Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 04/14/2019 in all areas

  1. Νομίζω ότι άπτεται ενός θέματος που έχει πονέσει πολλά μέλη του φόρουμ Διαφορετικές συλλογές μεν, αδυναμία αποτίμησης της αξίας τους από τρίτους δε 40χρονος μετακόμισε με τους γονείς του μετά από το διαζύγιο του. 10 μήνες μετά, όταν ξαναπήγε σε δικό του σπίτι, αυτοί του έστειλαν τα συμπράγαλά του, πλην από 12 κούτες πορνογραφικού υλικού (ταινίες+περιοδικά). Ο πατέρας του του έγραψε σε email: “I did you a big favour by getting rid of all this stuff.” Οπότε τώρα τους έκανε μήνυση ζητώντας 87.000$ Πηγή edit Να αρρωστήσω βαριά και να μπει κάποιος σπίτι μου και να σουτάρει τους Crepax μου... αχαχουχα
  2. Καταρχάς να πούμε ότι το άλμπουμ αυτό έχει βγει σε διάφορες γλώσσες για τον εορτασμό των 90 χρόνων του Μίκυ. Η Panini που το έβγαλε στην Ελλάδα το έβγαλε και σε χώρες όπως η Ιταλία και η Αγγλία. Από όσο θυμάμαι η Ιταλική έκδοση έχει και σκλήροδετη εκδοχή. Ωραίο το εξώφυλλο σκληρό με σχέδιο από τον Τζόρτζιο Καβατσάνο. Το ίδιο ισχύει και για το οπισθόφυλλο. Μέσα έχει διάφορες πληροφορίες όσον αφορά τον Μίκυ (για τα κόμικς και τις ταινίες), τους φίλους και τους εχθρούς του και πρέπει να βάλουμε αυτοκόλλητα σε κάποια σημεία ώστε να δούμε την αντίστοιχη "σκηνή" που μας περιγράφουν τα κουτάκια με τις πληροφορίες. Παίρνοντας το άλμπουμ θα βρείτε μέσα τα πρώτα σας αυτοκόλλητα που σας περιμένουν να τα κολλήσετε στο κατάλληλο σημείο Δεν πρόκειται όμως για ένα απλό άλμπουμ για αυτοκόλλητα αλλά περιλαμβάνει εκτός των συνηθισμένων, και μία επετειακή ιστορία από το πενάκι του Κάστυ! Η συγκεκριμένη μπορεί να διαβαστεί και χωρίς να αγοράσει κάποιος τα αυτοκόλλητα. Πρόκειται για την ιστορία Τι Περιπέτεια κι αυτή, Μίκυ! ,16 σελίδων με πολλές εμφανίσεις χαρακτήρων από το σύμπαν του ποντικιού. Η ιστορία όντως είναι κάπως αλλόκοτη αλλά είναι μια όμορφη σύντομη ιστορία που διαβάζεται ευχάριστα στην οποία εμφανίζονται όπως είπαμε πολλοί χαρακτήρες γιορτάζοντας έτσι τα γενέθλια του Μίκυ. Για το σχέδιο τι να πει κανείς. Είναι το υπέροχο που έχει συνηθίσει ο δημιουργός. Θα κάνω όμως κάποιες παρατηρήσεις όσον αφορά την μετάφραση και γενικά την δουλειά που έριξε η συντακτική ομάδα στην ιστορία. Λυπάμαι που θα το πω αλλά συμφωνώ απόλυτα με την @Glittering Goldie που είχε πει σε άλλο θρεαντ ότι έχει γίνει ερασιτεχνική δουλειά στην μετάφραση, στη γραμματοσειρά και στα ηχητικά εφέ. Παρατηρήσεις Με 2 φορές ανάγνωση διέκρινα τα εξής: Η γραμματοσειρά που είναι η Comics Sans είναι χάλια. Δεν φαίνεται ωραία και τα λόγια αρκετές φορές δεν έχουν κατανεμηθεί σωστά ή είναι αρκετά μεγάλα στα μπαλονάκια με αποτέλεσμα να φαίνεται άσχημο το όλο πράγμα. Ενώ έχει γίνει επί το πλείστον μετάφραση στα ηχητικά εφέ η μετάφραση είναι απλά κακή γενικά. Και λέω επί το πλείστον αφού υπάρχουν και αμετάφραστα. Πχ το splash στη σελίδα 15 στο δεύτερο καρέ. Ακόμα έχουμε στη σελίδα 16 αμετάφραστο Μπαλονάκι. Το gasp! στο τέταρτο καρέ Ορθογραφικά λάθη στα ονόματα πχ το Μίκυ σε κάποιες σελίδες είναι Μίκι και το Πητ το γράφουν με γιότα αντί με ήτα (Πιτ). Λανθασμένα ονόματα (Γιατρός Αϊνιγμαγκ αντί Καθηγητής Ένιγμα, Μπρούτος αντί για Βρούτος, Ελσγουορθ αντί για Γάτζος). Λάθη στη μετάφραση που χτυπούν άσχημα και έχοντας την αγγλική έκδοση μπορώ να τα επιβεβαιώσω. Πχ tricky case -> περίεργη περίπτωση ενώ έπρεπε να λέει περίεργη/αλλόκοτη υπόθεση. Γενικά η μετάφραση βγάζει αυτό που λέμε ξερή μετάφραση επί λέξη. Φαίνεται ότι δεν είναι από φαν ή από κάποιον που να έχει κάνει έρευνα. Δεν κάνει κάποια προσαρμογή για να βγει πιο όμορφο το αποτέλεσμα και αυτό το λέω συγκρίνοντας την ελληνική με την αγγλική έκδοση που είναι ανώτερη Τέλος θα πω ότι πρόκειται για ένα καλό αλμπουμάκι που μας κάνει βέβαια και μικρά σποιλ για ιστορία του Κάστυ που δεν έχουμε ακόμα διαβάσει στην Ελλάδα (Η Ακτίνα της Ατλαντίδας)
  3. ο William Simpson για 5η συνεχόμενη χρονια στο The Con!
  4. leonidio

    BATMAN - ΛΕΥΚΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

    Εμένα από την άλλη με εξέπληξε θετικά και θα έλεγα ότι με εντυπωσίασε. Σίγουρα το πολιτικό σχόλιο ήταν ισχνό και κάποια πράγματα ήταν λίγο βιαστικά, αλλά σε καμία περίπτωση το πολιτικό θέμα δεν είναι το κυρίαρχο στο κόμικ. Το κυρίαρχο θέμα είναι η σχέση μεταξύ Μπάτμαν και Τζόκερ και κατά τη γνώμη μου εδώ, ο Murphy παίρνει σχεδόν άριστα: νομίζω ότι παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία την παράνοια και των δύο πρωταγωνιστών και γενικά έπαιξε με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία με το δισυπόστατο της σχέσης τους, παρουσιάζοντάς τους ως όψεις του ιδίου νομίσματος και εκφάνσεις του ιδίου ψυχολογικού υποβάθρου. Ποιος είναι τρελός, ποιος είναι ο λογικός και εν τέλει τι σημαίνει τρέλα και τι λογική; Το κυριότερο ερώτημα: πόσο μπορεί να υπάρξει ο Μπάτμαν χωρίς τον Τζόκερ και αντιστρόφως και κατά πόσο η ύπαρξη της έκνομης παρανοϊκής δραστηριότητας του Τζόκερ, επιτρέπεται να δικαιολογεί την εντός των ορίων του νόμου παράνοια του Μπάτμαν. Νομίζω ότι το κόμικ έπαιξε με μεγάλη επιτυχία πάνω σε αυτά τα θέματα, αν και στο τέλος μάλλον δίστασε ο Murphy να το σπρώξει κι άλλο. Ακόμη κι έτσι, οι διάλογοι ήταν μεστοί, το σχέδιο εξαιρετικό (αν και φοβάμαι ότι θα ξενίσει όσους δεν έχουν επαφή με το Murphy, οι χρωματισμοί του Hollingsworth εξαιρετικοί, )και επιτέλους διαβάσαμε και ένα υπερηρωικό που απευθύνεται πρωτίστως έως αποκλειστικά σε ενήλικες Αυτά, για να μην ξεχνάμε ότι αυτά τα κόμικ δημιουργούνται συνήθως υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους δημιουργούς.
