραφικό όπως το λέω. Και πάω μια βραδιά σε μια μπουάτ στην Πλάκα και βλέπω έναν πιτσιρικά που τραγουδούσε: τον Θέμη Ανδρεάδη. Έκανε και κάτι πλάκες. Λέω ωραίος αυτός. Ξεκινήσαμε να κάνουμε τραγούδια, έβαλε κάτι μουσικούλες ο Θέμης, βγήκαν τα τραγούδια, ο δίσκος είναι οι «Γελοιογραφίες». Χαμός. Αφού όμως έπεσε η χούντα, ήταν κομμένος ο δίσκος και ο Θέμης επί χούντας. Μετά μου λέγανε οι κοπέλες στην Κολούμπια πως εκεί πέρα είχε τόσο πολλή δουλειά, που ξενυχτούσαν για να φακελώνουν δίσκους, εποχή που είχε ουρές για Μίκη. Αυτός ο δίσκος χάλαγε τον κόσμο. Είχαμε κάνει και μερικοί γελοιογράφοι μια έκθεση στου Μπαχαριάν. Χαμός, ουρές, ο κόσμος είχε ανάγκη τότε. Στα έντυπα πώς μπαίνετε; Είχαμε πάει διακοπές, κάπου στην Εύβοια, δεν είχα δουλειά τότε. Πήγαινα και έπαιρνα από την ΑΕΠΙ κάτι προκαταβολές, στη Σπυρίδωνος Τρικούπη για τα τραγούδια μου, ένα μικρό μαγαζί. Με ψάχνει τότε ο Ροδόλφος Μορώνης και άλλοι. Τον είχε βάλει ο Φιλιππόπουλος και με γυρίζουν πίσω για να πάω στην «Ελευθεροτυπία», τέτοια ευκαιρία δεν χάνεται, σκέφτηκα! Πόσο μείνατε; Οκτώ χρόνια δούλεψα, μετά έφυγε από κει ο Φιλιππόπουλος και με πήρε στο «Έθνος». Στις «Εικόνες» είχα δικό μου δισέλιδο. Μετά πήγα, στα κυριακάτικα «ΝΕΑ», με διευθυντή τον Λυκούργο Κομίνη. Μετά στα καθημερινά «ΝΕΑ», μετά ξανά στο «Έθνος», με φωνάξανε στα «ΝΕΑ» γιατί μια γελοιογραφία μου την είχε πάρει η «Monde» και είχε κάνει ένα σχόλιο, τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Μετά πήγα στη «Νίκη», μέσω Δημήτρη Μαρούδα. Και με μισθό μεγαλύτερο από το «Έθνος». Τι άλλο θυμάστε από τις εφημερίδες; Στην «Ελευθεροτυπία» δεν μου είπε ποτέ κανείς τίποτε. Μια φορά σε μια σύσκεψή της, ένας αρχισυντάκτης, πετάγεται και λέει: «Νομίζεις πως σε πληρώνουμε γι' αυτή την κουτσουλιά που κάνεις; Σε πληρώνουμε για την υπογραφή σου». Και τσαντίζομαι και κάνω ένα τετράγωνο την άλλη μέρα με μια υπογραφή μου μέσα. Τίποτε άλλο. Και μπήκε. Δουλεύατε με χαρακτήρες στη γελοιογραφία τότε ή γενικά με επικαιρότητα; Είχα χαρακτήρες. Μερικά χρόνια είχα τα Φτωχαδάκια. Μερικά από αυτά γίνανε τραγούδια, το «Πεινιάου», με τον Μαργαρίτη. Ένα τύπος με μπαλώματα, όπως είναι τώρα οι φτωχοί, πάντα πεινάω έλεγε. Και μια γάτα δίπλα σκελετωμένη έλεγε κι αυτή: Πεινιάου. Το λέμε παρέα με τον Μαργαρίτη. Έκανα και εικονογραφήσεις. Αλλά δεν ήθελα να βάλω πρόσωπα, π.χ. τον Μητσοτάκη ή τον Ανδρέα. Το έκανα λίγο, αλλά μου φαινόταν φτηνό. Οι μεγάλοι τότε; Ο Μητρόπουλος, ο Κυρ, ο Μποστ μοναδικός. Τον αγαπούσατε. Ήμασταν φίλοι, έμενε εδώ, στη γωνία (σ.