Jump to content

ramirez

Members
  • Content Count

    3,850
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    11

ramirez last won the day on April 4

ramirez had the most liked content!

Community Reputation

29,283 Excellent

3 Followers

About ramirez

  • Rank
    WHAT ? ME WORRY ?
  • Birthday November 28

Contact Methods

  • Website URL
    http://

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

2,949 profile views
  1. Η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Κοντορεβιθούλης, τα Τρία Γουρουνάκια, ο Παπουτσωμένος Γάτος και άλλα φανταστικά πλάσματα των παραδοσιακών παραμυθιών δίνουν στον Πάνο Ζάχαρη την αφορμή για μια μοναδική παρωδιακή προσαρμογή στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα που δεν μοιάζει καθόλου με παραμύθι. Τι θα γινόταν αν ο Αλαντίν από τις «Χίλιες και μία Νύχτες», έμπλεος αγαθών προθέσεων και αφέλειας, ζητούσε από το τζίνι του λυχναριού να πραγματοποιήσει μία και μοναδική ευχή: να επιστρέψει η Ευρώπη στις ιδρυτικές της αξίες; Κατά τον Πάνο Ζάχαρη, ακόμα και το παντοδύναμο τζίνι θα ένιωθε ανίκανο να πραγματοποιήσει την ευχή. Θα έβγαζε απογοητευμένο το γυαλιστερό και κοφτερό σπαθί από το θηκάρι και θα το έμπηγε με δύναμη στα σπλάχνα του, αυτοκτονώντας μπρος στο ανέφικτο της ικανοποίησης της επιθυμίας του αφέντη του. Και πώς θα υποδεχόταν σήμερα η ανθρωποφάγα κακιά μάγισσα από το «Χάνσελ και Γκρέτελ» των Αδερφών Γκριμ τα δύο αθώα και εγκαταλειμμένα παιδάκια; Θα προσπαθούσε να τα προσελκύσει με λιχουδιές και γλυκίσματα; Όχι! Θα είχε βάλει προ καιρού το σπίτι της στο AirBnb! Τα παραμύθια ανανεώνουν την αξία τους και παραμένουν επίκαιρα γιατί δεν είναι στατικές αφηγήσεις, ούτε έχουν προκαθορισμένα, παγιωμένα, σταθερά και άκαμπτα μηνύματα. Προσαρμόζονται έτσι κι αλλιώς στην εκάστοτε εποχή, στον λόγο του αφηγητή τους, στις συνθήκες και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά εντός νέων συμφραζομένων. Δεν είναι ιερά κείμενα ούτε τοτέμ, αλλά δυνητικά ευμετάβλητες ιστορίες που διατηρούν το ενδιαφέρον των αναγνωστών και ακροατών τους από την ποικιλία του εκφερόμενου λόγου και των εύπλαστων νοημάτων. Εντάξει, ο Πάνος Ζάχαρης μπορεί λίγο να το παράκανε, αλλά οι εκδοχές των κλασικών παραμυθιών που φιλοτεχνεί εδώ και χρόνια στην πρώτη σελίδα του Καρέ Καρέ είναι απολαυστικές. Και βαθύτατα πολιτικές καθώς αυτός είναι ο πρωταρχικός στόχος του: να μιλήσει για τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα με χιούμορ. Γι’ αυτό και το παράκανε. Και καλά έκανε! Η επιδίωξη του Πάνου να μιλήσει για τα τρέχοντα προβλήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, εντέλει στον κόσμο όλο, επιτυγχάνεται στον υπερθετικό βαθμό με το όχημα της παρωδίας, την οποία και αξιοποιεί με δεξιοτεχνικό τρόπο χωρίς να λοιδορεί ή να χλευάζει τα πρωτότυπα κείμενα. Χλευάζοντας ωστόσο τους «κακούς» των παραμυθιών, που δεν είναι κατ’ ανάγκη οι ίδιοι με τους κακούς των πρωτοτύπων. Αλλά και οι «καλοί» δεν είναι σίγουρα τόσο καλοί όσο τα κείμενα-πηγές τούς παρουσιάζουν. Να, ο Κοντορεβιθούλης για παράδειγμα, ήταν ένας επινοητικός πιτσιρικάς που σκέφτηκε να αφήνει πίσω του ψίχουλα για να βρει μαζί με τα αδέρφια του τον δρόμο της επιστροφής όταν εγκαταλείφθηκαν όλοι μαζί στο άγριο και αφιλόξενο δάσος. Ο άλλος Κοντορεβιθούλης όμως, αυτός του Ζάχαρη, τα θαλάσσωσε. Χάθηκαν στη μέση του πουθενά. Καθώς τα ψίχουλα δεν ήταν αρκετά. Η δικαιολογία είναι αναμενόμενη: «…Τα ψίχουλα δεν ήταν το ιδανικό, αλλά ήταν προτιμότερο από το τίποτα!» τους λέει. Και