Jump to content

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΛΛΟΓΗ GRAPHIC NOVELS ΤΗΣ MARVEL


germanicus
 Share

Recommended Posts

To δεύτερο μέρος της ιστορίας Η Επιστροφή του Punisher κυκλοφόρησε και το υπέροχο εξώφυλλο ανέβηκε στη βάση μας.

 

MARVELGRAPHICNOVELS_0033.jpg  MARVELGRAPHICNOVELS_0033z.jpg

 

Επόμενος τόμος της συλλογής, στο νούμερο 34 θα είναι η συνέχεια της πρώτης ιστορίας Fantastic Four που είδαμε στη συλλογή από τους Waid, Porter, Wieringo, ένας ακόμα τόμος που περιμέναμε αρκετό καιρό όπως το Κίνδυνος των X-Men. Κουβεντούλα όπως πάντα στην κρυστάλλινη σφαίρα.

 

img20201203_10044048.jpg

  • Like 17
  • Thanks 3
Link to comment
Share on other sites

 

  • Like 6
Link to comment
Share on other sites

Η στιγμή που περίμενα επιτέλους έφτασε! Παρακάτω ακολουθεί με σπόιλερ η κριτική μου για τον τόμο Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο.

 

Και ναι λοιπόν, μετά από τόσο καιρό που η συγκεκριμένη ιστορία συζητιόταν συχνά-πυκνά στο τόπικ-αδερφάκι αυτού του τόπικ, κυκλοφόρησε επιτέλους το πρώτο μέρος της, όπου γίναμε μάρτυρες του πρώτου επικού crossover στην ιστορία των crossover. Δηλαδή της ιστορίας, που ήταν η αφορμή τα επόμενα χρόνια να κυκλοφορήσουν και άλλες τέτοιες ιστορίες παρόμοιου βεληνεκούς, τόσο από την ίδια την Μάρβελ, όσο και από άλλες εταιρίες. Ή για να το πω αλλιώς, η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί το σημείο (0,0,0,0), που έλεγε και ο Σέλντον, των ιστοριών με ensemble cast. Ή το inception. Ή την απαρχή. Ή... τέλος πάντων καταλάβατε τι θέλω να πω.

 

Όλα ξεκινούν με τους μεγαλύτερους υπερ-ήρωες και υπερ-κακοποιούς να έχουν τηλεμεταφερθεί από κάποιο ον με απεριόριστη δύναμη, σε έναν γαλαξία, πολύ, πολύ μακριά από τον δικό μας. Γίνονται όλοι τους μάρτυρες μίας επιτόπιας δημιουργίας ενός πλανήτη, ο οποίος φαίνεται να έχει υιοθετήσει πολλά χαρακτηριστικά από την Γη (όπως για παράδειγμα οξυγόνο, νερό, βαρύτητα κ.λπ.). Ο δημιουργός αυτού του πλανήτη, είναι εκείνος που έφερε όλους αυτούς τους χαρακτήρες από τα διάφορα μέρη της Γης, και ακούει στο όνομα Υπερκόσμιος. Σκοπός του είναι να διεξάγει τον επικότερο πόλεμο μεταξύ καλών και κακών, ώστε ο τελικός νικητής που θα προκύψει, να πάρει ο,τιδήποτε εκείνος επιθυμεί από τον Υπερκόσμιο. Έτσι έχουμε στην πλευρά των υπερ-ηρώων τους Εκδικητές, τους Φαντάστικ Θρι, τους Χ-ΜΕΝ (μαζί με τον Μαγνέτο) και φυσικά τον Σπάιντερ-Μαν. Από την άλλη πλευρά, η ομάδα των υπερ-κακοποιών αποτελείται ενδεικτικά από τον Δόκτωρ Ντουμ (που είναι και ο αρχηγός της), τον Δόκτωρ Όκτοπους, τον Ούλτρον, τον Γκαλάκτους, τον Κανγκ τον Κατακτητή και την Γητεύτρα. Στην συνέχεια της ιστορίας, οι δύο ομάδες θα διαιρεθούν σε τέσσερις, με τους Χ-ΜΕΝ να αποφασίζουν να το παίξουν Goodfellas με τον Μαγνέτο και τον Γκαλάκτους να την έχει δει στο έτσι και "να ζει στον κόσμο του".

 

Πάρα πολύ καλό σενάριο, με τις μάχες και το κυνηγητό να πέφτουν βροχή, με τον Σούτερ να αποδίδει τους χαρακτήρες τόσα καλά και αβίαστα, που σε κάνει να νομίζεις ότι τους γράφει χρόνια. Όσο περνάνε τα τεύχη οι μάχες μεταξύ των χαρακτήρων κορυφώνονται, με την αγωνία και την περιέργεια του αναγνώστη να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Αξιοσημείωτος είναι και ο τρόπος με τον οποίο ο Σούτερ απέδωσε τους Χ-ΜΕΝ, καθώς επίσης και οι λιγοστές αλλά σημαντικές σκηνές, που δείχνει την προκατάληψη που φαίνεται να έχουν κάποιοι υπερ-ήρωες απέναντί τους. Επίσης η υποπλοκή με τον Μαγνέτο και την Γουοσπ ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, με το ξέσπασμα της Γουοσπ όμως στο τέταρτο τεύχος να μην είναι και πολύ λογικό απέναντι σε αυτά που είπε ο Μαγνέτο. Στο κάτω κάτω για τον Μαγκνέτο μιλάμε, καθώς αυτά που είπε στην συνάντησή του με τους Χ-ΜΕΝ ήταν πολύ light για τα δεδομένα του. Παρόλα αυτά όμως, όπως καταλαβαίνουμε από το πρώτο τεύχος στην μεταξύ τους συνομιλία, η Γουοσπ φαίνεται να του τα έχει μαζεμένα. Το μοναδικό πράγμα που με ενόχλησε στην ιστορία ήταν που δεν δόθηκε κάποια εξήγηση σχετικά με το πως ο Δόκτωρ Ντουμ έφερε(;) στον πλανήτη την Βολκάνα και την Τιτάνια.

 

Στο κομμάτι του σχεδίου ό,τι και να πω είναι λίγο. Παλιό, καλό, ρετρό σχέδιο, με ζωντανά και λαμπερά χρώματα. Ο Ζεκ και ο Λέιτον καταφέρνουν μέσα σε ένα καρέ να αποδώσουν τους χαρακτήρες όλους μαζί με μεγάλη ακρίβεια και "καθαρότητα". Με το δεύτερο εννοώ ότι ο αναγνώστης είναι σε θέση να ξεχωρίσει εύκολα σε ένα καρέ με πολλούς χαρακτήρες, ποιος είναι ποιος, χωρίς να χρειάζεται προβολέα (όπως ίσως να χρειάστηκε, τυχαία τώρα, στον τόμο του Μπέντις, Μυστικός Πόλεμος). Τον μόνο χαρακτήρα που θα ήθελα να δω παραπάνω σε δράση είναι ο Σπάιντερ-Μαν, αν και μπορώ να κατανοήσω ότι οι σκηνές όπου λάμβαναν μέρος οι περισσότερες μάχες (σε ανοιχτούς χώρους), δεν θα μπορούσαν να βόλευαν τον Σπάιντι να δράσει όπως αυτός θα ήθελε. Ωστόσο, ο Ζεκ (ο οποίος έχει σχεδιάσει επίσης τον τόμο Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν) καταφέρνει στο τρίτο τεύχος και κάνει απόσβεση στα καρέ που ο Σπάιντι έρχεται αντιμέτωπος με τους Χ-ΜΕΝ, όπου ο αραχνάκιας πραγματικά δίνει τα ρέστα του. Τέτοια καρέ σαν αυτό, ή σαν εκείνα στο πέμπτο τεύχος που οι Εκδικητές αντιμετωπίζουν τους κακούς και στην συνέχεια έρχονται οι Χ-ΜΕΝ για βοήθεια, με κάνουν να θέλω να δω με ανυπομονησία την συνέχεια.

 

Συμπερασματικά ένας επικός τόμος, με τους υπερ-ήρωες και τους υπερ-κακοποιούς να οργανώνουν την στρατηγική που θα τους οδηγήσει στη νίκη, με τους πρώτους να επιθυμούν να επιστρέψουν στην Γη και τους δεύτερους να επιθυμούν δύναμη πέρα από κάθε φαντασία. Η συνέχεια αναμένεται έντονη και με πολύ σασπένς για το ποιος τελικά θα αναδειχθεί ο μεγάλος νικητής. Βαθμολογία: 9/10.

 

Υ.Γ.1: Αν θες και εσύ να μαντέψεις ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής των Μυστικών Πολέμων, στείλε μήνυμα "Σύμβιωτ Χ", όπου Χ γράφεις το όνομα του χαρακτήρα, στο 212 0061600, για να κερδίσεις ένα ταξίδι στο νησί Κρακόα.

Υ.Γ.2: Κατάλαβε κάποιος από εσάς πώς ο Καθηγητής Χ μπορεί σε αυτόν τον πλανήτη να περπατάει κανονικά; Έχει αναφερθεί ότι ο πλανήτης είναι δομημένος στα πρότυπα της Γης και απ' ότι κοίταξα δεν αναφέρεται κάπου μέσα στον τόμο ο λόγος που μπορεί και χρησιμοποιεί τα πόδια του.

Edited by kaneda
  • Like 11
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Συνήθως όταν βγαίνει μία ιστορία σε δύο μέρη, περιμένω να τα διαβάσω και τα δύο μαζί. Μετά γράφω κριτική για αυτή και για όλες όσες κυκλοφόρησαν ανάμεσα στα δύο μέρη. Οπότε, ορίστε η κριτική μου για τα τεύχη 28-33 (εξαιρούμενου του Secret Wars):

Ultimate Spider-Man: Δύναμη και Ευθύνη

Η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί το origin story του Spider-Man για το Ultimate σύμπαν. Θα έλεγα με σιγουριά ότι είναι από τις καλές δουλειές του Bendis. Το πιο δυνατό σημείο της είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται ο Peter Parker. Μου αρέσει η εξέλιξη του χαρακτήρα του, είναι αρκετά ρεαλιστική και κατανοητή. Υπάρχει επίσης άφθονη δράση που ζωντανεύει από το φανταστικό σχέδιο του Bagley, ενός πλέον έμπειρου σχεδιαστή του Spider-Man. Τέλος, δεν λείπουν και οι γνωστοί δευτερεύοντες χαρακτήρες όπως η MJ, ο Χάρι και η Θεία Μέι. Δεν έχω διαβάσει το Amazing Fantasy #15 για να μπορώ να συγκρίνω τις διαφορές αλλά μπορώ να διακρίνω αρκετές ομοιότητες με τις ταινίες. Γενικά, το Ultimate Spider-Man είναι ένα απολαυστικό κόμικ που θα ικανοποιήσει τους φανατικούς θαυμαστές του Spidey αλλά είναι και καλή αρχή για όσους δεν έχουν προηγούμενη επαφή με τον χαρακτήρα.

