Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,124
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    58
  • Points

    14,086 [ Donate ]

Indian last won the day on June 9

Indian had the most liked content!

Community Reputation

54,760 Very Popular

About Indian

  • Rank
    GC Fan
  • Birthday 12/12/1981

Profile Information

  • Gender
    Male
  • City
    Αιγάλεω
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

5,158 profile views
  1. @ΚΟΜΙΞ Αξιόλογη δουλειά. Από που είναι αλιευμένο?
  2. Αυτό που σου κάνω πλάκα κι εσύ μου επεξηγείς αναλυτικά...με ξεπερνάει!!!
  3. @PhantomDuck Η έρευνά σου είναι ελλιπής φίλτατε. Δεν μας είπες ποιο τεύχος του ΚΟΜΙΞ είναι.
  4. Εδώ κι άπειρα χρόνια το αγοράζω κάθε Παρασκευή.
  5. ΔΕΝ θα δηλώσω συμμετοχή, γιατί το έχω, αλλά οφείλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Λέσχη μας που μας προσφέρει ακόμα ένα ωραίο δώρο. Καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες.
  6. @germanicus Απίστευτα γλυκό!
  7. @Retroplaymo Και μετά λες για εμένα που διαβάζω στην χάση και στην φέξη κανένα Marvel. Κρυφοντισνεάκια!!!
  8. Indian

    ΤΕΞ

    Ήρθε η σειρά του να διαβαστεί. Μιλάμε για ένα πολύ συμπαθητικό σενάριο, που περιέχει τα κλασικά στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό γουέστερν (χρυσός, ρέιντζερς, Ινδιάνοι, αδίστακτες συμμορίες κ.ά.). Έχουμε μία έξυπνη σκηνοθεσία που, όπως σωστά είπε στο εισαγωγικό του άρθρο ο Γαβριήλ Τομπαλίδης, χωρίζει την ιστορία σε δύο μέρη. Το πρώτο κάνει μία μεγάλη αναδρομή στο παρελθόν, που κατά την γνώμη μου συμβάλλει στο να μπει ο αναγνώστης στο κλίμα, ενώ το δεύτερο μέρος είναι η κλασική περιπέτεια του παρόντος. Έχω την εντύπωση ότι στην αρχή η πλοκή είναι υποτονική, αλλά στην συνέχεια (όσο ερχόμαστε στο τώρα) το ενδιαφέρον αναζωπυρώνεται κάπως. Γενικά όμως, μετά την ανάγνωση, μου άφησε μία περίεργη αίσθηση ανολοκλήρωτου. Σαν όλη η ροή του σεναρίου να κινούνταν γραμμικά και να μην έδωσε αυτά που έπρεπε. Τρία είναι τα πράγματα που θα κρατήσω από αυτή την ιστορία. Την σωστή διαχείριση που γίνεται ανάμεσα στο “τότε” και στο “τώρα”, την έξυπνη αποκάλυψη της συμμορίας και την ανατροπή όσον αφορά τον χαρακτήρα του Τζίμυ. Το φινάλε δυστυχώς το βρήκα άνευρο και πιστεύω ότι θα μπορούσε να είχε δώσει πολλά περισσότερα. Εν κατακλείδι, την συγκεκριμένη ιστορία την βρήκα ένα συμπαθητικό καουμπόικο, αλλά δεν θα έπρεπε να φιλοξενείται στο επετειακό τεύχος #700. Σχεδιαστικά μού άρεσε σε μεγάλο βαθμό. Εντύπωση κάνουν τα πιστά χαρακτηριστικά των προσώπων, καθώς και η πανέμορφη αποτύπωση των τοπίων. Και σε συνδυασμό με το υπέροχο χρώμα, παρουσιάζεται ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Γι’ακόμα μία φορά η έκδοση είναι παράδειγμα προς μίμηση. Η καλής ποιότητας χαρτί, η εξαιρετική κόλληση και η πανέμορφη εκτύπωση (που βοηθάει στην απόδοση των χρωμάτων), συμβάλλουν σε αυτό. Στα καθιερωμένα εξτραδάκια θα βρούμε τις (κλασικές) βιογραφίες των δημιουργών, ενώ το εμπεριστατωμένο συνοδευτικό άρθρο του Τομπαλίδη μάς εντάσσει στον όμορφο κόσμο του μακροβιότερου ήρωα της Ιταλίας.
  9. Indian

