Jump to content

ramirez

Members
  • Content Count

    3,436
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7
  • Points

    3,685 [ Donate ]

ramirez last won the day on July 29 2018

ramirez had the most liked content!

Community Reputation

26,963 Excellent

2 Followers

About ramirez

  • Rank
    WHAT ? ME WORRY ?
  • Birthday November 28

Contact Methods

  • Website URL
    http://

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

1,620 profile views
  1. Μα υπάρχει ήδη αφού...
  2. Μέλη της εφορευτικής επιτροπής στην Ινδονησία, ντυμένοι υπερήρωες και κρατώντας το ψηφοδέλτιο για τις προεδρικές εκλογές, σε εκλογικό κέντρο της πόλης Σουραμπάγια. Από την Εφημερίδα των Συντακτών...
  3. To vo 75. Προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  4. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 66. Προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  5. Ο Ποπάι και ο Άρτσι στην πόλη του μέλλοντος Με σημαντικές εκθέσεις, διαγωνισμούς, ενδιαφέρουσες ομιλίες, πολλές προβολές και με πλήθος επίσημων διάσημων ξένων καλεσμένων, που θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους και θα συνομιλήσουν με το ελληνικό κοινό, ξεκινά το 14ο Comicdom Con, στο οποίο για ακόμη μία χρονιά η «Εφημερίδα των Συντακτών» είναι χορηγός επικοινωνίας. Η αφίσα, φιλοτεχνημένη από τον Τάσο Μαραγκό Το ραντεβού είναι ετήσιο και σταθερό, λίγο πριν από το Πάσχα, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και, εδώ και λίγα χρόνια, και στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. Δημιουργοί κόμικς, Έλληνες και ξένοι, εκδότες, βιβλιοπώλες, εικονογράφοι περιμένουν τους φίλους των κόμικς για ένα ολόκληρο τριήμερο. Στο φετινό 14ο Comicdom Con τον τόνο δίνουν όπως πάντα οι σπουδαίες εκθέσεις: Διεθνής έκθεση «Archie: Welcome to Riverdale» Στην Γκαλερί Χατζηκυριάκος-Γκίκας της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, σε συνεργασία με το Cartoon Art Museum των ΗΠΑ, παρουσιάζεται μεγάλη έκθεση γύρω από τον Archie, διάσημο χαρακτήρα που επινοήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1940 από τους John Goldwater και Bob Montana. Η έκθεση περιλαμβάνει πρωτότυπες σελίδες με την αγαπημένη παρέα του Riverdale, καθώς και επιλεγμένα αντικείμενα από την προσωπική συλλογή της co-CΕΟ της Αrchie Comic Publications, αλλά και ένα ιστορικό του δημοφιλούς χαρακτήρα που πρόσφατα «ενηλικιώθηκε» θεματικά ύστερα από ένα γενναίο reboot στο περιεχόμενο των νεανικών περιπετειών του. Ελληνική έκθεση «Futuropolis» 25 Έλληνες δημιουργοί κόμικς και εικονογράφοι οραματίζονται την πόλη του μέλλοντος και την αποτυπώνουν στα έργα τους, άλλοι ως ουτοπία, άλλοι ως δυστοπία, όλοι όμως με μια ενδιαφέρουσα, ξεχωριστή εικαστική ματιά. Στην έκθεση συμμετέχουν οι Κυριάκος Αθανασιάδης και Νικόλας Κούρτης, Παναγιώτης Βλάμης, Βασίλης Γέρκου, Ελενα Γώγου, Έφη Θεοδωροπούλου, Δημήτρης Κάσδαγλης, Γιώργος Κομιώτης, Μάνος Λαγουβάρδος, Αρης Λάμπος, Αλεξία Λουγιάκη, Μάριος Ξυδώνας, Κώστας Παντούλας, Κωστής Παπαθεοδώρου, Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, Άρτεμις Παπατσαρούχα, Αγγελική Σαλαμαλίκη, Ηλίας Ταμπακέας, Rianna Adams, Malk, Soloup, Dani Strips, Tasmar και Maggie Tsiopelaki. Σχέδιο του Γιώργου Κομιώτη από την έκθεση Futuropolis Ποπάι 90 ετών Ο πασίγνωστος χαρακτήρας του Elzie Segar και στη συνέχεια του Bud Sagendorf που πρωτοεμφανίστηκε στη σειρά The Thimble Theater