Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/17/2020 in all areas

  1. Ηταν μια συνηθισμένη βραδινή συγκέντρωση φίλων πριν αρκετά χρόνια ,προτου ανακαλυφτουν τα ράδιοφωνα ,η τηλεόραση τα επιτραπέζια και κάθε είδους σύγχρονης διασκέδασης .Ο μόνος τρόπος να περάσει ο χρόνος ήταν η αφήγηση ιστοριών .Η Μαίρη έφτιαξε μια δική της .Τον ''ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΡΟΜΗΘΕΑ '',μία ιστορια που πραγματεύεται την μεγαλομανία του άνθρώπου να γίνει θεός .Ο Δώκτορας ΦΡΑΝΚΕΣΤΑΙΝ συράβει τα καλύτερα ανθρωπινά όργανα απο πτώματα ,(χρησιμοποιώντας και το μυαλό ενος εγκληματία )και καταφέρνει να ξαναδώσει ζωή .Γνωστο και σαν το ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΕΣΤΑΙΝ εγινε βιβλιο και έμεινε σταθμός στην λογοτεχνία ,αλλα και στο πάνθεον σαν ένα από τα διαχρονικά πλάσματα που σκορπουν τον τρόμο όπως ο Κόμης Δράκουλας ,η Μούμια ,ο Αορατος Ανθρωπος αλλά και από τα μοντέρνα Φρέντυ Κρούγκερ (μια εξέλιξη του Δράκουλα ,όπως ο βρυκόλακας σε πιάνει στην πιο ευαλωτη στιγμή ,την ωρα που κοιμάσαι έτσι και ο Φρέντυ μπαίνει στα ονειρά σου ) Τσακυ ,Τζέισον Βάρχνας ( ενας σύγχρονος Φρανκεσταιν που όλο σκοτώνεται αλλα ολο ζωντανεύει ,στο 4ο μέρος ζωντανεύει από έναν κεραυνο όπως και ο Φρανκυ ) Μία ώθηση έδωσε φυσικά και ο κινηματογράφος που από νωρις κατάλαβε την δυναμική των ΄΄τεράτων αυτων με κορυφαία την UNIVERSAL που στην δεκαετία του 1930 έκανε τα πιο κλασσικές ταινίες .Στην ταινία το τέρας ερμήνευσε ο Μπόρις Κάρλωφ ενώ ακούστηκε και η κλασσική ατάκα IT;S ALIVE ,IT;S ALIVE. Το έργο θα ολοκληρωθει σε τρία άλμπουμ και θα διανεμηθει μέσω της εφημερίδας ΕΦ.ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ κάθε Σάββατο.
  2. Ανέβηκαν στη βάση το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τόμου 28, το Punisher H Επιστροφή Μέρος Πρώτο! Το επόμενο μέρος της ιστορίας θα είναι στον τόμο 33. Ο τόμος 29 θα είναι το Ultimate Spider-Man: Power and Responsibility ή στα ελληνικά Δύναμη και Ευθύνη, για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενος
  3. Να μερικά σημερινά αποκτήματα. Μίκυ Μάους 1ης και να 2ης περιόδου και 1 Ντόναλντ 2ης περιόδου. Τα πρώτα μου 2 Μιννι που πήρα έτσι για να δω πως είναι και ένας τόμος Ιταλικός I CLASSICI. Αυτά τα ολίγα.
  4. Μιας και σήμερα με την αλλαγή του καιρού τελείωσε και τυπικά το καλοκαίρι , είπα να ανεβάσω τις αγορές του τριμήνου. Αν και είχα αρκετά - στα ελληνικά - από το Batman των Snyder - Capullo, δεν κρατήθηκαν και τα αντικατέστησα με αγγλικά HC μέχρι που... τα συμπλήρωσα . Όσον αφορά τα υπόλοιπα, όπως φαίνεται τίμησα δεόντως τις προσφορές στην συλλογή Eaglemoss του zavvi ! Διάφορες αγορές από το φόρουμ και το fb, κάποια τα έψαχνα καιρό και στάθηκα αρκετά τυχερός που τα βρήκα σε καλές τιμές.
  5. Κι εγώ πήρα αυτό. Δεν είναι βέβαια κόμικ αλλά απ'την στιγμή που'χει να κάνει με την Κύπρο μας και μ'όσους θυσιάστηκαν εκεί, είναι ιερό. Έχει επίσης φοβερό φωτογραφικό υλικό. Μάλιστα έχει μέσα και αφιέρωση κάποιου από την Λάρνακα το 1985.
  6. Μόλις πήρα το νεο τόμο στα χέρια μου και στο επόμενο τεύχος ειναι το: Ultimate Spider-Man Vol.1 Power and Responsibility
  7. Το Errand Boys ήταν μια έκδοση που κέρδισε το ενδιαφέρον μου από την πρώτη στιγμή και μετά την ανάγνωσή της μπορώ να πω πως το hype μου δικαιώθηκε. Ας αναλύσω λίγο το γιατί μου άρεσε το νέο graphic novel των εκδόσεων Μικρός Ήρως. Σενάριο Ο Kirkbride πιάνει από νωρίς το θέμα της οικογένειας που είναι και η κύρια θεματική του τίτλου. Ο πρωταγωνιστής μας που κάνει διάφορα θελήματα για να ζήσει μαθαίνει ότι ο πατέρας του και η μητριά του πέθαναν οπότε πρέπει να γίνει κηδεμόνας του ετεροθαλούς αδελφού του. Ωστόσο ο ίδιος δεν έχει συγχωρήσει στον πατέρα του ότι ξεκίνησε οικογένεια, ενώ η μητέρα του αντιμετώπιζε μια θανατηφόρα αρρώστια και έτσι δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένος που θα μεγαλώνει τον αδελφό του μέχρι να ενηλικιωθεί. Παρά το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με sci-fi τίτλο, άρα πάντα χρειαζόμαστε να ξεκαθαρίζουμε κάποιες έννοιες όσον αφορά το lore του κόσμου που βρισκόμαστε, στο συγκεκριμένο κόμικ αυτό δε χρειάζεται, αφού οι ορολογίες είναι απλές και εύκολες και τις καταλαβαίνουμε γρήγορα. Στο σενάριο δε δίδεται τόση σημασία στο sci-fi στοιχείο, όσο στην αξία της οικογένειας, το πως είναι να μαθαίνεις ξαφνικά ότι πρέπει να ζήσεις με έναν αδελφό, πως είναι να μην έχεις δίπλα σου τους γονείς σου μεγαλώνοντας και γενικά πόσο πιο ευτυχισμένος και καλύτερος άνθρωπος θα έβγαινες αν ζούσες σε μια αγαπημένη οικογένεια, κάτι που εξερευνά ο Kirkbride στο τέταρτο και μακράν αγαπημένο μου τεύχος της σειράς. Αν και οι περιπέτειες και όσα συνέβησαν στα θελήματα δε με τρέλαναν, τα μηνύματα που περνάει το κόμικ είναι πολύ δυνατά και σε αγγίζουν καθ' όλη τη διάρκεια του και κυρίως στο τέλος. Σχέδιο Το σχέδιο του Κούτση είναι πολύ όμορφο και πρέπει να πω πως μου αρέσει η λεπτομέρεια που το διακρίνει. Υπάρχουν μεγάλα καρέ, τα οποία έχουν σχεδιαστεί πρόσωπα, πλάσματα ή χαρακτήρες ακόμα και στις πιο μικρές γωνίτσες και γενικότερα είναι η χαρά ενός κομιξόφιλου που θέλει να παρατηρεί μεγάλα πάνελ. Και στα πιο μικρά φυσικά θα διακρίνει κανείς λεπτομέρειες. Ειδική μνεία στο χρωματισμό του Τόρη, ένας sci-fi τίτλος με υπερφυσικά πλάσματα, τέρατα και παράξενους ανθρώπους πρέπει να έχει πολλά χρώματα και ο Τόρης βρίσκει τα καταλληλότερα και τα προσφέρει σε πολύ όμορφους συνδυασμούς, οι οποίοι αναδεικνύουν το λεπτομερές σχέδιο του Κούτση. Επίσης στις έξτρα ιστοριούλες έχουμε πολύ ωραίο σχέδιο από Έλληνες σχεδιαστές. Γενικότερα πολύ όμορφο να βλέπεις Έλληνες καλλιτέχνες να κάνουν τόσο όμορφη δουλειά σε έναν αμερικάνικο τίτλο. Έκδοση Όσο κι αν έψαξα, δε βρήκα κάποιο paperback της ιστορίας, παρά μόνο τα τεύχη ξεχωριστά, συνεπώς συμπεραίνω ότι κρατάμε το πρώτο collected edition στα χέρια μας, κάτι που είναι άκρως θετικό. Επίσης είναι πολύ ωραίο που οι εκδόσεις Μικρός Ήρως ανοίγουν συνεχώς τις επιλογές τους προς όλο και πιο καινούρια μονοπάτια και φέρνουν στα ελληνικά έναν αυτόνομο τίτλο της Image που δε χρειάζεται να περιμένουμε αν θα βγει κάποια συνέχεια όπως έγινε με το Saga. Μιας και Οξύ και Anubis μας καλύπτουν το Marvel-DC, θα μου άρεσε ο Μικρός Ήρως να βγάλει κι άλλους τίτλους από Image ή Dark Horse όσον αφορά το κομμάτι των αμερικάνικων κόμικ. Σαν έκδοση είναι μικρότερο από το σύνηθες paperback, αν ήταν λίγο μεγαλύτερο τύπου στο μέγεθος των εκδόσεων της Anubis δε θα με χάλαγε, ίσα ίσα θα βοηθούσε το σχέδιο του Κούτση να αναδειχθεί περισσότερο. Επίσης το χαρτί της εκτύπωσης είχε περίεργη υφή, δεν ξέρω γιατί. Σε γενικά πλαίσια πάντως μιλάμε για όμορφη έκδοση και σε όποιον αρέσουν τα sci-fi και τα αμερικάνικα κόμικ το προτείνω οπωσδήποτε.
  8. Ξέρω ότι πάει καιρός από τότε που κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος της "Μάχης στον χρόνο", αλλά τώρα ευκαίρησα να το διαβάσω. Ας πω, λοιπόν, την γνώμη μου. Ξεκίνησα να διαβάζω το δεύτερο μέρος κάπως μουδιασμένος κι ο λόγος ήταν ότι δεν τα πήγα καλά με το πρώτο μέρος. Δυστυχώς δεν φαίνεται να έχει αλλάξει θεαματικά η γνώμη μου. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η παρούσα ιστορία απευθύνεται σε λίγους, διαβασμένους κι εκλεκτούς αναγνώστες. Αυτό που μου έκανε εντύπωση εδώ είναι ότι το κάθε κεφάλαιο (τουλάχιστον τα τρία πρώτα) έχει ξεχωριστή "προσωπικότητα". Έτσι στο πρώτο γίνεται η περιπετειώδης σύνδεση με το άτυπο πρώτο μέρος, που μας δίνει πολλές ατομικές μάχες με το ασυνείδητο, στο δεύτερο γίνονται οι απαραίτητες αποκαλύψεις και δίνονται εξηγήσεις (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε! ), ενώ στο τρίτο θα βρούμε μία παράξενη εξομολόγηση του Κανγκ, η οποία με έκανε να νιώσω όπως ο Λογοθέτης στην "Γκαρσονιέρα για δέκα". Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι εκτίμησα τον ανατρεπτικό του χαρακτήρα στην υπόθεση. Η ιστορία θα συνεχίσει σε παρόμοιους ρυθμούς και θα προσφέρει πολλές σκηνές μαχών, ανατροπών, ακόμα και μηχανορραφίες. Κι ενώ από τις μάχες δεν είχα κανένα μεγάλο παράπονο, όλα τα υπόλοιπα με απογοήτευσαν. Η βασική ιδέα γίνεται κατανοητή, αλλά η εξέλιξη του μύθου είναι τρομερά δυσνόητη, τουλάχιστον για εμένα. Χωρίς αίσθημα υπερβολής, δεν θυμάμαι άλλη ιστορία να με έχει κουράσει τόσο όσο η συγκεκριμένη. Και δεν με κούρασε επειδή ήταν κακή, αλλά επειδή απλά...δεν καταλάβαινα και πολλά! Όσο κι αν προσπάθησα να συγκεντρωθώ στα καρέ, δύσκολα έβγαζα συμπεράσματα. Ο σεναριογράφος νομίζω ότι δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο και το παρακάνει συγγραφικά, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να μην βγαίνει ιδιαίτερο νόημα. Οι αναφορές σε ιστορίες κι ονόματα, τόσο στο παρελθόν, όσο και στο μέλλον (και σε διάφορες χωροχρονικές στιγμές) είναι κυριολεκτικά άπειρες. Κι αν αυτές οι ιστορίες υφίστανται παλαιότερα, ο Busiek τις φέρνει στα μέτρα της δικής του ιστορίας, θυμίζοντας την αντίστοιχη δουλειά του Don Rosa στον "Βίο & Πολιτεία"! Να παίρνει δηλαδή γεγονότα και φράσεις από ήδη υπάρχουσες δουλειές και να τις προσαρμόζει στην δική του δουλειά (πάντα με την καλή έννοια)! Το φινάλε παραδέχομαι ότι είναι εκρηκτικό και στο οποίο παρελαύνουν όλοι οι Avengers που θα μπορούσε να πλάσει ανθρώπινος νους! Κρατάει περισσότερο από το συνηθισμένο και καταφέρνει να καθηλώνει. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε μία τέτοια κατάληξη. Από εκεί και πέρα αφήνει υποσχέσεις για επόμενο κύκλο γεγονότων, κάτι που δεν ξέρω αν θα πρέπει να με χαροποιήσει ή να με κάνει να κρυφτώ! Εν κατακλείδι, θα εμμείνω στην θέση μου ότι πρόκειται για μία ιστορία παράλογα παραφορτωμένη με Sci-Fi τερτίπια, με πάμπολλα συμβάντα και πρωταγωνιστές, που σίγουρα δεν συστήνεται ούτε ακόμα και στους μέτρια μυημένους μαρβελάκιδες. Μπορεί να την ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή, όχι σύντομα όμως. Ίσως όταν μεγαλώσω! Και φυσικά μιλάμε για μία ιστορία που θα αρέσει στον φίλο @Retroplaymo , μιας και κάνει αναφορές στο αγαπημένο του είδος κόμικς! Για το σχέδιο δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Ο Pacheco είχε να εκτελέσει μία δύσκολη αποστολή, λόγω του πλουραλισμού σκηνών μάχης αλλά και των πολλών χαρακτήρων και πιστεύω ότι την έφερε εις πέρας με επιτυχία. Ειδικά όταν έπρεπε να δημιουργήσει τους ίδιους ήρωες από άλλες χρονικές στιγμές, το έκανε δεξιοτεχνικά! Και φυσικά υπάρχουν κι αυτά τα ολοσέλιδα "πλάνα" του που με άφησαν με ανοιχτό το στόμα! Επίσης, βγάζει μία όμορφη "ρετρίλα", η οποία ταιριάζει στα γούστα μου. Όπως πάντα οι λάτρεις του έξτρα υλικού θα βρουν, γι' ακόμα μία φορά, τον Παράδεισό τους. Θα ήθελα, όμως, να σταθώ σε έναν πίνακα που παρατίθεται και περιέχει όλους τους διατελέσαντες Εκδικητές, καθώς και σε ποιο τεύχος έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση με την ομάδα. Πραγματικά εξαιρετική μελέτη!
