Jump to content

kaneda

Members
  • Content Count

    152
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

kaneda last won the day on February 14

kaneda had the most liked content!

Community Reputation

953 Good

1 Follower

About kaneda

  • Rank
    Ακόμα στο εξώφυλλο
  • Birthday 03/01/1996

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

924 profile views
  1. Και τώρα ένα ποστ εκτός τόπου και χρόνου. Έτσι ακριβώς. Η δεύτερη Spider-Woman είναι η Julia Carpenter που γνωρίσαμε στον 36ο τόμο της συλλογής, η στολή της οποίας εμπνεύστηκε υποσυνείδητα ο Spider-Man όταν απέκτησε την συμβιωτική στολή του για πρώτη φορά. Η τρίτη κατά σειρά Spider-Woman είναι η Mattie Franklin την οποία η Μάρβελ "θέλει να ξεχάσουμε". Η Silk αποτελεί άλλη μία εκδοχή της Spider-Woman, της οποίας οι δυνάμεις (διαθέτει οργανικό ιστό) προέρχονται από την ίδια αράχνη που δάγκωσε τον Πίτερ. Επίσης η Mayday Parker (κόρη του Πίτερ και της Μέρι Τζέιν) είναι η Spider-Girl του MC2 σύμπαντος (μελλοντικό εναλλακτικό ουτοπικό σύμπαν) και η Anya Corazon είναι η Spider-Girl του "τωρινού" βασικού 616 σύμπαντος.
  2. Κριτική για τον τόμο Θορ: Ο Τελευταίος Βίκινγκ, με ελαφρά σπόιλερ. Η ιστορία χωρίζεται σε δύο μέρη με το πρώτο μισό (τα τέσσερα πρώτα τεύχη) να έχει να κάνει με την συνάντηση, την μονομαχία (ως αντίπαλοι), την συμφιλίωση και ξανά την μονομαχία (ως ομάδα) του Θορ με τον (εκδοτικά τότε πρωτοεμφανιζόμενο) εξωγήινο Μπέτα Ρέι Μπιλ, και το δεύτερο μισό (τα τρία τελευταία τεύχη) με την μονομαχία μέχρι τελικής πτώσεως του Θορ και του δράκου Φαφνίρ στην πόλη της Νέας Υόρκης. Επίσης στην μάχη με τον δράκο, ο Θορ θα δεχτεί την βοήθεια του Τελευταίου των Μοϊκανών Βίκινγκ, του Έιλιφ, ο οποίος θα αποδείξει ότι η ηλικία δεν επηρεάζει το πάθος και την θέληση για ζωή. Ο Σάιμονσον σε αυτην την ιστορία γράφει, σχεδιάζει καθώς και χρωματίζει (σε κάποια τεύχη), με τρόπο φανταστικό. Γενικά, φαντάζομαι το πόσο δύσκολο πρέπει να είναι και η συγγραφή και η σχεδίαση μίας ιστορίας από έναν μόνο καλλιτέχνη (ο άνθρωπος το έκανε αυτό για 30 περίπου τεύχη), του οποίου το συνολικό αποτέλεσμα είναι το λιγότερο πάρα πολύ καλό. Λίγα είναι τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό. Ο Φρανκ Μίλλερ (Νταρντέβιλ) και ο Μπάρι Γουίνζορ-Σμιθ (Όπλο Χ) είναι κάποια από τα ονόματα αυτά. Πλέον και το όνομα του Γουόλτερ Σάιμονσον συγκαταλέγεται μαζί με αυτά των δύο προαναφερθέντων καλλιτεχνών. Η ιστορία δεν αφήνει το αναγνώστη σε ησυχία, καθώς οι μάχες είναι μεγάλες και χορταστικές. Πέρα από τις πολλές μάχες όμως ο τόμος ξεχωρίζει και για τις λίγες και λιτές αναφορές του αφηγητή στα δρώμενα της ιστορίας, πράγμα σπάνιο για κόμιξ εκείνης της εποχής. Αντίθετα οι μακρόσυρτοι διάλογοι και μονόλογοι των χαρακτήρων υπάρχουν σχεδόν σε όλο τον τόμο, όπως επίσης και οι βαρύγδουπες δηλώσεις του Θορ και των υπολοίπων Ασγκαρντιανών. Όσο αφορά το σχέδιο, όντως αυτό δεν θύμιζε και πολύ '80s έχοντας κάτι το απροσδιόριστο που το καθιστά ιδιαίτερο. Ίσως το γεγονός του επαναχρωματισμού που αναφέρει ο Λουπόι στην εισαγωγή να ευθύνεται για αυτό. Γενικά όμως, κάποια στοιχεία μου άρεσαν, ενώ κάποια άλλα όχι και τόσο. Για παράδειγμα, σε ορισμένα (λίγα) σημεία δεν μου άρεσε ο σχεδιασμός των προσώπων (ιδιαίτερα σε κάποια κοντινά πλάνα), αλλά από την άλλη μου άρεσαν πολύ τα απανωτά καρέ των μαχών. Τέλος, θα πρέπει να αναφέρω και το καρέ διαμαντάκι του τεύχους #341, που δείχνει την "αποπλάνηση" της Λόρελεϊ από τον δράκο, όπως επίσης και το απίστευτα ξεκαρδιστικό καμέο δύο χαρακτήρων, όχι της Μάρβελ, που εμφανίζονται στο ίδιο τεύχος. Συμπερασματικά ένας τόμος '80s ο οποίος δεν θυμίζει και πολύ '80s, με τον Θορ να έρχεται αντιμέτωπος με νέους και παλιούς χαρακτήρες. Καθ' όλη την διάρκεια της ιστορίας, στο παρασκήνιο ένας μυστηριώδης κακός φαίνεται να ετοιμάζεται να προκαλέσει πολλά προβλήματα στο κοντινό μέλλον, όπως επίσης και η Λόρελεϊ υπό τις οδηγίες του Λόκι που θα προσπαθήσει για τους δικούς της σκοπούς να κατακτήσει τον Θεό του Κεραυνού. Ο δρόμος για την Βαλχάλλα συνεχίζεται. Βαθμολογία: 9/10. Υ.Γ.1: Η Λόρελεϊ είναι η μικρή αδερφή της Γητεύτρας, την οποία γνωρίσαμε στην ιστορία των Μυστικών Πολέμων (τόμοι 30 και 36 της συλλογής). Μάλιστα στο τεύχος #338, στο σημείο που ο Λόκι αναφέρεται σε κάποια μάγισσα ("Θα πετύχεις εκεί που η αδερφή σου η Μάγισσα απέτυχε"), εννοεί την Γητεύτρα (στο αγγλικό κείμενο η λέξη "Μάγισσα" αποδίδεται ως "Enchantress"). Απλά στους Μυστικούς Πολέμους η ίδια λέξη αποδόθηκε ως "Γητεύτρα" αντί για "Μάγισσα". Επειδή η συγκεκριμένη χαρακτήρας δεν είναι και πολύ γνωστή, λογικό είναι ο κάθε μεταφραστής να αποδίδει το όνομά της στα ελληνικά με την λέξη που πιστεύει ότι ταιριάζει καλύτερα. Παρόλα αυτά, εννοείται ότι η ελληνική μετάφραση (όλων των τόμων) είναι άψογη. Υ.Γ.2: Επίσης στο τέυχος #339 το σφυρί Θυελλοθραύστης (Stormbreaker), που βλέπουμε να κάνει την πρώτη του εμφάνιση, πρόκειται για το ίδιο όπλο που φτιάχνει ο Θορ στην ταινία Avengers: Infinity War.
