Jump to content
GreekComicFan

MAUS - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΕ

Recommended Posts

Αφιέρωμα στον Art Spiegelman, δημιουργό του εικονογραφημένου βιβλίου Maus

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013 15:28, Ειρήνη Χατζημαργαρίτη

post-556-0-21562100-1383860898_thumb.jpg


Ο Art Spiegelman, γνωστός κομικογράφος και δημιουργός πολλών γνωστών κόμικ, γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1948, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Αφού οι γονείς του μετακόμισαν για οικονομικούς λόγους στην Αμερική, ο κομικογράφος εγκαταστάθηκε εκεί και ήδη από νεαρή ηλικία ξεκίνησε να σχεδιάζει κόμικ, φανερά επηρεασμένος από το αγαπημένο του, εκείνη την εποχή, αμερικανικό κόμικ Mad, κυρίως σατιρικού περιεχομένου. Όταν αποφοίτησε, το 1965, οι γονείς του επέμεναν να σπουδάσει στα οικονομικά ή στην οδοντιατρική.

Αντ’αυτού ο Art Spiegelman, θέλησε να σπουδάσει τέχνη και φιλοσοφία. Το γεγονός ότι δεν αποφοίτησε ποτέ από το πανεπιστήμιο δεν τον πτόησε καθώς εξαιτίας της σημαντικής δουλειάς που είχε κάνει, 30 χρόνια αργότερα έλαβε το διδακτορικό πτυχίο του από το πανεπιστήμιο. Στη δεκαετία του 1970, ξεκίνησε να ασχολείται με το είδος του underground comic, στο πλαίσιο του οποίου δημιούργησε και το έργο του Maus. Ποια είναι η υπόθεση και η ιστορία αυτού του έργου όμως; Με ποιους συνεργάστηκε και ποια έργα προγενέστερα και μεταγενέστερα του Maus, δημιούργησε και τον σημάδεψαν;

Αρχικά πρέπει να τονιστεί ότι με το underground comic ξεκίνησε να ασχολείται το 1971, οπότε πριν από αυτό, προηγήθηκε μια δεκαετία δημιουργίας για τον Art Spiegelman. Τα πρώτα του βήματα τα έκανε το 1965 όταν μπήκε στο κολέγιο οπότε ξεκίνησε να εργάζεται σαν συντάκτης στην κολεγιακή εφημερίδα, όντας υπεύθυνος για ένα χιουμοριστικό ένθετο μέσα σε αυτή. Το ταλέντο του ήταν ήδη γνωστό, και κάπως έτσι ήρθε και η γνωριμία του με τον Woody Gelman, σχεδιαστή σε μια από τις πιο γνωστές εταιρίες. Έπειτα η γνωριμία του με τον Ken Jacobs, με τον οποίο έγιναν και φίλοι τον βοήθησε να μάθει πολλά σχετικά με τις ταινίες ενώ εκτός από το συγγραφέα του αγαπημένου του βιβλίου, ήταν και ο άνθρωπος που τον ενέπνευσε να δημιουργήσει τα έργα του.

post-556-0-49447800-1383860923_thumb.jpg

εξώφυλλο από το έργο του Art Spiegelman, Maus


Μέσα σε αυτή τη δεκαετία λοιπόν, δεν ξεχωρίζουν πολλά έργα του Art Spiegelman, εκτός από το The East Village Other και τη σειρά-παρωδία Wacky Packages, τα οποία ξεκίνησαν να εκδίδονται το 1967. Την πορεία του ανέκοψε για σύντομο χρονικό διάστημα ο νευρικός κλονισμός που έπαθε εξαιτίας της χρήσης χαπιών LSD και της νοσηλείας του σε κάποιο ίδρυμα. Το 1969 όμως επέστρεψε με ένα πλήθος από σχέδια και cartoons, κυρίως για ανδρικά περιοδικά όπως το Cavalier και το The Dude.

Το 1971 πρόκειται να αποδειχτεί χρονιά σταθμός για εκείνον. Μετά από πολλές επισκέψεις στο San Francisco, o Art Spiegelman μετακόμισε εκεί και εντάχθηκε στην ομάδα του underground comix. Εκεί πειραματίστηκε με πολλά και διαφορετικά είδη στυλ κάτι που είναι φανερό στις εκδόσεις του εκείνη την περίοδο: δεκασέλιδα βιβλιαράκια με εικονογραφημένες ιστορίες σε κάθε ένα από τα οποία βρίσκουμε και μια ποικιλία σχεδίων και στυλ.

Κάπου εκεί έρχεται και η δημιουργία του πιο γνωστού έργου του, Maus. Το 1972 ο Justin Green ανέθεσε στον κομικογράφο να γράψει ένα τρισέλιδο σχετικά με το ρατσισμό για τη σειρά κόμικ «Funny Animals». Αρχικά, σκέφτηκε να παρουσιάσει τους Αφρικανούς και τους Αμερικανούς, ως ποντίκια και γάτες αντίστοιχα, να αποτελούν μέλη της Κου Κλουξ Κλαν. Τελικά όμως, αποφάσισε να ασχοληθεί με το Ολοκαύτωμα από το οποίο επιβίωσαν οι γονείς του, και κατέληξε να παρουσιάζει τους Ναζί ως γάτες. Ανάμεσα σε αυτές υπάρχει ένα ποντίκι που τριγυρνά ελεύθερο, ο Mickey. Η ιστορία αυτή αφηγείται τα γεγονότα της ζωής του πατέρα του ίδιου του Spiegelman, ο οποίος ένιωσε μέσα από το έργο αυτό να βρίσκει τον εαυτό του.

