Jump to content

Leaderboard

Popular Content

Showing content with the highest reputation since 11/21/2020 in all areas

  1. Τόμος 32: The Astonishing X-Men - Κίνδυνος Την περίμενα πως και πως αυτήν την ιστορία. Μου αρέσει πολύ σαν καλλιτέχνης ο Joss Whedon και έχω ιδιαίτερη αγάπη στο σχέδιο του Cassaday, οπότε και το Χάρισμα μου άρεσε και το συγκεκριμένο θεωρούσα πως θα με ικανοποιήσει. Πάμε λοιπόν για τη γνωστή και μη εξαιρετέα πλέον ανάλυση σε σενάριο, σχέδιο και άλλα aspects του τόμου πάντα χωρίς spoilers Κάποιες γενικές παρατηρήσεις γύρω από το σενάριο Προφανώς όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, γίνεται recap του πρώτου τόμου του run σε περίπτωση που το έχουμε ξεχάσει. Long story short έχουμε την επιστροφή του Colossus και την απειλή μιας εξωγήινης φυλής που θεωρεί ότι μέλος των X-Men είναι υπεύθυνο για την επερχόμενη καταστροφή τους. Αυτό που κάνει ο Whedon εδώ είναι ανάπτυξη πολλαπλών ιστοριών. Αγαπάει όλα τα μέλη της ομάδας, γι' αυτό και φροντίζει σχεδόν όλα να αναπτύσσονται και να έχουν δικές τους ιστορίες και ως αποτέλεσμα έχουμε εξελίξεις στη μεγάλη ιστορία του run του διδύμου, στην κεντρική ιστορία του τόμου και στα μικρά ξεχωριστά subplots των ηρώων. Αρχικά από το πρώτο τεύχος του Dangerous βλέπουμε τους X-Men να πηγαίνουν να πολεμήσουν ένα τέρας στο Manhattan και εδώ μας λύνεται μια αιώνια απορία. Πως συνεννοούνται οι ήρωες μεταξύ τους; Π.χ. παλεύει ο Spider-Man και έχει γκρεμιστεί η μισή Νέα Υόρκη, που είναι οι Avengers, που βρίσκεται ο Cap, καφέ στο Σαιν Τροπέ μαζί με τον Batman του Christian Bale πίνουν; Έτσι λοιπόν έχουμε μια συνεργασία των X-Men με τους Fantastic Four που θα αποβεί αρκετά ενδιαφέρουσα, καθώς και ο Mister Fantastic θεωρεί ότι θα τους βοηθήσει στη δημόσια εικόνα τους, καθώς οι μεταλλαγμένοι αντιμετωπίζονται με μισαλλοδοξία και εχθρότητα. Είναι γενικότερα μια συχνή αλληγορία σε κόμικ των X-Men να αντιμετωπίζονται ως outcasts από το κοινωνικό σύνολο όπως διάφορες ομάδες στις σημερινές κοινωνίες και ο Whedon το τονίζει και εδώ, σατιρίζοντας ταυτόχρονα τη στάση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία περνάνε τη γραμμή που θέλουν να περάσουν για τους X-Men ανεξαρτήτως αν κάνουν κάτι καλό ή κάτι κακό. Δεύτερο subplot αφορά τον Colossus που επιστρέφει από τους νεκρούς και φυσικά είναι δύσκολο για τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και ειδικά την Kitty να αποδεχθούν την ξαφνική επιστροφή του. Ο Whedon ξέρει να γράφει γυναικείους χαρακτήρες (βλέπε Buffy) και στην KItty επενδύει πολύ και σαν μέλος των X-Men, αλλά και σαν ζωτικό στοιχείο της ομάδας όσον αφορά τις μάχες. Ο κακός Από τον πρώτο τόμο συνεχίζει η ιστορία του Γουίνγκ, ενός παιδιού που πλέον δεν έχει δυνάμεις και εκείνον θα εκμεταλλευτεί ο κεντρικός κακός της ιστορίας μας. Ο οποίος δεν είναι άλλος από την Danger, τη φυσική οντότητα του software του Danger Room, του δωματίου που σχεδίασε ο Professor X για να προπονούνται οι X-Men. Μη σας ακούγεται πολύπλοκο ή περίεργο! Ο Whedon φροντίζει με πολύ άρτιο τρόπο να απεικονίσει τα κίνητρα του Danger Room εναντίον του Professor X που κάνει τεράστια επανεμφάνιση ενάντια στο δικό του δημιούργημα. Η Danger είναι η φυσική μορφή του και φυσικά αποτελεί ένα εξαιρετικά απρόβλεπτο αντίπαλο για την ομάδα, γιατί οι X-Men προπονούνται στο Danger Room οπότε γνωρίζει όλες τις τακτικές και τις κινήσεις του και προβλέπει πως να τους νικήσει. Η τελική μάχη συμπεριλαμβάνει την επιστροφή του Xavier και είναι αρκετά εντυπωσιακή, ενώ έχουμε συνεχόμενες απειλές όπως Sentinels στη σχολή, έξυπνες τακτικές αποπροσανατολισμού όπως επιθέσεις σε κάποιο μέρος της σχολής για να παγιδευτούν αυτοί που θέλει η Danger σε άλλο και φυσικά συνεχόμενες αλλαγές τοπίων και πεδίων μάχης, αφού αυτό ξέρει το Danger Room. Πρόσθεσε και την ψυχεδελική πλευρά του Professor X και έχουμε κάποιες σκηνές άκρως σουρεαλιστικές και πολύ μικρές δόσεις από horror στοιχεία. Εκτός αυτών στο τέλος o Whedon μας επιφυλάσσει και μια ωραία ανατροπή στο τέλος που φυσικά δε σποιλάρω και για όποιον δεν καταλαβαίνει το τελευταίο καρέ θα τον παραπέμψω στο Dark Phoenix Saga. Διαφορετικά Google is your friend Το εξαιρετικό σχέδιο και ο χρωματισμός Αυτό το σχέδιο του Cassaday δεν ξέρω πραγματικά τι φάση παίζει, αλλά το λατρεύω. Είναι καθαρό και ταυτόχρονα έχει μικρές λεπτομέρειες βρωμιάς, ενώ τα designs των ηρώων είναι εξαιρετικά ζωγραφισμένα. Για παράδειγμα η Danger που είναι μια καινούρια είναι ακριβώς ό,τι περιμένεις από ένα καλοσχεδιασμένο robot A.I με υπερφυσικές δυνάμεις. Και σεναριακά και σχεδιαστικά μου θύμισε αρκετά Ultron και αυτό δεν το βρίσκω καθόλου άσχημο, ίσα ίσα το αντίθετο. Και ταυτόχρονα σε αυτήν την ιστορία παίζει μεγάλο ρόλο και ο χρωματισμός που έχει κάνει η Laura Martin. Αν και οι δύο τόμοι πραγματεύονται σοβαρά ζητήματα, το Χάρισμα το βρήκα λίγο πιο φωτεινό χρωματικά, ενώ το Dangerous είναι πολύ πιο σκοτεινό. Η Martin χρησιμοποιεί αρκετές αποχρώσεις του μπλε, του γκρίζου και του κόκκινου πάντα όμως με σκοτεινή παλέτα και καταφέρνει ταυτόχρονα να τονίζει τις μικρές λεπτομέρειες στα μεγάλα καρέ του Cassaday και ταυτόχρονα προσθέτει αρκετά ακόμα layers σοβαρότητας στην υπόθεση του Whedon. Δεν είναι το σχέδιο που θα ανοίξεις για να χαζέψεις, είναι όμως ακριβώς το σχέδιο που εξασφαλίζει άψογη ροή σε μια σύγχρονη X-Men ιστορία. Το αφιέρωμα στο τέλος του τόμου Συνήθως το αφιέρωμα στο τέλος του τόμου αφορά την ιστορία ή τους συντελεστές αλλά εδώ δεν έχουμε τίποτα από τα δύο. Έχουμε βασικά μια εκτενή χρονολογική μελέτη στο πως ξεκίνησαν οι X-Men από τον Stan Lee μέχρι τη στιγμή που τους ανέλαβε ο Claremont και τους απογείωσε. Κοινώς μια άκρως ενδιαφέρουσα αναδρομή στο ποιοι είναι οι X-Men, πως ξεκίνησαν, γιατί ονομάστηκαν έτσι, γιατί κόπηκε το περιοδικό, γιατί επανήλθε και με ποια σύνθεση. Αν και δεν έχει σχέση με το Dangerous είναι άκρως ενδιαφέρον και σας προτείνω να το τσεκάρετε αναλυτικά! Και οι συνέχειες των Gifted-Dangerous; Η λογική λέει ότι στη συλλογή θα έχουμε 4 σίγουρους τόμους X-Men και ίσως έναν ακόμα. Οι 4 που έχουν κλείσει είναι οι 2 του Morrison και οι 2 του Whedon και σαν μπαλαντέρ μένει το Dark Phoenix Saga μάλλον. Όμως το run των Whedon-Cassaday δεν ολοκληρώνεται εδώ, αλλά υπάρχουν ακόμα 12 τεύχη που μας κάνουν δύο ιστορίες, το Torn και το Unstoppable, τα οποία απ' όσο έψαξα δεν υπάρχουν στην ξένη συλλογή. Δε θεωρώ ότι μας αφήνει ξεκρέμαστους η συλλογή για τη συνέχεια της ιστορίας όπως με το Thor, αλλά σίγουρα θα ήθελα να δω τι γίνεται σε αυτά τα τεύχη. Έτσι λοιπόν θέλοντας να ολοκληρώσω το run των Whedon-Cassaday έχω πλέον τις δύο ιστορίες και θέλω να πιστεύω ότι μέσα στο Δεκέμβρη θα τις παρουσιάσω στην ενότητα των Ξένων Εκδόσεων του GreekComics με το ίδιο φορμάτ των τόμων της συλλογής. Θα σας δώσω λοιπόν στοιχεία των ιστοριών που είναι η συνέχεια των δύο αυτών τόμων και εννοείται μπορώ θα επικοινωνήσω με όποιον έχει απορίες για το σενάριο ή για το πόσο εύκολα θα βρει τον κάθε τόμο. Για ποιους προτείνεται και τελική σύνοψη Στους σταθερούς αναγνώστες της συλλογής, εννοείται θα σας πω να το πάρετε. Αν αγοράζετε περιστασιακά, δοκιμάστε το Χάρισμα και αν σας άρεσε, σας προτείνω να πάρετε και αυτό. Είναι λίγο κατώτερο σαν ιστορία, αλλά έχει μεγάλες, εντυπωσιακές μάχες. Τώρα σε κάποιον που δεν πολυασχολείται με υπερηρωικά δεν ξέρω αν με αυτό θα τα αγαπήσει, τείνω προς το όχι. Σίγουρα όμως μου αρέσει πιο πολύ σαν run από το New X-Men του Morrison που από άλλους θεωρείται αριστούργημα, άρα γούστα είναι αυτά. Συνολικά λοιπόν, πολύ δυνατή ιστορία και καλή προσθήκη για την συλλογή, εύχομαι να την απολαύσετε και καλή ανάγνωση
