Jump to content
Το Σάββατο 25/1 στις 8μμ @ΛΕΦΙΚ (Ιερά Οδός 14) κόβουμε τη πίτα μας! Σας περιμένουμε όλους και όλες!

ramirez

Members
  • Content Count

    3,684
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    9
  • Points

    5,311 [ Donate ]

ramirez last won the day on July 4 2019

ramirez had the most liked content!

Community Reputation

28,462 Excellent

3 Followers

About ramirez

  • Rank
    WHAT ? ME WORRY ?
  • Birthday November 28

Contact Methods

  • Website URL
    http://

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

2,366 profile views
  1. Σύμφωνα με την υπογραφή στη σελίδα, οι δημιουργοί είναι οι Pat Mills στο σενάριο και Rafael Busom στο σχέδιο, που είχαν ξανασυνεργαστεί στο Sugar Jones που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Pink (1973-1980). Πιθανόν απ' το ίδιο περιοδικό να προέρχεται και αυτή η ιστορία.
  2. Συμβαίνει και στις… καλύτερες οικογένειες, όχι μόνο της… ημεδαπής, αλλά και της αλλοδαπής. Μια μάρκα, ένα brand name να γίνεται τόσο δυνατό ώστε να δίνει τελικά το όνομά του στο ίδιο το προϊόν. Οι αγγλοσάξονες, π.χ. λένε hoover και δεν εννοούν μόνο την συγκεκριμένη, αλλά όλες τις ηλεκτρικές σκούπες του πλανήτη. Αντίστοιχα, εδώ στην Ελλάδα κάποτε ΟΛΑ τα απορρυπαντικά πιάτων ήταν… Τρυλ (από το Τρύλετ» που συνεπήρε την αγορά τη δεκαετία του ’80, αλλά σίγουρα το πιο χαρακτηριστικό (και πολύ πιο διασκεδαστικό) παράδειγμα είναι τα Μίκι Μάους. Όλα τα καρτούν, είτε επρόκειτο για ιστορίες που εκτυλίσσονταν καρέ-καρέ στις σελίδες ενός περιοδικού είτε για κινούμενα σχέδια στην οθόνη ήταν… Μικιμάοι, ακόμη κι αν δεν είχαν την παραμικρή σχέση ή ομοιότητα με τον ήρωα της Ντίσνεϊ. Και με κάποιος από αυτούς τους Μικιμάους εμείς μεγαλώσαμε… Κι αν κρίνουμε από το πόσο νοσταλγικό μεν, αλλά μακρινό είναι αυτή η βουτιά στα… βάθη του χρόνου, μάλλον μεγαλώσαμε αρκετά, σύντροφοι. Σεραφίνο Κοιτάς την μορφή του και δυσκολεύεσαι να αντιληφθείς ότι μάλλον μιλάμε για έναν ήρωα που ξεκίνησε ως εξανθρωπισμένο καγκουρό και κατέληξε σε κάτι που μοιάζει με ποντίκι, αν και οι σχεδιαστές του ορκίζονται ότι είναι σκύλος. Μαρσιποφόρο, τρωκτικό ή οτιδήποτε άλλο, πάντως, δεν έχει σημασία. Ο Σεραφίνο, ιταλικής καταγωγής… μικιμάος, ήταν από τις πλέον αγαπητές φιγούρες των σημερινών +40. Καλόκαρδος, αλλά μονίμως πεινασμένος, πονηρός αλλά έντιμος και με αρχές, αυτός ο τύπος βρισκόταν διαρκώς σε αναζήτηση τροφής. Ένας αλητάκος των δρόμων, με τον οποίο δίναμε αρχικά ραντεβού κάθε δεκαπενθήμερο, μέχρι η έκδοση να γίνει εβδομαδιαία και με μερικές δραχμές να βρει την θέση της στη συλλογή μας, την οποία πολλοί από εμάς σαν ηλίθιοι «ξεφορτωθήκαμε» όταν ξεκινήσουμε να νιώθουμε μια συστολή και μια ντροπή κάθε φορά που - λόγω ηλικίας - κολλάγαμε κοτζάμ μαντράχαλοι να ζητήσουμε από τον περιπτερά το νέο τεύχος του Σεραφίνο. Τιραμόλα «Ποιος νομίζεις ότι είμαι, ο Τιραμόλα»; Με αυτήν την ατάκα, οι σημερινοί σαραντάρηδες που πλέον έχουν οικογένεια και παιδιά, αντιδρούσαν σε μια μακρινή