Jump to content

ramirez

Members
  • Content Count

    3,903
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    11

ramirez last won the day on April 4

ramirez had the most liked content!

Community Reputation

29,543 Excellent

3 Followers

About ramirez

  • Rank
    WHAT ? ME WORRY ?
  • Birthday November 28

Contact Methods

  • Website URL
    http://

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

3,197 profile views
  1. Στο πλαίσιο του Jazz Festival της Σύρου, 11 Έλληνες δημιουργοί κόμικς και γελοιογράφοι και πολλοί φοιτητές του Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων συμμετέχουν σε μια έκθεση με θέμα την τζαζ που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Άγγελου Μαστοράκη. Το 2012 ολοκλήρωσε τον κύκλο του το Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας της Ερμούπολης. Ένα σπουδαίο φεστιβάλ στο οποίο παρουσιάστηκαν πολλά διηγήματα και μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, έγιναν γόνιμες συζητήσεις αλλά και πολλές εκθέσεις κόμικς Ελλήνων καλλιτεχνών. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιελάμβανε κάθε χρόνο μία έκθεση κόμικς επιστημονικής φαντασίας και μία έκθεση με έργα των πρωτοετών φοιτητών του Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Μιχάλης Κουντούρης Οκτώ χρόνια αργότερα, μια πολύ ενδιαφέρουσα απόπειρα αναβίωσης των εκθέσεων αυτών αλλά ενταγμένων σε ένα άλλο σπουδαίο φεστιβάλ, το Jazz Festival της Σύρου, επιχειρούν οι διοργανωτές. Όπως επισημαίνει ο εκ των διοργανωτών και επιμελητής της έκθεσης Νίκος Αλμπανόπουλος: «Τη διοργάνωση της πρώτης έκθεσης χρωστούσαμε στη ζωντάνια και πειθώ του αξέχαστου Άγγελου Μαστοράκη, των “9” και “Nova”. Της δεύτερης, στις καθηγήτριες του Τμήματος Φλωρεντία Οικονομίδου και Έλσα Χαραλάμπους, που κινητοποιούσαν τις φοιτήτριες και τους φοιτητές τους σκορπώντας αγάπη και ενέργεια. Φέτος στο 8ο Φεστιβάλ Τζαζ Ερμούπολης συμπεριλήφθηκε μια έκθεση σκίτσου και κόμικς, όπως τότε. Με θέμα αυτή τη φορά την τζαζ. Πολύ γρήγορα έγινε φανερό ότι δεν θα μπορούσε να λείπει η έκθεση των φοιτητών». Δεξιά: Soter (Σωτήρης Τασιόπουλος). Αριστερά: Μαρία Σταμπούλου (φοιτήτρια) Στην έκθεση με τίτλο «Η Τζαζ σε Σκίτσο και Κόμικς» συμμετέχουν οι: Μιχάλης Κουντούρης, Θανάσης Πέτρου, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Soter (Σωτήρης Τασιόπουλος), John Antono (Γιάννης Αντωνόπουλος), Tasmar (Τάσος Μαραγκός), Κων Χρυσούλης, Βασίλης Παπαγεωργίου, Γιάννης Ξαγοράρης, Θανάσης Καραμπάλιος, Θανάσης Πετρόπουλος. Αριστερά: Βασίλης Παπαγεωργίου. Δεξιά: Θανάσης Πετρόπουλος Παράλληλα παρουσιάζονται περισσότερα από 30 digital prints των φοιτητών χωρισμένα σε δύο ενότητες: η πρώτη περιλαμβάνει έργα σχεδιασμένα στον υπολογιστή και τυπωμένα ψηφιακά που δημιουργήθηκαν στο εργαστήριο της Φλωρεντίας Οικονομίδου, ενώ η δεύτερη σχέδια κυρίως με μολύβι που δέχτηκαν επεξεργασία και τυπώθηκαν στη συνέχεια ψηφιακά στο εργαστήριο της Έλσας Χαραλάμπους. Αριστερά: Θανάσης Πέτρου. Δεξιά: Tasmar (Τάσος Μαραγκός) Είναι προφανές πως το βασικό θέμα σε όλα τα έργα είναι η μουσική τζαζ. Στα έργα που έχουμε δει μέχρι στιγμής «ακούγονται» σαξόφωνα, πιάνα και κιθάρες με έναν μοναδικό τρόπο που μόνο τα κόμικς μπορούν να αποδώσουν «σιωπηλά». Στην Ερμούπολη θα «ακούσουμε» κι άλλα έργα αλλά και πραγματική τζαζ σε ένα φεστιβάλ που σε πείσμα των καιρών επιβιώνει και χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει και προσελκύει όλο και περισσότερους επισκέπτες. Θανάσης Καραμπάλιος Πού: Plastico Gallery, Πάρου 9, Ερμούπολη, Σύρος Πότε: Έως 31/10 Εγκαίνια: Σάββατο 19/9 στις 12.00 Είσοδος ελεύθερη Και το σχετικό link...
  2. Με αφορμή τη σημερινή προσφορά της «Εφ. Συν.», μια εξαιρετική προσαρμογή του Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλεϊ σε κόμικς από τον Marion Mousse, ρίχνουμε μια ματιά σε παλαιότερες εκδοχές του κλασικού έργου, άλλες «νόμιμες» και άλλες «βλάσφημες». Η Μαίρη Σέλεϊ (1797-1851) έγραψε το «Φρανκενστάιν ή ένας μοντέρνος Προμηθέας» σε ηλικία περίπου 20 ετών στο πλαίσιο της ρομαντικής μυθιστοριογραφίας μπολιασμένης με γοτθικά και ιστορικά στοιχεία, αλλά και στοιχεία μιας πρώιμης και δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας που υπηρέτησε στο σύνολο σχεδόν των έργων της. Το βιβλίο θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο επιδραστικά έργα των τελευταίων δύο αιώνων και τα βασικά του θέματα, όπως η επιστημονική και ιατρική ηθική, ο ρατσισμός απέναντι στη διαφορετικότητα, η εκδίκηση, η εμμονή στην επιτυχία, έχουν απασχολήσει αμέτρητους δημιουργούς, λογοτέχνες, σεναριογράφους, σκηνοθέτες. Αλλά και το ίδιο το έργο έχει μεταφερθεί πολλές φορές ως προσαρμογή στον κινηματογράφο, στα κόμικς, στο θέατρο, σε συντομευμένες εκδοχές κ.λ.π. Ο «Φρανκενστάιν» του Marion Mousse Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η εξαιρετική μεταφορά του βραβευμένου Γάλλου δημιουργού κόμικς με σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης, Marion Mousse (γεν. 1974), που ξεκινά σήμερα να προσφέρει η «Εφ. Συν.» και θα ολοκληρωθεί σε τρεις τόμους μέσω της άρτιας και πλήρως τεκμηριωμένης με ιστορικά στοιχεία, πληροφορίες, βιογραφίες κ.λ.