  2. Απάντηση της Καθημερινής πριν από λίγο Σας ενημερώνουμε ότι η κυκλοφορία του περιοδικού Super Mickey έχει καθυστερήσει. Θα ενημερωθείτε πότε θα κυκλοφορήσει από το ημερολόγιο των κυκλοφοριών που θα βρείτε παρακάτω. https://www.kathimerini.gr/category/k/disney/
  3. Τέλεια Για το Μπλούμπερυ δεν το περίμενα. Είχαν πει ότι θα συνέχιζαν τη σειρά αλλά είχα χάσει τις ελπίδες μου. Ξέρουμε αν το άλμπουμ θα είναι έγχρωμο ή ασπρόμαυρο; Το μόνο που με προβληματίζει είναι ότι στο τεύχος #13 ξεκινάει νέα ιστορία η οποία ολοκληρώνεται ουσιαστικά στο τεύχος #22. Άρα πρέπει να ελπίζουμε σε συνέχεια αν θέλουμε να δούμε όλο το story arc. Τουλάχιστον ας βγει το #15 που ολοκληρώνει το μέρος της ιστορίας που αναφέρεται στο χρυσό της Συνομοσπονδίας, που είναι και το πιο ενδιαφέρον. Πάντως μην το χάσει κανείς. Για μένα τα τεύχη #13 ως #15 είναι τα καλύτερα της σειράς. Αν σας άρεσε το Ορυχείο του Χαμένου Γερμανού, θα σας αρέσει ακόμα περισσότερο αυτή η ιστορία
  4. Η Μαμούθ ακολουθεί το εξής μοτίβο: 1) Εκδίδει για ένα διάστημα μόνο Λούκι Λουκ και Αστερίξ. 2) Για δικαιολογία που δεν βγάζει κάτι άλλο επικαλείται ότι δεν έκαναν αρκετές πωλήσεις οι προηγούμενες εκδόσεις της που δεν ήταν Λούκι Λουκ και Αστερίξ. 3) Ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση βγάζει κάτι που δεν είναι Λούκι Λουκ και Αστερίξ. 4) Είναι μια έκδοση που δεν περίμενε κανείς και δεν είχε σκεφτεί να ζητήσει κανείς. 5) Η Μαμούθ δεν μένει ευχαριστημένη από τις πωλήσεις της έκδοσης και παγώνει τα σχέδια να βγάλει συνέχειες ή αντίστοιχες δουλειές με την επίμαχη έκδοση. 6) Πήγαινε πάλι στο βήμα 1)
  5. Καλησπέρα σε όλους.Δεν είμαι καινούριος στο χώρο έχω εγγραφεί εδώ και αρκετά χρόνια ωστόσο πέραν από κάποια κουίζ δεν είχα άλλη ενεργό συμμετοχή στο φόρουμ παρότι μου άρεσε το περιεχόμενο και το κλίμα του κυρίως γιατί δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις. Ελέω άπλετου χρόνου καραντίνα γαρ και με την αγάπη μου για κόμιξ να έχει αναθερμανθεί εσχάτως είπα να βγω από το καβούκι μου και να κάνω την ερώτηση μου που περισσότερο κατάθεση σκέψεων-φλυαρία είναι αλλά τέλος πάντων, δεν ήξερα και που να ξεκινήσω το θέμα ελπίζω να το έβαλα σωστά στα γενικά.Ας πω για αρχή δυο πράγματα για τον εαυτό μου μιας και δεν έχω συστηθεί και για να καταλάβετε που το πηγαίνω. Λοιπόν είμαι 22 χρονών και να διευκρινίσω ότι διαβάζω κόμιξ disney μόνο κοινώς ιστορίες με μικυ,ντοναλντ κτλ και οχι υπερηρωικά, φανατικά από τα τα 7 μου έως τα τα 13-14 δηλαδή μάζευα ότι κυκλοφορούσε από το 2005 έως το το 2011-12 περίπου λίγο πριν κλείσει ο Τερζόπουλος και φυσικά μάζευα και από προηγούμενα έτη ο,τι έβρισκα. Είχα μια καλή συλλογή εντάξει με την είσοδο στην εφηβεία και με τον περιορισμό του χρόνου μοιραία άλλαξε το επίπεδο ενδιαφέροντος άρχισα να αγοράζω όλο και πιο σπάνια ωστόσο σε αντίθεση με άλλους φίλους μου εμένα το μικρόβιο δεν έφυγε ποτέ και ακόμα και τώρα συχνά πυκνά θα διαβάσω κάποιο κόμιξ είτε από αυτά που έχω είτε σε pdf μορφή .Φυσικά δεν πέταξα τίποτα απλά με το πέρασμα των χρόνων γινόμουν ολοένα και πιο εκλεκτικός.Σταμάτησα να διαβάζω ιστορίες του σωρού και με συγκινούσαν πλέον ιστορίες από εξαιρετικά λίγους σχεδιαστές.Συγκεκριμένα τα ονόματα που όλοι μάλλον περιμένετε: Ρόσα ,φυσικά θείο Μπαρκς και θα έλεγα και Σκάρπα.Το πρόβλημα είναι ότι ο Ντον άφησε πολύ ποιοτικό έργο αλλά λίγο ποσοτικά με αποτέλεσμα να έχουμε διαβάσει όλοι τις ιστορίες του απο δέκα φόρες τη καθεμιά και κρίμα που μένουν αναξιοποίητα παραγωγικά του χρονιά. Ο Μπαρκς είχε πολύ μεγαλύτερο υλικό ωστόσο έχω την αίσθηση ότι και σε αυτόν έχω διαβάσει το μεγαλύτερο μέρος του,σίγουρα όλες τις πολυσέλιδες άντε να μου έχουν ξεφύγει λίγες κλασικές δεκασέλιδες με γκαγκ.Στον Σκάρπα έχω ελλείψεις για αυτό και αγοράζω την πολύ καλή εκδοσή της Καθημερινής αλλά κάπου εκεί τελειώνουν αυτά που βρίσκω προσωπικά ενδιαφέρονται και αναρωτιέμαι αν εγώ έχω το πρόβλημα ή γενικά υπάρχει μια ένδοια σε νέους σχεδιαστές. Βλέπω και το πως κατέληξε το πολυαγαπημένο μου κομιξ που καταφεύγει στην εύκολη λύση ανατυπώσεων Ρόσα και αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον που μου διαφεύγει. Πραγματικά πχ ο Βικαρ δεν με συγκινεί καθόλου τον θεωρώ μέτριο,για Βαν Χορν πατέρα και υιό βρίσκω και το στυλ σχεδίου και τα σενάρια αλαφροίσκιωτα,ενώ δεν σχολιάζω καν κάτι Δανούς και Νορβηγούς σχεδιαστές. Ο Ρότα είναι τίμιος αλλά νομίζω και σε αυτόν ο,τι πιο ποιοτικό έχει το έχω διαβάσει. Εδώ να πω ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο λιμνοπουλίτης,δεν σνομπάρω τον κόσμο του μίκυ σιτυ αλλά με συγκινεί ο μίκυ μόνο σε dark,νουάρ αστυνομικές ιστορίες τύπου μίκυ μυστήριο(ο αγαπημένος μου μίκυ όλων των εποχών).Κάστι και Ζίτσε παραδέχομαι ότι είναι καλοί αλλά έμενα δεν μου κάνουν κλικ το ξέρω είμαι ιδιότροπος. Γενικά είμαι λίγο παλιακός προτιμώ να διαβάσω καμία average ιστορία των 60ς-70ς παρά φρέσκια δεν ξέρω ίσως είναι τα παλιά απλοϊκά σενάρια με το λιτό σχεδιασμό με τις καθαρές γραμμές που με ελκύουν. Κάπου εδώ να πω ότι δεν θεωρώ καν canon τις ιστορίες με ντόναλντ πράκτορα και τον υπερηρωικό φάντομ ενώ ο πρωτόλειος φάντομ στην βίλα των ρόδων ή οι ιταλικές μπουρδίτσες με τους πράκτορες παπει μου άρεσαν. Ίσως είναι επειδή αυτά τα διάβασα μικρός και έχουν συνυφαστεί με ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις και αθωότητα. Για να μην μακρηγορώ άλλο ήδη έχω σεντονάκι,το(κάπως ασαφές παραδέχομαι) ερώτημα είναι σε έναν ενήλικα που έχει διαβάσει την αφρόκρεμα των σχεδιαστών όπως εγώ τι άλλο έχει να του προσφέρει η disney,εννοώ ποιο είναι το μέλλον των εκδόσεων και αν υπάρχει κάποιος ποιοτικός σχεδιαστής που αγνοώ ή τέλος πάντων τα παιδιά που γνωρίζουν τη διεθνή σκηνή(γιατί εγώ δεν έχω εντρυφήσει) αν υπάρχει νέο καλό σχεδιαστικό αίμα. Ευχαριστώ και πάλι συγγνώμη που θα αναγκάσω κάποιους να διαβάσουν το παραλήρημα μου.