μπαλιά που ήταν αδύνατο να προλάβουν, την εποχή που διέλυαν τα γόνατά τους στις αλάνες. Βλέπετε, εσείς οι νέοι που δεν ξέρετε από Μικιμάους (μία λέξη), ο θρυλικός Τιραμόλα (συγγενικών εκδόσεων του Σεραφίνο) είχε μια μοναδική ικανότητα που τον μετέτρεπε σε σούπερ ήρωα, εάν και εφόσον προέκυπτε ανάγκη. Όπως έχει συμβεί και με άλλους υπερήρωες, έτσι και με τον Τιραμόλα, όλα ξεκίνησαν από ένα περιστατικό που είχε όταν ήταν μικρός. Έπεσε σε ένα καζάνι με καουτσούκ, γεγονός που του χάρισε την δυνατότητα να μπορεί να επεκτείνει τα άκρα του σώματός του όσο τράβαγε η όρεξή του. Ακόμη και… χιλιόμετρα μακριά να συνέβαινε κάτι, εκείνος μπορούσε να φτάσει (κυριολεκτικά) στα άκρα για να τα βάλει με τους κακούς αυτού του κόσμου. Και επειδή μιλάμε για… Μικιμάους εννοείται πως είχε ρεκόρ απόλυτων νικών απέναντί τους! Ποπάι Τα παλιά τα χρόνια ο Ποπάι γραφόταν με «υ». Μετά οι καιροί έφεραν απλοποίηση στη γραφή και… Μικιμάους πολύ διαφορετικά από τον λατρεμένο ναυτάκι και την… παράξενη ζωή του. Με μυστικό όπλο το σπανάκι (λες και μιλάμε για απαγορευμένο στεροειδές αναβολικό), με έναν μέθυσο πατέρα, μια… αστεφάνωτη σχέση την οποία διεκδικεί ο χειρότερος εχθρός του κι ένα… παιδί το οποίο κανείς δεν ξέρει πώς ήρθε στον κόσμο. Αν κάτσεις να τα συνυπολογίσεις όλα αυτά, είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο «προχώ» ήταν ο Ποπάι για την εποχή του, δίνοντας μια εικόνα «οικογενειακής κατάστασης» πολύ μακριά από τα πρότυπα που ίσχυαν εκείνα τα χρόνια. Το μόνο… ηθικοπλαστικό στοιχείο που μπορεί να συναντήσει κανείς στις σελίδες του είναι ένα. Την μόνιμη επικράτηση του καλού έναντι του κακού. Στον μοναδικό, είναι αλήθεια, χώρο που συμβαίνει αυτό. Στα λίγα φύλλα εκείνων των περιοδικών, εκείνων των… Μικιμάων που μας μεγάλωσαν και μας κάνουν να θυμόμαστε με νοσταλγία μια εποχή που όλα έμοιαζαν πιο αγγελικά πλασμένα… Και το σχετικό link...
  3. Dangerous destiny – Περιοδικό Debbie: #492 – #501.
  4. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στον νου όταν μιλάς για την αρχαία Σπάρτη είναι οι 300 του Λεωνίδα, το θάρρος των Σπαρτιατών, η σκληρή ζωή τους. Στο «Τρεις», οι Kieron Gillen και Ryan Kelly, χωρίς ωραιοποιήσεις, δίνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε τρεις είλωτες και αποκαλύπτουν πολλά εντέχνως αποσιωπημένα «μυστικά» για τη λακωνική κοινωνία της αρχαιότητας. Ο τρόπος που συνήθως παρουσιάζεται η αρχαία Σπάρτη σε ιστορικά μυθιστορήματα, στον κινηματογράφο, στα κόμικς, χαρακτηρίζεται από μια υπεραπλούστευση ως προς την κοινωνική δομή, τις τάξεις, την ιεραρχία. Από τα σχολικά βιβλία μέχρι τις ανιστόρητες περιγραφές τηλεβιβλιοπωλών, που ενίοτε γίνονται υπουργοί, οι περιγραφές επικεντρώνονται στην ανδρεία, στη ρώμη, στους αυστηρούς αλλά δίκαιους νόμους, στην πολεμική κουλτούρα, στη λιτή ζωή. Λίγα λέγονται και γράφονται για τον αυταρχισμό, το αντιδημοκρατικό καθεστώς, τις κοινωνικές ανισότητες, τη θεσμοθετημένη δουλεία. Ευτυχώς, η ακαδημαϊκή έρευνα τις τελευταίες δεκαετίες έχει