    ΖΑΓΚΟΡ

    Διαβάστηκε κι αυτό. Θα συμφωνήσω ότι ήταν ένα εξαιρετικά μικρό σε έκταση ανάγνωσμα, αλλά έχω την εντύπωση ότι πρόλαβε να πει χωρίς βιασύνες αυτά που ήθελε (να αποκαλύψει το μυστικό του πατέρα του Ζαγκόρ, αλλά και την σχέση του με τον Σόλομον Κίνσκυ). Μιλάμε για ένα σενάριο που πιάνεται από την “Δικαιοσύνη του περιπλανώμενου Φίτζι” και την διανθίζει με περισσότερες “λεπτομέρειες”, δίνοντάς της περισσότερη έκταση. Το πρωτότυπο είναι ότι, ενώ στην “Δικαιοσύνη” βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από τα μάτια (και τις περιγραφές) του Ζαγκόρ, εδώ η ροή των γεγονότων παρουσιάζεται στον αναγνώστη μέσω του Μάικ Ουίλντινγκ, του πατέρα του ήρωά μας. Η πλοκή έχει την απαιτούμενη δράση και είναι πάνω-κάτω γνώριμη για τους γνώστες. Δεν κρύβει μεγάλες εκπλήξεις, ενώ έχει και την προβλεπόμενη τραγική κατάληξη. Ο Ζαγκόρ δεν ήταν εκείνος που έκλεψε την παράσταση, καθώς δεν μονοπώλησε τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Γενικά μου άρεσε, αλλά νομίζω ότι θα με κουράσουν άλλα πέντε επεισόδια με origin. Είδαμε την “γέννηση” του χαρακτήρα, καλό θα ήταν να συνεχίσουμε με τις (καλές) περιπέτειές του. Όσον αφορά το σχέδιο, το βρήκα προσεγμένο κι αποτυπώνει τις εκφράσεις αγωνίας των χαρακτήρων, αλλά και των βίαιων σκηνών, με ρεαλισμό. Τα τοπία στο background είναι δοσμένα πανέμορφα, ενώ το ίδιο μου άρεσε κι ο χρωματισμός. Η έκδοση κυμαίνεται και πάλι σε εξαιρετικά επίπεδα. Είμαι κι εγώ από αυτούς που θα ήθελαν περισσότερα “επεισόδια”-κεφάλαια στον τόμο, για να έχουμε ένα πιο χορταστικό αποτέλεσμα. Εκτός από τις καθιερωμένες βιογραφίες των δημιουργών, ο παρών τόμος έχει κι ένα εκτενές συνοδευτικό άρθρο, που συν τοις άλλοις περιέχει προσχέδια και σκίτσα (μάλλον για να καλυφθούν οι λίγες σελίδες ). Το βρήκα χρήσιμο. Όπως και να το κάνουμε δεν είναι μία απλή ιστορία. Ήθελε κάποια προεργασία.
  10. Μυστικό πράκτορα Ντόναλντ Ντακ έχει το μενού του τεύχους #262 του Μίκυ Μάους. Η ιστορία λέγεται “Σαν παιχνίδι” και ο ήρωάς μας θα βρεθεί σε δύσκολη κατάσταση. Ο Ντόναλντ, ενθουσιασμένος με την νέα του μοτοσυκλέτα, φτάνει στα γραφεία της οργάνωσης, όπου τον περιμένουν ο διευθυντής και η συνάδελφός του η Κατρίνα. Το πρόβλημα αυτή την φορά αφορά τον ίδιο τον πράκτορα Ντακ, καθώς η υπηρεσία έμαθε ότι η μυστική οργάνωση Ζήτα, θα παραλάβει εκείνο το βράδυ στο πάρκο μία βαλίτσα που περιέχει μυστικά για εκείνον. Ο Ντόναλντ με την συνάδελφό του θα πάνε μέχρι εκεί, αλλά θα διαπιστώσουν ότι πρόκειται για παγίδα. Οι αντίπαλοι πράκτορες θα βάλουν στο χέρι του πρωταγωνιστή ένα ρολόι, το οποίο