Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αίθουσα Νικητών


Δημοφιλές περιεχόμενο

Εμφάνιση περιεχομένου με τη μεγαλύτερη φήμη από το 10/10/2018 σε όλους τους τομείς

  1. germanicus

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    4 χρόνια παρά κάτι εβδομάδες στο φόρουμ. Μπήκε γιατί έψαχνε για Disney (ω ναι! ) Έμεινε για κάποιο περίεργο λόγο. Μπήκε φοιτητής, πήρε πτυχίο, έκοψε τα μαλλιά του, έγινε φαντάρος, έγινε πολίτης και τώρα ξαναέγινε φοιτητής τραγουδώντας γιοντελ, τρώγοντας τρύπες από τυριά και προσπαθεί να εξηγήσει στους Ελβετούς το πως τον λένε. Στο μεσοδιάστημα έγινε MoM, έγινε mod. Αυτά όμως ήταν πράγματα που του αναγνώρισε η Δ.Ο. Τώρα, για όλες τις παρουσιάσεις του, για το σύνολο της παρουσίας του και της προσφοράς του, τον επιβράβευσε και το φόρουμ. Συγχαρητήρια Αλέξανδρε! Άξιος Member of the Year! Συγχαρητήρια και σε όλους τους λοιπούς συμμετέχοντες. Δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε άδικα στη λίστα Ευχαριστίες σε όλους τους για τα όσα έδωσαν και δίνουν σε αυτό το περίεργο πράγμα που λέγεται Greekcomics και έκλεισε 12 χρόνια υγ δεν είπα κουβέντα για κουλτούρα! σεβάστηκα τη στιγμή
  2. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β': ΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2000. Ξυπνήσαμε γύρω στις 8¨00 πμ και χάσαμε την ευγενική προσφορά της Ann να μας ετοιμάσει για πρωινό τις πιο παχιές τηγανίτες στο Kentucky, γιατί έπρεπε να είμαστε στο πόδι από τις 7¨00 για να την προλάβουμε πριν φύγει για την δεύτερη μέρα του σεμιναρίου που παρακολουθούσε—ευτυχώς θα είχαμε την ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε την επόμενη μέρα! Φάγαμε πρωινό στη δυτική βεράντα διαβάζοντας την τοπική εφημερίδα η οποία ανέφερε μια διαδήλωση στην Ελλάδα από ακραίες θρησκευτικές ομάδες --εκείνη η περίπτωση αφορούσε το θέμα των ταυτοτήτων αν θυμάστε. Μετά το πρωινό επισκεφθήκαμε ένα κιόσκι στην δασώδη περιοχή νότια του σπιτιού ακολουθούμενοι από τα 3 σκυλιά του Ντον που πρόθυμα υπάκουαν στις εντολές του σχετικά με τα σκιουράκια. Ο Ντον μας είπε ότι δεν χρησιμοποιούν αυτό το κιόσκι τόσο συχνά γιατί, παρόλο έχει σύνδεση με το ηλεκτρικό ρεύμα, δεν έχει τηλεφωνική γραμμή, με συνέπεια κάποιος που κάθεται εδώ να μην μπορεί να συνδεθεί με το Ιντερνετ (δεν υπήρχε Wi-fi τότε). Επιπλέον, λόγω της απόστασης από το σπίτι θα έπρεπε κάποιος να πηγαινο-έρχεται αν χρειαστεί κάτι. Η ώρα περνούσε και γνωρίζοντας ότι η μέρα θα ήταν πολλή ζεστή και υγρή, αποτολμήσαμε το δεύτερο «σαφάρι» στην «ζούγκλα» του Ντον. Αυτή τη φορά «εξερευνήσαμε» την βορειο-δυτική πλευρά της δασώδους περιοχής. Ο Ντον ήταν στην κυριολεξία οπλισμένος με ένα κοφτερό μαχαίρι και ήταν η εμπροσθοφυλακή καθώς προχωρούσαμε στο πολυδαίδαλο σύστημα των μονοπατιών. Μας πληροφόρησε ότι ο κύριος εχθρός αφότου είχε αγοράσει αυτό το κτήμα ήταν οι τσουκνίδες! Η περιοχή έβριθε αρχικά παντού από τσουκνίδες, αλλά κατόπιν επίπονου ραντίσματος, με το χρόνο κατάφερε να τις εξαφανίσει στις περισσότερες περιοχές, συνεχίζοντας να τις καταπολεμά όπου ακόμα βασίλευαν. Ο Ντον κουρεύει τα μονοπάτια μια φορά το μήνα και παρότι προσπαθεί να αποφεύγει τις χελώνες, μας είπε ότι την τελευταία φορά η μηχανή έπεσε πάνω σε μια χελώνα που κρυβόταν στο γρασίδι. Μετά από μια ώρα περίπου, η «εξερεύνηση» μας τελείωσε στην μικρή λιμνούλα βόρεια του σπιτιού. Και τώρα τι είχε το πρόγραμμα? Μια βόλτα στην πόλη! Ο Ντον ήθελε να κάνει φωτοτυπίες της πιο πρόσφατης ιστορίας του και μετά να τις αφήσει στο σπίτι του φίλου του Dan Shane, κι έτσι αποφασίσαμε να τον κάνουμε παρέα και μετά να επισκεφθούμε ένα κατάστημα με κόμικς, που ονομαζόταν “The Great Escape”. Ανεβήκαμε λοιπόν στην Dodge ’48 και ξεκινήσαμε για το Louisville. Κάθισα στο πίσω κάθισμα και απόλαυσα τη διαδρομή, παρόλο που είχε πολλή ζέστη χωρίς κλιματιστικό. Αν παραβλέψουμε αυτή την ενόχληση, το αμάξι ήταν σε πολλή καλή κατάσταση! Με πολύ χώρο στο εσωτερικό του και μεγάλη άνεση, πράγματι ήξεραν πώς να κατασκευάζουν αυτοκίνητα εκείνα τα χρόνια—επίσης ένιωθες πολύ ασφαλής με τους προφυλακτήρες φτιαγμένους από πραγματικό ατσάλι! Πολλοί στον δρόμο μας κοίταζαν γιατί η παλιά Dodge ξεχώριζε στην κυκλοφορία σαν μύγα μεσ’ το γάλα, ανάμεσα στις σύγχρονες Toyota Camrys, Honda Accords και Ford Tauruses. Ο Ντον μας είπε ότι μερικές φορές όταν σταματάει σε κάποιο φανάρι, άλλοι οδηγοί τον ρωτούν “What year is IT?”---και εκείνος τους απαντά “It’s 2000”! Στην αρχή κάναμε μια στάση σ’ ένα φωτοτυπικό κέντρο και περιμέναμε με τον Orjan κάτω από ένα δένδρο για όση ώρα ο Ντον έκανε τις φωτοτυπίες που ήθελε. Κάποια στιγμή βγήκε έξω για να μας δείξει «έναν αυθεντικό redneck του Kentucky» που είχε μόλις έρθει δίπλα μας και που δεν νοιάστηκε να παρκάρει το αυτοκίνητό του σωστά, αλλά απλώς το άφησε εκεί όπου είχε τύχει να σταματήσει! Μετά το φωτοτυπικό κέντρο και μια σύντομη στάση στο σπίτι του Dan Shane, επισκεφθήκαμε το “Great Escape”. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού γνώριζε βέβαια τον Ντον και μας σύστησε σαν «δύο Ευρωπαίους θαυμαστές των Ντίσνευ κόμικς»--ξέρετε οι Αμερικάνοι θαυμαστές των Ντίσνευ κόμικς είναι είδος εν ανεπαρκεία. Περάσαμε εκεί μια ώρα περίπου, περιδιαβαίνοντας το μαγαζί και βρήκαμε και τρεις κούτες με Ντίσνευ κόμικς από την Dell μέχρι την Gladstone. Ο Orjan αγόρασε μερικά τεύχη της Dell από την δεκαετία του ’50, λέγοντας ότι το καθένα κοστίζει λιγότερο απ’ ότι ένα “Kalle Anka” (κάτι σαν το αντίστοιχο «Μίκυ Μάους» της Σουηδίας) σήμερα… Μετά από μια ανεπιτυχή στάση σ’ ένα διπλανό φαρμακείο CVS προς άγραν καρτών, ανεβήκαμε πάλι στην Dodge και ζητήσαμε από τον Ντον να μας πάει στο σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε (έζησε εκεί μέχρι τα εννιά του χρόνια). Ήταν μια όμορφη γειτονιά στα προάστια του Louisville και παρκάραμε ακριβώς μπροστά στο σπίτι. Ο Ντον μας είπε ότι το μέρος έμοιαζε να μην έχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία 40 χρόνια, με μόνη αλλαγή ένα μικρό δέντρο που είχαν φυτέψει πρόσφατα. Ο Ντον μας έδειξε το παράθυρο του δωματίου του όπου είχε διαβάσει τα πρώτα του (ή μάλλον καλύτερα της αδελφής του) Ντίσνευ κόμικς και όπου είχε σχεδιάσει τα πρώτα του σκίτσα! Είχαμε μια ελπίδα ότι κάποιος θα έβγαινε από το σπίτι για να του μιλήσουμε, αλλά τίποτα. Ένας γείτονας δούλευε στον κήπο του και μιλούσε ταυτόχρονα στο κινητό του, και αφού βγάλαμε μερικές φωτογραφίες επιστρέψαμε πάλι στην Dodge και πήραμε το δρόμο για την επιστροφή. Ήταν νωρίς το απόγευμα, έκανε αποπνικτική ζέστη, και κάποια στιγμή η Dodge μας έκανε να τρομάξουμε λιγάκι καθώς άρχισε να υπερθερμένεται. Ευτυχώς, αφού προσπεράσαμε 3-4 διακλαδώσεις με μεγάλη κυκλοφορία, η μηχανή δροσίστηκε αρκετά και η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει σε ανεκτά επίπεδα... Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι του Ντον ξαποστάσαμε για λίγα λεπτά στο καθιστικό και του ζητήσαμε να μας δείξει τις ιστορίες που σχεδίασε στα παιδικά του χρόνια! Νομίσαμε ότι θα μας έφερνε 4-5 τετραδιάκια, αλλά επέστρεψε κουβαλώντας μια τεράστια κούτα, που ήταν γεμάτη με παλιά ημερολόγια και λογιστικά τετράδια που έφερνε στο σπίτι από τη δουλειά ο πατέρας του Ντον. Αρχίσαμε να ξεφυλλίζουμε εκείνα αρχαία ευρήματα και βλέπαμε μπροστά μας αυτές που κάλλιστα μπορούσαν να είναι οι πρώτες εικονογραφημένες ιστορίες που ζωγράφισε ο Ντον στο Νηπιαγωγείο! Η ιστορία είχε μέχρι και «διαλείμματα» για τηλεοπτικές διαφημίσεις, όπως ακριβώς τα έβλεπε ο Ντον στην τηλεόραση. Μερικές από τις ιστορίες του όπου χρησιμοποιούσε stick figures θα μπορούσε κάποιος να τις χαρακτηρίσει προπλάσματα μετέπειτα ιστοριών με τα Παπιά (όπως π.χ. το “Ταξίδι στο Κέντρο της Γης»). Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες του ήταν αντίτυπα ιστοριών του Μπαρκς όπου χρησιμοποιούσε ανθρώπους για να σχεδιάσει ξανά «Το Μυστικό του Παλιού Πύργου» και την αγαπημένη του ιστορία «Η Χρυσή Περικεφαλαία». Ανακαλύψαμε επίσης κι ένα σχέδιο που θα μπορούσε να είναι η πρώτη πάπια που σχεδίασε ποτέ ο Ντον, αν και ο ίδιος έχει πολλές αμφιβολίες αν πρόκειται πράγματι για παπί! Εκείνο το απόγευμα είδαμε και το μπαούλο με όλα τα υπάρχοντά του που έφερε ο παππούς του Ντον όταν μετανάστευσε από την Ιταλία στις ΗΠΑ, καθώς επίσης και το ψηφιδωτό με το brand-name της επιχείρησης τοποθέτησης πλακακίων του παππού του και του πατέρα του. Περάσαμε το υπόλοιπο κομμάτι του απογεύματος στο στούντιο του Ντον. Μας άφησε εκεί μόνους για καμιά ώρα κι εκείνος επιδόθηκε σε “e-Bay hunting” στο καθιστικό. Βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες από κάθε πιθανή γωνία του δωματίου (η αγαπημένη μου είναι αυτή που προσποιούμαι ότι σχεδιάζω στο drawing board του Ντον, με μια λιθογραφία από την διάσημη ελαιογραφία του Μπαρκς “McDuck of Duckburg” για φόντο), ψαχουλέψαμε στις στοίβες από ξένα Ντίσνευ κόμικς που μας προσέφερε δωρεάν ο Ντον και βρήκαμε να πάρουμε μερικά, μελετήσαμε τα αρχεία του όπου κρατούσε όλες τις ιστορίες του σε ασπρόμαυρα αντίτυπα (από τα πρώτα σκίτσα ως τα τελειωμένα με μελάνι καρέ, όπως τα έστελνε στον εκδότη του), και διαβάσαμε την ακόμα αδημοσίευτη τότε ιστορία “The Three Caballeros” (ο Orjan την διάβασε ολόκληρη, εγώ είχα χρόνο να δω μόνο την μισή και την υπόλοιπη την διάβασα μετά όταν δημοσιεύτηκε). Μετά κατεβήκαμε στο καθιστικό όπου ο Ντον μας πληροφόρησε ότι ήταν ώρα για δείπνο! Αφού κουβεντιάσαμε αν έπρεπε να καθίσουμε έξω γιατί είχε πολλή ζέστη και υγρασία, αποφασίσαμε να επαναλάβουμε το χτεσινό σκηνικό: την μεγαλύτερη, δυτική βεράντα. Αυτή τη φορά το μενού περιείχε καπνιστό κοτόπουλο, κουμπάκι, σαλάτα, και παγωμένη μπύρα (ο Orjan προτίμησε να πιεί νερό γιατί είχε υποφέρει το προηγούμενο βράδυ με τον συνδυασμό της ζέστης και του σπιτίσιου κρασιού του Ντον!). Εγώ μπορεί να ίδρωσα, αλλά δεν έκανα βήμα πίσω! Περάσαμε θυμάμαι ένα πολύ ευχάριστο βραδάκι με τους Ρόσα, συζητώντας οικονομία, πολιτική, ταξίδια και…πουλιά! Μετά το δείπνο κάναμε μια τελευταία επίσκεψη στο στούντιο του Ντον. Ο Ντον δεν σταμάτησε να μας ενθουσιάζει και να μας εκπλήσσει βγάζοντας σαν ταχυδακτυλουργός διάφορα «μαγικά»: το τελευταίο ήταν μάλλον και το καλύτερο, τα πρωτότυπα σχέδια από πολλά εξώφυλλα που είχε κάνει για διάφορους εκδότες, κάποια από τα οποία είπε ότι δεν θα τα αποχωρισθεί ποτέ. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα για το φινάλε μιας δεύτερης γεμάτης καταπληκτικής ημέρας! Είχαμε αποφασίσει το προηγούμενο βράδυ να αναχωρήσουμε νωρίς, υπολογίζοντας ότι θα μας έπαιρνε ένα 12ωρο ως το Binghamton. Έτσι, αυτή τη φορά αποδεχτήκαμε με χαρά την ευγενική προσφορά της γυναίκας του Ντον, Ανν, να μας ετοιμάσει για πρωινό τις πιο γευστικές τηγανίτες του Κεντάκι! (Κάτι που αποτέλεσε άλλη μια πρώτη γεύση για τον Orjan, ανάμεσα στις πολλές κατά την διάρκεια της επίσκεψής του). Πάντως ο Κύρος (ο παπαγάλος του Ντον) ήταν εκεί για να μας βοηθήσει με τις τηγανίτες, αν υπήρχε ανάγκη! Μετά το πρωινό ήρθε η ώρα για τους αναπόφευκτους αποχαιρετισμούς. Ευχαριστήσαμε τους Ρόσα για την υπέροχη φιλοξενία τους, που μας κοίμισαν και μας τάισαν, και που μοιράστηκαν την ζωή τους με μας για δύο γεμάτες ημέρες. Εγώ τους προσκάλεσα να με επισκεφθούν στην Θεσσαλονίκη (και το κάνανε λίγα χρόνια μετά). Καθώς οδηγούσαμε στο driveway, ξέραμε ότι οι πιθανότητες να επαναλάβουμε το ταξίδι σύντομα (ή ξανά στο μέλλον) ήταν αρκετά χαμηλές. Παρ’ όλα αυτά νιώθαμε ότι αυτές οι δύο ημέρες ήταν κάτι που θα κρατούσαμε σαν καλά φυλαγμένο θησαυρό για την υπόλοιπη ζωή μας... Ο γυρισμός δεν είχε τον ενθουσιασμό του ερχομού. Προσπαθήσαμε να βάλουμε σε μια τάξη τις σκέψεις μας και τις εικόνες των περασμένων ημερών και κουβεντιάσαμε για όλα όσα είδαμε και ακούσαμε. Κάναμε μια στάση για μεσημεριανό κοντά στην Erie, Πενσυλβάνια, και φτάσαμε στο Binghamton γύρω στις 9¨00 το βράδυ. Ήταν το τέλος τεσσάρων υπέροχων ημερών.... ΤΕΛΟΣ! Να ευχαριστήσω θερμά όσους με παρακολούθησαν κι ελπίζω να είχαν ενα ευχάριστο διάλειμμα! Στο μέλλον ο Ντον θα επανέλθει στις σελίδες μας με τις "περιπέτειές" του απο την επισκεψή του στη Θεσσαλονικη το 2004 όταν τον φιλοξένησα στο σπίτι που έμενα τότε. Πριν από αυτή την αφήγηση όμως σας υπόσχομαι στο άμεσο μέλλον ενα "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΟΜΙΞΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ", αλλά και την αναβάπτισή μου στα κόμικς ως ενήλικας, ένα χρονικό που θα μας πάει από τον Προβατά-Σερρών ως την Αμερική και την Ιταλία!
  3. laz33

