Leaderboard

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί ....(σαν ροκ συγκρότημα) !!!!! Τα αξιαγάπητα παππούδια της εξαιρετικής αυτής ιστορίας (Ο Πιερό, ο Μιμίλ και ο Αντουάν, τρεις εβδομηντάρηδες παιδικοί φίλοι, ) είναι σίγουρα ολοζώντανα ,έτοιμα να μας χαρίσουν μέσα από τις περιπέτειές τους άφθονο γέλιο ,συγκίνηση και μπόλικη τροφή για σκέψη σχετικά με ζητήματα όπως το εργασιακό άγχος, ο καπιταλισμός , οι σχέσεις των γενεών. To στόρι : Η ιστορία ακολουθεί μια παρέα τριών ηλικιωμένων φίλων – συνταξιούχων, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν ποτέ τα ιδανικά τους, που έχουν ρίζες στον Μάη του '68. Η φυγή ενός από αυτούς με σκοπό την ερωτική και όχι μόνο εκδίκηση, ξεκινά ένα ξέφρενο road trip που αναστατώνει τις ζωές όλων. Εικαστικά το album στέκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο καθώς το σκίτσο του Paul Cauuet είναι πανέμορφο, "κινηματογραφικό" και δίνει τέλεια τα συναισθήματα και τις κωμικές εκφράσεις των προσώπων των ηρώων μας . Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει στο χρωματισμό από τον Cauuet με την συμμετοχή του Jérôme Maffré γεμίζοντας τα καρέ με ζωντάνια ,φως και αποδίδοντας εκπληκτικά τα τοπία της Γαλλικής υπαίθρου . Τέλος στο σενάριο ο Wilfrid Lupano δίνει ρέστα φτιάχνοντας μια πολύ δυνατή ευρωπαϊκή κοινωνική κωμωδία που συνδυάζει άψογα το χιούμορ με τη νοσταλγία και την κοινωνική κριτική. Καθόλου τυχαίο που το συγκεκριμένο κόμικ έχει πάρει από το 2014 που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα μια ντουζίνα βραβεία . Η έκδοση είναι στα γνωστά standard της " Μικρός Ήρως " με καλό χαρτί και ωραία χρώματα και σε πολύ καλή τιμή (6,60 αρχική) . Μπράβο στην εκδοτική που συνεχίζει να μας δίνει εξαιρετικές επιλογές της ΓαλλοΒελγικής σχολής και να μας συστήνει δημιουργούς της πέρα από τους συνήθεις . Είναι κατά την γνώμη μου μία must αγορά όχι μόνο για τους φίλους των BD αλλά για όλους όσους γουστάρουν τα καλά κόμικς . Μετά τις Απατηλές Ινδίες είναι το κόμικ που μου άρεσε περισσότερο από τις έως τώρα φετινές κυκλοφορίες . Περιμένω πως και πως την κυκλοφορία του δεύτερου album για να διαβάσω τη συνέχεια .

Δεν μπορώ να σκανάρω εξώφυλλο - οπισθόφυλλο του τελευταίου τόμου γιατί δεν χωράει στο σκάνερ μου αλλά θα ανεβάσω το τελευταίο καρέ του Peanuts που αποτελεί και έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό του Schulz :

R.I.P.

Έφυγε η Μάρω Κοντού, η τελεταία νομίζω πραγματικά μεγάλη κυρία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου (και όχι μόνο).

Τελευταία αποκτήματα....(Το βρήκα με τα πολλά το Undertaker!)

Απάντηση της εκδοτικής στο facebook, στα πόσα τεύχη θα ολοκληρωθεί ο Ποπάυ με την Καθημερινή. Καλησπέρα, δεν έχουμε οριστικό νούμερο. Ωστόσο θα συνεχίσει για όλο το 2026!

Τίτλος: ΚΛΑΣΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ: ΚΑΜΠΑΝΑΣ Σενάριο: Διάφοροι Σχέδιο: Διάφοροι Εκδοτική: ΚΑΜΠΑΝΑΣ Ημερομηνία έκδοσης: ~2003 Κατηγορία: Σειρά συναχόμενα Τύπος έκδοσης: Δίφυλλο Περιεχόμενο: Υπερηρωϊκό Μέγεθος: 17 Χ 24 Χρώμα: ΕΓΧΡ Ονομαστική τιμή: 3,80€ Το 2003 ή κάπου τον πρώτο καιρό της έλευσης του ευρώ, εμφανίστηκαν στα περίπτερα κάτι επονομαζόμενοι τόμοι με τίτλο Κλασικά Κόμικς. Στην ουσία ήταν δίφυλλα που περιείχαν λυτά τεύχη του Σπάϊντερμαν Καμπανά, μόνο όμως τα μεγάλα (έγχρωμα) νούμερα. Χωρίς καμία σειρά, ανακατεμένα μέσα τα τεύχη. Σε μερικούς από τους τόμους περιήχοντο και τεύχη της σειράς Captain America του Καμπανά, της Β΄περιόδου δηλαδή. Μιά σαφής προσπάθεια του εκδότη να προωθήσει το εναπομείναν στοκ που είχε. Κυκλοφόρησαν σίγουρα 16 τέτοιοι τόμοι, δεν ξέρω πόσοι ακριβώς βγήκαν συνολικά. Στην κατοχή μου έχω τους τόμους 1, 3, 4, 5, 6, 12, 13, 14, 15 και 16 Κλασικά Κόμικς Καμπανάς (Τόμοι ξεστοκαρίσματος).rar

Την ιδέα γι αυτό το θέμα την πήρα διαβάζοντας το Μίκυ Μάους 1668, το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου του 1998, δηλαδή πριν 28 χρόνια. Στη σελίδα 70 του περιοδικού υπήρχε η κλασική στήλη με τα «Αξιοπερίεργα». Μπήκα λοιπόν στον πειρασμό να ψάξω αν αυτά τα αξιοπερίεργα ισχύουν ακόμη ή έχουν καταρριφθεί. Ας δούμε πρώτα τι μου έδωσε το Gemini. 1. Χρήστες του Ιντερνετ Τότε: Το κείμενο αναφέρει ότι το 1993 οι χρήστες ήταν 3.000.000 και το 1998 ξεπέρασαν τα 120.000.000. Τα νούμερα αυτά είναι ιστορικά ακριβή για την εποχή εκείνη, καθώς το διαδίκτυο βρισκόταν στα πρώτα του βήματα και γνώριζε εκρηκτική άνοδο. Σήμερα (2026): Τα νούμερα αυτά πλέον μοιάζουν μικροσκοπικά. Οι χρήστες του διαδικτύου παγκοσμίως έχουν ξεπεράσει τα 5,5 δισεκατομμύρια (πάνω από το 68% του παγκόσμιου πληθυσμού). 2. Η συλλογή στυλό της Βίλμα Βάλμα Τουρπέινεν (Vilma Valma Turpeinen) Τότε: Η Φινλανδέζα συλλέκτρια αναφέρεται ότι είχε πάνω από 26.000 διαφορετικά στυλό. Σήμερα: Το παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη συλλογή στυλό ανήκει πλέον σε άλλον συλλέκτη (συγκεκριμένα στον Angelika Unverhau από τη Γερμανία, ο οποίος έχει συγκεντρώσει πάνω από 220.000 στυλό). Η συλλογή της Τουρπέινεν ήταν εντυπωσιακή για την εποχή της, αλλά έχει ξεπεραστεί κατά πολύ. 3. Η μεγαλύτερη λιμουζίνα στον κόσμο (The American Dream) Τότε: Η διάσημη λιμουζίνα που κατασκεύασε ο Τζέι Όρμπεργκ (Jay Ohrberg) είχε πράγματι μήκος 30,5 μέτρα (100 πόδια), διέθετε ελικοδρόμιο, πισίνα, τζακούζι και κρεβάτι νερού. Στη φωτογραφία αναφέρονται 24 τροχοί, αν και στην τελική της μορφή είχε 26. Σήμερα: Μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης όπου το όχημα είχε σχεδόν καταστραφεί και σκουριάσει, η λιμουζίνα αποκαταστάθηκε πλήρως και ανακαινίστηκε! Μάλιστα, κατά την ανακατασκευή της επεκτάθηκε ελάχιστα (στα 30,54 μέτρα) και πλέον διαθέτει 26 τροχούς. Εξακολουθεί να κατέχει επίσημα το Ρεκόρ Γκίνες ως το μακρύτερο αυτοκίνητο στον κόσμο και βρίσκεται στο μουσείο αυτοκινήτων Dezerland Park στο Ορλάντο της Φλόριντα, οπότε η ύπαρξή της ισχύει απόλυτα, έχοντας μάλιστα σωθεί από τη φθορά. Στη συνέχεια έκανα κι εγώ μία μικρή έρευνα: Όσον αφορά το πρώτο δεν εντόπισα ακριβώς τα ίδια νούμερα ανά έτος αλλά η λογική είναι αυτή. Επιβεβαίωσα ωστόσο το δεύτερο. (https://www.guinnessworldrecords.com/world-records/68621-largest-collection-of-pens-ball-point) Αλλά και το τρίτο (https://www.carandmotor.gr/nea/makrytero-aytokinito-ston-kosmo)