έκλεισε τον περασμένο Ιανουάριο τα ενενήντα του χρόνια. Στο πλαίσιο των εορτασμών για τα γενέθλιά του, θα προβληθούν στο φεστιβάλ 14 μικρού μήκους ταινίες animation, για πρώτη φορά αποκατεστημένες σε high definition, συνοδεύοντας ένα παιχνίδι με πολλά δώρα που θα εξελίσσεται σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου. Αφιέρωμα στον Stan Lee Με το scetch event «Spider-Man Genesis», εννέα καταξιωμένοι ξένοι και Έλληνες δημιουργοί τιμούν τον Stan Lee και τον Steve Ditko, φιλοτεχνώντας ζωντανά μπροστά στο κοινό τη δική τους εκδοχή πάνω στο πασίγνωστο εξώφυλλο του Amazing Fantasy #15 στο οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Άνθρωπος Αράχνη. Σχέδιο της Patricia Martin Διεθνείς προσκεκλημένοι Ανάμεσα στα ονόματα των διεθνών προσκεκλημένων που θα παρευρίσκονται, θα υπογράφουν τα έργα τους και θα λάβουν μέρος σε πάνελ και Q+A sessions ξεχωρίζουν αυτά των Dan Watters, συγγραφέα του relaunch του Lucifer για το νεοσύστατο Sandman Universe της Vertigo, του Raul Allen, σχεδιαστή τίτλων όπως το The Immortal Iron Fist (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες), της Patricia Martin, σχεδιάστριας, εικονογράφου και letterer σε τίτλους όπως η Wonder Woman (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες) και του Stefano Zanchi, δημιουργού ιστοριών της Disney (Topolino, Donald Quest κ.ά.). Σχέδιο του Stefano Zanchi Luna του Dave McKean Ο Dave McKean, εκτός από ένας εξαιρετικός εικονογράφος, δημιουργός εξωφύλλων (Sandman) και κόμικς (Violent Cases, Cages κ.ά.), είναι και κινηματογραφιστής. Στο φεστιβάλ του Comicdom θα παρουσιαστεί σε πρώτη πανελλήνια προβολή η ταινία του «Luna» (βραβευμένη στα British Independent Film Awards), ένα κράμα ζωντανής δράσης και animation, με πρωταγωνιστή τον Ben Daniels (House of Cards, The Exorcist). Την ταινία προλογίζει ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό «Αθηνόραμα». Τάσος Μαραγκός Τιμώμενος καλλιτέχνης στο φετινό φεστιβάλ είναι ο Τάσος Μαραγκός (Tasmar), πρώην συνεργάτης του Καρέ Καρέ από το πρώτο του τεύχος με τη σειρά «Αδέσποτα Σκίτσα». Ο Μαραγκός, που έχει φιλοτεχνήσει την αφίσα του φετινού φεστιβάλ, θα παρουσιάσει διάφορες καινούργιες δουλειές του ενώ μια μικρή αλλά αντιπροσωπευτική έκθεση θα περιλαμβάνει χαρακτηριστικά έργα από την έως τώρα διαδρομή του στα κόμικς. Ομιλίες και παρουσιάσεις Όπως κάθε χρόνο, ο επισκέπτης του φεστιβάλ θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δεκάδες ομιλίες από ειδικούς σε κάθε τομέα των κόμικς, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι εξής: Nolan ’s Bat Trilogy: Worse than you remember με τους Γιάννη Κουρουμπακάλη και Δημήτρη Σακαρίδη (Κυριακή στις 15.00) The New Culture War με τους Αντώνη Αντωνιάδη και Αλέξανδρο Μινωτάκη (Σάββατο στις 18.10) Ο ηθικός κώδικας των υπερηρώων, με τους Τάσο Θεοφίλου, Πέτρο Χριστούλια και Νίκο Γιακουμέλο (Παρασκευή στις 18.00) Η ενηλικίωση των υπερηρώων: ευλογία ή κατάρα; με τους Αντώνη Αντωνιάδη και Πάνο Παπαγεωργίου (Παρασκευή στις 17.30) 1908: Η γέννηση μιας ιδέας, με τους Ανδρέα Οικονόμου και Πέτρο Μπαλτά (Σάββατο στις 15.00) Πώς να φτιάξεις κόμικς αν δεν μπορείς να σχεδιάσεις κόμικς, με τους Αντώνη Βαβαγιάννη, Θανάση Πετρόπουλο και Τάσο Ζαφειριάδη (Παρασκευή στις 17.30) Το πρόγραμμα συμπληρώνουν συνεχή workshops πάνω σε διάφορα θέματα που άπτονται των κόμικς, παιδικά προγράμματα, προβολές ταινιών, ο διαγωνισμός cosplay το Σάββατο το απόγευμα, βιβλιοπαρουσιάσεις και signings καλλιτεχνών, το artist ’s alley με τη συμμετοχή δεκάδων Ελλήνων δημιουργών, οι αυτοεκδόσεις και τα fanzines, εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία και καταστήματα παιχνιδιών κ.