ολοκληρώνει, φέρνοντας στον νου τις δικαιολογίες αυτών που θα έσκιζαν τα μνημόνια σε μια νύχτα: «Ήταν αυτό που μπόρεσα να κάνω μέσα στο υπάρχον ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο…». Όπως ακριβώς και ο αηδιαστικός βάτραχος με το στέμμα που τον κρατά στα χέρια της η άτυχη πριγκίπισσα. Αυτή πασχίζει να πειστεί ότι πρόκειται για μαγεμένο πρίγκιπα κι αυτός εκμεταλλεύεται την αδυναμία της και τη θέλησή της να πιστέψει. Για να κάμψει τις αντιστάσεις της τής δηλώνει ότι αρκεί ένα φιλί για να μεταμορφωθεί σε πρίγκιπα «με έναν νόμο και ένα άρθρο»! Αυτού του τύπου οι παρωδίες παραμυθιών είναι που κρατούν πάντα αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, καθώς αν και ξέρει ότι θα εκπλαγεί από τον συνδυασμό φαινομενικά αταίριαστων θεμάτων, δεν μπορεί να φανταστεί ποτέ ποιος θα είναι ο συνδυασμός. Η Κοκκινοσκουφίτσα που συναντά τον μοχθηρό Κακό Λύκο στις πετρελαιοπηγές, λίγο νωρίτερα τον είχε βρει νεκρό, καμένο στο δάσος. Ο Σκορπιός με τη σβάστικα ετοιμάζεται να τσιμπήσει τον αφελή βάτραχο. Ο Πινόκιο καίει τη μύτη του για να ζεσταθεί. Οι αδερφές της Σταχτοπούτας κατακρίνουν τον πρίγκιπα που τη διάλεξε, γιατί επιβράβευσε τη μετριότητα αντί να επιλέξει την αριστεία. Κι ο Αλή Μπαμπά με τους Σαράντα Αντικρατιστές μπροστά στη σπηλιά, αντί για «Άνοιξε Σουσάμι» φωνάζει «Άνοιξε Δημόσιο» για να αρχίσει το πλιάτσικο. Αυτήν την ανοικείωση του θεατή-αναγνώστη ως προς το ουσιαστικό θέμα κάθε μικρής ιστορίας σε σχέση με το περιτύλιγμα εντός του οποίου «σερβίρεται» ξέρει να προκαλεί πολύ καλά ο Πάνος. Κάτι παρόμοιο επιτυγχάνει και στην άλλη του σταθερή σειρά με τον τίτλο «The Working Dead» (λογοπαίγνιο με βάση τη σειρά τρόμου με ζόμπι «The Walking Dead», δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr και έχουν κυκλοφορήσει δύο τόμοι από τις εκδόσεις Τόπος). Εκεί παρακολουθεί την ταξική ανισότητα στα βάθη της ιστορίας και στα πέρατα της Γης, καταγράφοντας τους εργατικούς αγώνες από τη μια και τη σθεναρή αντίσταση των αφεντικών από την άλλη. Όμως, είτε τοποθετεί την ιστορία του στην αρχαία Αίγυπτο είτε στις βαμβακοφυτείες του ρατσιστικού αμερικανικού Νότου είτε στα χρόνια του Κολόμβου είτε στην εποχή των μνημονίων, θέλει να μιλήσει για το σήμερα και να παρακινήσει τους αναγνώστες να ξεσηκωθούν ώστε να πάψουν να αποτελούν υποψήφιους «working dead». Το ίδιο «σήμερα» τον απασχολεί και στο «Scary Tales» από την πρώτη ιστορία του εδώ, στο Καρέ Καρέ, μέχρι τώρα και πιστεύω για πολλά χρόνια ακόμα, καθώς η διαχρονική βαρβαρότητα (και γελοιότητα) της εξουσίας δεν φαίνεται να αλλάζει εύκολα. Τα παραμύθια μπορεί να μην τα αφηγούνται πια οι γιαγιάδες δίπλα στο τζάκι στα τρομαγμένα εγγονάκια τους και οι δράκοι δεν αποτελούν φόβητρο για φτωχούς χωρικούς, ούτε εξολοθρεύονται από αλτρουιστές ιππότες. Οι κακοί των παραμυθιών δεν παραμονεύουν στις σκιές, ούτε μεταμφιέζονται για να κατασπαράξουν τα θύματά τους. Φορούν ακριβά κοστούμια και στήνουν οικονομικές συμφωνίες σε ολόφωτα κτίρια, ερήμην των θυμάτων τους. Αυτό δεν απαλλάσσει, αλίμονο, τα «θύματα» από τις ευθύνες τους. Ο Πάνος έχει έναν λόγο και για αυτά τα θύματα. Και όπως ξεκίνησε αυτή η παρουσίαση με τον Αλαντίν ας κλείσει κιόλας, καθώς τα λόγια που του λέει το τζίνι ακούγονται σαν μια υπόμνηση του Ζάχαρη προς όλους μας. «Θέλω ψωμί, παιδεία και ελευθερία» είναι η καλών προθέσεων και εκ του ασφαλούς ευχή του Αλαντίν. Κι η αυστηρή απάντηση που του δίνει το τζίνι: «Τράβα να αγωνιστείς ρε μαλάκα, γαμώ την ανάθεσή μου μέσα»! Και το σχετικό link...