  9. Indian

    ΜΠΛΕΚ

    Όμορφων εξώφυλλων συνέχεια για το αγαπητό μας περιοδικό, το οποίο στο 12ο τεύχος του τιμά τον Ελ Ζαμπάτο, έναν ήρωα που μας έρχεται από πολύ παλιά για να δώσει σύνταξη στον βασιλιά της ζούγκλας, τον Ταρζάν, και να αναλάβει δράση. Επίσης κι άλλοι χαρακτήρες μας αποχαιρετούν (δεν ξέρω βέβαια αν είναι μόνιμα) όπως ο Μάντυ Ρίλεϋ κι ο Κοκομπίλ. Από εκεί και πέρα, σε αυτά που θα πρέπει να εστιάσουμε είναι στην αυτοτελή ιστορία του Ξανθού Γίγαντα, καθώς επίσης και στην ολοκλήρωση της ιστορίας του Τζόνι Ρεντ. Γι’ ακόμα μία φορά, το περιοδικό, δικαιολογεί στο έπακρο τον πολυθεματικό του χαρακτήρα, χαρίζοντας στους αναγνώστες μία μεγάλη ποικιλία ιστοριών, αλλά κι ενημερώσεις για τον χώρο της 9ης (αλλά κι 7ης) Τέχνης. Στο editorial, ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς, θα μας μιλήσει για διάφορα θέματα και δράσεις της εκδοτικής, με πιο σημαντικό, ίσως, την νέα έκδοση που αναμένουμε την 1η Οκτωβρίου και είναι οι “Μπαμπαδοϊστορίες” τού ταλαντούχου Νικόλα Στεφαδούρου (aka @Stef...). Και τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για τα περιεχόμενα. “Μα τα χίλια…”: Κλασική μονοσέλιδη ιστορία του Βαγγέλη Σαΐτη, που περιγράφει με κωμικό τρόπο και με προσαρμογή στο σύμπαν του Μπλεκ, την κατάκτηση του πρωταθλήματος Αγγλίας από την Λίβερπουλ! Έξυπνο, εμπνευσμένο, επίκαιρο και κωμικό. “Κόμικς Νέα”: Στην στήλη των διεθνών νέων, ο Γαβριήλ Τομπαλίδης θα μας μιλήσει για πέντε νέα κόμικς που κυκλοφόρησαν στο εξωτερικό. Ο λόγος για το “Basketful of heads”, το “The low, low woods”, το manga “Keep your hands off Eizouken!”, το reboot του “Iron Man” και σε μία πρωτότυπη μίνι σειρά που αφορά τα Χελωνονιντζάκια κι έχει τίτλο “TMNT The last Ronin”. Από ελληνικά κόμικς, θα ενημερωθούμε για το εξαιρετικό “Οι όμηροι του Γκαίρλιτς” και για την μεγάλη επιστροφή της θρυλικής τετράδας στον “Μικρό Αρχηγό”. Και φυσικά μπορεί σε όλα τα κόμικς να γίνονται σύντομες αναφορές (λόγω μικρού χώρου), ο εύστοχος λόγος του Τομπαλίδης, όμως, δίνει τις απαραίτητες λεπτομέρειες στους αναγνώστες. Η στήλη θα κλείσει με μία μικρή εξομολόγηση από τα παιδικά χρόνια του Robert Kirkman και την πρώτη του επαφή με τα...ζόμπι! “Μπλεκ - Το βέλος των Ντελαγουέρ”: Ακόμα μία αυτοτελής ιστορία του Μπλεκ φιλοξενείται στο περιοδικό που φέρει το όνομά του. Στο σενάριο, ένα βέλος της, κατά τα άλλα φιλήσυχης φυλής των Ντελαγουέρ, καρφώνεται στην πόρτα της καλύβας του Καθηγητή Μυστήριου κι αυτό στέκεται αφορμή για τον Ξανθό Γίγαντα να αρχίσει τις έρευνες για τους λόγους αυτής της προειδοποίησης. Η ιστορία έχει μία ωραία υπόθεση, στην οποία αυτό που επικρατεί είναι το μυστήριο, το οποίο εξάπτει την περιέργεια των αναγνωστών. Η πλοκή ξεκινάει δυναμικά και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο. Το φινάλε με ικανοποίησε, αν και το βρήκα κάπως εύκολο συγγραφικά. Το σχέδιο προδίδει μεν την ηλικία του, αλλά πιστεύω ότι είναι αρκετά ταιριαστό. Γενικά, την βρήκα μία πολύ καλή ιστορία. “Λάργκο Γουίντς - Η παγίδα (Α’ μέρος)”: Νέο κεφάλαιο για τον νεόπλουτο μεγιστάνα, ο οποίος (μαζί με τους υπόλοιπους αξιωματούχους του group του) ετοιμάζεται για ένα μεγαλειώδες (τόσο σε σύλληψη, όσο και σε ποσό χρημάτων) επιχειρηματικό κόλπο, που θα του αποφέρει πολλά-πολλά εκατομμύρια! Με εξαίρεση τις μεγάλες και περίπλοκες οικονομο-λογιστικές αναλύσεις, η υπόλοιπη ιστορία είναι εξαιρετική. Η πλοκή ξεκινάει με ένα μοτίβο, όπου όλα φαίνεται να πηγαίνουν κατ’ ευχήν, για να στραβώσουν τα πάντα μόλις λίγες σελίδες μετά. Η παγίδα στήνεται δεξιοτεχνικά και η αγωνία εντείνεται δραματικά σε τέτοιο βαθμό, που αγχώθηκα τόσο, λες και ήμουν εγώ εκείνος που έχασε τα λεφτά. Το φινάλε του πρώτου μέρους μάς αφήνει σε καλό σημείο κι ανυπομονώ (όπως και οι περισσότεροι αναγνώστες) για την συνέχεια. Το σχέδιο, γι’ ακόμα μία φορά, είναι χάρμα οφθαλμών. “Συνέντευξη - Νίκος Κούρτης”: Ο Γαβριήλ Τομπαλίδης θα κουβεντιάσει με έναν εικονογράφο, που δεν είχα την τιμή να γνωρίζω, ενώ θα έπρεπε. Ο λόγος για τον Νίκο Κούρτη, έναν δημιουργό με πλούσιο βιογραφικό, ο οποίος απάντησε σε ερωτήσεις για την καριέρα του, για την πρώτη ενασχόλησή του με τα κόμικς, αλλά και για την νέα του δουλειά (το "Berlin DC"). Μετά το πέρας της συνέντευξης, θα μας παραθέσει ένα ολοσέλιδο σκίτσο του Μπλεκ, όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί άλλη φορά και θα συνεχίσει την προσφορά του με μία δισέλιδη ιστορία που κινείται ανάμεσα στον κόσμο των post apocalyptic σκηνικών με zombies και στην εικονική πραγματικότητα. Με μόνο δύο σελίδες στην διάθεσή του, προλαβαίνει να μετατρέψει την αρχική δράση σε ανατροπή. Πολύ καλό. Το ίδιο και το σχέδιο. “Τζόνι Ρεντ - Για την πατρίδα”: Πρόκειται για το κεφάλαιο που ολοκληρώνει την ιστορία. Ξεκινάει κατευθείαν από μία αγωνιώδη σκηνή, για να συνεχίσει με έναν μεγάλο συμβιβασμό που αναγκάζεται να κάνει ο πρωταγωνιστής, για να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό των Ρώσων στρατιωτών, απέναντι στον χειρότερο εχθρό τους, τον Χίτλερ. Ο αναγνώστης παρακολουθεί το ηθικό δίλημμα του Τζόνι Ρεντ, καθώς και τον θυμό του. Η πλοκή θα μας επαναφέρει στο σήμερα, όπου η αφήγηση τελειώνει, γίνεται μία εξιστόρηση στην πορεία των ζωών των υπολοίπων στρατιωτών και μία συγκινητική αναβίωση του θρυλικού Hurricane. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε η συγκεκριμένη ιστορία, καθώς και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο κινείται. Το “σπάσιμο” σε πολλά μέρη, όμως, αφαίρεσε πολλούς πόντους από την απόλαυση, με έκανε και ξέχασα διάφορα σημαντικά στοιχεία του σεναρίου, καθώς επίσης και την συνοχή της πλοκής. Σίγουρα θα την διαβάσω πάλι στο μέλλον, ολόκληρη αυτή την φορά. Για το σχέδιο, δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από αυτά που είπα στα προηγούμενα επεισόδια. “Στορμ - Η φόρμουλα της γενέσεως (Β’ μέρος)”: Το δεύτερο μέρος της ιστορίας μάς μεταφέρει σε ένα μέρος που έχει τεράστιες ομοιότητες με το Λονδίνο του 18 αιώνα, με τους φίλους μας να είναι διωκόμενοι πλέον. Η καταδίωξή τους έχει ενδιαφέρον, αλλά μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα, ο συγγραφέας προσπαθεί, στα πλαίσια της σουρεαλιστικής οπτικής, να χωρέσει κυριολεκτικά ό,τι κατεβάσει το κεφάλι του. Πολλά (για να μην πω όλα) σημεία της πλοκής δεν βγάζουν νόημα κι απλά με έκαναν να ψάχνομαι για το πώς θα εξελιχθεί το φινάλε. Η αφήγηση στο τέλος, ήταν της ίδιας υφής και δεν με ικανοποίησε. Μεγάλο κρίμα, μιας και η ιστορίες του Στορμ ξεκίνησαν με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά στην πορεία εξελίχθηκαν σε...φιάσκο, τουλάχιστον για εμένα. Ελπίζω στην συνέχεια να αλλάξουν τα πράγματα. Το σχέδιο, είναι το μόνο που στέκεται εξαιρετικά και μου δίνει κουράγιο για να συνεχίζω να διαβάζω τις ιστορίες. “Ρετρό Νούμερο 1 - Γέλιο και χαρά”: Ο αγαπητός μας @Nikos Nikolaidis, σαν επαΐων στον χώρο των ρετρό περιοδικών κόμικς, θα μας παρουσιάσει, αυτή την φορά, ένα περιοδικό που μεσουράνησε στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ‘50, ‘60 και ‘70 κι έγραψε την δική του ιστορία στην πορεία των κόμικς στην χώρα μας. Ο λόγος για το θρυλικό “Γέλιο και χαρά”, ένα περιοδικό που εξασφάλισε τα δικαιώματα από μεγάλα κόμικς που ήταν δημοφιλέστατα στην Αμερική (όπως τα Disney, αλλά κι από άλλες εταιρείες) και τα παρουσίασε στην ελληνική εκδοχή τους, στο κοινό της εποχής. Θα παρατεθούν πολλές λεπτομέρειες για την πορεία του περιοδικού, αλλά και για τα περιεχόμενα του πρώτου τεύχους, το οποίο φιλοξένησε την εξαιρετική ιστορία “Ο Μίκυ εναντίον γιγαντιαίων μυρμηγκιών”. Για πολλοστή φορά οφείλουμε να δώσουμε θερμές ευχαριστίες στον κ. Νικολαϊδη για την εμπεριστατωμένη του έρευνα. “Αφιέρωμα - Ελ Ζαμπάτο”: Νέος χαρακτήρας στο περιοδικό κι όπως είναι φυσικό δεν θα μπορούσε πρώτα να μην γίνει ένα εκτενές αφιέρωμα σε αυτόν, από τον καθ’ ύλην αρμόδιο, Γαβριήλ Τομπαλίδη. Ο παλιός αναγνώστης θα θυμηθεί κι ο νέος θα μάθει για τον Ελ Ζαμπάτο, αλλά και τις ομοιότητες-διαφορές με τον άλλο θρυλικό ήρωα, τον Τρουένο. Ο Τομπαλίδης δεν θα επαναπαυτεί σε μία απλή αναφορά, αλλά θα υπεισέλθει σε λεπτομέρειες, ίσως άγνωστες στους περισσότερους. Σίγουρα θα πρέπει να διαβαστεί από όλους. “Ελ Ζαμπάτο - Σκλάβοι της Ρώμης (Α’ μέρος)”: Πρώτη επαφή μου με τον χαρακτήρα και μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Η ιστορία βασίζεται σε ένα χρονολογικό πλαίσιο που πάντα με συνάρπαζε, καθώς επίσης έχει πολλές ομοιότητες με τον θρυλικό “Σπάρτακο” ή ακόμα και στον “Μπεν Χουρ”. Η αλήθεια είναι ότι η πλοκή φανερώνει την ηλικία της. Μας βάζει απότομα στο κλίμα, χωρίς πρώτα να φροντίσει να κάνει μία σωστή αφήγηση. Επίσης, οι λάτρεις των σκηνών δράσης δεν θα έχουν κανένα παράπονο από αυτό το πρώτο μέρος. Η δράση είναι εντονότατη, και δεν αφήνει τον μύθο να αναπτυχθεί ομαλά. Άλλο ένα αρνητικό είναι ότι το, καθ’ ομολογία, πολύ όμορφο σχέδιο στριμώχνεται σε πολλά καρέ ανά σελίδα, ένα αποτέλεσμα που μοιάζει ζαλιστικό. Πέρα από αυτά τα αρνητικά, πάντως, την πρώτη μου γνωριμία με τον Ελ Ζαμπάτο, θα την χαρακτήριζα θετική και περιμένω και την συνέχεια για να σχηματίσω μία πιο ολοκληρωμένη άποψη. “The pop Corner”: Ο Μάνος Νομικός, πιστός κι εκείνος στο ραντεβού του, θα μας μιλήσει για το κόμικ της DC, με τίτλο “Mister Miracle”, για την σειρά “Dark”, η οποία έχει δημιουργήσει πολλούς πιστούς φίλους, αλλά κι “εχθρούς” και θα κάνει ένα εκτενές αφιέρωμα στην Αγκάθα Κρίστι και στην νέα ταινία του Κένεθ Μπράνα, που ενσαρκώνει γι’ ακόμα μία φορά, τον Ηρακλή Πουαρό, αυτή την φορά στο “Θάνατος στον Νείλο”. Όπως πάντα, ο κ.Νομικός, είναι εξαιρετικός. “Δικαστής Ντρεντ - Η ηχώ (Β’ μέρος)”: Η μάχη με τους ζωντανούς νεκρούς συνεχίζεται για τον Δικαστή Ντρεντ και την παρέα του. Στο δεύτερο αυτό μέρος, έχουμε ουσιαστικά μία μεγάλη σκηνή μάχης ανάμεσα στους ζώντες και στους νεκρούς, που φαίνεται ότι είναι πολύ σκληρά καρύδια για...να μείνουν πεθαμένοι! Στο φινάλε, μία θυσία πραγματοποιείται, η οποία φέρνει την τελική λύση, ενώ οι περιπέτειες του βλοσυρού Δικαστή συνεχίζονται και φαίνεται να μην έχουν τελειωμό. Προσωπικά, πέρα από την δράση, δεν μπορώ να πω ότι αποκόμισα και τις καλύτερες εντυπώσεις από την ιστορία αυτή. Γενικά δεν μου κάθεται καλά να βλέπω τον Ντρεντ σε τέτοιου είδους σενάρια. Προσωπικά, νομίζω ότι το σχέδιο (με τα όποια θέματά του) στέκεται καλύτερα από το σενάριο. “Δικαστής Ντρεντ - Το σάβανο (Α’ μέρος)”: Θα αλλάξουμε σκηνικό και θα δούμε τον Ντρεντ να είναι αιχμάλωτος και να ετοιμάζεται να δουλέψει σε καταναγκαστικά έργα για λογαριασμό κάποιων περίεργων πλασμάτων. Το σενάριο ξεκινάει απότομα και χωρίς πολλές λεπτομέρειες, χάνοντας, με αυτόν τον τρόπο, την συνοχή και την συνέχεια από την προηγούμενη ιστορία. Στην πορεία, όμως, μας δίνει μία πλοκή που είναι μεν τετριμμένη, αλλά είναι από αυτές που μου αρέσουν. Το φινάλε του πρώτου μέρους παύει την ιστορία με μία δυνατή σκηνή. Κι όπως όλα δείχνουν, για την συνέχεια μού μυρίζεται εξέγερση. Το σχέδιο το βρήκα ρεαλιστικό και σίγουρα πιο φωτεινό από την προηγούμενη ιστορία. “Τα μαγικά παπούτσια του Μπίλυ”: Σίγουρα αυτό το συναίσθημα που επικρατεί στο συγκεκριμένο και σύντομο επεισόδιο, είναι η αγωνία, αλλά και η περιέργεια για το πώς τα μαγικά παπούτσια θα επιστρέψουν στα χέρια (ή μάλλον στα πόδια) του νέου τους ιδιοκτήτη. Από εκεί και πέρα, δεν προλαβαίνει να αναπτυχθεί περαιτέρω, καθώς μέσα σε δύο σελίδες τι μπορούμε να περιμένουμε? Από τον εικαστικό τομέα δεν έχω μεγάλο παράπονο, πάντα με κάποια έκπτωση, λόγω της ηλικίας του κόμικ. “Το παιδί-πάνθηρας”: Το δισέλιδο αυτού του μήνα ξεκινάει με μία δυνατή σκηνή δράσης και συνεχίζει το ίδιο έντονα, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του. Στο πλευρό του θα έχει και δύο πάνθηρες, που αναλαμβάνουν να τον βοηθήσουν, λόγω...αίματος! Πολύ καλή εξέλιξη, που ουσιαστικά ολοκληρώνει την συγκεκριμένη ιστορία. Μοναδική ένστασή μου, το φινάλε, το οποίο δεν θα το ήθελα τόσο βιαστικό. Για το σχέδιο δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Σε γενικές γραμμές, μου αρέσει.