π. έκδοσης από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Ο Mousse με τα υπέροχα σχέδιά του έχει καταφέρει να αποδώσει απόλυτα το κλίμα της εποχής του πρωτοτύπου αλλά και τον υπόγειο τρόμο που διατρέχει το σύνολο του έργου μπρος στη συνειδητοποίηση της ύβρεως του δόκτορος Φρανκενστάιν. Έχει ωστόσο καταφέρει και κάτι ακόμα, ίσως πιο σημαντικό: να παραμείνει περισσότερο πιστός στο πνεύμα της Μαίρη Σέλεϊ και να απαλλαγεί από την κυρίαρχη στη μαζική κουλτούρα εικόνα του τέρατος ως συρραφής ετερόκλητων ανθρώπινων μελών, επιλέγοντας να παρουσιάσει ένα πλάσμα με χαρακτηριστικά που δεν το καθιστούν αποκρουστικό στην όψη αλλά ούτε και με μη δικαιολογημένη επιθετικότητα. Ο «Φρανκενστάιν» του Marion Mousse Η κατά τεκμήριο μέχρι σήμερα γνωστότερη εικόνα του τέρατος είναι αυτή του έντονα μακιγιαρισμένου Μπορίς Καρλόφ από την εξπρεσιονιστική κινηματογραφική εκδοχή του Φρανκενστάιν του Τζέιμς Γουέιλ το 1931. Παρά τις σύγχρονες απόπειρες να αποδοθεί το τέρας με πιο ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως στην εκδοχή του Κένεθ Μπράνα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο ή την πιο πρόσφατη του Ντάνι Χιούστον με τον Εξέβιερ Σάμιουελ, η εικόνα που έρχεται στον νου στο άκουσμα του ονόματος Φρανκενστάιν (έστω κι αν αυτό στην πραγματικότητα ήταν το όνομα του επιστήμονα και όχι του τέρατος) είναι ένα θηριώδες ον με κουρέλια για ρούχα και τεράστιο κεφάλι και ορατά τα σημάδια από τις ραφές ξεχωριστών ανθρώπινων μελών. Από αριστερά: 1. Dan Abnett - Andy Lanning - Anthony Williams, 2. Mark Wheatley, 3. Tony Tallarico - Bill Fracchio Την προσπάθεια να απαγκιστρωθούν από αυτή την εικόνα και να δώσουν τις δικές τους εκδοχές του τέρατος αλλά και να το προσαρμόσουν σε νέες παρωδιακού τύπου αφηγήσεις που αποτίουν φόρο τιμής στη Μαίρη Σέλεϊ επιχείρησαν πολλοί δημιουργοί, με πιο ξεχωριστές ίσως περιπτώσεις αυτές της σειράς Elseworlds της DC. Στην εκδοχή των Dan Abnett, Andy Lanning, Tom Palmer και Anthony Williams με τίτλο «The Superman Monster» (1999), που τοποθετείται στα τέλη του 19ου αιώνα στη Γερμανία, τον ρόλο του δόκτορος Φρανκενστάιν παίζει ο Βίκτορ Λούθορ ο οποίος απογοητευμένος από την ελλιπή χρηματοδότηση που έχει δεν μπορεί να ολοκληρώσει τα πειράματά του ως προς τη δημιουργία ζωής. Μέχρι που βρίσκει μια διαστημική κάψουλα η οποία έχει μόλις μεταφέρει στη Γη τα απομεινάρια ενός νεκρού μωρού αλλά και οδηγίες μιας εξωγήινης τεχνολογίας. Τα πειράματά του προχωρούν με βάση τις οδηγίες και χρησιμοποιώντας σώματα νεκρών από το νεκροταφείο. Το αποτέλεσμα είναι η «συναρμολόγηση» ενός αποκρουστικού τέρατος με τη μορφή, έστω και ως κακέκτυπου, του Σούπερμαν. Από αριστερά: 1. Dick Briefer, 2. Jack Harris - Bo Hampton, 3. Geof Darrow - Steve Skroce - Wachowskis Αντίστοιχα στην εκδοχή των Jack Harris και Bo Hampton με τίτλο «Batman: Castle of the Bat» (1994) που τοποθετείται το 1819, o Μπρους Γουέιν είναι ο δόκτορ Φρανκενστάιν που καταφέρνει να τοποθετήσει τον εγκέφαλο του νεκρού πατέρα του σε σώμα φτιαγμένο από πτώματα για να δημιουργήσει τη δική του εφιαλτική μορφή ενός τέρατος. Παλαιότερος και πάλι ως παρωδία των Tony Tallarico και Bill Fracchio ήταν ο Φρανκενστάιν της εταιρείας Dell (1966) που θύμιζε πολύ τη μορφή του Καρλόφ, ενώ ο Φρανκενστάιν τού Dick Briefer (1940) θεωρείται το πρώτο κόμικς τρόμου της ιστορίας, έστω και με πολλά χιουμοριστικά στοιχεία. Παρόμοιος στη μορφή αλλά εντελώς διαφορετικός στο περιεχόμενο ήταν ο Φρανκενστάιν των Geof Darrow, Steve Skroce και των αδελφών Wachowski (2004). Αυτός υποτίθεται πως είχε επιβιώσει από τα γεγονότα του βιβλίου της Σέλεϊ και έκτοτε είχε καταφέρει να σπουδάσει, να αποκτήσει διδακτορικό και με την κτηνώδη δύναμή του αλλά και τις γνώσεις του, ως αθάνατος, να εμπλακεί ενεργά σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας από την Άγρια Δύση μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παίζοντας καθοριστικό ρόλο. Παράδοξη είναι και η προέλευση του Φρανκενστάιν στο «Frankenstein Mobster» του Marc Wheatley (2003), καθώς σύμφωνα με το σενάριο το τέρας συναρμολογείται από τα μέλη ενός νεκρού αστυνομικού και τριών πεθαμένων μαφιόζων με αποτέλεσμα να ακροβατεί επικίνδυνα μεταξύ του καλού και του κακού, μεταξύ του νομοταγούς και του εγκληματικού μέρους της ταυτότητάς του. Harvey Kurtzman - Will Elder (περιοδικό MAD, 1954) Απ’ όλες τις εκδοχές και παραλλαγές ωστόσο του βασικού μύθου, πιο ρηξικέλευθη – και γι’ αυτό πιο χιουμοριστική – είναι αυτή των Harvey Kurtzman και Will Elder από το περιοδικό MAD της δεκαετίας του 1950 με τίτλο «Frank N. Stein». Σε αυτήν το τέρας εμφανίζεται μόνο σε μια σελίδα αλλά αρκεί για να δηλωθεί η κτηνώδης μορφή του και η αποτροπιαστική συμπεριφορά του. Γιατί αν και θυμίζει πολύ τη μορφή του Φρανκενστάιν από τον Μπόρις Καρλόφ και το σώμα του αποτελείται από μέλη νεκρών, το κεφάλι του προέρχεται από τον Χίτλερ. Και, όπως περιγράφουν και οι δημιουργοί του, είναι ένα απόλυτα φρικιαστικό και τρομακτικό πλάσμα. Και το σχετικό link...
  3. Απόσπασμα από άρθρο της Νόρας Ράλλη στην ιστοσελίδα efsyn.gr στις 19/09/2020. Με λένε Μαφάλντα Αλήθεια είναι, Μαφάλντα με λένε, και μάλλον δεν είμαι ζωντανή. Αν ζούσα, θα ήμουν 65 ετών. Ο Κίνο είν’ ο πατέρας μου. Αργεντίνος είναι, εξαιτίας του με θυμούνται. Στα πέντε μου μ’ έφερε στη χάρτινη ζωή, μ’ έφτασε μέχρι τα εφτά κι από τότε ή δεν μεγάλωσα ή πέθανα πρόωρα. Ένα και το αυτό. Και τώρα βρέθηκε τούτη εδώ η τύπισσα, να με φέρει στην Ελλάδα «να τα πω», λέει, «όπως μόνο εγώ ξέρω». Νωρίς με θυμήθηκες κοπελιά! – αυτό μου ’ρχεται να της πω, αλλά ένεκα που η μαμά μου μου ’χει μάθει τρόπους, μ’ αρέσει και η Ελλάδα, μοιάζει και με τη χώρα μου (είναι και οι δύο χώρες «ερασιτεχνικές»), οπότε δέχτηκα. Και θα τα πω. Και το σχετικό link...