Ποια είναι όμως η αναλυτική υπόθεση του Maus και ποια η ιστορία που υπάρχει από πίσω; Πρώτον, ο καθένας οφείλει να καταλάβει πως δεν πρόκειται απλά για ένα εικονογραφημένο βιβλίο, παρά για μια αυτοβιογραφική σειρά ιστοριών, με πάρα πολλά σύμβολα. Ήδη από τη δεκαετία του 1980, τμήματα του έργου, είχαν αρχίσει να δημοσιεύονται στο περιοδικό Raw, ενώ οι δύο τόμοι στους οποίους είναι χωρισμένο ολοκλήρωσαν την έκδοση τους το 1991. Ο πρώτος τόμος, ονομάζεται «Ο πατέρας μου αιμορραγεί την ιστορία» και σε αυτόν, ο Art Spiegelman, αφηγείται την ιστορία του πατέρα του, ο οποίος επιβίωσε από το ολοκαύτωμα. Ο πατέρας του, Βλάντεκ λοιπόν, αφηγείται την εμπειρία του από τα χρόνια του 1943 και μετά και περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γνώρισε σε μια πόλη της Πολωνίας την μητέρα του κομικογράφου και έπειτα όλη την πορεία τους από τα γκέτο του Άουσβιτς μέχρι την απόδραση τους από την Γκεστάπο. Το γεγονός ότι ήταν Εβραίοι τους ανάγκαζε να μετακομίζουν διαρκώς μέχρι που συνελήφθησαν ξανά από τη γκεστάπο και παρέμειναν στο Άουσβιτς μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ξαφνικά η ιστορία μεταπηδά το έτος 1986, οπότε και οι ιστορίες που παρουσιάζονται εκεί έχουν να κάνουν με τις συνθήκες ζωής γενικά στα στρατόπεδα, τη βία που αντιμετώπισαν και τη διαδικασία επιλογής με την οποία επιλέχθηκαν οι κρατούμενοι για εργασία ή εκτέλεση. Στο δεύτερο τόμο που παρουσιάζονται όλα αυτά, με τίτλο «Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα μου» θίγονται πολλές καταστάσεις σχετικά με τα βασανιστήρια που υπέστησαν όλοι οι κρατούμενοι την περίοδο αυτή.

Το Maus αναπτύσσεται με δύο οπτικές. Από τη μία, παρουσιάζεται η οπτική των ίδιων των θυμάτων του Ολοκαυτώματος που επέζησαν, με κυρίαρχη αυτή του Βλάντεκ Σπίγκελμαν, η οποία στηρίζεται σε αναμνήσεις και βιώματα. Από την άλλη βέβαια, η ιστορία εξελίσσεται και μέσα από την οπτική των απογόνων των θυμάτων, οι οποίοι επηρεάστηκαν έμμεσα από τα γεγονότα καθώς όλη τους η ζωή στιγματίστηκε από τη ζωή των γονιών τους και τις εμπειρίες που αποκόμισαν από το Ολοκαύτωμα.

Η τεχνική με την οποία δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο κόμικ είναι αυτή του ζωομορφισμού. Οι Ναζί παρουσιάζονται ως γάτες, οι Εβραίοι παρουσιάζονται ως ποντίκια και οι Πολωνοί ως γουρούνια, θέσεις που θίγουν την κοινωνική τάξη του κάθε λαού την εποχή του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου. Η τεχνική αυτή είναι συνηθισμένη στα παραμύθια και τα κόμικ γενικά, ωστόσο με αρκετή δόση ειρωνείας, ο κομικογράφος δε διστάζει μέσω αυτής της τεχνικής να αναδείξει τις προκαταλήψεις που υπήρχαν (και σε ορισμένες περιπτώσεις συνεχίζουν να υπάρχουν) για τους λαούς αλλά και να αποτυπώσει την κτηνωδία που επιφέρει ο πόλεμος. Σε κάποιες περιπτώσεις ο καθένας θα μπορούσε να υποθέσει ότι οι παρομοίωση των ανθρώπων με ζώα φανερώνει την έλλειψη ανθρωπιάς από τον Art Spiegelman. Κάθε άλλο όμως. Ο κομικογράφος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να θίγει λεπτές πτυχές μιας οδυνηρής πραγματικότητας μέσω των ζώων και να εκφράζει πραγματικά γεγονότα και κτηνωδίες με ένα ξεχωριστό αλληγορικό τρόπο.

post-556-0-86419300-1383860970_thumb.jpg

πρώτο εξώφυλλο του Art Spiegelman, στο The New Yorker


Έπειτα από αυτή τη δουλειά που τον στιγμάτισε ως δημιουργό κόμικ ακολούθησαν και άλλες δουλειές του Art Spiegelman εξίσου σημαντικές και αξιόλογες. Για παράδειγμα, εξέδωσε ένα βιβλίο με πορνογραφικό και ψυχεδελικό χαρακτήρα που τιτλοφορείται ως Whole Grains: A Book of Quotations. Σε αυτό, υπάρχουν πολλά μικρά αποσπάσματα με τον προαναφερθέντα χαρακτήρα, όλα αφιερωμένα στη μητέρα του. Επίσης, το 1992 και μια δεκαετία περίπου εργάστηκε στο The New Yorker, όπου η πρώτη του δουλειά, αφιερωμένη στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, εμφάνιζε μια γυναίκα από τη δυτική Ινδία και έναν άντρα διαφορετικής καταγωγής να φιλιούνται. Παρόμοια έργα ήταν και τα υπόλοιπα μέχρι το 2001 οπότε και σταμάτησε να δουλεύει στο περιοδικό. Εκτός βέβαια από το σχέδιο και το κόμικ, ο κομικογράφος εργάστηκε και στο πανεπιστήμιο του Σαν Φραντσίσκο, στον τομέα της τέχνης ενώ συνεργάστηκε και αρκετές φορές με τη Marvel Comics.

