Μετάβαση στο περιεχόμενο

BladeRunner1992

Members
  • Περιεχόμενο

    260
  • Εγγραφή

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Πόντοι

    831 [ Donate ]

Συνολική φήμη στο GC

3.033 Καλός

2 Ακόλουθοι

Σχετικά με το μέλος BladeRunner1992

  • Τάξη
    Ενεργό Μέλος
  • Γενέθλια 26/01/1992

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΟΦΙΛ

  • ΓΕΝΟΣ
    Male
  • Χώρα
    Greece

Πρόσφατοι Επισκέπτες Προφίλ

1.418 προβολές προφίλ
  1. BladeRunner1992

    ΖΑΓΚΟΡ

    Κρίμα, ήταν ένα περιοδικό που αγόραζα κάθε μήνα, μάλιστα σχεδόν πάντα τη μέρα που κυκλοφορούσε. Και είμαι 26 χρονών, οπότε δεν το αγόραζα για νοσταλγικούς λόγους ή για τυφλή στήριξη στον εκδότη, αλλά επειδή πραγματικά μου άρεσε. Τουλάχιστον οι Ζαγκόρ, Μίστερ Νο και Τεξ. Πάντως θα έλεγα ότι ήταν μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, λόγω της εποχής μας και των (σχετικά ανύπαρκτων) αναγνωστικών συνηθειών των Ελλήνων. Και πολύ κράτησε, δεδομένων των συνθηκών...
  2. Από τις 30 Ιουνίου έχω δει αυτές: Calibre. (2018). Ωραίο θριλεράκι, με μαύρη ατμόσφαιρα, φοβερά τοπία και μια γενική αίσθηση έντασης καθ'όλη τη διάρκεια. Εντάξει, δεν είναι τίποτα το φοβερό και το τρομερό, ούτε έχει κάτι το εντελώς καινούργιο να προσφέρει, αλλά προσωπικά την είδα με ενδιαφέρον και σχετική αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος. 7/10 Meatballs. (1979). Ευχάριστη χαζοκωμωδία, με ένα κάρο καμένους τύπους να κάνουν διάφορες καφρίλες και τρέλες, σε μια παιδική καλοκαιρινή κατασκήνωση. Σίγουρα σαν κωμωδία δεν είναι καθόλου για όλα τα γούστα, έτσι ως επί το πλείστον κάπως καμένη και σαχλή όπως είναι, όμως προσωπικά μου άρεσε, σίγουρα γέλασα και γενικά πέρασα καλά. 7/10 Caddyshack. (1980). Και αυτή αρκετά καμένη κωμωδία, με διάφορες καφρίλες και τρελές σκηνές, αλλά θεωρητικά ποιοτικά ανώτερη της προηγούμενης που σχολίασα. Σίγουρα μου άρεσε και γέλασα σε κάμποσες σκηνές, αλλά η αλήθεια είναι ότι περίμενα κάαατι παραπάνω, με βάση τις κριτικές που διάβασα. Αλλά, εντάξει, είναι και θέμα γούστου. Πάντως το τσιμπάει το 7/10 The Thomas Crown Affair. (1968). Ούτε ξέρω πόσες φορές ήταν να δω την ταινία, αλλά συνεχώς διάλεγα κάποια άλλη. Τελικά την πέτυχα στην τηλεόραση και έκατσα και την είδα. Ενδιαφέρουσα δραματική ταινία, με στοιχεία εγκλήματος αλλά και ρομαντισμού, όμως κάποια πράγματα στην όλη πλοκή δεν με έπεισαν απόλυτα, δεν μπορώ δηλαδή να πω ότι το σενάριο ήταν και τόσο... σφιχτοδεμένο. Πάντως με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος, οι ερμηνείες μου φάνηκαν αν μη τι άλλο ικανοποιητικές, ενώ και τη φωτογραφία θα την χαρακτήριζα εξαιρετική. 7/10 Maximum Overdrive. (1986). Όσο φοβερός συγγραφέας είναι ο Stephen King, τόσο σχετικά μέτριος είναι πίσω από την κάμερα. Αυτή είναι η πρώτη και μοναδική σκηνοθετική προσπάθεια του King, ο οποίος γράφει το σενάριο που βασίζεται σε δικό του διήγημα (το έχω διαβάσει και είναι φυσικά πολύ καλό). Εντάξει, η όλη ιδέα είναι αρκετά φευγάτη και λίγο να το σκεφτείς δεν στέκει και πολύ, αλλά ας πούμε ότι λειτουργεί περισσότερο σαν σάτιρα για τον σύγχρονο τεχνολογικό κόσμο (έστω, της δεκαετίας του '80). Σκηνοθεσία και ερμηνείες σε μέτρια επίπεδα ποιότητας, το σενάριο αδύναμο και μάλλον προβλέψιμο, η όλη αισθητική καλτ του κερατά. Βέβαια ροκάρουν οι AC-DC, οπότε κάπως σώζεται η κατάσταση (ή και όχι, ανάλογα τα γούστα!). Πάντως πέρασα καλούτσικα. 6/10 Ant-Man And The Wasp. (2018). Σχόλιο εδώ. 7/10 Hard Target. (1993). Μετά από πάρα πολύ καιρό, βλέπω ταινία με πρωταγωνιστή τον Jean-Claude Van Damme. Εντάξει, μιλάμε για τον ορισμό της ένοχης απόλαυσης και της καλτίλας αλά 90's. Η ταινία είναι γεμάτη υπερβολές, κενά και ευκολίες στο σενάριο, σκηνές δράσης που κόβουν την ανάσα αλλά απέχουν λίγα χιλιόμετρα από το να είναι έστω και ελάχιστα ρεαλιστικές, καθώς φυσικά και κάμποσα κλισέ. Φυσικά, όταν επιλέγεις να δεις τέτοιες ταινίες, το κάνεις για κάποιο λόγο, και όχι για να δεις ένα αριστούργημα ή κάτι που θα προσφέρει... τροφή για σκέψη. 6/10 Roman J. Israel, Esq. (2017). Λειτουργεί περισσότερο σαν μια ενδιαφέρουσα σκιαγράφηση ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα και λιγότερο σαν μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Η όλη πλοκή μου φάνηκε αρκετά απλοϊκή και χωρίς ζουμί, αλλά οι ερμηνείες ήταν αν μη τι άλλο ικανοποιητικές (πολύς καλός ο Denzel Washington), ενώ εξαίσια μου φάνηκε η φωτογραφία. Έχει κάποια πράγματα να πει σαν ταινία, αλλά νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι κατώτερο των δυνατοτήτων του Dan Gilroy, ο οποίος το 2014 μας προσέφερε το φοβερό Nightcrawler. 6/10
  3. BladeRunner1992