  10. Στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού σχολείου, αλλά και στη διάρκεια του γυμνασίου σχεδίαζα τα δικά μου κόμικς επηρεασμένος από τα κόμικς της Disney που συνέλεγα, από κινούμενα σχέδια, καθώς και από εικόνες βιντεοπαιχνιδιών. Επειδή τότε είχα περιορισμένη πρόσβαση στις οθόνες υπολογιστών και κινητών, τον χρόνο που δεν μπορούσα να ξοδέψω εκεί τον αφιέρωνα στο σχέδιο, όπου αναπαρήγαγα όσα έβλεπα. Ένα μεγάλο μέρος των διακοπών έπρεπε επίσης να το περνάω μαζί με μερικούς συνομήλικους οικογενειακούς φίλους σε ένα σπίτι στο δάσος χωρίς ρεύμα, μακριά από τον πολιτισμό. Όταν δεν βρισκόμασταν έξω, σχεδιάζαμε συνεχώς κόμικς κόβοντας φίλα από ένα χοντρό ρολό χαρτιού από το ΙΚΕΑ. Εκεί ιδρύσαμε τις εκδόσεις Φανάρι, με τις οποίες "εκδίδαμε" τα έργα μας. Σχεδιάζαμε σχεδόν αποκλειστικά με μολύβι και μερικές φορές χρησιμοποιούσαμε ξυλομπογιές. Πρόσφατα άνοιξα τους παλιούς φακέλους με τα σχέδιά μου και βρήκα τα κόμικς μου, των οποίων το χαρτί -κακής ποιότητας όπως ήταν- έχει αρχίσει να κιτρινίζει. Για να τα σώσω αποφάσισα να τα σκανάρω και, αφού τα ξαναδιάβασα και τα βρήκα διασκεδαστικά, σκέφτηκα να τα μοιραστώ στο internet. Παρακάτω βλέπετε τα εξώφυλλα των τευχών μου που υπέγραφα ως assembly και στη συνέχεια ως Goscizor. Η επιλογή της λέξης assembly βασίζεται στη συγκέντρωση διαφόρων μορφών και ηρώων -πολλές φορές επηρεασμένοι από άλλες πηγές- οι οποίοι εμφανίζονται στις ιστορίες και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Πατώντας πάνω στα εξώφυλλα κατευθύνεστε στο Google Drive, όπου βρίσκονται ολόκληρα τα τεύχη. Οι ιστορίες είναι εξαιρετικά απλοϊκές, αλλά ελπίζω οι αναφορές που περιέχουν να σας κάνουν να γελάσετε! 1. Mr. Smoke 2. Duck and Ducky 3. BEEFtekaki 4. Metal Iron 5. ROKO Αφίσες Το γενεαλογικό δέντρο του Mr. Smoke Το προσχέδιο του Duck and Ducky Mr. Smoke TCG
  11. Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο τεύχους 327 με τη συνέχεια της παρωδίας του Σταρ Τρεκ. Επόμενο τεύχος, Τελευταία Μάχη! Μεταφέρθηκαν στη βάση
  12. Έλεγα να φτιάξω την παρουσίαση όταν τελειώσει η ιστορία, αλλά μιας και έχουμε δύο ακόμα τεύχη μέχρι να τελειώσει αυτός ο τίτλος, προτιμώ για τους λίγους που (λογικά) θα ενδιαφέρονται να φτιάξω ένα θρεντ-παρουσίαση για να συζητάμε τι συμβαίνει σε κάθε νέο τίτλο. Πως φτάσαμε στο The Three Jokers Το Batman: Three Jokers λοιπόν είναι μια σειρά που περιμένουμε αρκετά χρόνια να απαντήσει στα ερωτήματα που μας έχουν δημιουργηθεί από το τέλος του Darkseid War. Συγκεκριμένα τότε ο Batman έχοντας καθίσει στην καρέκλα του Mobius μπορούσε να θέσει δύο ερωτήσεις. Η πρώτη ήταν το όνομα του δολοφόνου των γονιών του όπου δόθηκε η σωστή απάντηση και η δεύτερη ήταν το όνομα του Joker. Η απάντηση που έλαβε όμως τον προβλημάτισε, καθώς μαθαίνουμε ότι υπάρχουν 3 Jokers. Στα επόμενα τεύχη και στο one-shot DC Rebirth που ξεκίνησε το σχετικό relaunch έγιναν κάποιες νύξεις με τον Bruce να μελετάει διάφορες εικόνες του Joker, αλλά δε δόθηκε επίσημη απάντηση έως τη μέρα που ανακοινώθηκε ότι ο Geoff Johns (τότε writer του Justice League) θα συνεργαστεί με τον Jason Fabok σε μια μίνι σειρά τριών τευχών για το Black Label της DC για να μάθουμε εν τέλει την απάντηση σε όσα αναρωτιόμαστε και στις υποθέσεις που κάνουμε τόσα χρόνια. Το τεύχος #1 κυκλοφόρησε φέτος τον Αύγουστο, το επόμενο αναμένεται στα τέλη Σεπτέμβρη και το τρίτο και τελευταίο τον Οκτώβρη, ενώ σχετικά γρήγορα, δηλαδή το Νοεμβρη θα βγει η collected έκδοση. Το σενάριο του Geoff Johns Το θετικό στο σενάριο του Johns είναι ότι δεν επικεντρώνεται στον Batman, αλλά και σε δύο ακόμα μέλη της Bat Family, τα οποία έχουν σημαδευτεί από τον Joker και έτσι επιλέγει τη Barbara Gordon και τον Jason Todd. Η Barbara Gordon που είναι η Batgirl έχει πυροβοληθεί από τον Joker στο The Killing Joke, το οποίο την άφησε παράλυτη και ο Jason Todd είχε δολοφονηθεί από τον Joker στο A Death In the Family όταν ήταν ο Robin δίπλα στον Bruce Wayne πριν τελικά αναστηθεί και γίνει ο Red Hood. Μάλιστα το γεγονός ότι ο Jason έχει την ταυτότητα που είχε ο Joker πριν μετεξελιχθεί στον σημερινό κακό είναι κάτι που ο Johns θα εξερευνήσει από το πρώτο τεύχος. Επίσης ο Geoff φροντίζει απευθείας να μας συστήσει στο ποιοι είναι οι Jokers της ιστορίας σε συνδυασμό με τους ήρωες που σημάδεψαν. Έτσι έχουμε πρώτα τον Bruce Wayne σε ένα εκπληκτικό καρέ που δείχνει όλους τους τραυματισμούς και τα σημάδια από μάχες από όλα αυτά τα χρόνια να αναπολεί επιθέσεις άλλων κακών αλλά και του Joker εναντίον του και εκεί μαθαίνουμε ότι ο πρώτος είναι ο Criminal. Ύστερα η Barbara θυμάται τη μέρα του πυροβολισμού της από τον δεύτερο, τον Comedian. Και τέλος ο Red Hood καθώς μάχεται θυμάται τη δολοφονία του από τον τρίτο, τον Clown. Η ιστορία εξελίσσεται, καθώς συμβαίνουν εγκλήματα σε τρεις διαφορετικές περιοχές την ίδια ώρα και σε όλα εμπλέκεται ο Joker. Έτσι μαθαίνουμε πως οι τρεις Jokers συνεργάζονται μεταξύ τους και γι' αυτό το λόγο ο Batman, o Red Hood και η Batgirl ξεκινούν την αποστολή τους προκειμένου να ξεδιαλύνουν το μυστήριο και το ποιος βρίσκεται πίσω από όλα και το ποιος είναι ο πραγματικός Joker. Μέσα σε όλα όμως ο εκάστοτε Joker θυμίζει στον κάθε ένα τι έχει κάνει, χτυπάει στις αδυναμίες των ηρώων και εκείνοι πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν κάτι που δεν τους κάνει καλό και δεν τους βοηθάει στο να παίρνουν ψύχραιμα τις αποφάσεις. Η ιστορία είναι πολύ σκοτεινή και ο Johns φροντίζει όπου μπορεί να αποδίδει φόρο τιμής. Βασίζεται σε όσα έγραψαν ο Moore, o Starlin, o Wolfman και άλλοι συγγραφείς Batman, αλλά αναπτύσσει μια εντελώς καινούρια και διαφορετική ιστορία. Προσωπικά αν και το πρώτο τεύχος μου άρεσε, θεωρώ ότι κάποια μοτίβα του επαναλαμβάνονται από παρελθοντικές ιστορίες Batman και γενικότερα ο Batman στη μετά Scott Snyder εποχή μοιάζει να έχει ιστορίες που έχουν μπει σε μια λούπα, αλλά περιμένω να δω πως θα εξελιχθεί η ιστορία παρακάτω. Το σχέδιο του Jason Fabok Αν και το σενάριο του Johns είναι καλό, το σχέδιο του Fabok θεωρώ ότι πάει το κόμικ σε άλλο επίπεδο. Είναι πραγματικά τρομερός artist και όσον αφορά τον Batman έχει καταφέρει να κάνει κάθε σελίδα να είναι πανέμορφη και κάθε του πάνελ να έχει κάτι να πει. Κάθε μάχη του Fabok έχει βαρύτητα και ζωντάνια, αλλά το πιο σημαντικό είναι το πόσο υπέροχα σχεδιάζει πρόσωπα και πόσο διακριτές κάνει τις διαφορές ανάμεσα στους Jokers. Μια ιστορία που βασίζεται στο συναίσθημα και θέλει να φέρει τους ήρωες αντιμέτωπους με παρελθοντικά τους τραύματα χρειάζεται ένα σχεδιαστή που θα μπορεί να τα αποτυπώσει στο χαρτί και ο Fabok το κάνει σε κάθε σελίδα. Επίσης είναι ωραία επιλογή που οι περισσότερες σελίδες έχουν εννιά πάνελ, τρεις λωρίδες με τρία πάνελ η κάθε μία, βοηθάει πάρα πολύ τη ροή και το σενάριο προσαρμόζεται τέλεια, γιατί βλέπεις τον Red Hood σε μάχη και ταυτόχρονα θυμάται τη δολοφονία του, οπότε τα εννιά πάνελ δίνουν πολύ καλύτερη συνέχεια και δένουν πιο όμορφα την ιστορία. Για τη δουλειά του Johns έχω βρει αρκετά αντικρουόμενες απόψεις, αλλά δεν έχω δει έως τώρα κανέναν να πει κάτι κακό για το σχέδιο του Fabok. Οι αναφορές Και ο Johns με το σενάριό του και ο Fabok με το σχέδιό του αποτίουν φόρο τιμής σε παλιότερα Batman κόμικ με ρετρό στιγμές να απεικονίζονται στο σχέδιο, πολλά στοιχεία από παλιότερα κόμικ να είναι διακριτά σε πάνελ και φυσικά πολλές ιστορίες από το παρελθόν να έρχονται ξανά στο προσκήνιο. Ψάχνοντας λίγο στο Ίντερνετ μπορεί να βρει κανείς πολλές στιγμές ή αναφορές σε εξώφυλλα και ιστορίες πολύ παλαιότερων δεκαετιών. Είναι γραμμένο από ανθρώπους που αγαπούν τους ήρωες για ανθρώπους που επίσης τους αγαπούν. Σύνοψη Το πρώτο τεύχος φαίνεται πάρα πολύ ελπιδοφόρο. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι και να πάρουμε επιτέλους ενδιαφέρουσες απαντήσεις σε ερωτήματα που εδώ και χρόνια ψάχνουμε. Τα λέμε σε περίπου ένα δεκαήμερο με το επόμενο τεύχος της σειράς
  13. Η ιστορία H δουλειά που έκανε ο Jim Starlin με τον Thanos τη δεκαετία του 90 έχει μείνει θρυλική στον χώρο των κόμικ, ιδιαίτερα λόγω της τριλογίας The Infinity Gauntlet, The Infinity War και The Infinity Crusade όπου βλέπουμε τους γνωστότερους ήρωες της Marvel να πολεμούν τον Thanos και αργότερα τον Magus και τη Goddess με τα Infinity ή Soul Gems να υπάρχουν πάντα στο προσκήνιο. Στο The Infinity Gauntlet συγκεκριμένα ο Starlin εξερευνά τη σχέση μεταξύ Thanos και Lady Death, αλλά βλέπουμε επίσης ότι έχει στην κατοχή του όλα τα Infinity Gems. Πως τα απέκτησε όμως ο Thanos; Γιατί είναι απογοητευμένος για τη σχέση του με τη Death; Αν και η ταινία Infinity War βασίστηκε πολύ στο The Infinity Gauntlet, θεματικά το προσωπικό ταξίδι του Thanos προς αναζήτηση των Gems, στα κόμικ τουλάχιστον, βρίσκεται σε έναν τίτλο με διάρκεια μόλις δύο τεύχη, το The Thanos Quest. Διαρκεί περίπου 100 σελίδες και αποτελεί προοίμιο της Infinity τριλογίας. Εκδόθηκε το 1990, ένα χρόνο πριν το Gauntlet και είναι φυσικά γραμμένο από τον Jim Starlin, ενώ το σχέδιο είναι του Ron Lim που ήταν ο βασικός artist των War και Crusade και στο Gauntlet είχε σχεδιάσει τον τίτλο από κοινού με τον George Perez. Πλοκή και σχέδιο Η πλοκή του Thanos Quest αφορά την ανάσταση του Thanos από τη Lady Death και το ταξίδι του για να συγκεντρώσει όλα τα Infinity Jems. Ερωτευμένος με την Κυρά του Θανάτου, ο ήρωας της ιστορίας μας ξεκινάει ένα μεγάλο ταξίδι όπου θα συγκεντρώσει το Soul Gem, Space Jem, Mind Jem, Reality Jem, Power Jem και Time Jem προκειμένου να πραγματοποιήσει την επιθυμία της να εξαφανίσει το μισό πληθυσμό του σύμπαντος. Σε αντίθεση με τις ταινίες της Marvel τα Infinity Stones λέγονται Jems ενώ έχουν και διαφορετικά χρώματα από εκείνες. Ο Thanos ανακαλύπτει τις δυνατότητες τους κοιτάζοντας στο Infinity Well και ξεκινάει το ταξίδι του για να βρει τους κατόχους των πετρών και να τους τις πάρει. Το σχέδιο του Ron Lim είναι εξαιρετικό, καθώς εδώ έδειξε τα πρώτα δείγματα γραφής του πριν την τριλογία. Οι σταθμοί του ταξιδιού του Thanos Θα επιλέξω να αναφερθώ στους σταθμούς του Thanos και τα πρόσωπα που συναντάει χωρίς να πω πως νικάει τον κάθε αντίπαλο. 1. Πρώτος σταθμός είναι το Nexus of Reality όπου βρίσκεται φυλακισμένος από τις κοσμικές οντότητες Lord Chaos και Master Order ο In-Betweener, ο οποίος είναι κάτοχος του Soul Gem. Το Soul Gem έχει πράσινο χρώμα (στο MCU πορτοκαλί) και θα είναι το πρώτο που θα βρεθεί στην κατοχή του Thanos. 2. Στον πλανήτη Tamarata ο Thanos θα προκαλέσει σε μονομαχία τον Champion of the Universe, ο οποίος έχει το Power Jem. Το Power Jem έχει κόκκινο χρώμα (στο MCU μωβ) και ο Thanos θα βρει έναν εξαιρετικά έξυπνο τρόπο να νικήσει τον αντίπαλό του. 3. Ο Thanos συναντά τον Gardener που χρησιμοποιεί το Time Jem για να αναπτύξει τον κήπο του. Το Time Jem έχει πορτοκαλί χρώμα (στο MCU πράσινο) και είναι το τρίτο που αποκτά ο Thanos. 4. To δεύτερο τεύχος ξεκινάει με τον Thanos να υπόσχεται στον Collector ότι για τη συλλογή του θα του βρει κάτι αξιόλογο που θα τον κάνει να ανταλλάξει το Reality Jem του. Ο Collector μάλιστα παρακολουθεί τον Thanos μετά τη νίκη επί του Champion. Ο ήρωας μας κερδίζει με πανέξυπνο τρόπο χρησιμοποιώντας το Time Jem τον Runner, ο οποίος έχει στην κατοχή του το Space Jem που έχει χρώμα μωβ (στο MCU μπλε). 5. Αφού παίρνει το Space Jem πηγαίνει με τον Runner σε ηλικία νηπίου στον Collector και του τον παραδίδει. Έτσι παίρνει το Reality Jem που έχει κίτρινο χρώμα (στο MCU κόκκινο). 6. Η πιο δύσκολη αποστολή του Thanos έχει μείνει για το τέλος αφού πρέπει να πάρει το Mind Jem από τον Grandmaster. Το Mind Jem έχει μπλε χρώμα (στο MCU κίτρινο) και ο Thanos καταφέρνει με ένα εξαιρετικά έξυπνο και μοχθηρό σχέδιο να κερδίσει τον Grandmaster στο ίδιο του το παιχνίδι και να συγκεντρώσει και τα έξι πετράδια. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Thanos δεν έχει καθόλου το Gauntlet στα χέρια του στο Thanos Quest, αλλά χειρίζεται τα πετράδια κρατώντας τα στα χέρια. Το Gauntlet θα έρθει στο ομώνυμο κόμικ. Εν τέλει όταν ο Thanos γυρίζει στη Lady Death εκείνη τον συγχαίρει για το κατόρθωμά του, αλλά του λέει πως πλέον δεν είναι ίσοι σαν οντότητες, αλλά η κατοχή των Gems τον κάνει ανώτερο από εκείνη, γι’ αυτό και του μιλάει μέσα από άλλους αυλικούς της και δεν του απευθύνεται κατά πρόσωπο. Ο Thanos φεύγει δακρυσμένος, καταλαβαίνοντας ότι κατάφερε μεν να γίνει Θεός, αλλά το επίτευγμα του τον απομάκρυνε από τον άνθρωπο που αγαπούσε. Από αυτό το σημείο και μετά ξεκινούν τα γεγονότα του Infinity Gauntlet. Ένας τελείως διαφορετικός Thanos Η ταινία Infinity War παρουσίασε έναν Thanos που είναι μεν πολύ κακός, αλλά του έδωσε ένα σαφές κίνητρο, το οποίο ο ίδιος θεωρούσε ηθικό και σωστό: Να εξαφανίσει το μισό πληθυσμό του σύμπαντος. Εδώ αντίθετα βλέπουμε έναν ερωτευμένο Thanos, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να πετύχει το στόχο του και να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του όντος που αγαπάει. Δε θέλει να γίνει Θεός λόγω προσωπικής φιλοδοξίας, αλλά για να εξισωθεί με τη Lady Death και όταν την ξεπερνάει, στέκει δακρυσμένος. Δεν είναι ηθικός, ούτε λυπάται κανέναν. Κερδίζει τους αντιπάλους του με έξυπνους τρόπους και στήνοντας παγίδες. Δεν έχουμε έναν δυνατό Thanos, αλλά έναν πολύ ιδιοφυή κακό που βρίσκει πάντα το σωστό τρόπο να χρησιμοποιήσει τα Gems για να κερδίσει τον οποιονδήποτε και εκμεταλλεύεται κάθε αδυναμία του αντιπάλου. Αντίθετα αρέσκεται αφού κερδίσει να τους ξεφτιλίζει και να τους ταπεινώνει και μάλιστα είναι χαρούμενος γι’ αυτό. Σύνοψη Δεν έχω διαβάσει το Crusade, αλλά μόνο το Gauntlet και το War. Το πρώτο το λάτρεψα, το δεύτερο όχι τόσο. Το Thanos Quest είναι σημαντικά μικρότερο σε μέγεθος, αλλά αποτελεί ένα ταξίδι όπου ο Thanos συναντά κοσμικές οντότητες, έχει εξαιρετικό σχέδιο με πλανήτες, γαλαξίες και σύμπαντα να βρίσκονται παντού και να απεικονίζονται με πολλά και ζωντανά χρώματα, έχει Infinity Gems και κυρίως είναι μια περιπέτεια μόλις 100 σελίδων, αλλά με πολύ όμορφες φιλοσοφικές αναζητήσεις με έναν πρωταγωνιστή που μισείς και αγαπάς ταυτόχρονα. Αν διαβάσατε τα Infinity Gauntlet και Infinity War από τις εκδόσεις Οξύ, πρέπει οπωσδήποτε να δώσετε και σε αυτό μία ευκαιρία.
  14. Είδα στην Εθνική βιβλιοθήκη ότι καταχωρήθηκε το superman year one by frank miller, (το τελευταίο dc που έβγαλαν ήταν Φεβρουάριος 2019) , και ότι επανεκδίδεται οι eternals by neil gaiman.