Δε μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει εύκολα αυτόν τον πολύ σημαντικό κομικογράφο, ο οποίος και βραβεύτηκε το 1992 με βραβείο Πούλιτζερ για το έργο του Maus. Είναι αλήθεια, ότι η συμβολή του στα κόμικ έχει υπάρξει μεγάλη. Έχει δώσει μια διαφορετική νότα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε κόμικ, καθώς εισήγαγε πολλούς συμβολισμούς και έθιξε ζητήματα που δεν είχαν εμφανιστεί πριν στα εικονογραφημένα βιβλία. Η επιρροή που άσκησε αυτός και το έργο του ήταν μεγάλη, και αυτό γίνεται φανερό από το γεγονός ότι τα χρόνια που ακολούθησαν πολλοί κομικογράφοι προσπάθησαν να τον μιμηθούν. Ο Art Spiegelman όμως παραμένει μοναδικός στο είδος του και θα παραμείνει μοναδικός για πολλά χρόνια ακόμη.

:beer7:
  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

Spiegelman και Sendak. Μην το δείξετε σε ενήλικες, θα τρομοκρατηθούν.

 

post-23287-0-95502800-1387634579_thumb.jpg

 

Με το "I can't draw!" αναφέρεται στο γεγονός ότι δεν έχει αίσθηση του βάθους, που προφανώς επηρεάζει την τέχνη του, ειδικά στο Maus.

  • Like 17

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παιδιά,υπάρχει το Maus # 1 στο στάντ με τα Μαμούθ στο Comicdom (με το που μπαίνουμε,αριστερά)...!

Ο υπέθυνος εκεί μου είπε ότι βρέθηκαν πολύ λίγα κομμάτια και είναι πολύ δύσκολο να ξαναβρεθούν...!

Οπότε όσοι θέλουν να το αποκτήσουν (έχει και τον δεύτερο τόμο) ας κάνουν γρήγορα...!

  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

Οντως υπηρχε και νομιζω και σε αρκετα αντιτυπα την Παρασκευη που κοιταζα..Παντως γενικα μου φανηκε αρκετα ακριβο αυτο το σταντ 

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είναι το σταντ του Βιβλιοπέλαγος, το οποίο εκτός από εκδοτική είναι και διανομέας αρκετών εκδοτών. Δεν κάνει ποτέ εκπτώσεις εκεί, αλλά έχει πολύ πράγμα πάντα.

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

To www.bookdepository.com παρουσιάζει τα 100 καλύτερα βιβλία. Σε μιά θέση υπάρχει και το Maus.

  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αντιγράφω από το 2-DD:
 

MAUS

Το ολοκαύτωμα-αριστούργημα του Art Spiegelman


post-556-0-63033900-1399400098_thumb.jpg


Όποιος ασχολείται έστω και ελάχιστα με τα comics σίγουρα κάποια στιγμή θα έχει ακούσει ή θα έχει διαβάσει κάτι για το MAUS. Ίσως μια απλή αναφορά του τίτλου, ίσως κάτι παραπάνω. Ίσως ακόμα να έχει ακούσει να το μνημονεύουν ως ένα από τα διαχρονικά αριστουργήματα του σύμπαντος των 2 διαστάσεων, ή ως το graphic novel που "μεταμόρφωσε" ένα μέσο που μέχρι πρότινος θεωρούταν ως φτηνή διασκέδαση σε τέχνη. Φυσικά, αυτοί που αγαπούν τα comics θεωρούν οτι θα έπρεπε από πάντα να λογίζονται ως είδος τέχνης, όμως αυτό που κατάφερε το MAUS και ο δημιουργός του, ο μεγάλος Art Spiegelman, ήταν να αποδείξει και στους πιο δύσπιστους και συντηρητικούς οπαδούς των "παραδοσιακών" τεχνών οτι το ταπεινό αυτό είδος μπορούσε να παράξει έργα αντάξια της λογοτεχνίας.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε οτι το συγκινητικό αυτό χρονικό του ολοκαυτώματος του 2ου παγκοσμίου πολέμου ήταν το πρώτο (και μέχρι τώρα μοναδικό) graphic novel που κέρδισε το ακριβοθώρητο βραβείο Pulitzer το 1992. Βεβαίως, ο ίδιος ο Spiegelman αντιπαθεί τον όρο graphic novel, αλλά αυτό είναι (εντελώς) άσχετο.

Το MAUS δημοσιευόταν σε συνέχειες από το 1980 έως το 1991 στο θρυλικό περιοδικό RAW που είχε ιδρύσει ο αμερικανός κομίστας με τη γυναίκα του, τη γαλλίδα Françoise Mouly, μία σημαντική εκδότρια του κόσμου των comics. Το 1986 κυκλοφόρησαν τα πρώτα 6 κεφάλαια συγκεντρωμένα σε ένα τόμο με τίτλο Part I, “My Father Bleeds History,” ακολουθούμενα το 1991 από το Part II, “And Here My Troubles Began,”. Τα 2 μέρη αργότερα κυκλοφόρησαν σε ένα βιβλίο 300 σελίδων, το "The Complete MAUS: A Survivor’s Tale". Η έκδοση των 2 τόμων έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Το MAUS (όπως λέμε RAUS) αποτελείται από 2 ιστορίες οι οποίες μας παρουσιάζονται παράλληλα. Σε πρώτο πλάνο είναι η ιστορία του πατέρα του Art, Vladek Spiegelman, ενός πολωνού εβραίου, από τα μέσα της δεκαετίας του '30 και τη γνωριμία του με τη μελλοντική μητέρα των παιδιών του, Anja, έως τη φρίκη του Ολοκαυτώματος και το τέλος του 2ου παγοσμίου πολέμου. Σε δεύτερο πλάνο παρακολουθούμε τον ίδιο το δημιουργό και τις συναντήσεις του με τον πατέρα του στη σύγχρονη Νέα Υόρκη του 1978, με σκοπό να καταγράψει τις αναμνήσεις του για τη δημιουργία του βιβλίου. Όλοι οι χαρακτήρες αναπαριστώνται σαν ανθρωπόμορφα ζώα - οι εβραίοι είναι ποντίκια, οι γερμανοί γάτες, οι μη εβραίοι πολωνοί γουρούνια και οι αμερικανοί σκύλοι - κάτι που μεγιστοποιεί τον αντίκτυπο των τραγικών γεγονότων του πολέμου και συμβολίζει όμορφα τη σχέση γερμανών και εβραίων σαν το "παιχνίδι" της γάτας με το ποντίκι (που φυσικά μόνο παιχνίδι δεν ήταν).