    Ant-Man and the Wasp (2018)

    Τίμια και ψυχαγωγική ταινία, ό,τι πρέπει για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Κατά τη γνώμη μου είναι σαφώς κατώτερη της πρώτης ταινίας, αλλά δεν έχει και τόση σημασία, αρκεί που γενικά είναι καλή. Προσφέρει δράση, κάποιες φοβερές σκηνές, αλλά και αρκετό γέλιο (βέβαια νομίζω ότι υπήρξαν και κάποιες μικρές στιγμές αμηχανίας). Επίσης με άφησε ολίγον τι άφωνο η mid-credits σκηνή, αν και ίσως θα έπρεπε να είμαι κάπως υποψιασμένος. Γενικά πέρασα καλά, όπως και όλη η παρέα μου. 7/10
  4. BladeRunner1992

    The End of the F***ing World (2017)

    Αρχές Ιουνίου διάβασα το κόμικ, λίγες μέρες μετά είδα και τη σειρά σε έναν μίνι μαραθώνιο δυο ημερών. Μπορώ να πω ότι η σειρά μου άρεσε περισσότερο από το κάπως μινιμαλιστικό και ιδιαίτερο κόμικ. Όπως γράφει και ο DaDiRa πιο πάνω, το κόμικ είναι πιο εσωστρεφές, ενώ θα πρόσθετα πιο σκοτεινό και με σαφώς λιγότερα στοιχεία μαύρης κωμωδίας σε σχέση με τη σειρά. Φυσικά υπάρχουν κάμποσες αποκλίσεις στην πλοκή και τους χαρακτήρες, αλλά αυτό είναι κάτι αναμενόμενο. Η αλήθεια είναι ότι δέθηκα έως ένα βαθμό με το πρωταγωνιστικό δίδυμο και τις τρελές περιπέτειες τους, σίγουρα υπήρξε πολύ καλή χημεία ανάμεσα στους δυο νεαρούς ηθοποιούς. Επίσης μου άρεσαν πολύ τα διάφορα σκηνικά, καθώς και η φοβερή ατμόσφαιρα. Γενικά είναι μια πολύ ωραία και ψυχαγωγική σειρά.
  5. Από τις 9 Ιουνίου έχω δει τις εξής ταινίες: Factotum. (2005). Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι, ο οποίος είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Κάθε βιβλίο του Μπουκόφσκι που διαβάζω είναι και μια διαφορετική και φοβερή αναγνωστική εμπειρία, καιρός ήταν λοιπόν να δω και μια από τις γνωστές ταινίες που βασίζονται στα γραπτά του. Λοιπόν, η ταινία είναι σίγουρα πολύ ωραία, έως ένα βαθμό αγγίζει την τρέλα και την ιδιαιτερότητα των γραπτών του Μπουκόφσκι, αλλά δεν φτάνει με τίποτα το επίπεδο ή το όποιο βάθος τους. Όσον αφορά τον Matt Dillon, θεωρώ ότι έκανε αρκετά ικανοποιητική δουλειά στο ρόλο του Χανκ Τσινάσκι, alter ego του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Γενικά ευχάριστη, τίμια και καλογυρισμένη ταινία. 7/10 Spectre. (2015). Χμ, γενικά μάλλον αρκετά κατώτερη ταινία σε σχέση με το Casino Royale που είδα πριν κάτι βδομάδες, αλλά γενικά μια ιδιαίτερα ψυχαγωγική και ενδιαφέρουσα κατασκοπευτική περιπέτεια, με κάποια πολύ ωραία σκηνικά και μπόλικες σκηνές δράσης. Σεναριακά και ερμηνευτικά υπάρχουν προβληματάκια, πάντως για να περάσει ευχάριστα η ώρα νομίζω ότι είναι ό,τι πρέπει. 7/10 Mulholland Falls. (1996). Το καστ εξαιρετικά δυνατό και ιδιαίτερο (Nick Nolte, Melanie Griffith, Chazz Palminteri, Michael Madsen, Chris Penn, Treat Williams, Jennifer Connelly, John Malkovich, Kyle Chandler κ.α.) και σκηνοθέτης ο ενδιαφέρων Lee Tamahori, αλλά η ταινία δεν κάνει τη μεγάλη διαφορά που θα μπορούσα να κάνει. Σίγουρα πρόκειται για ένα καλογυρισμένο και ενδιαφέρον αστυνομικό νουάρ εποχής, με πλοκή που κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, με φοβερά σκηνικά, εξαιρετική ατμόσφαιρα και κάποιες πολύ ωραίες σκηνές, αλλά L.A. Confidential δεν είναι με τίποτα. Πάντως είναι ένα νουάρ που προτείνω στους λάτρεις του είδους. 7/10 The Limey. (1999). Ο Steven Soderbergh είναι ένας από τους πλέον αγαπημένους μου σκηνοθέτες και αυτή η ταινία αποδεικνύει περίτρανα το γιατί. Μικρή σε διάρκεια και απλή σε πλοκή, αλλά σφιχτοδεμένη και ιδιαίτερη, είναι μια ταινία εκδίκησης αρκετά διαφορετική από τις συνηθισμένες. Ο σκηνοθέτης παίζει λίγο με τη ροή των γεγονότων, πάει μπρος-πίσω στο χρόνο, παρουσιάζοντάς μας έναν πραγματικά εξαιρετικό Terence Stamp στο ρόλο του εκδικητή πατέρα, που μετανιώνει ακόμα γι'αυτά που δεν προσέφερε στην κόρη του, όντας επαγγελματίας εγκληματίας και φυλακόβιος. Η ταινία είναι γεμάτη ωραίες σκηνές, εικόνες και ατάκες, ενώ η όλη ατμόσφαιρα είναι πραγματικά φοβερή. Γενικά μιλάμε για ένα μικρό διαμαντάκι στο είδος του. Όντας κάπως συγκρατημένος: 8/10 Lucky. (2017). Η τελευταία ή ίσως η προτελευταία ταινία του Harry Dean Stanton, πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία 91 ετών, τον Σεπτέμβριο του 2017. Στην ταινία παίζει το ρόλο ενός μοναχικού και άθεου ενενηντάχρονου, που αρχίζει κατά κάποιο τρόπο ένα πνευματικό ταξίδι, έχοντας ίσως καταλάβει ότι πλησιάζει το τέλος. Είναι ένα κοινωνικό δράμα με κωμικά στοιχεία, που πιθανότατα θα συγκινήσει και θα αγγίξει αρκετούς ανθρώπους, είτε μεγαλύτερης είτε μικρότερης ηλικίας, ανεξάρτητα με τα κοινά στοιχεία που μπορεί να έχουν ή όχι με τον πρωταγωνιστή. Ιδιαίτερη ταινία, ρεαλιστική και κάπως αργόσυρτη, σίγουρα όχι για όλα τα γούστα ή για όλες τις ώρες. 7/10