  6. Black Friday προσφορές 50% στις Εκδόσεις Μικρός Ήρως 27/11 - 29/11 27/112020 Από την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου ως και την Κυριακή 29 Νοεμβρίου η Black Friday έρχεται και για τις Εκδόσεις μας! Λοιπόν, έχουμε και λέμε: - Έκπτωση 50% για παραγγελίες στις κάτωθι κατηγορίες: Βιβλία: Ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά - Ανθολογία Ιστοριών, Ήρωες Στέλιου Ανεμοδουρά, Μικρός Ήρως - Η Ακρόπολη Κινδυνεύει. Κόμικς: Βιογραφίες Ποδοσφαιριστών, Τόμοι Ερίκ Καστέλ, Ερίκ Καστέλ Τεύχη, Μικρός Ήρωας Ειδική Έκδοση, Μίστερ No Eιδική Έκδοση, Νέος Μικρός Ήρωας, Λοχαγός Μαρκ, Μπλεκ - Ειδική Έκδοση, Ρόυ Ρέης, Ρόυ Ρέης - Συλλεκτική Έκδοση, Συλλεκτικά Μικρός Ήρωας, Ταρζάν, Τόμος Μίστερ Νο και οι... άλλοι, Ζαγκόρ Ειδική Έκδοση, Ζαγκόρ, Ο Τετρακοσάρης, Ιταλικός Μπλεκ, Πινόκιο, Μικρός Σερίφης, Μπλέκ Νέας Περιόδου, Ο Μικρός Ήρως - Το Αεροδρόμιο Φάντασμα. Merchandise: T-Shirts, Καπέλα, Κούπες, Μπρελόκ, Συλλεκτικά Φούτερ, Usb Sticks. - Έκπτωση 35% για παραγγελίες στις κατηγορίες: Ζαγκόρ, Μιστερ Νο και οι... άλλοι, Νέος Μπλεκ, Περιπέτεια, Τόμος Ζαγκόρ, Τόμος Νέος Μπλεκ, Τόμος Περιπέτεια, Τόμος Μικρός Ιππότης, Τόμος Μίστερ Νο, Τόμος Ροντέο, Κόρτο Μαλτέζε #1-13, Ιταλικός Μπλεκ, Τόμος Μικρός Ήρωας, Συλλεκτικό Μπλεκ. - Με αγορές άνω των 30 ευρώ δώρο το Θρυλικός Μπλεκ #1 (68 σελ., 14,5 Χ 20 εκ.)! Περιλαμβάνει την αδημοσίευτη Α/Μ ιστορία με τίτλο Κλέφτες Γούνας (Obradovic, Slavkovic & Plavsic). - Με κάθε αγορά δώρο Σελιδοδείκτης + Αφίσα + Αυτοκόλλητο! Αποκτήστε τώρα τα αγαπημένα σας περιοδικά!
  7. Ένα από τα σημαντικότερα (και μακροβιότερα) μουσικά περιοδικά της Ελλάδας, το "Ποπ & Ροκ" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Μάρτιο του μακρινού 1978. Το αποτέλεσμα μιας ευτυχούς συγκυρίας (όπως περιγράφεται σε αυτό το εξαιρετικό άρθρο), της γνωριμίας του εκδότη Γκρίτζαλη με το δημοσιογράφο και λάτρη της μουσικής Γιάννη Πετρίδη, απέφερε ένα περιοδικό που κάλυπτε ένα τεράστιο εύρος μουσικών ρευμάτων με έμφαση στην ξένη μουσική βεβαίως. Κατά τη διάρκεια ζωής του αυξομειώθηκαν οι σελίδες και το μέγεθός του, μέχρι το 2012 που έκλεισε οριστικά. Έβγαλε πάνω από 300 τεύχη (δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό τους), ενώ προσωπικά μόνο 2 κατάφερα να βρω καταχωνιασμένα. Ελπίζω το παρόν άρθρο να ανακινήσει κάποιους ακόμα να ψάξουν σε πατάρια και ντουλάπια και να ξεθάψουν όσα τεύχη τους έχουν μείνει από το παρελθόν. Και κάποιες σελίδες που βρήκα στο internet με ένα αφιέρωμα στα 20 χρόνια του περιοδικού...
  8. Επειδή το έχω ξαναδεί αυτό γραμμένο, σύντομο μάθημα Αγγλικών: fun = η διασκέδαση fan (σημασία 2, από το fanatic) = ο οπαδός. Για μας τους Έλληνες ακούγονται το ίδιο, αλλά είναι εντελώς διαφορετικές λέξεις. Η δεύτερη είναι και ελληνικής προελεύσεως, οπότε και να μη μπορούμε να την προφέρουμε σωστά, μπορούμε να τη γράφουμε! Ο φιλικός γραμματικός ναζί τής γειτονιάς σας.
  9. Και ναι, δόθηκε σήμερα ISBN για την Κόρη του Βερσισεντορίξ ενώ χθες για νέο διπλό τόμο Μπλούμπερι με τίτλο ο Άνθρωπος που αξίζει 500.000 δολάρια (περιλαμβάνει τα άλμπουμ 13 κ 14). Αυτά ναι, είναι καλά νέα
  10. Δεν είναι έτσι τα πράγματα... το 95% των courier (με την έρευνα που έχω κάνει λόγω ΛΕΦΙΚ) χρεώνουν 2,5 ευρώ την αντικαταβολή. Τα μεταφορικά είναι ανάλογα την συμφωνία (και το κύκλο εργασιών) που έχει το κάθε κατάστημα. Αν στέλνεις 10 δέματα τον μήνα είναι άλλη χρέωση, αν στέλνεις 100 είναι άλλη, αν δεν έχεις συμφωνία είναι άλλη. Γιατί βλέπετε τέτοιες διαφορές εκεί έξω; είναι απλό : Κάποιες επιχειρήσεις μπορούν να ενσωματώσουν τα έξοδα στα κέρδη (οπότε ωφελείται ο πελάτης) και κάποιες όχι. Γι' αυτό και βλέπετε επιχειρήσεις που λένε : πάνω από Χ ποσό, δωρεάν μεταφορικά. Έχουν περιθώριο κέρδους να το κάνουν. Ειδικά οι μεγάλες. Αν το κάνουν οι μικρές, πολύ απλά μπαίνουν μέσα Και εδώ φυσικά ισχύει το γνωστό ρητό : Τα λεφτά στα λεφτά θα πάνε Τι να κάνει ο κόσμος; φυσικά θα πάει στο συμφέρον του. Οι μεγάλοι θα γίνουν μεγαλύτεροι και οι μικροί θα κλείσουν. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Νόμος της φύσης Μη χρησιμοποιείτε τη λέξη "κλέψιμο" ελαφρά τη καρδία. Ειδικά αν δεν έχετε γνώση από τη "μέσα" μεριά.