Thor: Αναζητώντας τους Θεούς

Το κόμικ ξεκινάει με αρκετά κλισέ. Έχουμε τον Θορ να επιστρέφει πάλι στην Γη, στο σώμα ενός θνητού, επειδή η Άσγκαρντ καταστράφηκε. Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύομαι να θυμηθώ σημαντικό κομμάτι της πλοκής, πράγμα περίεργο αφού όταν το διάβασα μου είχε αφήσει θετική εντύπωση. :lol: Πάντως σίγουρα γίνεται καλύτερο από ένα σημείο και μετά. Η δράση είναι επίσης διασκεδαστική. Το σχέδιο του Romita είναι αμφιλεγόμενο αλλά προσωπικά δεν με ενοχλεί τόσο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση υπήρχαν βέβαια 2-3 φορές που με ξενέρωσε. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ο συνδυασμός κλασσικής και μοντέρνας γραφής. Τα τεύχη αποτελούν αυτοτελείς μικρές ιστορίες, ενώ ταυτόχρονα χτίζουν κάτι μεγαλύτερο. Έτσι, αν και δεν ολοκληρώνεται η ιστορία, σου δίνει μια μεγαλύτερη αίσθηση πληρότητας από ότι στον πρώτο τόμο Θορ της συλλογής. Πέρασα ευχάριστα διαβάζοντας αυτόν τον τόμο και θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον να ασχοληθώ περισσότερο με το συγκεκριμένο run.

Τώρα το αν είναι καλύτερη αυτή  έκδοση ή της Οξύ, πιστεύω εξαρτάται από τον καθένα. Η έκδοση της Οξύ περιλαμβάνει δύο περισσότερα τεύχη όμως έχει μικρότερες διαστάσεις και μαλακό εξώφυλλο, συν το ότι κοστίζει 10 ευρώ παραπάνω. Τα συγκεκριμένα τεύχη είναι team-up με τον Spider-Man οπότε δεν είναι και τόσο σημαντικά για την εξέλιξη της ιστορίας.

Astonishing X-Men: Κίνδυνος

Μετά από 26(!) τεύχη είδαμε επιτέλους την συνέχεια του Astonishing X-Men. Αν και λαμβάνει μέρος μετά το Gifted, η ιστορία στέκεται εύκολα και μόνη της. Είναι μια σχετικά απλή περιπέτεια με αρκετή δράση. Δεν θα την χαρακτήριζα "αριστούργημα" και σίγουρα δεν είναι από τις κορυφαίες ιστορίες των X-Men αλλά ο χρόνος περνάει ευχάριστα. Τελειώνει με ένα πολλά υποσχόμενο cliffhanger όμως δυστυχώς δεν θα δούμε την συνέχεια στην συλλογή. Μπορεί να ασχοληθώ και με αυτό κάποια στιγμή (μιας και ξέρω ότι είχε κυκλοφορήσει παλιότερα στα ελληνικά) αλλά εξακολουθώ να προτιμώ τους X-Men του Grant Morrison από αυτούς του Whedon.

The Punisher: Η Επιστροφή

Πρόσφατα τελείωσα το The Boys του Ennis (θα γράψω κριτική κάποια στιγμή) οπότε ήμουν ενθουσιασμένος που θα βλέπαμε δουλειά του στην συλλογή. Στη "Επιστροφή" ο Ennis διαλέγει ένα απλό σενάριο στο οποίο ο Punisher θέλει να σκοτώσει μια οικογένεια μαφιόζων. Την παράσταση κλέβουν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, από τους γείτονες του Frank έως τον "Ρώσο" που προσλαμβάνει η μαμά Νιούτσι για να τον σκοτώσει. Υπάρχουν διάφορες μικρές ιστορίες που ο Ennis χειρίζεται εξαίσια, χωρίς να χάνεται η απλότητα του σεναρίου. Το χιούμορ, αν και δεν είναι για όλους, μου άρεσε σε σημείο που μερικές φορές γελούσα δυνατά για κανένα πεντάλεπτο (βλ. μαμά Νιούτσι στο νοσοκομείο). Το προτείνω ανεπιφύλακτα για όσους τους αρέσει ο Ennis ή απλώς θέλουν να διαβάσουν κάτι διασκεδαστικό με καλοστημένη πλοκή.

Στα λίγα αρνητικά, ήταν φανερό πως έγιναν κάποιες "περικοπές", μάλλον λόγο έλλειψης χώρου. Για παράδειγμα ο Soap στον δεύτερο τόμο έγινε εντελώς παθητικός χαρακτήρας. Επίσης η σκηνή που ο Punisher εξευτελίζει τον Daredevil μου φάνηκε υπερβολική. Δεν μου αρέσει όταν ο πρωταγωνιστής παρουσιάζεται ως ένας σούπερ κουλ τύπος που είναι καλύτερος από όλους.

Κάτι αξιοσημείωτο, που δεν το περίμενα, ήταν τα εξτραδάκια στον δεύτερο τόμο που περιλάμβαναν το pitch της ιδέας του Ennis καθώς και σελίδες από το σενάριο του πρώτου τεύχους. Για κάποιον σαν κι εμένα που θέλει να γράψει κόμικς κάποια στιγμή κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Ακόμα και για όσους είναι απλώς θαυμαστές, πιστεύω πως μια τέτοια "ματιά πίσω από την κουρτίνα" είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.

Πιστεύω πως οι ιστορίες αυτής της τετράδας είναι ότι πρέπει για χαλάρωση, χωρίς να χρειάζονται προηγούμενες γνώσεις για κανέναν χαρακτήρα. Θα πρότεινα οποιαδήποτε από αυτές σε κάποιον άσχετο με τη Marvel ή τα κόμικς γενικά. Έχω την εντύπωση πως η συλλογή έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά με τις επιλογές της δεύτερης δεκάδας αλλά χαίρομαι που βλέπω ακόμα δυνατές ιστορίες. Αγαπημένος μου από την τετράδα είναι, φυσικά, ο Punisher.

Στη συνέχεια θα δούμε το δεύτερο μέρος των F4 καθώς και των X-Men του Morrison. Ανυπομονώ και για τα δύο μιας και οι ιστορίες τους είναι από τις αγαπημένες μου της συλλογής. Επίσης έρχεται και το δεύτερο μέρος των Μυστικών Πολέμων οπότε προετοιμάζω άλλη μία μαζική κριτική. :mafia: Αυτά για τώρα!

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

1 ώρα πριν, Bilis είπε:

Εξακολουθώ να προτιμώ τους X-Men του Grant Morrison από αυτούς του Whedon.

 

 

Είπε κανείς ποτέ!!  :lol:

 

1 ώρα πριν, Bilis είπε:

Για κάποιον σαν κι εμένα που θέλει να γράψει κόμικς κάποια στιγμή κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά χρήσιμο. 
 

 

Πάντως πέρα από τη πλάκα,θα μου άρεσε και εμένα να ήμουν συγγραφέας,βέβαια αυτό το έλεγα πριν (ξανα)ανακαλύψω τα κόμικ.Τώρα που ξέρω πως μπορείς να γράφεις και να έχεις και εικόνα,το αλλάζω σε σεναριογράφο κόμικ.Βέβαια δεν ξέρω να ζωγραφίζω οπότε όχι.Αν εξαιρέσεις το οικονομικό (δηλαδή πως στην Ελλάδα πιθανόν να πιάσει πάτο),πολύ πιθανόν να μην αρέσουν στον κόσμο οι ιστορίες μου.

 

Δεν το λέω έτσι απλά,σκέπτομαι/ονειροπολώ πολύ από μικρός γενικά (με βοήθησε να ξεπεράσω δύσκολες καταστάσεις μάλιστα) και είναι κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω. Ποιος ξέρει,ίσως γράψω εδώ ποτέ αυτά που έχω σκεφτεί και φτιάξει στο κεφάλι μου (ιστορίες,πλοκές,χαρακτήρες κλπ) και θα αφήσω τους ειδικούς να κρίνουν ή όποιον έχει θάρρος να διαβάσεις τις αναπόφευκτα τεράστιες αναρτήσεις.  :lol:  

 

ΥΓ=

Όταν λέω πως σκέφτομαι/ονειροπολώ πολύ δεν εννοώ χασομέρι και έτσι,όχι.Μόνο σε φάσεις που δεν κάνω κάτι γενικά,πχ δέκα λεπτά πριν τον ύπνο κτλ.

Edited by O Φρατζάτος
  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

3 ώρες πριν, O Φρατζάτος είπε:

 

Είπε κανείς ποτέ!!  :lol:

 

 

Πάντως πέρα από τη πλάκα,θα μου άρεσε και εμένα να ήμουν συγγραφέας,βέβαια αυτό το έλεγα πριν (ξανα)ανακαλύψω τα κόμικ.Τώρα που ξέρω πως μπορείς να γράφεις και να έχεις και εικόνα,το αλλάζω σε σεναριογράφο κόμικ.Βέβαια δεν ξέρω να ζωγραφίζω οπότε όχι.Αν εξαιρέσεις το οικονομικό (δηλαδή πως στην Ελλάδα πιθανόν να πιάσει πάτο),πολύ πιθανόν να μην αρέσουν στον κόσμο οι ιστορίες μου.