  6. Απροσδόκητη αγορά από την Πρωτοπορία: 1. Bukowski/Schultheiss - Θάνατος στην πόλη (Ars Longa/Παρά Πέντε). 6,65€ 2. Schuten/Peeters - Ο πυρετός της Ουρμπικάνδης (Ars Longa/Παρά Πέντε). 6,65€ Αυτά τα δυο δεν ήταν εξαντλημένα; edit: Επίσης παρέλαβα τη σκληρόδετη έκδοση του District 14, των Pierre Gabus και Romuald Reutimann (Humanoids), με μόλις 14,64€. Φαίνεται πολύ ωραίο!
  7. Από τις 27 Μαΐου έχω δει τις εξής ταινίες: In Darkness. (2018). Μέτριο θριλεράκι, με κάμποσες υπερβολές, τρύπες και χρήσιμες συμπτώσεις στην πλοκή, ανατροπές που δεν πείθουν ιδιαίτερα, ενώ και οι ερμηνείες είναι μάλλον μέτριες. Βέβαια η όλη ατμόσφαιρα είναι αρκετά ωραία, κάπως σκοτεινή και κλειστοφοβική, όμως αυτή από μόνη της δεν σώζει την όλη κατάσταση. 5/10 War For The Planet Of The Apes. (2017). Πολύ καλή, ψυχαγωγική και περιπετειώδης και η τρίτη ταινία με τα πιθήκια, ευχαριστήθηκα δράση, σκηνικά, εικόνες, τοπία και όλα αυτά τα ωραία που συνήθως προσφέρουν τέτοιου είδους ταινίες. 8/10 Going In Style. (2017). Δεν ξέρω για ποιο λόγο τόσο καιρό απέφευγα την ταινία. Πραγματικά πολύ ευχάριστη και ψυχαγωγική κωμωδία, με τρεις αγαπημένους ηθοποιούς να δίνουν ρέστα ως γέροι συνταξιούχοι που ετοιμάζονται να κάνουν ληστεία σε μια τράπεζα, γιατί τους έκοψαν τη σύνταξη. Υπάρχουν ωραίες ατάκες, αστείες σκηνές, λίγες υπερβολές, γενικά ό,τι χρειάζεται για να περάσει όμορφα η ώρα. 7/10 Morgan. (2016). Πιθανότητα μια σχετικά μεγάλη χαμένη ευκαιρία για κάτι το ξεχωριστό. Υπάρχουν κάποιες καλές και ενδιαφέρουσες ιδέες, που δυστυχώς όμως δεν αναπτύσσονται όσο θα μπορούσαν, και η πλοκή από ένα σημείο και μετά άρχισε να θυμίζει πολλές άλλες ταινίες του είδους της, με τα αναμενόμενα κλισέ. Βέβαια η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική -όσο σκοτεινή και κλειστοφοβική χρειαζόταν-, ενώ υπάρχουν και κάμποσες αρκετά καλογυρισμένες σκηνές βίας. Γενικά είναι ένα καλούτσικο θρίλερ με στοιχεία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς δεν ξεφεύγει και πολύ από το σωρό. 6/10 The Way Back. (2010). Πραγματικά πολύ ωραία και δυνατή περιπέτεια, η οποία υποτίθεται ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Η πλοκή είναι απλή και συγκεκριμένη, δεν κρύβει εκπλήξεις και ανατροπές, όμως κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή, χάρη στον όλο αγώνα των πρωταγωνιστών για επιβίωση. Τα δυνατά σημεία της ταινίας είναι οπωσδήποτε τα φοβερά τοπία, η εξαιρετική φωτογραφία, η ατμόσφαιρα, αλλά και οι ερμηνείες. 8/10 Repo Man. (1984). Χμ, ναι, τι μπορεί να πει κανείς γι'αυτήν την ταινία; Μιλάμε για καλτίλα, για μια πανκ μαύρη κωμωδία με στοιχεία εγκλήματος και επιστημονικής φαντασίας, για μια τρελή περιπέτεια που μπορεί να μη βγάζει κάποιο ιδιαίτερο νόημα, αλλά καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος, χάρη στα διάφορα τρελά σκηνικά και τη θεόμουρλη ατμόσφαιρα. Σίγουρα είναι μια ταινία που θα δω και δεύτερη και τρίτη φορά, αλλά να ξέρετε ότι δεν είναι για όλα τα γούστα, ούτε για όλες τις ώρες. 7/10 Casino Royale. (2006). Και όμως, αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω τη συγκεκριμένη ταινία, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του σαν Τζέιμς Μποντ, ο πολύ καλός Daniel Craig (βέβαια δεν είναι η πρώτη ταινία που βλέπω με τον Daniel Craig ως Τζέιμς Μποντ, μιας και πριν κάτι χρόνια είχα δει το Skyfall). Πολύ ωραία κατασκοπευτική περιπέτεια, με τα δυνατά σκηνικά, τα φοβερά τοπία και την σούπερ ατμόσφαιρα που συνήθως χαρακτηρίζουν τις ταινίες με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ. Επίσης δεν λείπουν οι εκπλήξεις στην πλοκή, αλλά και οι ωραίες παρουσίες. 8/10
  8. Χθες αγόρασα το Έχει γεια γα**μένε κόσμε, του Charles Forsman (εκδ. Γράμματα), το οποίο και διάβασα, ενώ σήμερα τσίμπησα τα τέσσερα παρακάτω κόμικς από το Παζάρι των εκδόσεων ΚΨΜ: 1. Craig Thompson - Blankets (12,45€) 2. Tardi/Vautrin - Η κραυγή του λαού (18,80€) 3. Joe Sacco - Palestine (12,45€) 4. Γιώργος Γούσης - Ιστορίες από τις Αθώες Εποχές (5€)
  9. BladeRunner1992