  5. Vintage Toys 2019 by STAR Με βίντεο στο οποίο συμμετέχουν δυο πάρα πολύ γνώστες φάτσες, @GreekComicFan & @Μενίγ Πουαγώ.
  6. Σημερινή παραλαβή παραγγελίας από τα Public: 1. Daniel Clowes - Wilson (Jonathan Cape). 11,33€* 2. Morrison/Murphy - Joe the Barbarian (Vertigo). 5,97€ 3. Moon/Bá - Daytripper (Vertigo). 12,59€* Τα δυο με αστερίσκο τα πήρα με έκπτωση 37%.
  7. Πάει, πέρασε και αυτό. Όμως, μιας και την έζησα την όλη έκθεση από "μέσα", να πω δυο λογάκια. Καταρχάς, ήταν η πρωτη φορά που κατέβαινα με την ΛΕΦΙΚ σε κάποιο event και μόλις η τρίτη, που ήμουν προσωπικό σε κάποιο πάγκο. Για το ποιες ήταν οι προηγούμενες φόρες και για ποιον πάγκο ήμουν staff, δεν είναι της παρούσης. Η όλη εκδήλωση, αν κρίνω από τον κόσμο που την επισκέφθηκε το 3ημερο και από αυτά που έχω διαβάσει για τις προηγούμενες χρονιές, ήταν πετυχημένη. Είδα, όσο πρόλαβα και είχα χρόνο να γυρίσω, πάρα πολύ ωραία πραγματάκια που μου θύμισαν εποχές ξέγνοιαστες και ανέμελες. Και έρχομαι στα του οίκου μας, από τον πάγκο μας λοιπόν, παρέλασαν κάθε είδους ηλικίες, από 1 έως 99 ετών. Χάζευαν, ξεφύλλιζαν, ρωτούσαν, αγόραζαν. Ειδικά δε στο τελευταίο, αν κρίνω από την κίνηση που είχαμε πρέπει να πήγαμε ΣΟΥΠΕΡ! Βέβαια, είχαμε και καλό κράχτη, οπότε, έπαιξε και αυτό τον ρόλο του! Από την παρέλαση βέβαια, δεν έλειπαν και οι cosplayers, μερικούς που θυμάμαι: Wonder Woman (την λάτρεψα ), Lion-O, Mumm-Ra, Scorpion, Green Lantern, Jasmine, Inspector Gadget. Κάποια έχουν τραβηχτεί φώτο από τον @GreekComicFan. Για να πω την μαύρη αλήθεια, δεν περίμενα, πέρα από τα παιδιά της λέσχης, να δω παλιούς γνώριμους/φίλους και εξεπλάγην ευχάριστα όταν είδα παιδιά απο: το retromaniax.gr, το RetroComputers.gr, μοντελιστές, Playmobilάδες μέχρι και από τον στρατό! Γενικά όμως, είδα, γνωρίστηκα και μιλησα με πολύ κόσμο το 3ημερο και ελπίζω κάποιους από αυτούς να τους ξαναδώ του χρόνου. Πολλά σε: @Μενίγ Πουαγώ, @KILLMATH, @GeoTrou & @φλοκ για την βοήθεια τους στο 3ημερο. Αλλά ειδικά δε ο τελευταίος, όσες προσπάθειες και να κάνουμε, δεν διορθώνεται, δυστυχώς ήταν, είναι και θα παραμείνει κόπρος! Special credits στον @Valtasar που ήταν αεικίνητος και τις 3 μέρες εκείνες οι έξοδοι κάθε τρεις και λίγο για καφέ να έλειπαν μόνο.... Anyway, καλά περάσαμε, άντε και του χρόνου!
  8. Φτάνει πια με το (υπερτιμημένο) αριστούργημα: 10 superhero graphic novels πολύ καλύτερα από το «Watchmen» Εντάξει, ναι: Το “Watchmen” είναι ένα χάρτινο διαμάντι σπάνιας ομορφιάς. Είναι, όμως, το πιο «εκτυφλωτικό» όλων; Χμ… Ένα χτύπημα με το βούρδουλα στο πρόσωπο- κάτι σπάει μέσα στο στόμα σου, κρακ. Αίμα στο πάτωμα, το οποίο αρχίζει να σχηματίζει μια λίμνη. Η λίμνη σταδιακά μεγαλώνει, παίρνοντας υγρή προαγωγή κόκκινου χρώματος: από Μικρή Πρέσπα γίνεται Μεγάλη Πρέσπα.Οι φαιοχίτωνες απέναντί σου επικροτούν. «Μπράβο, μπράβο!», «Ρίξ’ του και με το μπαστούνι του μπέιζμπολ να δούμε λίγο κάτι!», «Βάλ’ του ν’ ακούσει όλα τα τραγούδια της Πάολα στη διαπασών!» και πολλά, σαδιστικής «υφής», ακόμα.Τρως μια εκκωφαντικών διαστάσεων κλοτσιά στην κοιλιά και τότε τα πάντα καλύπτονται από ερεβώδες μαύρο- αυτό ήταν, λιποθύμησες. Με την ακροτελεύτια ανάσα σου, ωστόσο, προλαβαίνεις να ψελλίσεις λίγες λέξεις. Είναι «Εντάξει, το παίρνω πίσω. Το Watchmen είναι το κορυφαίο graphic novel όλων των εποχών!».Αυτή είναι, μέσες-άκρες, η αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνει κανείς αν τολμήσει έστω και να διανοηθεί- πόσω μάλλον να το διατυπώσει φωναχτά- πως το δημιούργημα του Alan Moore και του Dave Gibbons δεν αποτελεί το κορυφαίο superhero comic όλων των εποχών.Είναι σα να ισχυρίζεσαι πως ο Michael Jordan δεν είναι ο GOAT στο μπάσκετ (συζητήσιμο) ή ο Leo Messi στο ποδόσφαιρο (αυτό κι αν είναι συζητήσιμο…)- οι απανταχού ειδήμονες θα πέσουν να σε φάνε, προτάσσοντας ακράδαντα επιχειρήματα του στυλ «Τι λες βρε αρχιμ@λάκα!». Μόνο που… Μόνο που, ξέρετε, υπάρχει και η (αντικειμενικά υποκειμενική) αντίθετη γνώμη: το Watchmen δεν αποτελεί καν την κορυφαία δουλειά του ίδιου του Moore– αν έχετε διαβάσει το πυκνογραμμένο, ελαφρώς δυσνόητο σε σημεία, μα λυρικά αξεπέραστο “From Hell”, ξέρετε. Όπως και ότι υπάρχουν τουλάχιστον 10 superhero graphic novels τα οποία στέκονται μισό σκαλί ψηλότερα από το (εκπληκτικό, δε χωρά αμφιβολία επί τούτου) “Watchmen”.Βέβαια, αν μας στριμώξει και πάλι η Ιερά Εξέταση, θα μιμηθούμε εντέχνως τον Γαλιλαίο και θα παραδεχτούμε πως η γη δε γυρίζει- μα τι στο καλό είχαμε καπνίσει και λέγαμε αιρετικές αρλούμπες; Όταν, όμως, γυρίσουμε την πλάτη μας στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία των comics, τότε ίσως βρούμε το θάρρος να πούμε 3 «τηλαυγείς» λέξεις και να διαλύσουμε το σκοτάδι: Κι όμως, γυρίζει. Τι λέτε, πάμε να δούμε 10 graphic novels που αποδεικνύουν γιατί γυρίζει; 10. «The Death of Superman» (1992) των Dan Jurgeins & Brett Breeding Από τα τελευταία χρόνια των 80s και στις αρχές των 90s τα superhero comics είχαν αρχίσει να παίρνουν έναν πιο σκούρο τόνο («ελέω», κυρίως, Frank Miller) και ο, υπέρ το δέον «φωτεινός», Superman έμοιαζε σαν κόκκινο/μπλε ψάρι έξω από το εκτυπωμένο νερό. Οι άνθρωποι της DC, λοιπόν, πήραν την πιο γενναία απόφαση που έχει παρθεί ποτέ στην ιστορία της 9ης τέχνης, σκοτώνοντας τον «Άνθρωπο από Ατσάλι». Σύμφωνοι: το «Ο Θάνατος του Σούπερμαν» δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ σε σεναριακό επίπεδο (για όνομα του Κρύπτον, δεν μπορούσατε να βρείτε έναν καλύτερο τρόπο να φέρετε τον Doomsday στο προσκήνιο;), όμως το σχέδιο είναι εξαιρετικό και, κυρίως, η