  3. Κριτική για τον τόμο Γούλβεριν: Η Αρχή, με ελαφρά σπόιλερ. Η ιστορία αφορά την προέλευση, του ίσως πιο αγαπημένου και γνωστού μεταλλαγμένου στον κόσμο, του Γούλβεριν. Μέσα από την ιστορία παρουσιάζονται διάφορα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή του Λόγκαν και τον οδήγησαν στο να γίνει ο ήρωας που είναι γνωστός μέχρι σήμερα. Δράση, σασπένς, ανατροπές και φυσικά δράμα, είναι τα κυριότερα στοιχεία που απαρτίζουν τον τόμο. Το σενάριο είναι απρόσμενα πάρα πολύ καλό. Αυτό το λέω γιατί παρότι ο Γούλβεριν είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ever, για την συγκεκριμένη ιστορία είχα διαβάσει κατά καιρούς ανάμικτες κριτικές και σχόλια και έτσι στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Επομένως εξεπλάγην ευχάριστα όταν διάβασα τον τόμο και είδα το πόσο ωραία οι σεναριογράφοι έχουν σεβαστεί το εκδοτικό παραλθόν του ήρωα. Οι σεναριογράφοι σε διάφορες σκηνές φροντίζουν και κλείνουν έξυπνα το μάτι στον αναγνώστη, παρουσιάζοντας γεγονότα που στο μέλλον ο Λόγκαν με κάποιον τρόπο και ως ένα βαθμό θα βιώσει ξανά, όπως... παρελθόν που στοιχειώνει και σημαδεύει τον ήρωα, απώλεια μνήμης, ερωτικό τρίγωνο με τραγικό ανεκπλήρωτο έρωτα, μάχη με έναν κακό ο οποίος τον μισεί θανάσιμα, μονομαχία σε κλουβί (από την πρόσφατη τότε πρώτη ταινία Χ-ΜΕΝ), κυνήγι με λύκους κ.ά. Επιπλέον, κάποιοι από τους χαρακτήρες είναι γραμμένοι και σχεδιασμένοι με τρόπο που φέρνουν στον αναγνώστη ορισμένους χαρακτήρες από το σύμπαν των Χ-ΜΕΝ. Ενδεικτικά η Ρόουζ αντικατοπτρίζει την Τζην, ο επιστάτης Σμίτι τον Κύκλωπα και ο κακός που τον καταδιώκει (δεν γράφω το όνομά του για να μην κάνω σπόιλερ) τον Σέιμπερτουθ. Γενικά η ιστορία διαβάζεται γρήγορα και δεν κουράζει, με το πρώτο μισό του τόμου να στήνει τους χαρακτήρες, και με το δεύτερο μισό να εξελίσσει τις σχέσεις μεταξύ τους. Τέλος, το σημαντικότερο και πιο πορωτικό στοιχείο ήταν αυτό που αναφορά την αυτοΐαση του Γούλβεριν όσον αφορά το μυαλό του. Δηλαδή το μυαλό του Γούλβεριν έπειτα από μία τραυματική εμπειρία μπορεί και "θεραπεύεται" (μπορεί να διαγράψει κυριολεκτικά το συμβάν). Στο κομμάτι του σχεδίου παρότι δεν είμαι λάτρης της συγκεκριμένης τεχνοτροπίας μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Το σχέδιο μου δημιούργησε μία αίσθηση σαν να διάβαζα το Όλιβερ Τουίστ. Δηλαδή ξεφυλλίζοντας τον τόμο ένιωσα ότι η ιστορία θα μπορούσε όντως να είχε εκδοθεί τον 19ο αιώνα (την περίοδο που διαδραματίζονται τα γεγονότα). Επίσης μου άρεσαν κάποια "επαναλαμβανόμενα μοτίβα" που εντόπισα σε διάφορα τεύχη. Για να καταλάβετε τι εννοώ... Για όποιον είδε το σπόιλερ, απλά να αναφέρω ότι η δεύτερη και η τρίτη εικόνα κατά σειρά είναι όλα τα λεφτά. Συμπερασματικά ο "Βίος και η Πολιτεία" του Γούλβεριν επιτέλους αποκαλύπτεται. Ο Λόγκαν θα έχει μία ευκαιρία με μία δεύτερη οικογένεια, αλλά εξαιτίας ενός τραγικού συμβάντος, το ψυχολογικό βάρος που υφίσταται είναι τόσο έντονο που ο ήρωας θα βρεθεί μπροστά στο ερώτημα για το αν ο άνθρωπος είναι καλύτερα να μένει μόνος του, μακριά από όλους, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους συναισθήματα ξανά στο μέλλον. Βαθμολογία: 10/10. Υ.Γ.1: Αν και εγώ από την ομώνυμη ταινία ήξερα από την αρχή ποιος είναι ο Γούλβεριν, φαντάζομαι την έκπληξη που θα έπαθαν οι αναγνώστες εκείνον τον καιρό όταν διάβασαν την ιστορία για πρώτη φορά και έμαθαν ποιος είναι τελικά ο Γούλβεριν. Υ.Γ.2: Επίσης είναι υπέροχα τα καρέ του τέταρτου τεύχους που δείχνουν την Ρόουζ να κάνει μπάνιο σε μια λίμνη και παράλληλα τον Γούλβεριν να κυνηγάει ένα ελάφι ξυπόλυτος. Στα αμέσως επόμενα καρέ μας δείχνει κάποιον που φοράει παπούτσια να κρυφοκοιτάζει την Ρόουζ, τον οποίο ο Λόγκαν αντιλαμβάνεται (με την όσφρησή του) όταν φτάνει και αυτός στην λίμνη. Υ.Γ.3: Μέρος του ποιήματος που λέει η Ρόουζ στην αρχη του πέμπτου τεύχους (αν δεν κάνω λάθος), εμφανίζεται και στον τόμο Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν, του 20ου τόμου της συλλογής. Απλά στο Origin εκεί όπου γράφει "τίγρη", στο Κρέιβεν γράφει "αράχνη".
  4. Δεν γνωρίζω πότε ακριβώς θα γίνει διαθέσιμος. Σίγουρα όμως κάποια στιγμή (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) ο τόμος θα (ξανα)διατεθεί. Απλά έλεγχε καθημερινά το σάιτ.