  2. Σκίτσο του Τάσου Παυλόπουλου στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 4/07/20.
  3. Απόσπασμα από άρθρο του Μάνου Τσαλγατίδη στην ιστοσελίδα sportdog.gr την 1/07/2020. "Για να καταλάβει κανείς αυτό που λέω, αρκεί να δει τη φάση του πρώτου γκολ. Ο Πασχαλάκης στην προηγούμενη φάση έχει κάνει την απόκρουση της ζωής του και στην αμέσως επόμενη, ο Πασχαλάκης όχι δεν βρίσκει την μπάλα, αλλά ως Super Man δεν θα έπιανε ούτε τη Λόις Λέιν. Ο Βαρέλα δεν έχει αίσθηση του χώρου και ο Μάτος έχει χάσει τον παίκτη του, που τελικά σκοράρει." Και το σχετικό link...
  4. Και πολλά ακόμη memes της ελληνιστικής / κλασσικής εποχής εδώ...
  5. Σκίτσο του Χρήστου Ζωίδη στο αθλητικό site sdna.gr στις 29/06/20.
  6. Ο Massimo De Vita και η τέχνη του φανταστικού Μαζί με τον Giorgio Cavazzano, διαμόρφωσαν καθοριστικά το ύφος της σύγχρονης ιταλικής σχολής των κόμικς με τους ήρωες του Disney για παραπάνω από μισό αιώνα. Ο λόγος για τον Massimo De Vita, ιστορικό Μιλανέζο δημιουργό κόμικς όπως "Το Σπαθί των Πάγων" και η "Ζωδιακή Πέτρα", ο οποίος ανακοίνωσε πρόσφατα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Ο Massimo De Vita συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της εμφάνισης και των χαρακτηριστικών του Φάντομ Ντακ Πιάνοντας το νήμα από την παράδοση των πρωτοπόρων της ιταλικής ντισνεϊκής κομικσικής δημιουργίας, όπως ήταν ο Romano Scarpa και ο Giovan Battista Carpi, ο Massimo De Vita παραμένει μέχρι και σήμερα ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς κόμικς με τους ήρωες του Ντίσνεϊ στη γειτονική χώρα. Μαζί με τον Giorgio Cavazzano διαμόρφωσαν εν πολλοίς το σύγχρονο ύφος των κόμικς με τους διάσημους ανθρωπόμορφους ήρωες, πάπιες και ποντίκια, αφού, παρά την κλασσικότητα που συνοδεύει μια πορεία διάρκειας παραπάνω από μισό αιώνα, επαναδιατύπωναν διαρκώς την έννοια του μοντέρνου, παραμένοντας πάντοτε αφηγηματικά επίκαιροι και εικαστικά διαρκώς πειραματιζόμενοι. Κι όμως, αυτή η πορεία, δυστυχώς και παραδόξως, έφτασε στο τέλος της όπως ανακοίνωσε ο ίδιος ο δημιουργός πριν από ακριβώς ένα μήνα. Δυστυχώς, γιατί κάθε νέα ιστορία του αποτελούσε είδηση για τους φανατικούς αναγνώστες των ιστοριών του της Disney, και παραδόξως γιατί, με τρανταχτή εξαίρεση το παράδειγμα του Don Rosa, οι σχεδιαστές κόμικς που συνεργάζονται με την Disney συνήθως «πεθαίνουν στο σχεδιαστήριό τους», τόσο λόγω της αγάπης τους για την καλλιτεχνική δημιουργία όσο και εξαιτίας του ιδιαίτερου εργασιακού καθεστώτος που επικρατεί στους κόλπους του αμερικανικού κολοσσού, που θέλει τους συνεργάτες του δημιουργούς κόμικς να εργάζονται διαρκώς προκειμένου να επιβιώσουν, καθώς η εταιρεία δεν τους παρέχει τίποτε άλλο πέρα από μια εφάπαξ πληρωμή ανά ιστορία. Οι λέξεις «ποσοστά αναδημοσίευσης», «πνευματικά δικαιώματα», «ασφαλιστική κάλυψη» και «σύνταξη» είναι ως επί το πλείστον ξένες για τους δημιουργούς κόμικς που επιλέγουν να αφιερώσουν την καριέρα τους στον όμορφο κόσμο της Λιμνούπολης και του Μίκυ Σίτι. Ο Massimo De Vita, αν και συνήθως εικονογραφούσε σενάρια άλλων δημιουργών, συχνά έγραφε και σχεδίαζε ολόκληρη την ιστορία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι «Ο Γάμος του Θείου Σκρουτζ», της οποίας η ιδέα, η πλοκή, η σκηνοθεσία και ο ρυθμός - και φυσικά το σχέδιο - είναι το λιγότερο εκρηκτικά. Παρ’ όλα αυτά, αν και υπαρκτή για δεκαετίες, η τραγική κατάσταση ανασφάλειας που βιώνουν οι καλλιτέχνες που συνεργάζονται με τον δυνατότερο ίσως παίκτη της βιομηχανίας της 9ης Τέχνης δεν έχει αναδειχθεί παρά