  4. Ο Δημήτρης Βόρρης, σκηνοθέτης και δημιουργός του animation για τον «Γέρο του Μοριά», εξηγεί πώς ο αρχηγός των επαναστατημένων Ελλήνων μπορεί να αποτελέσει απάντηση στους υπερήρωες της Marvel και μιλά για την προσπάθεια οι πρωταγωνιστές του να γίνουν γνωστοί πέρα και μακριά από εθνικιστικά στερεότυπα. Τρεις άνθρωποι με εμπειρία στον κινηματογράφο (εκτός από τον δημιουργό και σκηνοθέτη Δημήτρη Βόρρη, ο Ελληνοκύπριος συνθέτης Γιώργος Καλλής έχει συνεργαστεί με την Disney, ενώ ο Νάσος Βακάλης έχει βραβευτεί με Emmy), με σπουδές και δουλειές στο Λος Άντζελες, μας αποκαλύπτουν πώς εμπνεύστηκαν από την ηγετική φυσιογνωμία της Επανάστασης, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, «τον δικό μας σούπερ ήρωα, που είναι η πραγματική απάντηση στους αντίστοιχους της Marvel», όπως μας λένε χαρακτηριστικά. Με αυτό το σκεπτικό οι τρεις δημιουργοί έφτιαξαν ένα απίστευτο ταινιάκι που σκοπό έχει να εμπνεύσει, να ξεσηκώσει και – γιατί όχι; – να διδάξει όλες τις ηλικίες, αλλά κυρίως τα παιδιά, που θα βρουν έναν βασικό λόγο για να ταυτιστούν με έναν ήρωα μιας άλλης επανάστασης – της δικής μας. Στη σκηνή που βλέπουμε και στις φωτογραφίες ο Κολοκοτρώνης, μεταμφιεσμένος σε καθολικό μοναχό, αποβιβάζεται στη Μάνη και συναντά τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, στις 6 Ιανουαρίου του 1821. Μαζί θα συγκροτήσουν, λίγες εβδομάδες αργότερα, τους πρώτους επαναστατικούς στρατιωτικούς πυρήνες της Επανάστασης του 1821. Η ταινία animation φέρει τον τίτλο «Κολοκοτρώνης - Ο Γέρος του Μοριά», το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Βόρρη, η μουσική σύνθεση και η ενορχήστρωση του Γιώργου Καλλή και ο σχεδιασμός και η καλλιτεχνική διεύθυνση του βραβευμένου με Emmy animator Nάσου Βακάλη. Βασίζεται στα «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» του Φωτάκου, πρώτου υπασπιστή του Κολοκοτρώνη, και τη «Διήγηση συμβάντων της Ελληνικής Φυλής» του Γεωργίου Τερτσέτη. Η τριάδα των δημιουργών της ταινίας κλέβει τις εντυπώσεις χάρη στα βιογραφικά και τη διεθνή πείρα τους (συνεργασίες με ΗΠΑ, μεγάλα στούντιο και δημιουργούς), κάτι που προφανώς θα βοηθήσει να παιχτεί η ταινία σε ξένα φεστιβάλ, ενώ ενδιαφέρον έχουν ήδη επιδείξει τα σχολεία του εξωτερικού που επιθυμούν να την προβάλουν στους χώρους τους. Εκτός από τον Βόρρη, ξεχωρίζει το όνομα του καλλιτεχνικού διευθυντή Νάσου Βακάλη, ο οποίος μας έστειλε χαιρετισμό από το Λος Αντζελες. Ο ίδιος έχει εργαστεί για τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά στούντιο του Χόλιγουντ (Warner Animation, DreamWorks, Paramount, Universal/Illumination, Sullivan Bluth κ.ά.) Η τελευταία του ταινία μικρού μήκους «Dinner for Few» (Δείπνο για λίγους) έχει συγκεντρώσει 250 συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ και έχει αποσπάσει 76 διεθνή βραβεία. Όσο για τον Ελληνοκύπριο συνθέτη Γιώργο Καλλή, μέχρι στιγμής το σπουδαίο έργο του περιλαμβάνει τη σύνθεση μουσικής για 25 ταινίες μεγάλου μήκους. Στην ταινία της Disney «The Last Warrior» και στα «Lev Yashin», «Gagarin: First in Space» συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα της Μόσχας και τη Συμφωνική Ορχήστρα Βουδαπέστης. Ακόμη στο ιστορικό δράμα «Cliffs of Freedom» με τον Κρίστοφερ Πλάμερ και τον Μπίλι Ζέιν και στην οικογενειακή περιπέτεια «Albion: The Enchanted Stallion» με τους Τζον Κλιζ, Ντέμπρα Μέσινγκ και Τζένιφερ Μόρισον. Έχει επίσης συμβάλει σε βραβευμένα με Emmy και BAFTA τηλεοπτικά προγράμματα, όπως είναι το μουσικό θέμα του «Horizon» για το BBC και του «My Life» για το CBBC. Πρόσφατα βραβεύτηκε ως καλύτερος συνθέτης της χρονιάς για μουσική κινηματογράφου και τηλεόρασης από τα IFMCA Awards και Jerry Goldsmith Awards, ενώ πολλοί μουσικοί κριτικοί τον χαρακτήρισαν ένα από τα καλύτερα ταλέντα που εμφανίστηκαν στον χώρο. Καθώς οι συντελεστές της ταινίας βρίσκονταν για δουλειά στο Λος Άντζελες, το βάρος για να μας μιλήσει για την ταινία έπεσε στον σκηνοθέτη και δημιουργό Δημήτρη Βόρρη, ο οποίος ανέλαβε να μας εξηγήσει το συναρπαστικό χρονικό. Ήταν πραγματικός ήρωας και με χιούμορ «Η ιδέα ξεκίνησε (ξανα)διαβάζοντας και διασταυρώνοντας ιστορικά βιβλία και απομνημονεύματα για την Επανάσταση του 1821 τον Αύγουστο του 2019. Από Φωτάκο, Tερτσέτη, Mακρυγιάννη και Διονύσιο Κόκκινο μέχρι Γκρίντλεϊ Χάου και στρατιωτικές τακτικές του 19ου αιώνα», μας εξηγεί αναλυτικά ο Δημήτρης Βόρρης αποδεικνύοντας τη μεγάλη δουλειά που έχει γίνει γι’ αυτό το animation. «Για μένα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο δικός μας σούπερ ήρωας», μας λέει κατηγορηματικά. «Σε αντίθεση με τους χάρτινους ήρωες της μυθοπλασίας της Marvel και της DC Comics που λατρεύονται παγκοσμίως από μικρούς και μεγάλους, ο Κολοκοτρώνης, ο αρχιστράτηγος της Εθνεγερσίας, είναι μέρος της ψυχοσύνθεσης και του DNA μας. Και είναι πραγ-μα-τι-κός! Οι μάχες που έδωσε και κέρδισε, η στρατιωτική του δεινότητα, η ταπεινότητα και η ακεραιότητα που τον διέκριναν ήταν μια υπέρβαση πέρα και έξω από τα τετριμμένα και τα συνηθισμένα». Και έχει απόλυτο δίκιο. «Μόνο η Επανάσταση του 1821 είναι χίλια επεισόδια. Κι άλλα τόσα η Μυθολογία μας. Κι άλλα τόσα, να μην πω τα υπερδιπλάσια, η αρχαία Ελλάδα και η Ιστορία της», συμπληρώνει. «Αντ’ αυτών, εισάγουμε, βλέπουμε και καταναλώνουμε τηλεοπτικά σκουπίδια... Ας χτυπήσει καμπανάκι και για τους Έλληνες και φιλέλληνες επενδυτές, εσωτερικού και εξωτερικού, να επενδύσουν στο super brand Eλλάδα. Με τον καινούριο νόμο του ΕΚΟΜΕ και ένα πραγματικό 32% (40% x 80% επιλέξιμων δαπανών) θα λάβουν σε μετρητά και επιπρόσθετα εξίσου μεγάλες φοροαπαλλαγές», και είναι σίγουρα μια πρόταση, καθώς αυτό δίνει τη δυνατότητα να γυριστούν ταινίες με φόντο και επίκεντρο την Ελλάδα. Αυτό προσπαθούν και οι δημιουργοί του «Κολοκοτρώνη», οι οποίοι δεν φτιάχνουν ένα ταινιάκι με σκοπό την εσωτερική κατανάλωση, ούτε για να τονώσουν τα εθνικιστικά αισθήματα, αλλά έχουν στόχο να κάνουν γνωστή την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης και των σπουδαίων πρωταγωνιστών της προς τα έξω – σε ολόκληρο τον κόσμο, πέρα από τα σύνορα. «Σκοπός και στόχος είναι να κάνουμε μια δουλειά υψηλών τεχνικών προδιαγραφών που θα απευθύνεται στο ευρύ διεθνές κοινό. Θα συνδυάζει ψυχαγωγία, αλλά θα είναι και ιστορικά ακριβής όσο γίνεται. Πιστή στα πρόσωπα και τους χαρακτήρες της Επανάστασης του 1821. Προσθέτοντας και ικανές δόσεις χιούμορ μέσα από τους συμπρωταγωνιστές όπως η γυναίκα του Αικατερίνη, ο Φωτάκος, ο μέντορας του Κολοκοτρώνη, Μήτρος Πέτροβας (σ.