    ASTERIX

    Διάβασα σήμερα το νέο άλμπουμ "Ο Αστερίξ και ο Υπεριταλικός" (κυκλοφορεί κανονικά στην Θεσσαλονίκη, σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα). Δεν θα ξαναγράψω την άποψή μου για το σενάριο, μιας και το έκανα τον Δεκέμβρη που το είχα διαβάσει στην αγγλική έκδοση Πιο πολύ ευχαριστιέται το μάτι. Ωραίο σκίτσο με έντονα χρώματα, που αναδεικνύονται απ΄το φορμάτ της έκδοσης. Η έκδοση είναι στα πρότυπα των τελευταίων Λούκυ Λουκ, δηλαδή λίγο μεγαλύτερη σε μέγεθος απ΄τις προηγούμενες, με γυαλιστερό εξώφυλλο και χοντρές γυαλιστερές σελίδες μέσα Σεναριακά είπαμε. Πολύ μέτριο. Υποδεέστερο απ΄τον Πάπυρο, σχεδόν στο επίπεδο των Πίκτων. Περιμένω περισσότερα απ΄τον Ferri την επόμενη φορά * Ένα λαθάκι παρατήρησα στην κατά τ΄άλλα όμορφη έκδοση της ΜΑΜΟΥΘ. Στη σελίδα 31 έχουν βάλει το ίδιο κείμενο σε 2 μπαλονάκια. Στο 2ο καρέ ο Αστερίξ έπρεπε κανονικά να λέει "Οι φάπες είναι ενάντια στους κανονισμούς, το ξέρεις αυτό".
  4. leonidio