  15. Το X-Men: God Loves, Man Kills είναι ιστορία του 1982 και αποτελεί μια από τις πολύ γνωστές ιστορίες που έγραψε για τους μεταλλαγμένους ήρωες, ο γνωστότερος και καλύτερος συγγραφέας στην ιστορία της ομάδας, ο Chris Claremont. Η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί τη βάση και για την ταινία X2, ωστόσο πάμε λίγο να δούμε τα επιμέρους χαρακτηριστικά της. Η έκδοση και πως ξεκίνησε Αν και αποτελεί γνωστή ιστορία, στην πραγματικότητα το God Loves, Man Kills είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος κόμικ. Για την ακρίβεια αριθμεί μόλις 61 σελίδες όσον αφορά το κομμάτι της ιστορίας και η έκδοση εμπλουτίζεται με κάποιες σημειώσεις των συντελεστών και αρκετά εκτεταμένες συνεντεύξεις τους. Αρχικά ο Jim Shooter είχε συμφωνήσει να σχεδιάσει την ιστορία ο πασίγνωστος Neal Adams, ο οποίος στα προσχέδια είχε και μια ιδέα σχετικά με έναν ενδεχόμενο θάνατο του Magneto, μια ιδέα που εγκαταλείφθηκε αφού έφυγε από το project. Για αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2003 θεωρούνταν non-canon ιστορία, δηλαδή εκτός κύριου continuity. Σενάριο Αν και είναι σχετικά μικρή σε μέγεθος, πρόκειται για μια ιστορία με πολύ όμορφο σενάριο από τον Claremont, ο οποίος εξερευνά σε βάθος την πραγματική έννοια του μεταλλαγμένου, πως ζει σε μια κοινωνία και τι γίνεται όταν ένας ημίτρελος που νομίζει πως πραγματοποιεί το θέλημα του Θεού προσπαθεί να αφανίσει τους μεταλλαγμένους. Ο κακός της ιστορίας είναι συγκεκριμένα ο William Stryker, ο οποίος χτίζει έναν στρατό που σκοτώνει μεταλλαγμένους από μικρή ηλικία. Ύστερα από ένα τηλεοπτικό debate μεταξύ Stryker και Xavier, ο πρώτος απαγάγει τον δεύτερο με σκοπό να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του για να σκοτώσει όλους όσους είναι μεταλλαγμένοι ξεκινώντας από τους Cyclops και Storm που απήχθησαν μαζί του. Ο Magneto, ο οποίος θα βρει δύο μικρά μεταλλαγμένα παιδιά να κείτονται νεκρά, αποφασίζει να εκδικηθεί τον Stryker και έτσι συμμαχεί με τους υπόλοιπους X-Men. Ένα θέμα που θέτει ο Claremont είναι η πραγματική φύση των μεταλλαγμένων. Τι ισχύει τελικά; Μήπως ο man δηλαδή ο άνθρωπος δεν είναι ο κανόνας, αλλά η εξαίρεση στη φύση, γιατί ο πραγματικός human είναι ένας εξελιγμένος mutant; Μήπως ο Stryker έχει δίκιο στα κηρύγματα του και σε όσα λέει; Ένα άλλο θέμα που δεν αναλύεται ιδιαίτερα είναι οι διαφορές μεταξύ X-Men και Magneto. Παρ' ότι εδώ συμμαχούν, η έχθρα τους υποβόσκει και οι διαφορές μεταξύ όσων θέλουν οι Χ-Men και όσων επιθυμεί πραγματικά ο Magneto αποδεικνύονται αγεφύρωτες, παρά την προσπάθεια της ομάδας να τον κατανοήσει και να τον αποδεχθεί. Παρά τις λίγες σελίδες, κάθε μία έχει αρκετά καρέ και ο Claremont τα γεμίζει με κείμενο για να πει την ιστορία που θέλει. Έτσι παρά τις 60 σελίδες περιεχομένου, σου παίρνει σημαντικά περισσότερη ώρα να το διαβάσεις χωρίς να σε κουράζει ποτέ. Σχέδιο Δεν έχω διαβάσει πάρα πολλές ιστορίες των X-Men από Claremont (και κακώς), αλλά ανέκαθεν μου άρεσε το πως έδενε το σενάριο με τον εκάστοτε σχεδιαστή με προσωπικό αγαπημένο φυσικά τον Byrne, αλλά μου αρέσουν και δουλειές με τον Jim Lee. Εδώ η αποχώρηση του Adams έφερε τον Brent Anderson και δε μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος. Είναι κλασικό, παλαιάς κοπής X-Men σχέδιο με πολλά καρέ να παρεμβάλλονται, αλλά νομίζω πως θα υπήρχαν και καλύτεροι σχεδιαστές που θα μου έβγαζαν περισσότερες λεπτομέρειες. Δεν έχουμε πολλές μάχες, αλλά λίγες και είναι αρκετά ζωντανές. Σχέση με την ταινία X-Men 2 Το God Loves, Man Kills χρησιμοποιήθηκε σαν βάση για την ταινία X-Men 2, κατά πολλούς την καλύτερη της ομάδας. Κακός είναι και εδώ ο Stryker του Brian Cox και άλλα σημεία που αντλεί έμπνευση είναι η συνεργασία X-Men και Magneto, η απαγωγή του Professor X και κάποιων μελών της ομάδας και κυρίως η προσπάθεια του Stryker να σκοτώσει τους μεταλλαγμένους μέσω των δυνάμεων του με ένα δεύτερο Cerebro. Από την άλλη υπάρχουν και διαφορές όπως το ότι ο Stryker της ταινίας είναι στρατιωτικός επιστήμονας, ενώ στο κόμικ πρώην στρατιωτικός, νυν υπουργός. Επιπλέον στο κόμικ ο Stryker έχει σκοτώσει τον μεταλλαγμένο γιο του, ενώ στην ταινία τον χρησιμοποιεί για να διεισδύσει και να διαβρώσει το μυαλό του Xavier. Στην ταινία ο Stryker δεν απαγάγει τη Storm, ενώ στο κόμικ δε βλέπουμε πουθενά την Jean Grey, καθώς έχει συμβεί το Dark Phoenix Saga. Σύνοψη Αν έχετε δει την ταινία, θα καταλάβετε ότι από το κόμικ δεν εμπνεύστηκαν πολλά κομμάτια της υπόθεσης, αλλά κάποιες θεματολογίες του, κοινώς δεν είναι μια πιστή μεταφορά. Είναι ένα αυτοτελές μικρό έργο δια χειρός του σπουδαιότερου συγγραφέα των μεταλλαγμένων που έχουμε δει, ο οποίος σε λίγες σελίδες θέτει κάποια πολύ όμορφα φιλοσοφικά ερωτήματα, δεν τα σκαλίζει πολύ, αλλά τα αφήνει να αναπτυχθούν στον ίδιο τον αναγνώστη και του ξυπνούν πολλά διαφορετικά συναισθήματα. Σίγουρα μια ωραία ιστορία που προτείνεται σε φαν των παλιών X-Men κόμικ
  16. Indian

    ΜΠΛΕΚ

    Επειδή χρωστάω την κριτική και του προηγούμενου τεύχους, του 11ου, ας ξεκινήσω από εκεί. Το σήμα κατατεθέν του περιοδικού κάνει για μία ακόμα φορά έντονη την παρουσία του, χαρίζοντάς μας ένα πανέμορφο εξώφυλλο, τόσο σε σχέδιο, όσο και στον χρωματισμό! Από εκεί και πέρα, με εξαίρεση την ιστορία του Μπλεκ, οι υπόλοιπες “μεγάλες” μου φάνηκαν λίγο περίεργες κατά την ανάγνωση. Σαν όλες να έκαναν κοιλιά. Ίσως να είναι η ιδέα μου κι αυτή μου η αίσθηση να οφείλεται στο γεγονός ότι έχω αρχίσει να ξεχνάω τα προηγούμενα μέρη. Επίσης, αξίζει να επισημάνουμε ότι ο Ταρζάν κάνει αισθητή την απουσία του από τις σελίδες του περιοδικού, το οποίο παράλληλα αφιερώνει αρκετό χώρο στην πανδημία που μαστίζει την χώρα μας κι ολόκληρο τον κόσμο, αυτήν του κορονοϊού. Το editorial μάς δίνει πολλές πληροφορίες για τις κινήσεις της εκδοτικής, οι οποίες είναι άκρως θετικές κατά την ταπεινή μου άποψη. Βέβαια μας μπέρδεψε κάπως με την ανακοίνωση ότι θα κυκλοφορήσει με την Εφημερίδα των Συντακτών ο “Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες” σε τρία μέρη, ενώ την θέση του πήρε ο “Πινόκιο”, ο οποίος κυκλοφόρησε σε δύο μέρη. Φαντάζομαι ότι το αριστούργημα του Ιούλιου Βερν θα επακολουθήσει. Αρκετά, όμως, με την βαρετή εισαγωγή μου. Ας πούμε και δύο (εξίσου βαρετά) λόγια για τα περιεχόμενα. “Μα τα χίλια…”: Η μονοσέλιδη, γελοιογραφική ιστορία του Βαγγέλη Σαΐτη είναι αφιερωμένη στον COVID-19 και προσπαθεί με κωμικό τρόπο να αποδώσει ένα τέτοιο γεγονός. Νομίζω ότι το πέτυχε. Με έκανε και γέλασα! “Κόμικς Νέα”: Ο Γαβριήλ Τομπαλίδης επιμελείται για ακόμα μία φορά την στήλη και μας ενημερώνει για τα διεθνή νέα (μιλώντας για το κόμικ-οδηγό “Masters of British Comic Art”), αλλά και για τα φεστιβάλ, των οποίων η διοργάνωση είναι ακόμα επίφοβη (όπως το Atlanta Comic-Con και το Dutch Comic-Con 2020). Επίσης θα αναφερθεί στο ελληνικό κόμικ “60 seconds to the end”, το οποίο αναμενόταν να κυκλοφορήσει στο ComicDom Con, αλλά τώρα που μάθαμε ότι εκείνο δεν θα διοργανωθεί φέτος, είναι άγνωστο το πότε θα γίνει η επίσημη πρεμιέρα του. Η στήλη ολοκληρώνεται με μία παράθεση από τον Sergio Aragones, για την σχέση των νέων δημιουργών με τα χρήματα και την δόξα, καθώς και συμβουλές του για τους νέους καλλιτέχνες. Πάντα ευπρόσδεκτες οι συμβουλές ενός βετεράνου! “Μπλεκ - Η γυναίκα με τα μαύρα”: Πρόκειται για μία ιστορία, η οποία είναι αυτοτελής, γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Μιλάμε για ένα σενάριο, το οποίο διαφοροποιείται από τα κλασικά και βγάζει μεγάλη πρωτοτυπία. Έτσι ο Ξανθός Γίγας, δεν ασχολείται με τους “Κόκκινους Αστακούς”, αλλά με μία εσωτερική απειλή. Η πλοκή έχει μυστήριο, δράση και συνεχείς ανατροπές, που νομίζω ότι θα ικανοποιήσουν την πλειοψηφία των αναγνωστών. Ο Μπλεκ στέκεται εύστοχα σε ρόλο...ντετέκτιβ, δίνοντας την κατάλληλη ένταση στο νουάρ σενάριο. Το φινάλε φανερώνει την μεγάλη ανατροπή και το οποίο βρήκα ευφυές. Σχεδιαστικά φανέρωνε το ρετρό στοιχείο, αλλά το βρήκα κάτι περισσότερο από ικανοποιητικό. Πάντα τέτοια! “Μάντυ Ρίλεϋ - Η εκδίκηση”: Δεν μπορώ να πω ότι την βρήκα τέλεια την συγκεκριμένη ιστορία, αλλά σίγουρα δεν ήταν και του πεταματού. Προσωπικά μού έβγαλε αυτή την παιδιάστικη ελαφρότητα, η οποία όμως μετριάστηκε από μία πλοκή που είχε δράση και μας προσέφερε μία υποτυπώδη αγωνία. Εκτίμησα, επίσης, το αίσθημα του αλτρουισμού και της ανδρείας του πρωταγωνιστή, αλλά και την ανατροπή στο φινάλε. Γενικά την διάβασα ευχάριστα, αλλά σίγουρα έχουμε διαβάσει καλύτερες ιστορίες του τίτλου (και χειρότερες). Κανένα παράπονο δεν έχω από το σχέδιο. “Τζόνι Ρεντ - Ήρεμα και ωραία”: Ένα επεισόδιο που με μπέρδεψε και με...παίδεψε. Ένιωσα σαν να διάβαζα για πρώτη φορά την ιστορία και δυσκολεύτηκα πολύ να βγάλω άκρη με την υπόθεση. Ακόμα και οι πρωταγωνιστές (με εξαίρεση τον κεντρικό χαρακτήρα) μου φάνηκαν άγνωστοι. Τι να έπαθα? Από εκεί και πέρα μας χαρίζει σπουδαίες αερομαχίες κι έχει όλο το υλικό που αναδεικνύει μία πολεμική ιστορία. Το φινάλε εντείνει την αγωνία για την συνέχεια κι ελπίζω να το θυμηθώ στο επόμενο επεισόδιο! Το σχέδιο εξακολουθεί να είναι όμορφο αλλά μουντό, αν κι οφείλω να ομολογήσω ότι σε αυτό το μέρος βλέπουμε περισσότερο φως. Κάτι είναι κι αυτό. “Ρετρό Νούμερο 1 - Τιραμόλα”: Θυμάστε τον χαριτωμένο χαρακτήρα κόμικ, που ήταν τρομερά εύκαμπτος και μπορούσε να τεντωθεί σαν λάστιχο? Όχι? Μην στεναχωριέστε καθόλου, γιατί ο καθ’ ύλην αρμόδιος στα ρετρό κόμικς @Nikos Nikolaidis, αναλαμβάνει δράση και μας μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του επάνω στην πορεία του περιοδικού στην Ελλάδα, αλλά και την γέννησή του στην Ιταλία, γενικά. Κι όπως πάντα, δεν σταματάει μόνο σε μία επιφανειακή πληροφόρηση, αλλά μας αναλύει τα περιεχόμενα και τους χαρακτήρες που υπάρχουν στο πρώτο τεύχος του “ελληνικού” “Τιραμόλα”. Τι άλλο να ζητήσει κανείς? Γι’ ακόμα μία φορά, ευχαριστούμε! “Λάργκο Γουίντς - Το “Προσφορά εξαγοράς” (Β’ μέρος)”: Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο μέρος του επεισοδίου, δεν με κάλυψε όσο θα ήθελα. Παραδέχομαι ότι πλανάται μία υποψία κομπίνας προς τον Λάργκο, αλλά ακόμα δεν έχουν αποκαλυφθεί πολλά. Ο Green Archer κάνει την εμφάνισή του, αλλά δεν καταφέρνει να εξελιχθεί, την ώρα που ο Λάργκο πέφτει σε μία γελοία παγίδα, που δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Κι όλα αυτά, την ώρα που γίνονται αναφορές επί αναφορών, όσον αφορά τα οικονομικά και τις μετοχές. Εν κατακλείδι, νιώθω ότι η ιστορία κάτι πάει να δείξει, αλλά σε αυτό το μέρος δεν ένιωσα το σενάριο να προχωράει ικανοποιητικά. Προσδοκώ η συνέχεια να είναι καλύτερη. Το σχέδιο εξακολουθεί να είναι εξαιρετικό! “Συνέντευξη - Γιώργος Μελισσαρόπουλος (Meliss)”: Ο Γαβριήλ Τομπαλίδης, φαίνεται ότι ζήλεψε με την επιτυχία που είχε το αφιέρωμα της ΛΕΦΙΚ στον Γιώργο Μελισσαρόπουλο, τον περασμένο Φεβρουάριο κι αποφάσισε να τον “ανακρίνει” κι εκείνος! Όπως πάντα, έγιναν εύστοχες ερωτήσεις και δόθηκαν ειλικρινείς απαντήσεις. Ο Meliss φαίνεται να είναι ένας προσγειωμένος καλλιτέχνης, ο οποίος έχει μεγάλο εύρος δράσης και φαίνεται ότι τα καταφέρνει αρκετά καλά, γεγονός που τον κατατάσσει στα ανήσυχα και πολυτάλαντα πνεύματα. Μετά την συνέντευξη, ο αναγνώστης θα διαβάσει μία ιστορία του (με χρωματισμό από τον Μιχάλη Τόρη), που σατιρίζει εύστοχα τα sites που ειδικεύονται στα click baits και τις υπερβολές που παραθέτουν. Γέλασα! “Κοκομπίλ - Τσιτσικοκομάκ”: Έχει καθιερωθεί, πλέον, ότι οι ιστορίες του Κοκομπίλ είναι ένα διάλειμμα από τις σοβαρές ιστορίες του τεύχους. Κάτι τέτοιο ισχύει και σε αυτή την ιστορία. Ουσιαστικά πρόκειται για την συνέχεια της κεντρικής ιδέας που ξεκίνησε πριν από μερικά τεύχη. Εδώ, όμως, ο Jacovitti δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο κι αυτό γιατί προσπαθεί να ξεχειλώσει όσο περισσότερο μπορεί την πλοκή για να γεμίσει ακόμα ένα επεισόδιο. Και δεν είναι μόνο δική μου εκτίμηση, αλλά και...του ίδιου, ο οποίος βάζει τα ίδια λόγια στο στόμα του πρωταγωνιστή του. Όντως σαν υπόθεση δεν έχει ικανοποιητική ανάπτυξη του μύθου, αλλά περιέχει σκηνές με το καθιερωμένο πιστολίδι και την ακόμα πιο καθιερωμένη αλλοπρόσαλλη χροιά. Προσωπικά την διάβασα ευχάριστα σαν μία ιστορία μικρής έκτασης που φιλοξενείται σε ένα πολυθεματικό περιοδικό, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να την αντέξω σε μία αυτόνομη έκδοση! Σχεδιαστικά έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. “Στορμ - Η φόρμουλα της γενέσεως (Α’ μέρος)”: Το συγκεκριμένο επεισόδιο (που μπορεί να έχει δικό του τίτλο, αλλά ουσιαστικά συνεχίζει την ιστορία) νομίζω ότι έμοιαζε με βιντεοπαιχνίδι, στο οποίο οι βασικοί χαρακτήρες περνάνε από διάφορες πίστες και διακινδυνεύουν την σωματική τους ακεραιότητα. Σε αυτόν τον τομέα δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα, καθώς η πλοκή μάς χάρισε αξιόλογες σκηνές, γεμάτες δράση, ένταση και πολλά φουτουριστικά στοιχεία. Δυστυχώς, όμως, χάνεται το γενικό σύνολο της ιδέας του σεναρίου, καθώς επικεντρωνόμαστε περισσότερο στην πλοκή. Το φινάλε (και ειδικότερα η τελευταία σελίδα) με άφησε με ανοιχτό το στόμα, αλλά όχι από θαυμασμό. Εξακολουθώ να εμμένω στην αρχική μου θέση για την ιστορία. Δεν είναι από τα καλύτερα επεισόδιο που έχω διαβάσει στον τίτλο. Ελπίζω στην συνέχεια να φτιάξει. Το σχέδιο, από την άλλη, δεν μπορεί να φτιάξει περισσότερο. Είναι άριστο! “Red Crossover”: Πρόκειται για ένα τρισέλιδο κόμικ, δημιουργημένο από τον Juan Bobillo κι εμπνευσμένο από την πανδημία του κορονοϊού. Ο γνωστός καλλιτέχνης αποδίδει έναν άτυπο φόρο τιμής στους ήρωες με τις λευκές μπλούζες, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Αρκετά καλό κόμικ, που φέρει ένα συμπαθητικό σχέδιο, το οποίο ίσως να με κούραζε αν υπήρχαν περισσότερες σελίδες. “Δικαστής Ντρεντ - Η ηχώ (Α’ μέρος)”: Έχω την εντύπωση ότι η κεντρική ιστορία, αρχίζει να κάνει κοιλιά. Με εξαίρεση μίας μικρής σκηνής που βγάζει δράση κι ένταση, δεν έχει να επιδείξει κάτι το ενδιαφέρον. Η πλοκή με μπέρδεψε, την ώρα που κι άλλοι χαρακτήρες κάνουν την εμφάνισή τους και η υπόθεση δείχνει να αλλάζει ρότα. Αρκετοί διάλογοι δεν έβγαζαν νόημα σε εμένα (προφανώς θα χρειαστώ μία καλή επανάληψη όταν τελειώσει η σειρά), ενώ το φινάλε είχε κάτι από “The Walking Dead”. Είμαι περίεργος να δω την κατάληξη. Για το σχέδιο ισχύει ό,τι είπα και στα προηγούμενα μέρη. Αρκετά καλό, αλλά νομίζω ότι ο καλλιτέχνης το παράκανε με τον χρωματισμό. “The pop Corner”: Από το μικροσκόπιο του Μάνου Νομικού θα περάσουν, σε αυτό το τεύχος, οι αγαπημένες μας “Ducktales” ή “Παπιοπεριπέτειες” για εμάς τους παλιούς, οι οποίες κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε κόμικ από την IDW. Το αφιέρωμα στην μικρή οθόνη έχει σαν θέμα το πολυσυζητημένο “Snowpiercer”, ενώ για τον κινηματογράφο έχουμε το “Tenet” και την “μάχη” που δίνει με το φάντασμα της πανδημίας. Όπως πάντα, μέσα σε λίγες γραμμές, προλαβαίνει να πει πολλά. “Τα μαγικά παπούτσια του Μπίλυ”: Το δεύτερο επεισόδιο του Μπίλυ, το οποίο έρχεται με το σταγονόμετρο και δεν προλαβαίνουμε να μπούμε στο πετσί του. Ο Μπίλυ αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαθιστά την φήμη του σαν μπαλαδόρος και ξεκινάει ν’ απολαμβάνει την εκτίμηση του προπονητή του σχολείου του, που τον καλεί σε προπόνηση. Το φινάλε αυτού του (δισέλιδου) επεισοδίου εντείνει την αγωνία και την περιέργειά μας για την συνέχεια. Αν θέλαμε να ορίσουμε το ρετρό σχέδιο, νομίζω ότι εδώ βρίσκει τον ιδανικό ορισμό του. Όχι, όμως, ότι το βρήκα κακό. Δεν ήταν άσχημο. “Το παιδί-πάνθηρας”: Το επεισόδιο ξεκινάει με ένταση, για να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση, με αρκετά εύστοχο τρόπο θα έλεγα. Όλη η υπόθεση εδώ κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση, ενώ το φινάλε θέτει (για πολλοστή φορά) τον πρωταγωνιστή σε κίνδυνο. Εν κατακλείδι, αν θέλαμε να πούμε δύο λόγια γι’ αυτό το επεισόδιο, θα λέγαμε ότι χαρακτηρίζεται από δράση και δεν προχωράει ικανοποιητικά παρά κάτω την υπόθεση. Ρετρό σχεδίων συνέχεια κι εδώ, το οποίο όμως κρύβει κι αυτό την ομορφιά του. “Σκίτσο νικήτριας διαγωνισμού”: Η εκδοτική διεξήγαγε τον περασμένο Μάιο έναν σχεδιαστικό διαγωνισμό, με θέμα τον COVID-19 και το περιοδικό φιλοξενεί στην εσωτερική σελίδα του οπισθόφυλλού του το σκίτσο της νικήτριας. Σκούρο και καταθλιπτικό, όπως είναι άλλωστε και η πανδημία που ζούμε. Θα προτιμούσα, όμως, κάτι περισσότερο αισιόδοξο. Για το 12ο τεύχος, επιφυλάσσομαι να πω δύο λόγια αύριο ή κάποια από τις επόμενες ημέρες.
