Μετάβαση στο περιεχόμενο

ramirez

Members
  • Περιεχόμενο

    3.412
  • Εγγραφή

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Κερδισμένες ημέρες

    7
  • Πόντοι

    3,494 [ Donate ]

ramirez τελευταία νίκη Ιουλίου 29 2018

ramirez είχε το πιο δημοφιλές περιεχόμενο!

Συνολική φήμη στο GC

26.790 Εξαιρετικός

2 Ακόλουθοι

Σχετικά με το μέλος ramirez

  • Τάξη
    WHAT ? ME WORRY ?
  • Γενέθλια Νοεμβρίου 28

ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  • Website URL
    http://

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΟΦΙΛ

  • ΓΕΝΟΣ
    Male
  • Χώρα
    Greece

Πρόσφατοι Επισκέπτες Προφίλ

1.560 προβολές προφίλ
  1. Σύμφωνα με έναν αστικό μύθο, ο «Αρκάς» έγραψε τον εξαιρετικό Ισοβίτη κατά τη θητεία του στο στρατό. Είναι ένας από τους πολλούς που συνοδεύουν τον σκιτσογράφο καθώς η επιλογή του να κρατάει την ταυτότητα του μυστική όλα αυτά τα χρόνια προσέφερε κατά καιρούς διάφορα ευφάνταστα σενάρια. Άλλωστε φρόντιζε πάντα να μιλάει με τη δουλειά του χαρίζοντας άφθονο γέλιο και ατάκες που ανακυκλώνονταν ανάμεσα στις παρέες. Αυτό που διαχώριζε πάντα τον Αρκά από τους υπόλοιπους γελοιογράφους ήταν ο χιούμορ του, σε μια χώρα που παραδοσιακά η σάτιρα είναι χοντροκομμένη, η δική του σφραγίδα είχε κάτι το υπαινικτικό και παιγνιώδες, ένα φλέγμα περισσότερο αγγλοσαξονικό που φάνταζε κάπως παράταιρο στην ελληνική πραγματικότητα. Ανατρεπτικός, αιρετικός και πολέμιος της πολιτικής ορθότητας «τσάκιζε» με την πένα του τα στερεότυπα, σόκαρε δίχως να καταφεύγει σε τετριμμένες χυδαιότητες, αγκάλιαζε τα πλατιά στρώματα χωρίς ελιτίστικες εμμονές. Πάνω από όλα παρέμενε αστράτευτος και απολιτικός όπως άλλωστε επέβαλε η ίδια η τέχνη και το ταλέντο του, κινούμενος πάνω από σκοπιμότητες, κουτάκια και εντολοδόχους. Η εικόνα του «φαντομά» που σπέρνει τα ζιζάνια και εξαφανίζεται στα σκοτάδια μέχρι να επανεμφανιστεί δριμύτερος και ακόμα πιο ανελέητος φάνταζε εξόχως ρομαντική. Στη συνείδηση των πιο παλιών, αποτελούσε τον τελευταίο που θα μεταπηδούσε σε κάποιο πολιτικό στρατόπεδο - έστω και αν τον μετέφεραν σηκωτό - την πιο απίθανη περίπτωση ταύτισης και στράτευσης πίσω από έμμισθους τσανακογλείφτες και αυλοκόλακες της τελευταίας σελίδας. Όχι μόνο για να μην απογοητεύσει το πολυάριθμο κοινό του, αλλά πολύ περισσότερο σεβόμενος την ίδια την κληρονομιά του. Η μεταστροφή του «Αρκά» συνοδεύτηκε από σενάρια συνωμοσίας και ακόμα περισσότερους αστικούς μύθους. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να τον πεθάνουν δυσκολευόμενοι να αποδεχτούν τον καινούργιο μανδύα του. Την αδικαιολόγητη και αδιανόητη προσκόλληση του σε συμφέροντα και πολιτικές συντεχνίες. Σε μια από τις ελάχιστες παρεμβάσεις του ο ίδιος επιχείρησε να δικαιολογηθεί με το πρόσχημα πως αποτελεί χρέος όλων να διωχθεί αυτή η «απεχθής και διεφθαρμένη κυβέρνηση». Μπορεί και να έχεις δίκαιο αγαπητέ Αρκά. Όμως που ήταν η πένα σου όταν ο τωρινός Π.τ.Δ. διόριζε εξακόσιους χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους; Ρητορικό το ερώτημα. Πρωτίστως ο Αρκάς δεν απογοήτευσε το κοινό του, αλλά τους ίδιους τους ήρωες του, από τον Μοντεχρήστο μέχρι τη Λουκρητία, τους έκλεισε στο κουτάκι των παιδικών του αναμνήσεων αναγνωρίζοντας στην ετεροχρονισμένη ενηλικίωση του τον κόσμο των «μεγάλων», τον κυνισμό της βολής, τη σάτιρα ως κραυγαλέο άρμα χειραγώγησης και άκοπου πλουτισμού. Ο Αρκάς μετά τον Ισοβίτη, απολαμβάνει μια δεύτερη στρατιωτική θητεία, μόνο που αυτή τη φορά το χακί δεν αποτελεί αναγκαία περιβολή, αλλά συνειδητή επιλογή. Και δυστυχώς, δεν του πάει καθόλου… Και το σχετικό link...