σ.: Μήτρος = σοφός). Μια και ο Κολοκοτρώνης ως χαρακτήρας ήταν λακωνικός, εύστροφος, πολυμήχανος. Και εξαιρετικά λιτός... Η πρώτη μας σκηνή λοιπόν είναι στην Πνύκα, με τον Κολοκοτρώνη, σε προχωρημένη ηλικία, να αφηγείται την πραγματική ιστορία της ζωής του στη νεολαία της εποχής και σε αγαπημένους φίλους και επιζήσαντες συναγωνιστές». Ο σκηνοθέτης των 2.400.000 views Φυσικά μια τέτοια ιστορία δεν θα μπορούσε να έχει μόνο ψυχαγωγική διάσταση και αισθητική, αλλά και επιμορφωτική, γι’ αυτό και, όπως μας εξηγεί ο σκηνοθέτης, «ταυτόχρονα μια άλλη ομάδα εξειδικευμένων συνεργατών ασχολείται με την παιδαγωγική και μορφωτική διάσταση του θέματος. Πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποσπάσματα του animation για να εντείνουν την κριτική ματιά αλλά και την ιστορική γνώση των μαθητών. Ήδη με τα πρώτα δείγματα δουλειάς υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από τα ελληνόφωνα σχολεία της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών». Κατ’ αρχάς, ο Δημήτρης Βόρρης ως σκηνοθέτης έγινε ευρέως γνωστός σε όλες τις ηλικίες και στο ελληνικό κοινό από την τριλογία κινουμένων σχεδίων με ήρωα τον «Αρχαιούλη», που αρχικά προβαλλόταν με μεγάλη διανομή από Rosebud, Odeon, Village Roadshow, ενώ κυκλοφόρησε και σε συλλεκτικό DVD σημειώνοντας ρεκόρ θέασης: ξεπέρασαν τους 2.400.000! Άλλη του πολυσυζητημένη ταινία είναι η «Εξέγερση του Δεκέμβρη», εμπνευσμένη από την υπόθεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που κίνησε το ενδιαφέρον του δημιουργού ώστε να έρθει στην Ελλάδα και να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το θέμα. Στο εξωτερικό ωστόσο τον γνωρίζουν από τη συνεργασία του με κορυφαίους ηθοποιούς όπως η Ολυμπία Δουκάκη και η πανέμορφη πρωταγωνίστρια των «Sopranos» και «Il Postino» Μαρία-Γκράτσια Κουτσινότα, οι οποίες πρωταγωνίστησαν στην ταινία του «Υου Only Live Once» (Ζεις μόνο μία φορά). Πρόκειται για μια διεθνή συμπαραγωγή (Ελλάδας, ΗΠΑ, Λουξεμβούργου) που γυρίστηκε στα αγγλικά στην Κω και τη Νέα Υόρκη, σε σενάριο του ίδιου και της Χριστίνας Μαύρου. Η ιστορία αφορά τις ζωές τεσσάρων γυναικών, διαφορετικών εθνικοτήτων και ηλικιών, που συναντώνται στη χημειοθεραπεία σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης και έρχονται στην Κω, την πατρίδα του Ιπποκράτη, πατέρα της Ιατρικής, με αφορμή τον γάμο του γιου μιας από αυτές, επιχειρώντας ταυτόχρονα να αλλάξουν τις ζωές τους. Στόχος της ταινίας ήταν να ευαισθητοποιήσει το κοινό σε σχέση με τον καρκίνο του μαστού. Συνολικά ο Δημήτρης Βόρρης έχει σκηνοθετήσει πάνω από 100 διαφημιστικές ταινίες και εταιρικά βίντεο, τέσσσερις ταινίες μικρού μήκους και πάνω από 1.200 ώρες τηλεοπτικών προγραμμάτων. Eίναι ιδρυτικό μέλος του Συνεταιρισμού Ελλήνων Σκηνοθετών, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Δεν μπορούμε επομένως να μην τον ρωτήσουμε ποια απ’ όλες αυτές είναι η αγαπημένη του δουλειά και ποια ξεχωρίζει με αυτή τη μεγάλη εμπειρία που έχει στον χώρο της σκηνοθεσίας. «Δύσκολη απάντηση. Είναι σαν να ζητάτε από έναν πατέρα να διαλέξει ποιο παιδί του αγαπά περισσότερο», μας απαντά. «Σίγουρα η “Εξέγερση του Δεκέμβρη” έρχεται πρώτα στον νου, αλλά και η δραματική κομεντί “You Only Live Once” με τις τέσσερις γυναίκες που αντιμετωπίζουν την πρόκληση του καρκίνου του μαστού, αφήνουν τη Νέα Υόρκη και έρχονται στην Ελλάδα και αλλάζουν τη ζωή τους δεν παύει να συγκινεί και να σκορπίζει χαμόγελα... Και το πιο “μικρό αδελφάκι” απ’ όλα, το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ “Μη με ξεχάσετε – Τρεις Εβραίες μητέρες γράφουν στους γιους τους από το γκέτο της Θεσσαλονίκης”, βασισμένο στο βιβλίο του ιστορικού ερευνητή Λεόν Σαλτιέλ, αγγίζει μια ευαίσθητη χορδή... Ελπίζω κοινό και δημιουργοί να απεγκλωβιστούμε σύντομα από την κρίση του κορωνοϊού. Η διεθνής οπτικοακουστική βιομηχανία βρίσκεται σε freeze frame. Πρέπει να πατήσουμε ξανά το play!». Ως σκηνοθέτης φαίνεται να ξέρει να κινητοποιεί τον κόσμο λαμβάνοντας ωστόσο σοβαρά υπόψη το κοινωνικό πλαίσιο και τα αντίστοιχα μηνύματα. Εντυπωσιακό είναι και το βιογραφικό του με σπουδές Κινηματογράφου σε Νέα Υόρκη και Λος Αντζελες, πόλεις με τις οποίες ακόμα έχει μεγάλη σχέση, αφού οι περισσότερες συμπαραγωγές που υπογράφει είναι διεθνείς - και αναρωτιόμαστε τι τελικά αποκόμισε από αυτή τη διεθνή του εμπειρία. «To εξής απλό: δουλεύουμε, δουλεύουμε, δουλεύουμε. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με το budget που έχουμε. Και ελπίζουμε αυτό που δημιουργούμε, αργά ή γρήγορα, να αγγίξει την καρδιά και τον νου των ανθρώπων. Των θεατών. Αυτοί είναι οι τελικοί μας αποδέκτες και κριτές. Δεν είναι οι κατά καιρούς “κυβερνώντες” του πολιτισμού, οι ταγοί της κρατικής εξουσίας και οι δήθεν “ειδικοί τεχνοκράτες”, που – φευ! – έρχονται και παρέρχονται... Kαι αύριο δεν θα τους θυμάται κανείς!». Δεν μπορούμε να μη συμφωνήσουμε μαζί του και ελπίζουμε μόνο να θυμούνται τέτοιους δημιουργούς στη χώρα μας, αφού η ταινία που αυτή τη στιγμή έχει αναλάβει να ταξιδέψει τον Κολοκοτρώνη κόπηκε ανάμεσα σε άλλες προτάσεις σημαντικών δημιουργών από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου από το πρόγραμμα των 2.800.000 ευρώ COVID-19 Support. Και το σχετικό link...