  11. Αυτοί οι τόμοι, εκτός του ότι απευθύνονται κυρίως σε Αμερικάνους (και πιθανότατα μεγαλύτερων ηλικιών), περιέχουν μερικές από τις καλύτερες ιστορίες τους. Η επιλογή των ιστοριών που γίνεται είναι πολύ ψαγμένη, δεν βάζουν τυχαίες ιστορίες. Το Κόμιξ επί Τερζόπουλου, ξεκίνησε να δημοσιεύει τις καλύτερες ιστορίες τους, όμως όταν αναπόφευκτα τελείωσε η αφρόκρεμα, συνέχισε να δημοσιεύει τη σαβούρα τους, εφ' όσον τους είχε ήδη βαφτίσει «κλασικούς δημιουργούς». Π.χ. στο κύκλο μου, βλέπω πως ηλικίες 30+ έχουν σε πολύ μεγαλύτερη εκτίμηση ονόματα όπως ο Marco Rota ή William Van Horn, από τους 20+. Και είναι λογικό, μιας και «εμείς» μεγαλώσαμε με τις καλές ιστορίες τους, ενώ οι νεότεροι διάβαζαν 8σέλιδες με το κιλό απλώς για να γεμίζουν τα τεύχη. Παρεμπιπτόντως κι εμένα δεν με ενθουσιάζει η προοπτική του Φάντομ σε τρεις απανωτούς μήνες, και είμαι και φαν. Ίσως να είναι πιο εύκολο στη δημιουργία των τευχών. Η συγκεκριμένη ιστορία εν τω μεταξύ είναι 5 μέρη, άρα πίστευα πως θα τη κρατούσαν για έναν μήνα με 5 Παρασκευές όπως τον Ιανουάριο ή τον Απρίλιο. Θα τη διαβάζω με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση πάντως, είναι κορυφαίες οι συγκεκριμένες ιστορίες και με έχουν βάλει στο τριπάκι να κάνω επανάληψη την πρώτη σειρά Φάντομ. Απλώς ελπίζω να τα βλέπουμε με ρέγουλα από εδώ και πέρα, π.χ. μήνα παρά μήνα. Βέβαια από την άλλη, φάγαμε στη μάπα ΠΕΝΤΕ απανωτά ολόκληρα χρόνια αναδημοσιεύσεων Don Rosa, επομένως τι να λέμε τώρα. Φάντομ και πάλι Φάντομ. Ακόμα και στη χειρότερη, θα κρατήσει μερικούς μήνες, ενώ ταυτόχρονα θα διαβάζουμε πρόσφατη καλή παραγωγή + σποραδικές ιστορίες στις υπόλοιπες σελίδες. Μίκυ Μάους ρε, το καλύτερο περιοδικό της εκδοτικής, το μόνο που δεν έχω χάσει τεύχος από τότε που ξεκίνησε η Καθημερινή.
  12. 9.80€ μου φαίνεται είχε και το Ορυχείο του Χαμένου Γερμανού. Άρα μάλλον ασπρόμαυρο θα το δούμε Προσωπικά δεν με νοιάζει τόσο γιατί το έχω στην έγχρωμη αμερικάνικη έκδοση της Εpic, αλλά καλό θα ήταν να το βλέπαμε κι εδώ έγχρωμο. Βέβαια απ΄το να μη βγει καθόλου προτιμότερο να βγει α/μ Πάρτε και μερικές φωτογραφίες απ΄τα αμερικάνικα τεύχη μου (διπλά είναι κι αυτά, ενώ έχουν και αρκετά extras που ελπίζω να δούμε και στην ελληνική έκδοση).
  13. Είχα στείλει πριν καμιά βδομάδα στον ντίσνει έντιτορ να τον ρωτήσω τι θα γίνει με τις κεντρικές ιστορίες στο κομιξ. Είπα μήπως απαντούσαν, να δω τι θα πουν. Η απάντηση: Καλησπέρα σας, προς το παρόν δεν μπορούμε να ανακοινώσουμε κάτι για την ύλη του περιοδικού να είστε βέβαιος, όμως, ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε ό,τι καλύτερο παράγουν τα studio Disney Ευχαριστούμε πολύ για την επικοινωνία
  14. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς που έχει το Super ΜΙΚΥ πλήρες και πάντα πέρναγα καλά διαβάζοντάς το. Ότι το αφαίρεσαν από το ημερολόγιο είναι όντως ανησυχητικό. Από την Παρασκευή πού ήταν να κυκλοφορήσει (20/11) το ψάχνω ανελλιπώς και δε το βρίσκω... Μακάρι να μην το κόψουν... Είναι μία ευχάριστη διέξοδος. Όπως για όλα τα πράγματα ο πανδαμάτωρ χρόνος θα δείξει...
  15. Η αλήθεια είναι ότι στη Ξάνθη που μένω εγώ την τελευταία 20ετια τις εκδόσεις Μαμούθ τις βρίσκεις στα περίπτερα πολύ κατόπιν εορτής. Δηλαδή τουλάχιστον ένα με δύο μήνες μετά την κυκλοφορία και αυτό τον τελευταίο καιρό. Πιο παλιά έβρισκες κάτι τυχαία ΛΛ ή Αστερίξ από στοκ. Αυτή τη φορά όμως το ΛΛ ήρθε κατευθείαν και αποτέλεσε πολύ ευχάριστη έκπληξη. Κατά τα άλλα πολύ ωραία και γλαφυρή περιγραφή. Φαντάρος με Βαβέλ. Αυτό δεν είναι θητεία. Είναι ηλικίας ομολογία!!!
  16. Επιτέλους, πήρα κι εγώ το καινούριο Λούκυ Λουκ από το περίπτερο της γειτονιάς μου.
  17. Τι ωραία νέα που το Super Μίκυ θα συνεχίσει να μας συντροφεύει. Οι προσευχές απέδωσαν.
  18. Εγώ πάντως αφού δεν είχε υπάρξει κάποια ενημέρωση για το Σούπερ Μίκυ, έστειλα mail στην Καθημερινή εδώ και δύο μέρες και δεν το βλέπω να μου απαντούν. Πιο πολύ ενδιαφέρον για την εξυπηρέτηση και ενημέρωση των πελατών σου πεθαίνεις (Δεν ξέρω αν αυτό είναι για γέλια ή για κλάματα )
  19. Έγραφε τριμηνιαίο, αλλά ουσιαστικά ήταν διμηνιαίο με ακανόνιστη συχνότητα κυκλοφορίας. Έξι τεύχη το χρόνο πρέπει να τα έβγαζε. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί επέμεναν ότι ήταν τριμηνιαίο. Κυρία, κυρία!!!
  20. Ετοιμαζομουν να γραψω για το κομικ "Ο Μαντελα και ο στρατηγος" αλλα εχετε ηδη βρει το Isbn και Link απο bedetheque κτλ Απλα να πω τοτε οτι εχει διαφημιση σημερα η εφ.συν. οτι θα το δωσει το επομενο και το μεθεπομενο ΣΚ (σε δυο μερη θα ολοκληρωθει). Μου φαινεται ενδιαφερον κομιξακι και θα το παρω αλλα μακαρι να δουμε και τα υπολοιπα Κορτο καποια στιγμη.
  21. Μου άρεσε πάρα πολύ που άρχισαν πάλι να εμφανίζονται αυτά τα σακουλάκια με 4 τεύχη (φάντομ, Μίκυ, Ντόναλντ) Στην πρώτη καραντίνα δυστυχώς δεν πήρα κανένα Εδώ, λοιπόν σας παρουσιάζω τον συνδυασμό που είχε το περίπτερό μου (δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλοι), μαζί με bonus το νέο Μίκυ μαούς (το κόμιξ δεν κυκλοφόρησε σήμερα ). Κράτησα και το σακουλάκι. Δεν ξέρω αλλά μου άρεσε πάρα πολύ Αυτά
  22. Πάντως για να μην απορείτε, η Μαμούθ δεν παίρνει τα έγχρωμα γαλλικά τεύχη και τους αφαιρεί το χρώμα. Έχει κυκλοφορήσει κι εκεί μια ασπρόμαυρη έκδοση σε διπλούς τόμους. Να από που προέρχεται το άλμπουμ που θα δούμε τώρα: Aν και δεν πιστεύω να το δούμε μ΄αυτό το εξώφυλλο. Αν συμβεί ότι και στο Ορυχείο του Χαμένου Γερμανού θα το δούμε με το εξώφυλλο απ΄το άλμπουμ απ΄το οποίο πήρε τον τίτλο, δηλαδή το "L'homme qui valait 500 000 $" (Ο Άνθρωπος που αξίζει 500.000 δολάρια), δηλαδή αυτό: Πάρτε και την 1η σελίδα, πρώτα σε έγχρωμη και δίπλα σε α/μ έκδοση:
  23. Τελικά πρέπει να κοιμήθηκε ο θεός και μου απάντησε κι εμένα η Καθημερινή στο mail που της είχα στείλει για το Super Μίκυ. Επίσης όπως μου είπαν ευελπιστούν να κυκλοφορήσει στα περίπτερα μέχρι τα μέσα της επόμενης εβδομάδας. Παραθέτω και ακριβώς τι μου έγραψαν. "Καλησπέρα σας, λόγω covid υπήρξε καθυστέρηση στην ημερομηνία κυκλοφορίας του περιοδικού Ευελπιστούμε πως μετά τα μέσα της επόμενης εβδομάδας θα βρίσκεται στα περίπτερα Ευχαριστούμε πολύ για την επικοινωνία"
  24. Παιδιά πάω να κάνω άμεση αγορα μην τυχόν μου το χαλάσετε
  25. Τέλεια νέα. Είναι ξεκάθαρο κακό να αναστέλλεται η κυκλοφορία ενός περιοδικου που τελικά φαίνεται ότι έχει πολλούς funs. Ωραία νέα πράγματι.