εσχάτως. Την αρχή έκανε ο Don Rosa, ο δημοφιλέστερος ίσως σήμερα δημιουργός ιστοριών με τον Ντόναλντ και το Θείο Σκρουτζ, ο οποίος σταμάτησε την παραγωγή νέων ιστοριών καταγγέλλοντας – μέχρι σήμερα – με κάθε ευκαιρία τις πρακτικές της εταιρείας. Μερικά χρόνια αργότερα, αντίστοιχος αναβρασμός και σχετικές ανησυχίες φαίνεται να προκαλούνται στους ομοτέχνους του στην Ιταλία, με αφορμή τις πρόσφατες διοικητικές αλλαγές στη σύνταξη του περιοδικού «Topolino», της ιστορικής ιταλικής έκδοσης ιστοριών της Ντίσνεϊ, οι οποίες συνοδεύτηκαν από μια προσπάθεια ανανέωσης όχι μόνο του περιεχομένου του περιοδικού αλλά και του προσωπικού, αφήνοντας χωρίς δουλειά ηλικιωμένους, ιστορικούς πλην όμως... «ξεπερασμένους» δημιουργούς κόμικς. Η περίπτωση του Massimo De Vita όμως δεν είναι αυτή. Σεβόμενος τη λαμπρή επαγγελματική του διαδρομή, αποφάσισε να εγκαταλείψει ένα πλοίο που φαίνεται να βουλιάζει. Στα 79 του χρόνια, έχοντας δημιουργήσει αμέτρητες ιστορίες που έθρεψαν τη φαντασία πολλών γενιών αναγνωστών απ’ όλον τον κόσμο, δουλεύοντας πλέον από καλλιτεχνική ανάγκη και όχι για λόγους βιοπορισμού, με αφορμή τόσο τις γενικότερες εξελίξεις στον χώρο όσο και την ενόχλησή του από τις λογοκριτικές τάσεις των εκδοτών, πήρε την απόφαση να... κρεμάσει τα μολύβια του, καταγγέλλοντας με τη σειρά του τις προβληματικές συνθήκες στον χώρο, στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε στην ιστοσελίδα ventennipaperoni.com. Η αρχή του μύθου Ο Massimo De Vita βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία περικυκλωμένος από την Τέχνη με την οποία έμελλε να καταπιαστεί επαγγελματικά. Παιδί του Pier Lorenzo De Vita, ενός από τους παλαιότερους δημιουργούς κόμικς στην Ιταλία και συνεργάτη του ιστορικού εκδότη Arnoldo Mondatori, καλλιέργησε από μικρός το ενδιαφέρον του για αυτήν την ιδιαίτερη τέχνη. Αφού αποφοίτησε από το Καλλιτεχνικό Λύκειο της Μπρέρα στο Μιλάνο, συνεργάστηκε με το στούντιο κινουμένων σχεδίων των αδερφών Nino και Toni Pagot για την υλοποίηση διαφημιστικών σποτ. Ήδη από το 1959 ο πατέρας De Vita παρουσίασε τον γιο του στον διευθυντή του περιοδικού «Topolino» και συνεργάτη του οίκου Mondatori, Mario Gentilini, ο οποίος χρειαζόταν έναν σχεδιαστή στη σύνταξη των περιοδικών για τα ραφιναρίσματα και τις μικροδιορθώσεις των σελίδων, κυρίως στο μοντάζ των αμερικανικής προέλευσης ιστοριών και την προσαρμογή τους στο διαφορετικό φορμά των ιταλικών περιοδικών εκδόσεων. «Το Σπαθί των Πάγων» και «Η Ζωδιακή Πέτρα» αποτελούν δύο από τις μεγαλύτερες και επιδραστικότερες ιστορίες του μεγάλου μαέστρου. Αμφότερες επανακυκλοφόρησαν σε αυτόνομες εκδόσεις 20 χρόνια μετά την αρχική τους έκδοση. Σε αυτό το πόστο θα μεταφέρει κόμικς κάθε λογής, από τις διασκευές του Superman και του Pecos Bill μέχρι τα κλασικά έργα με την υπογραφή του Walt Disney. Μέχρι το 1962 ο Massimo De Vita θα εργαστεί ως γραφίστας, σελιδοποιός και σχεδιαστής εξωφύλλων για κλασικούς τίτλους κόμικς του Disney όπως το «Topolino», ενώ θα συνεργαστεί συχνά με τον πατέρα του σε διάφορες ιστορίες στα μολύβια και στα μελάνια – όλα αυτά μέχρι που έλαβε από τον Gentilini την πρόταση της... απόλυσης! Αυτό σήμαινε πως ο Massimo De Vita ήταν πλέον έτοιμος να ενωθεί με το πάνθεον της «Ιταλικής Σχολής» Disney, ως ώριμος πλέον δημιουργός κόμικς πλήρους απασχόλησης, κάτι που σήμαινε πως έπρεπε να απολυθεί για να συνεργάζεται πλέον με το περιοδικό ως ελεύθερος επαγγελματίας... με μπλοκάκι. Έτσι, τον Ιούλιο του 1962 κυκλοφορεί η πρώτη του ιστορία, «Η Εκδίκηση του Μαντρακίνο». Από