σ.: Ακρόπολη), όταν παντρεύτηκα νοικιάσαμε ένα σπίτι πολύ κοντά στον Μποστ. Είχα βγει στο τραγούδι, είχα κάνει καλές αρπαχτές σε περιοδεία. Ήμουν και στη Νεράιδα, ένα καλοκαίρι. Εγώ τα έλεγα κι έκλεινα το πρώτο μέρος. Μετά έβγαινε ο Κόκοτας, ο Διονυσίου. Φτιάξατε ένα ρεύμα δικό σας. Δεν επαναλήφθηκε. Βαρέθηκα το ξενύχτι. Έγινε ρεύμα, όλες οι εταιρείες πήγαν να μιμηθούν, ο μόνος που έκανε κάτι ήταν ο Μηλιώκας. Αυτά που έκανα εγώ τα δούλευα τριάντα χρόνια με γελοιογραφίες. Μια λεζάντα σε γελοιογραφία μπορείς να την αλλάξεις δέκα φορές για να πετύχει, για να έχει ενδιαφέρον ως λεζάντα. Το ίδιο πράγμα είναι το τραγούδι. Δηλαδή; Δεν είναι παιχνίδι των λέξεων. Όπως είχε πει ο Σακελλάριος το ποίημα πρέπει να είναι ακαταλαβίστικο, αλλιώς είναι τσιφτετέλι. Το τραγούδι έχει μια αρχιτεκτονική, μια ιστορία απλή, να έχει ένα θέμα που να είναι ευρηματικό, να έχει ρεφρέν ή μια φράση, αυτό είναι το τραγούδι, αλλιώς είναι ιστορία, όπως έκανε ο Σαββόπουλος, με τον Κοεμτζή. Το τραγούδι είναι Σακελλάριος. Επηρεαστήκατε από κάποιον; Αγαπούσα, δεν τους ήξερα, εμένα μου άρεσε το ελληνικό τραγούδι, αυτά που άκουγα ήταν δεκαετίας '50 - '60. Τσιτσάνης, Μητσάκης κ.τ.λ. Στιχουργούς; Δεν τους ήξερα άλλα μετά που έμαθα ξεχώρισα ορισμένους. Όπως ο Χρήστος Κολοκοτρώνης, η Παπαγιαννοπούλου, ο Τσάντας, ο Βίρβος που ήταν φίλος μου. Δεν μου αρέσουν αυτοί που φτιάχνουν πολλά πράγματα μέσα σε ένα. Γράφουν πολύ ωραία, βέβαια, ορισμένοι. Πολύ ωραίος ήταν ο Ρασούλης. Τον γνώρισα όταν δούλευα στην «Αυγή» κι αυτός στη «Δημοκρατική Αλλαγή». Σήμερα υπάρχει χιουμοριστικό τραγούδι; Π.χ. ο Παντελής Αμπαζής μού έρχεται στο μυαλό. Ναι, υπάρχει. Όχι ακριβώς τέτοιο, υπάρχει ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ένα άλλο παιδί είναι ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης. Τώρα σκέφτηκαν να βγάλουν ξανά ορισμένα δικά μου που δεν πολυακούστηκαν. Οι λόγοι υπάρχουν για να γραφτεί; Πάντα υπάρχουν λόγοι. Να υπάρχουν τραγούδια που να σε ανεβάζουν. Αλλά τα ραδιόφωνα παίζουν δυστυχία. Ο Κηλαηδόνης μού άρεσε πολύ, και είχε κάποια σχέση με αυτά που λέμε. Σαν θέματα. Πόσα έχετε γράφει; Που έχουν κυκλοφορήσει; Τετρακόσια. Σας έχει τραγουδήσει η Μοσχολιού, ο Μητσιάς, αυτά μείνανε. Μα έχουν μείνει και τα άλλα. Κάτι παιδιά από την Κρήτη έχουν διασκευάσει την «Πεθερά». Και αρέσει σε πολύ κόσμο. Θυμάστε πως γράψατε ένα τραγούδι σας; Μοιάζετε συχνά να περνάτε εκεί καθημερινά γεγονότα σας. Τη «Λούλα». Ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα στην Πλατεία Δεξαμενής. Δούλευα στην «Ελευθεροτυπία» και ανέβαινα από Κολοκοτρώνη προς Κολωνάκι όπου έμενα τότε. Και αυτή έπινε με κάτι φίλους της μπίρες. Ήξερε πως γράφω: «Καλέ κύριε Γιάννη, για μένα δεν θα γράψεις;». Πήγα ένα βράδυ στο σπίτι, κάθισα σε μια πολυθρόνα. Απέναντι είχε ένα μπουκάλι με λίγο ουίσκι, θυμήθηκα αυτή την κοπέλα. Τούλα τη λέγανε μα δεν μου άρεσε το όνομα. Γράφω. Θυμήθηκα στη γειτονιά μου μια κοπέλα που τη λέγανε Λούλα, και ήταν ωραίο. Το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα»; Ήταν αφίσα που διαφήμιζε τσιγάρα του Παπαστράτου με καραβάκια! Πάντα παρατηρούσατε γύρω σας; Έτσι κι αλλιώς! Καθόμουν