ιδέα πως ο άφθαρτος, ανίκητος Superman θα ξεψυχήσει σε μια μάχη σώμα με σώμα ήταν αρκετή για να ταρακουνήσει το αρραγές, ως τότε, οικοδόμημα των χάρτινων ηρώων. Ο «Άνθρωπος από Ατσάλι» αλληλοσκοτώνεται με τον Doomsday και ο κόσμος γίνεται- μέσω μίας, μόλις, εικόνας- απείρως πιο σκοτεινός. Και τότε, πάνω στην στιγμή της ύψιστης απελπισίας, άπαντες αντιλαμβάνονται πως ακόμα κι αν δεν υπήρχε Superman, η ανθρωπότητα θα όφειλε να τον δημιουργήσει. Όταν κατακάθισε η σκόνη από την επική μάχη, άπαντες έμειναν αποσβολωμένοι και περίμεναν ένα μονάχα πράγμα: την «ανάσταση» του ήρωα. Το “The Return of Superman” επανέφερε την τάξη και ένα ζεστό, άυλο χέρι αγκάλιασε και πάλι την ψυχή των αναγνωστών. Ο τύπος δεν είναι, βλέπετε, πουλί. Δεν είναι καν αεροπλάνο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτά. 9. «Old Man Logan» (2009) των Mark Millar & Steve McNiven Στέκεται αγέρωχος μπροστά στο- κινούμενο με 350 χιλιόμετρα- μοιραίο. Τσακισμένος, ψυχικά εξουθενωμένος, έχοντας πιει το ποτήρι του νιχιλισμού μέχρι το τέλος του. Το τραίνο τον χτυπάει, τον συνθλίβει, του τσακίζει τα κόκκαλα. Νεκρός. Όχι ο ίδιος ο Logan, όμως το άλλο του, εξόχως άγριο, μισό: ο Wolverine αφήνει τον ηθελημένο επιθανάτιο ρόγχο του, έχοντας παραιτηθεί από τη ζωή μετά την απώλεια των φίλων του, και με μηδενική διάθεση να συνεχίσει. Πίσω στο 2009 ο υπερταλαντούχος (αν κι ελαφρώς «άνισος») Mark Millar έστησε μια «εναλλακτική» ιστορία του πιο διάσημου X-Man στην Earth-807128, και- εκμεταλλευόμενος το υπέροχο σκίτσο του Steve McNiven- ξεδίπλωσε μπροστά μας την πιο πένθιμη σονάτα του γερασμένου Wolverine. Ο άδειος ψυχικά Logan παλεύει να σκοτώσει το θηρίο μέσα του, θέλει να τερματίσει βίαια την ίδια του την ύπαρξη, όμως κάπου εκεί ανακαλύπτει ποιος και τι κρύβεται πίσω από την ανείπωτη τραγωδία που βιώνει και αναλαμβάνει ξανά δράση, επιχειρώντας να γυρίσει τους δείκτες του ρολογιού προς την αντίθετη φορά. Λίγο πριν ρίξει οριστικά και αμετάκλητα την προσωπική του αυλαία, ο Old Man Logan έχει μια τελευταία αιμάτινη δουλειά να φέρει εις πέρας. Γι’ αυτό, το γέρικο δέρμα του σκίζεται. Τα άσπρα του μαλλιά ορθώνονται. Οι φλέβες των μυών του διογκώνονται. Έι, κοιτάξτε: νύχια από αδαμάντιο δεν είναι αυτά που φυτρώνουν στα χέρια του; 8. «Batman: The Long Halloween» (1996) των Jeph Loeb & Tim Sale Ο Batman συνεργάζεται με τον επιθεωρητή Gordon και τον Harvey Dent προκειμένου να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης τον πιο διάσημο αρχηγό Μαφίας της Gotham, τον Carmine Falcone, όμως τα σχέδιά του ανατρέπονται πλήρως από τον Holliday Killer- έναν δολοφόνο που σκοτώνει μόνο σε γιορτινές μέρες. Το “Long Halloween” μοιάζει να είναι η κόμικ εκδοχή του «Νονού», καθώς δανείζεται πολλά στοιχεία από το έπος του Κόπολα. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί το κορυφαίο δείγμα “whodunit”, με τον Loeb να πειράζει ασταμάτητα το μυαλό των αναγνωστών, που προσπαθούν μάταια να λύσουν το, α λα Agatha Christie, μυστήριο. O Tim Sale παραδίδει εδώ την καλύτερη δουλειά της, πασπαλισμένης με χρυσόσκονη, καριέρας του, ενώ η ιστορία της αλλαγής του Dent σε Two- Face αποτελεί κορυφαίο δείγμα «μεταβολής» πειραγμένου ψυχισμού. Από τις σελίδες των 13 τευχών περνάνε όλοι οι μεγάλοι villains του Batman, την στιγμή που τα πτώματα στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο. Ο Holliday Killer βγάζει επιδεικτικά την γλώσσα του στον Dark Knight, όμως δείχνει να ξεχνάει ότι πίσω από την μάσκα κρύβεται ο κορυφαίος ντετέκτιβ του κόσμου. Το υπέροχο “Long Halloween” είναι αρκετά «μακρύ», όμως όταν φτάσετε στην τελευταία σελίδα, θα πιάσετε τον εαυτό σας να εύχεται να διαρκούσε για λίγο ακόμα. Διάολε, έστω και για ένα μόνο κακοφωτισμένο κάδρο. 7. «Marvels» (1994) των Kurt Busiek & Alex Ross Αρκεί μονάχα μια στιγμή- κλικ: ο Green Goblin πετάει στο κενό την Gwen Stacy κι εμείς βλέπουμε τα πάντα μέσα από το, μνημειωδώς καδραρισμένο, μάτι του Spiderman. Η πρόσκρουση στο έδαφος σκοτώνει την Gwen, ο ανήμπορος ν’ αντιδράσει Peter Parker την κρατά στην αγκαλιά του κι εμείς ψάχνουμε απελπισμένα να βρούμε το νήμα της κομμένης μας ανάσας. Το 1994 ο Kurt Busiek σκάρωσε ένα εκπληκτικό κόλπο: αποφάσισε να πει εκ νέου τις πιο διάσημες ιστορίες στο σύμπαν της Marvel, όπως τις βλέπει ένας «κανονικός» άνθρωπος (εν προκειμένω ο φωτογράφος Phil Sheldon) σ’ ένα κόσμο γεμάτο από αλλόφρονες υπερήρωες. Η καινοφανής του ιδέα απογειώνεται μ’ αρμονικό τρόπο χάρη στο ασύλληπτο σχέδιο του πρωτοπόρου Alex Ross, ο οποίος με την γνωστή υπερρεαλιστική του μέθοδο κάνει τους αναγνώστες να πιστεύουν πως από στιγμή σε στιγμή οι ήρωες θα βγουν από το χαρτί και θα ζήσουν στο εδώ και το τώρα. Μπορεί το “Marvels” ν’ απαιτεί να γνωρίζεις ορισμένα πράγματα από το Universe της Marvel (όχι να είσαι μετεμψύχωση του Stan Lee, αλλά έστω τα βασικά), όμως μόλις αφεθείς στη μαγεία του είναι δεδομένο πως θα βρει τον τρόπο να ξεκλειδώσει την καρδιά σου και θα φωλιάσει εκεί για πάντα, σαν… σαν… Σαν ένα γλυκό κι αγαπημένο θαύμα. 