  17. Ή έχει διαβάσει αρκετά καλό κομμάτι της παγκόσμιας λογοτεχνίας και έχει καταλάβει ότι η πολυπλοκότητα δεν πάει πάντα μαζί με την ποιότητα. Ειδικά στα κόμικς που ένας πραγματικά μεγάλος δημιουργός θα δώσει χώρο και αέρα και στο σχέδιο να μιλήσει, η απλότητα συχνά κρύβει το μεγαλείο.
  18. Η συγκεκριμμένη ιστορία, είναι το 69ο daily strip του Buck Rodgers με δημιουργό τον Murphy Anderson. 'Εχει original τίτλο "Trouble at the Great Moon Fair'' και δημοσιεύτηκε μεταξύ 9/12/58 και 12/12/58.
  19. Αν και γνωστά ήδη τα φέρνω και φρέσκα φρέσκα από το σκάνερ πριν ανεβούν τα εξώφυλλα του τόμου στη βάση:
  20. Μόλις πήρα το νεο τόμο στα χέρια μου και στο επόμενο τεύχος ειναι το: Ultimate Spider-Man Vol.1 Power and Responsibility Στο τεύχος 33 συνεχίζεται η ιστορία του Punisher.
  21. Σκίτσο που έστειλε ο Άρκάς στο περιοδικό Βαβέλ μετά από επιθυμία των αναγνωστών του να μάθουν ποιος είναι. Αρχές της δεκαετίας του '80. Σαράντα χρόνια μετά περίπου την ίδια απορία έχουμε... Πολλά έχουν ακουστεί για την μικρή σειρά (άτυπο όνομα λόγω του μεγέθους της) του γνωστού-άγνωστου Άρκά. Μέχρι τώρα έχουμε 27 μικρά αλμπουμάκια συν τέσσερα επίτομα. Εμπεριέχονται σε αυτή και μεμονωμένα τεύχη αλλά και κάποιες υποσειρές. Η σειρά δίχασε τους φανατικούς και μη του Άρκά όταν άρχισε να χρησιμοποιεί το καυστικό του humor και το πασίγνωστο σχέδιό του για να σατιρίσει τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Η σειρά ξεκίνησε να εκδίδεται από τις εκδόσεις "Γράμματα" (ιδιοκτησίας του βιβλιοπωλείου Πρωτοπορία) που για χρόνια συνεργάζονταν μαζί του. Από τον Οκτώβριο του 2019 ο Άρκάς αλλάζει εκδοτική στέγη και πλέον τα βιβλιαράκια του εκδίδονται από τις εκδόσεις Πατάκη. Σε αυτά ο 'Αρκάς ασχολείται με μία πλειάδα θεμάτων. Πολιτική (όπως προανέφερα), θάνατο (μαύρο humor), τις σχέσεις των δύο φύλων, τον έρωτα, τον φεμινισμό, την ειλικρίνεια, την καταστροφή του κόσμου. Η αρχή έγινε με το "Λέτε ψέματα στα τεστ;", για να καταλήξουμε στον έβδομο τίτλο της Ρόζας και έπεται συνέχεια. Αυτό που έκανε διάσημο τον Άρκά ,πέρα από το έργο του, είναι το μυστήριο που καλύπτει την προσωπικότητά του. Ο Άρκάς έχει καταφέρει να κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό ποιος είναι. Μία έρευνα στο Google θα δώσει ελάχιστες και συγκεχυμένες πληροφορίες γύρω από το άτομό του. Ακόμα πιο λίγοι αυτοί που τον έχουν συναντήσει. Μέχρι και την Λέσχη Φίλων Κόμικς εικάζεται ότι είχε επισκεφτεί (!) στην πρώτη της έδρα στην Άγιας Ειρήνης 5 στο Μοναστηράκι! Φυσικά χωρίς να αποκαλυφθεί. Αν και μετά από τόσες δεκαετίες ,προσωπική υπόθεση, αποφασίσει να εμφανιστεί θεωρώ ότι δύσκολα θα τον πιστέψουμε. Με τόσο μεγάλο έργο μέχρι και επιτελείο φημολογείται ότι κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Άρκάς. Ας δούμε όμως αν θεματική ενότητα (περίπου) ποιοι τίτλοι έχουν κυκλοφορήσει στην εν λόγω σειρά. Η λίστα θα ανανεώνεται με την κυκλοφορία κάθε νέου τίτλου. Άλμπουμάκια. 1. "Λέτε ψέματα στα τεστ;" (κυκλοφορία Φεβρουάριος 2015 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 2. "Ζευγάρια." (κυκλοφορία Μάιος 2015 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 3. "Ζευγάρια με παιδιά." (κυκλοφορία Νοέμβριος 2015 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 4. "Ζευγάρια με προβλήματα." (κυκλοφορία Ιούλιος 2016 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον Indian εδώ). 5. "Τα Μαύρα." (κυκλοφορία Δεκέμβριος 2015 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 6. "Τα πολύ μαύρα." (κυκλοφορία Μάρτιος 2016 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 7. "Τα ροζ μαύρα." (κυκλοφορία Απρίλιος 2016 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 8. "Τα κατάμαυρα." (κυκλοφορία Μάρτιος 2017 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 9. "Ο Προφήτης" (κυκλοφορία Σεπτέμβριος 2016 από τις εκδόσεις Γράμματα.) 10. "Ο Προφήτης οργίζεται." (κυκλοφορία 2017 από τις εκδόσεις Γράμματα.) 11. "Ο Προφήτης απελπίζεται." (κυκλοφορία Μάιος 2018 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της τριλογίας από τον leonidio εδώ). 12. Ναπολέων και Ασημίνα: "Το άλλο μου μισώ." (κυκλοφορία Σεπτέμβριος 2018 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 13. Ναπολέων και Ασημίνα: "Αχώριστοι εχθροί." (κυκλοφορία 2018 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον albertus magnus εδώ). 14. "Θηρία ενήμερα." (κυκλοφορία Ιούλιος 2015 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 15. "Ζώα πολιτικά." (κυκλοφορία Οκτώβριος 2015 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 16. "Ο Φεβρουάριος και οι 11 μήνες." (κυκλοφορία Φεβρουάριος 2017 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από leonidio εδώ). 17. "Χαμένη παρτίδα." (κυκλοφορία Νοέμβριος 2017 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον YOSHIMITSU εδώ). 18. "Χρόνια δίσεκτα." (κυκλοφορία Οκτώβριος 2016 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον leonidio εδώ). 19. "Ναι σε όλα." (κυκλοφορία Δεκέμβριος 2018 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον GreekComicFan εδώ). 20. "Περιμένοντας την βροχή." (κυκλοφορία Νοέμβριος 2018 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον GreekComicFan εδώ). 21. Η Ρόζα: "Τοξικό αρσενικό." (κυκλοφορία Νοέμβριος 2019 από τις εκδόσεις Πατάκη). 22. Η Ρόζα: "Ψυχραιμία, Αποστόλη!" (κυκλοφορία Νοέμβριος 2019 από τις εκδόσεις Πατάκη). 23. Η Ρόζα: "Σε δύσκολη θέση." (κυκλοφορία Φεβρουάριος 2020 από τις εκδόσεις Πατάκη). 24. Η Ρόζα "Από μικρό κι από τρελό." (κυκλοφορία Μάρτιος 2020 από τις εκδόσεις Πατάκη). 25. Η Ρόζα: "Για μια εμφάνιση ζούμε." (κυκλοφορία Μάιος 2020 από τις εκδόσεις Πατάκη). 26. Η Ρόζα: "Αχ, Θίθυ!" (κυκλοφορία Ιούλιος 2020 από τις εκδόσεις Πατάκη). 27. Η Ρόζα: "Θτα πατώματα!" (κυκλοφορία Σεπτέμβριος 2020 από τις εκδόσεις Πατάκη. Παρουσίαση της σειράς από τον Μενίγ Πουαγώ εδώ). Επίτομα. 1. "Ζευγάρια." (κυκλοφορία 2016 από τις εκδόσεις Γράμματα. Δεν υπάρχει ξεχωριστή παρουσίαση της έκδοσης). 2. "Ο Φεβρουάριος και οι 11 μήνες." (κυκλοφορία 2017 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον GreekComicFan εδώ). 3. "Τα μαύρα." (κυκλοφορία Δεκέμβριος 2017 από τις εκδόσεις Γράμματα. Παρουσίαση της έκδοσης από τον GreekComicFan εδώ). 4. "Ο Προφήτης." (κυκλοφορία Δεκέμβριος 2019 από τις εκδόσεις Πατάκη. Παρουσίαση της έκδοσης από τον Μενίγ Πουαγώ εδώ). Σημειώσεις. Η σκληρόδετη έκδοση των μηνών θεωρώ ότι καλύτερα να λέγεται συμπληρωματική έκδοση παρά επίτομο. Διότι περιλαμβάνει απλώς μερικές έξτρα γελοιογραφίες που κυκλοφόρησαν διαδυκτιακά μετά την κυκλοφορία του μοναδικού αλμπουμακίου (!) της σειράς. Η Ρόζα αποκτάει αρίθμηση από το πέμπτο αλμπουμάκι και μετά. Ανεξήγητο για πιο λόγο. Άρκάς είναι αυτός... Στην επίσημη σελίδα του στο φατσοβιβλίο έχουν δημοσιευτεί και κάποια αστεία με τις μέρες της εβδομάδας και κάποια άλλα με τον γενικό τίτλο "Χοντρά αστεία" με κάτι σκελετούς. Προς το παρόν καμία από τις δύο "σειρές" δεν έχει κυκλοφορήσει σε άλμπουμ. Ενδεικτικές εικόνες... Πριν κάποια χρόνια είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Γράμματα ένα σημειωματάριο 160 σελίδων με ISBN: 960-329-305-9 και με τον κορυφαίο τίτλο "Η σεξουαλική μου ζωή σε βιβλίο!" Με εξώφυλλο ποιους άλλους; Τον Καστράτο και την Λουκρητία να λέει την ατάκα!!! Παρθένα θα πάει!!! Δυστυχώς δε βρήκα εικόνα καλύτερης ανάλυσης στον γούγλη... (Άσχετο με το παρόν θέμα. Το θέλω διακαώς και οικτίρω τον εαυτό μου που δε το είχα αγοράσει πριν χρόνια που το είχα βρει... )
  22. Eξωφυλλο/οπισθοφυλλο τευχους νο 32,καθως και πληροφοριακα στοιχεια εκδοσης μαζι με πρωτη σελιδα ιστορίας.. (περιελαμβανεται στο ονομα του αρχειου εως που τελειωνει η ιστορία..) Μεταφέρθηκαν στη βάση
  23. Να πούμε ότι στο Star Comics, και σε άλλα κομιξαδικα φαντάζομαι, μαζί με το 1ο τεύχος έχει δώρο κι αυτή την πανέμορφη κάρτα αντίστοιχα στο 2ο θα έχει δώρο κάρτα με την Μπατγκερλ και τον Τζόκερ και στο τρίτο με τον Red Hood και τον Τζόκερ.
  24. Όπως όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, έτσι και η συγκεκριμένη σειρά του "Μαύρου Κεραυνού", φτάνει στο τελευταίο της επεισόδιο, με μία ιστορία που φέρει τον (περίεργο) τίτλο "Η κυριαρχία του Ουμιμπόζου". Το προηγούμενο μέρος μάς είχε αφήσει επάνω σε μία μεγάλη επίθεση, που πραγματοποιεί ο Μαύρος Κεραυνός και τα ρομπότ του κι ο οποίος προτίθεται να ολοκληρώσει το σατανικό του σχέδιο για παγκόσμια κυριαρχία. Η πόλη έχει δημιουργήσει ένα ενεργειακό τείχος γύρω της, αλλά τελικά οι μηχανές καταφέρνουν να εισβάλουν στο εσωτερικό της. Ο Μίκυ, παρέα με τον πιστό του φίλο, τον Ζίππο, και την υπόλοιπη ομάδα που έχει σχηματιστεί, θα προσπαθήσουν να αναχαιτίσουν την δυνάμεις του εχθρού, να καταστρέψουν τον τεράστιο Ουμιμπόζου και να σώσουν τον Καθηγητή Νόμπουο από τα δίχτυα των κακών. Πολλή και δύσκολη δουλειά, αν αναλογιστούμε τις δυνατότητες που έχουν οι φίλοι μας, την ίδια ώρα που όλο το Πολεμικό Ναυτικό της πόλης, είναι εξουδετερωμένο. Εκτός, όμως, από τους τρομερούς κινδύνους που ενέχει η συγκεκριμένη αποστολή, ο Μίκυ και οι υπόλοιποι θα βρεθούν σε μία μεγάλη εξομολόγηση, που φαίνεται ότι αλλάζει για λίγο τις ισορροπίες όσον αφορά το ποιος είναι ο κακός και ποιος ο...λιγότερο! Κανένα παράπονο, λοιπόν, κι από το τελευταίο μέρος. Η ιστορία θα κλείσει με μία σφοδρή μονομαχία, την οποία απόλαυσα, ενώ δεν θα σταματήσει να εξελίσσει και να εμπλουτίζει τον μύθο, ακόμα και σε αυτό το τελευταίο μέρος. Όμορφο το plot twist, όσον αφορά την παγίδα του "κακού", γεγονός που εκμυστηρεύεται στον αναγνώστη τον λόγο που η σειρά είχε τον τίτλο "Νέμεση"! Ο χαρακτήρας του Μίκυ ήταν στο στοιχείο του, αλλά περισσότερο εδώ δούλεψε το ομαδικό πνεύμα που πήρε καίριες κι ευφυείς αποφάσεις. Το ίδιο ικανοποιητικό ήταν και το φινάλε, το οποίο δεν θα μπορούσε να αφήσει μεγαλύτερη υπόσχεση για μία επόμενη ιστορία. Εν κατακλείδι, μακάρι να βλέπουμε συχνά τέτοιες δουλειές στο αγαπημένο μας περιοδικό (γιατί από τα υπόλοιπα δεν το βλέπω ). Το σχέδιο περιγράφει αξιόλογα το σενάριο κι ενισχύει το Sci-Fi στοιχείο. Ο Σκρουτζ κι ο Ρόμπαξ θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, στην ιστορία "Τα ηφαίστεια που ήρθαν από το κρύο". Η Λιμνούπολη έχει μετατραπεί σε ένα σωστό καμίνι κι όλοι οι πολίτες ψάχνουν ν' απολαύσουν μερικές στιγμές δροσιάς. Την ίδια ώρα, ο Ρόμπαξ χρηματοδοτεί μία ερευνητική αποστολή στο διάστημα και πιο συγκεκριμένα την έρευνα του πλανήτη Παγετρόνιο-Χ, ένα μέρος που φαίνεται ότι είναι δημιουργημένο από αιώνιους πάγους. Φτάνοντας εκεί το διαστημόπλοιο, τους περιμένει μία έκπληξη. Στον παγωμένο πλανήτη βρίσκονται ήδη οι Ντακ κι ο Κύρος, με επικεφαλής φυσικά τον θείο Σκρουτζ! Οι φίλοι μας έφτασαν πρώτοι εκεί και μάλιστα με άδεια εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου. Αφού ο Ρόμπαξ φεύγει με την ουρά στα σκέλια και το καπέλο ανάμεσα στα δόντια, ο Ντόναλντ γλιστράει και γκρεμοτσακίζεται, αποκαλύπτοντας μερικά περίεργα μίνι ηφαίστεια, τα οποία έχουν την ιδιότητα να βγάζουν παγωμένο αέρα, όταν κάποιος ρίξει λίγο νερό επάνω στον κρατήρα τους. Το επιχειρηματικό μυαλό του Σκρουτζ παίρνει αμέσως στροφές και σκέφτεται να μεταφέρει τα ηφαίστεια στην Λιμνούπολη για να τα πουλήσει στους καψομένους κατοίκους. Έτσι και γίνεται, λοιπόν, κι όλα φαίνεται να πηγαίνουν κατ' ευχήν, μέχρι την στιγμή που ο Ρόμπαξ θα εντοπίσει ένα σημαντικό πρόβλημα. Θα καταφέρει να πείσει τους υπόλοιπους για την επερχόμενη απειλή? Η αλήθεια είναι ότι με το που άρχισα να διαβάζω ένα σενάριο που περιέχει ηφαίστεια μπονσάι, μου ήρθε η πικρή γεύση της απογοήτευσης στο στόμα. Η πλοκή, όμως, φρόντισε να με κάνει να αλλάξω γνώμη και ειδικότερα από τις ενέργειες του Ρόμπαξ και μετά. Γενικότερα η ιστορία έβγαζε μία παιδικότητα, αλλά αυτό που εκτίμησα ήταν η πρωτοτυπία στον χαρακτήρα και στις κινήσεις του μισητού αντιπάλου του Σκρουτζ! Οι συνεργασίες που αναπτύσσονται στο φινάλε εκτός από το ότι είναι ικανές να μας αφήσουν με ανοιχτό το στόμα, δίνουν κι ένα έξυπνο αποτέλεσμα. Δεν την θεωρώ άριστη ιστορία, αλλά στον τομέα της πρωτοτυπίας τής βγάζω το καπέλο! Το σχέδιο ήταν αρκετά αφηρημένο και με πολλά στοιχεία της Ιταλικής σχολής. Δεν με ικανοποίησε όσο θα ήθελα. Κι ερχόμαστε σε πιο επίγεια θέματα, με τον Ντόναλντ να προσπαθεί να μας μεταλαμπαδεύσει την "Τέχνη της στάθμευσης". Το κυκλοφοριακό χάος φαίνεται να έχει καταλάβει και την Λιμνούπολη. Ο κάθε πολίτης έχει και το δικό του αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα η ζωή στους δρόμους να γίνεται αφόρητη. Τεράστιο μποτιλιάρισμα, μεγάλη ηχορύπανση και φυσικά το μεγαλύτερο πρόβλημα που μαστίζει τις νεότερες γενιές των οδηγών, που δεν είναι άλλο από το παρκάρισμα. Με τόσα πολλά τροχοφόρα, λοιπόν, είναι πολύ δύσκολο (έως αδύνατο) να βρεθεί θέση για στάθμευση. Την ίδια ώρα ο Ντόναλντ έχει προσληφθεί σαν οδηγός φορτηγού στην μεταφορική εταιρία του θείου Σκρουτζ και σημειώνει σημαντικές επιτυχίες, όσον αφορά τους χρόνους παράδοσης των εμπορευμάτων. Εκεί που είναι πραγματικό ταλέντο, όμως, είναι στο παρκάρισμα. Ο θείος του είναι πολύ ευχαριστημένος με τις επιδόσεις του, αλλά όπως είναι αναμενόμενο, ούτε να ακούσει για αύξηση. Τα τρία ανιψάκια, τότε, κατεβάζουν μία πανέξυπνη ιδέα. Μιας κι ο Ντόναλντ είναι επαΐων στο παρκάρισμα, θα μπορούσε να γράψει ένα βιβλίο που να περιέχει όλα τα μυστικά της σωστής στάθμευσης και να το εκδώσει ο Σκρουτζ. Έτσι κι ο ένας θα αβγατίσει την περιουσία του, κι ο άλλος θα καταφέρει να πάρει ένα είδος αύξησης. Το πολυπόθητο βιβλίο βγαίνει, λοιπόν, (αλλά όχι από τον εκδοτικό οίκο Μαν Ντακ) κι όπως ήταν φυσικό, πωλείται σαν ζεστό ψωμάκι. Όλοι οι οδηγοί, έμπειροι κι άπειροι, το προμηθεύονται και μετατρέπονται σε μετρ της στάθμευσης. Όλα καλά λοιπόν. Ή μήπως όχι? Μιλάμε για ένα σενάριο που είναι παρμένο από το δεύτερο ράφι, αλλά διαβάστηκε ευχάριστα και με ενδιαφέρον. Η πλοκή χωρίζεται σε αρκετά μέρη, με το πρώτο να είναι μία σειρά από χιουμοριστικά γκαγκ που σατιρίζουν το ζήτημα της έλλειψης χώρων στάθμευσης και περνούν βασικά μηνύματα οικολογίας. Θα συνεχίσει η "γνωριμία" μας με τον Ντόναλντ και την νέα του δουλειά, για να περάσουμε, από εκεί και πέρα, στην έκδοση του βιβλίου και των προβλημάτων που δημιουργούνται. Ο Ντόναλντ, γι' ακόμα μία φορά, χαρακτηρίζεται από "εύθραυστη δεξιοτεχνία" η οποία του επιστρέφει σαν μπούμερανγκ κατακέφαλα, χωρίς όμως να φταίει εκείνος. Την τελευταία σελίδα του φινάλε την βρήκα κάπως υπερβολική. Καταλαβαίνω ότι είναι μόδα να την πληρώνει πάντα ο Ντόναλντ, αλλά να βγαίνει και κάποια λογική από αυτό. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο κι αυτό με πάσα επιείκεια. Ο Γκούφυ θα είναι ο πρωταγωνιστής στην επόμενη ιστορία του τεύχους, ο οποίος φαίνεται να έχει ανοίξει δουλειές στον κήπο του σπιτιού του. Ο φίλος του, ο Μίκυ, τον επισκέπτεται και διαπιστώνει ότι έχει σκάψει έναν τεράστιο λάκκο στον κήπο του. Όταν τον ρώτησε για ποιον λόγο το έκανε, του εκμυστηρεύτηκε ότι θέλει να φτιάξει μία "Πισίνα", μιας κι αυτό ήταν το όνειρό του από μικρός. Φαίνεται, όμως, ότι δεν διαθέτει ούτε την τεχνική, αλλά ούτε και την...λογική για να πραγματοποιήσει αυτό του το όνειρο και το σημαντικότερο είναι ότι νιώθει πως δεν χρειάζεται την βοήθεια του Μίκυ για να τα καταφέρει. Άραγε ποια θα είναι η κατάληξη? Θα φτιάξει ο φίλος μας την πισίνα των ονείρων του ή τα γεγονότα θα πάρουν μία πιο απρόβλεπτη τροπή? Μιλάμε για ένα σενάριο που προσωπικά δεν ξεπερνάει την μετριότητα. Ο κεντρικός πρωταγωνιστής βρίσκεται στο στοιχείο του (αυτό της αφέλειας), την ίδια ώρα που η υπόθεση είναι απλή και σύντομη. Η πλοκή αποτελείται από μικρά γκαγκ, που αναδεικνύουν την λογική του πρωταγωνιστή, δεν προκαλούν γέλιο, παρά ίσως μόνο ένα ελαφρύ μειδίαμα. Το φινάλε κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με την υπόλοιπη πλοκή και δεν μ' εντυπωσίασε. Γενικά είναι μία ιστορία που θα προσπεράσω. Το σχέδιο, από την άλλη, δεν το βρήκα κακό. Στην ιστορία "Ο άθραυστος κουμπαράς" βρισκόμαστε στο σπίτι του Ντόναλντ, όπου ο φίλος μας ελέγχει τους λογαριασμούς του μήνα και φαίνεται ότι θα έχει μεγάλες δυσκολίες για την πληρωμή τους κι αυτό γιατί απλά τα κουκιά δεν φτάνουν! Μιας και λείπουν τα τρία του ανιψάκια, αποφασίζει να προβεί στο απονενοημένο διάβημα, που δεν είναι άλλο από το να σπάσει τον κουμπαρά-γουρουνάκι τους για να δανειστεί προσωρινά τις οικονομίες τους. Παίρνει, λοιπόν, το σφυρί και ρίχνει μία δυνατή στον κουμπαρά. Με μεγάλη του έκπληξη, όμως, διαπιστώνει ότι ο κουμπαράς δεν έχει πάθει την παραμικρή γρατζουνιά! Τότε είναι που το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο παίρνει φωτιά και τα νεύρα του φουντώνουν, στην προσπάθειά του να καταστρέψει το γλυκύτατο "γουρουνάκι". Τελικά θα καταφέρει να καταστρέψει τον κουμπαρά και ποιος είναι ο λόγος που είναι τόσο άθραυστος? Ακόμα μία μέτρια ιστορία κοσμεί το τεύχος, με ένα σύντομο σενάριο. Η πλοκή περιέχει γκαγκ που θυμίζουν παλιά cartoons και βλέπουμε έναν Ντόναλντ να την πατάει συνέχεια. Μέσα σε όλα, πάντως, καταφέρνει να κινήσει την περιέργεια του αναγνώστη για την συνέχεια και την κατάληξη της ιστορίας, στην οποία βρίσκεται και η λύση του μυστηρίου. Μία λύση που βγάζει γέλιο και ικανοποιεί. Σχεδιαστικά η ιστορία βγάζει έναν ρεαλισμό και δυναμισμό, αλλά η απόδοση των χαρακτήρων δεν ξεπερνούσε τα μέτρια επίπεδα. Και τώρα ήρθε η ώρα για το εβδομαδιαίο ραντεβού μας με τον κόσμο των "Σπορ", με τον θεμέλιο λίθο και τον πρόγονο όλων των αθλημάτων που είναι η "Άσκηση & Γυμναστική". Η περιγραφή του εν λόγω αθλήματος (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) ξεκινάει από την αρχαιότητα και τις δυσκολίες που είχαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης για να διεκπεραιώσουν τις ημερήσιες δουλειές, καθώς και η αναγκαιότητα που υπήρχε για χειρωνακτική εργασία. Στην συνέχεια θα ακολουθήσει η περιγραφή της σημασίας της άσκησης στην καθημερινότητά μας, μιας και η εποχή που διανύουμε προσφέρεται για καθιστική ζωή, ενώ θα μας μιλήσει και για τους τρόπους που μπορεί να ασκηθεί κάποιος. Και φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι όλες αυτές οι περιγραφές "εικονοποιούνται" με την συνδρομή των διαφόρων χαρακτήρων από την Λιμνούπολη. Ακόμα ένα σενάριο της συγκεκριμένης σειράς, που αυτή την φορά περιγράφει ένα σχετικά δύσκολο άθλημα, μιας και ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάτι επίσημο που έχει κανόνες, αλλά είναι περισσότερο χρήσιμο για την προσωπική μας ευεξία και υγεία. Παρ' όλα αυτά, πιστεύω ότι καταφέρνει με τίμιο τρόπο να πετύχει τον σκοπό του. Τα γκαγκ περιορίζονται συνήθως στο ένα καρέ, ενώ το χιούμορ είναι διακριτικό. Δεν απουσιάζει, αλλά δεν μας κάνει να κρατάμε τις κοιλιές μας από τα γέλια. Γενικά, είναι μία ιστορία που κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τις υπόλοιπες της σειράς, χωρίς να ξεχωρίζει. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο, προς καλό. Μία νέα σειρά με μονοσέλιδες ιστορίες, κάνει εγκαίνια στο παρόν τεύχος. Πρόκειται για την σειρά "Καλοκαίρι στην πόλη" κι εδώ φιλοξενούνται δύο ιστορίες, με τους τίτλους: "Όλοι στην φυλακή" "Σύστημα κλιματισμού" Και οι δύο ιστορίες σατιρίζουν την ανάγκη που έχει ο κόσμος για μία ανάσα δροσιάς στις καυτές ημέρες του καλοκαιριού. Η γελοιογραφική τους διάθεση είναι σχετικά εύστοχη και είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες. Όχι, βέβαια, ότι είναι κι αριστουργήματα, αλλά κάνουν την δουλειά τους. Το σχέδιο ήταν απλά καλό. Η αυλαία θα κατέβει με μία μίνι ιστορία από την σειρά "Μυστικός Πράκτωρ Ντόναλντ Ντακ", η οποία έχει τον τίτλο "Κλήση για τον Φοίβο". Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Φοίβος Φοβέρας, ένα μέλος της Οργάνωσης που υπηρετεί κι ο Ντόναλντ, ο οποίος βρίσκεται στο Παρίσι για μία αποστολή, αλλά έχει γίνει αντιληπτός από τους αντιπάλους, με αποτέλεσμα να γίνεται ένα τρομερό κυνηγητό με αυτοκίνητα στους δρόμους της πιο ρομαντικής πόλης του κόσμου. Την ίδια ώρα ο φίλος μας δέχεται ένα τηλεφώνημα από την γυναίκα του, η οποία δεν γνωρίζει την αληθινή του ταυτότητα. Έτσι θα πρέπει να καλύψει την ιδιότητά του, ενώ παράλληλα να προσπαθήσει να εξουδετερώσει τους επίδοξους διώκτες του. Θα καταφέρει να φέρει εις πέρας και τις δύο "αποστολές" του? Πρόκειται για ένα σύντομο σενάριο, της αγαπημένης μας σειράς, στο οποίο πρωταγωνιστεί ακόμα ένα μέλος, το οποίο δεν θα το λέγαμε πρωτοκλασάτο. Και φυσικά, ούτε λόγος για την εμφάνιση του Ντόναλντ. Η πλοκή (όπως και στη ιστορία του προηγούμενου τεύχους) εκδηλώνεται σε φρενήρεις ρυθμούς, από το πρώτο κιόλας καρέ και προσφέρει εκτός από το τρίδυμο δράση-ένταση-αγωνία, και χιούμορ, με αποκορύφωμα το φινάλε. Γενικά την βρήκα μία πανέμορφη ιστορία, από τις μικρές, αλλά σίγουρα δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο τις μεγάλες, σε έκταση, ιστορίες της σειράς. Για το σχέδιο έχω την ίδια άποψη με αυτό της προηγούμενης ιστορίας. Γενικά πάρα πολύ καλό, αλλά δεν λείπουν και μερικά θεματάκια.
  25. Αγοράστηκε με συνοπτικές διαδικασίες: πρώτον γιατί πήρα την απόφαση να στηρίξω ενεργά την εκδοτική "Μικρός 'Ηρως" καθώς απότι έχω καταλάβει πρόκειται για μεγάλους μερακλήδες, και δεύτερον γιατί μου αρέσει η θεματική που πραγματεύεται το εν λόγω κόμικ. Με ένα πρώτο ξεφύλισμα η παλέτα χρωμάτων είναι αρκετά σκοτεινή και το σχέδιο είναι αρκετά εκκεντρικό για τα γούστα μου, οπότε ενδείκνυται για ανάγνωση τώρα που φθινοπώριασε και επισήμως. Μπράβο στον Λεωκράτη που εν καιρώ μεγάλης κοινωνικής- οικονομικής-υγειονομικής κρίσης το παλεύει με αξιοπρέπεια και μας βοηθά να ξεφεύγουμε από την μουντή καθημερινότητα
  26. Μπορεί από ιστορίες να υστερεί κάπως, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα εξώφυλλά του είναι κάθε μήνα όμορφα! Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #61, βρίσκεται κοντά μας! Μεταφέρθηκαν στη βάση Το επόμενο τεύχος θα κυκλοφορήσει στις 20 Οκτωβρίου.
  27. Malk

    DIABOLIK

    Πιστεύω πως μια εκδοτική προσπάθεια του ΝΤΙΑΜΠΟΛΙΚ δεν θα πήγαινε χαμένη! Ειδικά εάν προτιμηθούν οι νέες βερσιόν ιστοριών του (δηλ. όχι η αρχική- ορίτζιναλ των 60'ς) που έχουν φοβερό σκίτσο σε γεμάτα πάνελ πολλών καρέ (το παλιό πήγαινε 2 καρέ ανά σελίδα -"βιβλιαράκι"), πιστεύω πολλοί έλληνες κομικοαναγνώστες θα καραγούσταραν και θα το τιμούσαν...δεόντως:
  28. Εγώ Γιάννη κατάλαβα ότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας εξυπηρετεί δύο βασικούς άξονες. Πρώτον κάνει επίδειξη γνώσεων και μαρβελοφροσύνης σε επίπεδο geek και δεύτερον προσπαθεί μονίμως να μας δείξει ότι η Timely/Marvel έχει εξίσου βαθιά και βαριά ιστορία με την DC (θεωρώ ότι είναι κλασσικό κόμπλεξ της Μάρβελ αυτό). Αυτά λογικά ενθουσιάζουν τους φανατικούς Μαρβελάκηδες, εμένα με αφήνουν αρκετά αδιάφορο μιας και είμαι casual αναγνώστης των ιστοριών της Μάρβελ. Και στο εξής το συγκεκριμένο όνομα στους συντελεστές θα με κάνει εξαιρετικά επιφυλακτικό και δύσπιστο για το αποτέλεσμα. Και νομίζω ότι το επίκεντρο κάθε τέτοιας συλλογής θα έπρεπε να είναι ο casual αναγνώστης και ο μη γνώστης και πολύ λιγότερο ο βαθύς γνώστης του σύμπαντος αυτού. Για να πω βέβαια και του στραβού το δίκιο εκτός από τα προ+πολεμικά τα άλλα τα γεγονότα τα ήξερα με τις φτωχές μου γνώσεις αν και είναι λίγο χαζό να βγάζεις το Μάρβελς πριν τον Ερχομό του Γκαλάκτους πχ.
  29. Επιτέλους ας διαβάσουμε και ένα θρίλερ βγαλμένο από την αληθινή ζωή ! Εγώ πάντως με 3 χρονών κόρη είμαι στους By default αναγνώστες!!!
  30. Η Tatiana Maslany θα πρωταγωνιστήσει στο She-Hulk Σύμφωνα με δημοσίευμα του Deadline η Tatiana Maslany (Orphan Black, Perry Mason, Stronger) αποτελεί την επιλογή της Marvel για το ρόλο της She-Hulk στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά που ετοιμάζουν τα Marvel Studios.Η She-Hulk, γνωστή και ως Jennifer Walters, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα Marvel Comics ως δημιούργημα των Stan Lee και John Buscema στο πρώτο τεύχος του Savage She-Hulk το 1980 και είναι ξαδέρφη του Bruce Banner, η οποία πήρε λίγο από το αίμα του όταν ήταν τραυματίας και πήρε λίγο από τις δυνάμεις του. Σε αντίθεση με τον Hulk είχε πιο ανθρώπινη μορφή και κρατούσε τον χαρακτήρα της ενώ μετά από μερικά τεύχη η μετατροπή της ήταν μόνιμη. Η She-Hulk ήταν μέλος των Avengers, Fantastic Four, Heroes for Hire, Defenders, Fantastic Force και S.H.I.E.L.D., είναι ικανή δικηγόρος που βοήθησε αρκετές φορές υπερήρωες.Η Jessica Gao (Take My Wife, Rick and Morty, Corporate) θα είναι η δημιουργός και θα έχει χρέη ειδικού παραγωγού στη σειρά που πρόκειται να προβληθεί στην streaming υπηρεσία Disney+. Ο Kevin Feige αναμένεται να έχει καθήκοντα παραγωγού. H Kat Coiro (Dead To Me) θα σκηνοθετήσει πολλαπλά επεισόδια, μεταξύ των οποίων ο πιλότος, και θα έχει ρόλο ειδικού παραγωγού.
  31. Στο σχόλιο του @Mandrake σχετικά με το "μόνιμο ψεγάδι" των τόμων αυτών,έχω να προσθέσω ότι καλά κάνει και υπάρχει αυτό το ψεγάδι. Το αν ο τόμος έχει πολλές αναφορές σε παλιές ιστορίες (με αποτέλεσμα να γίνει λαχταριστός για τους σταθερούς αναγνώστες των Marvel comic) δεν είναι πρόβλημα του τόμου, αλλά δικό μου που δεν έχω διαβάσει τα παλιά. Για αυτό για έναν νέο αναγνώστη υπάρχει η επιλογή του τι θα πάρει, για αυτό υπάρχουν τα εισαγωγικά σημειώματα (να σώσουν ότι μπορούν) και για αυτό και υπάρχουν και παλιά διαθέσιμα τεύχη και άνθρωποι εδώ μέσα που με χαρά μας τα υποδεικνύουν ώστε αν θέλουμε να τα προμηθευτούμε. Well done Λοιπόν! Υ.Γ. @Indian μολόγα: Είσαι και εσύ "Ισμίνη Καλέση και τα μυαλά στον φούρνο" ?
  32. fotdim

    ΜΠΛΕΚ

    Πάντως το 12ο τεύχος διαβάστηκε σαν νεράκι, πότε τελείωσε ούτε που το κατάλαβα!!!
  33. Το 2ο είναι "μόνιμο ψεγάδι" σε ότι αφορά υπερηρωικά της "Marvel Comics" & της "DC Comics", διότι κανένα κόμικ της σειράς αυτής δεν έχει δημιουργηθεί για κάποιον που δεν έχει διαβάσει κάποια στοιχειώδη από τους χαρακτήρες αυτούς. Κανένα! Για παράδειγμα, η έλευση του Γκαλάκτους στη Γη είναι από τις πλέον κλασικές ιστορίες των Τεσσάρων Φανταστικών! Μην έχουμε αυταπάτες, τα άρθρα είναι βοηθητικά αλλά δε σημαίνει ότι θα σου λύσουν κάθε απορία. Και άλλα θα έχουν έστω μικρές αναφορές που όμως περνάνε "στο έτσι" (π.χ. μια σκέψη του Πήτερ Πάρκερ για γεγονότα και πρόσωπα του παρελθόντος που αφορούσαν τη ζωή του). Στο "Marvels" οπτικοποιείται το παρελθόν μέσα από τα μάτια του δημοσιογράφου (και μάλιστα "στέκεται" σε πολύ σημαντικά!) και γι' αυτό δεν το προσπερνάς και μπαίνεις στη διαδικασία ν' αναρωτηθείς για τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Εγώ προτίθεμαι πάντως να ψάξω τις ελληνικές εκδόσεις και να σας πω σε ποια τεύχη θα διαβάσετε τις ιστορίες αυτές, είτε εάν αυτές υπάρχουν στη βιβλιοθήκη της "ΛΕ.ΦΙ.Κ." και έχετε πρόσβαση εκεί, είτε κατεβάζοντάς τες από τα σαρωμένα που έχουν οι φίλοι της "Αρχειοθήκης Comics". Σε ασπρόμαυρα ενδεχομένως και με χειρότερη μετάφραση, αλλά ακόμη κι έτσι, εάν ενδιαφέρεστε μπορούμε να τα εντοπίσουμε. Μόνο θα παρακαλέσω να βάζετε σε spoilers ότι αναζητάτε και συνεχίζω κατά τον ίδιο τρόπο, διότι κάποιοι μπορεί να μην τα έχουν διαβάσει. Όχι μόνο για το "Marvels", αλλά γενικά! Σε ότι δε θυμάμαι ή δε μπορώ να το βρω, ίσως μπορούν να βοηθήσουν κι άλλοι φίλοι. Στα "ασύνδετα γεγονότα" δε ξέρω σε τι αναφέρεσαι... Πάνε βέβαια και 22πόσα χρόνια που το 'χω διαβάσει από τη "Modern Times", μιας και το σκληρόδετο της "Anubis" δεν το πήρα ο κόπανος τότε... Δεν περίμενα, βλέπεις, ότι θα μπορούσε κάποια στιγμή να εξαντληθεί και έδινα προτεραιότητα σε όσα δεν είχα διαβάσει καθόλου... Κατά συνέπεια δεν έχω διαβάσει ακόμη το #0. Αυτές τις μέρες θα το ξαναπιάσω επιτέλους!