τον Φάντομ Ντακ στον Ινδιάνα Γκούφυ «Στην αρχή θεωρούσα τη συνεργασία μου με το “Topolino” ένα πράγμα αρκετά δευτερεύον, και αν δει κανείς τις ιστορίες που σχεδίαζα τότε νομίζω είναι αρκετά εμφανές», δηλώνει ο Massimo De Vita στα πλαίσια της σειράς «Tesori Made in Italy: I Capolavori di Massimo De Vita», μία έκδοση που συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες ιστορίες που έγραψε και, κυρίως, σχεδίασε ο μεγάλος Ιταλός «μαέστρος των κόμικς». Μια τιμή που δεν έχουν πολλοί καλλιτέχνες εν ζωή, να δουν δηλαδή μέρος έστω του έργου τους συγκεντρωμένο σε τόμους, που αποδεικνύει μεταξύ άλλων πόσο σημαντική είναι η καλλιτεχνική του επίδραση στον χώρο. Ποια κορυφαία ιστορία του να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το «Σπαθί των Πάγων» (1982), μια ιστορία επικής φαντασίας με πρωταγωνιστές τον Μίκυ και τον Γκούφυ, που αντλεί την έμπνευσή της από «Το Σπαθί των Σανάρα» του Brooks Terry, αποτίοντας ταυτόχρονα φόρο τιμής στη σειρά ταινιών του «Star Wars»; Τη «Ζωδιακή Πέτρα», τη μεγαλύτερη ιστορία με τους ήρωες του Ντίσνεϊ που είχε γραφτεί ποτέ όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1990, μια ιστορία με περισσότερες από 300 σελίδες και 12 επεισόδια, εκ των οποίων ο De Vita εικονογράφησε τα 8; Ή μήπως την «Εποποιία του Νέου Κόσμου», μια σειρά ιστοριών που διήρκεσε από το 1994 μέχρι το 1999 και εξερευνά μέσα από τα μάτια του Μίκυ Μάους την αποκρυστάλλωση της φυσιογνωμίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, από τις μάχες με τους Ινδιάνους και τους καουμπόηδες στη δράση του Γεώργιου Ουάσινγκτον και από τις περιηγήσεις των καραβανιών μέχρι την κατασκευή του πρώτου τρένου; Πριν απ’ όλα αυτά, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός νέου χαρακτήρα που έμελλε να γίνει ένας από τους πιο δημοφιλείς ντισνεϊκούς ήρωες των κόμικς: από την τέταρτη εμφάνιση του Φάντομ Ντακ το 1971 στην ιστορία «Ο Χρυσός Σκαραβαίος», ο Massimo De Vita καθιερώνεται ως ο βασικός σχεδιαστής των ιστοριών του, προσθέτοντας διαρκώς νέα στοιχεία στις βάσεις που έθεσαν οι εμπνευστές του, Guido Martina και Giovan Battista Carpi. Το ίδιο θα συμβεί και με έναν άλλον ήρωα που, αν και δεν δημιούργησε εκείνος, θα συνδεθεί αναπόδραστα με το όνομά του: τον Ινδιάνα Γκούφυ, του οποίου την απεικόνιση αναλαμβάνει από τη δεύτερη ιστορία του το 1989, «Η Πόλη των Πάγων», και εξελίσσει μαζί με τον Bruno Sarda, οριοθετώντας σχεδόν αποκλειστικά τα χαρακτηριστικά του περιπετειώδους ξαδέρφου του Γκούφυ και αγαπημένου ήρωα του Ιταλού δημιουργού. Πολλές από τις ιστορίες του De Vita με τους δύο αυτούς ήρωες δημοσιεύτηκαν στα ελληνικά στις σελίδες του περιοδικού «Αλμανάκο». Θα δημιουργήσει κι εκείνος με τη σειρά του δικούς του ήρωες που θα εξελιχθούν σε μόνιμο καστ, όπως οι καθηγητές Ζαποτέκ και Μάρλιν, οι οποίοι στέλνουν τον Μίκυ και τον Γκούφυ σε ταξίδια στην Ιστορία μέσω της Μηχανής του Χρόνου, ή τον «Σερ Μίκυ» που γνωρίσαμε στην πολύ προσωπική σειρά ιστοριών του De Vita με τίτλο «Τα Ημερολόγια του Σερ Μίκυ». Φυσικά αυτές είναι μερικές μόνο από τις καταπληκτικές ιστορίες που έγραψε και σχεδίασε ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς κόμικς της εποχής μας, πάντοτε στο πλαίσιο του σύμπαντος της Disney. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος: «Δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να εργαστώ για άλλα είδη ή άλλους εκδότες, καθώς κατά τη γνώμη μου, το ντισνεϊκό σύμπαν είναι τόσο ολοκληρωμένο ώστε να ικανοποιεί κάθε δημιουργική τάση». Και το σχετικό link...