    ΕΧΕ ΓΕΙΑ ΓΑ**ΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ

    Μέσα στη βδομάδα κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Γράμματα το συγκεκριμένο κόμικ, πάνω στο οποίο βασίζεται και η σειρά του Netflix “The End of the Fucking World”. Ουσιαστικά δεν άργησα ούτε στιγμή να το αγοράσω, το τσίμπησα σήμερα το μεσημεράκι και το διάβασα εν ριπή οφθαλμού σε τρένο και σπίτι. Πρωταγωνιστούν δυο έφηβοι, ο κοινωνιοπαθής Τζέιμς και η συμμαθήτριά του Αλίσσα, οι οποίοι θέλοντας να ξεφύγουν από τις οικογένειες και την πόλη τους, το σκάνε με ένα αυτοκίνητο. Μετά από περιπλανήσεις και κάποιες τρελές καταστάσεις, καταλήγουν στην αναζήτηση του πατέρα της Αλίσσα, η οποία έχει να τον δει πάνω από δέκα χρόνια. Η περίληψη που έδωσα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιγράψει την τρέλα, τη νοσηρότητα και την κατάθλιψη που γενικά επικρατούν στην όλη ιστορία. Έχουμε να κάνουμε με μια δραματική ιστορία ενηλικίωσης με στοιχεία εγκλήματος, η οποία αποτυπώνει με ιδιαίτερο τρόπο τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, όπως πιθανότατα και τις απογοητεύσεις που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι. Το σενάριο είναι απλό, χωρίς συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο και με τους απολύτως απαραίτητους διαλόγους, ενώ μινιμαλιστικό και χωρίς πολλές λεπτομέρειες είναι και το ασπρόμαυρο σκίτσο, το οποίο όμως θα έλεγα ότι έτσι όπως είναι κάνει πιο έντονα τα αισθήματα κατάθλιψης και αποστασιοποίησης που διαποτίζουν τη γενική παρουσίαση των δυο πρωταγωνιστών. Σίγουρα η ιστορία και ο τρόπος παρουσίασής της, καθώς και το απλό σχέδιο, δεν είναι για όλα τα γούστα, προσωπικά όμως δηλώνω ικανοποιημένος, ενώ σαν κόμικ με έκανε να νιώσω και λίγο περίεργα. Λίαν συντόμως θα δω και τη σειρά. 8/10 Όσον αφορά την έκδοση, είναι μικρού μεγέθους (μπορεί να πει κανείς και τσέπης), με απλό εξώφυλλο και ικανοποιητική βιβλιοδεσία. Μπορεί να πει κανείς ότι είναι εξίσου μινιμαλιστική με το περιεχόμενο. Εδώ υπάρχει η παρουσίαση της Αμερικάνικης έκδοσης και εδώ η παρουσίαση της τηλεοπτικής σειράς.
  10. Από το Public τσίμπησα τη σκληρόδετη έκδοση του Pietrolino, των Alejandro Jodorowsky και O.G. Boiscommun. Φαίνεται πολύ όμορφο κόμικ.
  11. BladeRunner1992