ά. Τέλος, η απονομή των βραβείων για τα καλύτερα κόμικς που κυκλοφόρησαν το 2018, σε δέκα κατηγορίες, θα γίνει σε ειδική τελετή την Παρασκευή το βράδυ στην κινηματογραφική αίθουσα του Γαλλικού Ινστιτούτου. info 14ο Comicdom Πότε: 19, 20 και 21 Απριλίου Πού: Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, και Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνας, Σίνα 31 Ώρες λειτουργίας: 11.00-21.30 Είσοδος ελεύθερη Για το πλήρες πρόγραμμα επισκεφθείτε το www.comicdom-con.gr και το αντίστοιχο event στο facebook με συνεχή ενημέρωση. Κυριακή 21/4 στις 13.30, Ελληνοαμερικανική Ένωση Το Καρέ Καρέ, έχοντας συμπληρώσει πέντε χρόνια έντυπου και ηλεκτρονικού βίου, με περισσότερα από 1.300 κόμικς και 500 άρθρα δημοσιευμένα στις σελίδες του, θα δώσει το «παρών» στο φεστιβάλ σε ειδική εκδήλωση. Με αφορμή τα «γενέθλια», οι συντελεστές του Καρέ Καρέ (Γιάννης Αντωνόπουλος, Πάνος Ζάχαρης, Δημήτρης Καμένος, Λουίζα Καραγεωργίου, Γιάννης Κουκουλάς, Περικλής Κουλιφέτης, Λέανδρος, Αλέξια Οθωναίου, Γαβριήλ Παγώνης, Βαγγέλης Παπαβασιλείου, Θανάσης Πέτρου) συζητούν με το κοινό για τη διαδικασία δημιουργίας ενός εβδομαδιαίου εντύπου σε μια πολιτική εφημερίδα καθώς και για το μέλλον των κόμικς στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Και το σχετικό link...
  6. Κυκλοφορεί. Περισσότερες λεπτομέρειες & εσωτερικές σελίδες εδώ...
  7. To vo 74. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  8. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 65. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  9. Ενενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρώτη δημοσίευση των περιπετειών του Τεν Τεν. Σε αυτά τα χρόνια ο δαιμόνιος δημοσιογράφος και τυχοδιώκτης έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες των ευρωπαϊκών κόμικς. Τιμήθηκε δεόντως, αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε το αντικείμενο αμέτρητων παρωδιών. Απόσπασμα από την εικονογράφηση του Enki Bilal για την έκδοση «Nous, Tintin» Ταξίδεψε στα πέρατα της Γης για να λύσει μυστήρια και να εξιχνιάσει σκοτεινές υποθέσεις. Με καράβια, αεροπλάνα, τρένα, αυτοκίνητα, ακόμα και διαστημόπλοια, ο Τεν Τεν βρέθηκε σε κάθε σημείο του πλανήτη επί σχεδόν μισό αιώνα, δίνοντας στον δημιουργό του, Georges Remi ή, όπως έγινε ευρύτερα γνωστός, Hergé, την ευκαιρία να δημιουργήσει ελκυστικές και συνάμα χιουμοριστικές περιπέτειες αλλά και να παρουσιάσει τον κόσμο με βάση τη δική του κοσμοθεωρία. Αυτή η κοσμοθεωρία που φαίνεται να ασπαζόταν ο Hergé, τουλάχιστον στις πρώτες ιστορίες του από το μακρινό 1929 και για αρκετά ακόμη χρόνια («Ο Τεν Τεν στη Χώρα των Σοβιέτ», «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό» κ.