  5. Χρόνια πολλά σε Σταύρους-Σταυρούλες και στον Κωστή-crc...
  6. Απόσπασμα από άρθρο του Κωνσταντίνου Καϊμάκη στην εφημερίδα documentonews.gr στις 6/09/2020. Τζος Μπουν: «Έχω τα κόμικ της Marvel στο αίμα μου» Ο Τζος Μπουν είναι ο σκηνοθέτης που ανέλαβε την αναβίωση των µεταλλαγµένων ηρώων της Marvel. Το φιλµ του «Οι Νέοι Μεταλλαγµένοι» δεν θυµίζει σε τίποτε τα επικά οράµατα του Μπράιαν Σίνγκερ των πρώτων φιλµ ή τη νουάρ φιλοσοφία του «Logan». Αλλά έχει τη δική του άποψη για το τι χαρακτηρίζει τη ζωή κάποιων υπερηρώων, ξεκινώντας από την προβληµατική παιδική τους ηλικία. Ποια είναι η σχέση σας µε τα κόµικ της Marvel; Ήµουν παιδί στα '80s και µεγάλωσα παρέα µε τα κόµικ. Η συντροφιά των ηρώων της Marvel ήταν το ιδανικό µέσο για να αναπτυχθεί η φαντασία µου σε τέτοιο βαθµό που να νιώθω ότι δεν είµαι µόνος µου στον κόσµο αυτό. Ιδιαίτερα µε συγκινούσαν οι ιστορίες που είχαν για ήρωες µικρά παιδιά ή εφήβους. Η ταύτιση εποµένως ήταν αναπόφευκτη. Πώς έγινε η συµφωνία µε την 20th Century Studios; Κανείς δεν µας ζήτησε να κάνουµε το φιλµ γιατί δεν υπήρχε καν σαν σκέψη. Όµως µαζί µε τον Νέιτ Λι φτιάξαµε ένα comic book και το παραδώσαµε στον Σάιµον Κίνγκµπεργκ, τον παραγωγό των «X-Men», ο οποίος στη συνέχεια το πρότεινε στο στούντιο. Mας έδωσαν το πράσινο φως και ξεκινήσαµε τη δουλειά. Φτιάξατε ένα comic book; Με τον Νέιτ είχαµε κάνει µια εταιρεία κόµικ που ονοµάζεται J and M και φτιάχναµε τα δικά µας κόµικ. Ο Νέιτ σχεδίαζε εκπληκτικά κόµικ και η δική µου δουλειά ήταν να χώνω τη µύτη µου παντού. Αλλά ναι, µας άρεσαν τόσο πολύ τα κόµικ όταν ήµασταν παιδιά, ειδικά τα κόµικ της Marvel, που έγιναν µέρος του DNA µας. Τώρα που το σκέφτοµαι, όταν οι άνθρωποι µιλούν για γενεαλογία και µε ρωτούν από πού προέρχοµαι, θα έλεγα ότι έχω λίγο Marvel Comics και λίγο Στίβεν Κινγκ στο αίµα µου. Ποια στοιχεία της κόµικ σειράς «The New Mutants» επιλέξατε να αναδείξετε στο φιλµ; Με τον συνσεναριογράφο Νέιτ Λι ήθελα να παρουσιάσω την ιστορία τους µέσω της Ντάνι που θα ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου. Και φυσικά δεν νοείται περιπέτεια των «Νέων Μεταλλαγµένων» χωρίς την παρουσία του Demon Bear. Είναι η πιο γνωστή και εµβληµατική µορφή κακού για όλους τους φαν της σειράς. Και το σχετικό link...
  7. Λίγο περίεργο αυτό που θα γράψω. Βρήκα ένα βιβλιοπωλείο στην Ελβετία που έχει 2 πραγματάκια που θέλω αλλά στέλνει μόνο σε όμορες χώρες, Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία και Ιταλία. Έχει μήπως κανείς έμπιστο συγγενή ή φίλο σε μία από αυτές τις χώρες να παραλάβει ένα δέμα και ακολούθως να το στείλει Ελλάδα;
  8. Αν και τα υπερηρωικά κόμικς είχαν μικρή ιστορία, είχαν προλάβει να κατακτήσουν τον κόσμο των αμερικανικών κόμικς το 1940. Τότε ακριβώς ο νεαρός καλλιτέχνης και επιτυχημένος επιχειρηματίας Will Eisner επινόησε τον Spirit και απέδειξε ότι δεν είναι απαραίτητες οι υπεράνθρωπες δυνάμεις. Αρκεί μια μάσκα, ένα κοστούμι, λίγο χιούμορ και πολλή εξυπνάδα. Ο Σούπερμαν είχε εισβάλει στον κόσμο των κόμικς το 1938 και σε μόλις λίγες εβδομάδες είχε γίνει τόσο δημοφιλής όσο όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες των κόμικς μαζί. Το 1939 ακολούθησε ο Μπάτμαν σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, πιο σκοτεινό μεν, αλλά με τα βασικά χαρακτηριστικά να παραμένουν ίδια. Δεκάδες ακόμα υπερήρωες, όλοι με περίεργες εφαρμοστές και πολύχρωμες στολές, αλλόκοτα ονόματα και περίεργες προελεύσεις άρχισαν να διεκδικούν τις προτιμήσεις του διαρκώς διευρυνόμενου ανήλικου αναγνωστικού κοινού των κόμικς. Και κάπου τότε εμφανίστηκε ο Spirit. Ήταν προϊόν της μεγαλοφυΐας και της δεξιοτεχνίας ενός εικοσιτριάχρονου φιλόδοξου δημιουργού, γεννημένου στο Μπρούκλιν και μεγαλωμένου στη Νέα Υόρκη από εβραϊκή οικογένεια με αυστριακές και ρουμανικές ρίζες. Ο Will Eisner, παρά το νεαρό της ηλικία του, είχε προλάβει να δείξει το ταλέντο του και ήταν ήδη ένας επιτυχημένος επαγγελματίας και συνεταίρος σε μια αναπτυσσόμενη εκδοτική εταιρεία (Eisner/Iger Studio) με περιπετειώδη κόμικς. Ως τότε η συντριπτική πλειονότητα των κόμικς δημοσιεύονταν στις καθημερινές και κυριακάτικες εφημερίδες των ΗΠΑ με τεράστια αναγνωσιμότητα. Από το 1938 όμως μια νέα μορφή εντύπων κυριάρχησε στον χώρο: τα comic books. Ήταν ολιγοσέλιδα περιοδικά, συνήθως με σταθερούς χαρακτήρες και μια σχετική συνέχεια από τεύχος σε τεύχος. Οι υπεύθυνοι των εφημερίδων έβλεπαν μήνα με τον μήνα να κυκλοφορούν όλο και περισσότερα comic books με τους σπουδαίους δημιουργούς κόμικς να επιλέγουν αυτή τη νέα μορφή για να δημοσιεύσουν τις ιστορίες τους. Οι εφημερίδες άρχισαν σταδιακά να αποδυναμώνονται ως προς τα κόμικς που φιλοξενούσαν. Τότε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής κόμικς, η Quality Comics και ο οργανισμός Des Moines Register and Tribune Syndicate, πρότειναν στον Will Eisner τη δυναμική είσοδό του στον χώρο των εφημερίδων. Του πρότειναν ένα πολύ μεγάλο, για την εποχή, συμβόλαιο και του πρόσφεραν την απόλυτη ελευθερία να δημιουργήσει ηρωικές ιστορίες που θα δημοσιεύονταν στις εφημερίδες με τις οποίες οι εταιρείες συνεργάζονταν και προμήθευαν με υλικό. Ο Eisner αποσύρθηκε από τη δική του εταιρεία και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στο ριψοκίνδυνο σχέδιο: να επινοήσει μια περιπετειώδη σειρά με κάποιον σταθερό χαρακτήρα που δεν θα έχει όμως υπερηρωικές δυνάμεις και θα απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους ενήλικους αναγνώστες των εφημερίδων. Τον Ιούνιο του 1940, στην κυριακάτικη έκδοση είκοσι εφημερίδων των ΗΠΑ που είχαν συνολικά περισσότερους από πέντε εκατομμύρια αναγνώστες, εμφανίστηκε ένα δεκαεξασέλιδο ένθετο με κόμικς για τα οποία ήταν σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνος ο Will Eisner. Μια από τις ιστορίες του ένθετου, συνήθως επτασέλιδη ή οκτασέλιδη σε εβδομαδιαία βάση, είχε τον τίτλο «The Spirit» («Το Πνεύμα»). Η πρώτη