    VENOΜ - ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

    Τιμή καταλόγου: 14,90 Δεύτερη εκδοτική παρουσία του διάσημου εχθρού του Spider-Man στη χώρα μας μετά από εκείνη του Οξέος προ εξαμήνου. Σε αντίθεση με εκείνη την έκδοση, αυτή έχει ως βασικό πρωταγωνιστή. τον αυθεντικό Venom, τον Eddie Broc και αφηγείται την ιστορία του πώς ο απογοητευμένος, διψασμένος για αναγνώριση και κοινωνικά αδέξιος και τελικά στα όρια του κοινωνικώς αποδεκτού δημοσιογράφος έγινε υποχείριο της εξωγήινης οντότητας και δημιούργησαν έτσι τον Venom. Ουσιαστικά το κόμικ αφηγείται κάποια από τα γεγονότα που είχαν διαδραματιστεί στα τεύχη του Σπάιντερ Μαν της δεκαετίας του 1980 (πολλές από αυτές τις ιστορίες είχαν δημοσιευτεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καμπανά), αλλά αυτή τη φορά από τη σκοπιά του Broc. Ενδιαφέρουσα η σεναριακή προσέγγιση, σίγουρα διαφωτίζει και προσπαθεί να εξανθρωπίσει τον (αντι)ήρωα, αλλά δεν είναι και κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει σε διάφορες παραλλαγές. Εντυπωσιακό, κατά τη γνώμη μου το σχέδιο του Medina, αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών, με ιδιαίτερη έμφαση στο βλέμμα τους, αν και κάπου το παρακάνει με κίνδυνο να πέσει στα όρια της καρικατούρας, Σε γενικές γραμμές πάντως, εξυπηρετεί και προάγει την ιστορία σε μεγάλο βαθμό. Η έκδοση της Anubis, όπως πάντα εξαιρετική. Θεωρώ ότι οι οπαδοί των υπερηρωικών κόμικ αξίζει να το αποκτήσουν. Είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία και απολύτως διαφορετική προσέγγιση από εκείνη του Οξέος.
  5. φλοκ

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Πάντα έρχεται εκείνη η ώρα που οι άξιοι με κάποιο τρόπο ανταμείβονται. Και εσύ τ αξίζεις πραγματικά για την πολύ μεγάλη και σταθερή προσφορά σου εδώ και καιρό !! Πολλά συγχαρητήρια κι από μένα και συνέχισε έτσι . Επίσης πολλά συγχαρητήρια στον GCF (σταθερή αξία στο χρόνο) και σε όλα τα παιδιά που βρέθηκαν στη λίστα της "τιμής" Είστε όλοι σας πολύ άξιοι !!!
  6. leonidio

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Συγχαρητήρια, Αλέξανδρε! Είσαι απόλυτα δίκαια ο φετινός ΜΟΥ και χαίρομαι πάρα πολύ, που πήρες το βραβείο, που κατά τη γνώμη μου, άδικα σου στέρησα εγώ πέρυσι. Η προσφορά σου αυτόν το χρόνο ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή και σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Πολλά συγχαρητήρια και σε όλα τα παιδιά που ήταν στη λίστα, αλλά και σε όλα τα μέλη του φόρουμ που με τη συμμετοχή τους μας προσφέρουν τόσο υπέροχες στιγμές.
  7. Kabuki

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Ό,τι και να πω θα ναι λίγο! Από τα πιο δημιουργικά άτομα εδω μέσα, με φοβερή προσφορά στο GC (και έξω αλλά και στο κέντρο ελέγχου) , που είσαι τόσο "εδώ" μέσα στο φόρουμ, που είναι σαν να μην πηγες ποτε στην Ελβετία Αξιότατος ΜΟΥ! Ειθε να συνεχίσεις με το ίδιο μεράκι εδω μέσα για πολλά πολλά χρόνια! Συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους συμμετέχοντες για τη συνεισφορά σας στο GC!
  8. Συγχαρητηρια Αλεξανδρε!!!! Συγχαρητηρια σε ολα τα παιδια που ηταν στην λιστα!!
  9. To πρώτο άλμπουμ από την Graphitti Designs, που έδεσε σε σκληρόδετους δερμάτινους τόμους τα τευχάκια της epic, κυκλοφορώντας 1500 κομμάτια από τον καθένα υπογεγραμμένα από τον Μάστερ. Τα πρώτα 3 εξαιρετικά δυσεύρετα, το πρώτο ακόμα περισσότερο. Μου ήρθε χθες. Αν με βλέπατε χθες θα καταλαβαίνατε τι σημαίνει παιδάκι τα χριστούγεννα.
  10. Dr Paingiver

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Αλέξανδρε τα συγχαρητήριά μου. Άξιζες την επιβράβευση. Τα συγχαρητήριά μου και σε όλους όσους ήταν στην λίστα με τους υποψηφίους. Εσείς όλοι είσαστε το GC.
  11. GeoTrou

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Αλέξανδρε, πολλά πολλά συγχαρητήρια κι από εμένα φίλε.
  12. DaDiRa

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Συγχαρητήρια, Άλεξ! Πραγματικά ακούραστος, δίνεις ρυθμό μέσα και έξω από το ΚΕ και σ' ευχαριστούμε γι' αυτό. Είσαι παράδειγμα προς μίμηση για την όρεξη που έχεις και τη δουλειά που ρίχνεις.
  13. Kabuki

    12 ΧΡΟΝΙΑ GreekComics !!!

    Χρόνια πολλά στο πιο τέλειο κομικσοφόρουμ έβερ! Να τα χιλάσουμε!!!!!!!!
  14. Ion

    12 ΧΡΟΝΙΑ GreekComics !!!

    Με έφαγαν τα εξωτερικά και τα νησιά και χάνω τα καλύτερα πάρτι. Ακόμα κι από μακριά, όμως, χαίρομαι που αυτη η υπέροχη παρέα στην οποία "χώθηκα" πριν 11,5 χρόνια (ναι, έχασα μισό χρόνο διασκέδασης) συνεχίζει δυναμικά, και ξέρω ότι τους περισσότερους εδώ μέσα τους θεωρώ φίλους. Χρόνια πολλά στην κομιξοπαρεα μας, η οποία εύχομαι να είναι πάντα χαρούμενη και δημιουργική! Όσο για μένα, αν και αυτά τα γενέθλια θα τα χάσω, σκέφτομαι οτι τουλάχιστον στα επόμενα θα είμαι μαζί σας (άλλωστε ως Ion13 ξεκίνησα, πώς θα μπορούσα να χάσω τα 13α γενέθλια; ).
  15. imacmaria

    12 ΧΡΟΝΙΑ GreekComics !!!