H δεύτερη, σύγχρονη ιστορία περιέχει πλήθος αυτο-βιογραφικών στοιχείων, όπως την αυτοκτονία της μητέρας του Art, Anja, όταν αυτός ήταν 20 χρονών, και τον αντίκτυπο που είχε αυτό το θλιβερό συμβάν στην ήδη εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση του νεαρού, όπως ο ίδιος αποκαλύπτει στο ιδιαιτέρως προσωπικό του comic "Prisoner on Hell Planet". Μετά το θάνατο της Anja ο πατέρας του έκαψε το ημερολόγιο που κρατούσε η σύζυγός του κατά τη διάρκεια του πολέμου, το οποίο εκείνη επιθυμούσε να διαβάσει ο γιός τους. Η καταστροφή του πολύ σημαντικού αυτού οικογενειακού κειμηλίου εξόργισε τον Art και χειροτέρευσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις του με τον πατέρα του.
 

post-556-0-74816400-1399400207_thumb.jpgpost-556-0-93818300-1399400203_thumb.jpgpost-556-0-69146300-1399400199_thumb.jpg

post-556-0-75339400-1399400194_thumb.jpgpost-556-0-94787800-1399400188_thumb.jpgpost-556-0-18433500-1399400185_thumb.jpg

 


To MAUS αποτελεί συγχρόνως μία αφοπλιστική μαρτυρία του εφιάλτη των κρεματορίων του 2ου παγκοσμίου πολέμου, και μία προσπάθεια του δημιουργού να αποδεχθεί τη βαριά εβραϊκή κληρονομιά του και την τόσο σοκαριστική ιστορία της οικογένειάς του, κάτι που οι ψυχολόγοι αναφέρουν σαν μια διαδικασία που περνούν πολύ συχνά τα παιδιά των επιζησάντων αντίστοιχων τραγωδιών - οι λεγόμενοι μάρτυρες δεύτερης γενιάς. Το storytelling είναι τόσο "αθόρυβο", ομαλό και αποτελεσματικό που ο αναγνώστης κυριολεκτικά μπαίνει μέσα στο βιβλίο και ταυτίζεται απόλυτα με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Τα ποντίκια του Spiegelman δείχνουν πιο ανθρώπινα κι από ανθρώπους, τόσο που φτάνουμε να πονάμε και να συμπάσχουμε μαζί τους, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε οτι η ιστορία τους είναι αληθινή, και αποτελεί απλώς μία από τις εκατομμύρια παρομοίως τραγικές ιστορίες του πολέμου.

Η εικονογράφηση του MAUS είναι πολύ απλή και "εύκολη", μία όμως απολύτως συνειδητή και εσκεμμένη επιλογή - πιστέψτε με, ο αμερικανός καλλιτέχνης μπορεί να σχεδιάσει πολύ πολύ καλύτερα. Δοκιμάζοντας αρκετά εικονογραφικά στυλ, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Spiegelman παρατήρησε οτι μία πιο "εκλεπτυσμένη" εικονογράφηση εμπόδιζε την ομαλή ροή της ιστορίας, καθώς "ανάγκαζε" τον αναγνώστη να κάνει διαλείμματα για να θαυμάσει τις καλοσχεδιασμένες εικόνες. Και αυτό ήταν κάτι που δεν ήθελε, καθώς, κατά τη δήλωσή του, "στο MAUS δε με ενδιέφερε να ζωγραφίσω καλά, το έφτιαξα σα συγγραφέας". Επίσης, μία γνωστή άποψή του είναι οτι κάθε ιστορία πρέπει να έχει μία εικονογράφηση που να αντανακλά το ύφος της, τη διάθεσή της, κάτι που πιστεύω οτι έχει επιτύχει απόλυτα. Ενδεικτικό είναι οτι για κάθε σελίδα σχεδίαζε έως και 50 προσχέδια (!) μέχρι να καταλήξει στην τελική σύνθεσή της.
 

post-556-0-66700900-1399400281_thumb.jpgpost-556-0-39634100-1399400277_thumb.jpgpost-556-0-50399600-1399400272_thumb.jpg
post-556-0-20087000-1399400268_thumb.jpgpost-556-0-98031100-1399400263_thumb.jpgpost-556-0-20842900-1399400258_thumb.jpg


Το MAUS είναι, εκτός από ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της προσωπικής ιστορίας του Spiegelman, και το έργο ζωής του, καθώς υπήρχε σαν ιδέα στο μυαλό του αμερικανού καλλιτέχνη ήδη από το 1972, όταν και φιλοτέχνησε ένα 3-σέλιδο "προσχέδιο" της ιστορίας του (κάτω αριστερή εικόνα) με τον ίδιο τίτλο αλλά αρκετά διαφορετική εικονογράφηση, το οποίο δημοσιεύθηκε μετά από 35 χρόνια, το 2008, στην ανθολογία μικρών ιστοριών Breakdowns. Το πόσο σημαντικό είναι το έργο για το δημιουργό του αποδεικνύεται περίτρανα από τα 13 χρόνια συνεχούς συλλογής στοιχείων και επεξεργασίας του περιεχομένου του (1978-1991), όπως οι συνεντεύξεις με τον πατέρα του και, κυρίως, η τεράστια ιστορική έρευνα που διεξήγαγε γύρω από τις συνθήκες της εποχής του πολέμου, τις αυθεντικές τοποθεσίες των γεγονότων και τις ενδυμασίες. Γι'αυτό και το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο αληθινό και δυνατό, περιέχοντας πλήθος χαρτών της Πολωνίας και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, διαγράμματα κρησφυγέτων, ακόμη και ένα εγχειρίδιο για επιδιόρθωση παπουτσιών !