20oς κ τελευταίος τομος: Μεταφέρθηκαν στη βάση

Καιρό έχω να βάλω μαζικές αγορές και δεν θυμάμαι τι έχω βάλει και το όχι . Επομένως μερικά από τα αποκτήματα των τελευταίων μηνών : Green Arrow: year one , από τη σειρά DC compact edition. Με τον χαρακτήρα πέρα από την σειρά και κάποια animation δεν είχα κάποια ιδιαίτερη επαφή και εμπιστεύτηκα μια κριτική μιας ψυχής . Ενθουσιάστηκα και ήταν μια ωραία ιστορία σχετικά με τη δημιουργία του ήρωα . Με πολύ καλή ροή και δράση. Συστήνεται με κλειστά μάτια! Ορισμένα από τη σειρά Uncanny xmen της Gail Simone που τρέχει . Τε τεύχη 22-28 ήταν τα αποκτήματα αυτών των μηνών και μερικά τεύχη ενδεικτικά. Η ροή του τίτλου μου θυμίζει το γράψιμο του μεγάλου Claremont και μου βγάζει έντονα συναισθήματα . Που και που βουτάω στο σύμπαν του Spawn και πήρα το πρώτο τόμο του King Spawn να πάρω μια ιδέα που ξεκινά και αυτός ο τίτλος . Αγαπημένοι Thunderbolts(οι αρχικοί οι ορθόδοξοι!) Τεύχη 3,5 και πλέον από τα τεύχη 1-55 της αρχικής σειράς που ξεκίνησε πίσω στο 1997 και που προσωπικά κυνηγάω λείπουν τα 4,6. Άντε με το καλό να έρθουν και αυτά μπρος μου. Μπόνους ήταν αυτό το paperback με τα 6 τεύχη μιας ιστορίας που βγηκε στο 2004 με σύμπραξη Thunderbolts και Avengers! Absolute Batman vol 1: Το αποκτησα πριν ανακοινωθεί η μετάφραση του στα ελληνικά (άρα και δεν βρίσκω τον λόγο απόκτησης του πρώτου τόμου εκ νέου). Τι να σχολιάσει κανείς ; Φοβερή επανεκκίνηση του σκοτεινού ιππότη με εναλλακτική ιστορία . Δεν θα πω αλλά μιας και έχουν ειπωθεί και από άλλα μέλη εδώ στο φόρουμ . Η σύμπραξη των dc/marvel . Ότι έχουν βγαλει από αυτή τη συνεργασία τα έχω πάρει και ευτυχώς μέχρις στιγμής είναι από διασκεδαστικά έως πολύ καλά . To superman /spiderman σε εξώφυλλο του Mikel Janín Ενώ στη δεύτερη εικόνα (Spiderman/superman ) δια χειρός του αγαπημένου Huberto Ramos(παναθεμα το κινητό που έβγαλε τις μισές φωτό πλάγια από άποψη 🤣🤣) The infinity gauntlet: Το βρήκα μπρος μου σε τιμή χώμα και αποκτήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ! Ότι το x men : age of Apocalypse του 1995 το λατρεύω και είναι η αγαπημένη μου ιστορία των x men το έχω πει πολλές φορές . Έψαχνα να πάρω τα τεύχη των uncanny x men και x men που οδήγησαν σε αυτό το έπος και σε αυτόν τον τόνο υπάρχουν . Σε αυτό το σημείο να δώσω ένα μπράβο στα Elta που με τη "ταχύτητα παράδοσης " τους μου έδωσαν τη δυνατότητα να πάρω τα λεφτά μου πίσω από το Amazon de ,μιας και είχε αργήσει ένα μήνα να μου έρθει από την αρχική ημερομηνία παράδοσης και δεν είχε και tracking number , και έτσι μετά από δυόμισι μήνες από την ημερομηνία που ήταν να το παραλαβω ξαφνικά εμφανίστηκε!! Ωραία είναι αυτά όταν γίνονται μια στο τόσο . Ο πρώτος τόμος της αγαπημένης(πλέον) ψυχιάτρου που πήρα ως δώρο στη σύζυγο και το λατρέψαμε και οι δύο . Και φυσικά έτσι δεν θα μπορούσαμε να μη αποκτήσουμε τον δεύτερο τόμο !! Ακόμα δεν διαβάστηκε βέβαια (θα γίνει πολύ σύντομα ). Άντε ακόμα να βγει τρίτος τόμος . Τι κάνει ο δημιουργός ; Αργεί!!! 🤣🤣🤣 Αυτά τα λίγα. Καλή σας μέρα!

Τεύχος 2

Διαβάστηκε και από εμένα. Με το που ήρθε η παραγγελία δεν κρατήθηκα και το διάβασα αμέσως. Έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ καλογραμμένο slice of life κόμικ, με εξαιρετική ροή, με το κλασσικό γαλλικό χιούμορ, με τους πρωταγωνιστές να είναι ένας και ένας. Παρόλο που είχαμε περίπου 50+ σελίδες κόμικ, ένιωσα ότι έγιναν πολλά, χωρίς το κόμικ να είναι πυκνογραμμένο, ενώ υπήρχαν οι κατάλληλες σελίδες ώστε και να γίνει σωστό character development, να δώσει όση πληροφορία πρέπει για το παρελθόν των ηρώων και παράλληλα να αφήσει να χτιστεί και το απαραίτητο μυστήριο γύρω από αυτό. Σεναριακά θύμισε η αλήθεια είναι λίγο Ταναναρίβη, όχι μόνο στους πρωταγωνιστές που είναι μεγάλης ηλικίας, αλλά και σε κάποια σημεία στο σενάριο και την γενική δομή της υπόθεσης. Πρώτος τόμος αφήνει αρκετά πράγματα για την συνέχεια, ενώ υπάρχει και το απαραίτητο υπόβαθρο ανάγνωσης με διάφορα κοινωνικά έως ταξικά θέματα που ακουμπάει το κόμικ. Σχέδιο αρκετό καλό και τεριαστο με την όλη υπόθεση. Έχει αυτή την καθαρή και πιο "στρογγυλεμένη" γραμμή, ενώ και οι χρωματισμοί είναι πολύ όμορφοι. Μέχρι στιγμής συμφωνώ και εγώ με τον φίλο Φλοκ και νομίζω είναι το δεύτερο αγαπημένο μου μετά το Ινδίες. Must αγορά και για μένα από όλους