  5. Κριτική για τον τόμο Σπάιντερ-Μαν: Απώλεια, με ελαφρά σπόιλερ. Είναι η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου και ο Πίτερ Πάρκερ πηγαίνει, όπως κάνει κάθε χρόνο τέτοια μέρα, στην γέφυρα του Μπρούκλιν, στο σημείο όπου πριν από μερικά χρόνια, σε μία μάχη του Σπάιντερ-Μαν με τον Γκριν Γκόμπλιν, η Γκουέν Στέισι, η πρώτη μεγάλη αληθινή αγάπη του Πίτερ, έχασε τη ζωή της. Ο Σπάιντερ-Μαν στην προσπάθειά του να καταπολεμήσει τα καταθλιπτικά του συναισθήματα που έρχονται στην επιφάνεια κάθε χρόνο τέτοια μέρα, αποφασίζει να μαγνητοφωνήσει την γνωριμία του με την Γκουέν Στέισι και το πώς τελικά οι δυο τους ερωτεύτηκαν και κατέληξαν ζευγάρι. Τώρα καταλαβαίνω για ποιον λόγο πολλά από τα παιδιά αυτού του φόρουμ ήθελαν διακαώς να διαβάσουν την συγκεκριμένη ιστορία. Ο Λόουμπ, όπως λέει και στα εξτραδάκια, τοποθετεί την ιστορία χρονικά στην "τρίτη σεζόν" της σειράς Amazing Σπάιντερ-Μαν. Ο Πίτερ έχει ήδη δεχθεί το σκληρό μάθημα σχετικά με την δύναμη και την ευθύνη, σπουδάζει φυσικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Εμπάιρ Στέιτ, και επιπλέον αρχίζει να έρχεται πιο κοντά φιλικά με τον Χάρι Όσμπορν, τον γιο του Γκριν Γκόμπλιν. Η ιστορία είναι πάρα πολύ καλή με το συναίσθημα, ιδιαίτερα σε σημεία, να χτυπάει κόκκινο, ή καλύτερα, μπλε. Επίσης ένα σημαντικό στοιχείο που η ιστορία αυτή ξεχωρίζει από άλλες του Σπάιντι, είναι η πολύ καλή και ομαλή μετάβαση από την κωμωδία στο δράμα. Από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες θα ήθελα να δω σε πιο ενεργή συμμετοχή αυτόν της Γκουέν, καθώς από την εμφάνιση της Μέρι Τζέιν και έπειτα, κυρίως η δεύτερη ήταν αυτή που κέντρισε την προσοχή μου περισσότερο. Βέβαια σε πιο βαθιά ανάλυση, ίσως η Γκουέν δεν ήταν επίτηδες τόσο "ενεργή" όσο η Μέρι Τζέιν, ούτως ώστε με αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας να τονίσει της εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες των δύο κοριτσιών. Από την μία η πιο εξωστρεφής και χυμώδης Μέρι Τζέιν Γουάτσον και από την άλλη η πιο συνεσταλμένη και ευαίσθητη Γκουέν Στέισι. Στο σημείο αυτό όμως θα πρέπει να αναφέρω και το (πρώτο) highlight του τόμου, που είναι τα λόγια που λέει η Μέρι Τζέιν στον Πίτερ στα τελευταία καρέ του τελευταίου τεύχους, τα οποία σε κάνουν να θες να πας να της υποκλιθείς. Στο σχέδιο ο Σέιλ δίνει τον καλύτερό του εαυτό και παρότι το τελικό σχεδιαστικό αποτέλεσμα, όπως λέει ο ίδιος, δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα, εγώ από την μεριά μου το βρήκα τιμιότατο και αξιοπρεπέστατο. Τα μεγάλα και χορταστικά καρέ μάχης σε συνδυασμό με τα απλά χρώματα φέρνουν στον αναγνώστη κάτι από '70s και Ρομίτα Σρ. Από το σχέδιο μου άρεσαν πολύ κάποια "κρυφά" σημεία που εντόπισα, όπως για παράδειγμα αυτό στο τρίτο τεύχος, όταν η Γκουέν αφού γνωρίσει την Μέρι Τζέιν στην καφετέρια κοιτάζει να φτιάξει το μακιγιάζ της, όπως επίσης το καρέ στο πέμπτο τεύχος όπου ο Πίτερ είναι άρρωστος και βλέπει τον Βούλτουρ από το παράθυρο και "γειώνει" τα δύο κορίτσια, καθώς και το καρέ στο έκτο τεύχος όταν ο Πίτερ συζητά με την Γκουέν και τελευταία στιγμή κρύβει την στολή του. Τέλος, το σκηνικό στο πέμπτο τεύχος που ο Πίτερ είναι άρρωστος και η Γκουέν με την Μέρι Τζέιν τον επισκέπτονται και ανταλλάζουν μεταξύ τους κουβέντες τύπου σκληρού ροκ σχετικά με το ποιά πρέπει να τον περιποιηθεί, αποτελεί για μένα το δεύτερο highlight του τόμου. Συμπερασματικά ένας υπέροχος τόμος, πιο συναισθηματικά φορτισμένος σε σχέση με άλλες ιστορίες του αραχνάκια. Ο Πίτερ θα βρεθεί ακόμη ένα βήμα πιο κοντά στην ενηλικίωση, καθώς πέρα από την μετακόμιση που θα κάνει θα έρθει αντιμέτωπος και με ένα τεράστιο δίλημμα που ακούει στο όνομα Γκουέν Στέισι και Μέρι Τζέιν Γουάτσον. Εκτός από όλα αυτά όμως, ο Σπάιντι θα πρέπει να μάθει να ζει αλλά και να διαχειρίζεται τα συναισθήματα που προκαλεί η απώλεια των αγαπημένων του προσώπων, αυτά της θλίψης και της μελαγχολίας. Βαθμολογία: 9/10. Υ.Γ.1: Στο πρώτο τεύχος στο σημείο που ο Τζέιμσον συζητά με τον Ρόμπερτσον και αναφέρουν έναν συνάδελφό τους ονόματι Φιλ Σέλντον, αυτός ο χαρακτήρας είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας Marvels, του 26ου τόμου της συλλογής. Υ.Γ.2: Αυτό μπορεί να σας φανεί τελείως άσχετο, αλλά το σκηνικό στο πρώτο τεύχος που ο Πίτερ αγοράζει μία μηχανή και η Γκουέν δέχεται να πάει μία βόλτα μαζί του, μου θύμισε μία αντίστοιχη σκηνή από την σειρά Άκρως Οικογενειακόν, όταν ο Ερμής πηγαίνει την Ντίνα βόλτα με την μηχανή που του δάνεισε ένας φίλος του.