Ο αντίκτυπος και η επιδραστικότητα του μνημειώδους graphic novel του Spiegelman διαφαίνεται και στο METAMAUS του 2011, ένα βιβλίο-συμπλήρωμα με αρκετό bonus material από την ιστορική έρευνα και τη δημιουργική διαδικασία του πρωτότυπου έργου (σημειώσεις, προσχέδια, κτλ), που δημιουργήθηκε με βασικό σκοπό την απάντηση μερικών ερωτημάτων που εδώ και 20 χρόνια επανέρχονται συνεχώς στα στόματα κοινού και δημοσιογράφων. Η πιο συχνή από αυτές τις ερωτήσεις ήταν "Γιατί ποντίκια ?" Η απάντηση του καλλιτέχνη είναι οτι η έμπνευσή του προήλθε από μία μάλλον αναπάντεχη πηγή - από τις προπαγανδιστικές, αντισημιτικές αφίσες της δεκαετίας του '30 στη Γερμανία, στις οποίες οι εβραίοι πολύ συχνά αναπαρίσταντο σαν τρωκτικά ή φίδια.
 

post-556-0-09241800-1399400362_thumb.jpgpost-556-0-75604500-1399400359_thumb.jpgpost-556-0-56999900-1399400357_thumb.jpgpost-556-0-94757300-1399400355_thumb.jpg


Για επίλογο άφησα λόγια διαφόρων πολύ επιφανών προσωπικοτήτων του κόσμου των comics αλλά και της λογοτεχνίας που επαινούν το MAUS.

Umberto Eco :
"Maus is a book that cannot be put down, truly, even to sleep. When two of the mice speak of love, you are moved, when they suffer, you weep. Slowly through this little tale comprised of suffering, humor and life's daily trials, you are captivated by the language of an old Eastern European family, and drawn into the gentle and mesmerizing rhythm, and when you finish Maus, you are unhappy to have left that magical world and long for the sequel that will return you to it."

Alan Moore :
"I have been convinced that Art Spiegelman is perhaps the single most important comic creator working within the field and in my opinion Maus represents his most accomplished work to date."

Jules Feiffer :
"A remarkable work, awesome in its conception and execution ... at one and the same time a novel, a documentary, a memoir and a comic book. Brilliant, just brilliant."

Raymond Briggs:
"A very moving book about a subject so terrible it is almost impossible to comprehend. Maus proves that the strip cartoon is a medium just as good as the novel or film. A great achievement."

 

 

post-556-0-92411800-1399400476.gif

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να σημειώσω επί τη ευκαιρία ότι επανεμφανίστηκαν κάποια κομμάτια, οπότε θα έλεγα ότι είναι μοναδική ευκαιρία να το πάρετε αν σας λείπει πριν εκπξαντληθούν πάλι και αυτά. Νομίζω ότι η zoobus έχει ουσιαστικά παύσει να δραστηριοποιείται εδώ και καιρό, οπότε ενα εκδόσεις, επανατυπώσεις, κλπ δεν ξερω αν είναι δυνατόν να υπάρξουν μελλοντικά. Είδα την Παρασκευή που ανέβηκα κέντρο μερικά κομμάτια αν θυμάμαι καλά στο comicon (ρωτήστε τον Μάριο για σιγουριά) και την πρωτοπορία.

Edited by Yoshimitsu
  • Like 14

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είναι διαθέσιμο και στο Πολιτεία

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Βρήκα την ευκαιρία και διάβασα τους 2 τόμους του MAUS... Είναι πράγματι πολύ καλό και δυνατό... Τα περισσότερα στοιχεία της ιστορίας του ολοκαυτώματος ήταν γνωστά αλλά η περιγραφή και η προοπτική του maus βοηθούν στο να τα δεις.. 

 

Έχω όμως μια μεταφραστική απορία... υπάρχει σε 2 τουλάχιστο σημεία η φράση "Χριστέ μου!" (π.χ. τόμος 2 σελ. 71 - προτελευταία σελίδα κεφαλαίου 2) Είναι έτσι και στο αγγλικό; Αφού πρόκειται για Εβραίους πως γίνεται σε περιπτώσεις έντασης ή  απόγνωσης να λένε αυτή τη φράση;

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Στην αγγλική του εκδοχή είναι παρόμοιο:

MAUS.jpg

  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Έχω όμως μια μεταφραστική απορία... υπάρχει σε 2 τουλάχιστο σημεία η φράση "Χριστέ μου!" (π.χ. τόμος 2 σελ. 71 - προτελευταία σελίδα κεφαλαίου 2) Είναι έτσι και στο αγγλικό; Αφού πρόκειται για Εβραίους πως γίνεται σε περιπτώσεις έντασης ή  απόγνωσης να λένε αυτή τη φράση;

Έχει καταλήξει να είναι καθημερινή αμερικάνικη έκφραση. :)

Edited by Tightwad
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Από το Καρέ-Καρέ της Εφημερίδας των Συντακτών:

 

21/09/14

 