Το διάβασα κι εγώ πρόσφατα. Ενώ τέτοιες θεματολογίες (τύπου Ταναναρίβη) δεν είναι οι αγαπημένες μου, μού έκανε εντύπωση το πόσο εύκολα κι ευχάριστα κύλησε η ανάγνωση. Είναι καλογραμμένο, με πολύ καλή ροή, ενώ δεν λείπει κι ένα διακριτικό χιούμορ. Περιμένω κι εγώ τη συνέχεια να δω πως θα ολοκληρωθεί η ιστορία, οπότε προς ώρας δεν βάζω βαθμό. Μέχρι στιγμής πάντως αυτά που διάβασα είχαν ενδιαφέρον. Εικαστικά το βρήκα εξίσου καλό. Το σχέδιο είναι λεπτομερές και καρικατουρέ και ταιριάζει με το χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ. Η έκδοση πολύ καλή για την τιμή της. Να δώσω επίσης τα εύσημα σε μεταφραστή και επιμελητή. Ούτε ένα λάθος εντόπισα. Μετά το Undertaker, οι Παλιές Καραβάνες είναι η πιο ενδιαφέρουσα φετινή κυκλοφορία για μένα μέχρι στιγμής

Η Καθημερινή, την Κυριακή 19 Ιουλίου 2026, συνοδεύεται από δύο εκδόσεις αφιερωμένες στο έπος του Ομήρου. Οι δύο εκδόσεις αφιερωμένες στο έπος του Ομήρου, Ο κόσμος του Οδυσσέα και Ομήρου Οδύσσεια, κυκλοφορούν την Κυριακή 19 Ιουλίου με την Καθημερινή. https://www.kathimerini.gr/k/sunday-edition/564340282/o-kosmos-toy-odyssea-kai-omiroy-odysseia-tin-kyriaki-19-7-me-tin-kathimerini/

θα την πάρω, αλλά όχι για το κόμικ εσωτερικές σελίδες του κόμικ από εδώ το not my cup of tea είναι πολύ λίγο 3,3 στο goodreads (κατ'εμέ, οτιδήποτε κάτω από 4 είναι κατά 99% μόνο για τους φαν του κάθε είδους/συγγραφέα)

Πολλά μπράβο στην Καθημερινή! Μπορεί να μας έβγαλε την ψυχή, αλλά μας έδωσε την καλύτερη έκδοση (Fantagraphics γαρ) ενός από τα κορυφαία comics όλων των εποχών. Για εμάς που έχουμε και τη σειρά με όλα τα strips (καθημερινά και κυριακάτικά) είναι ένα τέλειο συμπλήρωμα ώστε να έχουμε τα κυριακάτικα έγχρωμα, όπως πρέπει, χωρίς να ματώσουμε οικονομικά. Αν, δε, αναλογιστούμε ότι έχει εκδώσει και τα άπαντα Μπαρκς, μιλάμε ότι μας έχει προσφέρει δύο comics που χτυπάνε Top 10 greatest όλων των εποχών (για favorite και best πάμε σε πιο υποκειμενικά κριτήρια). Μακάρι κάποια στιγμή να συνεχιστούν και τα άπαντα Σκάρπα.

Στο εξώφυλλο των Νέων υπάρχει διαφήμιση για το τεύχος 2 που κυκλοφορεί το Σάββατο.

Ωχ 18;;;;; Δηλαδή τώρα τέλος τα Μικυμάου;;;;;; Take me back!!!!!! Πέρα από την πλάκα, σας ευχαριστώ πολύ όλους! Φέτος δεν ήμουν τόσο ενεργός στο φόρουμ όσο θα ήθελα ενώ τις τελευταίες ημέρες είμαι στην Κρήτη και γι' αυτό ασχολούμαι περισσότερο με εξώφυλλα που πρέπει να ανέβουν και δεν ποστάρω όσο θα ήθελα...!!!! Και πάλι, με συγκινείτε που με σκεφτήκατε και μου εύχεστε!!!!!!! Ανταποδίδω λοιπόν! Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο παιδιά για το φετινό καλοκαίρι!!!! Κι εγώ θέλω πολύ να βρεθούμε! Αν πάω και του χρόνου Θεσσαλονίκη θα χαρώ πολύ να καταφέρουμε επιτέλους να συναντηθούμε! Εκτός κι αν είσαι και στο AthensCon, οπότε θα μπορέσουμε να τα πούμε νωρίτερα!!!!

Παιδιά μιλάμε για πλήθος όχι αστεία. Προφανώς πουλάει καλά!