απομακρυνθεί από τον εξωραϊσμό της ελληνικής αρχαιότητας και έχουν υπάρξει πολλές μελέτες που ρίχνουν φως στην αρχαία Σπάρτη, την ακμή της αλλά και την παρακμή της. Το «Τρεις» των Kieron Gillen και Ryan Kelly (εκδόσεις Jemma Press, μετάφραση: Μπέλλα Σπυροπούλου) – αν και δεν πρόκειται για μια ακαδημαϊκή έρευνα αλλά για μια συναρπαστική ιστορία κόμικς – εντάσσεται ακριβώς σε αυτήν την προσπάθεια αναψηλάφησης του ιστορικού παρελθόντος και αναστοχασμού πάνω στις βολικές εθνικές και ιστορικές αφηγήσεις. Και επιπλέον, βασίζεται σε πολυετή και διεξοδική έρευνα των δημιουργών του που σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς συνέλεξαν στοιχεία, απόψεις και τεκμήρια και συνέθεσαν μια ενδιαφέρουσα αν και τραγική ιστορία. Και δεν θα μπορούσε να μην είναι τραγική, καθώς στο επίκεντρό της βρίσκεται η ζωή των ειλώτων, των πολιτών δεύτερης κατηγορίας στους οποίους στηρίχτηκε μεγάλο μέρος της ιστορίας της Σπάρτης χωρίς όμως να τους καταγράψει η Ιστορία, χωρίς να έχουν γίνει γνωστά τα ονόματά τους, χωρίς να μνημονεύεται η ζωή τους και το έργο τους. Η πιο δημοφιλής και πολυδιαφημισμένη μέχρι σήμερα απόπειρα μεταφοράς του κόσμου της αρχαίας Σπάρτης σε κόμικς ανήκει στον σούπερ σταρ Frank Miller και τη Lynn Varley από το 1998 (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τη Μαμούθ Κόμιξ). Το «300» των Miller και Varley, ωστόσο, όσο και η κινηματογραφική προσαρμογή του από τον Ζακ Σνάιντερ που σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία είχαν τόση σχέση με την ιστορική ακρίβεια όση και οι τηλεβιβλιοπώλες υπουργοί με την αλήθεια και την τεκμηρίωση. Στους «300» το βάρος δίνεται στις εντυπωσιακές σκηνές μάχης, σε ακόντια, δόρατα, περικεφαλαίες και αίμα, στην εξύμνηση της απαράμιλλης γενναιότητας των Σπαρτιατών ενάντια στους Πέρσες. Σε δεύτερη ανάγνωση, με τους αδίστακτους εισβολείς Πέρσες ως καρικατούρες που διαθέτουν όμως υπεροπλία, ο Miller (λαμβάνοντας υπόψη και τις μεταγενέστερες αντιισλαμικές δηλώσεις του) δημιουργεί μια ιστορία για την (κατά τα πιστεύω του) ανάγκη της Δύσης να υπερασπιστεί την κουλτούρα της απέναντι στους διαφορετικούς «ξένους». Φυσικά, σε ένα τέτοιο θεματικό και σεναριακό περιβάλλον, οι είλωτες δεν έχουν καμιά θέση. Έχουν όμως θέση και μάλιστα πρωταγωνιστική στο «Τρεις». Η ιστορία των Gillen και Kelly διαδραματίζεται το 364 π.Χ. και ξεκινά από την ύπαιθρο της Λακωνίας, κατά τη διάρκεια μιας, πιθανότατα, γιορτής ενηλικίωσης των νέων Σπαρτιατών. Κατά τη γιορτή αυτή, οι νεαροί Σπαρτιάτες είχαν το δικαίωμα να σκοτώσουν με βιαιότητα όποιον είλωτα επιθυμούσαν χωρίς καμιά συνέπεια. Έτσι έμπαιναν στον κόσμο των μεγάλων και από τότε, κατά μια άποψη, μπορούσαν να γίνουν στρατιώτες. Η βάρβαρη αυτή επίθεση με θύματα τυχαίως επιλεγμένα, μόνο και μόνο για να τηρηθεί το απάνθρωπο έθιμο, εισάγει τον αναγνώστη στα ήθη της Σπάρτης. Και η ιστορία συνεχίζεται με την αναίτια επίθεση μιας ομάδας Σπαρτιατών σε μια καλύβα ειλώτων, έτσι για διασκέδαση και ψυχαγωγία. Οι είλωτες, όμως, θα