    Η ΠΡΗΝΗΣ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ

    Πρόκειται για τη μεταφορά του γνωστού ομότιτλου νουάρ μυθιστορήματος του καταπληκτικού Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ. Το μυθιστόρημα το διάβασα το Δεκέμβριο του 2010, οπότε δεν θυμόμουν και πολλά πράγματα από την πλοκή και τους χαρακτήρες. Καλό αυτό, γιατί απόλαυσα την ιστορία σαν να τη διάβαζα για πρώτη φορά. Φυσικά εδώ δεν θα σχολιάσω το μυθιστόρημα -το οποίο είναι καταπληκτικό και απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε φανατικό των σκληρών νουάρ θρίλερ-, αλλά το κόμικ: Μιας και μιλάμε για τον Ταρντί, η μεταφορά κρίνεται άκρως επιτυχημένη και αντάξια του μυθιστορήματος. Η ιστορία αυτή καθαυτή είναι πολύ ικανοποιητικά δοσμένη, κρατάει τον αναγνώστη στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, χάρη στην όλη δράση, την ωμή βία, την τρέλα, την ένταση και την αγωνία που υπάρχει για την κατάληξη του πρωταγωνιστή. Και ποιος είναι ο πρωταγωνιστής; Ένας πληρωμένος εκτελεστής, ο Μαρτέν Τεριέ, ο οποίος θέλει επιτέλους να σταματήσει τους σκοτωμούς και να πάρει το κορίτσι που άφησε πίσω, πριν από αρκετά χρόνια. Όμως η Εταιρεία δεν πρόκειται να τον αφήσει να φύγει έτσι απλά, γιατί έχει άλλα σχέδια γι'αυτόν. Ο Τεριέ θα υποχρεωθεί να συνεχίσει για μια ακόμα δουλειά. Όμως, μήπως του την έχουν στημένη; Μήπως τελικά είναι απλά το ασήμαντο πιόνι ενός διεφθαρμένου συστήματος; Το σχέδιο είναι το γνωστό που μας έχει συνηθίσει ο Ταρντί, σίγουρα πολύ καλό και απόλυτα ταιριαστό με το ύφος και την ατμόσφαιρα της ιστορίας του Μανσέτ. Οι σκηνές βίας είναι δοσμένες με την απαραίτητη ωμότητα, τα διάφορα σκηνικά -τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά- είναι εξαιρετικά και μεταφέρουν τον αναγνώστη σ'έναν ασπρόμαυρο κόσμο βίας και διαφθοράς. Με λίγα λόγια, ο Ταρντί καταφέρνει με χαρακτηριστική ευκολία να μεταδώσει στους λάτρεις των κόμικς τον κυνισμό, την τρέλα και τη μαυρίλα που χαρακτηρίζουν τα μυθιστορήματα του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ. 8.5/10 ------------------------------------------------------ Τώρα, όσον αφορά την έκδοση, θα την χαρακτήριζα σίγουρα ικανοποιητική, με καλή βιβλιοδεσία, γκοφρέ εξώφυλλο και γενικά ωραίο χαρτί, ενώ και η εκτύπωση είναι και αυτή μια χαρά. Επίσης, υπάρχουν καμιά δεκαριά σελίδες με αφιερώματα στον Ταρντί και τον Μανσέτ, αλλά και ένα κείμενο για το μυθιστόρημα "Η Πρηνής θέση του σκοπευτή" και το κοινωνικοπολιτικό του υπόβαθρο. Βέβαια υπάρχουν κάποια λαθάκια επιμέλειας (όχι και τόσο σημαντικά για να χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση), ενώ πρέπει να ενημερώσω ότι η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά, και όχι από τα γαλλικά. Το κόμικ το βρήκα στο βιβλιοπωλείο "Αλφειός", με κόστος 9€. Πιθανολογώ ότι θα υπάρχουν και άλλα αντίτυπα εκεί, αλλά και σε διάφορα μικρά βιβλιοπωλεία/κομιξάδικα στο Κέντρο. Επίσης μπορεί να το βρει κανείς και στο βιβλιοπωλείο της "Λέσχης Κατασκόπων του 21ου αιώνα".
  12. Από τις 12 Μαΐου έχω δει τις εξής ταινίες: North By Northwest. (1959). Και, ναι, έπρεπε να φτάσει Μάιος του 2018, για να δω για πρώτη φορά αυτήν την τόσο κλασική και πολυσυζητημένη ταινία του μαιτρ των θρίλερ, Alfred Hitchcock. Πρόκειται για ένα άκρως απολαυστικό και ψυχαγωγικό περιπετειώδες θρίλερ μυστηρίου, με λίγα ωραία παιχνίδια κατασκοπίας μέσα. Η ταινία είναι γεμάτη απολαυστικές σκηνές και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, η όλη ατμόσφαιρα είναι πραγματικά φοβερή, τα διάφορα σκηνικά εξαιρετικά, ενώ και οι ερμηνείες με άφησαν πλήρως ικανοποιημένο. Επίσης μου άρεσαν οι αρκετούτσικες χιουμοριστικές πινελιές εδώ και κει. Σίγουρα είναι μια ταινία που θα έβλεπα με μεγάλη ευχαρίστηση για δεύτερη και τρίτη φορά. Ουσιαστικά για λεπτομέρειες δεν τσιμπάει το δεκάρι από μένα, αλλά ποιος ξέρει, αυτό μπορεί να γίνει σε μια επόμενη θέαση. 