Δράση #2 Μόλις επέστρεψα από διακοπές, έχοντας κατά νου να συντάξω μία κριτική για το περιοδικό Δράση (#2) των εκδόσεων ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ που πρόλαβα να αγοράσω στο νησί που βρισκόμουν, ήταν μάλιστα το προτελευταίο φύλλο των ΝΕΩΝ Σαββατοκύριακου (11-12 Ιουλίου) που είχε απομείνει στο σταντ ενός Μίνι Μάρκετ (ευτυχώς). Έχουμε λοιπόν και λέμε: Διαστάσεις μεσαίες (23 Χ 17 εκ), σελίδες 52, έγχρωμα εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, ασπρόμαυρη εκτύπωση και δέσιμο «καρφίτσας». Τιμή πώλησης (ανεξάρτητα) 4,20 ευρώ (Ομολογώ ότι τα 2 ευρώ που έδωσα για ολόκληρη την εφημερίδα είναι ένα μάλλον ευτελές τίμημα). Η γενική μου εντύπωση, μετά και από το δεύτερο αυτό τεύχος είναι πως πρόκειται για μία αξιοπρεπή προσπάθεια που καλό είναι να στηριχθεί από όλους και όλες. Οι εποχές είναι δύσκολες, οι πολεμικές σειρές πλέον σπανίζουν, τα γούστα των νεαρών αναγνωστών διαφέρουν σε σημαντικό βαθμό από εκείνα της δικής μου γενιάς (σε λίγες μέρες γίνομαι 62 ετών) αλλά όλους μας ενώνει η αγάπη για την «9η Τέχνη» και αυτό είναι ένα δυνατό επιχείρημα. Στα επί μέρους του τεύχους, τη «μερίδα του λέοντος» (σελ. 4-24) καταλαμβάνει η ιστορία με τίτλο Οι Πύραυλοι της Εκδίκησης, με πρωταγωνιστή το Βρετανό αεροπόρο Ρόμπερτ «Μπάτλερ» Μπρίτον (που η μορφή του κυριαρχεί στο εξώφυλλο, φιλοτεχνημένη από τον Ian Kennedy[*]) σε σενάριο του βετεράνου του Β’ ΠΠ V.A.L. Holding και σχέδια του τεράστιου Hugo Pratt. Οι δύο τους, άλλωστε, έχουν συνεργαστεί αρκετές φορές, στο πλαίσιο της σειράς War Pictures [*]Κατά άλλους είναι έργο του Alessandro Biffignanti (1935-2017) Η ιστορία που επέλεξε (και μετέφρασε άριστα) ο εκλεκτός φίλος μου Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά γνώμη μου είναι πως η ψηφιοποίηση πρέπει να προσεχθεί περισσότερο. Περνάμε τώρα στον Πόλεμο του Τσάρλυ, το «δυνατό χαρτί» της έκδοσης, που καταλαμβάνει τις επόμενες σελίδες (25-33): Η μεταφορά στα καρέ του σπουδαίου βιβλίου Ουδέν Νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο (1929) του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ εδώ βρίσκει τη… βρετανική της εκδοχή. Το σενάριο του αναβιωτή των βρετανικών κόμικς Pat Mills είναι πολύ δυνατό (και συχνά, ρεαλιστικά ωμό) αλλά είναι κυρίως οι εικόνες του εξαίρετου Joe Colquhoun (1926-1987), που λες και σε μεταφέρουν απευθείας στην κόλαση του «Μεγάλου Πολέμου» (1914-1918) των χαρακωμάτων και των δηλητηριωδών αερίων! Ο Colquhoun μας έχει δώσει παραδείγματα της εκφραστικής του δεινότητας, στις πάμπολλες σειρές που εικονογράφησε (Roy of the Rovers, Runaways, Johnny Red κλπ) και δίκαια το Charlie’s War θεωρείται ο Κολοφών του. Το Αντίδωρο (σελ. 34-35) του Θανάση Πέτρου, ο οποίος έχει καταπιαστεί με την ελληνική πραγματικότητα του 20ου αιώνα και μας προσφέρει σπουδαία graphic novel (το ένα καλύτερο από το άλλο) εδώ παραθέτει ένα πολύ μικρό δείγμα και κατά την ταπεινή μου άποψη δεν μπορεί να κριθεί, αν η ιστορία δεν ολοκληρωθεί. Ακολουθεί ο ασυμβίβαστος Ταγματάρχης Ήζυ (σελ. 43), μία στρατιωτική μορφή – καρικατούρα του Β’ ΠΠ (1939-1945) που ξεπηδάει από τη φαντασία του ταλαντούχου συγγραφέα Alan Hebden και αποκτάει υπόσταση χάρις στα σχέδια του αείμνηστου Ισπανού καλλιτέχνη Carlos Ezquerra (1947-2018). Μετά τον αμείλικτο Δικαστή Ντρεντ της Mega City 1 και τον επιβλητικό πρώην σκλάβο του Αμερικανικού Εμφυλίου (1861-1865) El Mestizo, του ίδιου δημιουργού, ο Ήζυ αποτελεί έναν ακόμη «ιδιαίτερο» χαρακτήρα, που δρα στα άκρα και γι’ αυτό μας αρέσει! Ο Λοχίας, που έπεται (σελ. 44-50) σε σενάριο του ευφάνταστου Σκωτσέζου συγγραφέα Gerry Finley-Day είναι μία ακόμη σχεδιαστική δημιουργία του απαράμιλλου Mike Western (1925-2008) και βέβαια όχι η μοναδική με θέμα τον πόλεμο (Darkie’s Mob, The Team that went to War κλπ) Κλείνουμε με τη σελίδα (51) του Σπύρου Δερβενιώτη (Ράδιο Αρβύλα) και τον αντιπολεμικό διάλογο μίας στρατιωτικής αρβύλας με ένα πυρηνικό «μανιτάρι» σε μία πραγματικά Συνέντευξη-Βόμβα! που αποτελεί γροθιά στο στομάχι! Τέλος, στο οπισθόφυλλο υπάρχουν τρία σχέδια (καρέ) του Κώστα Σκλαβενίτη, τα οποία συμπληρώνουν την εικόνα του περιοδικού. Αν θα έπρεπε να βαθμολογήσω και αυτή την έκδοση του αγαπητού μου Λεωκράτη Ανεμοδουρά, με άριστα το 10 θα έβαζα ένα 8+ καθώς θεωρώ πως υπάρχουν τα περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης, κάτι που ολόθερμα ελπίζω να συμβεί στη συνέχεια. Πάμε για άλλα… ΔΡΑΣΗ #2 (εξώφυλλο).bmp Οπισθόφυλλο.bmp

Κυριακάτικες αγορές, βρήκα τους θρυλικούς 4 σε περίπτερο, τεράστια έκπληξη. ο οίκος του Χ δεν έχει εδώ μέσα παρουσίαση;;

Τελείωσα χθες το βραδάκι τον τομο. Καταπληκτικά τα παππουδια. Πέρασα φοβερά! Πολύ ωραίο χιούμορ (συνήθως δεν μου αρέσουν τα χιουμοριστικά κόμικ)... πολύ γέλιο με την οργάνωση τυφλών. Το σχέδιο πολύ ωραίο (για κάποιο λόγο τα ηχητικά εφέ με παρέπεμψαν σε Αστερίξ και Οβελίξ...θα μου πεις γαλλοβελγικο). Οι χαρακτήρες έχουν αναπτυχθεί πολύ καλά (προσωπικά είναι του γούστου μου) και ανυπομονώ για την συνέχεια. Ελπίζω να την βγάλουν πιο νωρίς όπως και το δεύτερο Undertaker... πάντως για μένα το συγκεκριμένο είναι κι αυτό BD από το πάνω ράφι.

Λογικό αλλά και από την άλλη τραγικό. Ότι ηλικία και να πεθάνει κάποιος είναι μια απώλεια για τους δικούς του αλλά και για το γενικό κοινό.

Διάβασα το τεύχος 30 "Η κούρσα του Μισσισιπή". Το τεύχος περιέχει μόνο την ιστορία "Η κούρσα του Μισσισιπή" (νούμερο 31 στη σειρά). Ιστοριάρα! Ο Λουκ βρίσκεται στη Νέα Ορλεάνη και πέφτει πάνω σε ένα καυγά δύο καπετάνιων από 2 ποταμόπλοια του Μισσισιπή για το ποιος είναι επί της ουσίας ο καλύτερος. Και ξεκινάνε έναν αγώνα ανάβασης στο Μισσισιπή από τη Νέα Ορλεάνη μέχρι τη Μινεάπολη. Το συγκεκριμένο ποτάμι έχει γίνει θέρετρο συγκρούσεων και άλλων επεισοδίων και σε άλλα κόμιξ (όπως στο Βίο και την Πολιτεία), δείγμα της μεγάλης του σημασίας για την περιοχή και το πώς όλες αυτές οι πόλεις στις όχθες του εν πολλοίς ζούσαν από αυτό. Η ιστορία τα έχει όλα. Φοβερούς δευτερεύοντες χαρακτήρες, ειδικά ο ψεύτης τιμονιέρης που όμως μέσα από τα ψέματα μαθαίνουμε αλήθειες για τον ποταμό που πότε πλημμυρίζει πότε ξεραίνεται, δυο-τρεις δευτερεύοντες κακούς που ανεβαίνουν στους ενδιάμεσους σταθμούς για να κάνουν τη ζωή δύσκολη στους επιβάτες (και κάποιοι τα καταφέρνουν αρκετά καλά), φοβερά γκαγκ, μέχρι και τη Ντόλυ να κολυμπάει είδαμε. Ξεχώρισα επίσης τη χιουμοριστική ματιά που δίνει ο Γκοσινύ στη σχέση των Αφρικανών με το χρόνο (ή μήπως ήταν χιουμοριστική ματιά για μας περισσότερο που όλα πάνε όλο και πιο γρήγορα;). Είναι ακριβώς αυτό που είχα πει σε άλλο μου σχόλιο εδώ μέσα πως μπορεί να πάρει κάτι στερεοτυπικό και να το κάνει χωρίς να προσβάλλει. Μου άρεσε πάρα πολύ και το φινάλε και με το μήνυμα της απληστίας που δίνει και με το συναισθηματισμό του Λούκυ Λουκ και το ότι 'φίλε μου, εμείς είμαστε για τα λιβάδια'. Ήταν πολύ ορίτζιναλ το τέλος ότι τα υπόλοιπα δεν είναι για μένα, φεύγω καβάλα στο ηλιοβασίλεμα, Βαθμολογία bedetheque 4.4/5, βαθμολογία @ Laz33 8.5/10 εγώ θα της βάλω τη μεγαλύτερη βαθμολογία που έχω βάλει μέχρι τώρα νομίζω 8.8/10. Επόμενος σταθμός, το τεύχος 43 "Στα ίχνη των Ντάλτον" ΥΓ. 1Η ιστορία βασίζεται σε αληθινό αγώνα του 1870 μεταξύ των ατμόπλοιων Robert E. Lee and Natchez IV. ΥΓ. 2 Στο κινούμενο σχέδιο, το επεισόδιο που βασίζεται στο τεύχος, στην ελληνική μεταγλώτιση όντως ο Λούκυ γαργαλάει τον Σιδεροκέφαλο και με θυμάμαι να γελάω πολύ πιο μικρός. ΥΓ. 3 Έχουμε cameo του Τζόε του Κοκκινόπετσου ή είναι η ιδέα μου;