  2. Τον τελευταίο καιρό ο Αρκάς δημοσιεύει κάθε μέρα σκίτσα του που αναφέρονται στα παιδικά χρόνια ενός πρωθυπουργού. Τα social media έχουν λατρέψει αυτά τα ευφυέστατα σκίτσα και οι χρήστες τους τα κοινοποιούν κατά χιλιάδες, σε βαθμό που δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, δημιουργώντας έτσι ένα τεράστιο κύμα κατακραυγής της κυβέρνησης. Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο Αρκάς δεν αναφέρει ποτέ όνομα πρωθυπουργού, όλοι καταλαβαίνουν άμεσα ποιος πρωθυπουργός έχει αυτά τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και προσωποποιούν εύκολα τον ήρωα των σκίτσων. Και δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πόσο εύκολα γίνεται αυτή η προσωποποίηση, αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (και πρώην ΑΝΕΛ) έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που δεν έχουν ξανά υπάρξει ταυτόχρονα και σε αυτήν την ένταση σε καμία ελληνική κυβέρνηση μεταπολιτευτικά. Σε πρόσφατο σκίτσο του ο Αρκάς αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά του ήρωά του πρωθυπουργού: Παραμύθι, Παραπληροφόρηση, Πόλωση, Προπαγάνδα, Παροχολογία και Πούλημα των στενών συνεργατών του. Ακόμα και κάποιος φανατικός υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατον να μην προσωποποιήσει αυτόματα τον ήρωα του σκίτσου στο πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού, όσο κι αν προσπαθήσει να παρακάμψει προσωρινά τη λογική του. Είναι βέβαιο ότι πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά τα διέθεταν και παλαιότεροι πρωθυπουργοί, αλλά ποτέ όλα ταυτόχρονα και στο μέγιστο βαθμό. Στη εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάσταση, της παγκόσμιας ψηφιακής μεταμόρφωσης, της καινοτομίας και του διαδικτύου, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει το συνώνυμο της προσκόλλησης στο παρελθόν, του κρατισμού, του λαϊκισμού, του τυχοδιωκτισμού, της πολιτικής δολοπλοκίας, της αντίστασης στη δημιουργικότητα και την αξιοσύνη. Η μιζέρια κι η παρακμή έχουν αποκτήσει πρόσωπο και αυτό φάνηκε καθαρά σε όσους παραβρέθηκαν στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Όσα κυβερνητικά στελέχη συμμετείχαν ως ομιλητές σε πάνελ του Φόρουμ ξεχώριζαν σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Σε ένα περιβάλλον υγιούς διαλόγου, ανταλλαγής ιδεών και προβληματισμών, όπου συναντούσες τα φωτεινότερα μυαλά, τους σημαντικότερους επιστήμονες, διανοούμενους και επιχειρηματίες της Ελλάδας (και του εξωτερικού), όπου έλαβαν χώρα σημαντικές συζητήσεις για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδος αλλά και του πλανήτη ολόκληρου, η τραγική ανεπάρκεια κι αμηχανία των κυβερνόντων ξεχώριζε από χιλιόμετρα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και από την παρουσία στο Φόρουμ των δύο αντίπαλων ”εν δυνάμει” πρωθυπουργών, Τσίπρα και Μητσοτάκη και από την υποδοχή που τους επιφύλαξαν οι παρόντες στο Φόρουμ. Είναι πασιφανές ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέχει παρασάγγας από την εικόνα του πρωθυπουργού των σκίτσων του Αρκά, όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος να τους ταυτίσει. Και είναι αυτός που θα έχει τη νωπή εντολή και τη μοναδική ευκαιρία να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό αμέσως μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Διότι το πολιτικό σκηνικό το καθορίζει πάντα ο νικητής και ποτέ ο ηττημένος. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες του νυν πρωθυπουργού για “προοδευτικά μέτωπα” και ”γέφυρες” είναι καταδικασμένες να αποτύχουν εν τη γενέσει τους. Η κριτική που ασκεί ο Αρκάς στην κυβέρνηση μέσω των σκίτσων του έχει τεράστια απήχηση στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων και μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για την περαιτέρω κατάρρευση της ήδη πληγωμένης δημοφιλίας της. Η δύναμη της τέχνης και των σκίτσων του είναι ίσως πολύ πιο ισχυρή και αποτελεσματική από όλα τα επιχειρήματα μαζί, σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Αυτό δε σημαίνει ότι ο Αρκάς υποστηρίζει την αντιπολίτευση, απλά όπως ο ίδιος έγραψε στον λογαριασμό του στο Facebook: “Ο Αρκάς θεωρεί ότι ο πολιτικός αμοραλισμός, ο κομματικός τυχοδιωκτισμός και η ανενδοίαστη εξαπάτηση υπήρχαν πάντα, άλλα έχουν φτάσει στον κολοφώνα τους μ’ αυτήν την κυβέρνηση, τόσο ώστε να τον αναγκάσουν να σχολιάζει αυτό που πάντα σιχαινόταν: την κεντρική πολιτική σκηνή. Απέναντι σ’ αυτή την αθλιότητα κανένας έντιμος άνθρωπος δεν δικαιούται να παραμείνει σιωπηλός”. Την ίδια κριτική θα υποστεί και η επόμενη κυβέρνηση αν κυβερνήσει με το ίδιο θράσος, ασυνέπεια κι αλαζονεία σαν της σημερινής. Άλλωστε, το πεδίο στο οποίο θα κληθεί να λειτουργήσει είναι ήδη ναρκοθετημένο και οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει πολλές. Αν δεν καταφέρει να αντιστρέψει το κλίμα αρκετά σύντομα, δεν θα έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή της και τα σατιρικά σκίτσα του Αρκά θα είναι μάλλον περιττά. Και σε αυτήν την περίπτωση δεν ξέρουμε τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια κι αν θα μπορεί ο Αρκάς να δημοσιεύει τα σκίτσα του ελεύθερα… Και το σχετικό link...
  3. Ο ρατσισμός, το μίσος, η βία εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων είχαν δηλητηριάσει εδώ και πολλές δεκαετίες τη Δυτική Ευρώπη, πολύ πριν εξαπλωθούν και στην Ελλάδα. Ο μεγάλος Γάλλος δημιουργός Moebius είχε φιλοτεχνήσει μια μικρή ιστορία για την ακροδεξιά βία το 1974 που είναι ανατριχιαστικά και προφητικά όμοια με την ιστορία του άτυχου Σαχζάτ Λουκμάν. Στις 17 Ιανουαρίου του 2013, ο Σαχζάτ Λουκμάν, ένας 27χρονος Πακιστανός μετανάστης, έπεφτε νεκρός από τις μαχαιριές δύο ακροδεξιών ρατσιστών στο κέντρο της Αθήνας. Χαράματα, πήγαινε στη δουλειά του με το ποδήλατό του. Άφησε την τελευταία του πνοή στον δρόμο. Οι δράστες συνελήφθησαν και η δίκη τους αυτές τις μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη. Φυσικά, πέφτοντας σε σωρεία αντιφάσεων, αρνούνται τα ρατσιστικά κίνητρα και επιχειρούν να αποδώσουν την ευθύνη στον Λουκμάν ισχυριζόμενοι ότι ήταν ένας απλός διαπληκτισμός με τραγική κατάληξη. Τα στοιχεία όμως μαρτυρούν μια στυγνή δολοφονία. Μια τέτοια δολοφονία από μια ομάδα φασιστών με θύμα έναν μετανάστη πάνω στο ποδήλατό του μια νύχτα στο Παρίσι, περιέγραφε η συγκλονιστική ιστορία του Moebius με τίτλο «Λευκός Εφιάλτης» («Cauchemar Blanc») που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο περιοδικό L’ Echo des Savanes το 1974. Σύμφωνα με την ιστορία, οι φασίστες βγαίνουν παγανιά μια νύχτα με το αυτοκίνητό τους, στήνουν