 

Δεν το λέω έτσι απλά,σκέπτομαι/ονειροπολώ πολύ από μικρός γενικά (με βοήθησε να ξεπεράσω δύσκολες καταστάσεις μάλιστα) και είναι κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω. Ποιος ξέρει,ίσως γράψω εδώ ποτέ αυτά που έχω σκεφτεί και φτιάξει στο κεφάλι μου (ιστορίες,πλοκές,χαρακτήρες κλπ) και θα αφήσω τους ειδικούς να κρίνουν ή όποιον έχει θάρρος να διαβάσεις τις αναπόφευκτα τεράστιες αναρτήσεις.  :lol:  

 

ΥΓ=

Όταν λέω πως σκέφτομαι/ονειροπολώ πολύ δεν εννοώ χασομέρι και έτσι,όχι.Μόνο σε φάσεις που δεν κάνω κάτι γενικά,πχ δέκα λεπτά πριν τον ύπνο κτλ.

Βγαίνω εκτός θέματος, αλλά θέλω να επισημάνω ότι ούτε εγώ ξέρω να ζωγραφίζω. Απλώς κι εμένα μου αρέσουν οι ιστορίες και το κόμικ είναι ένα μέσο που θέλω να δοκιμάσω. Σχεδιαστή βρίσκεις εύκολα. Το να δεις επιτυχία στην Ελλάδα είναι όντως δύσκολο. Όταν κάνεις μια αυτοέκδοση περισσότερο κοιτάς να βγάλεις πίσω το κόστος παρά να βγάλεις και κέρδος. Στην καλύτερη μπορεί να κερδίσεις κάποια φήμη. Το αν αρέσει στον κόσμο το έργο σου δεν έχει σημασία αν εσύ είσαι ικανοποιημένος από το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι κι αλλιώς από τα λάθη μαθαίνουμε. Κι εγώ μην νομίζεις ότι είμαι κανένας νομπελίστας συγγραφέας. :lol: Οι ιστορίες μου είναι απλώς ένας αχταρμάς από χαρακτήρες και γεγονότα. 

 

  • Like 5
Link to comment
Share on other sites

Τόμος 33: The Punisher - Η Επιστροφή Μέρος Δεύτερο

 

Screenshot 2020-12-14 03.56.02.png

 

Τα έχω πει πολύ αναλυτικά για το πρώτο μέρος οπότε σε αυτό δε θα εμβαθύνω ιδιαίτερα για το δεύτερο μέρος.

 

Σενάριο 

 

Screenshot 2020-12-14 03.56.09.png

 

Ο Ennis συνεχίζει την ιστορία ακριβώς όπως το περιμένουμε. Κινείται στους τρεις άξονες από τα προηγούμενα τεύχη, δηλαδή τον Πόλεμο Punisher-Νιούτσι, την ιστορία των τριών τιμωρών που πιστεύουν στην αυτοδικία αφού βλέπουν τον Punisher και την ιστορία του Soap που προσπαθεί να πιάσει τον Frank. Όπως είναι λογικό αυτές οι τρεις ιστορίες ενώνονται όσο προχωράμε στα τεύχη.

 

Screenshot 2020-12-14 03.54.41.png

 

Αρχικά έχουμε την εμφάνιση του Ρώσου που είχαμε δει και στο The Punisher ως μισθοφόρος των Νιούτσι προκειμένου να σκοτώσει τον αποδυναμωμένο Frank που είδαμε μετά το τέλος του έκτου τεύχους. Φυσικά ο Punisher μέσα από ένα ακόμα όργιο βίας τελειώνει την ιστορία με τη φαμίλια και αντί να συλληφθεί από τον Soap και τη συνάδελφο του (που μαζί έχουν ένα λίγο αδιάφορο arc) τους βοηθάει στην επαγγελματική τους ανέλιξη.

 

Screenshot 2020-12-14 03.54.23.png

 

Τέλος βλέπουμε πως οι υπόλοιποι τιμωροί ενώνονται μεταξύ τους και παρά τις ταξικές διαφορές τους και την ανομοιογένεια που παρουσιάζουν τα θύματά τους, θεωρούν ότι μπορούν να εξαγνίσουν τους πάντες σκοτώνοντας τους, νομίζοντας ότι κάτι τέτοιο το επικροτεί και ο Punisher που θέλουν για αρχηγό τους. Η ιστορία τελειώνει όπως θα περίμενε κανείς από αυτό το κόμικ. Εκτός αυτών έχουμε και ένα side arc σχετικά με τον Punisher και τους συγκατοίκους του στην πολυκατοικία που έχει αίσιο τέλος.

 

Ένα θετικό και ένα αρνητικό της έκδοσης

 

Screenshot 2020-12-14 03.40.08.png

 

Το αφιέρωμα του προηγούμενου μέρους ήταν λίγο φειδωλό, αλλά εδώ απολαμβάνουμε ένα πολύ πλούσιο και χορταστικό εξτραδάκι. Έχουμε τόσο βιογραφίες για τους μεγάλους Garth Ennis-Steve Dillon όσο και πρωτότυπες σελίδες από σενάριο, σχέδια για εναλλακτικούς Punisher και το Μανιφέστο του Ennis πάνω στον Punisher και το τι πιστεύει για τον ήρωα. Πολύ όμορφο να βλέπεις τον τρόπο σκέψης του ανθρώπου που αναγέννησε τον Τιμωρό και έγραψε φοβερές ιστορίες του.

 

Screenshot 2020-12-14 03.39.58.png

 

Από την άλλη ένα αρνητικό είναι ότι τα εξώφυλλα του Bradstreet απουσιάζουν ενδιάμεσα στα κεφάλαια και αρχή κάθε κεφαλαίου αναγράφεται απλά στην πρώτη του σελίδα. Δε μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοιο η Hachette και ελπίζω να μην το βλέπουμε συχνά σε τόμους, είναι ωραίο να υπάρχει μια σαφής μετάβαση μεταξύ κεφαλαίων.

 

Screenshot 2020-12-14 03.39.50.png

 

Στα υπόλοιπα που έχω πει για σχέδιο, σε ποιους προτείνεται κτλ μπορείτε να ανατρέξετε στο ποστ που επισημαίνω στην πρώτη γραμμή του review αυτού.

  • Like 13
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Να πω κι εγώ δύο λόγια για τον τόμο #29 ("Ultimate Spider-Man - Δύναμη & Ευθύνη")? Πάμε, λοιπόν. :)

 

Πριν ασχοληθώ πιο ενεργά με τα κόμικς, έβλεπα τους διάφορους τίτλους που πλαισίωναν το σύμπαν του "Αραχνάκια" (Amazing..., Ultimate..., Spectacular...) και μου είχε σχηματιστεί η ιδέα στο μυαλό ότι περιείχαν απλές ιστορίες, ίδιας θεματολογίας και είχαν δημιουργηθεί αυτή η ποικιλία μόνο και μόνο για να υπάρχουν περισσότερες πωλήσεις. Μετά από τόσα χρόνια, λοιπόν, κάποιος μου εξήγησε τι σημαίνει το Ultimate σύμπαν του ήρωα! :thanks: Σαν παλιομοδίτης, λοιπόν, μόλις έμαθα τι πρόκειται να διαβάσω, αντέδρασα. Γενικά προτιμώ να μην "πειράζεται" το origin του εκάστοτε γνωστού (ή μάλλον θρυλικού) ήρωα, αλλά να επεκτείνεται με καλογραμμένες ιστορίες, γεμάτες δράση. Θεωρώ ένα είδος ιεροσυλίας να σκαλίζεται το παρελθόν, το οποίο είχαν στήσει χαρισματικοί καλλιτέχνες, πριν από πολλές δεκαετίες. Όχι ότι δεν υπάρχουν νέοι δημιουργοί που θα μπορούσαν να κάνουν καλή δουλειά, αλλά είπαμε, είμαι παλιομοδίτης. :P Διαβάζοντας τα εξτραδάκια αυτού του τόμου κατάλαβα τους λόγους που έπρεπε να γίνει αυτή η επανεγγραφή της γέννησης του Spider-Man και μάλιστα μου το πούλησε τόσο καλά, που συμφώνησα σε κάτι τέτοιο! Ξαφνικά έβγαζε νόημα! :lol:

 

Είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο, το οποίο σέβεται το origin του χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν έρχεται να κοροϊδέψει, να διακωμωδήσει ή να εκμοντερνίσει (με την αρνητική σημασία του όρου) την κατάσταση. Πιστό στο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα και με μία φρέσκια ματιά στο τι συνέβη, η υπόθεση προσπαθεί να φέρει τον ήρωα στο σήμερα και να δώσει μία ευκαιρία σε αναγνώστες νεότερης ηλικίας να γνωρίσουν τον συγκεκριμένο μύθο, αλλά και στους παλαιότερους αναγνώστες να διαβάσουν μία εναλλακτική προσέγγιση. Προσωπικά, δεν μου πήρε πολύ να συνηθίσω την νέα κατάσταση και να αρχίσω να διαβάζω την ιστορία με ενδιαφέρον. Ένα μέτρια έμπειρο μάτι (ή ένας λάτρης των ταινιών του Spider-Man), σίγουρα θα μπορούσε άνετα να εντοπίσει τις διαφορές, ανάμεσα στο Ultimate σύμπαν και το αρχικό. Η πλοκή έχει ενδιαφέρον και παρουσιάζει πολλούς χαρακτήρες από το αρχικό σύμπαν, ελαφρώς παραλλαγμένους όχι τόσο στα φυσικά τους χαρακτηριστικά, αλλά στις προσωπικότητές τους. Αυτό που με πείραξε κάπως είναι η σκηνοθεσία, η οποία (σε πολλά σημεία) άλλαζε τις σκηνές κάπως απότομα, μία πρακτική που δεν με βρίσκει σύμφωνο. Επίσης, πολλές από τις σημαντικές στιγμές του origin (όπως το δάγκωμα της αράχνης, η συνήθεια μετά την μετάλλαξη και η εξοικείωση με τα νέα χαρίσματα, ο θάνατος του θείου Μπεν κ.ά.) ήταν κι αυτές βιαστικές και δεν έδιναν την σωστή υπόσταση στην στιγμή. Το φινάλε δεν απογοητεύει ούτε τους λάτρεις της δράσης, καθώς έχουμε μία μεγάλη μάχη ανάμεσα στον πρωταγωνιστή κι έναν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του, τον Green Goblin, ενώ παράλληλα αφήνει υπονοούμενα για την συνέχεια, κάνοντας έτσι τους αναγνώστες να την αναζητήσουν στα επόμενα τεύχη. Όσον αφορά το στυλ του Spider-Man, έχει υιοθετηθεί κι εδώ ο φλύαρος χαρακτήρας κατά την διάρκεια της μάχης, αλλά σε αντίθεση με τις παλιές ιστορίες, εδώ νομίζω ότι τα αστεία του ήταν κάπως ανέμπνευστα. Επίσης, θα προτιμούσα να έβλεπα τον J. Jonah Jameson σε πιο ενεργό ρόλο. Το στυλ του είναι αρκετά κωμικό! :P