9/10 The Sting. (1973). Λίγες μέρες μετά την φοβερή ταινία του Hitchcock, είδα αυτό το πραγματικό αριστούργημα, που μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες που έχω δει μέχρι στιγμής. Το είδος στο οποίο ανήκει η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα από τα αγαπημένα μου και αυτή η ταινία είναι σίγουρα από τις κορυφαίες. Η ταινία είναι γεμάτη απολαυστικές σκηνές και υπέροχα "κόλπα", η όλη αποτύπωση του κόσμου των απατεώνων αλλά και γενικά της δεκαετίας του '30 στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματικά εξαιρετική, το χιούμορ πολύ καλό και ταιριαστό με το ύφος της ιστορίας, ενώ οι ερμηνείες πάρα μα πάρα πολύ καλές, μάλλον αψεγάδιαστες. Επίσης η φωτογραφία είναι τρομερή και η μουσική επένδυση υπέροχη. Θα μπορούσα να πω πολλά πράγματα για το πόσο ωραία και απολαυστική ταινία είναι, για το πόσο ωραία πέρασα παρακολουθώντας την για πρώτη φορά, αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Οπότε, δίχως δεύτερη σκέψη: 10/10 Night Moves. (1975). Συμπαθητικό αλλά κάπως διαφορετικό από τα συνηθισμένα θρίλερ μυστηρίου με πρωταγωνιστή έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ από το Λος Άντζελες, που προσλαμβάνεται από μια ηθοποιό για να βρει την έφηβη κόρη της που έφυγε από το σπίτι. Όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο μπερδεμένα και επικίνδυνα, ενώ ο ιδιωτικός ντετέκτιβ έχει και τα προσωπικά του προβλήματα να λύσει... Σαν υπόθεση δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην προσπάθεια εύρεσης της ατίθασης έφηβης, αλλά ασχολείται και με τη δουλειά και τον τρόπο ζωής ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ. Η πλοκή είναι αρκετά καλή, με τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου και εκπλήξεων, αλλά τίποτα το φοβερό και το τρομερό. Σίγουρα δεν είναι ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ αλλά μάλλον ένα δράμα μυστηρίου, πάντως μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Επίσης τα διάφορα σκηνικά και η φωτογραφία είναι σε εξαιρετικό επίπεδο ποιότητας. 7/10 Shogun Assassin. (1980). Αν δεν κάνω λάθος, η ταινία αυτή βασίζεται στο μάνγκα Lone Wolf and Cub, των Kazuo Koike και Goseki Kojima. Εγώ είδα την ταινία που δημιουργήθηκε για την Αμερικάνικη και Βρετανική αγορά, σε σκηνοθεσία Robert Houston. Τέλος πάντων, αυτό που είδα θα σχολιάσω: Μιλάμε για καλτίλα γεμάτη υπερβολές, οπότε σαν ταινία έχει τα θέματα της, σίγουρα δεν είναι για όλα τα γούστα. Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, ούτε από το σενάριο αυτό καθαυτό, ούτε από τις ερμηνείες, ενώ από ένα σημείο και μετά βαρέθηκα το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των σφαγών. Πάντως μου άρεσε η γενική ατμόσφαιρα, καθώς και κάποια σκηνικά. 6/10 Paper Moon. (1973). Υπέροχη ασπρόμαυρη δραματική ταινία με στοιχεία εγκλήματος, πραγματικά απολαυστική και ψυχαγωγική από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η όλη αποτύπωση της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες της δεκαετίας του '30 αλλά και της ζωής ενός περιπλανώμενου απατεώνα μου φάνηκε εξαιρετική, με μια κάπως νοσταλγική διάθεση. Τα σκηνικά είναι φοβερά και η φωτογραφία εξαιρετική, ενώ βγάζω το καπέλο στο πρωταγωνιστικό δίδυμο που έδεσε τέλεια (ίσως πατέρας και κόρη στην ταινία, πάντως σίγουρα πατέρας και κόρη στην πραγματική ζωή), ενώ δίνω ιδιαιτέρως τα εύσημα στην πιτσιρίκα, η οποία έδωσε ρέστα με την ερμηνεία της. 9/10 Annabelle: Creation. (2017). Σαφώς ανώτερη της μετριότητας της ταινίας Annabelle του 2014, αλλά γενικά τίποτα το ιδιαίτερο. Ουσιαστικά δεν έχει να πει κάτι το καινούργιο ή το διαφορετικό σε σχέση με άλλες ταινίες του είδους, θα έλεγα ότι μου φάνηκε κάπως προβλέψιμη, με όλες τις αναμενόμενες "τρομακτικές" σκηνές. Ίσως έχω κουραστεί από τις τόσες παρόμοιες ταινίες τρόμου που βγαίνουν κάθε χρόνο, ποιος ξέρει. Δεν λέω, πέρασα καλά και κάποια σκηνικά μου άρεσαν, αλλά μέχρι εκεί... 6/10
  13. BladeRunner1992