δεν μπορεί να βγει και είναι προγραμματισμένο να καταγράφει τις μνήμες που υπάρχουν στο μυαλό του, προκειμένου να πάρουν πληροφορίες για όλα τα απόρρητα σχέδια της υπηρεσίας. Έτσι οι δύο πρωταγωνιστές θα επιδοθούν σε μία μάχη ενάντια στον χρόνο προκειμένου να βρουν τρόπο να εξουδετερώσουν το κατασκοπευτικό ρολόι, πριν ολοκληρωθεί το… downloading! Εξαιρετικό σενάριο, που συνδυάζει καλό κατασκοπευτικό έργο, με τις νέες τεχνολογίες. Η πλοκή έχει καταιγιστικό ρυθμό και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο τρόπος με τον οποίο οι φίλοι μας προσεγγίζουν την λύση του προβλήματος, είναι αξιόλογος, ενώ το φινάλε κρύβει απολαυστικές ανατροπές, αλλά κι όμορφες νοσταλγικές αναμνήσεις. Σχεδιαστικά την βρήκα μέτρια προς καλή, με το χρώμα όμως να είναι καλύτερο. Συνεχίζουμε με μία ιστορία που εγείρει ένα σοβαρό ζήτημα, όσον αφορά το ποιος ήταν τελικά “Ο αληθινός ιδρυτής” της Λιμνούπολης. Όλα είναι έτοιμα για να οργανωθεί η ετήσια γιορτή της ίδρυσης της πόλης κι ο Σκρουτζ βρίσκεται επί ποδός για να την διοργανώσει. Ο λόγος είναι, αφενός ότι το θησαυροφυλάκιό του βρίσκεται στον λόφο Αμαξοφονιά κι αφετέρου ότι θα έχει μεγάλα οικονομικά οφέλη. Στο Δημαρχείο που θα πάει να συνεννοηθεί με τον άρχοντα του Δήμου, θα έχει μία δυσάρεστη έκπληξη. Είναι οι Μουργόλυκοι, που διατείνονται (και μάλιστα με αποδείξεις) ότι ο αληθινός ιδρυτής της πόλης είναι ένας μακρινός πρόγονός τους, ο οποίος είχε στην κατοχή του τον λόφο Μουλαροφονιά (η παλιά ονομασία), αλλά του τον πήρε ο Κορνήλιος Κουτ, κλέβοντάς τον σε ένα παιχνίδι με χαρτιά. Τα έγγραφα που έχουν στην κατοχή τους φαίνονται γνήσια και το αποδεικνύουν ατράνταχτα. Έτσι, εκτός από την παράδοση της Λιμνούπολης, κινδυνεύει και το θησαυροφυλάκιο, καθώς αυτό και το περιεχόμενό του θα πρέπει να έρθουν στην κατοχή των μελών της αδίστακτης συμμορίας. Ποια θα είναι η αντίδραση του θείου Σκρουτζ? Έχουμε να κάνουμε με μία εξαιρετική σύλληψη σεναρίου. Την ιδέα την βρήκα πανέξυπνη. Κι εδώ τελειώνουν τα θετικά της ιστορίας. Η πλοκή ξεκινάει με ενδιαφέρον, αλλά στην πορεία γίνεται επίπεδη και χάνει πολύ σε ουσία. Το δε φινάλε κι ο τρόπος που ο πρωταγωνιστής ξεσκέπασε την πλεκτάνη ήταν επιεικώς απαράδεκτος. Νομίζω ότι κατέστρεψε το ήδη “χαλασμένο” αποτέλεσμα. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο. Η επόμενη ιστορία θα μας περιγράψει για ποιον λόγο ο Πασχάλης θέλει διακαώς να γίνει “Ο βοηθός της χρονιάς”. Ο Ντόναλντ επισκέπτεται το αγρόκτημα, όταν με έκπληξη διαπιστώνει ότι ο αγαθός βοηθός της Γιαγιάς Ντακ κάνει την μία δύσκολη δουλειά μετά την άλλη και μάλιστα με μεγάλη ενέργεια. Ρωτώντας θα μάθει ότι πρόκειται να λάβει μέρος σε έναν διαγωνισμό που θα διοργανωθεί στο Παπιοχώρι για την ανάδειξη του καλύτερου βοηθού. Το βραβείο που θα δοθεί είναι ένα κύπελλο κι εκείνος δεν θέλει με τίποτα να το χάσει. Η ημέρα του διαγωνισμού θα έρθει, οι δύσκολοι αντίπαλοι θα λάβουν τις θέσεις τους για τα αγωνίσματα, στην κερκίδα θα βρίσκεται η Γιαγιά Ντακ κι ο Ντόναλντ για εμψύχωση κι ο αγώνας αρχίζει. Θα τα καταφέρει ο Πασχάλης? Χαριτωμένο σενάριο που βλέπει με άλλο πρίσμα (αλλά με την ίδια κατάληξη ) τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Με χαρά διαπιστώνουμε ότι ο Πασχάλης θέτει στόχους και μάχεται να τους πραγματοποιήσει. Η πλοκή έχει απλό χιούμορ, αλλά επαναλαμβάνεται σε έναν βαθμό. Το φινάλε, εκτός από γέλιο και δικαίωση, μας προσφέρει και μία υποτυπώδη δράση. Μία χαρά! Το σχέδιο το βρήκα καλό. Η μοναδική ιστορία με τον Μίκυ που φιλοξενείται στο περιοδικό που φέρει το όνομά του, έχει τίτλο “Τα μυστικά των κοχυλιών του Πόρτο Φουρτούνα”. Ο Μίκυ με τον Γκούφυ απολαμβάνουν μία ημέρα καλοκαιρινής ραστώνης, στον κήπο του σπιτιού, όταν ένας πιτσιρικάς θα κάνει την εμφάνισή του και θα του δώσει ένα κοχύλι. Βάζοντας ο φίλος μας την αυτάρα του μέσα στο κοχύλι, θα “ακούσει” την φωνή ενός παλιού του φίλου (του καθηγητή Ζέφυρου), ο οποίος τον καλεί σε βοήθεια. Ο μικρός αποκαλύπτει ότι τον ήξερε τον καθηγητή, ο οποίος είχε έρθει μέχρι το Πόρτο Φουρτούνα, ενδιαφερόμενος για τους μύθους της περιοχής. Κάποια στιγμή όμως χάθηκαν τα ίχνη του. Έφυγε χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Έτσι λοιπόν ο Μίκυ κι ο Γκούφυ (μαζί με τον μικρό) θα πάνε μέχρι το γραφικό λιμανάκι του Πόρτο Φουρτούνα, με σκοπό να πάρουν πληροφορίες και να βρουν τον χαμένο καθηγητή. Εκεί διαπιστώνουν ότι επικρατεί ησυχία, ενώ οι λίγοι κάτοικοι που συνάντησαν σε ένα πανδοχείο, είναι μεν φιλικοί, αλλά φαίνεται να κρύβουν την αλήθεια. Τι να απέγινε ο καθηγητής? Όμορφη ιστορία αστυνομικού περιεχομένου, κομμένη και ραμμένη στον πρωταγωνιστή. Το σενάριο εκτός από νουάρ, αποπνέει και μία καλοκαιρινή αύρα, ενώ ένας γνωστός villain θα κάνει την εμφάνισή του. Το φινάλε η αλήθεια είναι ότι έχει μεγάλη φαντασία, αλλά στο συνολικό αποτέλεσμα τα πήγε καλά. Δεν είναι από τις καλύτερες ιστορίες του Μίκυ (εννοείται), αλλά την διάβασα ευχάριστα. Το σχέδιο μού άρεσε. Ο καθηγητής Ζέφυρος, δεν φέρνει λίγο στον καθηγητή Χλαπάτσα, τον κακό συνάδελφο του Ινδιάνα Γκούφυ? Το τεύχος θα κλείσει με το “Πράσινο φεγγάρι”. Τα τρία ανιψάκια έχουν φύγει για το Σαββατοκύριακο με τους Μικρούς Εξερευνητές