καρτέρι και περιμένουν μετανάστες. Επιτίθενται στον πρώτο που περνά, αλλά πριν αρχίσουν να τον χτυπούν, τρακάρουν και στη συνέχεια όλα τούς πηγαίνουν στραβά. Τσακώνονται, αλληλοπυροβολούνται, τους επιτίθενται οι περίοικοι, έρχονται αντιμέτωποι με τον αρχηγό της αστυνομίας. Κι ενώ το σχέδιό τους καταρρέει μέσα στη γενική κατακραυγή, ο επικεφαλής τους ξυπνά από τον εφιάλτη που έβλεπε. Τίποτα δεν ήταν αληθινό. Κι έτσι, σηκώνεται, παίρνει το πρωινό του και ξεκινά να συναντήσει τους φίλους του. Όλοι μαζί επιτίθενται σε έναν άτυχο μετανάστη. Τον ρίχνουν από το ποδήλατό του και τον σκοτώνουν κυριολεκτικά στο ξύλο στη μέση του δρόμου. Οι περίοικοι δεν παρεμβαίνουν αλλά παρακολουθούν αμίλητοι και φοβισμένοι τα γεγονότα πίσω από τα σφαλισμένα τους παράθυρα. Αυτό που οι αναγνώστες νόμιζαν μέχρι πριν από λίγο πως ήταν η εφιαλτική πραγματικότητα που βιώνουν οι φασίστες, αντιμέτωποι με τη μαζική αντίδραση των κατοίκων, ήταν απλώς ένα κακό όνειρο. Για τον άτυχο μετανάστη δεν ήταν εφιάλτης ούτε όνειρο. Ήταν το τέλος της ζωής του υπό τα βλέμματα δεκάδων βουβών θεατών. Ο ίδιος ο Moebius προλογίζοντας την ιστορία στο άλμπουμ του «Pharagonesia & Other Strange Stories» το 1988 έγραφε: «Η ιστορία ξεκίνησε όταν άκουσα στο γαλλικό ραδιόφωνο μια είδηση για έναν νεαρό σκηνοθέτη που είχε δημιουργήσει ένα μικρό φιλμ γύρω από ορισμένα ρατσιστικά κρούσματα στη Γαλλία και το φιλμ λογοκρίθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών. Σκέφτηκα ότι επρόκειτο για σκάνδαλο και αποφάσισα να φτιάξω αμέσως μια ιστορία με ίδιο θέμα για να εκφράσω την αλληλεγγύη μου σε έναν άλλο καλλιτέχνη. Θεωρώ τον ρατσισμό κάτι σαν βιολογικό μήνυμα. Είναι η έκφραση του φόβου που πηγάζει από το ένστικτό μας για τη διατήρηση της φυλετικής και πολιτιστικής μας ακεραιότητας. Αυτό που κάνει τον ρατσισμό τόσο αποκρουστικό, ωστόσο, είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτό το μήνυμα εκφράζει τον εαυτό του, με μίσος και βία. Πιστεύω πως υπάρχει χώρος για τη διατήρηση αυτής της ακεραιότητας παράλληλα με την αρμονική μίξη των φυλών. Δεν νομίζω πως αυτά τα δύο έρχονται σε σύγκρουση. Αλλά μέχρι αυτό να γίνει κοινώς αποδεκτό, φοβάμαι ότι θα ζήσουμε πολύ πόνο, άρνηση και ηλιθιότητα. Δούλεψα με πολύ εμφατικό τρόπο κατά τη διάρκεια της ιστορίας, προσπαθώντας να ταυτιστώ με καθέναν από τους χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένων των φανατικών. Δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο φαίνεται επειδή όλοι, δυστυχώς, κρύβουμε έναν φανατικό μέσα μας. Τότε, κάπου στα μισά, μου ήρθε η ιδέα του ονείρου. Ξαφνικά αποφάσισα να δείξω τον τρόπο με τον οποίο θα συνέβαιναν τα πράγματα στο όνειρο όλων των ανθρώπων που είναι αντίθετοι στον ρατσισμό. Αυτή η ιστορία είναι ο εφιάλτης ενός φανατικού, ένας λευκός εφιάλτης». Η ιστορία μεταφέρθηκε το 1991 σε μικρού μήκους ταινία από τον Ματιέ Κασοβίτς («Το Μίσος», «Πορφυρά Ποτάμια» κ.ά.) και κατέκτησε βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ. Το σενάριό της, εμπνευσμένο από το κόμικς, τρομακτικά ίδιο με τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, επιβεβαιώνει ότι ο ρατσισμός έχει βαθιές ρίζες και μακρά ιστορία. Κι ο μόνος τρόπος να μην έχει και πλούσιο μέλλον είναι να μη μετατραπούμε στα φοβισμένα ανθρωπάκια που παρακολουθούν σιωπηλά τις δολοφονίες από την ασφάλεια των σπιτιών τους. Και το σχετικό link...
  4. ramirez

    ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ

    Αυτό το μήνα το περιοδικό Allstar Basket προσφέρει ως ένθετο ένα βιογραφικό κόμικ δωρεάν, χωρίς επιβάρυνση στην τιμή του. Το αν θα είναι μηνιαία η προσφορά του εξτρά κόμικ ή σε αραιότερα διαστήματα θα φανεί στο μέλλον, μια που εντός του περιοδικού δεν αναφέρεται με σιγουριά ούτε προαναγγέλεται ποιον θα αφορά το επόμενο τεύχος. Μάλιστα αναγράφεται λανθασμένα πως "πρόκειται για το πρώτο μπασκετικό κόμιξ στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ", ενώ υπάρχει το Final Countdown. Το κόμικ αυτό καθαυτό είναι 14 σελίδες και απεικονίζει εν συντομία την πορεία του Βασίλη Σπανούλη από την εφηβική ηλικία ως σήμερα, οπότε μην περιμένετε ροή και σενάριο κανονικού κόμικ, μια που όλα παρουσιάζονται εν τάχει και αποσπασματικά. Το σκίτσο επιτελεί το σκοπό του, αν και δεν θεωρώ πως το στυλ σχεδίου του Τσαούση είναι ιδανικό για αθλητικό κόμικ. Εν κατακλείδι πιστεύω πως το συγκεκριμένο περιοδικό απευθύνεται σε συλλέκτες και μπασκετόφιλους, παρά στο όποιο κοινό αναγνωστών κόμικς...
  5. ramirez