 

Όπως και να έχει, πάντως, απαλλαγμένος από τον συντηρητισμό του παρελθόντος, μπορώ να πω ότι απόλαυσα την συγκεκριμένη οπτική της ιστορίας, αλλά σίγουρα δεν στάθηκε ικανή να με ενθουσιάσει. Ο λόγος είναι ότι, ακόμα και με τον μανδύα του νέου και...ultimate, πραγματεύεται κάτι γνωστό, χιλιοειπωμένο και χιλιοπαιγμένο. Ομολογώ, όμως, ότι ήταν μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση. :)

 

Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, αυτό που επικρατεί, με το που ανοίγουμε τον τόμο, είναι τα έντονα και ζωηρά χρώματα. Έχει χρησιμοποιηθεί μία ενδιαφέρουσα παλέτα, η οποία δένει αρκετά με τον όλο σχεδιασμό κι ενώ περίμενα να με κουράσει, αντιθέτως την βρήκα ευχάριστη.

 

Το σχέδιο, έχω την εντύπωση ότι, στην προσπάθειά του να ενισχύσει την ανανέωση που επιχειρείται στο σενάριο, μου έβγαλε μία παιδικότητα. Σαν να είχε για target group αποκλειστικά τους μικρότερους σε ηλικία αναγνώστες. Δεν ήταν και τόσο ρεαλιστικό, ενώ η απόδοση των χαρακτήρων ήταν άλλες φορές χοντροκομμένη κι άλλες (τις περισσότερες) στενόμακρη. Εννοείται ότι κι αυτή η όψη συνηθίζεται στο πι και φι, αλλά προσωπικά θα το ήθελα πιο "αληθινό", πιο "ενήλικο".

 

Όπως είπα στην αρχή για τα έξτρα, στάθηκαν αφορμή να μου ανοίξουν τα μάτια, όσον αφορά τον νέο τίτλο και να μου δώσουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που με έκαναν να μην αποτάξω σαν "ιερόσυλο" το εν λόγω ανάγνωσμα, να το δεχτώ και στο τέλος να το...απολαύσω! :P Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σχεδιαστική σύγκριση κάποιων εκ των πρωταγωνιστών ανάμεσα στο αρχικό σύμπαν και στο ultimate. Γι' ακόμα μία φορά τα παρελκόμενα της ιστορίας δεν νομίζω ν' άφησαν κανέναν απογοητευμένο. :clap2:

 


:beer5:

  • Like 11
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τόμου #34. βρίσκεται κοντά μας. :)

 

MARVELGRAPHICNOVELS_0034.jpg  MARVELGRAPHICNOVELS_0034z.jpg  Μεταφέρθηκαν στη βάση

 

Ο επόμενος τόμος θα φιλοξενεί την ιστορία "Fallen Son - Ο θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα".

 

20201217_183238.thumb.jpg.6a8c914a99ee14b03c975a2cabb59b64.jpg

 

 

:beer5:

  • Like 13
  • Thanks 4
Link to comment
Share on other sites

The Punisher: Η επιστροφή

 

Σενάριο: Garth Ennis
Σχέδιο: Steve Dillon

 

Τι ωραία καφρίλα και καλτίλα ήταν αυτή; Και δεν νιώθω καμία ενοχή που απόλαυσα όλο αυτό το έπος βίας και αιματοχυσίας σε τόσο μεγάλο βαθμό. Εντάξει, δεν μπορώ να του βάλω πέντε αστεράκια (έτσι θα αδικούσα άλλα κόμικς που απόλαυσα περισσότερο), όμως πέρασα τέλεια την ώρα μου, ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα με βάση τις κριτικές αριστερά και δεξιά. Η ιστορία είναι γεμάτη δράση, βία, αίμα, τρελά σκηνικά, γενικά γίνεται της ιεροδούλου το κιγκλίδωμα, όμως υπάρχει και ένα κάποιο βάθος σε ορισμένους χαρακτήρες (λάτρεψα τον "Ρώσο"), μια κάποια... φιλοσοφία πίσω από όλο αυτό το χάος. Και το σχέδιο είναι πραγματικά πάρα πολύ ωραίο, με το δυνατό στοιχείο να είναι η αποτύπωση των χαρακτήρων (των προσώπων και των κινήσεών τους δηλαδή), καθώς και οι σκηνές δράσης και οι διάφορες σπλατεριές, που είναι εξαιρετικά γλαφυρές και ζωντανές. Εννοείται πως δεν είναι για όλα τα γούστα και όλες τις ορέξεις, ενώ συν τοις άλλοις το χιούμορ που υπάρχει διάσπαρτο παντού είναι αρκετά κάφρικο, προσωπικά όμως μου άρεσε πολύ. 

 

8.5/10

  • Like 11
Link to comment
Share on other sites

Ας πω κι εγώ την γνώμη μου για το πρώτο μέρος των Μυστικών Πολέμων (τόμος #30). :)

 

Διαβάστηκε το πρώτο μέρος αυτού του σημαντικού γεγονότος στην ιστορία της Marvel και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω ότι είναι ένα έπος (από πολλές απόψεις) που έχει αφήσει δίκαια το στίγμα του στον χώρο της εταιρείας, αλλά και των κόμικς γενικότερα.

 

Αυτό που επιχειρείται στο σενάριο είναι μία τεράστια συγκέντρωση πρωτοκλασάτων υπερηρώων, οι οποίοι χωρίζονται (στην αρχή) σε δύο στρατόπεδα, ανάλογα με τον χαρακτήρα τους (καλοί-κακοί), οι οποίοι βρίσκονται έρμαιο στα χέρια και τις διεστραμμένες ορέξεις ενός υπέρτατου όντος, που έχει κέφια να τους βάλει να τσακωθούν. Η αρχή της υπόθεσης δεν μας παρέχει πολλές πληροφορίες για το πώς βρέθηκαν οι πρωταγωνιστές σε αυτή την κατάσταση, αλλά από τα συμφραζόμενα που υπάρχουν, μπαίνουμε εύκολα και γρήγορα στο νόημα. Μιας και δεν έχω διαβάσει όλο το έργο, δεν μπορώ να ξέρω αν θα πάρουμε αυτές τις απαντήσεις στην συνέχεια. Η ιδέα μού έφερε στο μυαλό κάτι από το "The Walking Dead". Τότε που η σειρά ξεκίνησε με μυστήριο, καθώς διερωτόμασταν πώς και μεταμορφώθηκαν όλοι σε ζόμπι κι όσο περνούν τα χρόνια, το ενδιαφέρον έφευγε από αυτή την απορία κι επικεντρωνόταν στην μάχη των πρωταγωνιστών με τους απέθαντους, αλλά και μεταξύ τους. :P Η πλοκή δίνει πολύ γρήγορα αυτό που ήθελε κάθε μικρός αναγνώστης της δεκαετίας του '80, δηλαδή απόλυτη δράση, με κορυφαίες σκηνές, καθώς κι ανατροπές (αφού πρώτα γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις). Σύντομα, όπως γίνεται συνήθως και στην ζωή, στα αντίπαλα στρατόπεδα ξεχωρίζουν οι ισχυροί κι αναλαμβάνουν την αρχηγία κι όπως είναι φυσικό οι villains επιτίθενται λυσσαλέα κι άτακτα, σε αντίθεση με τους καλούς, οι οποίοι είναι πιο στρατηγικοί, λογικοί και υπομονετικοί. Υπάρχουν, βέβαια, κι εκείνοι που διαθέτουν μία πιο ουδέτερη (κι εγωιστική-πονηρή) στάση. Και πάνω που αρχίζαμε να συνηθίζουμε την όλη κατάσταση, έρχονται οι εμφύλιες συγκρούσεις και οι αμφισβητήσεις ανάμεσα σε συμμάχους, να δώσουν ένα άγριο ενδιαφέρον στην υπόθεση. Ένα αρκετά ρεαλιστικό φαινόμενο, αν αναλογιστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με την αφρόκρεμα των χαρακτήρων της Marvel, των οποίων οι ισχυρές προσωπικότητες δεν επιτρέπουν παραγκωνισμούς και διαταγές. Όλοι οι χαρακτήρες, άλλος λίγο, άλλος περισσότερο, διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο στην πλοκή, αλλά νομίζω ότι εκείνος που κλέβει τις εντυπώσεις, μέχρι στιγμής, είναι ο Dr. Doom, ο οποίος κινείται εγωκεντρικά κι άκρως αποφασιστικά. Το φινάλε του πρώτου μέρους, που ουσιαστικά είναι η μέση του έργου, μας αφήνει σε μία κατάσταση τεταμένη κι ένα κλίμα πολεμικό, κάνοντάς μας με αυτόν τον τρόπο, να περιμένουμε με ανυπομονησία και γεμάτοι απορίες την συνέχεια. :)

 

Η σκηνοθεσία και η εναλλαγή των σκηνών γίνεται αριστοτεχνικά και με κινηματογραφικό στυλ. Οι διάλογοι είναι απολαυστικοί στις περισσότερες περιπτώσεις (με εξαίρεση τον τύπο που μας έχει ζαλίσει τον έρωτα με το να λέει συνέχεια ότι ελέγχει τα μόρια! :lol: ), ενώ είναι κι αρκετές οι φορές που γέλασα με μερικές από τις ατάκες. Όλη η πλοκή στηρίζεται στην τέχνη της αφήγησης, μία συνήθης πρακτική εκείνη την εποχή. Ενώ θα περίμενα να με κουράσει, εντούτοις, δεν μ' ενόχλησε. Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα. :)

 

Εν κατακλείδι, μέχρι τα μισά της, η ιστορία μού άφησε θετικές εντυπώσεις. Πρόκειται για μία αξιόλογη δουλειά, που τόλμησε να προσαρτήσει στο σενάριό της τα δυνατά χαρτιά του υπερηρωικού κόμικ και προσέφερε στους αναγνώστες δυνατές συγκινήσεις. Εννοείται ότι προσφέρεται σε εκείνους που τους αρέσει η δράση χωρίς να ψάχνουν για κάτι πιο "κουλτουριάρικο". Εκείνοι που δεν δηλώνουν φίλοι με το υπερηρωικό κόμικ, καθώς κι εκείνοι που θέλουν κάτι που θα τους δώσει τροφή για σκέψη, καλύτερα να προσπεράσουν.