    Αφήνω αυτά εδώ.... Χρόνια μας πολλά και καλαααααα!!!
  16. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ: ΜΙΚΥΜΑΗΔΕΣ

    Εδώ είμαι πάλι και σας υποσχέθηκα ένα οδοιπορικό στο χρόνο... Δεν μπορώ να τα γράψω όλα μονορούφι, οπότε θα με υποστείτε σε συνέχειες. Σχολιάστε ελέυθερα! ΜΕΡΟΣ Α’: Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ Είχα τρεις μεγάλες αγάπες στη μαγική ηλικία των 6-12 χρονώ όταν μεγάλωνα σ’ ένα χωριό των Σερρών: το παιχνίδι, το σινεμά και τα κόμικς. Αυτά μου τα χρόνια συνέπεσαν με τα χρόνια της Χούντας (1967-1973)! Δεν θυμάμαι ποιό ήταν το πρώτο κόμικ που διάβασα, αλλά είχα αρχίσει να διαβάζω πολύ μικρός πριν ακόμη πάω στο σχολείο, χάρη στην υπομονή της μάνας μου και στην δική μου έφεση. Έτσι, πριν ακόμη πάω στην Α’ Δημοτικού στον Προβατά-Σερρών το 1967, είχε ανοίξει η όρεξη μου για διάβασμα, και το διάβασμα χρειάζεται το ανάλογο τυπωμένο υλικό. Θυμάμαι που μερικές φορές πήγαινα στο καφενείο του Γιαλαμά όπου σύχναζε ο συχωρεμένος ο παππούς μου Αρχοντής για να του ζητήσω χαρτζηλίκι για σινεμά ή για περιοδικά-κόμικς και εκείνος και οι φίλοι του μ’ έβαζαν να διαβάζω την εφημερίδα («ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ») και θάμαζαν που μπορούσα να διαβάζω τόσο μικρός. Ήταν ένας στην παρέα του παππού μου θυμάμαι, που αργότερα μου έκανε ερωτήσεις από την Ιστορία, Γεωγραφία, την Αριθμητική, και μου έδινε ένα δίδραχμο αν απαντούσα σωστά. Ακόμη θυμάμαι την ερώτηση «Ποιοί ήταν οι 7 Σοφοί της Αρχαίας Ελλάδος»! Και άρχιζα εγώ: «Σόλων ο Αθηναίος, Θαλής ο Μιλήσιος, Βίας ο Πριηνεύς, Περίανδρος ο Κορίνθιος....», και πάει λέγοντας. Τα πρώτα μου κόμικς τα αγόρασα από τον γέρο-Αγγελόπουλο (τότε όλα τα κόμικς αποκαλούνταν «Μικυμάηδες» ή «Μικμαάκια»), ο οποίος έμενε με την γριά του σ’ ένα δωματιάκι λίγο πριν το ζαχαροπλαστείο του Νιόνιου που έβλεπε στον κεντρικό δρόμο του χωριού. ‘Ηταν κάτι σαν περίπτερο-σε-σπίτι. Θυμάμαι που η γριά του κρεμούσε με μανταλάκια τα περιοδικά δίπλα σ’ ένα παραθυράκι, το άνοιγε και σου έδινε τι ζητούσες. Θυμάμαι ακόμη τον παππού Αγγελόπουλο αιωνίως ξαπλωμένο στο κρεβάτι στο βάθος του σκοτεινού δωματίου. Το δρομάκι όπου βρίσκονταν το πρωτότυπο αυτό «περίπτερο» ήταν στην διαδρομή που ακολουθούσα από το σπίτι μου στα «Παντσαίικα» ως την πλατεία του χωριού και πίσω, κι έτσι δεν παρέλειπα να σταματώ μπροστά στα πολύχρωμα περιοδικά που χόρευαν κρεμασμένα στα ξύλινα μανταλάκια και με προκαλούσαν να τα αγοράσω και να βυθιστώ στους μαγικούς κόσμους που πρόσφεραν. Οι γονείς μου, όπως οι περισσότεροι γονείς, δεν καλόβλεπαν τους Μικυμάηδες, αλλά και ποτέ δεν μ’ απαγόρεψαν από το να τα αγοράζω ή να τα διαβάζω. Εξάλλου ήμουν άριστος στο σχολείο και αυτό ήταν το καλό μου χαρτί. Για εκείνους «χρήσιμα» ήταν μόνο τα σχολικά βιβλία, αποδεκτός τρόπος ψυχαγωγίας η παιδική λογοτεχνία (με πρώτο τον Ιούλιο Βερν) και τα κόμικς ήταν «Μικυμάηδες», χωρίς καμμιά αξία, κυριολεκτικά για κωλοσφούγγι! Κι επειδή έτσι τα έβλεπαν, η συλλογή μου είχε στο τέλος την θλιβερή κατάληξη για την οποία θα γράψω (αν βρω το κουράγιο) σε ειδική ανάρτηση. Όπως το χρήμα κινείται και αλλάζει χέρια με μια κάποια ταχύτητα, έτσι και τα κόμικς που αγοράζαμε άλλαζαν χέρια ανάμεσα στους πρόθυμους αναγνώστες προς μεγιστοποίηση της αναγνωστικής ευχαρίστησης. Με πενιχρό χαρτζιλίκι και μη μπορώντας να αγοράσουμε όσα κόμικς θα θέλαμε, η ανταλλαγή ήταν ο καλύτερος τρόπος για μια «αέναη» πρόσβαση σε καινούριο υλικό. Στο χωριό γνωριζόμασταν αυτοί που διαβάζαμε κόμικς, οπότε θυμάμαι πολύ καλά τις επισκέψεις στις αποθήκες (γιατί εκεί τα φυλάγαμε, όχι μέσα στο σπίτι) του Μπαιλγκάμη, του Λιόγκα, του Σπαθάρα, και του γείτονά μου του Αργύρα. Η ανταλλαγή γινόταν είτε με επιστροφή, είτε με μόνινη παρακράτηση των ανταλλαχθέντων, ανάλογα με την συμφωνία. Τα κόμικς μου τα φύλαγα μέσα σε χάρτινες κούτες και ότι έπεφτε στα χέρια μου το πρόσεχα σαν τα μάτια μου. Παρότι αντάλλασα πολλά για να μπορώ να διαβάζω περισσότερα, υπήρχαν αρκετά τεύχη του ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ που δεν τα αποχωρίστηκα ποτέ, μέχρι την αποφράδα εκείνη μέρα όταν είχα ήδη μπει οικότροφος στο Κολέγιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη κι έμεναν μόνα τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα στις Νερώνειες ορέξεις της μάνας μου. Χρόνια μετά μπορεί να μη θυμόμουν τα ακριβή νούμερα των τευχών αυτών, αλλά θυμόμουν ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ τις ιστορίες που περιείχαν: τον Ντόναλντ Ρομπέν των Δασών, τις Φακές της Βαβυλωνίας, την Τυχερή Ατυχία, την Πεταλούδα του Κολόμβου, στη Ζούγκλα των Τροπικών (Μπαλαμπού!), τον Ήρωα της Δύσης, τον Βασιλιά του Χρυσού Ποταμού, τις Σάλπιγγες της Ιεριχούς, τον Πόλεμο των Σκιών, στις Πηγές των Μογγόλων, το Πρώτο Χρυσό Δολάριο, τον Κυβερνήτη των Πάντων, το Σώστε την Λιμνούπολη, το Μετά από 5.000 Χρόνια, τον Κολοσσό του Νείλου, το Περιπέτεια στην Κρήτη, τον Γλυκό Χειμώνα, τον Τρωικό Πόλεμο, την Οδύσσεια του Ντόναλντ, και άλλα. Η μια καλύτερη από την άλλη! Ήταν οι πρώτες ιστορίες που έψαξα να βρω όταν αναβαπτίσθηκα στη δεκαετία του ’90 που θα τα διαβάσετε μετά. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
  17. dionik