  34. 7 συναρπαστικές ιστορίες διάσημων σχεδιαστών: ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ A Letter from Home Μια ιστορία σε σενάριο και σχέδιο του Ντον Ρόσα Ο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ Internet Don Juan Ο Βίκαρ εικονογραφεί ένα σενάριο του Γκορμ Τράνσγκααρντ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ Northern Exposure Ο Μάρκο Ρότα εικονογραφεί ένα σενάριο του Στέφαν Πριντζ-Πάλσον Ο ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΡΑΝΤΣΟΥ Ranch Dude Μια ιστορία σε σενάριο του Τέρρυ Λάμπαν και σχέδιο του Σεζάρ Φεριόλι ΚΑΝ’ ΤΟ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ! Let’s Try Again Ο Κάρλος Μότα εικονογραφεί ένα σενάριο του Σούνε Τρόελστρουπ ΟΙΚΙΑΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ Architectural Intelligence Μια ιστορία σε σενάριο και σχέδιο του Κάρι Κορχόνεν ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ ΓΟΝΔΟΛΙΕΡΗΣ The Genteel Gondolier Μια ιστορία σε σενάριο και σχέδιο του Άριλντ Μίντουν Το αγαπημένο περιοδικό μικρών και μεγάλων από αυτή την Τετάρτη 30/9 στα περίπτερα (Νο.75).
  35. Επιτέλους Spider-Man και μάλιστα Ultimate Spider-Man. Οι Bendis και Bagley έχουν φοβερό run για τον ήρωα και ελπίζω αυτή η ιστορία να ψήσει πολλούς να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο run μιας και δεν πιστεύω ότι η Hachette θα βγάλει κάποια συνέχεια της ιστορίας ή γενικά κάποιο άλλο Ultimate Spider-Man με Miles Morales. Σίγουρη αγορά για μένα και αυτός ο τόμος.
  36. Είναι η ιστορία Bustin' loose από το τεύχος Step by step του Σεπτεμβρίου 1990. Το τεύχος δεν αναφέρει συντελεστές.
  37. Manitou

    ΜΠΛΕΚ

    Ωραία κριτική @Indian όπως πάντα. Θα συμφωνήσω και σε αυτά που γράφεις για τον Storm (ο οποίος εδώ και τρία τεύχη είναι ωδή στον σουρεαλισμό) αλλά και σε αυτά που γράφεις για τον Δικαστή. Ενώ η ιστορία στα ορυχεία ήταν καταπληκτική τα επόμενα δύο επεισόδια ήταν πολύ κατώτερα των περιστάσεων. Να αναφέρω επίσης -με την ολοκλήρωση του Τζόνυ Ρεντ - ότι αυτή η ιστορία αξίζει μια ολοκληρωμένη έκδοση σε μεγάλο φορματ. Είναι ότι πρέπει σε μέγεθος και θα αναδειχθεί και το λεπτομερές σχέδιο. Πράγματι αν την διαβάζεις σπαστά χάνεις λίγο τον ειρμό και την υπόθεση. Εγώ έκανα πολλά μπρος-πίσω. Το τέλος πάντως ήταν πολύ πολύ καλό!
  38. Να και το πρώτο τρέιλερ Θα βγει νωρίτερα από ο,τι περιμέναμε καθώς το Falcon & Winter Soldier που ήταν να βγει πρώτο δεν έχει ολοκληρώσει τα γυρίσματα. Όπως και να χει, εμένα με έψησε πολύ μπορώ να πω, φαίνεται διαφορετικό και ιδιαίτερο. Ορίστε και η αφίσα της σειράς.
  39. Διάβασα το δεύτερο τεύχος της σειράς, "Το μοναστήρι του κενού". Αρκετά καλό σχέδιο (θα μπορούσε να ήταν καλύτερο στα πρόσωπα) και ωραία ατμόσφαιρα. Αυτό που με χάλασε ήταν η ροή και το τέλος,κάπως υποτονικά. Σαν να έλειπε κάτι από την ιστορία ή ο σεναριογράφος ήθελε να πει κάτι παραπάνω και δεν ήθελε να επεκταθεί για να χωρέσει σε λιγότερες σελίδες την ιστορία του. Στα θετικά το ότι διαβάζεται πολύ γρήγορα και ξεκούραστα. Συνολικά δεν με ξετρέλανε,περίμενα κάτι καλύτερο. Ας γράψω και κάτι για την έκδοση, μιας και είναι το πρώτο από τα μπονελικά gn της Μικρός Ήρως που αγοράζω, οπότε δεν έχω σχολιάσει την ποιότητά της. Η έκδοση είναι πολύ καλή,με ποιοτικό χαρτί και εκτύπωση.Η βιβλιοδεσία επίσης ποιοτική και το μέγεθος της έκδοσης είναι προτιμότερο από τις προηγούμενες εκδόσεις της εταιρείας (Μπλεκ,Μίστερ Νο και οι άλλοι,Ζαγκόρ) που τα καρέ ασφυκτιούσαν. Γενικά αξίζει τα λεφτά του, έχει standards έκδοσης βιβλιοπωλείου.
  40. Μία ιστορία που έχει κερδίσει τον θαυμασμό πολλών από το φόρουμ κι ανυπομονούσαμε να την διαβάσουμε, κάνει επιτέλους την εμφάνισή της στο αγαπημένο μας περιοδικό, αποδεικνύοντας ότι οι υπεύθυνοι έχουν ρίξει το βάρος της φροντίδας τους στο Μίκυ Μάους. Ο λόγος για την ιστορία “Το τραγούδι της αλμυρής θάλασσας”. Η ιστορία μάς πηγαίνει στον Ειρηνικό ωκεανό, όπου βλέπουμε ένα ασυνήθιστο γεγονός. Ο Μίκυ Μαλτέζε, ένας καπετάνιος που έχει χάσει το σκάφος του, είναι συνάδελφος με τον Μαύρο Πητ, ο οποίος τον φιλοξενεί στο δικό του σκάφος. Και οι δύο δουλεύουν για τον Μαύρο Χιτώνα, έναν μυστηριώδη τύπο, που φαίνεται να είναι ο φόβος κι ο τρόμος σ’ εκείνα τα νερά. Οι δύο καπετάνιοι, λοιπόν, δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις. Συν τοις άλλοις, ο Πητ έχει κρατήσει σαν όμηρο την Μίννι Κράους, μία δεσποινίδα που φέρεται να είναι κόρη ενός πλούσιου εφοπλιστή. Σε αυτή την ιδιότυπη συντροφιά, βρίσκεται κι ο Γκούφυ, ένας Μαορί, που δουλεύει σαν θερμαστής στο σκάφος του Πητ. Μετά από πολλά περιστατικά που θα τους συμβούν, ο Μίκυ, ο Γκούφυ και η Μίννι, θα δημιουργήσουν μία περίεργη φιλία και θα κληθούν να αντιμετωπίσουν πολλούς κινδύνους. Πρόκειται για μία ιστορία που από την αρχή φάνηκε ότι δικαιολογεί τις καλές κριτικές που της έχουν γίνει. Η σκηνοθεσία και η εναλλαγή των σκηνών γίνονται αριστοτεχνικά και πολλές ήταν οι στιγμές που νόμιζα ότι διάβαζα μυθιστόρημα. Έξυπνη προσθήκη η αφήγηση των γεγονότων από τον ομιλούντα ωκεανό, όπως και στην πρωτότυπη ιστορία. Αν και είναι πάντα ρηξικέλευθο το στοίχημα να μεταφερθεί ένα κλασικό έργο στα λημέρια της Disney, φαίνεται να έχει γίνει με σεβασμό προς την φήμη του μεγάλου Hugo Pratt. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Έτσι, ο αναγνώστης που έχει διαβάσει την διάσημη "Μπαλάντα" θα βρει πολλές ομοιότητες κι αναφορές στην ιστορία αυτή, εννοείται βέβαια προσαρμοσμένες στο ανήλικο αναγνωστικό κοινό. Η πλοκή μεταφέρει το σκηνικό από την θάλασσα, στην στεριά και πάλι στην θάλασσα. Ο ρυθμός της χαρακτηρίζεται από δράση, ανατροπές και γρήγορο τέμπο, χωρίς όμως να κουράζει, ούτε στο ελάχιστο, τον αναγνώστη. Το φινάλε τού πρώτου μέρους, υπόσχεται μία καινούργια “πίστα”, μεταφέροντάς μας σε άλλη τοποθεσία, κι εύχομαι να είναι το ίδιο καλό. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε το σχεδιαστικό στυλ του βετεράνου Giorgio Cavazzano. Εδώ, όμως, έχω την εντύπωση ότι είναι ένα κλικ (ίσως και δύο) καλύτερο από τον μέσο όρο. Συμβάλλει στην απόδοση της εποχής, ενώ τα καρέ είναι γεμάτα, αλλά δεν κουράζουν το μάτι. Πολύ καλό βρήκα και τον χρωματισμό. Στην επόμενη ιστορία του τεύχους, ο κλήρος έπεσε στον Τζιμ τον τρομερό να γίνει “Ένας ορεσίβιος στην θάλασσα”. Όλα ξεκίνησαν από μία κονσερβοποιία ζαρζαβατικών, η οποία έχει διεξάγει έναν διαγωνισμό. Οι υπεύθυνοι έχουν τοποθετήσει έναν πομπό GPS σε μία κονσέρβα κι ο τυχερός κάτοχός της θα κερδίσει μερικές ημέρες ξεγνοιασιάς και ξεκούρασης σε ένα πολυτελές καλοκαιρινό θέρετρο, κάνοντας παράλληλα και διαφήμιση στην εταιρία. Ο Τζιμ, λοιπόν, έχει την τυχερή κονσέρβα κι έτσι θα είναι αυτός που θα απολαύσει την θάλασσα, φεύγοντας για πρώτη φορά μακριά από τον λόφο του ορεσίβιου. Μαζί του θα πάρει και την οικογένειά του, οι οποία αποτελείται από τα οικόσιτα ζώα της φάρμας του. Όπως είναι, λοιπόν, φυσικό, ο άξεστος φίλος μας και η κουστωδία του θα προκαλέσουν την απόλυτη καταστροφή και θα διαταράξουν την ηρεμία των υπόλοιπων παραθεριστών. Η συνέχεια στα τεύχη σας. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο σενάριο, που μεταφέρει τον βασικό πρωταγωνιστή έξω από τα γνωστά του λημέρια, ένα γεγονός σχετικά σπάνιο. Ξεκίνησα να διαβάζω την ιστορία κάπως μουδιασμένα κι ο λόγος είναι ότι δεν είμαι τόσο φίλος με τον ήρωα. Μετά από μερικές σελίδες, όμως, μου κίνησε το ενδιαφέρον κι άρχισε να μου αρέσει. Στην πορεία, όμως, έκανε κοιλιά, για να φτάσουμε προς το τέλος, όπου η απογοήτευσή μου ήταν εμφανής. Η πλοκή χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο βλέπουμε τον Τζιμ να κερδίζει το έπαθλο και να πηγαίνει στο θέρετρο, ενώ στο δεύτερο κάνει την εμφάνισή του ο Ζιζάνης (μαζί με τον Φέθρυ) και ουσιαστικά φαίνεται να έχουμε μία διαφορετική υπόθεση. Παραδέχομαι ότι μερικά γκαγκ βγάζουν γέλιο (ο Τσιμπούρης “πέταγε” μερικές εύστοχες ατάκες), αλλά γενικά η ιστορία είχε πολλές “άνοστες” σκηνές. Το φινάλε ήταν αναμενόμενο. Γενικά θα ήθελα η ιστορία να ασχοληθεί μόνο με τον Τζιμ και να μην επεκταθεί σε τόσες σελίδες. Διαβάστηκε σχετικά ευχάριστα, αλλά δεν μ’ εντυπωσίασε. Σχεδιαστικά, με εξαίρεση την απόδοση των χαρακτήρων, έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα, με ένα εξίσου καλό χρώμα. “Ο μυστηριώδης ξένος” θα μας μεταφέρει στο Παπιοχώρι (του σήμερα) κι ένα μυστήριο θα κάνει την εμφάνισή του. Ο Ντόναλντ, με την ευκαιρία των διακοπών των ανιψιών του με τους Μικρούς Εξερευνητές, έχει επισκεφτεί την Γιαγιά Ντακ και την βοηθάει να μεταφέρει τα προϊόντα της στους πελάτες. Επίσης, πρέπει να πάει το τρακτέρ της για επισκευή. Εκείνες τις ημέρες, ένας μυστηριώδης ξένος έχει κάνει την εμφάνισή του στο Παπιοχώρι και δείχνει πολύ αντικοινωνικός κι αγενής. Αυτή του η επίσκεψη, συμπίπτει με μερικά περίεργα περιστατικά που συμβαίνουν στην περιοχή. Ένας αχυρώνας παραδίδεται στις φλόγες, μία διάσημη κολοκύθα καταστρέφεται και μία ανεξήγητη κλοπή γίνεται στο αστυνομικό τμήμα του χωριού. Όπως είναι φυσικό, όλες οι υποψίες στρέφονται εναντίον του ξένου και οι έρευνες θα ξεκινήσουν. Κι ενώ όλοι θα δούνε το ζήτημα με ψυχραιμία, η οξυδέρκεια της Ελβίρας θα δώσει την λύση. Από τις πολύ ωραίες ιστορίες από το Παπιοχώρι, που έχω διαβάσει. Το σενάριο πατάει στα βήματα ενός μυστηρίου καλής ποιότητας, είναι προσεγμένο και στήνει έξυπνα τις σκηνές, ώστε να κρυφτεί ο ένοχος και τα σχέδιά του, τουλάχιστον μέχρι το φινάλε. Σε όλη την διάρκεια της ανάγνωσης, η περιέργειά μου μεγάλωνε, ενώ ακόμα και το φινάλε με γοήτευσε. Η Γιαγιά Ντακ, μπορεί κάλλιστα να ανταγωνιστεί τον Μίκυ στο αστυνομικό δαιμόνιο! Γενικά, μου άρεσε πολύ η συγκεκριμένη ιστορία. Για το σχέδιο ισχύει ό,τι έγραψα και για την προηγούμενη ιστορία. Ειδικά μερικά καρέ που περιέγραφαν το αγρόκτημα ήταν πανέμορφα. Για την συνέχεια ο Λούλης κι ο Φέθρυ θα χρειαστούν “Μαθήματα διαχείρισης επιχειρήσεων”. Οι δύο φίλοι συνεργάζονται για να στήσουν μία επικερδή επιχείρηση που θα παράγει συσκευές που θα καθαρίζουν αυτόματα παπάγιες ( ), αλλά δυστυχώς οι τράπεζες, στις οποίες απευθύνθηκαν για να τους χορηγήσουν δάνειο, ήταν εντελώς αρνητικές. Κατέληξαν, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι τους λείπει ένα business plan κι ότι δεν είναι καλοί στις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις. Έτσι, ο Φέθρυ ρίχνει την ιδέα να επισκεφτούν τον καθ ύλην αρμόδιο σε τέτοια ζητήματα, που δεν είναι άλλος από τον θείο Σκρουτζ. Κι ενώ περίμεναν να τους πετάξει έξω με τις κλωτσιές, εκείνος τους δέχεται με έναν ανεξήγητα εγκάρδιο στυλ και δέχεται να τους βοηθήσει με τον τρόπο του. Πιο συγκεκριμένα, διαθέτει μία αλυσίδα εστιατορίων κι ένα από αυτά βρίσκεται σε μία απομακρυσμένη περιοχή και είναι εγκαταλελειμμένο. Τους προτείνει, λοιπόν, να το αναλάβουν εκείνοι, πιο πολύ για να τους κρατήσει μακριά από το θησαυροφυλάκιο. Έτσι οι δύο τους θα γίνουν φερέλπιδες επιχειρηματίες και θα καταλάβουν από πρώτο χέρι τα προβλήματα που κρύβουν αυτές οι δουλειές. Θα καταφέρουν, άραγε, να τα φέρουν εις πέρας? Διαβάζω “Λούλης” και “Φέθρυ” στον τίτλο της ιστορίας κι ένα αίσθημα απογοήτευσης άρχισε να με κατακλύζει. Σύντομα, όμως, άλλαξα γνώμη. Έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο που στηρίζεται σε μία ευφυή ιδέα και προσφέρει αρκετές καλές σκηνές. Η πλοκή, αν και είχε να διαχειριστεί δύο υπερβολικούς, σε συμπεριφορά, χαρακτήρες, παρόλα αυτά τους κοσμεί με λογικές αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να μην κυλάει μόνο με χιούμορ κι ακραίες συμπεριφορές. Εντύπωση μού έκανε ο Λούλης, τον οποίο και βλέπουμε χωρίς το έτερον επιχειρηματικό του ήμισυ, την Τζένυ δηλαδή. Η κατάληξη στο φινάλε δίνει, δικαιολογημένα, όλα τα credits στους δύο πρωταγωνιστές, ενώ μας κάνει να δυσανασχετούμε για την τελική απόφαση του Λιμνουπολίτη μεγιστάνα. Εν κατακλείδι, αν υπάρχουν κι άλλες παρόμοιες ιστορίες, θα ήθελα να τις διαβάσω. Το σχέδιο ήταν πολύ πιο καρτουνίστικο για τα γούστα μου. Τα “Σπορ” αυτή την εβδομάδα θα κάνουν ορθοπεταλιά και θα μας πουν δύο λόγια για την “Ποδηλασία”. Πρόκειται για ένα χόμπυ που έχει δημιουργήσει πολλούς και πιστούς οπαδούς σε όλη την υφήλιο. Ένας τέτοιος οπαδός ήμουν κι εγώ στα νιάτα μου, αν και τώρα έχω ασχοληθεί πιο πολύ με την καριέρα μου και το έχω παρατήσει! Οι αγαπημένοι μας φίλοι από το σύμπαν των Ντακ, λοιπόν, θα συμβάλλουν ώστε να ενημερωθούν οι αναγνώστες για την πορεία αυτού του οικολογικού δίτροχου, καθώς και τα οφέλη που αποκομίζουμε με την χρήση του. Και φυσικά, αυτή η συμβολή θα πραγματοποιηθεί με το αντίστοιχο χιούμορ. Ακόμα μία ιστορία της συμπαθητικής σειράς ήρθε στο περιοδικό κι ασχολήθηκε με ένα δημοφιλές μέσο. Τα δεδομένα που παρουσιάζει ανήκουν περισσότερο στην σφαίρα του ρομαντισμού και ουσιαστικά δεν μας παραθέτει κάποια πληροφορία που να μας είναι άγνωστη. Η πλοκή δεν είχε μεγάλες στιγμές, αλλά υπήρχαν μερικά εύστοχα γκαγκ που με διασκέδασαν. Γενικά είναι μία ευχάριστη ιστορία, έχει επιλέξει ένα αγαπημένο άθλημα, αλλά δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο και παραφορτωμένο. Το τεύχος θα τελειώσει, όπως μας συνηθίζει τις τελευταίες εβδομάδες, δηλαδή με μία σύντομη ιστορία της σειράς “Μυστικός Πράκτωρ Ντόναλντ Ντακ”. Ο τίτλος της? “Παγίδα στον διευθυντή”. Κεντρικός πρωταγωνιστής, αυτή την φορά, είναι ο Τζέησον Εξφάιλ, ο Διευθυντής της μυστικής οργάνωσης, ο οποίος μία βραδιά που βρισκόταν στο σπίτι του και χαλάρωνε, δέχεται επίθεση από μερικούς μασκοφόρους κατασκόπους. Η υπηρεσία, για λόγους ασφαλείας, έχει διαγράψει την μνήμη του, υπό τον φόβο διαρροών. Το κακό, όμως, είναι ότι μέσα σε όλα τα “δεδομένα” που έχουν διαγραφεί από το μυαλό του, είναι και η στρατιωτική του εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να στέκεται δύσκολο να αντιμετωπίσει τους εισβολείς. Πώς θα καταφέρει να ανταπεξέλθει μέχρι να έρθουν οι δικοί του για να τον σώσουν? Συμπαθητικό σενάριο, από εκείνα που έχουμε συνηθίσει πλέον να βλέπουμε τώρα τελευταία. Θα επιμείνω, φυσικά, ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ούτε κατά διάνοια τις “μεγάλες” ιστορίες της σειράς, αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Ο βασικός πρωταγωνιστής στην συγκεκριμένη ιστορία, φαίνεται αρκετά δυναμικός. Η πλοκή συνεχίζει να χρησιμοποιεί γρήγορο τέμπο και σκηνές δράσης, από το πρώτο κιόλας καρέ. Το φινάλε, όμως, το βρήκα επίπεδο κι εύκολο, σε σχέση με την υπόλοιπη πλοκή. Θα το ήθελα περισσότερο ευρηματικό. Όπως και να έχει, πάντως, μου άρεσε στο σύνολό της. Το σχέδιο το βρήκα σύγχρονο (με την καλή έννοια του όρου). Μου άρεσε, αλλά πιο πολύ με γοήτευσε ο ζωντανός και “κομπιουτερίστικος” χρωματισμός.