  6. Κριτική για τον τόμο του Οίκου του Μ, με καρασπόιλερ. Οι Εκδικητές έπειτα από τα γεγονότα που συνέβησαν στον 27ο τόμο της συλλογής Εκδικητές: Διάλυση, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με την Κόκκινη Μάγισσα, κανονίζουν να συναντηθούν με την ομάδα των Χ-ΜΕΝ ούτως ώστε να αποφασίσουν την μοίρα της - ψυχικά ασταθούς - Γουάντα Μάξιμοφ. Η Γουάντα εξαιτίας της βαθιάς θλίψης της αρνείται να αναγνωρίσει-αντιμετωπίσει το τί πραγματικά συνέβη, με αποτέλεσμα να καταφεύγει στην χρήση της Μαγείας του Χάους χάρις την οποία μπορεί να αλλάζει την πραγματικότητα. Όλες οι προσπάθειες που έχουν γίνει για να "επαναφέρουν"-συνετίσουν την Γουάντα τόσο από τον Καθηγητή Εξέιβιερ, όσο και από τον Δόκτωρ Στρέιντζ απέβησαν άκαρπες. Όσο περνάει ο καιρός οι ήρωες φοβούνται ότι οι δυνάμεις τις Γουάντα θα την κυριεύσουν φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με ένα αλά Dark Phoenix Scarlet Witch Saga. Το σενάριο του Μπέντις είναι επικό, διαβάζεται γρήγορα (παρά τα οχτώ τεύχη που έχει) και είναι ευκολονόητο. Ειδικά για το τελευταίο βοηθάει πολύ και το "Η ιστορία μέχρι τώρα" που βάζει τον αναγνώστη αμέσως στο κλίμα ακόμη και αν αυτός δεν έχει διαβάσει τον 27ο τόμο της συλλογής. Η φιλική συμβουλή που δίνω σε όσους θέλουν να απολαύσουν τον Οίκο του Μ στο 110% είναι να διαβάσουν πριν από αυτόν τον τόμο Εκδικητές: Διάλυση. Αν και το έχω ξανά αναφέρει στο παρελθόν, μου έχει κάνει τρομερά καλή εντύπωση ο τρόπος που ο Μπέντις παρουσιάζει τους χαρακτήρες. Κανέναν χαρακτήρα δεν βρήκα ότι θα μπορούσε να λείπει, καθώς από τους πιο "μεγάλους" μέχρι και τους πιο "μικρούς" ο καθένας δίνει την δική του πινελιά στην ιστορία. Επίσης, πολύ ωραίες (και σε σημεία χιουμοριστικές) οι εναλλακτικές ζωές και εκδοχές των ηρώων. Από την άλλη πλευρά όμως, η ιστορία προσέφερε και δράμα αλλά και συναίσθημα στο έπακρο στέλνοντας τον αναγνώστη στα τάρταρα (ενδεικτικά, η αφύπνιση του Γούλβεριν και του Σπάιντερ-Μαν, αλλά και η ολοκληρωτική κατάρρευση της Γουάντα στο έβδομο τεύχος). Επιπλέον εξεπλάγην ευχάριστα με το πόσο ωραία έχει γράψει ο Μπέντις τον χαρακτήρα του Γούλβεριν (τον αγαπημένο μου χαρακτήρας της Μάρβελ), δημιουργώντας μου τα ακριβώς αντίθετα συναισθήματα από αυτά που μου είχε δημιουργήσει ο ίδιος συγγραφέας για τον ίδιο χαρακτήρα στον Μυστικό Πόλεμο, τον 23ο τόμο της συλλογής. Τέλος, όσον αφορά τους χαρακτήρες, στα συν είναι και ο "πάντα αρχηγός στην καρδιά μου" Κύκλωπας, ο οποίος κάλυψε το κενό που άφησε ο Κάπτεν Αμέρικα, δείχνοντας πως είναι ανά πάσα ώρα και στιγμή έτοιμος για να εμψυχώσει και να καθοδηγήσει την ομάδα. Το σχέδιο του Κουαπέλ είναι μαγευτικό. Ο Κουαπέλ σε κάθε του σχέδιο ζωντανεύει κάθε τοπίο. Από πελώριους ουρανοξύστες μέχρι μεσαιωνικά κάστρα και από εκεί σε υπόγεια σκοτεινά καταφύγια και ιπτάμενα αεροπλανοφόρα. Επίσης πάλι κάτι που έχω ξανά γράψει είναι ο τρόπος που ο Κουαπέλ "μπλέκει" τα καρέ μεταξύ τους (όπως κάνει επίσης και στον πρώτο τόμο του Θορ της συλλογής) οδηγώντας την αφήγηση με τρόπο που πολλές φορές δεν χρειαζόταν καν να διαβάσω τα μπαλονάκια. Ή διαφορετικά, δεν προλάβαινα να τα διαβάσω, καθώς το σχέδιο με οδηγούσε με τρόπο που όταν για παράδειγμα είχα δει-ακολουθήσει δύο καρέ, δεν είχα προλάβει να διαβάσω τα μπαλονάκια του πρώτου. Και αυτό μου άρεσε. Τέλος, θα πρέπει να αναφερθώ σε ξεχωριστή παράγραφο για τους δύο χαρακτήρες που, για εμένα, έκλεψαν την παράσταση. Αυτοί είναι ο Μαγκνέτο και η Γουάντα. Για τον χαρακτήρα του Μαγκνέτο θα ήθελα να αναφέρω ότι ο τύπος είναι αδιόρθωτος. Αν και γνωρίζω τον χαρακτήρα κυρίως μέσα από τις ταινίες, από ότι βλέπω τον τελευταίο καιρό και στα κόμιξ, ο άνθρωπος δεν παίζεται. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω ακριβώς, αν είναι τραγικός χαρακτήρας ή κάτι άλλο, αλλά και στις ταινίες και στα κόμιξ, όταν θέλει να κάνει κάτι "καλό", θα βρει πάντα τον πιο λάθος και ακατάλληλο τρόπο για να το κάνει. Όσο για την Γουάντα, απλά είναι όλα τα λεφτά. Και τί δεν έχει τραβήξει. Οι άνθρωποι την βλέπουν σαν μία κακιά μάγισσα και την μισούν, ένας Δαίμονας "έκλεψε" τα παιδιά της, ο άντρας της πέθανε εξαιτίας της, οι περισσότεροι από τους πρώην συμμάχους της θέλουν να την σκοτώσουν, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το κερασάκι στην τούρτα, ο πατέρας της εξαιτίας του εγωισμού και της υπεροψίας του δεν της δίνει-εκφράζει την αγάπη που αυτή χρειάζεται. Πόσα να αντέξει η γυναίκα, λογικό είναι ότι κάποια στιγμή θα καταρρεύσει. Παρότι δεν εμφανίζεται σε όλα τα τεύχη, η Γουάντα λάμπει δια της απουσίας της, και όταν τελικά εμφανίζεται, καταφέρνει να μαγνητίσει τον αναγνώστη. Ειδικά αυτά που λέει σε όλο το έβδομο τεύχος, πραγματικά αν είχα Όσκαρ θα της το έδινα. Η Γουάντα Μάξιμοφ είναι απλά υπέροχη. Πλέον από τους αγαπημένους μου γυναικείους χαρακτήρες (μαζί φυσικά με αυτόν της Κίτι Πράιντ). Συμπερασματικά ένας τόμος αριστούργημα, με τους Εκδικητές και τους Χ-ΜΕΝ να έρχονται αντιμέτωποι με ένα τεράστιο δίλημμα που αφορά την μοίρα της Γουάντα Μάξιμοφ. Αυτή με την σειρά της προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες της, θα αλλάξει την πραγματικότητα εκπληρώνοντας τις επιθυμίες καλών και κακών. Είναι όμως αυτό ικανό για να κάνει τους ήρωες να απαρνηθούν την παλιά τους ζωή; Βαθμολογία: 10/10. Υ.Γ.1: Κάτι που μου άρεσε πολύ είναι οι προοικονομίες που χρησιμοποιεί ο Μπέντις στην ιστορία, όπως αυτή στο τρίτο τεύχος όταν ο Νάιτκρολερ αποτυγχάνει να συλλάβει τον Γούλβεριν εξαιτίας της παρέμβασης του Χοκάι, καθώς και αυτή στο πέμπτο τεύχος όταν ο Γούλβεριν με τον Νταρντέβιλ αντιλαμβάνονται (ο πρώτος με την όσφρηση και ο δεύερος με την ακοή) την επικείμενη επίθεση της Κόκκινης Φρουράς στους ήρωες. Υ.Γ.2: Επίσης ένας υπέροχος παραλληλισμός-συμβολισμός-"ειρωνεία" που εντόπισα και μου άρεσε πάρα πολύ, είναι στο όγδοο τεύχος όταν ο Μαγκνέτο προσπαθεί να μετακινήσει ένα μεταλλικό πιρούνι (του οποίου από τα τέσσερα "νυχάκια" το ένα έχει σπάσει) και δεν το καταφέρνει. Αμέσως μετά τον βρίσκουν οι Χ-ΜΕΝ και ο Γούλβεριν απειλεί να τον σκοτώσει με τα τρία του μεταλλικά νύχια. Ο Μαγκνέτο όμως δεν μπορεί να τον χειριστεί όπως έκανε στο παρελθόν αφου έχει χάσει πλέον τις δυνάμεις του. Υ.Γ.3: Τέλος να αναφέρω ότι στο κόμιξ Wolverine: Εξέλιξη, το οποίο κυκλοφόρησε σε τευχάκια από το Έθνος, η ιστορία που εκτυλίσσεται λαμβάνει μέρος μετά τα γεγονότα του Οίκου του Μ.