ά.), δέχτηκε σφοδρή κριτική και έντονη πολεμική. Και ίσως όχι άδικα. Δε χωνεύεται εύκολα ο στερεοτυπικός τρόπος της σχεδίασης των μη δυτικών ανθρώπων (ομοιόμορφες καρικατούρες με πλακουτσωτές μύτες, φουσκωτά χείλια και ολόιδια σγουρά μαλλιά) και η περιγραφή τους ως άξεστων, αφελών, πρωτόγονων και με άγρια ένστικτα. Στην πλειονότητα των πρώτων περιπετειών του Τεν Τεν εκθειάζεται εμμέσως η λευκή ανωτερότητα, η ευστροφία των δυτικών ανθρώπων και αιτιολογείται η αποικιοκρατία. Η συμμετοχή του Alberto Breccia στο «Nous, Tintin» (1987) Πολιτικά τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, ιδιαίτερα μετά το ταξίδι του νεαρού ρεπόρτερ στη Σοβιετική Ένωση και τις «αποκαλύψεις» για τη βαναυσότητα των μπολσεβίκων και την καταπίεση που υφίστανται οι Σοβιετικοί πολίτες, οι οποίοι κατά τα άλλα παρουσιάζονται ως ρακένδυτοι, μοχθηροί και ευκολόπιστοι. Τα έντυπα στα οποία δημοσίευε ο Hergé τις ιστορίες του κατά τις πρώτες δεκαετίες της καριέρας του ήταν άκρως συντηρητικά και κινούμενα στον ακροδεξιό χώρο, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής στη Γαλλία είχε συνεργαστεί ακόμα και με εφημερίδες που εκδίδονταν υπό τις ευλογίες των ναζί. Από την άλλη η υπερβολική δημοφιλία του Τεν Τεν σε συνδυασμό με τις clean-cut περιπέτειές του και την «καθαρή γραμμή» του δημιουργού του ήταν πάντα ενοχλητικές για μερίδα άλλων καλλιτεχνών που κινούνταν σε αντίθετα καλλιτεχνικά ή πολιτικά μονοπάτια. Όπως επισημαίνεται στο «Βρώμικα Κόμικς – Η Μυριόβιβλος της Τιχουάνα» (εκδόσεις Γνώση): «Το 1944, ο “Τεν Τεν στη Χώρα των Ναζί” (σ.σ. πιθανώς η πρώτη παρωδία του Τεν Τεν), κατήγγειλε τη συμπεριφορά του δημιουργού Hergé στη διάρκεια της Κατοχής. Ομολογουμένως ο ρεπόρτερ αδιαφορεί χαρακτηριστικά για τα όσα συμβαίνουν τριγύρω του, κι αυτό δεν θα ‘ταν και τόσο κακό να επικριθεί. Επίσης, η παντελής απουσία του έρωτα αλλά και του σεξ στις περιπέτειές του Τεν Τεν, αποτελεί ένα πρόσφορο έδαφος για την κάθε είδους διακωμώδησή του». Απόσπασμα από την ιστορία «H Σεξουαλική Ζωή του Τεν Τεν» του Jan Bucquoy (1980) Στο πλαίσιο αυτής της διακωμώδησης εντάσσεται η ιστορία «Dindin et le secret de Moulinsol» (1974) των Michel Antoine Burnier και Patrick Rambaud, μια σεξοπαρωδία με τον Τεν Τεν, τον Κάπτεν Χάντοκ και την Κασταφιόρε να συμμετέχουν σε ένα όργιο με σεξ και ναρκωτικά, αλλά και η «Σεξουαλική Ζωή του Τεν Τεν» του Jan Bucquoy που ξεκίνησε το 1980 και συνεχίστηκε σε διάφορες εκδοχές με εντονότατο παρωδιακό ύφος και αχαλίνωτο σεξ. Αυτή η σειρά προκάλεσε την αντίδραση του Hergé και ο Bucquoy οδηγήθηκε σε δίκη, όπως είχε συμβεί και στον Filip Denis για την, επίσης σεξουαλική, παρωδία με τίτλο «Tintin en Suisse» τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ο Τεν Τεν ως αναρχικός «Στους Δρόμους για την Ελευθερία» του ή της J. Daniels (αριστερά) και ως ρεπόρτερ στο εμπόλεμο Αφγανιστάν από τον Dylan Horrocks (δεξιά) Από τις πιο διάσημες παρωδίες του Τεν Τεν αλλά σε καθαρά πολιτικό ύφος είναι το βιβλίο με τίτλο «The Adventures of Tintin: Breaking Free», που υπογράφεται από το ψευδώνυμο J. Daniels και πρωτοκυκλοφόρησε το 1988 από την αναρχική αγγλική οργάνωση Attack International (στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στους Δρόμους για την Ελευθερία», εκδόσεις Αναρχική Αρχειοθήκη, 1998). Στον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης, που υπογράφει η Συνεργασία Αναρχικών Ομάδων και Ατόμων για την κοινωνική αλληλεγγύη και την πολύμορφη δράση, περιγράφεται και το περιεχόμενο του βιβλίου, με τον Τεν Τεν να καλεί τον κόσμο στον δρόμο: «Οι καιροί αλλάζουν, τα χρόνια περνούν… Ο Μιλού γέρασε και δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει. Οι ανεκδιήγητοι μπάτσοι Ντιπόν και Ντυπόν πήραν προαγωγή και αποστρατεύτηκαν με διάφορους επαίνους γιατί συμμετείχαν σε διάφορα κυκλώματα (προστασίες, μίζες, διακίνηση ναρκωτικών κ.λ.