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Αλέξανδρε! Πολλά για όλα όσα προσφέρεις στο φόρουμ! Και φυσικά το ίδιο ισχύει και για όλα τα παιδιά!
  18. archon

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά! Λίγο περισσότερα στον νικητή! ΠΑΝΑΞΙΟΣ!!!
  19. Γάντζος

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    Συγχαρητήρια Θρηνωδε!! Σαρωτικός
  20. leonidio

    ASTERIX

    @laz33 Συμφωνώ απολύτως με όσα γράφεις για το άλμπουμ και από πλευράς περιεχομένου και από πλευράς έκδοσης Ορίστε και το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο Προστέθηκαν στο πινακάκι της παρουσίασης.
  21. apetoussis82

    Member of the Year 2017-2018 Τόπικ συγχαρητηρίων!

    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΦΙΛΤΑΤΕ ΘΡΗΝΩΔΕ!!! ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ!!! Κι από χρόνου!!!
  22. germanicus

    12 ΧΡΟΝΙΑ GreekComics !!!

    @Valtasar όπως καταλαβαίνεις, αγόρασε. Δεν θα φτάσουν. Όχι με την έννοια της ποσότητας. Δεν θα φτάσουν με την έννοια της μεταφοράς
  23. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α': ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ, 31 ΜΑΙΟΥ, 2000 Μετά από μια πολλή κουραστική πρώτη μέρα συνεχούς οδήγησης, ξυπνήσαμε στις 8¨00 πμ και φάγαμε πρωινό. Ο καιρός ήταν ζεστός, υγρός και πνιγηρός και η πρόγνωση για τις επόμενες δυό μέρες ήταν η ίδια, με την θερμοκρασία στους 33 C. Όταν επιστρέψαμε στο δωμάτιο του μοτέλ τηλεφωνήσαμε στον Ντον, τον ενημερώσαμε για την ακριβή μας τοποθεσία και του είπαμε ότι θα ήμασταν στο σπίτι του περίπου σε μια ώρα. Μερικές μέρες νωρίτερα ο Ντον μου είχε στείλει με φαξ ένα «χάρτη» σχεδιασμένο από τον ίδιο (ο ίδιος ο χάρτης συλλεκτικό κομμάτι!), και αποδείχτηκε παιχνιδάκι να βρούμε τον προορισμό μας. Αφού αφήσαμε τον interstate 71, οδηγήσαμε μερικά μίλια περνώντας μια πανοραμική θέα, ένα ρυάκι, ένα ράντσο αλόγων, και μια δεξιά στροφή μας έφερε στην οδό Dawson Hill. Ένα «μνημείο» πριν φτάσουμε στο σπίτι του Ντον ήταν το κατάστημα επισκευής χορτοκοπτικών μηχανών του Ferg, με τον Ferg ακριβώς όπως τον είχε σχεδιάσει σε καρικατούρα ο Ντον στον χάρτη (με μεγάλα κυμματίζοντα αυτιά!). Άλλο ένα ρυάκι, άλλη μια στροφή, και...φτάσαμε. Η κεντρική πύλη ήταν ανοιχτή και στρίψαμε στον μακρύ ιδιωτικό δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι του Ντον. Σταματήσαμε το αυτοκίνητο και βγήκαμε έξω. Λίγο μετά ο Ντον ήρθε να μας προυπαντήσει και μας πρόσφερε από ένα ποτήρι δροσερό ginger-ale. Φορούσε σορτς κι ένα μπλουζάκι που έγραφε επάνω «Rosa», από ένα ομώνυμο εστιατόριο στην Ιταλία. Μας άφησε για λίγο και πήγε με τα πόδια να κλείσει την πύλη για να μπορέσει ν’ αφήσει τα τρία σκυλιά του basset hounds να τρέχουν ελεύθερα στο κτήμα του. Όταν επέστρεψε μας γνώρισε στα τρία basset hounds του: την Χλόη, την Νταίζη και την Σούκι. Ο πρώτος κανόνας που έπρεπε να μάθουμε ήταν ο ακόλουθος: μπορούσαμε να χαιδέψουμε την Χλόη και την Σούκι όποτε θέλαμε, αλλά την Νταίζη μπορούσαμε να την χαιδέψουμε μόνο εν τη απουσία των άλλων δύο! Τυχόν απροσεξία επί του θέματος θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία της Χλόης και της Σούκι στα νύχια της Νταίζη! Αρχικά είχαμε μια σύντομη ξενάγηση του σπιτιού (ξύλινο σε στυλ ρουστίκ) και του περιβάλλοντος χώρου. Το κτήμα του Ντον έχει έκταση 10 εκτάρια γης, με το σπίτι στο κέντρο περίπου της ιδιοκτησίας. Υπάρχει μια τεράστια έκταση με γρασίδι βορειοδυτικά του σπιτιού με μια μικρή λιμνούλα στην άκρη. Ένα λιβάδι κυριαρχεί ανατολικά του σπιτιού με έναν μικρό αχυρώνα και έναν κήπο. Δυτικά, νοτιοδυτικά και βορειοανατολικά υπάρχει μια δασώδης έκταση που τελειώνει σ’ ένα χωράφι στο τέρμα της νοτιοδυτικής πλευράς. Αφού πήραμε μια πρώτη γεύση όλου του κτήματος συνειδητοποιήσαμε πλήρως τι εννοούσε ο Ντον όταν μου έγραφε ότι χρειάζεται τόσο πολύ χρόνο για να κουρεύει το γρασίδι! Αμέσως μετά συναντήσαμε τον Κύρο, το cockatoo του Ντον! Ο Κύρος άρχισε να ξεφωνίζει (και εννοώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να ξεφωνίζει, μας πήρε τα’ αυτιά!) μόλις αντιλήφθηκε ότι υπήρχαν επισκέπτες στο σπίτι, θέλοντας να βγει από το κλουβί του για χάδια! Έπρεπε όμως να δείξει υπομονή για αργότερα… Αφού ξαποστάσαμε λιγάκι και με ένα δροσερό ποτήρι ginger-ale στο χέρι επισκεφθήκαμε το “Expo Center”, τον μικρό αχυρώνα όπου ο παλιός ιδιοκτήτης του σπιτιού φυλούσε τη συλλογή του από αυτοκίνητα! Για να συνεχίσει την παράδοση, ο Ντον φυλάει εκεί την ΔΙΚΗ του «συλλογή» από παλιά αυτοκίνητα: τη «διάσημη» Dodge 1948 (που την είχα δει για πρώτη φορά σε σκίτσο σε μια ιστορία του