  7. Κριτική για τον τόμο Εκδικητές: Διάλυση, με ελαφρά σπόιλερ. Η ομάδα των Εκδικητών διαλύεται! Για πρώτη φορά στην ιστορία τους θα βρεθούν μπροστά σε μία θανάσιμη απειλή που δεν θα μπορούν να διαχειριστούν, αλλά και το πιο σημαντικό, δεν θα ξέρουν από πού τους ήρθε. Κατά την διάρκεια της ιστορίας τα χτυπήματα που δέχεται η ομάδα είναι πολλά και αλλεπάληλα. Μία, φαινομενικά, συνεδρίαση ρουτίνας του Ο.Η.Ε. καταλήγει σε φιάσκο, όταν ο Άιρον Μαν επιτίθεται (λεκτικά) στον αντιπρόσωπο της Λατβερίας, η Θηλυκή Χαλκ παθαίνει ξαφνικά "αρσενικό" Χαλκ και καταστρέφει ό,τι βρίσκει μπροστά της, ο Βίζιον "γεννάει" Ουλτρονάκια, ο υπερσύγχρονος εξοπλισμός της ασπίδας δεν ανιχνεύει εξωγήινα εχθρικά σκάφη που έχουν εισβάλει στην Γη, και στο παρασκήνιο η Κόκκινη Μάγισσα ζει τον προπομπό του Οίκου του Μ-WandaVision. Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για να μην προδόσω επιπλέον στοιχεία, αλλά η ιστορία αξίζει και με το παραπάνω τον χρόνο που θα διαθέσετε διαβάζοντάς την. Ο Μπέντις στην πρώτη του επαφή με τους Εκδικητές αποφασίζει να γράψει μία πλήρως ριζοσπαστική ιστορία, σχετικά με το τί οδήγησε τους Εκδικητές στην απόφαση να διαλύσουν την ομάδα, καθώς επίσης φροντίζει παράλληλα να ετοιμάσει τα γεγονότα που θα οδηγήσουν στην συγκρότηση των Νέων Εκδικητών που είδαμε στον τρίτο τόμο της συλλογής. Η ιστορία στην πλοκή της είναι κατανοητή και κυλάει γρήγορα χωρίς να κουράζει. Ο Μπέντις αποδίδει την σκιαγράφηση των χαρακτήρων (σκέψεις-λόγια-πράξεις), καθώς και την ψυχολογία αυτών, άψογα. Και πάλι ξαναλέω, το πετυχαίνει αυτό στην πρώτη του μόλις επαφή με τους ήρωες (όπως μαθαίνουμε από τα εξτραδάκια). Στην αφήγησή του συνδυάζει δράση και συναίσθημα με εξαίσιο τρόπο, θυμίζοντάς μου λίγο από Μαρκ Γουέιντ από τον δωδέκατο τόμο της συλλογής. Ιδιαίτερα για το δεύτερο, στα δύο τελευταία τεύχη κυρίως, το συναίσθημα ξεχειλίζει από παντού, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί μειονέκτημα. Ο Φιντς στο σχέδιο για ακόμη μία φορά είναι τέλειος. Χορταστικά μεγάλα καρέ με ωραίες σκηνές δράσης. Επίσης σε αυτόν τον τόμο κάποιες από τις σελίδες ορισμένων τευχών έχουν σχεδιαστεί από άλλους καλλιτέχνες. Κάποιες σελίδες μου άρεσαν, κάποιες άλλες όχι και τόσο. Επιστρέφω όμως στον Φιντς και στην "τηλεπάθειά" του με τον Μπέντις όσον αφορά την απεικόνιση των χαρακτήρων. Θα αναφέρω ενδεικτικά τον χαρακτήρα του Κάπτεν Αμέρικα. Ο ήρωας πραγματικά στα περισσότερα σημεία που εμφανίζεται δεν χρειάζεται μπαλονάκια για να δώσει στον αναγνώστη να καταλάβει το πώς αισθάνεται. Για να μην κάνω σοβαρό σπόιλερ, δείτε το κάρε του τρίτου τεύχους μετά το τέλος της μάχης, όταν ο Κάπτεν αγγίζει ένα τόξο, ή το καρέ στο τέταρτο τεύχος που πιάνει την Κόκκινη Μάγισσα. Όσο για την ίδια την Κόκκινη Μάγισσα, για να μην γράψω άλλες δέκα παραγράφους, θα κρατηθώ σε αυτήν την κριτική, για να την αποθεώσω σε αυτήν που θα γράψω προσεχώς για τον τόμο του Οίκου του Μ. Συμπερασματικά ένας πάρα πολύ καλός τόμος. Αν και το τέλος είναι γλυκόπικρο, η ιστορία προετοιμάζει τον αναγνώστη που ενδιαφέρεται να διαβάσει την ιστορία του Οίκου του Μ, αλλά και αυτήν των Νέων Εκδικητών. Έτσι λοιπόν, οι Εκδικητές έπειτα από ένα σοβαρό πλήγμα, θα βρεθούν μπροστά σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση, καθώς θα αποφασίσουν να διαλύσουν την ομάδα που έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο ως "Οι Μεγαλύτεροι Υπερήρωες της Γης". Βαθμολογία: 8,5/10.
  8. Αν πάμε με βάση τους δύο τόμους των New Χ-ΜΕΝ της Χασέτ, που δεν περιλάμβαναν ένα τεύχος Annual (το οποίο από ότι είπαν τα παιδιά που το έχουν από την Ανούμπις, υπήρχε στην αντίστοιχη έκδοση), τότε και οι τόμοι του Σπάιντερ-Μαν δεν θα περιλαμβάνουν τα τέσσερα τελευταία τεύχη που αναφέρθηκαν. Μπορεί να ισχύει αυτό που είπε ο @hudson, ότι τα τεύχη #9-12 τα κρατάνε για μελλοντική έκδοση. Πάντως και να τα εκδώσουν τελικά, πώς θα το κάνουν, από την στιγμή που τα arcs όπως αναφέρατε είναι χωρισμένα σε τέσσερα μέρη; Να βάλουν τα τέσσερα τελευταία τεύχη στον δεύτερο τόμο (συνολικά αυτός δηλαδή να έχει τα τεύχη #5-12); Να τα "σπάσουν" και να βάλουν στο πρώτο τόμο τα τεύχη #1-6 και στον δεύτερο τα τεύχη #7-12 (για αριθμητική ισορροπία); Ναι αλλά έτσι δεν αφήνουν το δεύτερο arc "σπασμένο" σε δύο τόμους; Λογικά αν προχωρήσουν στην έκδοση των τευχών #9-12, μάλλον θα προτιμήσουν την πρώτη λύση, παρότι στους δύο τόμους θα δημιουργηθεί αριθμητική ανισορροπία (τέσσερα τεύχη ο πρώτος, έξι τεύχη ο δεύτερος). Ό,τι και να γίνει πάντως, μακάρι η εκδοτική να κάνει τα μαγικά της και να μας δώσει και τα δώδεκα τεύχη.