κι ο θείος τους έχει βρει την ευκαιρία να συγυρίσει το δωμάτιό τους, πετώντας πολλή από την σαβούρα που έχουν μαζέψει. Αφού τελειώνει, θα λάβει ένα τηλεφώνημα από τα ανίψια του τα οποία του ζητάνε να προσέξει ένα σπάνιο φυτό, το σεληνοτρόπιο, γιατί θα έρθει να το δει ένας από τους μεγάλους ομαδάρχες. Τρομαγμένος ότι μάλλον το έχει πετάξει, θα απευθυνθεί στον θείο Σκρουτζ για να του ζητήσει βοήθεια. Αφού θα αποτύχουν να πάρουν πληροφορίες από τον παντογνώστη Λούντβιχ, θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι μέχρι την αφιλόξενη ζούγκλα του Αμαζονίου, προκειμένου να βρουν το φυτό και να το φέρουν στην Λιμνούπολη. Και φυσικά πριν έρθει πρώτα ο μέγας ομαδάρχης. Πολύ χαριτωμένο σενάριο, ουσιαστικά μία μικρή περιπέτεια του Ντόναλντ και του Σκρουτζ. Σε αντίθεση με τις κλασικές περιπέτειές τους, εδώ ο αυτός που την ξεκινάει είναι ο ανιψιός κι ακολουθεί ο θείος (που βάζει και τα λεφτά). Ευχάριστη έκπληξη ο χαρακτήρας του Σκρουτζ, ο οποίος δείχνει σθεναρό ενδιαφέρον κι αγάπη για τα τρία ανιψάκια. Η πλοκή είχε μερικές δυνατές σκηνές, καθώς κι ανατροπές (ειδικά προς το τέλος) που με κράτησαν. Το δε φινάλε το βρήκα έξυπνο και κωμικό. Γενικά νομίζω ότι μιλάμε για μία πολύ αξιόλογη δουλειά. Το σχέδιο του Guerrini είναι χαρακτηριστικό. Ενώ το background δείχνει εξαιρετικό και πολύ λεπτομερές, τα πρόσωπα των χαρακτήρων είναι μέτρια.
  11. Με μία πρώτη ματιά μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ποιότητα της έκδοσης. Η υφή του μοιάζει πολύ με τα "Άπαντα του Σκάρπα", ενώ δείχνει το ίδιο στιβαρή. Σε καλά (και καλοκαιρινά) επίπεδα στέκεται κι ο γενικός χρωματισμός. Τα χρώματα είναι έντονα και χαρούμενα, ενώ δεν περιέχονται ξερές οι ιστορίες, αλλά μαζί με συνοδευτικά άρθρα κι έξυπνα "χωρίσματα" ανάμεσά τους. Το ίδιο όμορφο είναι το εξώφυλλο, ακόμα και η ράχη. Γενικά φαίνεται ένα τεύχος που μυρίζει καλοκαίρι κι εμπνέει αισιοδοξία. Θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες όσον αφορά την επιλογή των ιστοριών. Δεν τις έχω διαβάσει ακόμα, αλλά θεωρώ άτοπο να μην βάλουν τις ιστορίες που φιλοξενούνται στην Ιταλική έκδοση, από την στιγμή κιόλας που έχουν την άνεση των σελίδων. Ας ελπίσουμε το τελικό αποτέλεσμα να μην μας δικαιώσει. Περισσότερα αφού το ξεκοκαλίσω.
  12. Ας βάλουμε και το διαφημιστικό σποτ της εποχής.
  13. @pacono Συγχαρητήρια και καλοδιάβαστο. Όταν με το καλό το διαβάσεις, πέρνα από το αντίστοιχο θέμα να μας πεις εντυπώσεις.
  14. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #09, βρίσκεται κοντά μας. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.