  7. Δύο σημειώσεις μόνο. Η λίστα της wiki με τα αγάλματα του Στάλιν καταγράφει όσα ΥΠΗΡΧΑΝ, γιατί τώρα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Αν το είχες ανοίξει κιόλας να το διαβάσεις θα το έβλεπες. Το μοναδικό άγαλμα του Στάλιν που έχει απομείνει ΔΕΝ βρίσκεται σε δημόσια θέα, όπως ακριβώς έγραψα. Βρίσκεται σε ιδιωτικό χώρο μουσείου που πρέπει να πληρώσεις για να μπεις. Και όσο για το αν "μπορώ να ανοίξω ένα μουσείο ιδιωτικό και να βάλω ένα άγαλμα του Χίτλερ μέσα και να έρχονται ναζιστές από όλο τον κόσμο να προσκυνούν", ιδού τα τεκμήρια. Μηδέν στα τρία...
  8. Πάνω-πάνω στο πρώτο post υπάρχει link που οδηγεί σε λίστα με όλες τις δημοσιευμένες ιστορίες...
  9. Στην αρχή λες πως πρόκειται για παρωδία, κάποια φάρσα ή κάτι ανάλογο. Δεν... Για εδώ έγραφαν κάποιοι πως μας ψεκάζουν, αλλά εκεί φαίνεται πως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα...
  10. Ποιος είναι ο Μπαθομέτ; Ποιο άγαλμα του Στάλιν; Δεν υπάρχει πουθενά άγαλμά του σε δημόσια θέα, ούτε στην πατρίδα του τη Γεωργία. Για τον Κεμάλ φαντάζομαι πως εννοείς το bust που είναι στο μουσείο-σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Το συγκεκριμένο οίκημα ανήκει στην Τουρκία από το 1935 οπότε είναι επιλογή τους, όπως και τα δεκάδες άλλα αγάλματά του εντός Τουρκίας. Οι Τούρκοι τον θεωρούν "πατέρα" αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως σχεδίασε την εθνοκάθαρση όλων των "αλλοφύλων" πολιτών της χώρας. Το ότι δεν θα 'πρεπε να τον τιμούν δεν χρειάζεται να το γράφω καν. Τον Μάο τον έχουν άγαλμα οι Κινέζοι γιατί τον νιώθουν ακόμα πνευματικό τους πατέρα. Αν κάποια στιγμή η κοινωνία τους αλλάξει, θα κατεβάσουν και τα δικά του αγάλματα, όπως οι Σοβιετικοί του Στάλιν. Τα περί "ρατσιστικού διαχωρισμού" τα λαμβάνω ως ανέκδοτο, ιδίως από το άτομο που πριν από ένα έτος στηλίτευε τη Λέσχη Φίλων Κόμικς πως "δέχεται επισκέψεις από Κινέζους και μουσουλμάνους , άραγε τι είδους ελληνικά κόμικς να τους ενδιαφέρουν, εκτός και αν πέρασαν για να πιούν τον καφέ τους" και "να πιστέψουμε όμως από τις τόσες φωτογραφίες που είχατε αυτές ήταν οι πιο αντιπροσωπευτικές για μια τυχαία μέρα στη λέσχη; Μεγάλα παιδιά είμαστε.... Τελικά ο "χρωματισμός" υπάρχει." "Παρέα" εντός ή εκτός εισαγωγικών δεν έχω, μόνος μου είμαι και την άποψη μου γράφω, και πιστεύω πως τις οπισθοδρομικές και ρατσιστικές απόψεις πρέπει να τις αναδεικνύουμε (προς αποφυγή) και να τις λοιδορούμε. Αλίμονο αν έχουν το πάνω χέρι οι Κασιδιάρηδες και οι alt-right οπαδοί του Τραμπ. Και το "η κριτική ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον αναγνώστη. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί στέρηση της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων και καθοδήγηση της από "έγκριτους" κριτικούς και ιστορικούς" δεν αποτελεί άποψη. Αλλά ξεκάθαρο ψέμα...