    BATMAN: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

    Συμπαθητικό άλμπουμ με δυο καλούτσικες ιστορίες, σίγουρα κάτι το διαφορετικό στο σύμπαν του Μπάτμαν, όμως γενικά τίποτα το εξαιρετικά ιδιαίτερο. Βέβαια, κρατούσα σχετικά μικρό καλάθι πριν το αγοράσω και το διαβάσω, οπότε δεν απογοητεύτηκα. Ίσα-ίσα, μπορώ να πω ότι πέρασα καλά. Και οι δυο ιστορίες μου άρεσαν, χωρίς βέβαια να με ξετρελάνουν. Η πρώτη ιστορία -"Gotham By Gaslight"- είναι ένα σκαλί πιο πάνω από τη δεύτερη, τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Το σενάριο, ελέω Τζακ του Αντεροβγάλτη, είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον και σφιχτοδεμένο, αν και νομίζω ότι χρειαζόταν περισσότερος χώρος για καλύτερη και πιο ομαλή εξέλιξη των γεγονότων, ενώ οι διάφορες αποκαλύψεις μου φάνηκαν κάπως προβλέψιμες. Το σχέδιο πολύ καλό, με μετέφερε για τα καλά στο κλίμα της Βικτωριανής Εποχής: Μου φάνηκε όσο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό χρειαζόταν, με φοβερό χρωματισμό. Και η δεύτερη ιστορία -"Master Of The Future"- δεν είναι καθόλου άσχημη, το σχέδιο είναι καθαρό και αρκετά όμορφο, απλά κάτι δεν με έπεισε στα κίνητρα του κακού, ενώ η όλη πλοκή δεν με κράτησε όσο η πρώτη, αν και είχε και αυτή το ενδιαφέρον της. Γενικά δηλώνω ικανοποιημένος. 7.5/10
  14. Από τις 23 Απριλίου έχω δει τις εξής ταινίες: Guardians Of The Galaxy Vol. 2. (2017). Σχόλιο εδώ. 7/10 Spider-Man: Homecoming. (2017). Σχόλιο εδώ. 7/10 Doctor Strange. (2016). Σχόλιο εδώ. 7/10 Avengers: Infinity War. (2018). Σχόλιο εδώ. 8/10 Small Town Crime. (2017). Ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό Neo-noir δράμα, με μυστήριο, κάμποση βία και έναν συμπαθητικό πρωταγωνιστή. Γενικά είναι όσο σφιχτοδεμένο και σκληρό χρειάζεται για να κρατήσει το ενδιαφέρον των οπαδών του είδους από την αρχή μέχρι το τέλος. Ούτε πρωτοτυπεί ούτε έχει κάποια ιδιαιτερότητα σαν ταινία -ενώ σίγουρα έχει και τις αδυναμίες της-, όμως βλέπεται πραγματικά ευχάριστα. 7/10 Kidnap. (2017). Συμπαθητικό θριλεράκι για να περάσει γρήγορα και σχετικά ψυχαγωγικά η ώρα, αλλά από κει και πέρα τίποτα το ιδιαίτερο ή το σημαντικό από άποψη πλοκής, ερμηνειών, σκηνοθεσίας κλπ. Τέτοιες ταινίες γυρίζονται με το κιλό κάθε χρόνο και μετά από λίγο καιρό ξεχνιούνται. Κάποια σημεία της ταινίας μου άρεσαν έως ένα βαθμό, κάποια άλλα με άφησαν αδιάφορο, γενικά πάμε παρακάτω... Χαριστικά: 6/10 Bad Influence. (1990). Ένα μάλλον παραγνωρισμένο δραματικό θρίλερ της δεκαετίας του '90, που θα έπρεπε να είναι πιο γνωστό, γιατί είναι πραγματικά πολύ καλό και ενδιαφέρον. Μου φάνηκε αρκετά σκοτεινό και σε σημεία αγχωτικό, το μόνο σίγουρο είναι ότι με κράτησε στην τσίτα μέχρι το τέλος. Το σενάριο είναι αρκετά καλογραμμένο (βλέπε David Koepp), ενώ και η σκηνοθεσία σίγουρα είναι προσεγμένη (βλέπε Curtis Hanson). Όπως και να'χει, είναι ένα πολύ ψυχαγωγικό θρίλερ, χαρακτηριστικό παράδειγμα των θρίλερ της δεκαετίας του '90. 7/10 The Sugarland Express. (1974). Αυτή είναι από τις πρώτες ταινίες του τιτανοτεράστιου Steven Spielberg. Πρόκειται για ένα κωμικοτραγικό κοινωνικό δράμα με στοιχεία εγκλήματος και μπόλικο κυνηγητό στους υπέροχους δρόμους του Τέξας. Η πλοκή είναι απλή και συγκεκριμένη αλλά ενδιαφέρουσα, οι διάφορες σκηνές δράσης καλογυρισμένες και κατά κάποιο τρόπο απολαυστικές, η σκηνοθεσία αρκετά καλή και η φωτογραφία εξαιρετική, ενώ και οι ερμηνείες γενικά μου φάνηκαν ικανοποιητικές. Οπωσδήποτε πέρασα ωραία. 7/10 Atomic Blonde. (2017). Σχόλιο εδώ. 7/10 High-Rise. (2015). Πέρυσι τον Νοέμβριο διάβασα το καταπληκτικό ομότιτλο μυθιστόρημα του J. G. Ballard (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κέδρος), πάνω στο οποίο βασίζεται η συγκεκριμένη ταινία. Όπως καταλαβαίνετε, κάποιες συγκρίσεις μεταξύ των δυο ήταν αναπόφευκτες. Δεν θα πολυλογήσω, το βιβλίο κερδίζει κατά κράτος, τόσο σε στιλ όσο και σε περιεχόμενο. Βέβαια, σαν σκηνοθετική προσπάθεια θα την χαρακτήριζα τίμια και συμπαθητική, κατανοώντας κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες, αλλά, δεν ξέρω, κάτι έλειπε από την ταινία. Κάτι στους χαρακτήρες, κάτι στον τρόπο εξέλιξης της πλοκής... Το βιβλίο έχει βάθος στους χαρακτήρες και τις σκέψεις τους, ενώ στην ταινία μου φάνηκαν κάπως επιφανειακοί. Σίγουρα σαν ταινία είναι διαφορετική από τις συνηθισμένες, κάπως τρελή και ιδιόρρυθμη, όχι για όλα τα γούστα. Επίσης θεωρώ ότι έγινε καλή δουλειά ως προς τη φωτογραφία, τα κουστούμια και τις διάφορες σκηνές τρέλας. 6/10 No Man's Land. (1987). Πρόκειται για ένα μάλλον παραγνωρισμένο δραματικό θριλεράκι με στοιχεία δράσης και εγκλήματος, αν λάβει κανείς υπόψιν τον μικρό αριθμό των αξιολογήσεων στο IMDb (μέχρι τώρα είναι αρκετά κάτω από 4.000). Κακώς! Έχουμε να κάνουμε με μια αρκετά cool και ψυχαγωγική ταινία, από αυτές που χαρακτηρίζουν με έντονο τρόπο τη δεκαετία του '80. Λος Άντζελες, κυνηγητά με σούπερ αυτοκίνητα (έχασα τον αριθμό των Porsce που εμφανίζονται στην ταινία) ρούχα, μουσική επένδυση, όλα μυρίζουν 80's. 7/10
  15. BladeRunner1992