6. «All-Star Superman» (2006) των Grant Morrison & Frank Quitely Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά το “Whatever Happened to the Man of Tomorrow?”, ο Grant Morrison έρχεται για να γράψει τη δική του εκδοχή της ακροτελεύτιας ιστορίας για τον «Τελευταίο γιο του Κρύπτον»- και το κάνει αρκετά καλύτερα από τον Moore (μην στενοχωριέσαι Alan, εσύ έκανες το V for Vendetta και το From Hell. Α, ναι: και το Watchmen). Ο Superman εκτίθεται σε ηλιακή ραδιενέργεια και, όπως αποκαλύπτει η μεγάλη του Νέμεσις, ο Lex Luthor, του μένουν μόλις 12 μήνες ζωής. Σ’ αυτό το διάστημα ο “Supes”- σαν σύγχρονη εκδοχή του Ηρακλή- καλείται να κάνει 12 άθλους, ενώ ενδιάμεσα αποκαλύπτει στην αγαπημένη του Lois Lane πως ο Superman και Clark Kent είναι το ίδιο πρόσωπο. Με κάθε ένα από τα 12 τεύχη του “All-Star Superman” η κλεψύδρα αδειάζει ολοένα και περισσότερο, μέχρι που φτάνει η καταληκτική ημερομηνία και ο “Big Blue” σώζει για μια τελευταία φορά τη μέρα, πριν χαθεί, κυριολεκτικά, ψηλά στον ουρανό. Όταν αυτό το ελεγειακό παραμύθι φτάνει στο τέλος του, οι άνθρωποι της Daily Planet- όπως και σύσσωμος ο πλανήτης- σηκώνουν το βλέμμα και κοιτάζουν με νόημα τον ήλιο. Στην περίπτωση που ο προστάτης τους γυρίσει, οι παλιοί του φίλοι θα είναι έτοιμοι να τον υποδεχτούν. Κοιτάξτε και μόνοι σας: ολόκληρη η Metropolis έχει καλυφθεί από ένα και μόνο γράμμα. Το “S”. 5. «Kraven’s Last Hunt» (1987) των J.M. DeMatteis & Mike Zeck Ένα βελάκι στο λαιμό, έπειτα ξύλο μέχρι (φαινομενικού) θανάτου, μετά σκάψιμο ενός τάφου, το άψυχο σώμα «βυθίζεται» βουβά στην στοργική αγκάλη της αδηφάγου γης και μετά, από πάνω, πέφτει θορυβωδώς η ταφόπλακα: Spiderman. Πριν από 30+ χρόνια ο J.m. DeMatteis, αφού εισέπραξε αρχικά σωρεία αρνητικών απαντήσεων, κατάφερε να πείσει, επιτέλους, τη Marvel να του δώσει την ευκαιρία να ποτίσει με κατάμαυρο μελάνι τον εκτυφλωτικά φανταχτερό Spidey- και το αποτέλεσμα ήταν απλά μυθικό. O κυνηγός Kraven μπορεί να μην ανοίγει στην ελίτ των αντιπάλων του Ανθρώπου-Αράχνη, όμως σ’ αυτήν την διεστραμμένα απολαυστική ιστορία πετυχαίνει κάτι που ελάχιστοι έχουν καταφέρει στα χρονικά της 9ης τέχνης: στο τέλος ο κακός κερδίζει- έστω και μ’ έναν τρόπο που θυμίζει έντονα ερμαφρόδιτη ήττα. Το στόρι θέλει τον Kraven να θάβει ζωντανό τον Spiderman, αφού πρώτα τον ρίχνει σε κώμα, και να φοράει την στολή του καταπολεμώντας το έγκλημα. Ο στόχος του, σαφής: θέλει ν’ αποδείξει σε όλους πως είναι καλύτερος του «προκατόχου» του. Τα πάντα, όμως, αλλάζουν όταν ένα εκνευρισμένο χέρι «φυτρώνει» μέσα από το χώμα στον τάφο του Spiderman. Ο Peter Parker ξυπνάει και μετά τα πράγματα οδηγούνται με φρενήρεις ρυθμούς σε μια κορύφωση που φοράει το προσωπείο του θανάτου- ενός θανάτου που κράτησε 23 ολόκληρα χρόνια. Σσσσς, ακούστε: μπαμ! Έπειτα, ένα πτώμα. Ποιος να είναι, άραγε; 4. «Arkham Asylum: A Serious House on Serious Earth» (1989) των Grant Morrison & Dave McKean Το κόνσεπτ σχετικά απλό: οι τρόφιμοι του Arkham (του μέρους που καταλήγουν όλοι οι διαταραγμένοι κακοποιοί της Gotham) με πρωτοστάτη τον Joker εξεγείρονται και καταλαμβάνουν το άσυλο. Κρατώντας ως ομήρους όλο το προσωπικό, ζητούν να τους παραδοθεί ο Batman. Ο «Άνθρωπος- Νυχτερίδα» δέχεται, κλείνεται μαζί με τους μεγάλους αντιπάλους του και καλείται ν’ ανταπεξέλθει τόσο στις σωματικές δοκιμασίες (παλεύει σχεδόν με τους πάντες), όσο- κυρίως- στις ψυχολογικές. Χάρη στο χαοτικό σκίτσο του McKean, η ατμόσφαιρα βάφεται με το σκούρο μαύρο χρώμα ενός πρωτοφανούς νουάρ τρόμου και ο Morrison σκαρώνει το υπερηρωικό απαύγασμα της καριέρας του. Ο Batman αρχίζει ν’ αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό, ο Joker- μια μόνιμη πηγή ευφυούς τρέλας- τον ωθεί στα άκρα και η κορύφωση του δράματος έρχεται με τον Two- Face να μην υποτάσσεται για πρώτη φορά στο τυχερό του νόμισμα. Η θέση του Σκοτεινού Ιππότη είναι, τελικά, μαζί με τους υπόλοιπους τροφίμους στο Arkham: «Αν δεν αντέχεις το Άσυλο», του λέει- εννοώντας τον έξω κόσμο- ο Πρίγκιπας του Εγκλήματος με τα πράσινα μαλλιά και τα παρανοϊκά μάτια, «εδώ μέσα θα υπάρχει πάντα μια θέση για σένα». Καθώς ο Batman χάνεται στο βάθος, το μόνο που κυριαρχεί είναι ένα απάνθρωπο γέλιο. Χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα. 3. «Daredevil: Born Again» (1986) των Frank Miller & David Mazzucchelli Τρέμει ανεξέλεγκτα. Κρυώνει. Κάθε πόρος του κορμιού της ζητά εκείνη την ουσία που θα μπορέσει να δώσει ένα τέλος σ’ αυτό το μαρτύριο- ένα μικρό τσίμπημα είναι αρκετό για να διώξει μακριά τους ατελεύτητους εφιάλτες. Την λένε Karen Page, είναι η πρώην φίλη του Matt Murdock, και προτίθεται να προδώσει τη μυστική ταυτότητα του δικηγόρου προκειμένου να «φτιαχτεί» για μια έσχατη φορά. Ο Kingpin της υπόσχεται πως θα την οδηγήσει στη γη της Επαγγελίας των ναρκομανών, αρκεί να του πει ό,τι ξέρει. Του λέει. Κι έπειτα στο Hell’s Kitchen ξεσπάει μια πρωτοφανής κόλαση- τουλάχιστον για τον Matt, που βλέπει ολόκληρη την ζωή του να καταστρέφεται σαν χάρτινος πύργος καμωμένος από ελαττωματικά τραπουλόχαρτα. Το 1986, μια χρονιά-ορόσημο για τον ίδιο αλλά και για τον κόσμο των comics εν γένει, ο Frank Miller αποφάσισε να ξεδιπλώσει σε όλο του το μεγαλείο το απύθμενο ταλέντο του και, όταν άφησε κάτω την γραφίδα, ανάγκασε τους πάντες να του υποκλιθούν. Το “Born Again” αποτελεί την τελευταία ιστορία του Daredevil από τον Miller, που συνεργάστηκε άψογα με τον Mazzucchelli (με τον οποίον, σκάρτη μια διετία αργότερα, θα έφτιαχναν το σπουδαίο “Year One” του Batman), και αποτελεί ό,τι καλύτερο μπορεί να διαβάσει κανείς για τον “Man without fear”. Ο εκκεντρικός δημιουργός αρπάζει τον DD από το λαιμό και τον σέρνει στις λάσπες, την καταστροφή και την ανείπωτη οδύνη, πριν τον ανυψώσει, μαεστρικά, στην επιφάνεια, προκειμένου να βροντοφωνάξει “The End” με τους δικούς του όρους. Στο “Born Again” ο Daredevil αναγεννά το θνησιμαίο του σαρκίο, το φέρνει αντιμέτωπο με τον σαδιστή Kingpin και στο τέλος φροντίζει οι ψυχικές του ουλές να γιατρευτούν με τον καλύτερο τρόπο. Εκείνη τη μέρα, το γνωρίζουμε καλά πλέον, η κόκκινη στολή του «Διαβόλου» πέθανε. Και η αγάπη, που να πάρει, την έθαψε για πάντα. 