  26. Oh yesssss! Φαίνεται πως οι προσευχές μας και τα mail μας στην Καθημερινή εισακούσθηκαν.
  27. Κι ο Γκοσινύ έκανε αστεία στα άλμπουμ του αναφερόμενος σε προσωπικότητες της εποχής. Απλά δεν δώσαμε σημασία επειδή δεν ξέρουμε τα πρόσωπα στα οποία αναφερόταν (οι περισσότεροι εδώ μέσα ούτε είχαμε γεννηθεί όταν ο Γκοσινύ έγραφε τα άλμπουμ). Σε 50 χρόνια που θα πιάσει ένα παιδί να διαβάσει τους "Μπελάδες στις Φυτείες", ούτε θα καταλάβει ποια είναι η Όπρα και θα το περάσει έτσι το gag χωρίς να δώσει σημασία. Συνεπώς θέλω να πω ότι το να γίνεται αναφορά σε σύγχρονα πρόσωπα είναι κάτι που συνέβαινε ανέκαθεν στη σειρά. Δεν πρωτοτύπησε ο Ζουλ
  28. Αίσθησή μου είναι ότι πρόκειται για έναν από τους πιο επιτυχημένους τίτλους τής Καθημερινής: ξεκίνησε σαν τριμηνιαίος, αλλά στην πράξη ήταν διμηνιαίος και μετά από κάποιο διάστημα έγινε μηνιαίος. Αυτά μόνο μία μεγάλη ζήτηση μπορεί να τα δικαιολογήσει.
  29. Ήμουν σίγουρος για αυτό το χεράκι!! Νομίζω ότι πρέπει να είσαι ένας από τους ελάχιστους!!! Πάντως θυμάμαι και επί Τερζοπούλου να γίνεται το μεγάλο Μίκυ σούπερ μεγάλο Μίκυ, μετά Σούπερ Μίκυ και μετά παπαλα. Λες τελικά όντως να δούμε το σούπερ Κόμιξ?
  30. Δεν θεωρώ ότι το άλμπουμ είναι υπέρμετρα διδακτικό, δηλαδή με την έννοια ότι κάνει πολιτική προπαγάνδα. Περνάει κομψά και μέσω χιούμορ κάποια μηνύματα κατά του ρατσισμού. Αυτό όχι μόνο δεν είναι κατακριτέο αλλά συνέβαινε και σε παλιά άλμπουμ. Και ο τεράστιος Γκοσινύ έχει πάρει σαφή θέση κατά του ρατσισμού. Πχ στην Κληρονομιά του Ραντανπλάν ο Λούκυ Λουκ παίρνει ξεκάθαρα το μέρος των Κινέζων της Βιρτζίνια Σίτυ. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι όπως και οι μαύροι έτσι και οι Κινέζοι θεωρούνταν κατώτερη ράτσα στα χρόνια της Άγριας Δύσης. Ακόμα και στην ιστοριάρα (μια απ΄τις 3 πιο αγαπημένες μου) Σύρματα στα Λιβάδια, ο ΛΛ εμφανίζεται για άλλη μια φορά προστάτης των αδύναμων και καταπιεσμένων, που σ΄αυτήν την περίπτωση είναι οι αγρότες. Απλά δεν δόθηκε τόση σημασία γιατί η κόντρα αγροτών-κτηνοτρόφων δεν είναι ευρέως γνωστή όπως αυτή μαύρων-λευκών. Πάντα τα ΛΛ περνούσαν μηνύματα. Δεν ήταν απλά χαχαχα χουχουχου, ανάλαφρες χιουμοριστικές ιστορίες απλά για να γελάμε. Γι΄αυτό και μαζί με τα Αστερίξ θεωρούνται κορυφή στο είδος Επ ευκαιρία κιόλας που συμπληρώθηκε ακριβώς ένας μήνας απ΄την κυκλοφορία του άλμπουμ στη Γαλλία πάμε να δούμε τι βαθμολογίες έχει μέχρι στιγμής στα γνωστά sites. Bedetheque: 3.6/5 σε 29 ψήφους. Είναι η μεγαλύτερη βαθμολογία που έχει δοθεί σε άλμπουμ του Ασντέ. Ενδεικτικά ο Πίνκερτον έχει 3.4/5 και το Παρίσι 3.5/5. Ενώ το τελευταίο χρονολογικά άλμπουμ που είχε τέτοια βαθμολογία είναι Η Γέφυρα του Μισισιπή (1994). goodreads: 3.77 σε 43 ψήφους. Ο Πίνκερτον έχει ελαφρώς υψηλότερη βαθμολογία (3.80) ενώ το Παρίσι έχει σχεδόν ίδια (3.76). senscritique: 6.5 (10 είναι το άριστα εδώ) σε 109 ψήφους. Ο Πίνκερτον έχει 6.3 όπως και το Παρίσι. Άρα κι εδώ έχει την υψηλότερη βαθμολογία στα άλμπουμ του Ασντέ.
  31. Το "Astonishing X-Men: Το Χάρισμα" της ίδιας σειράς: Αυτά όλα βέβαια είχαν κυκλοφορήσει στη σειρά "Astonishing X-Men" το 2006-2007 σε 12 τεύχη & 6 τόμους.
  32. Οι Ληστές δέσποζαν στην ελληνική επαρχία για σχεδόν έναν αιώνα εγκαθιδρύοντας ανάλογα με τις συνθήκες σχέσεις αγάπης και μίσους με το νεοελληνικό κράτος, με τους χωρικούς, με τη χωροφυλακή αλλά και μεταξύ τους. Οι Γιάννης Ράγκος και Γιώργος Γούσης μιλούν στην «Εφ. Συν.» για τους εμπνευσμένους από αληθινά γεγονότα δικούς τους «Ληστές». «Οι Ντοβαίοι έχουν δικούς τους ανθρώπους παντού. Κανείς δε λέει λέξη, άλλοι γιατί τους αγαπούν και άλλοι γιατί τους φοβούνται», λέει ο ένστολος εκπρόσωπος του ελληνικού κράτους για να εξηγήσει το πώς παραμένουν ασύλληπτα τα δυο αδέρφια που πρωταγωνιστούν στους «Ληστές» (εκδόσεις Polaris) των Γιάννη Ράγκου (σενάριο) και Γιώργου Γούση (σχέδιο). Για να πάρει την απάντηση: «Τότε, αγαπητέ, την εξουσία έχουν αυτοί, κι όχι οι δικοί σου». Γι’ αυτή την εξουσία οι Ντοβαίοι, βασισμένοι στη ζωή των αδελφών Ρεντζαίων που έγιναν θρύλος της Ηπείρου με τη δράση τους, τις πράξεις τους και τη βία που τους χαρακτήριζε, έζησαν στα άκρα. «Μπας και πλαστήκαμε να ζούμε για πάντα;» φωνάζει ο ένας απ’ αυτούς αψηφώντας τον θάνατο και τους νόμους. Στον πρώτο τόμο των «Ληστών», που αποτελεί μια ελεύθερη μυθοπλασία και ταυτόχρονα μια συναρπαστική και καθηλωτική ιστορία κόμικς στην Ήπειρο των πρώτων δεκαετιών του προηγούμενου αιώνα, οι Ράγκος και Γούσης, μετά από εξαντλητική τεκμηρίωση και σχεδόν δεκαετή έρευνα και εργασία, καταγράφουν τη ζωή (και τον θάνατο) των Γιάννη και Θύμιου Ντόβα και παράλληλα τις σκοτεινές διαστάσεις της ληστοκρατίας στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα ελληνικά κόμικς («1800», «Όμηροι του Γκαίρλιτς», «Αϊβαλί» κ.ά.) ασχολούνται με τη νεότερη ελληνική Ιστορία. Πώς ξεκίνησε η δική σας ιδέα, τι νέο έχει να κομίσει; Γιώργος Γούσης: Η ιδέα ξεκίνησε δέκα χρόνια νωρίτερα, πριν από κάθε άλλο ελληνικό κόμικς για το παρελθόν. Και τα πρώτα κριτήρια ήταν εντελώς αφηγηματικά. Είχαν να κάνουν με την ίδια την ιστορία των Ληστών και όχι τόσο με το ότι η καταγωγή τους ήταν από την πατρίδα μου. Ούτε εμπορικά ήταν τα κίνητρα, μια και τότε στους εκδότες και τους δημιουργούς δεν είχε ακόμα επικρατήσει η τάση της επιστροφής στην ελληνική επαρχία του παρελθόντος. Γιάννης Ράγκος: Ο Γιώργος μού έστειλε ένα mail το 2011, δεν γνωριζόμασταν τότε, και μου έλεγε ότι ήθελε να φτιάξει μια ιστορία για τους ληστές σε μια περιοχή κοντά στο χωριό του κι αν με ενδιέφερε να συνεργαστούμε. Με ενδιέφερε πολύ γιατί γνώριζα την ιστορία και επιπλέον είχε μόλις κυκλοφορήσει το non fiction αστυνομικό μυθιστόρημά μου «Μυρίζει Αίμα», με παρόμοια μέθοδο εργασίας που βασίζεται επίσης σε πραγματικά περιστατικά, αλλά πάνω απ’ όλα γιατί πάντα ήθελα να ασχοληθώ με το σενάριο των κόμικς. Έτσι όταν ήρθε η πρόταση του Γιώργου ήταν σαν να απαντούσε σε μια δική μου ανάγκη πολλών ετών. Αυτή η επιστροφή στο παρελθόν μήπως γίνεται υπερβολή και εμμονή πια; Γιάννης Ράγκος: Νομίζω πως επιστρέφουμε σε μια νέου τύπου ηθογραφία. Η οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα μάς ανάγκασε να πιαστούμε από έναν κορμό σταθερών σημείων, να βρούμε ένα σημείο αναφοράς, να ξαναδούμε το παρελθόν μας και το εθνικό και το ατομικό. Στο πλαίσιο αυτό εξηγείται αυτή η στροφή στην ιστορία μας και την ηθογραφία μας, όχι όμως με ένα βλέμμα πατριδολαγνικό, προγονολατρικό ή νοσταλγικό, αλλά με ένα νέο κοίταγμα. Αυτή είναι μια τάση γενικότερη, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Γιώργος Γούσης: Κάτι τέτοιο ισχύει και από την άποψη της εικόνας. Της εικόνας που δεν μπορεί να σου προσφέρει, ας πούμε, το ελληνικό σινεμά για λόγους μπάτζετ. «Ληστές - Η ζωή και ο θάνατος των Γιάννη και Θύμιου Ντόβα» είναι ο τίτλος σας. Χωρίς καμιά διευκρίνιση αν πρόκειται για φανταστική ιστορία, για μυθοπλασία, για ντοκουμέντο, για βιβλίο τεκμηρίωσης. Ήταν συνειδητή επιλογή να προτιμήσετε την ασάφεια από το να χαρακτηρίσετε το βιβλίο σας; Σε ποια προθήκη βιβλιοπωλείου θα θέλατε να τοποθετείται; Γιώργος Γούσης: Προτιμήσαμε να αναφέρεται το «η ζωή και ο θάνατος» για