  9. Πάνω που σκέφτηκα να μπω στο φόρουμ να δω κάποιο νέο για να συνέλθω από αυτά που μόλις διάβασα στην ιστορία του House of Cards M (εντάξει, τελευταίο λογοπαίγνιο που κάνω με τον τίτλο, αλήθεια ), είδα το ποστ του @PowerRangers8 και δεν ξέρω κατά πού να κάνω. Επειδή είχα να μπω στο φόρουμ από την Πέμπτη αν θυμάμαι καλά, διαβάζοντας τα σχόλια των παιδιών που ακολούθησαν μετά την αποκάλυψη των εναπομείναντων τόμων, περίμενα καρτερικά την στιγμή που θα έβγαινε ο @PowerRangers8 μαζί με τον @nikolas12 και τον @Ilias και θα αποκάλυπταν ότι η καλύτερη Πρωταπριλιάτικη φάρσα γίνεται την ημέρα μετά την Πρωταπριλιά. Μα τί απίθανα νέα ήταν αυτά!!! Δηλώνω κατενθουσιασμένος με Second Genesis, Coming of Galactus και Birth of Ultron! Επίσης πολύ καλή επιλογή να δούμε και ιστορίες με γυναίκες πρωταγωνίστριες. Δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση είναι πως τελικά στην 60άδα θα δούμε αρκετούς τόμους του Σπάιντι (δεν με χαλάει καθόλου αυτό), όπως επίσης και για τις δύο ιστορίες των Τεσσάρων Φανταστικών που δεν περίμενα να έβλεπα στην συλογή (και μάλιστα με μόλις οχτώ τόμους διαφορά). Τέλος, πάλι κάτι που δεν περίμενα, είναι το γεγονός ότι αρκετούτσικες από τις επικείμενες ιστορίες είναι εκτός της original 60άδας. Προχωράμε δυναμικά και ελπίζουμε σε επέκταση της συλλογής! Υ.Γ.: Κάτι που απλά πιστεύω ότι πρέπει να αναφερθεί, είναι το γεγονός ότι παίζει να είμαστε η πρώτη χώρα παγκοσμίως που κυκλοφόρησε την συλλογή της Χασέτ και δεν συμπεριέλαβε μέσα στην 60άδα την ιστορία του Dark Phoenix.
  10. Ο τόμος Uncanny Χ-ΜΕΝ: Days of Future Past, περιλαμβάνει τα τεύχη Uncanny Χ-ΜΕΝ #138-143, όπως επίσης και το τεύχος Uncanny Χ-ΜΕΝ Annual #4. Αποτελεί country exclusive και έχει κυκλοφορήσει σε Αργεντινή, Γαλλία, Περού, Πολωνία και Ρωσία. Μακάρι να κυκλοφορήσει και στην χώρα μας (μάλιστα κάποια παιδιά όταν είχε αναφερθεί στο παρελθόν αυτό το θέμα ξανά, είχαν πει ότι η Ανούμπις έχει τα δικαιώματα του DoFP όπως και του Ολντ Μαν Λόγκαν), αν και η μόνη ιστορία από που έχουμε δει μέχρι στιγμής από τα country exclusive είναι ο τόμος του Κάπτεν Αμέρικα: Εκτός Χρόνου. Από ιστορίες, θα ήθελα να δω στην συλλογή τις εξής: Wolverine: Old Man Logan (54ος τόμος). Uncanny X-Men: Second Genesis (57ος τόμος). Uncanny X-Men: Days of Future Past (country exclusive). Fantastic Four: The Coming of Galactus (70ος τόμος). The Mighty Thor: Ragnarok (88ος τόμος). Silver Surfer: Origins (103ος τόμος). Deadpool's Secret Secret Wars (145ος τόμος). Vision: Little Worse Than A Man, Little Better Than A Beast (155ος και 159ος τόμος). Black Widow: S.H.I.E.L.D.' s Most Wanted (168ος τόμος). Και επίσης μία ιστορία της Κάπτεν Μάρβελ (της Κάρολ Ντάνβερς δηλαδή), που από ότι έχω δει δεν υπάρχει πουθενά ιστορία της στην συλλογή του εξωτερικού και είναι πραγματικά κρίμα.
  11. Κριτική για τον τόμο Κάπτεν Αμέρικα: Νέο Καθεστώς, με ελαφρά σπόιλερ. Η ιστορία λαμβάνει χώρα αμέσως μετά τα γεγονότα που συνέβησαν την 11/9 στην Αμερική, με τον Κάπτεν Αμέρικα να πηγαίνει να βοηθήσει τους συνανθρώπους του που χρειάζονται βοήθεια. Κάποιους μήνες μετά, σε μία κωμόπολη της Καλιφόρνια, θα συμβεί άλλη μία τρομοκρατική επίθεση, την οποία αυτήν την φορά ο Κάπτεν θα προλάβει να αναχαιτίσει επιτυχώς. Ωστόσο, από την εμπειρία αυτή, ο Στιβ θα αρχίσει να αναθεωρεί και να επαναπροσδιορίζει κάποια από τα ιδανικά και τα πιστεύω του, με τα οποία πορεύτηκε ως άνθρωπος και στρατιώτης από τον καιρό που έγινε για πρώτη φορά Κάπτεν Αμέρικα. Το θέμα με το οποίο ασχολείται ο συγγραφέας είναι πάρα πολύ λεπτό και η προσπάθεια που καταβάλλει, θέτοντας μέσα από την ιστορία ερωτήματα σχετικά με την ελευθερία, την τρομοκρατία και την προάσπιση του Αμερικανικού Ονείρου, είναι τίμια αλλά και λίγο άστοχη (σε σημεία). Παρότι το συνολικό αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι καλό, θα συμφωνήσω ωστόσο με αυτό που ανέφερε ο Ρίμπερ στα εξτραδάκια, ότι κατάφερε να περάσει στον αναγνώστη ερωτήματα με τα οποία αξίζει να προβληματιστεί. Ένα από αυτά για παράδειγμα είναι το πώς αντιδρά μία χώρα όταν δέχεται μία τρομοκρατική επίθεση. Ανταποδίδοντας τα πυρά; Με έναν άλλο τρόπο ίσως; Και όλα αυτά υποθέτοντας (όχι απαραίτητα) ότι η χώρα είναι - ίσως - δυνατότερη στον κόσμο. Όπως είδα και σε μία ταινία πρόσφατα, και να σταματήσει η μία πλευρά την αντεπίθεση, ποιός της εγγυάται ότι η άλλη θα σταματήσει την δική της; Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος δηλαδή, ο οποίος για να σπάσει χρειάζεται να κάνει κάποιος ένα ταξίδι στον χρόνο (για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα). Πέρα από την πλάκα όμως, ζητήματα τόσο σημαντικά και λεπτά σαν αυτά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να καλυφθούν επιτυχώς από ένα κόμιξ. Στο κομμάτι του σχεδίου ο (αγαπημένος μου πλέον) Κάσσαντεϊ για άλλη μία φορά δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Ωραία, μεγάλα καρέ, με μεγάλη γκάμα χρωματισμού από τεύχη σε τεύχη, καθώς και φυσικά, ζωντανές σκηνές μάχης. Το παράδοξο που έπαθα σε αυτόν τον τόμο είναι ότι μου άρεσε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μου άρεσε στον δεύτερο τόμο των New Χ-ΜΕΝ. Δηλαδή, στον τόμο του Καπ μου άρεσε περισσότερο το σχέδιο σε αντίθεση με το σενάριο, ενώ στον τόμο των New Χ-ΜΕΝ μου άρεσε περισσότερο το σενάριο από ότι το σχέδιο. Παρόλα αυτά όμως, στον τόμο του Καπ το πολύ καλό σχέδιο δεν ήταν αρκετό, δυστυχώς, για να ισορροπήσει την όλη εμπειρία, πράγμα που συνέβη εν αντιθέσει με τόμο των New Χ-ΜΕΝ. Συμπερασματικά ένας τόμος που πραγματεύεται τον αντίκτυπο που άφησε στους ανθρώπους οι επιθέσεις της 11/9, με τον ο Κάπτεν Αμέρικα να πρέπει να φανεί δυνατότερος από κάθε άλλη φορά, προκειμένου να ανασύρει από αυτούς την χαμένη τους ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Βαθμολογία: 7/10.