2. «Kingdom Come» (1996) των Mark Waid & Alex Ross Ο Superman στην αυτο-εξορία. Η Wonder Woman και τα υπόλοιπα μέλη της Justice League ν’ απέχουν διακριτικά από την ενεργό δράση για σχεδόν μια δεκαετία-την περίοδο, δηλαδή, που μια νέα γενιά υπερανθρώπων λυμαίνεται τη γη, έχοντας μετατρέψει σε πεδίο μάχης τους δρόμους και με την απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής να κρέμεται σα Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια των πάντων. Όσο για εκείνον… Λοιπόν, ξέρετε κάτι; Μη χάνετε την ελπίδα σας. Όχι όσο υπάρχει ο Batman, τουλάχιστον. Ο αξεπέραστος Alex Ross συνέλαβε την ιδέα της «απόλυτης» πλοκής για το DC Universe όταν δούλευε πάνω στο (παρεμφερές) “Marvels”. Η ιστορία, λοιπόν, εξελίσσεται κατά παρόμοιο τρόπο με το αριστούργημα της Marvel, μόνο που τούτη τη φορά τα πάντα γίνονται ελαφρώς καλύτερα, χορεύοντας ονειρεμένο βαλς με την τελειότητα στο φεγγαρόφως. Με τον συγγραφέα Mark Waid να κάνει αρχιμανδρίτες (τους παπάδες τους ξεπέρασε προ πολλού) και τον Ross να παραδίδει το αψεγάδιαστο, ολοζώντανο σχέδιό του γι’ ακόμα μια φορά, το Kingdom Come- μια συμβολική ιστορία για την ανθρωπότητα εν γένει, ιδωμένη από την σκοπιά ενός πάστορα- φέρνει μ’ εκτυφλωτικό τρόπο στο προσκήνιο όλα τα πλεονεκτήματα της DC, η οποία σαν Universe μπορεί να υπολείπεται της Marvel, όμως διαθέτει απείρως πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η Justice League, έστω και «τραυματισμένη», επιστρέφει, ο Superman φοράει και πάλι την στολή του και η υπέρτατη μάχη για την σωτηρία του σύμπαντος ξεκινά, με τον Lex Luthor να βυσσοδομεί στο παρασκήνιο. Μόνο που εκείνος τον βλέπει. Όταν «ξεμπερδέψει» κανείς με το, έμπλεο θρησκευτικών αναφορών, Kingdom Come, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα έχει μια μεταλλική γεύση στο στόμα. Αν αφήσει τον Χρόνο να τρέξει για λίγο στο πλάι του, όμως, μια ανέλπιστη γλύκα θ’ ανθίσει και θα καλύψει τα πάντα. DC, ελθέτω η Βασιλεία σου, λοιπόν. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Αμήν. 1. «The Dark Knight Returns» (1986) του Frank Miller «Θέλω να θυμάσαι, Κλαρκ… Στα χρόνια που θα έρθουν… Στις πιο προσωπικές σου στιγμές… Θέλω να θυμάσαι το χέρι μου στο λαιμό σου… Θέλω να θυμάσαι αυτόν που σε νίκησε». Πριν από αυτό το ανυπέρβλητο χάρτινο αριστούργημα, ο Batman ήταν μονάχα κατ’ ευφημισμόν «Σκοτεινός Ιππότης». Το 1986 ο Frank Miller- που μια φορά κι ένα κάποτε, πριν αφήσει τον ακροδεξιό εαυτό του ν’ αναδυθεί στην επιφάνεια, ήταν μακράν του δεύτερου ο κορυφαίος κομίστας στον κόσμο- παρουσίασε το “The Dark Knight Returns”, σέρνοντας τον Batman στα πιο ερεβώδη μονοπάτια που είχε περιηγηθεί ποτέ.Βαδίζοντας πλέον στα 60 του και έχοντας από καιρό κρεμάσει την στολή, ο Bruce Wayne γυρίζει στη Gotham, που έχει βουτηχτεί στα ελώδη νερά ενός αστικού βούρκου. Μια βόλτα στο στενό που σκοτώθηκαν οι γονείς του και η προσπάθεια δύο αδαών να τον ληστέψουν αρκούν για ν’ ανάψει και πάλι η (άσβεστη) φλόγα και να κατακάψει τους πάντες στο πύρινο διάβα της.Ο Bruce επιστρέφει- σαν ηρωινομανής που δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από τη δόση του- στη θαλπωρή που του προσφέρει η νυχτεριδόμορφη κάπα και ετοιμάζεται για την ύστατη μάχη, με τη βοήθεια ενός 13χρονου κοριτσιού- της θηλυκής εκδοχής του Robin, δηλαδή.Αυτός ο Batman είναι πιο βίαιος από ποτέ και το πενάκι του Miller κάνει το ένα δισέλιδο θαύμα πίσω από το άλλο, ενώ το σχέδιο (και πάλι δικό του) είναι υποβλητικό, απαισιόδοξο, ατόφια- σχεδόν απτά- ζοφερό.Το “Dark Knight Returns” άλλαξε ριζικά τον τρόπο που γράφονται τα superhero comics, τα οποία αίφνης άφησαν πίσω τους τον χαζοχαρούμενο εαυτό τους (εκεί που οι ήρωες δε γερνούσαν ποτέ και ζούσαν στη δική τους φούσκα, χωρίς να επηρεάζονται από τις εξωτερικές συνθήκες) και μεγάλωσαν απότομα. H σκηνή, φυσικά, που κλέβει την παράσταση στο κορυφαίο graphic novel όλων των εποχών είναι η ευθεία σύγκρουση του Σκοτεινού Ιππότη με τον Άνθρωπο-Ατσάλι: «Θέλω να θυμάσαι, Κλαρκ, τον μοναδικό άνθρωπο που σε νίκησε», λέει ο Bruce στον αιμόφυρτο Clark, λίγο πριν προδοθεί «οικειοθελώς» από την υπέργηρη καρδιά του.Ο Batman δε μένει πια εδώ, ωστόσο αυτή είναι απλά μια ρηχή, επιφανειακή προσέγγιση. Ο Χρόνος μοιάζει να τον νίκησε, όμως, παρ’ όλ’ αυτά, ηττήθηκε κατά κράτος. Αν ψάξει κανείς κάτω από την έπαυλη των Wayne, εκεί που το μέλλον αγκαλιάζει το παρελθόν, θα καταλάβει το γιατί: οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ.Το σήμα που φέγγει ακόμα και τώρα στον βραδινό ουρανό της Gotham είναι η καλύτερη απόδειξη: αποτελείται από ένα λευκό πλαίσιο, μ’ ένα ιδιαίτερο σχήμα στο κέντρο του. Το βλέπετε. Το βλέπουμε κι εμείς. Χαμογελάμε με νόημα για το χθες, στο σήμερα, το αύριο, το πάντα.Είναι μια Νυχτερίδα. Πηγή
  9. Έρχεται λοιπόν ένα τύπος με το κινητό ανά χείρας και "ψείρες" στο αυτί και μου λέει πως είναι από το Star και θέλει να κάνει μερικές ερωτήσεις. Εγώ κουρασμένος και έχοντας το νου μου στο πάγκο λέω ναι, μόνο για να καταλάβω στο μισό λεπτό πάνω ότι η συνέντευξη γίνεται εκείνη την ώρα με την συνέντευξη να καταγράφεται στο κινητό, λες και είναι κάποιος άφραγκος youtuber και δεν δουλεύει σε κανάλι. Οι ερωτήσεις επίσης γίνονταν προοδευτικά όλο και πιο σουρεαλιστικές (για να το θέσω ήπια), και η κίνηση στο πάγκο άρχισε να μεγαλώνει πάλι, οπότε δεν μπόρεσα να κρατήσω την συγκέντρωση μου σε αυτά που με ρώταγε. Εσείς ευτυχώς είδατε το πιο βατό κομμάτι.