και έβλεπα ανθρώπους κι έλεγα από μέσα μου: αυτόν πρέπει να τον λένε έτσι και να κάνει αυτή τη δουλειά. Η καθημερινότητά σας; Έρχομαι εδώ, στο εργαστήριο. Κάτι δουλεύω. Μετά αφού έχω βαρεθεί ανεβαίνω στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, πάω προς Αποστόλου Παύλου, μετά Μοναστηράκι, σε φίλους που έχουν σχέση με μουσική, πάω στην κεντρική αγορά, περπατώ, δεν έχω αμάξι. Παίρνω κάναν γαύρο και γυρνάω σπίτι. Από την Πλάκα. Βγάζετε κάτι τώρα; Τώρα βγαίνει ένα βιβλίο με τα τραγουδάκια μου όλα. Και αυτά που δεν έχουν κυκλοφορήσει. Μυστικό της έμπνευσης; Πήγαινα προς την εφημερίδα και δεν είχα τίποτε να σχεδιάσω. Κι έβλεπα κάτι και εμπνεόμουν. Στίχους πώς γράφατε; Βρίσκω τις δύο πρώτες αράδες που μου αρέσουν και έχω βρει και τη μουσική. Σε αυτές τις διαδρομές που κάνω δουλεύω αυτό το τραγούδι. Όλα έχουν μια αρχή. Το «Έτσι είναι η ζωή»; Δραματικό πάντως τραγούδι... Ναι είναι. Υπάρχει μέσα μια φράση που την έλεγε η μάνα μου. Κάντε ένα σχόλιο για την πολιτική σήμερα... Πιστεύω ότι ο χειρότερος γελοιογράφος είναι πιο έξυπνος από τον καλύτερο πολιτικό για αυτό ψηφίζω γελοιογράφους. Και το σχετικό link...
  6. Σκίτσο του Χρήστου Ζωίδη στο αθλητικό site sdna.gr στις 8/01/19.
  7. ramirez

    Τιμές ταχυδρομικών ΕΛΤΑ

    Κανονικά. Θέμα υπάρχει με τα πακέτα εκτός ΕΕ...
  8. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 52. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  9. Η πολιτική στροφή στις ΗΠΑ, που τη σηματοδότησε η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, δεν ήταν έκπληξη. Δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Είχε προηγηθεί μια βαθιά συντηρητική στροφή που οι συνέπειές της γίνονται οδυνηρά αντιληπτές στην καθημερινή ζωή των Αμερικανών. Τις αιτίες αλλά και τις λύσεις του προβλήματος αναζητούν 36 δημιουργοί κόμικς σε μια ανθολογία, στην οποία ο Αβραάμ Λίνκολν μεταμορφώνεται σε τέρας και ο Ντόναλντ Τραμπ γίνεται γεύμα για τους πεινασμένους. Η προσπάθεια είχε ξεκινήσει από το 2017, όταν οι επιμελητές Eric Palicki και Matt Miner άρχισαν να αναζητούν σεναριογράφους και σχεδιαστές για μια συλλογή ιστοριών τρόμου με επίκεντρο τα τρέχοντα και επίκαιρα πολιτικά ζητήματα της εποχής. Όταν έκλεισαν οι συνεργασίες με σημαντικά ονόματα της ένατης τέχνης, επόμενο βήμα ήταν η χρηματοδότηση μέσω καμπάνιας στο kickstarter. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη και ο στόχος των 20 χιλιάδων δολαρίων σύντομα υπερκαλύφθηκε. Και πριν από λίγες εβδομάδες το «This Nightmare Kills Fascists» κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία σε φυσική μορφή, με ιστορίες που σοκάρουν με τη βία και την ωμότητά τους, ιδιαίτερα επειδή οι περισσότερες από αυτές αναφέρονται στην τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα και έχουν πρωταγωνιστές τους θύτες και θύματα αποτρόπαιων