σελίδα του «Spirit» (1940) Ο πρωταγωνιστής της σειράς δεν έμοιαζε καθόλου στους δημοφιλείς υπερήρωες. Δεν είχε υπερδυνάμεις, δεν πετούσε, δεν διέθετε εντυπωσιακά γκάτζετ, δεν φορούσε κολάν, δεν είχε μπέρτα, δεν είχε στολή στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, δεν ήταν μυώδης. Ήταν ένας συνηθισμένος κοστουμαρισμένος νέος άντρας με μόνο όπλο του την ευφυΐα του και ένα ταπεινό περίστροφο. Σύμφωνα με το σενάριο, ο Denny Colt ήταν ένας επιτυχημένος ιδιωτικός ντετέκτιβ και εγκληματολόγος στη Νέα Υόρκη. Κατά την καταδίωξη του παράφρονα επιστήμονα και εγκληματία Dr. Cobra στις κατακόμβες της Τσαϊνατάουν, ο Colt πέφτει θύμα ατυχήματος και το σώμα του σκεπάζεται από μια παράξενη χημική ουσία που τον αφήνει αναίσθητο και με νεκρική ακαμψία. Όταν η αστυνομία φτάνει στην περιοχή, ανακαλύπτει το σώμα του Colt και όλοι τον θεωρούν νεκρό. Δύο μέρες μετά την κηδεία του όμως ο Colt ξυπνά και εμφανίζεται στα γραφεία της αστυνομίας και στον φίλο του, τον διευθυντή Dolan. Τότε μπαίνει σε εφαρμογή το σκοτεινό τους σχέδιο. Δεν θα πουν σε κανέναν ότι ο Colt είναι ζωντανός. Κι αυτός, με ένα ατσαλάκωτο καβουράκι, μπλε κοστούμι, άσπρο πουκάμισο και κόκκινη γραβάτα σαν στέλεχος επιχειρήσεων, μια μάσκα μόνο για τα μάτια του και με μυστική ταυτότητα, θα γίνει ο διώκτης του εγκλήματος σε συνεργασία με την αστυνομία, αλλά χωρίς να περιορίζεται από νόμους και κανόνες. Ο πρώην «νεκρός» και «αναστημένος» Denny Colt θα γίνει ο Spirit, ένα «πνεύμα» που τα βάζει με τους κακούς και κυρίως με τη μαφία χωρίς να αποκαλύπτει το πρόσωπό του και την ιδιότητά του. Η επιτυχία στο ενήλικο κοινό των αναγνωστών εφημερίδων ήταν μοναδική. Αν και κατά τα πρώτα χρόνια οι ιστορίες βασίζονταν στα παραδοσιακά μοτίβα των αστυνομικών περιπετειών, ήταν πάντα αρκετά σκοτεινές και με υπόγειο χιούμορ. Μέχρι το 1942 ο Spirit είχε εξελιχτεί σε έναν πολύ δημοφιλή διαφορετικό «υπερήρωα» χωρίς υπερδυνάμεις. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όμως διέκοψε τη φρενήρη πορεία του καθώς ο Will Eisner έπρεπε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Για καλή του τύχη οι σχεδιαστικές του ικανότητες τον κράτησαν στις ΗΠΑ, όπου και του ανατέθηκε η καλλιτεχνική επιμέλεια και η σχεδίαση διάφορων στρατιωτικών εντύπων. Κατά το διάστημα της απουσίας του άλλοι συνεργάτες του ανέλαβαν τις ιστορίες του Spirit υπό την επίβλεψή του αλλά όταν επέστρεψε, η σειρά απογειώθηκε. Η Νέα Υόρκη, που ήταν εμφανώς το «θέατρο του δράματος», μετονομάστηκε σε Central City και παρουσιάστηκε όχι ωραιοποιημένη, αλλά επικίνδυνη και αφιλόξενη. Όπως επισημαίνει η Gina Misiroglu στο «The Superhero Book», οι ιστορίες έγιναν πολύ πιο σύνθετες από τις αρχικές και συχνά σε αυτές ήταν ορατές οι επιρροές από τον κινηματογράφο του Χίτσκοκ και του Όρσον Ουέλς και το καλλιτεχνικό έργο τού Man Ray. Η πόλη έγινε ένα εξπρεσιονιστικό φόντο γεμάτο σκιές και απειλητικά πλάσματα που, όπως τονίζει στο «The Great Comic Book Heroes» ο Jules Feiffer, φίλος και συνεργάτης του Eisner, θύμιζε τη Μητρόπολη του Φριτς Λανγκ εντός της οποίας λάμβαναν χώρα μπαρόκ μονομαχίες του μασκοφόρου ντετέκτιβ με υποχθόνιους κακοποιούς και αιμοβόρους εγκληματίες σε εντυπωσιακές και πολυπρόσωπες σκηνές βίας. Οι πειραματισμοί του Eisner ήταν συνεχείς. Ήταν από τους πρώτους δημιουργούς που «έπαιζε» ασταμάτητα με τη γωνία σχεδίασης, με τον τεμαχισμό της σελίδας, το μέγεθος και το σχήμα των καρέ, τα γράμματα και τις ονοματοποιίες, τα σημεία στίξης, τα οπτικά εφέ. Αλλά και τα σενάριά του σταδιακά απομακρύνθηκαν από το μανιχαϊσμό των περιπετειών ανάμεσα σε «καλούς» και «κακούς» και στράφηκαν προς την καταγραφή και τον σχολιασμό των σκοτεινών σημείων της πόλης. Τα βρόμικα σοκάκια, οι άστεγοι και οι φτωχοί που συνωστίζονταν σε αυτά, οι μικροκακοποιοί που αναγκάζονταν να κλέψουν για να επιβιώσουν, οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί που συνεργάζονταν με τη μαφία δεν κρύφτηκαν από τις περιπέτειες του Spirit, αλλά έγιναν τα κεντρικά θέματα. Και φυσικά δεν μπορούσαν να λείπουν οι μοιραίες γυναίκες με τα περίεργα ονόματα όπως Nylon Rose, Sparrow Fallon, Autumn Mews, Flaxen Weaver κ.ά. που δανείζονταν τις μορφές της Λορίν Μπακόλ, της Άβα Γκάρντνερ, της Μπέτι Ντέιβις. Αλλά δεν ενέδιδαν εύκολα στον Spirit, μάλλον να τον εξοντώσουν επιδίωκαν. Και αυτός δεν έβγαινε πάντα κερδισμένος, συχνά έχανε είτε στις μονομαχίες του, είτε στις ερωτικές του υποθέσεις. Έτσι κι αλλιώς ο Eisner σταδιακά έδειχνε να μην ενδιαφέρεται και τόσο για την αστυνομική εξέλιξη όσο για τα ψυχογραφήματα των χαρακτήρων του, την καταγραφή της ζωής που εξελίσσεται μακριά από τα φώτα της ευζωίας και της ευμάρειας σε μια απάνθρωπη πόλη. Το έργο του ήταν μια μοναδική και σκληρή ηθογραφία των μεταπολεμικών ΗΠΑ δοσμένη με πλούσια εικαστικά εργαλεία και αμέτρητες τεχνικές. Οι πρωτοποριακοί πειραματικοί χρωματισμοί του Eisner (1941) Μέχρι το 1952 που ο Eisner εγκατέλειψε τον Spirit (αν και επέστρεψε σε αυτόν ορισμένες φορές μέχρι τον θάνατό του το 2005), είχε προλάβει να πειραματιστεί με τόσα πολλά σχεδιαστικά, γλωσσικά και αφηγηματικά τεχνάσματα, ώστε η επίδραση που άσκησε σε μεταγενέστερους δημιουργούς και εξακολουθεί να ασκεί μέχρι σήμερα να θεωρείται αξεπέραστη. Προς τιμήν του άλλωστε απονέμονται κάθε χρόνο τα βραβεία Eisner, από τα σημαντικότερα στα κόμικς παγκοσμίως, ενώ ο όρος «graphic novel» έγινε ιδιαίτερα γνωστός και άρχισε να διαδίδεται όταν ο ίδιος τον χρησιμοποίησε στο «A Contract With God» (1978, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Απόπειρα). Οι θεωρητικές σπουδές γύρω από τα κόμικς επίσης του χρωστούν πολλά, καθώς το βιβλίο του «Comics and Sequential Art» (1985) αποτελεί μία από τις πρώτες απόπειρες θεωρητικής προσέγγισης των μεθόδων που αξιοποιεί η ένατη τέχνη. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από έναν ντετέκτιβ που έγινε Πνεύμα. Και το σχετικό link...