  10. Ο Ποπάι και ο Άρτσι στην πόλη του μέλλοντος Με σημαντικές εκθέσεις, διαγωνισμούς, ενδιαφέρουσες ομιλίες, πολλές προβολές και με πλήθος επίσημων διάσημων ξένων καλεσμένων, που θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους και θα συνομιλήσουν με το ελληνικό κοινό, ξεκινά το 14ο Comicdom Con, στο οποίο για ακόμη μία χρονιά η «Εφημερίδα των Συντακτών» είναι χορηγός επικοινωνίας. Η αφίσα, φιλοτεχνημένη από τον Τάσο Μαραγκό Το ραντεβού είναι ετήσιο και σταθερό, λίγο πριν από το Πάσχα, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και, εδώ και λίγα χρόνια, και στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. Δημιουργοί κόμικς, Έλληνες και ξένοι, εκδότες, βιβλιοπώλες, εικονογράφοι περιμένουν τους φίλους των κόμικς για ένα ολόκληρο τριήμερο. Στο φετινό 14ο Comicdom Con τον τόνο δίνουν όπως πάντα οι σπουδαίες εκθέσεις: Διεθνής έκθεση «Archie: Welcome to Riverdale» Στην Γκαλερί Χατζηκυριάκος-Γκίκας της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, σε συνεργασία με το Cartoon Art Museum των ΗΠΑ, παρουσιάζεται μεγάλη έκθεση γύρω από τον Archie, διάσημο χαρακτήρα που επινοήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1940 από τους John Goldwater και Bob Montana. Η έκθεση περιλαμβάνει πρωτότυπες σελίδες με την αγαπημένη παρέα του Riverdale, καθώς και επιλεγμένα αντικείμενα από την προσωπική συλλογή της co-CΕΟ της Αrchie Comic Publications, αλλά και ένα ιστορικό του δημοφιλούς χαρακτήρα που πρόσφατα «ενηλικιώθηκε» θεματικά ύστερα από ένα γενναίο reboot στο περιεχόμενο των νεανικών περιπετειών του. Ελληνική έκθεση «Futuropolis» 25 Έλληνες δημιουργοί κόμικς και εικονογράφοι οραματίζονται την πόλη του μέλλοντος και την αποτυπώνουν στα έργα τους, άλλοι ως ουτοπία, άλλοι ως δυστοπία, όλοι όμως με μια ενδιαφέρουσα, ξεχωριστή εικαστική ματιά. Στην έκθεση συμμετέχουν οι Κυριάκος Αθανασιάδης και Νικόλας Κούρτης, Παναγιώτης Βλάμης, Βασίλης Γέρκου, Ελενα Γώγου, Έφη Θεοδωροπούλου, Δημήτρης Κάσδαγλης, Γιώργος Κομιώτης, Μάνος Λαγουβάρδος, Αρης Λάμπος, Αλεξία Λουγιάκη, Μάριος Ξυδώνας, Κώστας Παντούλας, Κωστής Παπαθεοδώρου, Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, Άρτεμις Παπατσαρούχα, Αγγελική Σαλαμαλίκη, Ηλίας Ταμπακέας, Rianna Adams, Malk, Soloup, Dani Strips, Tasmar και Maggie Tsiopelaki. Σχέδιο του Γιώργου Κομιώτη από την έκθεση Futuropolis Ποπάι 90 ετών Ο πασίγνωστος χαρακτήρας του Elzie Segar και στη συνέχεια του Bud Sagendorf που πρωτοεμφανίστηκε στη σειρά The Thimble Theater έκλεισε τον περασμένο Ιανουάριο τα ενενήντα του χρόνια. Στο πλαίσιο των εορτασμών για τα γενέθλιά του, θα προβληθούν στο φεστιβάλ 14 μικρού μήκους ταινίες animation, για πρώτη φορά αποκατεστημένες σε high definition, συνοδεύοντας ένα παιχνίδι με πολλά δώρα που θα εξελίσσεται σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου. Αφιέρωμα στον Stan Lee Με το scetch event «Spider-Man Genesis», εννέα καταξιωμένοι ξένοι και Έλληνες δημιουργοί τιμούν τον Stan Lee και τον Steve Ditko, φιλοτεχνώντας ζωντανά μπροστά στο κοινό τη δική τους εκδοχή πάνω στο πασίγνωστο εξώφυλλο του Amazing Fantasy #15 στο οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Άνθρωπος Αράχνη. Σχέδιο της Patricia Martin Διεθνείς προσκεκλημένοι Ανάμεσα στα ονόματα των διεθνών προσκεκλημένων που θα παρευρίσκονται, θα υπογράφουν τα έργα τους και θα λάβουν μέρος σε πάνελ και Q+A sessions ξεχωρίζουν αυτά των Dan Watters, συγγραφέα του relaunch του Lucifer για το νεοσύστατο Sandman Universe της Vertigo, του Raul Allen, σχεδιαστή τίτλων όπως το The Immortal Iron Fist (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες), της Patricia Martin, σχεδιάστριας, εικονογράφου και letterer σε τίτλους όπως η Wonder Woman (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες) και του Stefano Zanchi, δημιουργού ιστοριών της Disney (Topolino, Donald Quest κ.ά.). Σχέδιο του Stefano Zanchi Luna του Dave McKean Ο Dave McKean, εκτός από ένας εξαιρετικός εικονογράφος, δημιουργός εξωφύλλων (Sandman) και κόμικς (Violent Cases, Cages κ.ά.), είναι και κινηματογραφιστής. Στο φεστιβάλ του Comicdom θα παρουσιαστεί σε πρώτη πανελλήνια προβολή η ταινία του «Luna» (βραβευμένη στα British Independent Film Awards), ένα κράμα ζωντανής δράσης και animation, με πρωταγωνιστή τον Ben Daniels (House of Cards, The Exorcist). Την ταινία προλογίζει ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό «Αθηνόραμα». Τάσος Μαραγκός Τιμώμενος καλλιτέχνης στο φετινό φεστιβάλ είναι ο Τάσος Μαραγκός (Tasmar), πρώην συνεργάτης του Καρέ Καρέ από το πρώτο του τεύχος με τη σειρά «Αδέσποτα Σκίτσα». Ο Μαραγκός, που έχει φιλοτεχνήσει την αφίσα του φετινού φεστιβάλ, θα παρουσιάσει διάφορες καινούργιες δουλειές του ενώ μια μικρή αλλά αντιπροσωπευτική έκθεση θα περιλαμβάνει χαρακτηριστικά έργα από την έως τώρα διαδρομή του στα κόμικς. Ομιλίες και παρουσιάσεις Όπως κάθε χρόνο, ο επισκέπτης