αμυνθούν και θα κατατροπώσουν τα «αφεντικά» τους. Η εκδίκηση των Σπαρτιατών θα είναι αμείλικτη. Πρώτα όμως θα πρέπει να καταδιώξουν και να συλλάβουν τον Κλάρο, τον Τέρπανδρο και τη Δαμάρτα που προσπαθούν να διαφύγουν για να σώσουν τη ζωή τους και την αξιοπρέπειά τους. Αυτό είναι λίγο-πολύ το βασικό σενάριο που γύρω του, όμως, χτίζεται μεθοδικά και πολύ προσεκτικά ολόκληρη η πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της αρχαίας Σπάρτης έναν σχεδόν αιώνα μετά τη Μάχη των Θερμοπυλών. Αυτό που ενδιαφέρει κυρίως τους Gillen και Kelly δεν είναι να γεμίσουν τις σελίδες με μάχες σώμα με σώμα, με κοφτερά μαχαίρια, απαστράπτουσες ασπίδες, εντυπωσιακές χλαμύδες, λαδωμένα κορμιά και λακωνικές ατάκες, αλλά να παρουσιάσουν την πραγματικότητα από την πλευρά των θυμάτων, των κυνηγημένων. Όχι από την πλευρά που εξύμνησε η Ιστορία, παίζοντας συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό ρόλο, αλλά από την πλευρά που αγνοήθηκε γιατί δεν είχε να παρουσιάσει συμμετοχή σε πολέμους, αιματηρές μάχες, ένδοξες ναυμαχίες, πομπώδεις εκστρατείες. Πόσα όμως είναι γνωστά σήμερα για τους είλωτες; Λίγα στους πολλούς αλλά πολλά στους ιστορικούς και τους επιστήμονες που ασχολούνται διεθνώς με την αρχαία ελληνική ιστορία. Ένας από αυτούς είναι ο Stephen Hodkinson, καθηγητής αρχαίας Ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Νότινχαμ που υπήρξε επιστημονικός σύμβουλος στο «Τρεις». Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου φιλοξενείται, μάλιστα, μια πολυσέλιδη συζήτηση ανάμεσα στον σεναριογράφο Kieron Gillen και τον Hodkinson που βοηθά τον αναγνώστη να γνωρίσει περισσότερο τη συγκεκριμένη περίοδο της ελληνικής Ιστορίας, να κατανοήσει τις σεναριακές και σχεδιαστικές επιλογές των δημιουργών του και, επιπλέον, να αντιληφθεί τις αιτίες για τις οποίες η Σπάρτη χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο σε ρατσιστικές ιδεολογίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα. Πολλοί πολιτικοί αλλά και φιλόσοφοι και επιστήμονες, ιδιαίτερα του εικοστού αιώνα, γοητεύτηκαν από το στρατοκρατικό καθεστώς της Σπάρτης, «...όχι μόνο ο Χίτλερ, αλλά και άλλοι ναζί πολιτικοί και ιδεολόγοι, και δυστυχώς επίσης, επιφανείς Γερμανοί ακαδημαϊκοί» σύμφωνα με τον Stephen Hodkinson. Που συνεχίζει γράφοντας: «Κυκλοφορεί ένα θαυμάσιο βιβλίο της Helen Roche, το Sparta ’s German Children, τα τελευταία δύο κεφάλαια του οποίου αναλύουν πώς τα ελίτ ναζιστικά σχολεία κατηχούσαν τους μαθητές με τα υποτιθέμενα ιδανικά της αρχαίας Σπάρτης. Η Roche έκανε ένα καταπληκτικό πράγμα: ήρθε σ’ επαφή με πολλούς από τους πρώην μαθητές που σήμερα είναι ηλικιωμένοι άνθρωποι, και έμαθε από πρώτο χέρι πώς διδάχθηκαν την αρχαία Σπάρτη. Αν η Γερμανία είχε νικήσει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η μεταπολεμική Ευρώπη θα διοικούνταν από ανθρώπους που είχαν εμποτιστεί με τα “ιδανικά της αρχαίας Σπάρτης” [...] Η ναζιστική προπαγάνδα ισχυριζόταν ότι οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν βιολογικοί πρόγονοι της σύγχρονης γερμανικής νορδικής φυλής, της άριας φυλής. Και οι Ναζί χρησιμοποιούσαν τον κτηνώδη τρόπο που φέρονταν οι Σπαρτιάτες στους είλωτες ως παράδειγμα για το πώς έπρεπε να φέρονται σε μη άριες φυλές. Έχει βρεθεί ένα ανατριχιαστικό ναζιστικό έγγραφο, το “Generalplan Ost”, στο οποίο αναφέρεται ότι η ΕΣΣΔ, μετά την κατάκτηση της, έπρεπε να μετατραπεί σε μια γερμανική ρατσιστική ουτοπία όπου οι Ρώσοι θα ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας όπως οι είλωτες». Μια διαφορετική, πιο ηρωική και λιγότερο ρεαλιστική εκδοχή της αρχαίας Σπάρτης έδωσαν οι Frank Miller και Lynn Varley στο «300». Οι Gillen και Kelly επέλεξαν την τεκμηρίωση και την ακρίβεια. Με ένα τέτοιο σκεπτικό κατάδειξης πολλών κρυμμένων αληθειών για τη Σπάρτη, που θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουν όσοι ενδιαφέρονται για την Ιστορία, φαίνεται ότι πορεύτηκαν οι Kieron Gillen και Ryan Kelly που φιλοτέχνησαν μια ενδιαφέρουσα από πλευράς πλοκής αφήγηση. Ακόμα περισσότερο, με την ενδελεχή τους έρευνα όχι μόνο ως προς τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες αλλά και ως προς τα πραγματολογικά στοιχεία, την αρχιτεκτονική, τις ενδυμασίες, τον οπλισμό, τα τρόφιμα κ.λ.π. και την τεκμηρίωση κάθε λεπτομέρειας, συνθέτουν μια σπουδαία μυθοπλασία με ιστορική ακρίβεια. Οι, επίσης πολυσέλιδες, «Σημειώσεις» του ίδιου του Gillen στο τέλος του βιβλίου επεξηγούν λεπτομερώς την προσέγγισή του απέναντι στη Σπάρτη και, κυρίως, τη μεθοδολογία εργασίας του σε ένα βιβλίο που καταπιάνεται με ιστορικά θέματα με επιστημονικό τρόπο. Η περίπτωση του «Τρεις» είναι ένα ιδανικό παράδειγμα μιας απόλυτα επαγγελματικής δουλειάς που ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στη φαντασία και τη μυθοπλασία από τη μια και στην ακρίβεια από την άλλη. Γι’ αυτό και το «Τρεις» μπορεί να είναι ελκυστικό σε διαφορετικές αναγνωστικές κοινότητες, τόσο σε αναγνώστες που ενδιαφέρονται για ιστορικά θέματα όσο και σε αυτούς που αναζητούν μια στιβαρή πλοκή, μια καθηλωτική ιστορία. Αλλά και γενικότερα σε όσους επιθυμούν να διαβάσουν και να δουν κάτι όμορφα φτιαγμένο, τεκμηριωμένο και ακριβές. Και το σχετικό link...
  5. Κάποια σελίδα ιστορίας που να φαίνονται τα στοιχεία της πρωτότυπης δημοσίευσης;
  6. Σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 16/01/20.
  7. The fugitives – Περιοδικό Debbie: #383 – #400.
  8. Pam and Kerry - twin trouble – Περιοδικό Tracy: #55 (18/10/1980) – #63 (13/12/1980).
  9. The girl who didn ’t belong – Περιοδικό Tracy: #104 (26/09/1981) – #122 (30/01/1982). Artist: Terry Aspin.
  10. A holiday for Harvey – Περιοδικό Tracy: #93 (11/7/1981) – #104 (26/09/1981).
  11. Heidi - Προσαρμογή του γνωστού βιβλίου της Johanna Spyri σε κόμικ από την Purita Campos.
  12. Honeysuckle Rose - Περιοδικό Judy 1982. Λοιπά στοιχεία άγνωστα.
  13. Poor little rich girl - Περιοδικό Debbie 1982. Λοιπά στοιχεία άγνωστα.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.