  9. Μόλις είδα το "Tenet". Ωραία ταινία, κάπως πολύπλοκη που σίγουρα θα μπερδέψει κάποιους. Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια βγαίνοντας από το σινεμά έχοντας δει τους "12 Πίθηκους" αρκετούς να έχουν μπερδευτεί με τα χρονικά "άλματα". Κάτι ανάλογο σίγουρα θα συμβεί και με αυτή την ταινία. Τα χρονικά της παράδοξα μου θύμισαν ένα σχετικά άγνωστο κόμικ, το Time Breakers που έχει κάποια κοινά σημεία με το "Tenet" (δε θα πω τι για να μη σποϊλάρω)...
  10. Οι μπαλάντες της αλμυρής θάλασσας Πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία της «Μπαλάντας της Αλμυρής Θάλασσας» (1967) του Ούγκο Πρατ και την πρώτη εμφάνιση του Κόρτο Μαλτέζε στον κόσμο της περιπέτειας, οι Bruno Enna και Giorgio Cavazzano φιλοτέχνησαν μια πανέξυπνη παρωδία με τον Μίκυ Μάους στον ρόλο του τυχοδιώκτη ναυτικού που επιτέλους μεταφράστηκε και στα ελληνικά. Ένας από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες των ευρωπαϊκών κόμικς, ο Κόρτο Μαλτέζε, και ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς κόμικς του εικοστού αιώνα, ο Ούγκο Πρατ, συνέδεσαν αξεδιάλυτα τις ζωές τους για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Οι ιστορίες του δεύτερου με πρωταγωνιστή τον πρώτο αποτελούν ορισμένα από τα πιο λατρεμένα κόμικς για ενήλικο κοινό και από τα πιο επιδραστικά για τους μετέπειτα δημιουργούς. Η πρώτη από τις περιπέτειες του Κόρτο Μαλτέζε κυκλοφόρησε το 1967, χωρίς ως τότε ο Ιταλός καλλιτέχνης να έχει αποφασίσει ότι θα συμπορευτεί με τον σκουλαρικοφόρο και λιγομίλητο ναυτικό για πολύ καιρό ακόμη. Ήταν όμως τόσο μεγάλη η επιτυχία της «Μπαλάντας της Αλμυρής Θάλασσας» και τόσο πολλά αυτά που είχε ακόμα να αφηγηθεί και να σχεδιάσει ο Πρατ για την περιπέτεια, τη θάλασσα, τη δικαιοσύνη, τη φιλία, την αφοσίωση, τα ταξίδια, τους μεγάλους συγγραφείς, τους πολέμους των αρχών του εικοστού αιώνα, την αποικιοκρατία, τα εξωτικά και φορτωμένα θρύλους μέρη του πλανήτη, τον έρωτα, την περιπλάνηση, που μετά την «Μπαλάντα» ακολούθησαν δεκάδες ακόμα ιστορίες μέχρι τον θάνατο του Πρατ το 1995. Δυο από τα εξώφυλλα της «Μπαλάντας» (εκδόσεις Μικρός Ήρως) Η «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» που κυκλοφόρησε πρώτη φορά στα ελληνικά το 1987 από τις εκδόσεις Ars Longa και επανακυκλοφόρησε σε έγχρωμη μορφή από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως το 2019 (σε μια έκδοση που αποτέλεσε μια από τις πολλές προσφορές της «Εφ.Συν.» προς τους αναγνώστες της σε τέσσερα μέρη τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του περασμένου έτους) είναι μια επική ιστορία στην οποία αφηγητής είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός: «Είμαι ο Ειρηνικός Ωκεανός, ο μεγαλύτερος όλων! Πολύ καιρό με λένε έτσι, αλλά δεν είμαι στ’ αλήθεια πάντα ήρεμος. Κάποιες φορές γίνομαι απότομος και ξεσπάω σε όλους και σε όλα. Σήμερα, για παράδειγμα, μόλις ηρέμησα από το τελευταίο μου ξέσπασμα. Χθες πρέπει να σμπαράλιασα τρία ή τέσσερα νησιά και άλλα τόσα από αυτά τα καρυδότσουφλα που οι άνθρωποι αποκαλούν πλοία». Η πρώτη εμφάνιση του Κόρτο Μαλτέζε (πάνω) και του Μίκυ Μαλτέζε (κάτω) Στις πρώτες σελίδες, στα νερά αυτού του απρόβλεπτου ωκεανού, κάπου μεταξύ Νέας Γουινέας και Νήσων του Σολομώντα, την 1η Νοεμβρίου του 1913, κάνει την εμφάνισή του δεμένος σε μια πρόχειρη σχεδία για να πεθάνει από τον ήλιο, την αλμύρα και τους καρχαρίες ένας ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες, ημίγυμνος και με μούσια πολλών ημερών, νεαρός άνδρας. Στο καράβι που συμπτωματικά περνά από δίπλα του, καπετάνιος είναι ο άσπονδος φίλος του και παλιός γνώριμος Ρασπούτιν, που παρά τους δισταγμούς θα τον σώσει με σκοπό να τον κάνει συνεργάτη του στα σκοτεινά του σχέδια. Απρόθυμα αλλά μη έχοντας άλλη πιθανότητα επιβίωσης, ο Κόρτο θα ανέβει στο καράβι για να αρχίσει το πρώτο μεγάλο του ταξίδι στις σελίδες των κόμικς. Ο Μίκυ Μαλτέζε από τις Καθημερινές Εκδόσεις Αυτό το ταξίδι αποφάσισαν να προσαρμόσουν σε μια νέα ιστορία που ακολουθεί σε μεγάλο μέρος της σχεδόν κατά γράμμα το πρωτότυπο, οι Bruno Enna και Giorgio Cavazzano, για λογαριασμό της εταιρείας που κυκλοφορεί τις ιστορίες με τους χαρακτήρες της Disney. Στην εκδοχή τους όμως υπάρχει μια τεράστια διαφορά σε σχέση με την ιστορία του Πρατ. Και αυτή είναι η μορφή των κεντρικών χαρακτήρων. Αντί για τον Κόρτο Μαλτέζε, ο πρωταγωνιστής έχει τη μορφή του Μίκυ Μάους, ο Μαύρος Πιτ αντικαθιστά τον Ρασπούτιν, ο Τουρούο της φυλής των Μαορί γίνεται Γκούφι και η Πανδώρα Γκρούσβενορ «μεταμορφώνεται» σε Μίνι Μάους. Φυσικά για να είναι προσιτή η ιστορία στα μικρά παιδιά έχουν παραλειφθεί ή λειανθεί οι πολύ βίαιες σκηνές, έχουν αποσιωπηθεί περιστατικά που παραπέμπουν σε πολιτική κριτική