Εξώφυλλο-οπισθόφυλλο σε μεγαλύτερες διαστάσεις Μεταφέρθηκαν στη βάση

(ISBN:978-618-6010-78-1). Batman H2sh 2, Σιωπηλά Αινίγματα ΙΙ: Η Αρχή / Χρήστος Τσέλιος Τίτλος :Batman H2sh 2, Σιωπηλά Αινίγματα ΙΙ: Η Αρχή Τίτλος Πρωτοτύπου :Batman H2sh 2, Volume 1 Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Συντελεστές:Χρήστος Τσέλιος, Επιμελητής ; Ηλίας Τσιάρας, Μεταφραστής ; Jim Lee, Εικονογράφος ; Jeph Loeb, Σεναριογράφος Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Anubis IKE Έτος Έκδοσης:2026 Σελιδοποίηση:156 Μέγεθος:17 x 26 ISBN:978-618-6010-78-1 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Γλώσσα πρωτοτύπου : Αγγλική (eng) Ημ/νία Παραχώρησης :17/07/2026 (ISBN:978-618-6010-79-8). Green Lantern: Αναγέννηση / Geoff Johns Τίτλος :Green Lantern: Αναγέννηση Τίτλος Πρωτοτύπου :Green Lantern: Rebirth Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Συντελεστές:Geoff Johns, Σεναριογράφος ; Ethan Van Sciver, Εικονογράφος ; Χρήστος Τσέλιος, Μεταφραστής ; Χρήστος Τσέλιος, Επιμελητής Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Anubis IKE Έτος Έκδοσης:2026 Σελιδοποίηση:168 Μέγεθος:17 x 26 ISBN:978-618-6010-79-8 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Γλώσσα πρωτοτύπου : Αγγλική (eng) Ημ/νία Παραχώρησης :17/07/2026

Από το fb της εκδοτικής: «Σε κρατάει σε αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος, για να καταλήξει στην αποθέωση...» – Sceneario «Ένα δείγμα του ταλέντου αυτών των δύο δημιουργών κόμικς, οι οποίοι δεν έχουν πια τίποτα να αποδείξουν, αλλά είναι αποφασισμένοι να μας χαρίσουν ένα τρίπτυχο που ήδη προδιαγράφεται ως πρότυπο του είδους.» – LaPresse Το Κατάνγκα έρχεται σύντομα στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα. Μπορείτε να το παραγγείλετε στο mikrosiros.gr!

Εξαιρετικό κόμικ και δεν το περίμενα τόσο καλό. Σχέδιο και σεναριο από το πάνω ράφι. Διάβασα με προσοχή τα παραπάνω πολύ χρήσιμα που γράψατε. Και εγώ από όταν τελείωσε έχω την αίσθηση ότι συνεχίζεται, αφού όλο αυτό μου φάνηκε σαν ιντρο μιας μεγάλης ιστορίας. Αυτό που έγραψε το ΑΙ στον @ Laz33 ήταν και η δικιά μου αίσθηση. Κάναμε εισαγωγή τους χαρακτήρες, τους δώσαμε την πρώτη βασική περιπέτεια με τον εργοστασιάρχη και στο τέλος το απαραίτητο ορεκτικό για την συνέχεια. Όπως και να έχει πραγματικά εξαιρετική ιστορία. Ανυπομονώ για τη συνέχεια

Nice . Σπάνιο πράγμα να συναντάς κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ μετά από τόσα χρόνια.

Ενδιαφέροντα νέα, την Ατλαντίδα καθώς και όλα τα αρχικά άλμπουμς του Ε.Π.Τ τα είχα διαβάσει σε πολύ τρυφερή ηλικία και για τις τότε εμπειρίες μου ήταν συγκλονιστικό αυτό το νέο (για μένα) είδος κόμικ. Τελευταία προσπαθώ να διαβάσω το μυστικό του Ξιφία από cinebook και ομολογώ ότι με έχει προβληματίσει η "παλαιάς κοπής" αφήγηση του καθώς πλέον έχω ξεσυνηθίσει να διαβάζω κάτι με τόσο γιγάντιο κείμενο μέσα σε κάθε πάνελ και μάλλον στη συγκεκριμένη τριλογία αυτό συμβαίνει περισσότερο από κάθε άλλη μεταγενέστερη ιστορία. Επίσης μου έκανε τρομερή εντύπωση η σκηνοθετική ματιά, του τύπου ενώ γίνεται πιστολίδι, να μην δείχνει τον πυροβολισμό, αλλά να δείχνει το πάνελ μετά από αυτό, παραλείποντας πράγματα που θεωρώ απαραίτητα για να κατανοήσει ο αναγνώστης τι έγινε, αλλά το γράφει στο κείμενο. Επίσης έχω την αίσθηση ότι μιλάνε για τον Όλρικ , όχι σαν να τον γνωρίζουν σε αυτό το τεύχος ,άλλα σαν να τον έχουν γνωρίσει ακόμη πιο παλιά, υπάρχουν ιστορίες που να είχαν πχ εκδοθεί σε εφημερίδες ή κάτι και να είναι ακόμη πιο παλιές από τον Ξιφία; Από ότι ξέρω είναι η πρώτη ιστορία σε άλμπουμ, αλλά η εμφάνιση των ηρώων γίνεται αρκετά απότομα και χωρίς σταδιακή γνωριμία του αναγνώστη μαζί τους. Όπως και να έχει όλα αυτά δεν τα λέω για να υποβαθμίσω την αξία του κόμικ, το οποίο είναι σίγουρα σπουδαίο αναλογικά με την εποχή που δημιουργήθηκε και είχα το απωθημένο να το διαβάσω από παιδάκι, επειδή αναφερόταν η υπαρξή του στα άλλα άλμπουμς... απλά μου κάνουν εντύπωση διάφορα και είπα να το μοιραστώ.