π). Ο καπετάνιος άραξε στην Αγγλία. Δουλεύει σ’ ένα από τα εργοτάξια της κατασκευαστικής εταιρείας Λονγκς […] Ο γνωστός μας Τεν Τεν ενηλικιώθηκε. Βρίσκεται κι αυτός στην Αγγλία. Οι απόψεις του έχουν συγκεκριμενοποιηθεί κοινωνικά. Είναι ένας ανυπότακτος νεολαίος που δρα με τον δικό του ανεξέλεγκτο τρόπο. Συναντιέται με τις κοινωνικές δραστηριοποιήσεις των υπόλοιπων καταπιεσμένων και η συμβολή του γίνεται ουσιαστική προς την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης». Η pop art εκδοχή του Roy Lichtenstein (1992) που έγινε εξώφυλλο στο «Tin Tin in the New World» του Frederic Tuten (1993) Με έναν αντίστοιχο τρόπο, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις αλλά στην κατεύθυνση της αυτογνωσίας και της ανακάλυψης του εαυτού του, τοποθετεί τον Τεν Τεν σε ένα απολύτως ανοίκειο με αυτόν πλαίσιο ο Frederic Tuten στο μυθιστόρημα «Tintin in the New World». Ο δαιμόνιος έφηβος ενηλικιώνεται και δεν έρχεται αντιμέτωπος με ιθαγενείς, πειρατές και κακοποιούς, αλλά με την οδυνηρή συνειδητοποίηση της ικανότητάς του να είναι άνθρωπος, να αγαπά και να βλάπτει, να ερωτεύεται και να σκοτώνει χωρίς να τηρούνται τα προσχήματα και οι συμβάσεις των κόμικς που απευθύνονταν σε μικρές ηλικίες. Απόσπασμα από το «X’ed Out» του Charles Burns (2010) Δεν είναι λίγες όμως και οι χρήσεις του Τεν Τεν για λόγους απότισης φόρου τιμής από ζωγράφους και εικαστικούς καλλιτέχνες: ο Roy Lichtenstein (1993) τον ζωγράφισε με ben day dots μπροστά από ένα «Χορό» του Ματίς, ενώ ο Keith Haring (1987) τον τοποθέτησε δίπλα στις απρόσωπες στροβιλιζόμενες φιγούρες του. Με διαφορετικό σκοπό ο δημιουργός κόμικς Charles Burns τον έχρισε κεντρικό πρόσωπο σε μια τριλογία παρωδίας τρόμου («X’ed Out», «The Hive», «Sugar Skull»), ο Dylan Horrocks (2011) τον παρουσίασε να συλλαμβάνεται στο Αφγανιστάν από Αμερικανούς στρατιώτες για να παραδοθεί στις συνεργαζόμενες με τις ΗΠΑ αρχές της χώρας επιδιώκοντας να καταγγείλει τη στέρηση των δικαιωμάτων των πολιτικών κρατουμένων, ενώ ο Robert Sikoryak στο «Terms and Conditions» (2017) του έδωσε θέση δίπλα σε άλλους χαρακτήρες κόμικς, με στόχο να αποκαλύψει τα ψιλά γράμματα που κρύβονται στους όρους αγοράς και χρήσης προϊόντων τεχνολογίας και ειδικότερα της Apple. Εικονογράφηση του Enki Bilal για την έκδοση «Nous, Tintin» (1987) Αντιθέτως, στην έκδοση «Nous, Tintin» του 1987, 36 διάσημοι δημιουργοί σχεδίασαν τον Τεν Τεν με το δικό τους στιλ, θέλοντας να αποχαιρετήσουν με τον δικό τους τρόπο τον Hergé που είχε πεθάνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν κορυφαία ονόματα όπως του Enki Bilal, του Alberto Breccia, του Jacques de Loustal, του Lorenzo Mattotti, του Jose Munoz κ.ά. σε μια έκδοση που προλόγιζε ο Βιμ Βέντερς. Μια γρήγορη ματιά, τέλος, στις αμέτρητες fan art εκδοχές του Τεν Τεν που φιλοξενούνται στο διαδίκτυο αποδεικνύει την τεράστια δημοφιλία του, αλλά ταυτόχρονα και τη μεγάλη επιθυμία ανώνυμων και επώνυμων δημιουργών να τον παρωδήσουν και να «λερώσουν» λίγο την «καθαρή γραμμή» του αποκαθηλώνοντάς τον από την ασφαλή θέση του «καλού» παιδιού. Η συμμετοχή του Keith Haring στο «Nous, Tintin» (1987) Είτε του αρμόζει είτε όχι μια τέτοια αντιμετώπιση, είναι απόλυτα δικαιολογημένη, τουλάχιστον λόγω των ακροδεξιών, αντικομμουνιστικών και ρατσιστικών απόψεων και αντιλήψεων του πρώιμου Hergé. Και το σχετικό link...
  10. To vo 73. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  11. ramirez