 

Ο εικαστικός τομέας δείχνει την ηλικία του κόμικ και σίγουρα θα ξενίσει εκείνους που αρέσκονται σε φρέσκα και σύγχρονα μοτίβα. Προσωπικά μου άρεσε το συγκεκριμένο σχεδιαστικό στυλ, καθώς δεν μπορώ να κρύψω το γούστο μου για το παλιό. Καθαρές γραμμές, που όμως δεν στερούν την περιγραφή λεπτομερειών, όμορφα backgrounds και χαρακτηριστικά γυναικεία σώματα ( :love4: ), συνθέτουν ένα αξιόλογο αποτέλεσμα για την εποχή του και σίγουρα ρετρό για το παρόν. :) Ο χρωματισμός διαθέτει πλουραλισμό από μία ζωηρή παλέτα, η οποία όμως φαίνεται αρκετά "ταλαιπωρημένη" και "ξεθωριασμένη", σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα.

 

Το συνοδευτικό υλικό του τόμου, εκτός από μία σύντομη παράθεση της ενδιαφέρουσας πορείας του συγγραφέα στον χώρο των κόμικς, θα μας περιγράψει το πώς και το γιατί δημιουργήθηκε το εν λόγω πόνημα, το οποίο κέρδισε τις καρδιές ακόμα και τον πλέον σκληροπυρηνικών αναγνωστών. Προσωπικά, συνηθίζω να διαβάζω πρώτα τα άρθρα αυτά και μετά αρχίζω να διαβάζω την ιστορία. Με βοηθάει πολύ για να την αφομοιώσω καλύτερα. Επίσης, τα σκίτσα που παραθέτονται, είναι κυριολεκτικά πανέμορφα. :love4:

 


:beer5:

  • Like 7
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Διαβάστηκε ο τόμος #34 των Fantastic Four, στον οποίο βλέπουμε την συνέχεια και το κλείσιμο της ιστορίας. Είχε ήδη συνηθίσει το μάτι μου στο καρτουνίστικο στυλ οπότε μπορώ να πω ότι δεν με ενόχλησε και ίσα ίσα ευχαριστήθηκα τα ολοσέλιδα καρέ με αυτό το ιδιαίτερο στυλ και τα πανέμορφα χρώματα. Στα της ιστορίας, υπήρχε αρκετή δράση και γρήγορη εξέλιξη, με Highlight τις τελευταίες 2 σελίδες του τόμου όπου έχουμε Guest εμφάνιση από ένα πραγματικό θρύλο του χώρου της Μarvel. Όπως αναφέρεται και στο εισαγωγικό σημείωμα του εν λόγου τόμου, μην βιαστείτε να πάτε στις τελευταίες σελίδες και απολαύστε τη διαδρομή! :dadira:

 

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

Η μόνη παρατήρηση που έχω να κάνω για τον τόμο 34 είναι ότι ο αμερικάνικος πατερναλισμός μέσα στο κόμικ πραγματικά ξεπερνάει κάθε όριο. Οι άνθρωποι έχουν δουλειά, παιδεία, υγεία, ασφάλεια αλλά δεν έχουν "ελευθερία". Και ποιος και πως ορίζει αυτή την ελευθερία που δεν είχαν οι κακόμοιροι ανατολικοευρωπαίοι δεν μπαίνει κάποιος στον κόπο να μας εξηγήσει.

  • Like 6
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Διαβάστηκε ο τόμος #30 Secret Wars και συμφωνώ απόλυτα με τις 2 προαναφερθείσες αναλυτικές κριτικές. Να προσθέσω μόνο ότι καταευχαριστήθηκα το πρώτο crossover event με το ρετρό σχεδιαστικό στυλ και αναμένω εναγωνίως τους επόμενους τόμους προ 2000 που μας επιφυλάσσει η Hachette (Demon in a bottle, Birth of Ultron κλπ). Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το αφιέρωμα στο τέλος όπου αναφέρεται ότι αφορμή για την έκδοση της εν λόγω ιστορίας είναι η προώθηση των πωλήσεων action figures. Μέσω της συλλογής μας δίνεται μεγάλη ευκαιρία να κυκλοφορήσουν στην ελληνική γλώσσα τέτοιου είδους ιστορίες για τους λάτρεις των κόμικς παλιάς κοπής.

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Τόμος 18: Captain Britain - Ένας Αλλόκοτος Κόσμος

 

Captain-Britain-by-Alan-Moore-and-Alan-Davis-omnibus.jpg

 

Αυτόν τον τόμο τον είχα καιρό στο ράφι και για κάποιο λόγο ενώ ήταν του Alan Moore που έχει γράψει το αγαπημένο μου κόμικ, δεν τον είχα ανοίξει ακόμα. Είπα λοιπόν να τον ξεκινήσω, έχοντας δει εδώ ανάμεικτες κριτικές είτε διθυραμβικές είτε απογοητευμένες. Κατ' αρχάς χαίρομαι γιατί δεν έχω ξαναδιαβάσει ιστορία του Captain Britain, οπότε πάντα μου αρέσει η πρώτη επαφή με νέους ήρωες. Από εκεί και πέρα δε μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Η ιστορία έχει αρκετά σουρεαλιστικά στοιχεία και το σχέδιο του Davis μας ωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση, ωραία καρέ που παραπέμπουν στη βρετανική νοοτροπία και τεχνοτροπία του 2000AD και γενικότερα σε μια άλλη εποχή.

 

26309013._SY540_.jpg

 

Με την ιστορία παρ' όλα αυτά δεν ενθουσιάστηκα. Αρχικά έψαξα αρκετά προκειμένου να καταλάβω τι ακριβώς έχει γίνει. Το A Crooked World είναι μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου storyline, το οποίο ξεκίνησε με συγγραφέα τον Dave Thorpe και μετά πέρασε στον Moore. Το εισαγωγικό που μας λέει τι έχει συμβεί στο πριν είναι ουσιαστικά όλη η ιστορία που είχε γράψει ο Thorpe. Συνεχίζοντας την έρευνα, κατάλαβα ότι για να νιώσεις 100% την ιστορία πρέπει να έχεις διαβάσει και τι έχει γίνει πριν και να έχεις μια γενικότερη επαφή με Captain Britain. Αρκετοί χαρακτήρες είχαν συγκεκριμένη συμπεριφορά που σαν αναγνώστης που πιάνεις τόμο πρώτη φορά δε μπορείς να κατανοήσεις, ενώ για πολλούς δε μας είχε γίνει μια αναλυτική επεξήγηση ποιος είναι και τι δυνάμεις έχει. Γενικότερα ούτε η ροή μου άρεσε, ούτε το pacing, ήταν ανά σημεία πολύ αργό και ξαφνικά γινόταν πολύ γρήγορο, αλλάζαμε συνεχώς τοποθεσίες και νέα πρόσωπα εμφανιζόντουσαν και εξαφανιζόντουσαν.

 

3865821-6682589313-madji.jpg

 

Γενικά δεν ενθουσιάστηκα από το σενάριο του Moore, όσο κι αν τον αγαπάω, αλλά το σχέδιο του Davis το βρήκα αρκετά καλό. Γενικά επειδή δεν ενθουσιάστηκα τόσο, δε θα κάνω και το κλασικό εκτενές αφιέρωμα, γιατί δεν έχω πολλά να πω. Δεν είναι τόμος που θα πρότεινα σε κάποιον που αγοράζει περιστασιακά τη συλλογή, αλλά και πάλι θεωρώ πως η σειρά χρειάζεται τέτοιες επιλογές με τελείως διαφορετικές, weird ιστορίες και χαρακτήρες που δεν έχουμε δει στα ελληνικά.

  • Like 11
Link to comment
Share on other sites

On 23/12/2020 στο 3:00 ΠΜ, Indian είπε:

Η αρχή της υπόθεσης δεν μας παρέχει πολλές πληροφορίες για το πώς βρέθηκαν οι πρωταγωνιστές σε αυτή την κατάσταση, αλλά από τα συμφραζόμενα που υπάρχουν, μπαίνουμε εύκολα και γρήγορα στο νόημα. Μιας και δεν έχω διαβάσει όλο το έργο, δεν μπορώ να ξέρω αν θα πάρουμε αυτές τις απαντήσεις στην συνέχεια. Η ιδέα μού έφερε στο μυαλό κάτι από το "The Walking Dead". Τότε που η σειρά ξεκίνησε με μυστήριο, καθώς διερωτόμασταν πώς και μεταμορφώθηκαν όλοι σε ζόμπι κι όσο περνούν τα χρόνια, το ενδιαφέρον έφευγε από αυτή την απορία κι επικεντρωνόταν στην μάχη των πρωταγωνιστών με τους απέθαντους, αλλά και μεταξύ τους. :P Η πλοκή δίνει πολύ γρήγορα αυτό που ήθελε κάθε μικρός αναγνώστης της δεκαετίας του '80, δηλαδή απόλυτη δράση, με κορυφαίες σκηνές, καθώς κι ανατροπές (αφού πρώτα γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις).

 

Να σου δώσω εγώ δυο πληροφορίες, μιας και μπήκες στη διαδικασία να το ξεκινήσεις από κάποια tie-ins που είχαν εκδοθεί τόσο στις εκδόσεις "Kabanas" όσο και στις "Μαμούθ Comix" αργότερα, όπως τα θυμάμαι στο περίπου.