Μια εικόνα, 131 λέξεις

 

post-556-0-19434400-1411908452_thumb.jpg

Το Maus του Art Spiegelman είναι ένα υβρίδιο Ιστορίας, βιογραφίας, αυτοβιογραφίας, ντοκουμέντου και πρόζας που αφηγείται τη ζωή των γονέων του δημιουργού στα χρόνια του ναζισμού. Μία από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες του τούς παρουσιάζει απελπισμένους σε ένα σταυροδρόμι που σχηματίζει τον αγκυλωτό σταυρό. Ο Spiegelman επανήλθε στην ίδια εικόνα, τροποποιώντας την μερικώς και δημιουργώντας μια αριστουργηματική λιθογραφία (Crossroads, 1996) με ένα πρόσθετο στοιχείο: στο πάνω αριστερά μέρος ενθέτει ένα επιπλέον σχέδιο, μια παραλλαγή του Περιπλανώμενου Ιουδαίου του Gustave Dore που βασίζεται στον ομώνυμο εβραϊκό μύθο, ο οποίος, κατά μία εκδοχή, αναφέρεται στον έμπορο Αχασβήρο που αρνήθηκε να βοηθήσει τον Ιησού όταν αυτός κουβαλούσε τον σταυρό του μαρτυρίου και τιμωρημένος, πλέον, περιπλανάται στη γη αναμένοντας τη λύτρωση. Λεπτομέρεια: ο περιπλανώμενος του Spiegelman φορά μάσκα ποντικού, όπως και όλοι οι Εβραίοι πρωταγωνιστές του.

 

:coffee:

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ρωσία: Απομακρύνουν από τα βιβλιοπωλεία το Maus επειδή έχει μία σβάστικα στο εξώφυλλο

 

 

Βιβλιοπωλεία στη Ρωσία προχώρησαν τη Δευτέρα στην απομάκρυνση από τα ράφια ενός βραβευμένου για το Ολοκαύτωμα graphic novel. O λόγος για αυτή την κίνηση ήταν ότι στο εξώφυλλο απεικονίζεται μια σβάστικα. Το «Maus» από τον Αμερικανό καλλιτέχνη και συγγραφέα Art Spiegelman κέρδισε το Pulitzer το 1992 και δημοσιεύτηκε στη Ρωσία το 2013.

 

H Varvara Gornostayeva, αρχισυντάκτρια στον εκδοτικό οίκο Corpus, είπε ότι μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων το έβγαλαν από τα ράφια τους, ενώ την ίδια τακτική ακολούθησαν και ιστοσελίδες. Σε δήλωσή της στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων (AFP) αναφέρει ότι : «Το βιβλίο πήγαινε πολύ καλά στις πωλήσεις και μέχρι πρότινος δεν είχαν δεχθεί κανέναν παράπονο επισήμως».

 

Μια ρεπόρτερ από τη ραδιοφωνική εκπομπή «Echo of Moscow», η Darya Peshchikova, περιόδευσε σε βιβλιοπωλεία και δήλωσε πως το προσωπικό περίμενε εφόδους από τις αρχές μετά τις 9 Μαΐου, όταν η Ρωσία συμπληρώνει 70 χρόνια από τη σοβιετική νίκη επί των ναζιστικών δυνάμεων στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Peshchikova έγραψε στο Twitter ότι : «Περιμένουν ελέγχους και αποφάσισαν να καθαρίσουν τα ράφια τους. Ο λόγος είναι η σβάστικα», λένε οι εργαζόμενοι.

 

Οι ρωσικές αρχές αποφάσισαν να λογοκρίνουν το ναζιστικό έμβλημα και να εισβάλουν σε καταστήματα παιχνιδιών και παλαιοπωλεία, τα οποία έχουν σύνεργα από εκείνη την περίοδο, αναφερόμενες σε ένα νόμο που απαγορεύει τη «ναζιστική προπαγάνδα» και εγκρίθηκε τον περασμένο Δεκέμβρη. «Δεν υπάρχει καμία ναζιστική προπαγάνδα σε αυτό, αυτό είναι ένα βιβλίο που θα πρέπει να είναι στα ράφια των καταστημάτων για την Ημέρα της Νίκης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα αντιφασιστικά βιβλία, με βαθύ και διαπεραστικό μήνυμα» υποστήριξε η Gornostayeva.

 

Το «Maus» διηγείται την προσωπική ιστορία του συγγραφέα για το Ολοκαύτωμα μέσα από τις αναμνήσεις του πατέρα του, ενός Πολωνού Εβραίου που μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χρησιμοποιεί μεταφορές ζώων και μινιμαλιστικό στιλ γραφικών, ενώ οι Εβραίοι παρουσιάζονται ως ποντίκια και οι Γερμανοί σαν γάτες. Το ρωσικό εξώφυλλο του βιβλίου απεικονίζει δύο ποντίκια -έναν πατέρα και το γιο- και μια στυλιζαρισμένη εικόνα σβάστικας στο φόντο, με το πρόσωπο του Χίτλερ σαν γάτα στο κέντρο. Περίπου 10.000 αντίτυπα του βιβλίου πωλήθηκαν στη Ρωσία, σύμφωνα με τον εκδότη.

 

Από το απόγευμα της Δευτέρας, τρία από τα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία της Μόσχας - Biblio Globus, Moscow και Moskovskiy Dom Knigi - έχουν αφαιρέσει το βιβλίο από τα καταστήματά τους και το e-shop τους. Αποθηκευμένες εκδόσεις των καταλόγων των καταστημάτων έδειξαν ότι και στα τρία, το βιβλίο ήταν διαθέσιμο μόλις πριν από λίγες ημέρες, αλλά όλα αρνήθηκαν κάτι τέτοιο όταν ήρθαν σε επαφή με το AFP. "Πρέπει να είναι λάθος", δήλωσε μια γυναίκα από το τμήμα δημοσίων σχέσεων του Biblio Globus όταν ρωτήθηκε γιατί παλαιότερη έκδοση της ιστοσελίδας του καταστήματος παρουσιάζει το βιβλίο, σαν να είναι σε απόθεμα.