Είναι σαν το Lango Winch στη δομή. Story arcs 2 τευχών

Είναι απολύτως δεδομένο ότι η Ταναναρίβη επηρεάστηκε από το Les Vieux Fourneaux, αυτό για μένα είναι δεδομένο. Μην κοιτάτε που εδώ τα μάθαμε ανάποδα, τα γεροντοκόμικς έγιναν μόδα στη Γαλλία από αυτό το κόμικ πίσω το 2014. Δεν το έχω διαβάσει ακόμα και δεν ξέρω πως μεταφράστηκε η συγκεκριμένη φράση αλλά ο τίτλος έρχεται από μία φράση που λέει ο Πιερό στον Αντουάν αν δεν κάνω λάθος "υπάρχει ακόμα φωτιά μέσα σε αυτόν τον γέρικο φούρνο". Δε νομίζω να υπήρχε αυτή η έκφραση στα γαλλικά παλιότερα. Επίσης να πω ότι είναι από τα BD που με δυσκόλεψαν περισσότερο γιατί έχει πάρα πολλές εκφράσεις αγροτικές του νότου της Γαλλίας, ήμουν συνέχεια online να καταλάβω ακριβώς. Το wordreference δεν έφτανε ούτε για πλάκα. Και αφού το διαβάσατε πολλοί ας βάλω την κριτική μου από το τότε (που έγραφα κριτική γιατί διάβαζα λιγότερα - μετά χάθηκε η μπάλα). Σε σπόιλερ γιατί έχει και σπόιλερς μέσα Δεν ξέρω αν θα έγραφα τα ίδια τώρα, θα το διαβάσω και στα ελληνικά και θα σας πω

Αφού πω προκαταβολικά ότι συμφωνώ με τις απορίες του @ Laz33 για το τέλος του επεισοδίου που αφήνει αρκετά κενά θα ήθελα και να γράψω κάποιες σκέψεις κυρίως γύρω από το σενάριο. Ποιο πάνω παραλληλίστηκαν οι παλιές καραβάνες με την συγκινητική Ταναναρίβη κάτι που ισχύει μερικώς. Εγώ είχα πει τότε ότι ο γέρος συμβολαιογράφος της Ταναναρίβης θα μπορούσε να είναι ένας γερασμένος Τεν Τεν. Με την λογική αυτή οι τρεις γέροι θα μπορούσαν να είναι σύγχρονοι διάδοχοι του Αστερίξ και του Οβελίξ. Όπως οι δύο γαλάτες αγωνίζονταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό του ...Ιούλιου έτσι και οι τρεις γέροι αγωνίζονται ενάντια στον ...καπιταλισμό. Δυστυχώς πέρα από αυτήν την ομοιότητα οι διαφορές είναι πολλές με κυριότερη το θεϊκό χιούμορ του Goscinny που απουσιάζει παντελώς από τους νεώτερους γάλλους κομίστες. Σχετικά με την απορία του Laz για το τέλος που και εμένα μου άφησε την εντύπωση ότι θα υπάρχει συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε. Πάντως το κλείσιμο ήταν το κλασσικό για το ...Αστερίξ ένα μεγάλο εκλεκτό δείπνο με θαλασσινά και όχι με αγριογούρουνα στο χωριό που πλέον δεν υπάρχει (δέστε την σελίδα 55). Σχετικά με την απόδοση του γαλλικού τίτλου από τον μεταφραστή του ΜΗ φοβάμαι ότι θα έχουν αντιρρήσεις ...οι τρεις γέροι, γιατί ο όρος παλιές καραβάνες προέρχεται από την στρατιωτική ορολογία (καραβανάς κλπ) που μάλλον με το αναρχικό - συνδικαλιστικό παρελθόν τους δεν θα ενέκριναν (πιθανότατα θα ήταν αντιρρησίες συνείδησης στα νιάτα τους). Ο όρος καταστασιακή τρομοκρατία που χρησιμοποιεί ο Πιερό μου έκανε εντύπωση και σκεφτόμουνα αν στην χώρα μας έχουμε δει κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί με αυτόν. Τελικά θυμήθηκα την Αθήνη (με το περιβόητο χαστούκι της) που πέθανε πρόσφατα. Βέβαια όσοι είναι κάτω από τα πενήντα και ενδιαφέρονται (που πολύ αμφιβάλλω) ας ψάξουν στο Google βάζοντας "χαστούκι Αθήνη" για να καταλάβουν σε τι αναφέρομαι . Τέλος σχετικά με τις συγκρίσεις των μεταφράσεων του ΜΗ από την Γαλλία, δεν μπορούμε να συγκρίνουμε ολοκληρωμένα BD των 30 ευρώ με επεισόδια των έξι. Για αυτά περιμένουμε να δούμε πως συνεχίζονται.

Διαβάστηκε και το δεύτερο μέρος. Πραγματικά πολύ ωραία ιστορία με ένα εξαιρετικό τέλος. Ξεκινάει λίγο πεσιμιστικά ορμώμενη και από το τέλος του πρώτου μέρους, όμως σιγά σιγά η ιστορία προχωράει πολύ καλά, τα αστεία είναι πολύ ωραία και λειτουργούν και συνολικά νιώθω ότι έγινε μια δυνατή εμβάθυνση στους χαρακτήρες, αν και διαφωνώ με την κατάληξη κάποιων Η όλη ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια του Φρανσουά να απελευθερώσει τον Μαρσουπιλαμί και να διαφύγει στη Γερμανία για να βρει τον πατέρα του. Αν και έχει κάποια κενά στο σχέδιο και σημεία που ξέρεις ότι δύσκολα θα γινόντουσαν, έχει ένα ωραίο back and forth μεταξύ Φρανσουά-Μαρσουπιλαμί και της μητέρας του, των αστυνομικών και των επιστημόνων που τους καταδιώκουν. Ο σπουδαίος Frank Pe παραδίδει ένα αρτιότατο αποτέλεσμα στο σχέδιο, τα χρώματα, οι πόλεις, ακόμα και τα εξωτικά τοπία έχουν σχεδιαστεί με μεράκι. Είναι κρίμα που δε θα δούμε τελικά το τρίτο μέρος αυτής της σειράς, τουλάχιστον από τα δικά του χέρια. Αν και δεν ήξερα γενικά την ύπαρξη αυτής της ιστορίας, νιώθω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στον χαρακτήρα του Μαρσουπιλαμί, μια προσπάθεια που διαφέρει από όσα έχουμε δει, πιο σκοτεινή, πιο σοβαρή, αλλά ταυτόχρονα χιουμοριστική και ποιοτικότατη τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Αξίζει κάποιος να επενδύσει σε αυτά τα δύο άλμπουμ