του φεστιβάλ θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δεκάδες ομιλίες από ειδικούς σε κάθε τομέα των κόμικς, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι εξής: Nolan ’s Bat Trilogy: Worse than you remember με τους Γιάννη Κουρουμπακάλη και Δημήτρη Σακαρίδη (Κυριακή στις 15.00) The New Culture War με τους Αντώνη Αντωνιάδη και Αλέξανδρο Μινωτάκη (Σάββατο στις 18.10) Ο ηθικός κώδικας των υπερηρώων, με τους Τάσο Θεοφίλου, Πέτρο Χριστούλια και Νίκο Γιακουμέλο (Παρασκευή στις 18.00) Η ενηλικίωση των υπερηρώων: ευλογία ή κατάρα; με τους Αντώνη Αντωνιάδη και Πάνο Παπαγεωργίου (Παρασκευή στις 17.30) 1908: Η γέννηση μιας ιδέας, με τους Ανδρέα Οικονόμου και Πέτρο Μπαλτά (Σάββατο στις 15.00) Πώς να φτιάξεις κόμικς αν δεν μπορείς να σχεδιάσεις κόμικς, με τους Αντώνη Βαβαγιάννη, Θανάση Πετρόπουλο και Τάσο Ζαφειριάδη (Παρασκευή στις 17.30) Το πρόγραμμα συμπληρώνουν συνεχή workshops πάνω σε διάφορα θέματα που άπτονται των κόμικς, παιδικά προγράμματα, προβολές ταινιών, ο διαγωνισμός cosplay το Σάββατο το απόγευμα, βιβλιοπαρουσιάσεις και signings καλλιτεχνών, το artist ’s alley με τη συμμετοχή δεκάδων Ελλήνων δημιουργών, οι αυτοεκδόσεις και τα fanzines, εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία και καταστήματα παιχνιδιών κ.ά. Τέλος, η απονομή των βραβείων για τα καλύτερα κόμικς που κυκλοφόρησαν το 2018, σε δέκα κατηγορίες, θα γίνει σε ειδική τελετή την Παρασκευή το βράδυ στην κινηματογραφική αίθουσα του Γαλλικού Ινστιτούτου. info 14ο Comicdom Πότε: 19, 20 και 21 Απριλίου Πού: Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, και Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνας, Σίνα 31 Ώρες λειτουργίας: 11.00-21.30 Είσοδος ελεύθερη Για το πλήρες πρόγραμμα επισκεφθείτε το www.comicdom-con.gr και το αντίστοιχο event στο facebook με συνεχή ενημέρωση. Κυριακή 21/4 στις 13.30, Ελληνοαμερικανική Ένωση Το Καρέ Καρέ, έχοντας συμπληρώσει πέντε χρόνια έντυπου και ηλεκτρονικού βίου, με περισσότερα από 1.300 κόμικς και 500 άρθρα δημοσιευμένα στις σελίδες του, θα δώσει το «παρών» στο φεστιβάλ σε ειδική εκδήλωση. Με αφορμή τα «γενέθλια», οι συντελεστές του Καρέ Καρέ (Γιάννης Αντωνόπουλος, Πάνος Ζάχαρης, Δημήτρης Καμένος, Λουίζα Καραγεωργίου, Γιάννης Κουκουλάς, Περικλής Κουλιφέτης, Λέανδρος, Αλέξια Οθωναίου, Γαβριήλ Παγώνης, Βαγγέλης Παπαβασιλείου, Θανάσης Πέτρου) συζητούν με το κοινό για τη διαδικασία δημιουργίας ενός εβδομαδιαίου εντύπου σε μια πολιτική εφημερίδα καθώς και για το μέλλον των κόμικς στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Και το σχετικό link...
  11. Τι έπαιζαν άραγε ο Μπάτμαν και ο Σούπερμαν όταν ήταν μικροί; Από το JL8 του Stewart Yale
  12. totally_wired

    ΠΕΤΑΕΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ!

    Ξεκινάω με τα θέματα που πρέπει να λύσει η γραφειοκρατία του GC. Ότι έβαλα στο πινακάκι είναι από το εσωτερικό του κόμικ. Αλλά: α. εσωτερικά έχει © για την ελληνική έκδοση το 2015 αλλά πιστεύω πως κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες όμως δεν βρήκα το isbn στην εθνική βιβλιοθήκη για επαλήθευση, ούτε να πωλείται αλλού (άρα μάλλον νέο) β. η δημιουργός είναι από Αργεντινή, η πρώτη έκδοση είναι από την Ισπανία. Ο πρωτότυπος τίτλος που βρήκα στο νετ, διαφέρει από αυτόν που δίνουν στην ελληνική έκδοση. Αυτός που βρήκα δεν έχει το e στη λέξη volatile. Έχουμε ένα κόμικ με στριπάκια πολύ συγκεκριμένης θεματολογίας. Ζευγάρι και εγκυμοσύνη. Ναι η θεματολογία δεν αγγίζει τους κάτω από τα 30 και καλά κάνει αλλά επειδή εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα έρθεις, κτλ. Πρόκειται λοιπόν για ένα πολύ ωραίο αισθητικά κόμικ, με πάρα πολύ χιουμόρ και αυτοσαρκασμό. Γελάς δυνατά πολλές φορές άσχετα εάν ταυτίζεσαι ή όχι με τους χαρακτήρες. Βέβαια αρκετοί εδώ μέσα ταυτιζόμαστε λόγω κοιλιάςαλλά δε βαριέσαι. Χωρίζει τους 9 μήνες σε 3 τρίμηνα και δείχνει την πορεία προς την γέννα. Δεν είναι διδακτικό αν και διακωμωδεί τους βασικούς μύθους της εγκυμοσύνης. Εγώ το απόλαυσα πάντως και όχι δεν θα γίνω πατέρας τους επόμενους εννέα μήνες. Το σχέδιο θυμίζει και λίγο Δήμητρα και ίσως μαρέσει περισσότερο και γι' αυτό κλέβω φωτογραφίες εντός από το site της πρωτοπορίας
  13. Εν τω μεταξύ, θα μπορούσε πολύ άνετα να κάνει ένα αφιέρωμα για «10 κόμικς που πρέπει να διαβάσετε» αλλά αποφάσισε να πετάξει το Watchmen στον τίτλο για να δώσει προσοχή ο κόσμος. Βέβαια, έχοντας ως μέτρο σύγκρισης το Watchmen, συμβάλει και ο ίδιος στη μυθοποίησή του, αλλά εφ' όσον πιάνει κλικ, υποθέτω πως δεν υπάρχει πρόβλημα.
  14. Ο δικός μου ο περιπτεράς το έφερε σήμερα κι έτσι το έχω αυτή την στιγμή στα χέρια μου. Με μία πολύ γρήγορη πρώτη ματιά, φαίνεται ποιοτική έκδοση, όπως μας συνηθίζει στα άλμπουμ της η Panini. Η αλήθεια είναι ότι μου ξύπνησε πολλές αναμνήσεις και φοβάμαι μην αρχίσω κι εγώ να μαζεύω αυτοκόλλητα. Περισσότερα αφού τσεκάρω καλύτερα το άλμπουμ.