  11. Όσοι αναζητούν παλιά τεύχη Καμπανά το κάνουν καθαρά για λόγους νοσταλγίας. Άλλωστε σχεδόν όλες οι ιστορίες της Marvel μπορούν να βρεθούν ευκολότερα και σε καλύτερες εκδόσεις σε καινούριες συλλογές (ΤΡΒ ή HC) ή original τευχάκια από το eBay...
  12. Έχεις μια μανία να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα, τι πράττουν οι δυτικές κοινωνίες και τι οι (προσκολλημένες στο παρελθόν να τις ονομάσω) κοινωνίες που όλως τυχαίως είναι μουσουλμανικές ή κομμουνιστικές ή και τα δύο μαζί. Να το κοιτάξεις αυτό. "Υποχρέωση" (εντός εισαγωγικών) των δυτικών κοινωνιών είναι να λειτουργούν ως "φάρος" ώστε να φωτίζουν το μέλλον, την ανεκτική κοινωνία, την ισότητα των φύλων, την οικονομική ελευθερία, τα κοινωνικά συστήματα υγείας κλπ. Και όχι να λέμε "α οι οπισθοδρομικοί υποσακχάριοι μουσουλμάνοι τηρούν ακόμη το έθιμο της κλειτοριδεκτομής και εσάς σας μάρανε που ρίχνω καμιά σφαλιάρα στη γυναίκα μου". Ούτε το ένα πρέπει να συμβαίνει ούτε το άλλο. Τιμωρείται στις δυτικές κοινωνίες η γυναικεία κακοποίηση και με πολιτικές / εκπαιδευτικές λύσεις αναζητείται στην Αφρική η συνεργασία των τοπικών κοινωνιών ώστε να εκλείψει αυτό το φρικτό έθιμο. Και στα περί βιβλίων, κανείς δεν έγραψε (ούτε σε αυτό το φόρουμ ούτε πουθενά) περί αλλοίωσης ή λογοκρισίας κάποιου βιβλίου ή ταινίας. Μια ολιγοσέλιδη εισαγωγή από ιστορικούς ή μια καρτέλα πριν την έναρξη μιας ταινίας δεν αποτελεί τίποτα απ' τα δύο, πόσο μάλλον "στέρηση της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων και καθοδήγηση της από "έγκριτους" κριτικούς και ιστορικούς" όπως γελοιωδώς υποστηρίζεις...
  13. Δεν υποστήριξε κανείς εδώ (απ' ότι διάβασα τουλάχιστον) να καούν ταινίες και βιβλία. Να κυκλοφορούν βεβαίως, με την προσθήκη για παράδειγμα μιας εισαγωγής από έγκυρους ιστορικούς που διαφωτίζουν τα κακώς κείμενα της εποχής ή/και του συγγραφέα. Ο "Αγών μου" του Χίτλερ π.χ. κυκλοφορεί πλέον στη Γερμανία με σχετική εισαγωγή από Εβραίους ιστορικούς αν δεν κάνω λάθος. Κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να γίνει ας πούμε και με το "Όσα παίρνει ο άνεμος" προβάλλοντας μια σχετική καρτέλα πριν την έναρξη της ταινίας...