πολιτικών, ρατσιστικών και σεξιστικών εγκλημάτων αλλά ακόμα και πολιτικά πρόσωπα, όπως τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας «Thermonuclear Hunger Strike» των Justin Jordan και Creees Hyunsung Lee σε ένα μεταπυρηνικό τοπίο όπου οι πεινασμένοι τριγυρίζουν σαν αγέλες και κατασπαράζουν τους καλοζωισμένους για να χορτάσουν. Τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας έχουν σπείρει τον όλεθρο στις ΗΠΑ αλλά οι δημιουργοί της ιστορίας, μέσω του πρωταγωνιστή της, ενός πρώην σωματοφύλακα του Τραμπ που τώρα τον αναζητεί για να τον εκδικηθεί τρώγοντάς τον, αποδίδουν όλα τα δεινά στην ελλιπή δημοκρατία, στην εκλογή του Τραμπ και σε ακόμη βαθύτερα αίτια: ο Τραμπ «ήταν απλώς ένα σύμπτωμα […] Τα προβλήματά μας είχαν βαθύτερες ρίζες. Αυτός ήταν απλώς το αποτέλεσμα, όχι η αιτία». Ο οργισμένος και οπλισμένος πρώην πράκτορας ξεπερνά όλα τα εμπόδια, εισβάλλει στο καταφύγιο του προέδρου και ως ανταμοιβή του εαυτού του για τη σκληρή προσπάθεια τον μαγειρεύει και, σε μια σκληρή σκηνή, τον σερβίρει σαν αγριογούρουνο με ένα μήλο στο στόμα. Χαιρέκακα και εκδικητικά, κάθεται να τον απολαύσει. Στην ιστορία «Office Party» των Andrew Shaw και Sean Von Gorman, πρωταγωνιστής είναι ένας γεμάτος μίσος ρατσιστής, σεξιστής, μισογύνης ρεπουμπλικανός γερουσιαστής που πανηγυρίζει για τις περικοπές στο σύστημα Υγείας. Η πρώτη τιμωρία του έρχεται όταν ο γιος του τού ανακοινώνει ότι είναι γκέι και του συστήνει τον σύντροφό του καθώς και το υιοθετημένο μωρό τους από την Αφρική, ενώ η δεύτερη και οριστική τιμωρία έχει τη μορφή όλων των καταπιεσμένων θυμάτων του που του επιτίθενται λέγοντας: «Είσαι φασίστας και ήρθαμε εδώ για σένα. Γιατί εμείς σκοτώνουμε φασίστες». Όχι μόνο τους Ρεπουμπλικανούς αλλά και τους Δημοκρατικούς έχει στόχο η μικρή ιστορία «Bishop Takes Rook, Knight Takes Pawn» των Erica Schultz και Claire Connelly, που παρουσιάζει μια παρτίδα σκάκι με παίκτες έναν ελέφαντα και έναν γάιδαρο, σύμβολα των δύο κομμάτων αντιστοίχως. Οι κινήσεις τους στη σκακιέρα και τα πιόνια του παιχνιδιού έχουν τα ονόματα προσώπων που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα ή πολεμικών ενεργειών των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο: Carter Page, Michael Flynn, Υεμένη, Συρία, Λιβύη κ.ά. Εκτός όμως από τις ιστορίες που αναφέρονται (ή θα μπορούσαν να αναφέρονται) και παραπέμπουν σε πραγματικά πολιτικά πρόσωπα, υπάρχουν και πολλές ιστορίες που έχουν στόχο τις εγκληματικές (αντι)κοινωνικές συμπεριφορές. Στο «Diana, the Hunter» των Vita Ayala και Eric Zawadzki, μια νέα κοπέλα κινδυνεύει να πέσει θύμα βιασμού από δύο άντρες. Η καταδίωξή της, ωστόσο, έχει αίσιο τέλος γι’ αυτήν καθώς οι δύο επίδοξοι βιαστές οδηγούνται σε παγίδα καθώς καραδοκούν τα θύματα των προηγούμενων επιθέσεών τους για να εκδικηθούν. Ρατσιστές και οπαδοί της λευκής ανωτερότητας