Captain Kentucky, όταν ο Ντον δούλευε ακόμη με δικούς του χαρακτήρες), και που ΑΚΟΜΗ χρησιμοποιεί (αν και όχι τόσο συχνά), και μια Nash Lafayette 1938. Ο Ντον μας υποσχέθηκε ότι θα μας πήγαινε βόλτα με την Dodge την επόμενη μέρα! Επόμενη στάση στην περιήγηση ήταν ο κήπος που ήταν ακριβώς πίσω από τον αχυρώνα. Ο Ντον και η γυναίκα του Ann (που εκείνο το πρωινό έλειπε σ’ ένα επιμορφωτικό σεμινάριο για δασκάλους και θα επέστρεφε το απόγευμα) καλλιεργούν όλων των τύπων ζαρζαβατικά και ο Ντον μας έδειξε τα πράσινα κρεμμύδια που θα συντρόφευαν το δείπνο μας αργότερα. Αφού ακροπερπατήσαμε μέσα στον κήπο φτάσαμε στο λιβάδι που ήταν γεμάτο με αγριολούλουδα που είχε φυτέψει ο Ντον, ο οποίος με υπερηφάνεια μας έδειχνε με το όνομά του το καθένα από τα αγριολούλουδα που συναντούσαμε. Έκανε πολλή ζέστη, ο Ντον φορούσε ένα καπέλο για να αποφύγει τις αλογόμυγες, ενώ ο Orjan κι εγώ αποτολμήσαμε την πορεία ακάλυπτοι παρά την προσφορά του Ντον να βάλουμε κάτι στα κεφάλια μας. Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι κολυμπούσαμε στον ιδρώτα και ψάξαμε αμέσως για κάποιο δροσερό μέρος για να ξαποστάσουμε! Ποιο ήταν το πιο δροσερό δωμάτιο στο σπίτι; Μα και βέβαια η διάσημη...κρύπτη των κόμικς! Κατεβήκαμε κάποια σκαλοπάτια και μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο για το οποίο είχαμε διαβάσει τόσα πολλά πράγματα στο παρελθόν. Είναι ένα σχετικά μικρό δωμάτιο, ειδικά κλιματιζόμενο και καλυμμένο τρεις-τριγύρω στους τοίχους από κόμικς! Σειρές από μεταλλικά ράφια ήταν γεμάτες από χάρτινους φακέλους φίσκα από παλιά κόμικς, τακτοποιημένους όμορφα ανά τύπο κόμικ και ανά έτος. Το πρώτο που μας έδειξε ήταν η συλλογή του από «TV Guides”. O Ντον με ρώτησε αν ήθελα να μάθω τι έπαιζε η Αμερικάνικη τηλεόραση την νύχτα που γεννήθηκα...Είπα, «και βέβαια», και αφού τον είπα πότε γεννήθηκα (26 Οκτωβρίου, 1961), ο Ντον έβγαλε το σχετικό τεύχος του “TV Guide” και είδαμε το πρόγραμμα εκείνης της βραδυάς! Ανώφελο να σας πω βέβαια ότι θα μπορούσαμε να περάσουμε μέρες ολόκληρες εκεί μέσα, και όχι μόνο μερικές ώρες! Ζητήσαμε να μας δείξει κάποια Ντίσνευ κόμικς της Dell (εκδοτική εταιρία στις δεκαετίες του ’40 και ’50): εγώ ζήτησα να δω τα πρώτα τεύχη της σειράς Uncle Scrooge και ο Orjan τα πρώτα τεύχη της σειράς Walt Disney’s Comics and Stories. Ρώτησα τον Ντον αν θα σκεφτόταν ποτέ να πωλήσει την τόσο μεγάλη συλλογή του και μου απάντησε πως θα το έκανε μόνο σε κάποιον που θα ήθελε να αγοράσει όλα τα τεύχη από μια σειρά. Όταν του είπα ότι σαν οικονομολόγος θα τον συμβούλευα να τα πωλήσει ένα-ένα, μου απάντησε ότι γι΄αυτόν τα κόμικς έχουν κάτι παραπάνω από νομισματική αξία και ότι δεν θα ενδιαφερόταν να τα πωλήσει ένα-ένα λόγω του χρόνου που τον πήρε για να συμπληρώσει την κάθε σειρά. Όσο ήμασταν εκεί ζητήσαμε να δούμε και την δουλειά που έκανε πριν ασχοληθεί με Ντίσνευ κόμικς, την οποία φυλάει σε ένα ξεχωριστό φάκελο. Πριν ανεβούμε πάνω βγήκαμε πολλές φωτογραφίες κρατώντας στα χέρια μας διάφορα κόμικς—άλλωστε ποιό το νόημα αν δεν υπερηφανευόμασταν με τέτοιες φωτογραφίες σε άλλους κομιξόφιλους; --το ξέρουμε όλοι το ανέκδοτο με τον τύπο στο ερημονήσι μόνος με την Kim Basinger! Ήταν ήδη απόγευμα και όταν είχαμε χορτάσει την κρύπτη των κόμικς μας φάνηκε πως μια επίσκεψη στο studio του Ντον θα ‘ταν το κερασάκι στην τούρτα! Η πρόσβαση στο studio του Ντον είναι μέσω του garage και ανεβαίνοντας μια σειρά από σκαλοπάτια. Παραφερνάλια των παπιών καλύπτουν όλο τον χώρα, αρχίζοντας από τις σκάλες. Το δωμάτιο αυτό-καθεαυτό βρίθει από παραφερνάλια κάθε μεγέθους του Σκρουτζ και του Ντόναλντ. Οι γυάλινες προθήκες όπου φιλοξενείται όλη αυτή η πανσπερμία των παπιών είναι φισκαρισμένες πατόκορφα και η πολυχρωμία σε συναρπάζει. Υπάρχει ένα γραφείο απέναντι από την σκάλα και το drawing board του Ντον είναι στα αριστερά. Ένας καναπές, μια πολυθρόνα και μια γιγαντοοθόνη τηλεόρασης συμπληρώνουν την επίπλωση. Στο πάτωμα υπάρχουν στοίβες από κόμικς, αμερικάνικα αλλά και από άλλες χώρες με ανατυπώσεις ιστοριών του Ρόσα. Ο Ντον μας είπε να διαλέξουμε και να πάρουμε όσα τραβάει η όρεξή μας από τις στοίβες με διπλά και τριπλά αντίτυπα που συνήθως χαρίζει σε συνέδρια κόμικς (του κάναμε τη χάρη την επόμενη μέρα!). (Μια μικρή παρένθεση: Ένα όνειρο που έβλεπα τακτικά με είχε να βρίσκομαι σε μια αίθουσα γεμάτη με κόμικς που δεν είχα ματαδεί στη ζωή μου, περιτρυγιρισμένος από παραφερνάλια Ντίσνευ: μερικές φορές τα όνειρα βγαίνουν αληθινά!). Σε μεταλλικές αρχειοθήκες ο Ρόσα φυλάει αντίτυπα της δικής του αρχικής και τελειωμένης δουλειάς—είναι από τους λίγους που