  41. Και οπως και να το κανεις αλλιως ακουγεται "Η επισημη συλλογη με graphic novel..." και αλλιως το "Η επισημη συλλογη με Trade Paperback.." Εγω παντως να πω την αληθεια δεν εχω διαβασει ποτε βιβλια στην ζωη μου,δεν με τραβανε..Ωστόσο διαβαζω κομικς απο τα 10 μου πρωτα της Marvel και της DC που ηταν πιο ευκολα να βρω και μετα και απο αλλες εταιριες..νομιζω πως στα 34 μου μπορω να καταλαβω τι διαβαζω και να εχω αποψη για αυτο.. Αυτο ακριβως..Μπορει επισης ενα σεναριο ενω ειναι καλογραμμενο,να εχει διαλογους που τραβανε πολυ ή ειναι αχρειαστοι με αποτελεσμα σε μερικους να φαινεται κουραστικο....
  42. Ισχύει αυτό που λέει ο Σταύρος (πολυπλοκότητα δεν σημαίνει απαραίτητα ποιότητα). Kι εγώ θα συμπληρώσω ότι άλλο πολύπλοκο, άλλο δυσνόητο, άλλο κουραστικό. Δεν ταυτίζονται πάντα αυτές οι έννοιες. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το πολύπλοκο σενάριο θα είναι και δυσνόητο. Αν είναι καλογραμμένο και επεξηγηματικό δεν είναι δυσνόητο. Αντιθέτως μπορεί ένα σενάριο να είναι σχετικά απλό αλλά κακογραμμένο, με διαλόγους χωρίς συνοχή. Αυτό θα σε μπερδέψει, άρα δυσνόητο
  43. «Μπαμπαδοϊστορίες» κυκλοφορεί 1η Οκτωβρίου! Και ξαφνικά γίνεσαι «μπαμπάς» και όλα αλλάζουν. Τέλος το cinema, τέλος η μπάλα, τέλος τα καφεδάκια έξω και η φράση «ελεύθερος χρόνος» πλέον φαντάζει εξωτικό νησί που ΔΕ θα δεις ποτέ! Τώρα είσαι master στο άλλαγμα της πάνας, ειδήμων στη σωστή θερμοκρασία του μπιμπερό και ικανός να κοιμίσεις μωρό, γράφοντας παράλληλα αυτό το κείμενο με ένα δάχτυλο. Το μικρό δάχτυλο. Γιατί όλα αυτά; Γιατί απλά γουστάρεις να είσαι «μπαμπάς»! Οι Μπαμπαδοϊστορίες παρουσιάζουν την σχέση πατέρα - κόρης με έναν μοναδικό και ιδιαίτερα χιουμοριστικό τρόπο. Στα στριπάκια θα διαβάσετε αστείες, συγκινητικές, καθημερινές ιστορίες αυτής της τόσο μοναδικά υπέροχης σχέσης. Κυκλοφορεί την 1η Οκτωβρίου και μπορείτε να το προπαραγγείλετε από το site μας από την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου!
  44. Έχει και κάποιες που ανήκουν στο μακρινό μέλλον (π.χ. οι δεύτεροι "Guardians of the Galaxy" με τον Wonder Man (νέο κωδικό όνομα: Hollywood)) αλλά δεν πρέπει να είναι πολλές και οπωσδήποτε δεν πρέπει να διήρκεσαν πολύ. Αλίμονο βέβαια εάν ήξερα οτιδήποτε έχει εκδόσει ποτέ ένας τέτοιος κολοσσός... Οτιδήποτε έχω διαβάσει από Kurt Busiek το γουστάρω τέρμα και μακάρι να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή και το δικό του "Astro City" στην Ελλάδα! Το "Avengers: Μάχη στο Χρόνο" δεν είναι δυσνόητο, απλώς δεν είναι για νέους αναγνώστες που θα προτιμούσαν να γνωρίζουν τις παρελθοντικές ιστορίες στις οποίες αναφέρεται και ίσως περισσότερα πράγματα για τους εχθρούς & φίλους που συναντούν. Δε βλέπω όμως κάποιον που αισθάνεται ότι έχει κενά να έχει όρεξη να τις βρει για να τις διαβάσει κιόλας. Έκανα μία πρόταση παραπάνω και ισχύει κανονικά. Αλλιώς παραμείνετε στη γκρίνια του "Δεν τα ξέρουμε όλοι! Γιατί τα πετάνε έτσι;" να βασανίζεστε χωρίς λόγο. Η σειρά βγάζει από διάφορες περιόδους και μέσα σ' άλλα παρουσιάζει κομβικά και σημαντικά σημεία με story arcs τα οποία, όμως, κράτησαν αρκετά τεύχη. Δε θα μπορούσαν να δημοσιεύσουν, ας πούμε, το γάμο του Reed Richards που δεν πρέπει να κράτησε παραπάνω από 2-3 σελίδες! Έχουν εκδοθεί όμως πολλές τέτοιες σημαντικές ιστορίες για διάφορους υπερήρωες & υπερκακοποιούς, από τη δημιουργία του Βένομ, την εξαθλίωση του Daredevil, την κατάληξη του Κρέηβεν του Κυνηγού, στην ιστορία αυτή που δοκιμάζουν τους παλιούς αναγνώστες για μια ακόμη φορά προσπαθώντας να τους πουν πως Εάν δείτε που "χτίζεται" σιγά σιγά το παλιό με το νέο, πως συμπληρώνονται τα κενά από χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια πίσω μέχρι σήμερα στη "Marvel Comics", είναι κάτι που η "DC Comics" δεν έφτασε και δε θα φτάσει ποτέ με όλες τις "κωλοτούμπες" που έχει κάνει όλες αυτές τις δεκαετίες. Εδώ υπάρχει κάτι συμπαγές, κάτι στέρεο, κάτι με συνέχεια, το οποίο όμως είναι και ο λόγος που θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τους νέους αναγνώστες σε όποια διαλογή ιστοριών κι αν επέλεγε μία εκδοτική να κάνει. Αλλά είπαμε..εάν θέλει κανείς να μάθει τι είναι όλο αυτό που χτίστηκε και πως συνδέονται όλα μεταξύ τους, θα πρέπει να ρίξει μελέτη. Πολλή μελέτη. Έστω εγκυκλοπαιδικά! Και ούτε η επιλογή σεναριογράφων & σκιτσογράφων θα τους βοηθήσει να μάθουν τι συνέβη ιστορικά και με ποια σειρά. Θα βοηθήσει μονάχα στην επιλογή πιο ποιοτικών σεναρίων ή καλύτερου σκίτσου αλλά μέχρι εκεί, καθώς οι δημιουργοί έρχονται κι απέρχονται για να..ξανάρθουν αργότερα! Μόνο με τις chronological θα βγάλει κανείς άκρη, οπότε απολαμβάνετε με τον τρόπο που το κάνουμε κι οι υπόλοιποι τόσα χρόνια (με διάφορες ιστορίες ανάκατα, ήδη από την εποχή του Καμπανά που συνέχιζε απ' την αντίστοιχη αμερικανική σειρά για 20 τεύχη (απ' το 100 έως το 120) και ξαφνικά σε "πετούσε" στην αρχή της ίδιας σειράς δημοσιεύοντας της πρώτες ιστορίες της!) και βλέπετε στην πορεία εάν θέλετε να κάνετε επιλογές στις αγορές σας βάσει δημιουργών ή χαρακτήρων. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος... Η άλλη οδός είναι τα ξένα omnibus ή κατεβασμένα τεύχη σε chronological σειρά που έχουν κυκλοφορήσει οι φαν στο διαδίκτυο. Τα έχω ξαναπεί πάνω κάτω αυτά, βέβαια...
  45. Δυσνόητη το Forever ναι,αλλά όχι και χάλια σαν ιστορία.Μια ιστορία με "μποτούλα" είναι πιο χάλια από το Forever. Επείσης @Mandrake ευχαριστώ πολύ.Γνωρίζω πως οι Sentinels ήταν στους x-men και ο γάμος στους F4,δύο γεγονότα για διαφορετικές ομάδες αντίστοιχα.Στο κεντρικό χρονολόγιο δεν ήξερα που ειναι το καθένα,δε λες πάλι καλά που σε τέτοιες φάσεις η marvel κάνει ιστορίες της "σημερινής μέρας" και όχι "στο μέλλον" ή "παρελθόν.Γιατί αυτό θα μπέρδευε τα πράγματα περισσότερο.
  46. Δύο γεγονότα στο Marvels που φαίνονται ασύνδετα είναι ο γάμος του Ριντ και της Σούζαν (Mister Fantastic και Invinsible Girl,μέλη των Fantastic Four) και η επίθεση των Sentinels.Το αναφέρει αυτό ο ίδιος ο Busiek στο δυσέλιδο σχόλιό του που έχει το τεύχος της συλλογής για το Marvels. Λέει πως ακόμα και με τη τεράστια έρευνα που έκανε,δεν μπόρεσε να βρει/δεν ήταν σίγουρος ποιο προηγήθηκε.Οπότε τα έβαλε στο Marvels να γίνονται την ίδια μέρα ουσιαστικά.Τελικά έγιναν την ίδια μέρα ή κάποιο από τα δύο προηγήθηκε; Πάντως καλή φάση ο Busiek γενικά,ξέρει τόσα για την γενική ιστορία της Marvel που θα βάλει την κάθε τι λεπτομέρεια και θα φτιάξει κάτι όμορφο το οποίο θα σε προσκαλέσει να το ψάξεις παραπάνω.Ξέρω πως η Μάχη στο Χρόνο και ίσως ακόμα και το Marvels μπέρδεψε πολλούς φίλους μαζί με μένα με τη πληθώρα των αναφορών,γεγονότων,ομάδων και χαρακτήρων που κάποιοι ξέρουν και εγώ όχι.Αλλά τώρα που το σκέφτομαι,προτιμώ στη πένα άτομα σαν τον Busiek που ξέρουν υπερβολικά πολλά για τους χαρακτήρες και τα συμβάντα στη Marvel παρά αυτούς που δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα.Και πάλι όμως το να γράφεις "συνέχειες" από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενοι σεναριογράφοι δεν είναι εύκολο,οπότε είμαι άδικος.
  47. Μετά τον Ούμπα-Πα που μ΄άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, είπα να διαβάσω και τον Πιστολέ. Είπα να μην αγοράσω τα άλμπουμ, να τα διαβάσω πρώτα ψηφιακά και μόνο αν μ΄αρέσουν να τα πάρω. Βρήκα μόνο τα τεύχη #1, #2 και #4. Το 3ο δεν υπάρχει. Τα δύο πρώτα δεν μ΄ενθουσίασαν ιδιαίτερα. Πολύ απλές ιστορίες, με πολύ κλασικό σενάριο για χιουμοριστικό πειρατικό κόμικ. Και χωρίς ιδιαίτερο χιούμορ εδώ που τα λέμε Δεν βρήκα κάπου στοιχεία Γκοσινύ, σε σημείο ν΄αναρωτιέμαι αν όντως τα έγραψε αυτός Το 4ο όμως ήταν σαφώς ανώτερο κι έκανε μπαμ ποιος το ΄γραψε. Αφενός η βασική υπόθεση (αρρώστησε ο ύπατος και έπρεπε να του φέρουν ένα βότανο απ΄την Αμερική για να γιατρευτεί) ήταν φάση "Ο Αστερίξ στους Ελβετούς", αφετέρου πολλά γκαγκς είχαν την ταυτότητα του σεναριογράφου και κάποια μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν στις μετέπειτα πασίγνωστες σειρές του (πχ το αστείο και οι διάλογοι εκεί που οι Ινδιάνοι γέμισαν τον ουρανό σήματα καπνού χρησιμοποιήθηκε στο Λούκυ Λουκ "Το 20ο Σύνταγμα Ιππικού"). Μένει να διαβάσω και το 3ο, θα το παραγγείλω στην επόμενη αγορά μου. Γενικά μπορώ να πω απ΄αυτά που είδα ότι η σειρά έχει κάποια καλά στοιχεία, δεν φτάνει όμως το επίπεδο του Ούμπα-Πα (δεν συζητώ καν αν φτάνει το επίπεδο των Αστερίξ και Λούκυ Λουκ). Τουλάχιστον τα 2 πρώτα τεύχη. Το 4ο ήταν πολύ κοντά, ίσως και στο ίδιο επίπεδο (με Ούμπα-Πα). Αξίζουν πάντως. Μπορεί να μην είναι απ΄τις καλύτερες δουλειές του συγγραφέα (βασικά ίσως είναι η πιο αδύναμη) αλλά μιλάμε για Γκοσινύ. Σχεδιαστικά ο Πιστολέ επίσης είναι πιο κάτω από Ούμπα-Πα. Βλέπουμε έναν πρώιμο Ουντερζό εδώ, με όχι το σούπερ λεπτομερές και ευφάνταστο σχέδιο που μάθαμε στα Αστερίξ. Πάντως αν είστε φανς αυτού του δημιουργικού διδύμου διαβάστε το οπωσδήποτε
  48. Το διάβασα το πρώτο Justice League μετά το rebirth. Γενικά είχα διαβάσει όλο το run του Geoff Johns στο New 52 (να μια κριτική που δεν έχω γράψει, το έχω στο μυαλό μου κάποια στιγμή μιας και υπάρχει θρεντ) και είχα πει να δώσω μια ευκαιρία σε αυτό μιας και τα πρώτα δύο paperbacks έχουν βγει από την Anubis για να δω αν θα τα συνεχίσω στα αγγλικά ή θα πάω προς Scott Snyder μεριά κατευθείαν. Με τις Μηχανές Εξάλειψης δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Έχουμε ένα ενδιαφέρον subplot που αφορά την επιστροφή του Superman στη Justice League, αλλά ενός τελείως διαφορετικού Superman από αυτόν που γνωρίζουν οι ήρωες μας, καθώς είναι διαφορετικός από αυτόν που γνωρίζανε κατά το New 52 (για όσους δεν ξέρουν είναι ένα μπάχαλο που κι εγώ δεν το έχω ξεδιαλύνει ιδιαίτερα παρά τις προσπάθειες μου ) και ενώ περίμενα να ασχοληθούν λίγο περισσότερο, δεν το πιάσανε όσο θα ήθελα. Το σενάριο βασίζεται σε κλασικά μοτίβα που έχουμε δει αρκετές φορές. Ο κόσμος απειλείται, έχουμε περίεργες ενέργειες σε όλο τον πλανήτη, η Λεγεώνα χωρίζεται για να βρει ποιος το προκάλεσε και τελικά λίγο η θέληση, λίγο οι υπερδυνάμεις τους ξεπερνάνε και αυτό το σκόπελο. Δυστυχώς δεν είναι κάτι το ενθουσιώδες, ούτε κάτι πρωτότυπο. Το σχέδιο φαίνεται ότι έχει περάσει από διαφορετικούς ανθρώπους, ανά σημεία διακρίνει κανείς τις διαφορές, ειδικά αν έχει ξαναέρθει σε επαφή με τους σχεδιαστές και ειδικά τον Hitch, ενώ πρέπει να προσθέσω ότι τα extra covers από διάφορος σχεδιαστές όπως ο Dell' Otto και ο Gary Frank, αλλά και πολλοί άλλοι είναι πανέμορφα. Δεν έχει κάποια ξεχωριστή τεχνοτροπία το σχέδιο του Daniel για να ενθουσιαστεί κανείς, είναι τυπικό ωραίο σχέδιο και ειδικά τα πάνελ των μεγάλων καταστροφών είναι το δυνατό του σημείο. Η έκδοση στα τυπικά στάνταρ της Anubis. Εντός της ημέρας θα διαβάσω και τη δεύτερη ιστορία που εξέδωσε η Anubis και θα μεταφέρω εντυπώσεις.
  49. Σε αυτό το θέμα είχα γράψει πρόσφατα πως σε ερώτηση μου στο fb, απάντησαν πως το επόμενο που θα βγάλουν θα είναι το Τανγκό όντως.
  50. Επιτέλους δικαιώθηκα για κάτι που δεν είχα αγοράσει στα αγγλικά. Το Superman Year One το είχα προσπεράσει μιας και τα reviews ήταν από mixed έως απογοητευτικα. Όταν βγει στα ελληνικά, λογικά θα το αγοράσω. Ελπίζω να έχει το σωστό μέγεθος οπως το Batman Damned της Οξύ.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?
    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.