 

Spoiler

Για να φτάσουν στο σημείο να απαχθούν απ' τον Beyonder, αυτό συνέβη σιγά σιγά στις σειρές της εκδοτικής που συμμετέχουν αυτοί οι ήρωες. Διάβαζες π.χ. ένα τεύχος "The Incredible Hulk" κι αφού τελειώνει η περιπέτεια, αυτός έχεις με ένα τελευταίο του μεγάλο άλμα καταλήξει κοντά σε ένα πάρκο, όπου σαν κάτι τον "καλούσε" και αισθανόταν ότι έπρεπε να πάει προς το πάρκο. Εκεί ξαφνικά είδα ένα τεράστιο κτήριο μέσα με μία είσοδο που τον "τραβούσε" να προχωρήσει να δει τι γίνεται και ξαφνικά εξαφανίζεται και τελειώνει το τεύχος. Στο "The Amazing Spider-Man" αντίστοιχα, τελειώνει μια περιπέτεια που είχε και ξαφνικά αρχίζει η αραχνοαίσθηση να του "βαράει" δυνατά, όπου τον οδηγεί στο ίδιο πάρκο, προχωράει, βλέπει ένα κτίσμα κι εκεί που πάει να μπει μέσα, ξάφνου εξαφανίζεται. Στη σειρά της "Μαμούθ Comix" τώρα, "The Uncanny X-Men", στα μέσα περίπου της ιστορίας, εκεί που προπονείται ο Ξαβιέ με μπάρες να πολεμάει να σηκώσει τα πόδια του, μιας και έχει το γνωστό πρόβλημα αναπηρίας, ξάφνου εκεί που κρατάει τις μπάρες σφαδάζει στον πόνο και πέφτει κάτω ιδρωμένος. Εκεί δείχνει να σκέφτεται ότι κάποια ξένη τηλεπαθητική πανίσχυρη δύναμη τον είχε προσεγγίσει, αλλά δεν επρόκειτο για επίθεση, παρά ήταν "απλώς" διερευνητικού τύπου και έτσι κάλεσε τους X-Men που βρίσκονταν εκτός έπαυλης για να τους πει που εντόπισε το κύμα αυτό τηλεπαθητικής ενέργειας ώστε να πάνε να το διερευνήσουν. Πήγαν, βρήκαν ένα κτίσμα κι εκεί που πήγαν να περάσουν την πύλη (ήταν ψηλό και φαινόταν στρογγυλό, τύπου ρωμαϊκής αρένας με είσοδο πλατιά και με βάθος, σαν να μπαίνουν σε τούνελ, αλλά κάθε σκιτσογράφος το έκανε με τον τρόπο του και θυμάμαι πως φαινόταν λίγο διαφορετική η είσοδος σε κάθε σειρά) εξαφανίστηκαν ομαδικώς! Για τους Εκδικητές δε θυμάμαι να είχα δει πως πήγαν, ούτε ο Ξαβιέ μετέπειτα, αλλά όσον αφορά τους ήρωες, είχε ο καθένας με τον τρόπο του ένα "κάλεσμα" και έφτασε σε αυτό το κτήριο, που την προηγούμενη μέρα δεν υπήρχε εκεί. Σε ότι αφορά τα ελληνικά κόμικς τουλάχιστον, δε θυμάμαι να είχα διαβάσει κάποια άλλη πληροφορία. Ξαφνικά ξεκινούν εκεί που τους βλέπουμε να αναρωτιόνται που οδηγούνται, να υλοποιείται η "αρένα" τους από διάφορα κομμάτια ενός ολόκληρου γαλαξία και όλο αυτό για πείραμα. Για να ικανοποιήσει την περιέργειά του κάποιος που ποτέ στο παρελθόν δε μπορούσε να εισχωρήσει σε αυτό το επίπεδο της ύπαρξης (στο γνωστό πολυσύμπαν), διότι δεν του το επέτρεπε η φυσιολογία του. Πάνε πολλά χρόνια και δε θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια και αν έχει περισσότερο inside info το 1ο "Secret Wars" που εκδίδεται τώρα, οπότε ας έρθει κι ας τελειώσει με το καλό το 2ο μέρος και ξανακουβεντιάζουμε εάν υπάρχουν απορίες (και σ' ενδιαφέρει να τις μάθεις, φυσικά)!

 

Φλυαρώ αλλά νομίζω πως σου δίνω μια κάποια εικόνα στο πως ξεκίνησε όλο. Πληροφορίες για τον Beyonder δε δίδονται εσκεμμένα για να υπάρχει και μυστήριο στους αναγνώστες. Όσο περνάν τα χρόνια μαθαίνουμε ολοένα και περισσότερα για το τι είδους πλάσμα είναι αυτός, τι είναι στην πραγματικότητα, πως δημιουργήθηκε και με ποιον τρόπο "φτάνει" σχεδόν μέχρι στις μέρες μας. :)

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

16 λεπτά πριν, nikolas12 είπε:

Τόμος 18: Captain Britain - Ένας Αλλόκοτος Κόσμος

 

Captain-Britain-by-Alan-Moore-and-Alan-Davis-omnibus.jpg

 

Αυτόν τον τόμο τον είχα καιρό στο ράφι και για κάποιο λόγο ενώ ήταν του Alan Moore που έχει γράψει το αγαπημένο μου κόμικ, δεν τον είχα ανοίξει ακόμα. Είπα λοιπόν να τον ξεκινήσω, έχοντας δει εδώ ανάμεικτες κριτικές είτε διθυραμβικές είτε απογοητευμένες. Κατ' αρχάς χαίρομαι γιατί δεν έχω ξαναδιαβάσει ιστορία του Captain Britain, οπότε πάντα μου αρέσει η πρώτη επαφή με νέους ήρωες. Από εκεί και πέρα δε μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Η ιστορία έχει αρκετά σουρεαλιστικά στοιχεία και το σχέδιο του Davis μας ωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση, ωραία καρέ που παραπέμπουν στη βρετανική νοοτροπία και τεχνοτροπία του 2000AD και γενικότερα σε μια άλλη εποχή.

 

26309013._SY540_.jpg

 

Με την ιστορία παρ' όλα αυτά δεν ενθουσιάστηκα. Αρχικά έψαξα αρκετά προκειμένου να καταλάβω τι ακριβώς έχει γίνει. Το A Crooked World είναι μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου storyline, το οποίο ξεκίνησε με συγγραφέα τον Dave Thorpe και μετά πέρασε στον Moore. Το εισαγωγικό που μας λέει τι έχει συμβεί στο πριν είναι ουσιαστικά όλη η ιστορία που είχε γράψει ο Thorpe. Συνεχίζοντας την έρευνα, κατάλαβα ότι για να νιώσεις 100% την ιστορία πρέπει να έχεις διαβάσει και τι έχει γίνει πριν και να έχεις μια γενικότερη επαφή με Captain Britain. Αρκετοί χαρακτήρες είχαν συγκεκριμένη συμπεριφορά που σαν αναγνώστης που πιάνεις τόμο πρώτη φορά δε μπορείς να κατανοήσεις, ενώ για πολλούς δε μας είχε γίνει μια αναλυτική επεξήγηση ποιος είναι και τι δυνάμεις έχει. Γενικότερα ούτε η ροή μου άρεσε, ούτε το pacing, ήταν ανά σημεία πολύ αργό και ξαφνικά γινόταν πολύ γρήγορο, αλλάζαμε συνεχώς τοποθεσίες και νέα πρόσωπα εμφανιζόντουσαν και εξαφανιζόντουσαν.

 

3865821-6682589313-madji.jpg

 

Γενικά δεν ενθουσιάστηκα από το σενάριο του Moore, όσο κι αν τον αγαπάω, αλλά το σχέδιο του Davis το βρήκα αρκετά καλό. Γενικά επειδή δεν ενθουσιάστηκα τόσο, δε θα κάνω και το κλασικό εκτενές αφιέρωμα, γιατί δεν έχω πολλά να πω. Δεν είναι τόμος που θα πρότεινα σε κάποιον που αγοράζει περιστασιακά τη συλλογή, αλλά και πάλι θεωρώ πως η σειρά χρειάζεται τέτοιες επιλογές με τελείως διαφορετικές, weird ιστορίες και χαρακτήρες που δεν έχουμε δει στα ελληνικά.

 

Δεν ξέρω,η ροή μου φάνηκε πολύ καλή ως αναγνώστης πρώτης επαφής με τον χαρακτήρα και την ιστορία.Είναι βουνό μέχρι το τρίτο τευχάκι αν θυμάμαι καλά αλλά μετά κυλάει πολύ καλά.  

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

On 26/12/2020 στο 4:37 ΜΜ, Kurdy Malloy είπε:

Η μόνη παρατήρηση που έχω να κάνω για τον τόμο 34 είναι ότι ο αμερικάνικος πατερναλισμός μέσα στο κόμικ πραγματικά ξεπερνάει κάθε όριο. Οι άνθρωποι έχουν δουλειά, παιδεία, υγεία, ασφάλεια αλλά δεν έχουν "ελευθερία". Και ποιος και πως ορίζει αυτή την ελευθερία που δεν είχαν οι κακόμοιροι ανατολικοευρωπαίοι δεν μπαίνει κάποιος στον κόπο να μας εξηγήσει.

 

Μου έχει βγάλει το μάτι και εμένα το συγκεκριμένο θέμα. Η Αμερικάνικη λογική του "Θα σου κάνω εισβολή για να σε σώσω τυχερούλη" σε όλο της το μεγαλείο. Μας δείξανε όμως ένα μπουντρούμι και -μα τι σύμπτωση- πυρηνικά για να δείξουν το ορθό του πράγματος!! :minigun:

Πέραν αυτού όμως εξαιρετικός τόμος. Εξαιρετικός. Καιρό είχα να διαβάσω κάτι τόσο καλό. Το πακετάκι των FF λοιπόν είναι από τα πιο δυνατά!

Edited by Manitou
  • Like 7
  • Funny 1
Link to comment
Share on other sites

Ο τόμος 35 κυκλοφόρησε και το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του προστέθηκαν στη βάση! Captain America με πέντε διαφορετικές ιστορίες και λίγο που τον ξεφύλλισα στο εσωτερικό φαίνεται φανταστικός!

 

MARVELGRAPHICNOVELS_0035.jpg  MARVELGRAPHICNOVELS_0035z.jpg

 

Όπως ξέρουμε εδώ και καιρό, ο τόμος 36 είναι η συνέχεια του Secret Wars. Περισσότερη κουβεντούλα στην κρυστάλλινη σφαίρα.