να δηλώνεται πως είναι μια ολοκληρωμένη ιστορία που σηματοδοτεί και το τέλος του φαινομένου της Ληστείας. Η αλήθεια είναι πως είχαμε πολλές συζητήσεις και με τον εκδότη για το αν πρέπει να αναφέρεται κάτι όπως «εμπνευσμένο από αληθινά περιστατικά», αλλά αποφασίσαμε να μπει κάτι τέτοιο μόνο στο οπισθόφυλλο. Δεν αισθάνομαι ότι είναι κάτι πιο συγκεκριμένο. Ούτε αισθάνομαι ότι είναι ένα ιστορικό βιβλίο. Σκοπός του δεν είναι να μιλήσει για την ελληνική Ιστορία. Κατά βάση είναι ένα έργο για δυο χαρακτήρες, έχει μια προσωποκεντρική πλοκή. Μάλλον μυθιστόρημα θα ήταν αν δεν επρόκειτο για κόμικς. Επιλέξαμε να μην του βάλουμε ταμπέλες γιατί αφορά όλον τον κόσμο και όχι μόνο αναγνώστες συγκεκριμένων ειδών. Γιάννης Ράγκος: Πρόκειται για μια μυθοπλασία. Κρατάμε κάποια κεντρικά σημεία της ζωής των αδελφών Ρέντζου, όμως παίρνουμε ελευθερίες. Δεν είναι ένα docudrama για τη ζωή των Ρεντζαίων. Παίρνουμε αφορμή από τη ζωή τους για να κάνουμε μια δική μας ιστορία. Δεν κάνουμε βιογραφία. Είναι σαν να παίρνεις ένα βάζο, να το σπας σε χίλια κομμάτια και στη συνέχεια να τα ξανακολλάς, όχι όμως ξαναφτιάχνοντας το ίδιο βάζο αλλά ένα άλλο πρωτότυπο βάζο από τα ίδια κομμάτια. Άρα είναι μια μυθοπλασία που διαδραματίζεται σε έναν συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο και σε συγκεκριμένο κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό και ηθογραφικό περιβάλλον το οποίο θέλουμε να αποδώσουμε. Δεν διεκδικεί δάφνες ιστορικού τεκμηρίου, αλλά το πραγματολογικό κομμάτι είναι απολύτως τεκμηριωμένο, τα ρούχα, τα όπλα, ο τρόπος ομιλίας, τα πάντα είναι αποτέλεσμα μεγάλης έρευνας και των δυο μας. Πώς προσεγγίσατε μεθοδολογικά την έρευνά σας; Γιώργος Γούσης: Βασιστήκαμε πολύ στο βιβλίο του Νίκου Πάνου, ενός ιστοριοδίφη από το χωριό που κατάγονταν οι Ρεντζαίοι, «Ρεντζαίοι, οι βασιλείς της Ηπείρου», με μαρτυρίες έστω κι αν πολλές φορές ήταν αντικρουόμενες, υπερβολικές ή μυθοπλαστικού τύπου, με άρθρα από την εποχή κ.λ.π. Χρησιμοποιήσαμε συνεντεύξεις των Ρεντζαίων μετά τη σύλληψή τους που σίγουρα ήταν διανθισμένες και με φανταστικά στοιχεία. Αξιοποιήσαμε πάρα πολλά ακόμα βιβλία. Συγκεντρώσαμε ένα μεγάλο υλικό και αρχίσαμε τις συζητήσεις πάνω σε μια σκαλέτα. Όταν καταλήξαμε στην αλληλουχία των σκηνών, ο Γιάννης έφτιαξε ένα πρώτο κείμενο, εγώ τα πρώτα σχέδια, το ξανασυζητήσαμε και εντέλει φτιάχτηκε το τελικό πάνω στο οποίο δούλεψα, πάντα σε επαφή με τον Γιάννη. Γιάννης Ράγκος: Όπως κάθε κόμικς, έτσι και το δικό μας ήταν ένα work in progress μέχρι να φτάσει στο τυπογραφείο. Άλλες πηγές που χρησιμοποιήσατε; Γιώργος Γούσης: Μας βοήθησε πολύ και η Ιουλία Σταυρίδου που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας, ενδυματολόγος και σκηνογράφος του Αγγελόπουλου, του Παπαστάθη, του Βούλγαρη, του Οικονομίδη μεταξύ άλλων. Μας συμβούλευσε με τα βιβλία και τα αρχεία της ως προς τις φορεσιές, τα σπίτια κ.λ.π. Κι έτσι συγκεντρώθηκε ένα τεράστιο υλικό από φωτογραφίες και ντοκουμέντα. Για να επιλέξουμε μορφές, φυσιογνωμίες κ.λ.π. κάναμε ένα ιδιότυπο casting μέσω φωτογραφιών. Αλλά όλα αυτά είναι εκεί με σκοπό να περνούν απαρατήρητα για να μην αποσπούν τον αναγνώστη από την πλοκή. Γιάννης Ράγκος: Ο Γιώργος άλλωστε έχει και μια σχέση βιωματική με τον χώρο, με το περιβάλλον, με το τοπίο καθώς κατάγεται από κει. Ένα περιβάλλον που υπάρχει αλλά πρέπει να περνά απαρατήρητο. Όπως η σκηνή μετά τη δολοφονία ενός ομήρου που διαδραματίζεται στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης. Βρήκαμε από την αρχαιολογική υπηρεσία φωτογραφίες του θεάτρου της εποχής και τοποθετήσαμε εκεί τους ληστές ως μια υπόμνηση, ένα υπόρρητο κείμενο ότι αυτοί οι άνθρωποι γνώριζαν ότι είχαν μια σχέση με το κλέος και το κάλλος της αρχαίας Ελλάδας, ζούσαν στα ερείπιά της έστω κι αν δεν ήξεραν πολλά γι’ αυτήν. Πολύτιμα ήταν επίσης και κάποια φωτογραφικά λευκώματα του Κώστα Μπαλάφα από κοντινές εποχές με αυτή του βιβλίου που μας βοήθησαν στην ατμόσφαιρα. Έχει κάποιο «ηθικό δίδαγμα» ή πολιτικό πρόταγμα το βιβλίο; Συνιστά κάποια προτροπή προς τον αναγνώστη; Αποτελεί κάποια μεταφορά, παραπομπή ή αλληγορία; Γιάννης Ράγκος: Είναι ένα βιβλίο για το σήμερα, μια αλληγορία για το κάθε σήμερα. Αφού η ανθρώπινη φύση παραμένει ίδια στο βάθος των αιώνων κι εμείς προσπαθούμε να μπούμε στην ψυχή δυο ανθρώπων, γράφουμε μια ιστορία για την ανθρώπινη φύση. Για το τι σημαίνει σε κάθε εποχή νομιμότητα και παρανομία, για το σε ποιους νόμους οφείλει να υπακούει ο άνθρωπος όπως έχει τεθεί από την Αντιγόνη και τον Οιδίποδα Τύραννο μέχρι τον Ντοστογιέφσκι. Για τα ηθικά διλήμματα και τους κώδικες τιμής, για τον έρωτα, για τις σχέσεις διαπλοκής μεταξύ εξουσίας και παραεξουσίας. Ηθικό δίδαγμα όμως σαφώς δεν υπάρχει και δε μας ενδιέφερε να υπάρχει. Η τέχνη οφείλει να θέτει τις επίμαχες ερωτήσεις. Όχι να δίνει απαντήσεις. Απαντήσεις μπορεί να δώσει η επιστήμη, η φιλοσοφία και ενδεχομένως η θρησκεία. Ο τρόπος όμως που θα τεθούν τα ερωτήματα εμπεριέχει και το σπέρμα της άποψης του καλλιτέχνη. Εμείς δεν προσπαθούμε να ηθικολογήσουμε. Ούτε να δικαιολογήσουμε ή να καταδικάσουμε κανέναν. Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα ιστορικά, κοινωνικά, ψυχαναλυτικά και υπαρξιακά αίτια που συνόδευαν αυτούς τους ανθρώπους. Γιώργος Γούσης: Πάνω απ’ όλα είναι ένα έργο πλοκής. Δεν είχαμε στόχο να μιλήσουμε π.χ. μόνο για τη φτώχεια ή για τον χρηματισμό ή για την εμπλοκή της πολιτικής. Όμως όλα αυτά περνούν από την πλοκή, από τη σχέση, για παράδειγμα, των ληστών με την άρχουσα τάξη και με τον καπιταλισμό. Από το πώς αυτοί οι Ληστές κατάφερναν τόσα χρόνια να επιβιώνουν και μάλιστα να γίνουν μέρος της εξουσίας, να συνεργαστούν με οικονομικούς παράγοντες, ακόμα και με βουλευτές. Κάποια στιγμή όμως έγιναν πιο ισχυροί από την κρατική και οικονομική εξουσία, εντέλει έγιναν και ρέμπελοι, όχι επαναστάτες ή ιδεολόγοι, αλλά με την έννοια της σιχαμάρας γι’ αυτό που έβλεπαν και αναπόφευκτα ήρθε η σύγκρουση που σήμανε και το τέλος τους. Αλλά η άρχουσα τάξη λειτουργεί πάντα υπόγεια και δεν θα τιμωρηθεί ποτέ για τέτοιες σχέσεις. Κι αυτή είναι ακόμα μία σαφής σχέση με το σήμερα. Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων δημιουργών κόμικς, ο Γιώργος Γούσης («Ερωτόκριτος», «Ιστορίες από τις αθώες εποχές» κ.ά.) έχει δημοσιεύσει δουλειές του σε πλήθος εντύπων και συλλογικών εκδόσεων ενώ υπήρξε αρχισυντάκτης στο περιοδικό κόμικς «Μπλε Κομήτης». Πρόσφατα σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Χειροπαλαιστής» που βραβεύτηκε στις «Νύχτες Πρεμιέρας» και κατέκτησε το βραβείο ΙΡΙΣ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Δημοσιογράφος, ερευνητής και συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, ο Γιάννης Ράγκος έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Γούση και τον Δημοσθένη Παπαμάρκο στον «Ερωτόκριτο», με τον Παναγιώτη Πανταζή στα «Μυστικά του Βάλτου» και με τον Canellos Cob στον «Ζητιάνο», έχει γράψει σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις, ενώ έρευνές του έχουν μεταφερθεί στη λογοτεχνία και έχουν περιληφθεί σε ιστορικές εκδόσεις και επιστημονικά συγγράμματα. Και το σχετικό link...