  14. Στην εποχή της μερικής ή ολικής αποκαθήλωσης αγαλμάτων και ιστορικών μορφών, ο δημοφιλής ήρωας κόμικς πρέπει και αυτός να απολογηθεί για το ρατσιστικό του παρελθόν. Ο Τεν Τεν στα χέρια κονγκολέζων αχθοφόρων: η εικόνα αυτή πλέον δεν είναι συμβατή με την πολιτική ορθότητα της εποχής μας Όταν προ ημερών αφαιρούνταν ένα άγαλμα του Λεοπόλδου Β’, βασιλιά τoυ Βελγίου από το 1865 έως το 1909 (και μιας εξαιρετικά αμφιλεγόμενης προσωπικότητας αναφορικά με το αποικιακό παρελθόν της χώρας…) από μια κεντρική πλατεία της Αμβέρσας, κανείς δεν φανταζόταν πως ο επόμενος που θα έπρεπε να απολογηθεί για το ρατσιστικό του παρελθόν θα ήταν όχι μια ιστορική φυσιογνωμία, αλλά ένας «χάρτινος» ήρωας. Ο Τεν Τεν, δημοφιλής ήρωας των κόμικς του βέλγου σκιτσογράφου Ερζέ (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του κομίστα Ζορζ Ρεμί), έχει μπει στο στόχαστρο πολλών στη χώρα, οι οποίοι τον εγκαλούν (όπως και τον εκλιπόντα πλέον δημιουργό του) για διαιώνιση ρατσιστικών στερεοτύπων. Οι οπαδοί της πολιτικής ορθότητας διαμαρτύρονται ειδικά για ένα συγκεκριμένο κόμικ: την ιστορία «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό», η οποία γράφτηκε το 1931, μεσούσης της βελγικής αποικιοκρατίας και στην οποία οι Αφρικανοί παρουσιάζονται υποτιμητικά. Λόγου χάρη, ο μαύρος βοηθός του Τεν Τεν στο Κονγκό παρουσιάζεται σαν ελαφρώς χαζούλης και χωρίς προτερήματα, κάνοντας, όπως ισχυρίζονται πολλοί, τους αναγνώστες να πιστεύουν μέχρι σήμερα ότι οι μαύροι δεν έχουν… εξελιχθεί νοητικά. Η αλήθεια είναι πάντως ότι και ο ίδιος ο Ερζέ, αρκετά πριν πεθάνει, το 1983, το είχε χαρακτηρίσει ως «ένα νεανικό αμάρτημα το οποίο αντικατόπτριζε τις προκαταλήψεις της εποχής». Το κόμικ «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό» γράφτηκε το 1931 Ακόμη και έτσι όμως, πολλοί είναι εκείνοι που σήμερα εξακολουθούν να… φρίττουν με σκηνές του κόμικ όπως εκεί όπου μια μαύρη γυναίκα υποκλίνεται στον Τεν Τεν λέγοντάς του: «Λευκός κύριος πολύ καλός». Ή μια άλλη σκηνή που εμφανίζει τον Τεν Τεν να παραδίδει μαθήματα Γεωγραφίας σε μικρά Κονγκολεζάκια λέγοντάς τους «θα σας μιλήσω σήμερα για την πατρίδα σας: το Βέλγιο». Και σε μία άλλη όπου ο Τεν Τεν ρωτάει τους μικρούς μαύρους πόσο κάνει 2+2, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι «αποκλείεται να το γνωρίζουν». Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που το εν λόγω κόμικ γίνεται στόχος διαμαρτυρίας. Το 2010 ένας νεαρός Κονγκολέζος είχε ζητήσει να απαγορευθεί η κυκλοφορία του στο Βέλγιο, ενώ το 2007 η βρετανική Επιτροπή για τη Φυλετική Ισότητα είχε ζητήσει την απαγόρευσή του επειδή περιέχει «εικόνες και λόγια φριχτής ρατσιστικής προκατάληψης». Το συγκεκριμένο κόμικ πάντως, στην Βρετανία τουλάχιστον, έχει μεταφερθεί από τα τμήματα παιδικών βιβλίων στον τομέα με τα βιβλία ενηλίκων με μια χάρτινη ταινία που προειδοποιεί για τα «στερεότυπα της εποχής». «Ας αποκαταστήσουμε την Ιστορία» Η απόφαση για την απομάκρυνση του αγάλματος του Λεοπόλδου Β’ ελήφθη μετά την κινητοποίηση αρκετών χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρο το Βέλγιο, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων που οργανώθηκαν ενάντια στον ρατσισμό και αποτίοντας φόρο τιμής στον Τζορτζ Φλόιντ, τον 46χρονο Αφροαμερικανό που έχασε τη ζωή του στα τέλη Μαΐου στη Μινεάπολη. Το άγαλμα του Λεοπόλδου είχε βανδαλισθεί στις αρχές Ιουνίου, όπως και πολλά άλλα γλυπτά που αναπαριστούν τον πρώην βασιλιά του Βελγίου. Ο Λεοπόλδος Β’, απόγονος της γερμανικής δυναστείας της Σαξονίας-Κόμπουργκ, έχει μείνει στη μνήμη των κατοίκων της χώρας για τον αποικισμό του Κονγκό (η σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), μια χώρα που αποτέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα ιδιοκτησία του. Στο όνομα της «εκπολιτιστικής αποστολής» του Βελγίου στο Κονγκό, ο Λεοπόλδος εγκαθίδρυσε στην αφρικανική χώρα ένα καθεστώς που όπως περιγράφουν οι ιστορικοί χαρακτηρίσθηκε για την βαναυσότητά του και το οποίο βασιζόταν στην εκμετάλλευση του καουτσούκ μέσα από την καταναγκαστική εργασία. Μια ομάδα Βέλγων με την ονομασία «Let’s Repair History» απαιτεί την απομάκρυνση από κάθε δημόσιο χώρο στις Βρυξέλλες όλων των αγαλμάτων του Λεοπόλδου Β’, εγκαλώντας τον πρώην μονάρχη για την «εξόντωση» εκατομμυρίων Κογκολέζων. Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.