 

img20201230_10000021.jpg

  • Like 17
  • Thanks 2
Link to comment
Share on other sites

On 27/12/2020 στο 6:10 ΜΜ, nikolas12 είπε:

Τόμος 18: Captain Britain - Ένας Αλλόκοτος Κόσμος

 

Captain-Britain-by-Alan-Moore-and-Alan-Davis-omnibus.jpg

 

Αυτόν τον τόμο τον είχα καιρό στο ράφι και για κάποιο λόγο ενώ ήταν του Alan Moore που έχει γράψει το αγαπημένο μου κόμικ, δεν τον είχα ανοίξει ακόμα. Είπα λοιπόν να τον ξεκινήσω, έχοντας δει εδώ ανάμεικτες κριτικές είτε διθυραμβικές είτε απογοητευμένες. Κατ' αρχάς χαίρομαι γιατί δεν έχω ξαναδιαβάσει ιστορία του Captain Britain, οπότε πάντα μου αρέσει η πρώτη επαφή με νέους ήρωες. Από εκεί και πέρα δε μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Η ιστορία έχει αρκετά σουρεαλιστικά στοιχεία και το σχέδιο του Davis μας ωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση, ωραία καρέ που παραπέμπουν στη βρετανική νοοτροπία και τεχνοτροπία του 2000AD και γενικότερα σε μια άλλη εποχή.

 

26309013._SY540_.jpg

 

Με την ιστορία παρ' όλα αυτά δεν ενθουσιάστηκα. Αρχικά έψαξα αρκετά προκειμένου να καταλάβω τι ακριβώς έχει γίνει. Το A Crooked World είναι μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου storyline, το οποίο ξεκίνησε με συγγραφέα τον Dave Thorpe και μετά πέρασε στον Moore. Το εισαγωγικό που μας λέει τι έχει συμβεί στο πριν είναι ουσιαστικά όλη η ιστορία που είχε γράψει ο Thorpe. Συνεχίζοντας την έρευνα, κατάλαβα ότι για να νιώσεις 100% την ιστορία πρέπει να έχεις διαβάσει και τι έχει γίνει πριν και να έχεις μια γενικότερη επαφή με Captain Britain. Αρκετοί χαρακτήρες είχαν συγκεκριμένη συμπεριφορά που σαν αναγνώστης που πιάνεις τόμο πρώτη φορά δε μπορείς να κατανοήσεις, ενώ για πολλούς δε μας είχε γίνει μια αναλυτική επεξήγηση ποιος είναι και τι δυνάμεις έχει. Γενικότερα ούτε η ροή μου άρεσε, ούτε το pacing, ήταν ανά σημεία πολύ αργό και ξαφνικά γινόταν πολύ γρήγορο, αλλάζαμε συνεχώς τοποθεσίες και νέα πρόσωπα εμφανιζόντουσαν και εξαφανιζόντουσαν.

 

3865821-6682589313-madji.jpg

 

Γενικά δεν ενθουσιάστηκα από το σενάριο του Moore, όσο κι αν τον αγαπάω, αλλά το σχέδιο του Davis το βρήκα αρκετά καλό. Γενικά επειδή δεν ενθουσιάστηκα τόσο, δε θα κάνω και το κλασικό εκτενές αφιέρωμα, γιατί δεν έχω πολλά να πω. Δεν είναι τόμος που θα πρότεινα σε κάποιον που αγοράζει περιστασιακά τη συλλογή, αλλά και πάλι θεωρώ πως η σειρά χρειάζεται τέτοιες επιλογές με τελείως διαφορετικές, weird ιστορίες και χαρακτήρες που δεν έχουμε δει στα ελληνικά.

Πολλά σουρεαλιστικά στοιχεία όντως... Προσωπικά στην αρχή δεν ξετρελάθηκα καθότι μου φάνηκε λίγο αργό σαν πλοκή. Ίσως βέβαια να φταίω και εγώ διότι δεν το διάβασα μονοκοπανιά που συνήθως κάνω. Στην συνέχεια πάντως με κέρδισε η πλοκή του. Το καταλάβαινες σε όλο το πλάτος του ότι είναι Made in Britain από το σχέδιο και την ιστορία. Πολύ καλό. Ελπίζω μελλοντικά να δούμε και άλλα τέτοια.

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

On 28/10/2020 στο 3:45 ΠΜ, kaneda είπε:

Διαβάστηκε και ο τόμος του Πάνισερ και έχουμε και λέμε (κλασσικά παρακάτω ακολουθούν σπόιλερ).

 

Ο Πάνισερ έπειτα από το τέλος μίας αποστολής, ή για την ακρίβεια μετά από την παραίτησή του από μία αποστολή που του είχε ανατεθεί, αποφασίζει να επιστρέψει στην Νέα Υόρκη και να τα βάλει με μία από τις μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται εκεί, την οικογένεια Νιούτσι.

 

Πολύ καλό σενάριο με δράση και ένταση, με πολλά πιστολίδια και αίμα, με την συνέχεια του δεύτερου μέρους να είναι πολλά υποσχόμενη. Παρότι ο τόμος είχε σε χορταστικό βαθμό τα παραπάνω, από την ιστορία δεν έλλειπαν και κάποιες πολύ εύστοχες κωμικές ατάκες (η αφεντικίνα Νιούτσι όταν βρίσκεται στο νοσοκομείο και διατάζει διαδοχικά τους μπράβους τις να σκοτώσουν τον ξάδερφό της) και καταστάσεις (οι αστυνομικοί όταν παραμονεύουν έξω από το σπίτι των Νιούτσι και παίζουν ένα παιχνίδι για να περάσει η ώρα), ελαφρύνοντας για λίγο την ιστορία, μέχρι φυσικά να ξανά ξεκινήσουν και πάλι τα πιστολίδια. Επίσης η υπο-πλοκή με τους αστυνόμους που τους ανέθεσαν να συλλάβουν τον Φρανκ, καθώς και η εμφάνιση τριών ανθρώπων που εμπνεύστηκαν από αυτόν και αποφασίσαν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους και να αποδώσουν από μόνοι τους δικαιοσύνη, ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και αφήνει ένα παραθυράκι περιέργειας για την συνέχεια.

 

Ειδική αναφορά πρέπει να κάνω στον Έννις για τον υπέροχο τρόπο που απέδωσε τον Πάνισερ. Αν και ο Λουπόι στην εισαγωγή είπε να μην περιμένουμε ηθικές αναζητήσεις ή ανάλυση της φιλοσοφίας του ήρωα, ωστόσο υπήρξε μία σκηνή όπου δίνεται στον αναγνώστη η δυνατότητα να κατανοήσει ως ένα βαθμό το σκεπτικό του Φρανκ. Φυσικά αναφέρομαι στο τρίτο τεύχος και στα καρέ με τον Νταρντέβιλ. Το μόνο που έχω να πω είναι πως όταν είδα την συγκεκριμένη σκηνή και διάβασα τα λόγια που λέει ο Πάνισερ στον Νταρντέβιλ, λίγο πριν ο πρώτος εκτελέσει έναν από την οικογένεια Νιούτσι, σηκώθηκα και πανηγύριζα σαν τρελός από το σοκ και από την έκβαση της κατάστασης.

 

Τέλος το σχέδιο του Ντίλλον ήταν πολύ όμορφο και δεν με ενόχλησε που αυτό ήταν διαφορετικό με αυτό των εξωφύλλων. Φαντάζομαι πως αν το σχέδιο ήταν όπως αυτό των εξωφύλλων, το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα ακόμα πιο καλό. Ωστόσο αυτό δεν με χάλασε καθόλου, ίσα-ίσα που μου άρεσε κιόλας, με τις πιο απλές γραμμές στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, αλλά και με την χρησιμοποίηση κυρίως του μαύρου και του κόκκινου χρώματος στο φόντο.

 

Συμπερασματικά ένας πάρα πολύ καλός τόμος, ο οποίος απευθύνεται σε ένα πιο ενήλικο κοινό (κυρίως λόγω του πιο "ωμού" σχεδίου του), με τον Φρανκ να πρέπει να υποστεί τις συνέπειες μίας επιλογής του. Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ του Πάνισερ και της οικογένειας Νιούτσι καλά κρατεί, με την δεύτερη να φαίνεται αποφασισμένη να προχωρήσει σε αντίποινα στο δεύτερο μέρος. Βαθμολογία: 9/10.

 

Κριτική για το δεύτερο μέρος του Πάνισερ: Η Επιστροφή με σπόιλερ.

 

Η συνέχεια της ιστορίας της βεντέτας του Πάνισερ με την οικογένεια Νιούτσι φτάνει στο αποκορύφωμά της. Από την μία ο Φρανκ προσπαθεί να αναρρώσει από τα βαριά τραύματα που κονόμησε από το τελευταίο του πιστολίδι με τους κυνηγούς επικηρυγμένων, και από την άλλη η μαμά Νιούτσι καλεί σε μία απέλπιδα προσπάθεια τον εκτελεστή γνωστό ως ο Ρώσος προκειμένου να απαλλαγεί μία και καλή από τον Φρανκ. Επιπλέον το αστυνομικό δίδυμο Σόουπ-Ριχτχόφεν συνεχίζει τις παρακολουθήσεις του περιμένοντας την ευκαιρία του για να δράσει, καθώς επίσης και οι αυτόκλητοι εκδικητές που παρουσιάστηκαν στο πρώτο μέρος, όταν μαθαίνει ο ένας για τις δράσεις του άλλου, αποφασίζουν να συνεργαστούν και να το παίξουν Εκδικητές, αποσκοπώντας στο να γίνει ο Πάνισερ ο αρχηγός που θα τους καθοδηγήσει σε αυτήν την "σταυροφορία" τους.