    ALLSTAR BASKET

    To vo 356. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  6. Ο πιτσιρικάς είναι το Wonder Boy (το γνωστό videogame);
  7. Λογικά ναι, αν και με χρέωσαν 1 € για ταχ. τέλη (λόγω όγκου του βιβλίου;). Μου παραδόθηκε ωστόσο από courier (Γενική ταχυδρ.)...
  8. Πολύ καλά. Φαίνεται άλλωστε (παρά το χαμηλό φωτισμό) πως δεν έχει πουθενά χτύπημα ή βαθούλωμα. Ήταν η πρώτη μου αγορά από το booksplea.se και έμεινα πολύ ικανοποιημένος...
  9. Ο «Υποδιοικητής Μάρκος» ενέπνευσε όλα τα επαναστατικά κινήματα με τη δράση του ως μέλους του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση. Ήταν, όμως, και ένας εξαιρετικός συγγραφέας και χαρισματικός ομιλητής. Μια επιλογή από δικά του κείμενα μεταφέρει σε κόμικς ο Αργεντινός δημιουργός Ian Debiase. «Ο Υποδιοικητής Μάρκος δεν υπάρχει πια» δήλωσε το 2014, όταν ανακοίνωσε την παραίτηση του από την ενεργό δράση στην πρώτη γραμμή του Κινήματος των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση. Μπορεί να μην εμφανίζεται πια δημόσια με τη γνωστή του μάσκα και την πίπα στο στόμα, αλλά οι αγώνες του στο Μεξικό επί σειρά δεκαετιών, σε συνδυασμό με τα συγκλονιστικά γραπτά του δεν θα αφήσουν να ξεχαστεί ποτέ η προσωπικότητά του. Ορισμένα από τα γραπτά αυτά, τα περισσότερα φορτισμένα με συναίσθημα και λυρισμό, επέλεξε ο Ian Debiase να αποδώσει σε κόμικς που δίνουν μια, έστω και αποσπασματική, εικόνα της σκέψης του εμβληματικού Μεξικανού επαναστάτη. «Ονομάζουμε στιλ κάθε χαζομάρα, κάθε σκόνταμμα πάνω στο χαρτί… Όλοι έχουμε ένα μάτι υγιές, φρουρό, που αγρυπνά για να μην αλλάξει τίποτα, που επιζητά τα μετάλλια που δίνει η νόμιμη πραγματικότητα, η χειρότερη από όλες τις πραγματικότητες. Αυτό το ορθόδοξο μάτι θα μας έκανε να ζωγραφίζουμε ένα σύννεφο πάντα με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει, όμως, και το άλλο μάτι, που μισανοίγει και μας θυμίζει ότι το στατικό είναι εχθρός της ομορφιάς. Ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι που μας δίδαξαν πως ο κόσμος φτιάχνεται κάθε στιγμή που τον κοιτάμε». Με αυτά τα λόγια προλογίζει ο Debiase το βιβλίο του «Subcomandante Marcos - Εικονογραφημένοι λόγοι και ανακοινωθέντα του Υποδιοικητή Μάρκος» (εκδόσεις ΚΨΜ, μετάφραση: Δανάη Ταχταρά). Κάνοντας ξεκάθαρο προς κάθε αναγνώστη και θεατή του έργου του ότι αποτελεί τη δική του, προσωπική ματιά πάνω στα συγκεκριμένα γραπτά αλλά και γενικότερα πάνω στη ζωή του ένοπλου διανοούμενου που κατά τα φαινόμενα εγκατέλειψε μια βολεμένη αστική ζωή και μια πανεπιστημιακή καριέρα για να συμβάλει στην οργάνωση και την αυτοδιάθεση των καταπιεσμένων ιθαγενών πληθυσμών του Μεξικού ενάντια στις αυταρχικές κυβερνήσεις. Οι εικόνες του Debiase συνοδεύουν ιδανικά την πάντα έντονη ποιητική διάθεση των γραπτών του Μάρκος από έξι διαφορετικά κείμενα και παρουσιάζουν τη ζωή στα βουνά της επαρχίας Τσιάπας, τα στρατόπεδα των Ζαπατίστας, την κρατική καταστολή απέναντι σε άοπλους διαδηλωτές, τον περήφανο και αγέρωχο υποδιοικητή σε στιγμές δράσης αλλά και περισυλλογής. Ο Μάρκος, άλλωστε, δεν υπήρξε ποτέ, τουλάχιστον στις δημόσιες εμφανίσεις του, ένας κλασικός, βλοσυρός και αυταρχικός στρατιωτικός που ζει για να πολεμά, αλλά ένας άνθρωπος, οργανωτικός μεν αλλά και βολονταριστής, με βαθύ χιούμορ, με φιλοσοφικές αναζητήσεις, με ευρύτατο πεδίο γνώσεων, με αγάπη για τη ζωή και τη φύση, την ιστορία και τον πολιτισμό, με σεβασμό στη διαφορετικότητα των ανθρώπων, ακόμα και των