  12. Στα προηγούμενα επεισόδια των Εξ-Μεν... Κριτική για τον τόμο New Χ-ΜΕΝ: Αυτοκρατορική Εισβολή, με σπόιλερ. Οι Χ-ΜΕΝ έπειτα από την μετάβαση του Καθηγητή Εξέιβιερ στην Αυτοκρατορία των Σι'αρ για "διακοπές", καλούνται να διαχειριστούν το εξαγριωμένο πλήθος που έχει δημιουργηθεί, εξαιτίας της αποκάλυψης που έκανε ο Τσαρλς στον κόσμο, ότι είναι μεταλλαγμένος. Έτσι, η Τζιν χρησιμοποιώντας την Σερέμπρα, συνεχίζει το ψάξιμο, μαζί με τον Γούλβεριν, για μεταλλαγμένα παιδιά που βρίσκονται σε ανάγκη, περιμένοντας παράλληλα ένα σημάδι ανάρρωσης από τον Μπιστ, ο οποίος κατέληξε μυστηριωδώς σε κώμα. Την ίδια στιγμή, ο Σκοτ με την Έμμα ερευνούν μία παραστρατιωτική οργάνωση, η οποία φαίνεται να ασχολείται με το εμπόριο οργάνων μεταλλαγμένων ανθρώπων και ακούει στο όνομα U-ΜΕΝ. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Έλα όμως που η Κασάνδρα Νόβα, η δίδυμη αδερφή του Τσαρλς, που στο προηγούμενο τόμο επεισόδιο οι Χ-ΜΕΝ νόμιζαν για νεκρή, κατάφερε τελικά και πήρε στον έλεγχό της το σώμα του αδερφού της. Σκοπός της είναι να παρεισφρήσει στην Αυτοκρατορία των Σι'αρ και μέσω αυτής να επιτεθεί και να αφανίσει όλους τους μεταλλαγμένους της Γης. Το σενάριο με μία λέξη είναι επικό. Ο Μόρισον μαζί με την συνέχιση της κύριας ιστορίας, στήνει αρκετές υποπλοκές οι οποίες καταφέρνουν να μην μπερδέψουν, ούτε να κουράσουν τον αναγνώστη. Επίσης δίνει σε όλους τους χαρακτήρες, τόσο χρόνο να αναπτυχθούν, όσο και δικαιολογημένη παρουσία σε κάθε περίσταση, ετοιμάζοντάς τους για την τελική επική αναμέτρηση με την Κασάνδρα. Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι επίσης ότι ο συγγραφέας δεν αφήνει "παραθυράκια" αποριών από τις υποπλοκές, τις οποίες φροντίζει να κλείσει όλες στο τέλος. Οι χαρακτήρες που ξεχώρισα ήταν οι Κούκοι του Στέπφορντ και αυτός της Τζιν. Για τις πρώτες, που τις είχα ξαναδεί και στο κόμιξ Χ-ΜΕΝ: Phoenix - Endsong της Οξύ, μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο συνέβαλαν για την αντιμετώπιση της Κασάνδρας, δίνοντάς μου μία μικρή γεύση του τί μπορούν να κάνουν με τις δυνάμεις τους αν συνεργαστούν όλες μαζί (όπως επίσης και περιέργεια για το από πού κρατάει η σκούφια τους). Για την Τζιν όμως, ό,τι και να γράψω είναι λίγο. Θα αναφέρω μόνο τα καρέ του τρίτου τεύχους όταν αντιμετωπίζει ολομόναχη τους U-ΜΕΝ. Από αυτήν σκηνή, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι πραγματικά κρίμα που στην ξένη συλλογή δεν υπάρχει ο τόμος των Χ-ΜΕΝ με το "Νταρκ Φοίνιξ" του Μόρισον. Για να μην αναφέρω τα ρέστα που δίνει η Τζιν στα τελευταία τέσσερα τεύχη του τόμου! Για το σχέδιο, δυστυχώς, δεν μπορώ να γράψω ότι μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Από τους τρεις εικονογράφους που συμμετέχουν στον τόμο, μόνο το σχέδιο του Κουάιτλι καταφέρνει, σε τεύχη κλειδιά μάλιστα, και σώζει το συνολικό αποτέλεσμα. Ειδικά στα τεύχη που συμμετέχει ο Κόρντεϊ, τα τεύχη (σχεδιαστικά) είναι ανυπόφορα. Το σχέδιο του Βαν Σκάιβερ το κατατάσσω μεταξύ των δύο προαναφερθέντων εικονογράφων. Σε όλα αυτά όμως, το δυνατό σενάριο είναι αυτό που ξεχωρίζει και κάνει το σχέδιο να περάσει σε τρίτη και τέταρτη μοίρα. Τέλος, το σχεδιαστκό highlight όλου του τόμου είναι αυτό (βασικά αυτά) στο τέταρτο τεύχος, στο οποίο ο Κουάιτλι ουσιαστικά αφηγείται μόνος του όλη την ιστορία μέσα από το σχέδιο, χωρίς να περιλαμβάνει πουθενά τα περίφημα μπαλονάκια. Συμπερασματικά, ένας πάρα πολύ καλός τόμος, με τους Χ-ΜΕΝ να χρησιμοποιούν το πιο τρανό τους "όπλο" για να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνιστή τους, αυτό της συνεργασίας. Παρόλο που το σχέδιο στα περισσότερα τεύχη μπορεί να στεναχωρήσει, το τέλειο σενάριο θα ισορροπήσει και θα υπερισχύσει της όλης εμπειρίας του τόμου, αφήνοντας στο τέλος μόνο θετικές εντυπώσεις. Βαθμολογία: 9/10. Υ.Γ.: Στο τελευταίο τεύχος, στο σημείο όπου ο Μπιστ πηγαίνει να βοηθήσει τον Γούλβεριν, και ο πρώτος καταφέρνει να χτυπήσει την Κασάνδρα με δύο ενέσεις, μήπως ξέρει κάποιος τί υποτίθεται ότι περιείχαν οι ενέσεις αυτές;
  13. Σε εμένα ο τόμος ήταν εντάξει τυπωμένος. Μπορείς να κάνεις μία προσπάθεια να πας από το μαγαζί που τον πήρες και να τον αντικαταστήσεις; Εναλλακτικά, αν θέλεις, δοκίμασε να στείλες ένα μέιλ στην Άργος (info@argoscom.gr).