είναι οι αρνητικοί πρωταγωνιστές του «The Pledge» των Ryan Ferrier και Kelly Williams. Ως μέλη μιας ηλίθιας αδελφότητας σε κολέγιο προετοιμάζουν τα νέα μέλη για τη μύησή τους την ώρα που ειρηνικοί διαδηλωτές διαδηλώνουν εκφράζοντας την ειρηνική διαμαρτυρία τους απέναντι σε τέτοιες αναχρονιστικές και επικίνδυνες συνήθειες και πρακτικές. Και εδώ το τέλος είναι οδυνηρό για τους δράστες και συνοδεύεται από ένα λουτρό αίματος. Ανάλογο τέλος έχουν όλες οι ιστορίες: το «One in Heart and Mind» των Ryan Cady και Philip Sevy αλλά και το «Thank God» των John Bivens και Katy Rex με θέμα τον χριστιανικό φονταμενταλισμό και τη θρησκευτική υποκρισία, το «Long Division» των Christopher Sebela και Kelly Williams για το τείχος της ντροπής που σχεδιάζει η αμερικανική κυβέρνηση για να εμποδίσει τη μετανάστευση, το «Black Friday» των Forrest Helvie και Joseba Morales για τις καταναλωτικές συνήθειες που μπορούν να οδηγήσουν σε εγκληματικές πράξεις με ανυπολόγιστες συνέπειες κ.ά. Με τις δεκαοκτώ ιστορίες του, όλες βουτηγμένες στο αίμα, να διαδραματίζονται σε ένα ζοφερό, εφιαλτικό κλίμα, το «This Nightmare Kills Fascists» (εκδ. A Wave Blue World), με το σύνθημα «Ας μην αφήσουμε τον φόβο να μας χωρίσει», παίρνει σαφέστατη πολιτική θέση απέναντι στα πράγματα. Και είναι μια θέση ξεκάθαρη ενάντια στην ακροδεξιά πολιτική και τις αντίστοιχες κοινωνικές συμπεριφορές. Η βιαιότητά του μπορεί να σοκάρει. Όχι, όμως, περισσότερο από τη βιαιότητα και τη χυδαιότητα του σύγχρονου φασισμού σε κάθε πολιτική και κοινωνική του έκφανση. Και το σχετικό link...
  10. Σίγουρα νομίζεις πως ο Άγιος Βασίλης είναι ένας χοντρούλης γεράκος που οδηγάει έλκηθρο και μοιράζει δώρα. Σίγουρα νομίζεις πως η Πρωτοχρονιά είναι μια γιορτή γεμάτη αγάπη, καλοσύνη και χαρούμενες ιστορίες. Σίγουρα. Νομίζεις... Λοιπόν, αν είσαι οκ μ' αυτή την πεποίθηση, μην προχωράς παρακάτω. Αν θέλεις όμως να μάθεις και την "άλλη πλευρά", κατέβα και δες 5 κόμικ με τους πιο badass Άη Μπίληδες του ντουνιά. Με δική σου ευθύνη... Klaus Στα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα, ένας μοναχικός τύπος μπαίνει στη μικρή πόλη του Γκρίμσβιγκ. Είναι κάτι ανάμεσα σε Μπέογουλφ και Ρομπέν των Δασών, και φυσικά εξοργίζεται όταν βλέπει τον άρχοντα βαρόνο Μάγκνους να έχει κάνει σκλάβους στα ορυχεία του τους πολίτες. Κι ακόμα χειρότερα, ν' απαγορεύει στα μικρά παιδιά να έχουν παιχνίδια για να παίζουν! Ε, βάλε στο πλάι του κάτι πνεύματα του δάσους, βάλε απέναντι κι ένα δαίμονα που τρώει παιδιά, και μόλις απέκτησες ένα ΕΠΙΚΟ (κυριολεκτικά και μεταφορικά) origin story του Άη Μπίλαρου - πριν δηλαδή παχύνει κι ανοίξει τη μπίζνα με τα ξωτικά και τους ταράνδους. Lobo Paramilitary Christmas Special Πρώτον, Λόμπο (aka το πιο μεγάλο ρεμάλι του κόσμου των υπερηρώων). Κι αυτό είναι μάλλον αρκετό από μόνο του, αλλά: Δεύτερον, ιστορία. Ή