  15. Μετά το τέλος του "Hush", που έτρεξε στα τεύχη 608-619 του Batman, οι ιθύνοντες παρέδωσαν τον υπερασπιστή της Γκόθαμ στη δημιουργική ομάδα του (εν εξελίξει τότε) 100 Bullets, ήτοι Brian Azzarello (σενάριο), Eduardo Risso (σχέδιο), Patricia Mulvihill (χρωματισμός), Clem Robins (lettering) και Dave Johnson (εξώφυλλα). Το αποτέλεσμα ήταν το story arc "Broken City", που ολοκληρώθηκε στο τεύχος 625. Ο Batman ερευνά τον βίαιο θάνατο της Elizabeth Lupo. Τα σημάδια στο σώμα της δείχνουν Killer Croc, αλλά με την ανάκριση το μόνο που καταφέρνει είναι να σπάσει τα καινούργια δόντια του. Μέσω της όμορφης Margo, οδηγείται στον Angel Lupo, αδερφό του θύματος. Εκείνος το σκάει από το παράθυρο ενός ακατοίκητου σπιτιού και, ενώ τρέχει στο σκοτεινό σοκάκι από κάτω, σκοτώνει ένα αντρόγυνο, αφήνοντας το αγοράκι τους ορφανό. Συγκλονισμένος από την ομοιότητα με τη δολοφονία των δικών του γονιών, ο Batman το παίρνει προσωπικά. Μέχρι να καταλήξει στην αλήθεια, θα συνομιλήσει με τον Penguin, τον Ventriloquist και δυο καινούργιους παίχτες που χρησιμοποιούν ανατριχιαστικά ψευδώνυμα: Fatman και Little Boy... Ο Azzarello δίνει μια πιο νουάρ αίσθηση σε αυτή την ιστορία, βασιζόμενος λιγότερο στο ξύλο (όχι πως ο Batman δεν ανταλλάσσει μπουνιές) και περισσότερο στο υποτιθέμενο δυνατό του σημείο, το μυαλό. Η ιστορία δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι εξαιρετικό, παρόλα αυτά ο Azzarello τη χρησιμοποιεί για να διερευνήσει την ψυχοσύνθεση του ήρωα. Και το κάνει με τρόπο που ελάχιστοι (imho) έχουν κάνει. Στα συν, επίσης, η πολύ καλή και απαιτητική χρήση της γλώσσας, ένα σημείο που πολλοί σύγχρονοι σεναριογράφοι ξεχνούν. Από τη μεριά του, ο Risso κάνει καλή δουλειά, αλλά όχι στο 100% των δυνατοτήτων του. Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η γραμμή του μου θύμισε τον σημερινό, κακογερασμένο Frank Miller. Συνολικά, μιλάμε για ένα κόμικ, το οποίο απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και καταφέρνει να τον κρατήσει στην ατμόσφαιρά του. Ίσως δε θα το πρότεινα σε όσους πρωτογνωρίζονται με τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά εν πάση περιπτώσει αποτελεί μία ακόμη ενδιαφέρουσα προσθήκη στον μύθο του.
  16. Ένας περιπτεράς στο κέντρο δεν το είχε επί σειρά ημερών, πήρε τηλέφωνο μπροστά μου τον διανομέα και του είπε πως δεν το φέρνει, και ας μιλήσω απ' ευθείας με την Panini. Σε περίπτερο ακριβώς απέναντι είχε αρκετά αντίτυπα. Αυτό που καταλαβαίνω κρίνοντας και από το οπισθόφυλλο, είναι πως το φέρνουν μόνο όσοι συνεργάζονται με την ΠΗΓΑΣΟΣ ΑΕ. Θα κάνω ενδελεχή έρευνα στο εσωτερικό του και θα επανέλθω δριμύτερος. EDIT για το πρώτο ποστ. Το πέρασα όπως το έχουν οι Ιταλοί, θέλει ακόμα κάποιες μικρές προσθήκες, όμως τα βασικά τα έχουν.
  17. Καλά, συμμετέχεις σε Vintage έκθεση και λες ότι τώρα τα κόμικς είναι καλύτερα απ' ότι ήταν τότε;
  18. Δεν θεωρώ πολλά τα €5, απλά η #$^& στην είσοδο με δάγκωσε και μου κράτησε €15 για 2 εισιτήρια. Απλά επειδή είχα μαζί μου την ανιψιά μου και ένα σχετικό άγχος να μην την πατήσουν/χάσω κλπ δεν το σκεφτηκα εκείνη τη στιγμή. Για την ανιψιά μου καλά ήταν αλλά για εμένα δεν άξιζε. Επειδή δεν συγκινούμαι με παλιά επιτραπέζια και βιντεοπαιχνίδια, μάλλον δεν βλέπω να την ξαναεπισκέπτομαι. Τώρα που το σκέφτομαι, ούτε της ανιψιάς μου της άρεσε, αφού για το μόνο παλιό που ενδιαφέρθηκε ήταν τα κόμικς της ΛΕΦΙΚ. ( Εκτός από ανιψιά είναι βαφτισιμιά, το λάδι βλέπετε ). Άσε που είδα και τον Τζόνυ και στεναχωρήθηκα γιατί αναγκάζεται και κάνει τέτοιες αρπαχτές σε προχωρημένη ηλικία. Να τονίσω βεβαίως την απόλυτα επαγγελματική συμπεριφορά των παιδιών που δουλεύανε στον πάγκο την ώρα που πήγα. Δεν τους ήξερα, προφανώς θα είναι καινούριοι στη Λέσχη γιατί μου φανήκανε νεότατοι
  19. Φωτορεπορτάζ από την φετινή έκθεση. Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα, πλην 4-5 φωτογραφιών που αλίευσα από το FB για να συμπληρώσω ή να αντικαταστήσω δικές μου κουνημένες. https://imgur.com/a/rOFj98k Πολύ ωραία η έκθεση και φέτος, γεμάτη νοσταλγικές αναμνήσεις και με γκεστ εμφανίσεις από τους Θάντερκατς, τη Γουόντερ Γούμαν, τον Χέρμπι το Κατσαριδάκι και φυσικά τον Τζόνι Βαβούρα στα ντεκς!! Γνωρίστηκα και με κάποια παιδιά από τη ΛΕΦΙΚ, προσεχώς θα επισκεφτώ και τη Λέσχη γιατί αρκετά το ανέβαλλα. Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, προσωπική μου γνώμη τα 5 ευρώ δεν είναι πολλά. Ναι οκέι, τα περίπτερα/εκθέματα είναι σχεδόν τα ίδια, αλλά με το εισιτήριο να ισχύει για όλο το 3ημερο και με την όλη ατμόσφαιρα "ας ξαναγίνουμε για μια μέρα παιδιά" που επικρατεί, η τιμή πιστεύω είναι μια χαρά αν μάλιστα αναλογιστούμε πόσα τάληρα χαλάμε όλο το χρόνο σε καφέδες.
  20. @ΚΟΜΙΞ Να προσθεσω επισης στα ορθογραφικα και το ονομα της Μιννι που το εχουν με ενα ν λες και προκειται για φουστα! Επισης εδω και χρονια νομιζω ο Γκουφυ κανει γιουκ και οχι γιακ, και οταν καποιος ειναι εκπληκτος δεν κανει γκουλπ αλλα γκασπ. Αυτα ειναι μερικα απο τα επιφωνηματα που με ξενισαν οταν τα ειδα. Σιγουρα με μια δευτερη αναγνωση θα βρισκονταν κι αλλα.@PhantomDuck Επειδη με ρωτησες στο αλλο θεμα εγω το δικο μου αλμπουμ το απεκτησα τυχαια μεσω μιας προωθητικης ενεργειας για τη συλλογη. Ευρεως δεν νομιζω οτι εχει κυκλοφορησει γιατι ενω εψαξα δεν το βρηκα στα περιπτερα.
  21. Το αγορασα στην τελευταια επισκεψη μου στην Λεσχη και το διαβασα. Αρχικα, το γεγονος οτι πολλες φορες κομματια των καρε δεν διαβαζονται ειναι απαραδεκτο και ειναι κατι που με εκνευρισε σε αρκετες περιστασεις. Αν το εχουν συστημα και δεν προκειται για λαθος, απορω ποσο εξοικονομει η εκδοτικη απο το να προσθετε 1 εκατοστο χαρτιου να διαβαζονταν ανθρωπινα. Περα απο αυτο η αποψη μου ειναι οτι προκειται για ενα μετριο, στην καλυτερη, κομικ με μια WTF (με την κακη εννοια) εξηγηση που σε καμια περιπτωση δεν το βρηκα να μου εξαπτει την περιεργεια για το ποιος και γιατι σκοτωσε τον παρατηρητη. Το σχεδιο ειναι καλο, αλλα το καλοι εναντιον καλων χωρις καν σοβαρο λογο ειναι τοσο τεραστιο κλισε πλεον στα υπερηρωικα που μονο χασμουρητα μπορει να μου προκαλεσει. Στην kwtsoκλιμακα 5.5/10
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?

    Sign Up
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.