 

Δεν έχω να προσθέσω κάτι διαφορετικό από αυτά που ανέφερα στην κριτική για το πρώτο μέρος όσο αφορά το σενάριο και το σχέδιο. Η ιστορία κυλάει νεράκι με τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα χωρίς πολλά-πολλά, με κάποιους από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες από το πρώτο μέρος να αναπτύσσονται λίγο περισσότερο. Ο Φρανκ στάθηκε στο ύψος του σαν χαρακτήρας και η μαμά Νιούτσι όσο περνούσαν τα τεύχη γινόταν ολοένα και πιο παράφρων. Το δίδυμο των αστυνομικών, με εμφανή μικρότερο ρόλο στο δεύτερο μέρος, ήταν το λιγότερο ενδιαφέρον story arc. Από την άλλη οι αυτόκλητοι εκδικητές, παρόλο που σε ένα κάπως πιο "σοβαρό" κόμιξ μπορεί να μην συνεργάζονταν ποτέ (το χάσμα μεταξύ του Κύριου Εκδικητή και του Ελίτ δεν πρόκεται να γεφυρωθεί ή να προσπαραστεί για οποιονδήποτε λόγο, όσους παπάδες και να έχουν στην μέση), δίνουν όμως σημαντικές ανάσες στην ανάγνωση της ιστορίας, αλλά και κάποιες χιουμοριστικές ατάκες όταν μιλάνε για τις ιδεολογικές τους διαφορές. Τέλος όσο αφορά το σχέδιο, αυτό συνεχίζει για κάποιον ανεξήγητο - μέχρι στιγμής - λόγο να μου αρέσει.

 

Συμπερασματικά το ιδανικό τέλος της ιστορίας με τον Φρανκ να κλείνει τα ανοιχτά μέτωπα που είχε ανοίξει στο πρώτο μέρος και να ετοιμάζεται παράλληλα να ανοίξει νέα κάπου αλλού. Τα καρέ της μάχης του Πάνισερ με το Ρώσο θα μείνουν στην μνήμη του αναγνώστη για πολύ καιρό. Βαθμολογία: 9/10.

 

Υ.Γ.: Στην σκηνή στο τελεταίο τεύχος που ο Σόουπ λαμβάνει μία καρτ ποστάλ από την Μόλι, για όποιον δεν κατάλαβε, το Υ.Γ. που του γράφει αναφέρεται σε μία ταινία γουέστερν με πρωταγωνιστή τον Κλιντ Ίστγουντ. Στην συνέχεια η πρώτη πρόταση που λέει αυτός (αν δείτε στον αστερίσκο από κάτω) είναι μία άλλη ταινία, συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο το παιχνίδι τους (να βρίσκουν ταινίες που το πρώτο γράμμα τους να ξεκινάει από το τελευταίο γράμμα της ταινίας που είχε πει προηγουμένως ο άλλος).

Edited by kaneda
  • Like 10
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Αφού ολοκληρώθηκε η ανάγνωση του τόμου- σφηνάκι #35, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πραγματεύεται ένα αρκετά βαρύ θέμα με έναν σχετικά εύπεπτο τρόπο, όπως αρμόζει σε ένα κόμικ. Συγκεκριμένα, η ιστορία σπάσει σε 5 τευχάκια, ένα για κάθε στάδιο του πένθους, καθώς επίσης σε κάθε στάδιο πένθους χρησιμοποιείται διαφορετικός κεντρικός ήρωας σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεσή του. Για παράδειγμα στο τεύχος με θεματικό πυρήνα την κατάθλιψη, πρωταγωνιστεί ο αραχνάκιας, στον οποίο απολαμβάνουμε φοβερά δισέλιδα καρέ που χάζευα για δευτερόλεπτα. Συνοπτικά, τον απόλαυσα, και χωρίς να είμαι φανατικός συλλέκτης υπερηρωικών έμαθα αρκετά και για το background του Κάπτεν αλλά και για τον κάθε υπερήρωα που συναντάμε ανά τεύχος. Ο συγκεκριμένος τόμος έρχεται και δένει κατά την γνώμη μου με τους τόμους Winter Soldier και Εκτός Χρόνου, με αποτέλεσμα ένας νέος αναγνώστης να αποκτά μία σφαιρική γνώση για το τι εστί Κάπτεν Αμέρικα. 

 

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

~ Τόμος 34 ~ Fantastic Four ~Απόλυτη Δράση ~

 

Διάβασα τη συνέχεια χωρίς να θυμάμαι πολλά πράγματα μιας και δεν μπήκα στον κόπο να ξαναδιαβάσω το Α΄ μέρος. 

Δε μου φάνηκε και πολύ απαραίτητο είναι η αλήθεια.

Η προσέγγιση του Ριντ και πως τον παρουσίασε μου άρεσε, αν και μου φάνηκε στην αρχή κάπως ιδιαίτερη και ξένη ως προς αυτό που ξέρω. Βέβαια όπως αποδείχθηκε είχε τους λόγους του.

(Η όλη ιστορία μου θύμισε ένα άλλο σύμπαν σε what if? μορφή.)

Ενώ βρήκα όλη την ιστορία συμπαθητική, τα τελευταία 2 τεύχη δεν μου άρεσαν με αποκορύφωμα το τέλος του τελευταίου #511. Μπορεί να κλείνουν το μάτι σε παλαιότερους αναγνώστες αλλά μου φάνηκε σαν να μην ήξεραν πως θα κλείσουν την ιστορία εκεί που την έφτασαν.

 

 

ΥΓ. Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με υγεία!

  • Like 11
Link to comment
Share on other sites

17 λεπτά πριν, Pilgrim είπε:

~ Τόμος 34 ~ Fantastic Four ~Απόλυτη Δράση ~

 

Ενώ βρήκα όλη την ιστορία συμπαθητική, τα τελευταία 2 τεύχη δεν μου άρεσαν με αποκορύφωμα το τέλος του τελευταίου #511. Μπορεί να κλείνουν το μάτι σε παλαιότερους αναγνώστες αλλά μου φάνηκε σαν να μην ήξεραν πως θα κλείσουν την ιστορία εκεί που την έφτασαν.

 

 

ΥΓ. Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με υγεία!

Κι έμενα με το ζόρι διάβασα τα τελευταία 2 τεύχη. Σαν έβρισκα αντιπαθητική τη οικογένεια επειδή δεν δέχονται έναν θάνατο και προσπαθούν να παρεμβαίνουν στα συμπαντικά μυστήρια για τους εγωιστικούς λογούς του καθένα. Ειδικά το τέλος πολύ βλακώδης.

 

Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη!

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

~ Τόμος 32 ~ Astonishing X-Men ~Κίνδυνος ~

 

Η ιστορία είχε αρκετό ενδιαφέρον με τον εχθρό τελικά να αποκαλύπτεται. Ωραίος τόμος με όμορφο σχέδιο. Στην τελευταία σελίδα δεν κατάλαβα τι έγινε και ποιοι ήταν αυτοί.

 (Πάλι καλά που διάβασε  κάποιο προηγούμενο ποστ :))

H εχθρός έχει εμφανιστεί και παλαιότερα? γιατί έχω την αίσθηση ότι την έβλεπα σε αυτοκόλλητα της παιδικής μου ηλικίας..

(Με λίγο ψάξιμο η απάντηση είναι όχι αλλά γιατί βιώνω deja vu? ):thinking:

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

1 λεπτό πριν, Pilgrim είπε:

~ Τόμος 32 ~ Astonishing X-Men ~Κίνδυνος ~

 

Η ιστορία είχε αρκετό ενδιαφέρον με τον εχθρό τελικά να αποκαλύπτεται. Ωραίος τόμος με όμορφο σχέδιο. Στην τελευταία σελίδα δεν κατάλαβα τι έγινε και ποιοι ήταν αυτοί.

 (Πάλι καλά που διάβασε  κάποιο προηγούμενο ποστ :))

H εχθρός έχει εμφανιστεί και παλαιότερα? γιατί έχω την αίσθηση ότι την έβλεπα σε αυτοκόλλητα της παιδικής μου ηλικίας..

(Με λίγο ψάξιμο η απάντηση είναι όχι αλλά γιατί βιώνω deja vu? ):thinking:

 

Μοιάζει λίγο με την Alice από τις ταινίες Transformers του Michael Bay:

Aa190_65.thumb.jpg.478efff22c976ab5e09fec9cce5526fc.jpg

 

  • Like 4
Link to comment
Share on other sites

Ειδικά αυτή εδώ ..image.thumb.png.a0ff35dc6bb9b377a4ae6c03e33c9f36.png

 

Δεν είναι από τις ταινίες Transformers. Ίσως από τη σειρά κινούμενων σχεδίων. Μιλάμε για τόσο παλιά :)

  • Like 4
Link to comment
Share on other sites

Διάβασα και εγώ την ιστορία των F4. Κατάρχας να πω ότι το σχέδιο ήταν φανταστικό. Σε συνδυασμό με τα χρώματα και την ποιότητα εκτύπωσης έδωσαν ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. 

Όμως...Μέχρι ένα σημείο η ιστορία ήταν φοβερή.

Το τέλος ήταν ...πώς να το πω κομψά...γελοίο τουλάχιστον (φαντάσου να μην ήμουν κομψός) :lol:

Καταλαβαίνω ότι θέλουν να βγάζουν πολλές ιστορίες για τους ήρωες τους. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να βάζουν και κάποια πρωτοτυπία κάθε φορά. Όμως αυτό το πράγμα με τους σκληρούς θανάτους και τις γελοίες αναστάσεις με ξεπερνάει.

Τον τόμο τον απόλαυσα όσο λίγους από αυτούς που έχω πάρει (πλέον έχω πάρει καμία 20αρια τόμους). Όμως το τέλος με έκανε να ξαναματαγελάσω με την (πολλές φορές χρησιμοποιημενη) ατάκα "ε ας διαβάσουμε κανένα υπερηρωικο για να διαβάσουμε κανένα σοβαρό κόμικ".:lol:

Edited by Manitou
  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Για το F4,προς τιμήν αυτής της κοπέλας:

 

Εμένα μου άρεσε!

  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

~ Τόμος 33 ~ The Punisher ~Η επιστροφή, μέρος δεύτερο ~

 

Άλλος ένας τόμος που κλείνει αρχική πλοκή.

Συνεχίζεται η γρήγορη ροή που είδαμε και στο πρώτο μέρος, με αρκετή δράση και βία.

Η ιστορία συνεχίζει να έχει ενδιαφέρον και όποιος διάβασε την αρχή οφείλει να το συνεχίσει ως το τέλος! Δεν θα απογοητευτεί.

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.