μάλλον όχι απλή ιστορία, ιστοριάρα! Ο Λόμπο προσλαμβάνεται απ' το Κουνέλι του Πάσχα για να δολοφονήσει τον Άη Βασίλη που με την αυτοκρατορία παιχνιδιών του έχει ρίξει στα αζήτητα τις άλλες γιορτές του χρόνου. Κι αναλαμβάνει με χαρά τη δουλειά, αφού έχει και προσωπικά με τον "παιχνιδά" που ποτέ δεν του έφερε δώρο όταν ήταν τσογλανάκι πιτσιρίκι. Θα καταφέρει ο πιο επικίνδυνος, σκληρόπετσος μαχαιροβγάλτης της DC να καθαρίσει τον αγαπημένο άγιο των παιδιών; Η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη όσο νομίζεις, αφού ο Άη Βήτα είναι έτσι! Y.Γ. Αν δεν προκάνεις να διαβάσεις το κόμικ, υπάρχει και (εξαίσια καλτίλα) ταινία μικρού μήκους... Private Eye Nick St. Christopher H She-Hulk πρέπει να πιάσει ένα σήριαλ κίλερ. Έχει μόλις δυο μέρες καιρό. Χρειάζεται έναν καλό ντετέκτιβ για να τη βοηθήσει. Και τότε, αυτοπροτείνεται για τη δουλειά ο καλύτερος. Μήπως ξέρεις κανέναν που να γνωρίζεις ποιοι κάθισαν καλά και ποιοι ήταν άτακτοι στη διάρκεια της χρονιάς; Στη μπάντα Σέρλοκ Χολμς, στη γωνιά σου Ηρακλή Πουαρό, στ' αυγά σου Φίλιπ Μάρλοου. Αυτή η υπόθεση είναι για... μεγάλα παιδιά. Και θα την αναλάβει αυτοπροσώπως ο Nick St. Christopher. Ή, σε δική μας ελεύθερη μετάφραση, το γραφείο ερευνών: Άγιος Βασίλης (με τ' όνομα!). Power Man and Iron Fist: Sweet Christmas Annual Στον κόσμο του Λουκ Κέιτζ και της Τζέσικα Ντρου, ο Κράμπους (ο δαίμονας των Χριστουγέννων) την πέφτει σ' ένα εμπορικό κέντρο. Κι έχει για στρατό του ένα μιλιούνι από ζωντανά λούτρινα (κάτι ανάμεσα σε Gremlins και Pokemon). Ένα μάτσο υπερήρωες τα βρίσκουνε μπαστούνια. Η δύναμη του Κράμπους μοιάζει ανίκητη. Και τότε καταφτάνει για να τον κάνει τ' αλατιού η μεγαλύτερη νέμεσή του. Ο Άη Νικόλας! Εεεε θέλω να πω, ο Άη Βασίλης! Όχι αυτός με το πλατύ χαμόγελο, τα μαγουλάκια και τους ταράνδους. Όχι αυτός που όλοι νομίζουν πως ξέρουν. Όχι αυτός αλλά... αυτός! Hitman: The Santa Contract Ο Μπομπ είναι ένας μίζερος, μισάνθρωπος τύπος που καθαρίζει και σφουγγαρίζει σε πυρηνικό εργοστάσιο. Φυσικά μισεί τα Χριστούγεννα. Και διάολε, την παραμονή της γιορτής, ένας ηλίθιος ντυμένος Άγιος Βασίλης θα πέσει πάνω του και θα τον ρίξει σε μια δεξαμενή του εργοστασίου. Μπουμ! Όταν ο Μπομπ θα βγει από κει μέσα, θα έχει δυνάμεις και πελώρια όρεξη να καταστρέψει όσους διασκεδάζουν την πιο χαρούμενη μέρα του χρόνου. Παίρνει τη στολή Άη Βασίλη κι αρχίζει το εγκληματικό, ψυχωτικό του έργο. Είναι ένας Τζόκερ με κόκκινη στολή, μέχρι που πέφτει πάνω στον λάθος σκληρό καριόλη! Α, ξέχασα να προσθέσω, όλα αυτά συμβαίνουν σε μια σκοτεινή πόλη που λέγεται... Γκόθαμ! Και το σχετικό link...
  11. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 51. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  12. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 50. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.