  • Like 18

Share this post


Link to post
Share on other sites

Από τα ωραιότερα και πιο συγκινητικά κόμικς που έχω διαβάσει...!

 

Πολύ δυνατή βιογραφία η οποία χωρίζεται σε δύο "εποχές"...!Αυτή του Άουσβιτς και την σημερινή...!Μου άρεσε πολύ το "μπλέξιμο" που κάνει ο δημιουργός στα γεγονότα του χθες και του σήμερα,μιας και μία τέτοια κίνηση δεν κουράζει τον αναγνώστη με μονότονες ή συνεχόμενες θλιβερές στιγμές...!

 

Την ιδέα για τις μορφές των ηρώων την βρήκα πανέξυπνη...!Πιστεύω ότι με αυτό το στυλ ο Spiegelman προκάλεσε περισσότερη συγκίνηση απ'ότι αν θα είχαν κανονικές ανθρώπινες μορφές...!

 

Το τέλος ειδικά προκαλεί δυνατά συναισθήματα καθώς λήγουν και οι δύο παράλληλες ιστορίες...!Ειδικά η σκηνή που ο Βλάντεκ αποκαλεί τον Άρτι,Ρισιέ σε κάνει να ανατριχιάζεις...!Επίσης μεγάλη εντύπωση μου έκανε η σκηνή με τον μαύρο και τον Βλάντεκ...!Δεν περίμενα ένας άνθρωπος που έχει περάσει τέτοιο μαρτύριο και να έχει διωχθεί τόσο πολύ για την φυλή του να είναι ρατσιστής...!

 

Όσον αφορά την έκδοση έμεινα κι εκεί πολύ ευχαριστημένος...!Είναι μία υπέροχη και στιβαρή έκδοση με πολύ καλό κι ανθεκτικό χαρτί...!

 

Εν κατακλείδι,προσωπικά το βρήκα ένα καταπληκτικό graphic novel και το συνιστώ ανεπιφύλακτα...!  :best:

 

 

:beer:

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η πρώτη απορία που μου ήρθε στο μυαλό όταν το ξεκίνησα ήταν "τι διαφορά έχει αυτό από τις δεκάδες άλλες ιστορίες από άτομα που επιβίωσαν και έχουμε δει/διαβάσει/ακούσει;". Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία διαφορά, είναι ακριβώς αυτό. Για όποιον δεν τον ενδιαφέρει το θέμα ή τον ενοχλεί η απεικόνιση της ανθρώπινης θηριωδίας, ή ακόμα έχει διαβάσει παρόμοια βιβλία και πιστεύει ότι δεν θα του προσφέρει κάτι παραπάνω αυτό, ας το προσπεράσει. Στο τσακ ήμουν να το προσπεράσω και εγώ για τον τελευταίο λόγο, αλλά αφενός πρώτη φορά θα το προσέγγιζα από την οπτική των κόμικ, αφετέρου μ'αρέσει ο ανθρωπομορφισμός (ακόμα και σε αυτή την κλισέ μορφή του). 

 

Το κόμικ λειτουργεί σε δύο φάσεις: Η πρώτη είναι η συνέντευξη ενός επιζώντα από τον γιο του, η δεύτερη διαδραματίζεται πίσω στον Β.Π.Π. και πατάει πάνω στην συνέντευξη. Η σύνδεση είναι πολύ καλοφτιαγμένη και η πρώτη φάση πολύ ανθρώπινη γιατί πέρα από την αλληλεπίδραση των δύο, περιγράφεται και η διαδικασία της συνέντευξης μαζί με τα παρελκόμενα: κουσούρια,φοβίες και μεταπολεμικά κατάλοιπα του πατέρα, πως αυτά έχουν φτιάξει τον χαρακτήρα του και πως επηρεάζουν τους γύρω του. Ο πατέρας είναι μια στερεοτυπική φιγούρα του τσιγκούνη Εβραίου που δεν δίνει ούτε του αγγέλου του νερό, ο γιος πιο μοντέρνος και αμερικανοθρεμμένος πασχίζει να μπει όσο μπορεί στην ψυχοσύνθεση ενός αιχμαλώτου πολέμου και να το απεικονίσει όσο πιο πιστά γίνεται στο κόμικ (ενώ έχει να αντιμετωπίσει και τα καπρίτσια του γέρου του). 

 

Νομίζω ότι είναι όσο δυνατό μπορεί να είναι ένα κοινωνικοπολιτικό κόμικ,δεν χαρίζεται στον ρεαλισμό του (μεγάλο υπέρ για όσους έχουν σιχαθεί την συντηρητική ωραιοποίηση), αλλά νομίζω ότι μια το αρκετά φορτωμένο και μπουκωμένο σχέδιο (με κούρασε υπερβολικά σε μερικά σημεία), μια το πολύ προσωπικό στοιχείο του δημιουργού που υπήρχε σε αχρείαστο βαθμό στην πρώτη φάση, του στέρησαν την ευκαιρία να είναι όντως αριστούργημα. Πολύ καλό κόμικ, σίγουρα, αλλά δεν έφτασε ποτέ εκεί που το περίμενα. :)

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

A closer look at how Art Spiegelman designed pages in his comix masterpiece Maus.

 

 

 

  • Like 9
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Έβλεπα βιντεάκια του Nerdwriter1 και έπεσα και εγώ στο παραπάνω. Η ανάλυση του είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά φαίνεται να έχει μια τάση να παίρνει ένα πάρα πολύ ειδικό θέμα/παράδειγμα και να το γενικεύει στον τίτλο του βίντεο.