    ΕΘΝΟΣ ΛΕΞΕΙΣ

    Το νο 64. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  12. Λέγεται ότι κοιμόταν μέσα σε φέρετρο και ότι έπινε μαρτίνι που το συνόδευε με μάτια ζώων αντί για ελιές. Παρόλο που τίποτα από αυτά δεν είναι επιβεβαιωμένο, ο Τσαρλς Άνταμς, ο δημιουργός της οικογένειας Άνταμς, ήταν γνωστός για το ιδιόρρυθμο γούστο και το μπλακ χιούμορ του. Ο διάσημος σκιτσογράφος σχεδίασε περισσότερα από 1.300 καρτούν. Παρόλο που πολλά από τα έργα του ήταν αστεία χωρίς να είναι σκοτεινά, ο Άνταμς έγινε γνωστός για τις μακάβριες και εκκεντρικές ιστορίες του. Πολλοί τον αποκάλεσαν «Βαν Γκονγκ των Δαιμόνων», «Γκουρού των νεκροταφείων» και «Δράκουλα των σκιτσογράφων». Τα σκίτσα του πατέρα Γκόμεζ, της ψηλόλιγνης μητέρας Μορτίσια, της κόρης Γουένσντεϊ και του γιου τους Πάγκσλεϊ, του θείου Φέστερ και της γιαγιάς μπορεί να θύμιζαν κακοποιούς και μάγισσες, αλλά αγαπήθηκαν από το κοινό στην Αμερική τόσο που μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση. Ένας σκοτεινός χαρακτήρας Ο Τσαρλς Άνταμς γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1912 στο Νιου Τζέρσι. Από μικρή ηλικία έδειξε το ενδιαφέρον του για τις σκοτεινές ιστορίες και τα μακάβρια πράγματα. Πήγαινε στο πάρκο «Volta», που ήταν πρώην νεκροταφείο. Λένε ότι του άρεσε να ζωγραφίζει σκελετούς και φέρετρα. Κρυβόταν σε διάφορα σημεία του σπιτιού και ξαφνικά πεταγόταν για να τρομάξει τη γιαγιά του. Όταν ήταν στην εφηβεία, η αστυνομία τον έπιασε να εισβάλει σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι στη γειτονιά του. Πιθανότατα πίστευε ότι ήταν στοιχειωμένο και ήθελε να το εξερευνήσει. Πολλοί λένε ότι από αυτό το σπίτι εμπνεύστηκε την κατοικία της οικογένειας Άνταμς. Μία μέρα στο γκαράζ πίσω από το σπίτι του βρήκαν έναν σκελετό σχηματισμένο με κιμωλία στο πάτωμα. Όλοι θεώρησαν ότι ήταν «δουλειά» του Άνταμς. Η οικογένεια Άνταμς ξεκίνησε ως καρτούν σε περιοδικό Από μικρό ο πατέρας του τον ενθάρρυνε να ζωγραφίζει. Σπούδασε Ζωγραφική στη Νέα Υόρκη. Μια από τις πρώτες του δουλειές ήταν να επεξεργάζεται τις φωτογραφίες των νεκρών για το περιοδικό True Detective. Παρ’ όλα αυτά, ο Άνταμς έλεγε ότι «τα πτώματα φαίνονταν πιο ωραία όπως ήταν πριν με τα αίματα». Το πρώτο καρτούν του στο περιοδικό New Yorker που τον καθιέρωσε ως σκιτσογράφο, δημοσιεύτηκε το 1935. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στο φωτογραφικό κέντρο του στρατού στη Νέα Υόρκη, όπου βοηθούσε στην εκπαίδευση των αμερικανών στρατιωτών μέσα από εικονογραφημένα βίντεο. Το καρτούν που του εξασφάλισε μια μόνιμη θέση στο περιοδικό New Yorker έδειχνε έναν σκιέρ να περνά μέσα από ένα δέντρο. Φαίνεται πως ήταν φάντασμα. Πληρωνόταν 35 δολάρια το σκίτσο. Τα περισσότερα σκίτσα του σχετίζονταν με δολοφονίες, βασανισμούς, φαντάσματα και τέρατα. Ανάμεσα τους ήταν και η διάσημη οικογένεια που εμφανίστηκε στις σελίδες του περιοδικού New Yorker για πρώτη φορά το 1938. Η οικογένεια Άνταμς μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση το 1964. Τόσο οι ταινίες όσο και οι σειρές έκαναν τεράστια εμπορική επιτυχία. Ο κόσμος λάτρευε το μπλακ χιούμορ του. Παρόλο που η οικογένεια Άνταμς είχε ασυνήθιστη εμφάνιση και νοσηρές προτιμήσεις, έδινε το πρότυπο της αγαπημένης υπερπροστατευτικής οικογένειας. Τα σκίτσα της οικογένειας Άνταμς μπορεί να θύμιζαν κακοποιούς και μάγισσες, αλλά αγαπήθηκαν από το κοινό στην Αμερική τόσο που μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση. Είχε αναφέρει ότι