  14. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ @Manitou για τα καλά σου λόγια!!! Γενικά, μου αρέσει να μοιράζομαι με τα υπόλοιπα παιδιά σημεία-σκηνές που μου άρεσαν και μου έκαναν μεγάλη εντύπωση σε κάθε τόμο. Για αυτόν τον λόγο κάθε φορά που ξεκινάω να γράψω μία κριτική-άποψη για κάποιον τόμο, αναφέρω ότι το κείμενο αυτό περιέχει σπόιλερ. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να κάνω σπόιλερ σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει τους τόμους που έχω "παρουσιάσει"-αναλύσει, και με αυτόν τον τρόπο να του χαλάσω την όλη εμπειρία της ανάγνωσης. Ειδικά για τις ιστορίες που μου αρέσουν πολύ, επειδή είναι τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός μου, έχω την - κακή - τάση να πλατιάζω (τις περισσότερες φορές, πολύ, θα έλεγα). Έτσι λοιπόν για να μην μου ξεφύγει κατά λάθος κάνα σπόιλερ, φροντίζω πάντα να γράφω το "σπόιλερ αλέρτ" από την πρώτη κιόλας γραμμή.
  15. Κριτική για τον τόμο The Ultimates: Υπεράνθρωποι, με σπόιλερ. Γενικά η ιστορία έχει να κάνει με την συγκρότηση της πρώτης ομάδας υπερηρώων στο Ultimate σύμπαν (Earth-1610), με σκοπό αυτή να λειτουργήσει ως απάντηση σε πιθανές εξωγήινες επιθέσεις, ή σε κακούς που οι ήρωες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους. Η ομάδα αυτή στην ουσία πρόκειται για τους γνωστούς σε εμάς Εκδικητές όπως τους ξέρουμε από το βασικό σύμπαν της Μάρβελ (Earth-616). Επίσης, για όσους θυμούνται, στο Ultimate σύμπαν λάμβανε μέρος και η ιστορία του Ultimate Σπάιντερ-Μαν που είδαμε στον τόμο 29. Η ομάδα των Ultimates, στην οποία ο Νικ Φιούρι συνέβαλε για την δημιουργία της, αποτελείται αρχικά από τον Τόνι Σταρκ (Άιρον Μαν), τον Χανκ Πιμ (Τζάιαντ-Μαν) με την συζυγό του Τζάνετ βαν Ντάιν (Γουοσπ) και τον Στιβ Ρότζερς (Κάπτεν Αμέρικα). Επίσης ο Μπρους Μπάνερ (Χαλκ) συμμετέχει και αυτός στην ομάδα, μόνο όμως από την πλευρά του επιστήμονα. Ο λόγος αυτός οφείλεται στο γεγονός ενός πρόσφατου ξεσπάσματος του Μπρους ως Χαλκ στην πόλη της Νέας Υόρκης. Στην συνέχεια της ιστορίας, στην ομάδα θα προστεθεί και ο Θορ, ο οποίος φαίνεται να την έχει δει ως "Ο Γιος μου ο Σοσιαλιστής", βάζοντας κάποιους "ριζοσπαστικούς" όρους προκειμένου να συμμετάσχει στην ομάδα. Ο Μίλλαρ στην προσπάθειά του να μας συστήσει την ομάδα των Εκδικητών του 21ου αιώνα τα πηγαίνει περίφημα. Καλό σενάριο με ομαλή και γρήγορη ροή, με ενδιαφέροντες και ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Οι ήρωες σε γενικές γραμμές είναι όπως τους γνωρίζουμε από την Earth-616, με μικρές αλλά ωραίες διαφορές. Μερικές από αυτές που μου έκαναν εντύπωση, ήταν ότι η γνωριμία του Στιβ και του Μπάκι συνέβει όπως και στην αντίστοιχη πρώτη ταινία του Κάπτεν, δηλαδή πριν αυτός μεταμορφωθεί σε Κάπτεν Αμέρικα, όπως επίσης και ο χαρακτήρας της Τζάνετ, η οποία όπως αποκαλύπεται είναι μεταλλαγμένη. Επίσης η χημεία μεταξύ του Χανκ και της Τζάνετ ήταν πολύ ωραία, με το arc τους όπως εξελίχθηκε να δημιουργεί μεγάλο ενδιαφέρον για τον επόμενο τόμο. Το σχέδιο του Χιτς είναι μοντέρνο με ωραία και γεμάτα, που χορταίνουν το μάτι του αναγνώστη, καρέ μάχης. Ο σχεδιαστής απέδωσε πολύ καλά, τόσο τις φωτεινές, όσο και τις σκοτεινές σκηνές. Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν η συμπεριφορά από όλους, σχεδόν, τους χαρακτήρες προς τον Μπρους, όπως επίσης και ο χαρακτήρας του Θορ. Βασικά, δεν θέλω να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα, ούτε να είμαι πολύ αυστηρός με τον Μίλλαρ, τον οποίο λατρεύω. Επειδή όμως η ιστορία έχει και συνέχεια, θα της δώσω λίγο χρόνο για να δω πώς θα εξελιχθεί στον επόμενο τόμο. Η ιστορία σε γενικές γραμμές είναι καλή και κυλάει γρήγορα, απλά εγώ προσωπικά όπως θα περίμενα για μία ιστορία του Μίλλαρ, δυστυχώς δεν ξετρελάθηκα. Ίσως σε αυτό να παίζει ρόλο το γεγονός ότι σε πολλά από τα σημεία του τόμου, κάποια γεγονότα τα είχα συναντήσει από τις ταινίες του MCU. Κάτι αντίστοιχο μου είχε συμβεί και με τον τόμο του Ultimate Σπάιντερ-Μαν. Εννοείται ότι είναι πολύ καλή ιστορία, απλά σε κάποια σημεία η πλοκή ήταν αναμενόμενη και ως εκ τούτου δεν υπήρχε σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο της έκπληξης. Βαθμολογία: 7/10. Υ.Γ.: Πολύ μεγάλη φάση είχε στο τέταρτο τεύχος στο σημείο όπου οι Εκδικητές μαζί με τον Νικ Φιούρι συζητούν για το ποιοι ηθοποιοί θα ήθελαν να τους υποδηθούν. Επίσης στο ίδιο τεύχος ήταν ωραίο και το καμέο του σπουδαίου Λάρι Κινγκ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πρόσφατα. Αν θέλετε να δείτε και άλλα καμέο του μεγάλου αυτού παρουσιαστή, τσεκάρετε αυτό το άρθρο στο CBR.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.