γράφει ΚΑΙ σχεδιάζει τις ιστορίες του. Κι εκεί που χαζεύαμε από δω κι από κει, δεν είχαμε ιδέα για την έκπληξη που μας περίμενε (λες και ότι είχαμε δει μέχρι τότε δεν ήταν εκπληκτικό). Πάνω στο γραφείο του ήταν οι σελίδες των αρχικών προσχεδίων με μολύβι της πιο ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ ιστορίας του! Η ιστορία αφορούσε άλλο ένα επεισόδιο από τον «Βίο και Πολιτεία» του Σκρουτζ πάνω στην οποία δούλευε ο Ρόσα για το Γαλλικό περιοδικό PICSOU. Η ιστορία λάμβανε χώρα στον Παναμά στις αρχές του 20ου αιώνα όταν κατασκευάζονταν η Διώρυγα του Παναμά με τον Σκρουτζ να συναντά (ξανά) τον Πρόεδρο Theodore Roosevelt. Ο Ντον μας είπε ότι ήθελε να τη διαβάσουμε όσο ήμασταν εκεί και να του πούμε τις εντυπώσεις μας! Μείναμε στο studio του Ντον κανένα δίωρο συζητώντας πολλά θέματα και ακούγοντας τον Ντον να μας περιγράφει ολόκληρη την διαδικασία της δημιουργίας μιας ιστορίας, από την αρχική ιδέα ως τα τελευταία μελανωμένα σχέδια. Εκείνες τις ώρες στο studio του Ρόσα είδαμε και πολλά αντίτυπα από δεκάδες σχέδια που είχε κάνει για τους θαυμαστές του στα τελευταία 10 χρόνια. Ένοιωσα πολύ ξεχωριστά που τα ζούσα όλα αυτά στο Sanctum Sanctorum της κατοικίας του Ντον Ρόσα. Μετά από όσα ειχαμε δει χρειαζόμασταν μια ανάσα για να επεξεργαστεί το μυαλό μας όλες τις εικόνες των περασμένων ωρών. Κατεβήκαμε στο καθιστικό (εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει η Ann) και καθήσαμε έξω στην μικρότερη βεράντα περιμένοντας να δούμε το ηλιοβασίλεμα πριν μετακινηθούμε στην μεγαλύτερη βεράντα στην δυτική πλευρά του σπιτιού για το δείπνο. Νωρίτερα ο Ντον μας είχε ρωτήσει να επιλέξουμε τι θέλαμε για βραδυνό και συμφωνήσαμε με τον Orjan να δοκιμάσουμε την κλασική Αμερικάνικη μπριζόλα! Όση ώρα απολαμβάναμε την δροσερή μας μπύρα σε ένα πολύ ζεστό απόγευμα, συζητούσαμε για διάφορα θέματα, πολλά από τα οποία δεν είχαν καμμία σχέση με τα κόμικς. Για παράδειγμα, ο Ντον μας έλεγε για τα διάφορα είδη ζώων και πουλιών που σύχναζαν στο κτήμα του και κάναμε και λίγο bird-watching. Μπορέσαμε να δούμε και μερικά humming-birds μια και το σπίτι του Ντον είναι περιτριγυρισμένο από ταίστρες για humming-birds. Ο Ντον μας σέρβιρε μπριζόλα στα κάρβουνα για δείπνο στην δυτική βεράντα καθώς έδυε ο ήλιος. Ο Orjan παραδέχτηκε ότι δεν ειχε φάει πιο παχειές μπριζόλες στη ζωή του και δοκίμασε για πρώτη φορά φρέσκα πράσινα κρεμμύδια! Φάγαμε αργά και τεμπέλικα απολαμβάνοντας το κάθε λεπτό της ξεχωριστής παρέας... Μετά το λουκούλειο δείπνο έπρεπε να κάνουμε κάτι για να κάψουμε τις θερμίδες που μόλις είχαμε κερδίσει! Είχε ήδη σκοτεινιάσει και εφοδιασμένοι με φακό ξεκινήσαμε για σαφάρι στο δάσος! Ο Ντον μας είχε πει ότι είχε δημιουργήσει ένα αναπτυγμένο σύστημα από μονοπάτια στην δασώδη περιοχή του κτήματός του και μας φάνηκε καλή η ιδέα να «εξερευνήσουμε» κάποια από αυτά. Σκεφτόμενοι ότι κάπως έτσι θα αισθανόταν και ο Ιντιάνα Τζόουνς εισχωρήσαμε στην «ζούγκλα» από ένα μονοπάτι στα δυτικά και συνεχίσαμε δια μέσω ενός δαιδαλώδους συστήματος μονοπατιών προς το χωράφι στη νοτιο-δυτική πλευρά του κτήματος μέχρις ότου να φτάσουμε στο driveway και μετά στο σπίτι. Κατά μήκος των μονοπατιών ο Ντον τοποθέτησε παγκάκια και κάναμε σύντομες στάσεις, προσέχοντας πάντα τις φοβερές τσουκνίδες που αποτελούν τον εχθρό #1 το Ντον και που προσπαθεί με κάθε μέσον να καταπολεμήσει! Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μας περίμενε η Ann για να μας κεράσει cheese-cake και αφού κουβεντιάσαμε για κανένα μισάωρο αποφασίσαμε ότι ήταν ώρα για ύπνο. Καθώς ξάπλωνα στο κρεβάτι του ξενώνα λίγο μετά κρατώντας στα χέρια μου την πιο πρόσφατη ιστορία του Ντον (ήμουν μάλλον ο ΤΡΙΤΟΣ άνθρωπος στον ΚΟΣΜΟ που τη διάβαζε μετά τον ίδιο και την Ann!) σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μια αλησμόνητη μέρα. Και λίγο αργότερα, πριν με πάρει ο ύπνος, κατέβηκα στο κάτω πάτωμα και έδωσα στον Orjan που περίμενε με αγωνία τις πρώτες 12 σελίδες της «Παναμέζικης» ιστορίας του «Βίου και Πολιτείας» του Θείου Σκρουτζ που μόλις είχα διαβάσει. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄)
  24. imacmaria

    12 ΧΡΟΝΙΑ GreekComics !!!

    Να σου πω.... Όσο περνάει η ώρα τόσο ψυχανεμιζομαι ότι η κρέμα μπορεί να μην αγγίξει ποτέ το παντεσπανι.. Και ότι το παντεσπανι μπορεί να μην αγγίξει ποτέ το τραπέζι της λεσχης.. Μπορεί ας πούμε να πάει ολοοοο.. Να, εδώ... Στην κοιλίτσα μου!!
Αυτός ο κατάλογος έχει οριστεί σε Αθήνα / GMT +03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?

    Sign Up
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.