της εποχής, κάποια πρόσωπα έχουν «εξαφανιστεί» και σε ορισμένα σημεία η αφήγηση έχει συντομευθεί και απλουστευθεί. Η συγκεκριμένη ιστορία κυκλοφόρησε στα ελληνικά στο περιοδικό «Μίκυ Μάους» που εκδίδουν οι «Καθημερινές Εκδόσεις» στα τεύχη 322 και 323 τις προηγούμενες εβδομάδες. Μια τέτοια προσαρμογή ενός κλασικού αριστουργήματος των κόμικς ακούγεται λογικό να έχει διαφημιστεί και στηριχθεί καταλλήλως. Αντ’ αυτού περίεργη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι σε κανένα από τα δύο τεύχη που δημοσιεύτηκε η ιστορία, με τροποποιημένο ακόμα και τον τίτλο σε «Το Τραγούδι της Αλμυρής Θάλασσας» σε αντίθεση με τον ιταλικό τίτλο της προσαρμογής («Topo Maltese: Una ballata del topo salato» – λογοπαίγνιο με το ιταλικό όνομα του Μίκυ Μάους που είναι Topolino αλλά με το όνομα του Μαλτέζε να φιγουράρει για να δηλώνεται η σχέση), δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στο πρωτότυπο ούτε μια συσχέτιση ούτε ένα ιστορικό σημείωμα ούτε καν μια νύξη γύρω από τον Ούγκο Πρατ και τον Κόρτο Μαλτέζε. Αριστερά: Μίκυ Μαλτέζε. Δεξιά: Κόρτο Μαλτέζε Είναι προφανές ότι με την απουσία μιας τέτοιας επισήμανσης σε μια κατά τα άλλα υποδειγματική έκδοση, αποδυναμώνεται η σπουδαία αυτή διακειμενική και διεικονική απόπειρα των Enna και Cavazzano, και αυτοϋπονομεύεται από τη μια η αξία του εγχειρήματος και από την άλλη το θάρρος των ξένων εκδοτών της ιστορίας να αναμετρηθούν με ένα εμβληματικό έργο και να το κάνουν πιο «φιλικό» στους μικρούς αναγνώστες, προτρέποντάς τους έμμεσα στη μελλοντική αναζήτησή του και την ανάγνωσή του. Εκτός κι αν δεν είχαν καταλάβει καν ότι πρόκειται για μια ευθεία προσαρμογή ενός κλασικού έργου, κάτι που είναι εντελώς προβληματικό για τον τρόπο χειρισμού του περιεχομένου του περιοδικού. Ή μήπως – κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο – γνώριζαν αλλά απέφυγαν να κάνουν την αναφορά στο πρωτότυπο για να μην τρομάξουν τους συντηρητικούς γονείς που πιθανώς γνώριζαν το «ενήλικο» περιεχόμενό του; Όποια κι αν είναι η εξήγηση, το αποτέλεσμα δημιουργεί ερωτήματα. Πάνω: Μίκυ Μαλτέζε. Κάτω: Κόρτο Μαλτέζε Σε κάθε περίπτωση πάντως οι Enna και Cavazzano ολοκλήρωσαν ιδανικά μια πολύ απαιτητική δουλειά σε ένα πολύ δύσκολο έργο. Ο τελευταίος άλλωστε στα 73 χρόνια του σήμερα, θεωρείται και όχι άδικα ο σπουδαιότερος και εμπειρότερος εν ζωή δημιουργός ιστοριών της Disney και έχει κατ’ επανάληψη καταπιαστεί με σπουδαία έργα από άλλες τέχνες, ειδικότερα του κινηματογράφου, προσαρμόζοντάς τα σε κόμικς με χαρακτηριστικά παραδείγματα την «Καζαμπλάνκα» του Μάικλ Κέρτιζ, το «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, τη «Λα Στράντα» του Φεντερίκο Φελίνι, ακόμα και τον «Άνθρωπο χωρίς παρελθόν» του Ακι Καουρισμάκι. Τέτοιες προσαρμογές είναι πολύ συνηθισμένες και ιδιαίτερα δημοφιλείς τις τελευταίες δεκαετίες από Ιταλούς δημιουργούς που επιτυγχάνουν να συνάπτουν ισχυρές σχέσεις συγγένειας μεταξύ της τέχνης των κόμικς και του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, του θεάτρου. Πάνω: Μίκυ Μαλτέζε. Κάτω: Κόρτο Μαλτέζε Η «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» του Ούγκο Πρατ και η εκδοχή της με πρωταγωνιστές τον Μίκυ, τη Μίνι, τον Γκούφι και τον Μαύρο Πιτ αποτελεί μια ακόμα πιο ξεχωριστή απόπειρα καθώς η σχέση που συνάπτεται είναι μεταξύ έργων των κόμικς. Οι εμπνευστές της προσαρμογής αποτίνουν φόρο τιμής στον δημιουργό του πρωτοτύπου, του αποδίδουν τα εύσημα και ανανεώνουν το ενδιαφέρον για το έργο του. Το κάνουν προσιτό σε νεαρές ηλικίες και το επιτυγχάνουν με χιουμοριστικό τρόπο ωθώντας σε περαιτέρω αναγνώσεις όλο και περισσότερων έργων σε πολυδαίδαλες μεταξύ τους σχέσεις. Αυτή είναι μια από τις πολλές «υπηρεσίες» μιας τέχνης που απευθύνεται και σε νεαρό κοινό και κάτι τέτοιο δεν πρέπει να τρομάζει ούτε να ανησυχεί τους πιστούς των πρωτοτύπων, αλλά να τους καθησυχάζει ότι αυτά θα παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα όσο κάποιοι θα τολμούν να τα ξαναδιαβάσουν και να τα ξαναδημιουργήσουν με νέα μέσα και με νέες ματιές. Πάνω: Μίκυ Μαλτέζε. Κάτω: Κόρτο Μαλτέζε Και το σχετικό link...
  11. Το Μάρτιο του 2014 οι Αττικές Εκδόσεις κυκλοφορούν το 1ο τεύχος του περιοδικού ζαχαροπλαστικής «Γλυκές Αλχημείες». Η ομώνυμη εκπομπή ήταν ήδη πολύ δημοφιλής, όπως και ο παρουσιαστής της Στέλιος Παρλιάρος, οπότε η έκδοση και ενός ανάλογου περιοδικού φάνηκε ως λογική συνέχεια. Η εταιρεία ξεκίνησε να εκδίδει 10 περιοδικά (162 σελίδων) ανά έτος αλλά η οικονομική κρίση άλλαξε τα σχέδια, με αποτέλεσμα το 2017 (αν δεν κάνω λάθος) να αλλάξει εκδότη, να γίνει διμηνιαίο (100 σελίδων) και πλέον να δίνεται μαζί με την Κυριακάτικη Καθημερινή.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.