αντιπάλων του. Χωρίς ποτέ να αυτοπροβάλλεται και να περιαυτολογεί αλλά πεπεισμένος ότι οι αγώνες και οι επαναστάτες δεν έχουν ανάγκη από ηγέτες και σωτήρες. Ήταν πάντα «υποδιοικητής» γιατί θεωρούσε ότι «διοικητής» ήταν ο λαός. Όταν ξεκινούσε η πρωτοβουλία των Ζαπατίστας το 2005 που έμεινε στην ιστορία ως «Η Άλλη Καμπάνια» είχε πει στην ολομέλεια: «Μέσα σε όλα, αφήνουμε περιθώριο στη φαντασία. Ότι είναι να συμβεί, σύντροφοι και συντρόφισσες, σίγουρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με αυτό που φανταζόμαστε. Μακάρι να είναι καλύτερο και μακάρι να μην φορτωθεί τα εμπόδια που μπορεί να του κληροδοτήσουμε. Να είναι ελεύθερο ακόμα κι από εμάς. Όχι άλλοι δικτάτορες ή ανώτεροι σωτήρες, ούτε Καίσαρες, αστοί ή θεοί. Ούτε Αντρές ούτε Μάρκος. Κανείς δεν θα ’ναι η λύτρωσή σας». Τη φαντασία αυτή του Μάρκος και των επαναστατημένων Ζαπατίστας επιχειρεί να περιλάβει, μέσω των σχεδίων του, στις ελεύθερες προσαρμογές του και ο Debiase, καταφέρνοντας να φιλοτεχνήσει ένα κάθε άλλο παρά «ακαδημαϊκό» έργο με περιλήψεις κειμένων. Αντιθέτως, συνθέτει ένα υπέροχο βιβλίο τόσο για όσους γνωρίζουν τα γεγονότα στο μακρινό Μεξικό όσο και για όσους επιθυμούν να μάθουν περισσότερα για τη ζωή και το έργο του Σουμπκομαντάντε Μάρκος. «Όταν εισβάλαμε και παρεμβάλαμε την παρουσία μας το 1994 με αίμα και φωτιά, δεν ξεκινούσε ο πόλεμος για εμάς, τους άντρες και τις γυναίκες ζαπατίστας. Αιώνες τώρα υπομένουμε τον πόλεμο των από πάνω, με τον θάνατο και την καταστροφή, την εκδίωξη και την ταπείνωση, την εκμετάλλευση και τη σιωπή που επιβλήθηκαν στον νικημένο. Αυτό που ξεκινά για εμάς το 1994 είναι μία από τις πολλές στιγμές του πολέμου των από κάτω ενάντια στους από πάνω, ενάντια στον κόσμο τους. Αυτή η αντίσταση, που κάθε μέρα πραγματώνεται στους δρόμους σε οποιοδήποτε σημείο των πέντε ηπείρων, στους κάμπους και τα βουνά τους. Ήταν και είναι ο δικός μας πόλεμος, πολλών αντρών και γυναικών που βρίσκονται από κάτω, ένας πόλεμος για την ανθρωπότητα και ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. Ενάντια στον θάνατο, εμείς επιζητούμε τη ζωή. Ενάντια στη σιωπή, εμείς απαιτούμε τον λόγο και τον σεβασμό. Ενάντια στη λήθη, τη μνήμη. Ενάντια στην ταπείνωση και την υποτίμηση, την αξιοπρέπεια. Ενάντια στην καταπίεση, τον ξεσηκωμό. Ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία. Ενάντια στην επιβολή, τη δημοκρατία. Ενάντια στο έγκλημα, τη δικαιοσύνη. Ποιος, με λίγη ανθρωπιά στις φλέβες, θα μπορούσε ή μπορεί να αμφισβητήσει αυτά τα αιτήματα;» Απόσπασμα από το ανακοινωθέν-αποχαιρετιστήριο κείμενο του Μάρκος «Ανάμεσα στο φως και τη σκιά» που διαβάστηκε από τον ίδιο στις 25 Μαΐου του 2014, ως δήλωση αποχώρησης από τη θέση του και συνέχισης του αγώνα για την απελευθέρωση από άλλες θέσεις. Και το σχετικό link...
  10. Τι καρναβάλια και κουραφέξαλα. Έφθασε επιτέλους η absolute edition του Incal. Κοντά 10 χρόνια περίμενα να επανεκτυπωθεί, μια που η πρώτη έκδοση είχε κυκλοφορήσει σε 750 αντίτυπα και δεν πρόκαμα να την τσιμπήσω. Και με αυτόν τoν τόμο ολοκληρώνω τη συλλογή μου με όλα τα καλούδια του Jodoverse (προ-νυν-και μετά Incal, Μεταβαρώνους, Τεχνοπάπες, Καστακαίους και δε συμμαζεύεται)...
  11. ramirez

    Comicsoαντικείμενα

    Από το διαφημιστικό παρελθόν κόμματος, μια πρωτοχρονιάτικη κάρτα (αγνώστου σχεδιαστή)... και μια αφίσα σε σκίτσο Βασίλη Μητρόπουλου αν δεν κάνω λάθος...
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.