  33. Ναι όντως αυτή ήταν η τελευταία ιστορία του Storm από τους Lodewijk - Lawrence. Υπάρχει μια ακόμα ιστορία, η ιστορία - προσχέδιο της σειράς, που ο χαρακτήρας ονομάζεται Κάπτεν Γκρεγκ, είναι 35 σελίδων. Και μετά είναι νεώτερες ιστορίες με άλλους δημιουργούς. Οπότε μένει να δούμε αν θα τον συνεχίσουν με αυτές τις ιστορίες, ή θα κινηθούν σε άλλα μονοπάτια
  34. Διάβασα μονορουφι το Μπλεκ 13. Ένα σχόλιο έχω. Συγκλονιστικό το τέλος της δεύτερης ιστορίας του Λαργκο. Πραγματικά όπως ανέφεραν και οι φίλοι εδώ δεν έχει νόημα να διαβάσεις μόνη της καμία από τις ιστορίες του Λαργκο. Πρέπει να διαβάσεις όλο το αρκ μαζι. Εδώ ας πούμε την πήρα από την αρχή από το Μπλεκ 10 μέχρι και αυτό. Και με δύο μήνες διαφορά δεν μπορεί να θυμάσαι τι διαβασες. Ούτε που θυμόμουν π.χ. ποιος είναι ο Λίβυος. Καταπληκτική ιστορία. @Laz33 είχες γράψει πιο πάνω ότι οι υπόλοιπες ιστορίες είναι πιο "ευκολες" ε? Αυτή πάντως ήταν απαιτητική!!! Επίσης ρε παιδιά μας τελείωσε ο Στορμ τελικά? Είχα διαβάσει στο αφιέρωμα του GC ότι αυτή ήταν η τελευταία ιστορία από το βασικό στορυ.
  35. Μόλις το διάβασα. Είναι μια έκδοση που σίγουρα αξίζει να υπάρχει στη χώρα μας γιατί τιμάει το ρεμπέτικο τραγούδι που τόσα έχει προσφέρει στη μουσική παιδεία της ώρας. Οπότε καταρχάς μπράβο σε αυτούς που είχαν την ιδέα να το κάνουν. Πάμε παρακάτω. Εξώφυλλο και ποιότητα έκδοσης παίρνει 10!. Επίσης το συνοδευτικό γεμάτο άρθρο στην αρχή ήταν απλά υπέροχο και άκρως ενημερωτικό με υπέροχες σπάνιες φωτογραφίες. Στο ψητό τώρα. Η ιστορία σαν σενάριο και σκηνοθεσία παίρνει από εμένα έναν μέτριο βαθμό. Τι θέλω να πω. Είναι διάφορες σπονδυλωτες ιστορίες ουσιαστικά που περιγράφουν (φυσικά με πινελιές μυθοπλασιας) κάποια από τα αληθινά γεγονότα της εισαγωγής. Λείπει η συνοχή και λείπει και το τέλος. Ας πούμε θα έβαζα ένα 7.5-8/10. Το σχέδιο πάλι ήταν σε άλλα σημεία μέτριο (στους χαρακτήρες κυρίως) και σε άλλα καλό (στα τοπία κυρίως). Ταιριάζει όμως με το θέμα. Αλλά ξέρετε, το όλο πακέτο ήταν πραγματικα άξιο αναφοράς και διαβάστηκε μονορουφι. Το πρωί το διάβασα και το μεσημέρι έψαχνα τα τραγούδια να τα ακούσω. Φυσικά αξίζει τα χρήματα του και με το παραπάνω. Κάτι τέτοια graphic novel κάνουν την τέχνη που αγαπάμε αξία λόγου ακόμα και για τον τελευταίο δυσπιστο που τα αποκαλεί όλα "μικυμαου".
  36. Ναι συμφωνώ απόλυτα σε αυτά που λες για τους Ντάλτον. Είναι η πρώτη φορά που δεν έχει χιλιοειπωμενα αστεία. Ακόμα και το "κουαμεκομεακι αστείο" δεν το ξαναθυμαμαι. Επίσης τα αστεία με τα βιβλία και η συνάντηση με τον Φιν έδιναν ακόμα κάτι στην ιστορία. Για αυτό είπα για την πρωτοτυπία του τεύχους αυτού. Όσο για το ξαναδιάβασμα των ΛΛ, όταν ήμουν μικρός και είχα τα βασικά τεύχη του, τα διάβασα πάμπολλες φορές. Ας πούμε τις τηγανιτές για τους Ντάλτον ή το Ντάλτον στα χιόνια τα ξέρω απ' έξω. Τώρα δυστυχώς με το ζόρι προλαβαίνω να διαβάζω αυτά που συνεχώς παίρνω. Όταν βγω στη σύνταξη βλέπω να τα ξαναδιαβάζω όλα. Και έχω ακόμα χρόνια... Βέβαια τώρα που το λέω θα πάω να ξαναδιαβάσω τη "Μαμά Ντάλτον". Να γελάσω με τη γάτα και τον Ραντανπλάν.