Μόλις τελείωσα το βιβλίο των εκδόσεων Gutenberg (Editio Minor) διαβάζοντας παράλληλα και την διασκευή του Chaboute από τις εκδόσεις Χαραμαδα, η οποία ακολούθησε την μετάφραση του ανώτερου βιβλίου, ντύνοντας με εικόνες την ανάγνωση του βιβλίου. Η διασκευή του Chaboute έκοψε αρκετό πάχος (pun intended) από το πρωτογενές υλικό κρατώντας (Spoilers) την κωμική συνάντηση του Ισμαήλ με τον Κουιγκεγκ, πολύ πιο συμπυκνωμένη αφαιρώντας το δεύτερο βράδυ διαμονής τους σε κοινό κρεβάτι, την ολοήμερη προσευχή στον Θεό του Κουιγκεγκ και άλλα μικροπεριστατικά κρατώντας μέρος του κηρύγματος του πάστορα. Κυρίως από το βιβλίο διασκευαστηκαν τα προφίλ των αξιωματικών Σταρμπακ, Σταμπ και Φλασκ, το τελετουργικό με το γκρογκ όπου το πλήρωμα ορκίστηκε πίστη στον Αχαάβ, συναντήσεις με δύο πλοία μόνο, το εγγλέζικο όπου ο εκεί καπετάνιος είχε χάσει το χέρι του από τον Μομπι Ντικ (αλλάζοντας βέβαια το χέρι από ένα κομμάτι από φιλντισι κοντά στο σχέδιο του ποδιού του Αχαάβ σε ένα αυτοσχέδιο καμάκι) και την συνάντηση με το πλοίο Ραχήλ και το περιστατικό με την καταιγίδα και επικεντρώνεται στις τελευταίες 150 σελίδες του βιβλίου όπου στο τέλος βρίσκεται στο κυνήγι. Στο κόμικ η σκοτεινή παρουσία του Αχαάβ είναι πανταχού παρούσα στο βιβλίο... ένας Αχαάβ σκοτεινός με πυρετωδες βλέμμα και το πρόσωπο του μια μάσκα συνεχώς συνοφρυωμενη, προσωποποίηση της εμμονής αλλά και της σκληρή ζωής στην θάλασσα. Γενικά η διασκευή είναι πετυχημένη... μιλάμε για ένα βιβλίο που είναι αδύνατο να διασκευαστεί στην ολότητα του. Το βιβλίο περιέχει κεφάλαια για την ιστορία της Φαλαινοθηρικης, για τις κατηγορίες των φαλαινών, συγκρίσεις μεταξύ της σπερμοφαλαινας και της γνήσιας φάλαινας ( ομοιότητες και διαφορές) , περιγραφή του κυνηγιού της σπερμοφαλαινας και πως αφαιρείται το λίπος που θα βγάλει το λάδι για το σπαρματσετο η οποία στο graphic novel πολύ σοφά οπτικοποιειται βουβά, ιστορίες του Ισμαήλ από άλλα ταξίδια του, προσπαθεί να σκιαγραφήσει την ψυχολογία της φάλαινας από τα φυσικά της χαρακτηριστικά σύμφωνα με τις επιταγές των τότε φυσιογνωμιστων. Διαβάζοντας και τα δύο δεν μπόρεσα να μην κάνω έναν παραλληλισμό με τις Αρχαίες Τραγωδίες. Ο Αχαάβ είναι πέρα από εμμονικος και έρμαιο της μοίρας με προκαθορισμένη αυτήν όπως φαίνεται από την προφητεία του Φενταλαχ. Κάνει δεύτερες σκεψεις, ακούει τις νουθεσίες του Σταρμπακ τον οποίο απομακρύνει από το κυνήγι της φάλαινας γιατί διαισθάνεται το επικείμενο αλλά εν τούτοις συνεχίζει με μανία το κυνήγι του Μόμπι Ντικ. Στο τέλος φυσικά πεθαίνει όπως ακριβώς η μοιρα του το είχε προδιαγράψει. Ο Μόμπι Ντικ στην ουσία είναι ένας θεός της θάλασσας, σχεδόν μεταφυσικός και άχρονος (δεν είναι μια αλμπίνο φάλαινα....στην περιγραφή των φαλαινών ο Ισμαήλ οι γηραιότερες φάλαινες έχουν άσπρη την καμπούρα τους κάνοντας τον Μόμπι Ντικ μια φάλαινα μαθουσαλα). Διαπράττοντας την ύβρη κυνηγώντας τον ακολουθεί η Νέμεσις. Αναγκάζεται να δει το σκάφος του με όλους τους ναύτες και τον Σταρμπακ, που προσπάθησε να προστατέψει, να βυθίζεται και ακολουθεί ο θάνατος του δια μιας ιδιότυπης αγχόνης, εξαναγκάζοντας τον και μετά θάνατον στο συσιφειο μαρτύριο του να κυνηγάει αιωνίως τον Μομπι Ντικ. Αυτό οπτικοποιειται καλύτερα στο κόμικ όπου οδηγείται στα σκοτάδια του Ταρταρου. Άλλη μια παράλειψη για λόγους οικονομίας είναι και ο σαιξπηρικος χαρακτήρας του Πιπ. Αυτές είναι οι λίγες σκόρπιες σκέψεις μου.... Το κόμικ και η σκοτεινή του ατμόσφαιρα για μένα είναι γάντι για το ύφος του Robert Eggers...Θα γύριζε μια καταπληκτική ταινία

Εγώ θα σου έλεγα να τα κρατήσεις. Θα σου έρθει όρεξη στο μέλλον να τα ξαναδιαβάσεις και δεν θα τα βρίσκεις εύκολα σε καλή κατάσταση (όπως φαίνονται να είναι τα δικά σου αν κρίνω απ΄τις ράχες).

@ Θοδωρής Καραπάνος Πολύχρονος φίλε μου καλέ Θεόδωρε!!!

Χρόνια Πολλά Θοδωρή! Με ευτυχία, υγεία και επαγγελματική επιτυχία!

Θοδωρή σού εύχομαι υγεία ευτυχία και κάθε χαρά!!

Το ρώτησα στο AI (έγραψα και τις συγκεκριμένες απορίες που είχα) και μου απάντησε το εξής: << Ναι, αυτά που εντόπισες είναι από τα βασικά στοιχεία που δεν κλείνουν στον πρώτο τόμο. Ο Lupano έχει επιλέξει μια μορφή αφήγησης όπου κάθε άλμπουμ έχει τη δική του κεντρική ιστορία, αλλά αφήνει ορισμένα νήματα να εξελιχθούν στα επόμενα. Συγκεκριμένα: Αυτό είναι χαρακτηριστικό των Les Vieux Fourneaux: δεν είναι μια σειρά με έντονα cliffhangers τύπου «πρέπει να διαβάσεις αμέσως το επόμενο για να μάθεις τι έγινε», αλλά ούτε και εντελώς αυτοτελείς ιστορίες. Θα έλεγα ότι βρίσκεται κάπου στη μέση: κάθε τόμος ολοκληρώνει τη βασική του περιπέτεια, ενώ παράλληλα εξελίσσει τη συνολική ζωή των χαρακτήρων και κρατά ανοιχτά μερικά μυστήρια. >> Άρα ήταν σωστή η αίσθηση που είχαμε ότι δεν ολοκληρώνεται πλήρως η ιστορία. Όντως δεν είναι εντελώς αυτοτελή τα άλμπουμ.

Χρόνια πολλά @ Θοδωρής Καραπάνος και καλή ενηλικίωση!! Πάντα χαρούμενος, υγιής και φυσικά με πολλά κόμικς! Καλά να περνάς στις διακοπές σου!!

Χρόνια πολλά φίλτατε @ Θοδωρής Καραπάνος με υγεία και πολλά κόμικς!