 

Φαντάζομαι και εσύ το πρόσεξες, επειδή πρόσθεσες την περιγραφή του βίντεο στο πόστ σου. :)

 

Το "cinematography" και το πώς αυτό εφαρμόζεται σε κόμικ ειδικότερα είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει τα τελευταία χρόνια. Εγώ ως μέσος αναγνώστης/θεατής είμαι λίγο-πολύ 'σκηνοθετικά αναλφάβητος' (όπως λέει και ο Nerdwriter σε άλλο βίντεο), και δεν 'πιάνω' πολλές λεπτομέρειες παρά όταν διαβάζω την ανάλυση για ένα συγκεκριμένο/νη κόμικ/ταινία. Στην προκειμένη περίπτωση, πόσοι πχ. προσέξαμε την 'επιβλητική φιγούρα' του πατέρα του Spiegelman; 

 

Πιστεύετε ότι αυτές οι λεπτομέρειες έχουν χρηστική αξία;

 

Αναγνωρίζονται από κάποιους αναγνώστες αλλά όχι από κάποιους άλλους; Δεν αναγνωρίζονται αλλά σχηματίζουν μια γενική ατμόσφαιρα και μεταφέρουν υποσυνείδητα αυτό που προσπαθεί να περάσει ο 'σκηνοθέτης'; Υπάρχουν κυρίως για να το παίξει ο δημιουργός ψαγμένος;

 

Εσείς τι λέτε; :thinking:

Edited by Tightwad
  • Like 11
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

πολύ ενδιαφέρον θέμα θίγεις Φαίδωνα :up:

Θεωρώ ότι οι πιο "πετυχημένες" εικόνες είναι αυτές που επιδέχονται πολλαπλές αναγνώσεις, που μπορούν να ικανοποιούν από το απαίδευτο μάτι μέχρι το πιο απαιτητικό.

 

Νομίζω ότι οι κρυφές λεπτομέρειες έχουν μακρά ιστορία στις εικαστικές τέχνες. Κάπου εχω κι ενα βιβλίο ιστορίας τέχνης με ένα κεφάλαιο να αναφέρεται ακριβώς σ αυτό το ζήτημα, αλλά δεν το βρίσκω τώρα :( 

Μέσες άκρες έλεγε ότι διάφοροι ζωγράφοι χρησιμοποιούσαν λεπτομέρειες στο έργο τους πάνω από τη μέση αντίληψη των θεατών τους. Κι αυτό είχε πολλές χρησιμότητες. Είτε κάποια λεπτομέρεια/αναφορά σε κάποιον άλλον καλλιτέχνη  ή δάσκαλο που εκτιμούσαν, είτε κάτι "ξεχωριστό" για το πιο εκπαιδευμένο κοινό (σ αυτό νομίζω ότι αναφέρεσαι κυρίως), είτε ως κρυφή συζήτηση (θετική ή  αρνητική) με κάποιον συγκεκριμένο (καλλιτέχνη/ πελάτη/ ερωμένη κλπ) . Γενικά ήταν διαδεδομένο.

 

Στα κόμικς αυτό εμφανίστηκε από τα πρώτα χρόνια, πχ o George Herriman (Krazy Kat), ενώ απευθυνόταν κυρίως σε χαμηλού μορφωτικού επιπέδου κοινό, μέσω της εφημερίδας όπου δημοσιεύονταν τα κόμικς του,  είχε σε  καρέ του σχέδιο που παρέπεμπε στο κύμα του Hokusai. Είχε και πολλές άλλες αντίστοιχες αναφορές.

 Μπορεί να μην εκτιμήθηκε τότε ή να πέρασε απαρατήρητο από την πλειοψηφία των αναγνωστών, εκτιμάται όμως πολύ σήμερα από τους μελετητές του και δίνει επιπλέον αξία στο έργο του. ( Το συζητήσαμε και στα σεμιναρια του Κουκουλά αυτό)

 

Όλη αυτή η ιστορία έχει πολύ ψωμί και κομμάτια  της είναι τα άπειρα annotations, από τον αστερίξ και τα έργα του Αλαν Μουρ, μέχρι και τα easter eggs στις κομιξοταινιες :)

 

Ο αναγνώστης που ανακαλύπτει κάτι με δεύτερη ανάγνωση ή που διαβάζει κάπου αλλού για τη χ ψ πληροφορία που εμπεριέχεται στο κόμικ,  μπορεί μετά να το βλέπει με άλλο μάτι, να αντιλαμβανεται ότι το έργο έχει περισσότερα επίπεδα ή και να θεωρεί το έργο ψωνιστικο ή δήθεν. 

Αυτό εξαρταται και απο το εργο και απο τον αναγνωστη :)

 

Σταματαω να γραφω καπου εδω, γιατι εχω νυσταξει αρκετα και σε λίγο αυτα που γραφω δε θα βγαζουν πολυ νοημα :lol:

 

 

 

  • Like 14

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μια χαρά νόημα βγάζουν αυτά που λες! Σίγουρα τα 'κρυφά μηνύματα' είναι όσο παλιά όσο κάθε μορφή τέχνης. 

 

Νομίζω ότι καταλήγω στο ότι υπάρχουν πολλά είδη τέτοιων λεπτομερειών. Αυτές που περνάνε υποσυνείδητα στον μέσο αναγνώστη (πχ. η χρωματική παλέτα του καρέ ή γωνία της 'κάμερας'), αυτές που αναγνωρίζονται μετά από πολλές αναγνώσεις, και τέλος αυτές που αναγνωρίζονται απο συγκεκριμένους αναγνώστες ή μόνο μετά από μελέτη και ανάλυση του έργου.

 

Όπως ποικίλουν τα είδη των λεπτομερειών έτσι ποικίλουν και τα κίνητρα των δημιουργών.

Edited by Tightwad
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.