  37. Εγώ θα συμφωνήσω με τον σοφό @apetoussis82 Έρχεται το Super ΚΟΜΙΞ. Το πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που λέει ο Κρίτων Πρώτη φορά γίνεται κάτι τέτοιο. Υποδηλώνει ότι κάτι άλλο συμβαίνει μπορεί και κόψιμο
  38. Ναι ρε, με τη μία κάνεις τη συσχέτιση του "κουακουομεκίκι" με τις Τηγανίτες. Αν και για μένα σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο αστείο του τεύχους. Ίσα ίσα συνήθως ξενερώνω όταν βλέπω αστεία χιλιοειπωμένα. Όχι ότι αυτό είναι χιλιοειπωμένο, γενικά μιλάω. Αυτό που μ΄άρεσε και εκτίμησα σ΄αυτό το άλμπουμ, σε σχέση με τους Ντάλτον αναφέρομαι, ήταν ακριβώς το γεγονός ότι δεν επαναλαμβάνονταν. Τα αστεία τους δηλαδή δεν αναλώθηκαν στο να λέει ο Άβερελ "πεινάω" και να του λένε "σκάσε Άβερελ" ή να λέει ο Τζόε "θα καθαρίσω τον Λούκυ Λουκ" και να του λένε "ήρεμα Τζόε". Το λέω γιατί σε πολλά σύγχρονα άλμπουμ το έχουμε δει αυτό. Αυτός μάλιστα θεωρώ είναι και ο βασικός λόγος που τα ΛΛ με Ντάλτον στη μετα-Γκοσινύ εποχή είχαν καταντήσει φουλ προβλέψιμα και κουραστικά. Εδώ όμως, πέρα από κάποια κλισέ αστεία που κακά τα ψέματα δεν μπορείς να αποφύγεις, είχαμε και κάποια πολύ πρωτότυπα και πετυχημένα (εκεί ειδικά με το βιβλίο στους βάλτους γέλασα πολύ) Σε χιούμορ δεν έχω παράπονο. Τα δύο τελευταία άλμπουμ μ΄έχουν καλύψει πλήρως Καλά έκανες και το ξαναδιάβασες. Σχεδόν ποτέ δεν πιάνεις τα πάντα με την πρώτη. Εννοείται θα το ξαναδιαβάσω κι εγώ. Και σίγουρα παραπάνω από μια φορά. Σκέψου το Παρίσι το έχω ήδη 3 φορές διαβασμένο και πάει για 4η σύντομα. Εδώ και λίγο καιρό έχω πάρει να διαβάζω όλα τα ΛΛ απ΄την αρχή με χρονολογική σειρά. Είναι η 2η φορά που το κάνω (στις άλλες μου επαναλήψεις τα διάβαζα με τυχαία σειρά, ανάλογα με τα κέφια μου). Έχω φτάσει στο #37 (Κάνυον Απάτσι). Θέλω να τα διαβάσω όλα και στο τέλος να ξαναδιαβάσω τους Μπελάδες στις Φυτείες. Έτσι θα μπορώ και πιο εύκολα να κάνω τη σύγκριση και να το κατατάξω Σε πρώτη ανάγνωση το βάζω ένα κλικ πάνω απ΄το Παρίσι, άρα στο επίπεδο του Πίνκερτον, της Γέφυρας του Μισισιπή, του Κλοντάικ, ίσως και της Νιτρογλυκερίνης. Νταίηλυ Σταρ, Ελαφροχέρη και Πόνυ Εξπρές τα θεωρώ ανώτερα, μάλλον και Θησαυρό των Ντάλτον (αναφέρομαι πάντα σε μετα-Γκοσινύ άλμπουμ). Αλλά όπως είπες κι εσύ είναι υπέροχο και μόνο ότι μπαίνουμε σε συζήτηση για το αν είναι το καλύτερο άλμπουμ της μετα-Γκοσινύ εποχής (που δεν είναι βέβαια, στην καλύτερη να είναι το 5ο καλύτερο) και όχι σε συζήτηση για το αν είναι το χειρότερο
  39. Το έκοψαν γιατί το Κόμιξ θα είναι πλέον το νέο Super Μίκυ!
  40. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #337, το οποίο ολοκληρώνει την εξαιρετική ιστορία "Στο τέλος του χρόνου", βρίσκεται κοντά μας. Μεταφέρθηκαν στη βάση Οι περιπέτειες του Φάντομ Ντακ, όμως, δεν θα μας αφήσουν, καθώς ο Δεκέμβριος ξεκινάει με ακόμα μία ιστορία του, που έχει τίτλο "Η μαύρη ακτίνα". Απολαύστε υπεύθυνα!
  41. Κι εγώ σηκώνω το χεράκι μου Επίσης δεν θα συμφωνήσω ότι οι ιστορίες του είναι κάτω του μετρίου και απευθύνονται σε μικρότερες ηλικίες. ΟΚ, μπορεί κάποιες να έχουν απλό σενάριο και μικρή έκταση, έβρισκες όμως πολλά διαμαντάκια. Ακόμα όμως και αν ίσχυε αυτό, ο παλιμπαιδισμός δεν είναι ένα από τα ζητούμενα; Να μας γυρίσουν όλα αυτά τα κόμικς σε κείνες τις παλιές και αθώες εποχές και ηλικίες; !!
  42. Το Batman: Earth One Vol. 3 είναι γεγονός E E EΡΧΕΤΑΙ! Το άφησαν λίγο πίσω λόγω Doomsday Clock, αλλά επιτέλους το Batman: Earth One Vol. 3 έρχεται και είμαι κατενθουσιασμένος!
  43. Στο στρατό είχα τρελαθεί στις αγορές κόμικς από τα περίπτερα της Λέσβου, αλλά και στα Χανιά (είχα βρει αρκετά "Βαβέλ" & "Παρά Πέντε" μεταξύ άλλων νεότερων)! Μάλιστα έβγαιναν τότε και οι τόμοι "Storm" της "Esperos Comics" και μου 'χε στείλει έναν στη Μυτιλήνη ο Valtasar, θυμάμαι, αλλά έτυχα φυλάκιο και αγανάκτησα να τον παραλάβω απ' τη μονάδα... Διάβασα κάποια αλλά όταν έφυγε η προηγούμενη ΕΣΣΟ κλάφτα με την εμπλοκή. Είχαμε διαρκώς υπηρεσίες και δε ξεκουραζόμασταν, επομένως (λόγω έλλειψης ύπνου) με τι μυαλό να διαβάσει κανείς... Όταν καταφέρναμε να πάμε στο ΚΨΜ, κουτουλούσαμε... Αυτό ήταν το κύριο πρόβλημα. Σε κάθε άδεια κουβαλούσα πολύ πράμα πίσω στο σπίτι. Τις εκδόσεις της "Μαμούθ Comix" τις έβρισκες πάντοτε στα περίπτερα, γιατί κάνει εντύπωση σε ορισμένους; Τις πιο "παιδικές" σειρές ,τουλάχιστον, δε θυμάμαι να είχα δει ποτέ Bilal για παράδειγμα, αλλά δεν αποκλείω στο παρελθόν να είχε περιστασιακά υπάρξει διανομή και τέτοιων BDs.
  44. Το τεύχος #3 έφτασε και μαζί ένα ημερολόγιο 2021 (εμπνευσμένο από DisneyComicsPress και εκτυπώσιμο) με ελαιογραφίες Μπαρκς. Καλή ανάγνωση! Τεύχος #3 (PDF, 32 σελίδες, 69ΜΒ) Link: https://bit.ly/brk03-12398 Εναλλακτικό link: https://bit.ly/brk03-12819 Ημερολόγιο 2021 (PDF, 13 σελίδες, 97ΜΒ) Link: https://bit.ly/brk-imer2021 Εναλλακτικό link: https://bit.ly/brk-imer2021B
  45. Διάβασα σήμερα την ιστορία Σούπερ Λύκος από το Μίκυ Μάους #97 που πήρα πρόσφατα. Κάποια στιγμή ο Σούπερ Λύκος τρυπάει το φτερό ενός αεροπλάνου και ο πιλότος στέλνει το σήμα κίνδυνου "ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ" (υποθέτω στο πρωτότυπο ήταν MAYDAY MAYDAY). Η απορία γιατί δεν μεταφράστηκε ΜΑΙΟΣ ΜΑΙΟΣ (πιο σχετικό με το MAYDAY) λύθηκε στην επόμενη σελίδα..... θα χαλούσε την ατάκα του Σούπερ Γκούφυ όταν ακούει το σήμα και λέει: "ΧΑ ΧΑ! ΛΑΘΟΣ ΚΑΝΟΥΝ! ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΙΟΥΝΙΟ!" - Το τεύχος είχε κυκλοφορήσει Μάιο
  46. Διάβασα τα 6 πρώτα. Καταρχάς μου΄κανε κι εμένα εντύπωση ότι βγήκαν με τη σωστή χρονολογική σειρά. Διαβάζοντάς τα όμως κατάλαβα ότι έτσι έπρεπε να γίνει, μιας και υπάρχει μια χαλαρή συσχέτιση με τα προηγούμενα. Λοιπόν. Δεν είναι κάτι σούπερ προφανώς. Δεν περίμενα άλλωστε κάτι τέτοιο. Αλλά την παλεύουν. Τουλάχιστον τα περισσότερα. Εντάξει, το #5 πχ ήταν μάπα. Προσπεράστε το. Ίσως και το #2. Τ΄άλλα όμως ήταν συμπαθητικά. Ειδικά το #3 και το #4. Στο #4 μ΄άρεσε που όλο το τεύχος ήταν χωρίς διαλόγους, είχε μόνο αφήγηση και ηχητικά εφέ. Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει άλλο κόμικ που να έχει μόνο αφήγηση. Οπότε και μόνο γι΄αυτή την πρωτοτυπία παίρνει εύσημα Τα σενάρια είναι αρκετά απλά, παιδικά θα έλεγα, όπως και το χιούμορ. Δεν είναι όμως για παιδιά, μην μπερδεύεστε. Έχουν και κάποιες σκηνές βίας, όπως και ολίγο γυμνό (ναι, καλά διαβάσατε). Το σχέδιο του Batem είναι υπέροχο και γενικά ευχαριστιέται το μάτι με τα όμορφα τοπία στο παρθένο τροπικό δάσος της Παλούμπια. Α, ξέχασα να πω. Τα μικρά μαρσουπιλαμάκια είναι σκέτη γλύκα Συνολικά. Δεν είναι και το 1ο κόμικ που θα πρότεινα σε κάποιον να διαβάσει, ούτε το 2ο, ούτε το 3ο, ούτε το 13ο... Αλλά αν έχετε ξεμείνει από μεταφρασμένα γαλλοβελγικά (όπως ο υποφαινόμενος) ρίξτε μια ματιά. Χούμπα!
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?
    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.