Εξώφυλλο του κόμικς Αλτάι & Τζόνσον Μία ακόμη κλασική περίπτωση ιταλικών χιουμοριστικών κόμικς κυκλοφόρησε στα ελληνικά από την DocMZ Publishing: αυτήν τη φορά σε συνέχειες! Ο πρώτος από τους τέσσερις τόμους της σειράς Αλτάι & Τζόνσον μας ταξιδεύει στο Σαν Φρανσίσκο της δεκαετίας του ’70, με πρωταγωνιστές δύο απένταρους ιδιωτικούς ερευνητές, τους οποίους έπλασε με τη φαντασία του ο Τιτσιάνο Σκλάβι, μετέπειτα δημιουργός του Ντύλαν Ντογκ, και έφερε στη ζωή ο Τζόρτζιο Καβατσάνο, ο επιδραστικότερος ίσως Ιταλός σχεδιαστής κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϋ. Οι Αλτάι & Τζόνσον είναι οι ιδιοκτήτες μιας ταλαιπωρημένης εταιρείας ιδιωτικών ντετέκτιβ που βρίσκεται κάπου στο Σαν Φρανσίσκο. Όχι απλά ταλαιπωρημένης, αλλά και άφραγκης: οι δυο τους δεν έχουν λεφτά ούτε για να βάλουν βενζίνη. Και η κατάστασή τους δε θα βελτιωθεί ποτέ καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς, γιατί στο τέλος κάθε υπόθεσης μένουν με άδεια χέρια. Καρέ από το κόμικς Γεννημένοι το 1975 στις σελίδες του περιοδικού Corriere dei Ragazzi, αποτελούν παρωδία των ηρώων δράσης από αμερικανικά φιλμ και τηλεοπτικές σειρές με ντετέκτιβ, καθώς και της αφηγηματικής φόρμας του hard boiled. Τα μελάνια του Καβατσάνο, σε μια ισορροπία ανάμεσα στο χιουμοριστικό και το ρεαλιστικό ύφος, αποτελούν την τέλεια οπτικοποίηση των ειρωνικών κειμένων του Σκλάβι. Η σειρά είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του «γαλλικού» ύφους του Βενετσιάνου σχεδιαστή, έντονα επηρεασμένου από τον Αλμπέρ Ουντερζό και τον Αντρέ Φρανκέν. Το Αλτάι & Τζόνσον είναι αναμφίβολα μια διασκεδαστική στιγμή των ιταλικών χιουμοριστικών κόμικς, παράλληλα όμως είναι πολλά περισσότερα. Πρόκειται για μια καθοριστική στιγμή στην εξέλιξη δύο καλλιτεχνών που έμελλε να σφραγίσουν με την καριέρα τους την ιστορία της ευρωπαϊκής 9ης Τέχνης. Η δημοσίευση της σειράς στην πλήρη εκδοχή της, δεκαετίες μετά τη δημιουργία της, δίνει τη δυνατότητα στο αναγνωστικό κοινό να ανακαλύψει μια αθέατη πτυχή από τα νεανικά χρόνια δύο ιερών τεράτων των ιταλικών κόμικς. ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ Ο Τιτσιάνο Σκλάβι Ο Τιτσιάνο Σκλάβι (Tiziano Sclavi), ο οποίος υπογράφει το σενάριο του συγκεκριμένου κόμικς, είναι Ιταλός σεναριογράφος κόμικς και συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της σύγχρονης ιταλικής 9ης Τέχνης. Έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο δημιουργός του Ντύλαν Ντογκ, μιας από τις πιο επιτυχημένες και επιδραστικές σειρές κόμικς τρόμου στην Ευρώπη. Έχοντας ξεκινήσει να γράφει ιστορίες ήδη από την εφηβεία του, στη δεκαετία του ‘70 εργάστηκε ως δημοσιογράφος και σεναριογράφος για περιοδικά όπως το Corriere dei Ragazzi και το Corriere dei Piccoli. Το 1981 εντάχθηκε στον εκδοτικό οίκο Sergio Bonelli Editore, γράφοντας ιστορίες με ήρωες όπως οι Ζαγκόρ, Μίστερ Νο και Κεν Πάρκερ. Το 1986 δημιούργησε τον Ντύλαν Ντογκ, τον ερευνητή του ανεξήγητου που συνδυάζει τρόμο, σουρεαλισμό, χιούμορ και κοινωνικά σχόλια. Η σειρά γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, ξεπερνώντας σε πωλήσεις ακόμη και τον ιστορικό Τεξ, καθιερώνοντας τον Σκλάβι ως κορυφαίο δημιουργό. Ιστορίες του έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά από πολυάριθμες εκδοτικές εταιρείες (Μαμούθ Κόμιξ, Jemma Press, Μικρός Ήρως). Ο Τζόρτζιο Καβατσάνο Ο Τζόρτζιο Καβατσάνο (Giorgio Cavazzano), ο οποίος υπογράφει το σχέδιο, είναι ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς δημιουργούς κόμικς, διάσημος κυρίως για τη δουλειά του με ήρωες του Ντίσνεϋ. Μαθήτευσε πλάι στον θρυλικό Βενετό καλλιτέχνη Ρομάνο Σκάρπα και σύντομα έγινε σημείο αναφοράς για τους ομότεχνούς του, λόγω της σύγχρονης και πειραματικής αισθητικής του. Ξεχωρίζουν οι παρωδίες κλασικών κινηματογραφικών ταινιών με παπιά και ποντίκια, όπως η Καζαμπλάνκα και η Λα Στράντα (ΚΟΜΙΞ, Εκδόσεις Νέα Ακτίνα). Στη διάρκεια της καριέρας του δημιούργησε δεκάδες δικούς του χαρακτήρες και σειρές για την ιταλική και τη γαλλική αγορά, όπως οι Oscar & Tango, Walkie & Talkie, Σμάλτο & Τζόννυ (στα ελληνικά από τις εκδόσεις μας), Αλτάι & Τζόνσον, Silas Finn (επίσης με τον Σκλάβι), Capitan Rogers, Timothée Titan, ενώ υπήρξε ο πρώτος Ιταλός καλλιτέχνης που σχεδίασε ιστορία του Σπάιντερ-Μαν για τη Marvel (Το Μυστικό του Κρυστάλλου, Εκδόσεις Μικρός Ήρως) Πηγή

Χρόνια πολλά Θοδωρή!!! Με υγεία, ευτυχία, αξιόλογους ανθρώπους, όμορφα αναγνώσματα και κάθε καλό στην ζωή σου!!!

Οδεύοντας σήμερα προς τα έξι συναπτά χρόνια μιας καθόλα ξεχωριστής ενεργούς παρουσίας στην κοινότητα, είναι κατά πάσα πιθανότητα ο μόνος που έχει σημειώσει αντίστοιχη επίδοση, και βέβαια προτού ενηλικιωθεί. Ειδικά διαπρέποντας από τη θέση του συντονιστή εδώ και χρόνια. Καλώς όρισες φίλτατε @ Θοδωρής Καραπάνος επισήμως στον κόσμο των μεγάλων! Πολύχρονος, γερός σαν τον Ποπάϋ, ζωηρός σαν τον Άρτσι και εφευρετικός σαν τον Κύρο!

@ Θοδωρής Καραπάνος Χρόνια Πολλά με υγεία και ευτυχία

Το περίμενα ότι θα σου αρέσει. Είναι τεύχος για top10 αυτό. Τα έχει όλα. Δράση, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, χιούμορ, αυθεντικότητα. Όντως βασίζεται σε πραγματικό γεγονός, γι΄αυτό κι έχουμε δει και αλλού παρόμοιες ιστορίες (νομίζω υπάρχει και στα Disney ιστορία με θέμα την αναμέτρηση δυο ποταμόπλοιων στο Μισισιπή). Πάντως αυτό για τους μαύρους που λες, μπορεί εμείς (και η πλειοψηφία του κόσμου) να το βρήκαμε χιουμοριστικό και καθόλου προσβλητικό, αλλά η Cinebook (που καθυστέρησε πολλά χρόνια να εκδώσει στα αγγλικά το εν λόγω άλμπουμ) έγραψε έναν πρόλογο που προειδοποιούσε για ευαίσθητο περιεχόμενο, στερεοτυπική απεικόνιση των μαύρων κτλ.

απο αυτα εδω #27 Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ASTERIX #28 Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ASTERIX #29 Ο ASTERIX ΚΑΙ Η ΧΑΛΑΛΙΜΑ #31 Ο ASTERIX ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΑΒΙΑΤΑ το 27 και 29 τα ειχαν ξαναβγαλει σε ψιλικατζιδικα περσυ τα αλλα 2 οχι διορθωση και το 28 ειχαν ξαναβγαλει περσυ