    Atomic Blonde (2017)

    Πολύ καλή, άκρως ψυχαγωγική και καλοσκηνοθετημένη ταινία, αν και γενικά ίσως το στιλ να είναι έως ένα βαθμό εις βάρος του σεναρίου και των χαρακτήρων. Πραγματικά, δεν έχω κανένα παράπονο για τη φωτογραφία, τα σκηνικά, τη μουσική επένδυση, τις απίστευτες σκηνές δράσης (ειδικά αυτή στις σκάλες ήταν απίθανα χορογραφημένη και σκηνοθετημένη), τα ρούχα, τα αυτοκίνητα, τέλος πάντων, όλα αυτά που με ταξίδεψαν πίσω στο χρόνο και μου υπενθύμισαν πόσο γουστάρω τις περιπέτειες δράσης της δεκαετίας του '80. Είναι σίγουρα μια ταινία με φοβερό στιλ και ιδιαίτερα προσεγμένη στο ξυλίκι και το κυνηγητό που πέφτει. Απλά κάτι δεν μου έκατσε καλά σε ορισμένα πράγματα που έχουν να κάνουν με την πλοκή, τα κίνητρα των χαρακτήρων κλπ. Δεν ξέρω ακριβώς, ίσως κάτι στις ανατροπές και στον τρόπο που ήρθαν...; Πάντως, χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για μια διασκεδαστικότατη κατασκοπευτική ταινία δράσης. Α, και η Σαρλίζ Θερόν μαμάει και δέρνει (στην κυριολεξία όμως!). Το σκέφτηκα ακόμα και για οχτάρι, αλλά ίσως έτσι θα αδικούσα άλλες ταινίες. Οπότε: 7/10
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.