δεχόταν γράμματα από τους θαυμαστές του, περισσότεροι από τους οποίους ήταν εγκληματίες και άνθρωποι του υποκόσμου. Όταν απαντούσε στα γράμματά τους συνήθιζε να βάζει τον τίτλο «Ο χώρος ανάπαυσης των ψυχικά διαταραγμένων». Οι θαυμαστές του έστελναν περίεργα δώρα, όπως χρυσές νεκροκεφαλές και κόκαλα, ενώ μια μέρα είχε βρει μια κατεψυγμένη καρδιά βοδιού στο κουτί με την αλληλογραφία του. Πολλοί έλεγαν ότι όλα αυτά ήταν ψέματα και πως ο Άνταμς ήθελε να δημιουργήσει μια σκοτεινή ατμόσφαιρα γύρω από το πρόσωπό του που να ταιριάζει με τα καρτούν του. Κάποια στιγμή τον ρώτησαν σε τι πιστεύει και εκείνος απάντησε «στη Μητέρα Φύση». Το «στοιχειωμένο» σπίτι του Ο Άνταμς ζούσε στον δωδέκατο όροφο σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Το χερούλι της πόρτας του είχε τη μορφή ενός βρικόλακα. Πάνω από το διαμέρισμά του υπήρχε μια δεξαμενή νερού. Μία μέρα άρχισαν να τρέχουν νερά μέσα στο διαμέρισμα. Πίνακες, φωτογραφίες και έπιπλα καταστράφηκαν, αλλά ο Άνταμς τα κράτησε γιατί του άρεσε η ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν. Δίπλα από τη βιβλιοθήκη του υπήρχε μια πανοπλία, κράνη πολεμιστών και σπαθιά. Στον τοίχο του είχε κρεμασμένη μια μελέτη που έδειχνε τα ανθρώπινα όργανα. Ο Τσαρλς Άνταμς ποζάρει στο σπίτι του δίπλα στην πανοπλία Στο βιβλίο της συγγραφέα Λίντα Χ. Ντέιβις «Τσαρλς Άνταμς» αναφέρει ότι το σπίτι του ήταν διακοσμημένο με βαλλίστρες από τον Μεσαίωνα και χειρουργικά εργαλεία, ενώ αντί για τραπεζάκι σαλονιού είχε ένα κρεβάτι νεκροψίας. Στους επισκέπτες συνήθιζε να δείχνει έναν λεκέ που είχε το τραπέζι του και τους έλεγε ότι είναι από τα νεφρά των νεκρών που είχαν εξεταστεί από τον ιατροδικαστή. Γυναικάς και με καλό γούστο Ο Άνταμς πάντα πρόσεχε την εμφάνιση του. Του άρεσαν τα μαύρα κουστούμια και τα ακριβά αυτοκίνητα. «Ήταν ευγενής, πολιτισμένος, ευχάριστος, γοητευτικός. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος», έγραφε η Λίντα Ντέιβις στη βιογραφία του. Πολλοί έλεγαν ότι έμοιαζε με τον θείο Φέστερ από την οικογένεια Άνταμς, με τη διαφορά ότι ο Άνταμς είχε μαλλιά. Χαμογελούσαν με τον ίδιο τρόπο. Δεν έδειχναν ποτέ τα δόντια τους. Η Γουένσντεϊ και ο αδερφός της παίζουν με την γκιλοτίνα Ο Άνταμς λάτρευε τις γυναίκες. Γι’ αυτό παντρεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη σύζυγός του ήταν η Μπάρμπαρα Τζιν Ντέι με την οποία γνωρίστηκαν στα τέλη του 1942. Από την Ντέι εμπνεύστηκε τη φιγούρα της Μορτίσια από την οικογένεια Άνταμς. Όμως, το ζευγάρι χώρισε οκτώ χρόνια αργότερα. Ο λόγος ήταν ότι ο Άνταμς μισούσε τα παιδιά και αρνούνταν να υιοθετήσουν ένα. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η δικηγόρος Μπάρμπαρα Μπαρμπ. Παντρεύτηκαν το 1954. Η Μπαρμπ τον έπεισε να πάρει τον έλεγχο της σειράς «Η οικογένεια Άνταμς» και να της παραχωρήσει κάποια νομικά δικαιώματα. Ο Άνταμς φοβόταν ότι ήθελε να τον σκοτώσει. Τελικά, χώρισαν το 1956. Η τρίτη και τελευταία σύζυγός του ήταν η Μέριλιν Μαθιους Μίλλερ. Παντρεύτηκαν σε ένα νεκροταφείων ζώων και έμειναν μαζί για το υπόλοιπο της ζωής τους! Στις 29 Σεπτεμβρίου 1988 ο Άνταμς πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 76 ετών που έπαθε, ενώ πάρκαρε το αυτοκίνητό του. Η σύζυγός του είπε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα New York Times ότι ο θάνατός του θα μπορούσε να ήταν εικόνα από τα καρτούν του. «Πάντα ήταν λάτρης των αυτοκινήτων. Έφυγε από τη ζωή με ωραίο τρόπο». Από τη Μηχανή του Χρόνου...
  13. ramirez

    ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ

    Αύξηση των παλμών της καρδιάς, έντονο κοκκίνισμα και ενίοτε εφίδρωση ήταν τα συμπτώματα που αντιμετώπιζε μια σημαντική μερίδα του ανδρικού πληθυσμού το 1957. H αιτία της «ασθένειάς» τους ήταν κοινή. Όλοι διάβαζαν το «Χτυποκάρδι». Το «Χτυποκάρδι» ήταν το πρώτο περιοδικό στην Ελλάδα με τολμηρό περιεχόμενο, που σύμφωνα με τους δημιουργούς του, έκανε τους άνδρες να καρδιοχτυπούν. «Τον Έρωτα θα τον υπηρετήσει, χωρίς την προσποιητή σεμνοτυφία των αρσακειάδων της παλιάς εποχής. Η ύλη του διαλέγεται από τα αριστουργήματα της παγκοσμίου ερωτικής φιλολογίας και ελέγχεται με σύγχρονο πνεύμα», έγραφαν στην πρώτη σελίδα του πρώτου τεύχους. Με εξώφυλλο ημίγυμνα μοντέλα σε σέξι πόζες τράβηξε τα βλέμματα των αναγνωστών, αν και ακόμη θεωρούνταν ταμπού να διαβάζει κανείς το σκανδαλοθηρικό περιεχόμενό του. «Το έκρυβες μέσα στην εφημερίδα, το διάβαζες «κατά μόνας» και μετά το ξανάκρυβες κάτω απ΄το στρώμα ή πίσω από το ντουλάπι. Το ραδιόφωνο βούιζε «Τετάρτη χωρίς χτυποκάρδι; Φαγητό χωρίς αλάτι», επισήμαναν οι συγγραφείς Φιλήμων Παπαπολύζος και Κώστας Μαρτζούκος στο βιβλίο τους «Η Ελλάδα μέσα από τη διαφήμιση 1940-1989». Το πρώτο τεύχος είχε μια δραχμή. Η κυκλοφοριακή επιτυχία ανέβασε την τιμή στις 4 δραχμές στο ένατο τεύχος. Εκδότης ήταν ο Μιχάλης Σαλίβερος. Ήταν το πρώτο περιοδικό που χρησιμοποίησε προκλητικές για την εποχή λέξεις, όπως «στριπτίζ» και «κολ-γκερλ». Είχε τολμηρές ερωτικές ιστορίες, σέξι γελοιογραφίες, σεξουαλικές συμβουλές από την επονομαζόμενη «Σιβύλλα», αλλά και «εγκυκλοπαιδικές» πληροφορίες.Δημοσιεύονταν κείμενα ακόμα και από διάσημους συγγραφείς, όπως ο Μιχάλης Καραγάτσης, ο Θέμος Ποταμιάνος και ο Νίκος Τσιφόρος που έγραψε τη ζωή του Καζανόβα. Κείμενα έγραφε επίσης, ο σεναριογράφος Μανώλης Σκουλούδης, αλλά και ο αρχισυντάκτης του αστυνομικού ρεπορτάζ των «Αθηναϊκών Νέων» του Οργανισμού Λαμπράκη, Νίκος Μαράκης που έγραφε ιστορίες για τα «Κολ Γκερλ» της Αθήνας. Το «Χτυποκάρδι» περιείχε επίσης, ιστορίες που συνεχίζονταν και σε επόμενα τεύχη, όπως η πρωτοποριακή για την εποχή ιστορία του «άνδρα που έγινε γυναίκα», που αναφερόταν στη ζωή της δεύτερης τρανσέξουαλ στον κόσμο, της Δανέζας ζωγράφου, Λίλι Έλμπε. Πριν από την επέμβαση, ονομαζόταν Έιναρ Βέγκενερ και είχε παντρευτεί με την Γκέρντα Γκότλιμπ. «Αυτή η προσωπικότητα μου δημιουργεί παράξενες αντιδράσεις. Αλλάζω αργά αργά, αλλά σίγουρα. Ακόμη βέβαια δεν υπάρχουν εξωτερικά σημεία της αλλαγής αυτής. Τα αισθήματά μου όμως, και οι σκέψεις μου γίνονται κάθε μέρα και πιο θηλυκές. Σκέπτομαι σαν γυναίκα«, έγραφε η νουβέλα του περιοδικού. Η κυκλοφοριακή επιτυχία του περιοδικού ξεσήκωσε τους συντηρητικούς της εποχής. Δέχτηκε μηνύσεις και λογοκρίθηκε έντονα. Η εκκλησία το θεωρούσε «αμαρτία». Οι διώξεις Ο εκδότης του περιοδικού κατηγορήθηκε ότι παραβιάζει τον νόμο περί ασέμνων δημοσιευμάτων στον Τύπο. Ο τότε εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Στυλιανός Μπούτης άσκησε δίωξη κατά του εκδότη και του υπευθύνου σύνταξης και προχώρησε στην κατάσχεση των αντιτύπων του περιοδικού που μόλις είχαν κυκλοφορήσει. Όμως, βρέθηκαν ελάχιστα, καθώς όπως έγραφε δημοσίευμα της εποχής «είχαν γίνει ανάρπαστα». Αρχικά, ο εκδότης Σαλιβέρος καταδικάστηκε σε πέντε μήνες φυλάκιση και πρόστιμο 35.000 δραχμές, ενώ η υπεύθυνη του περιοδικού Μάχη Κάφου δέχτηκε την ποινή των τριών μηνών φυλάκισης και αντίστοιχο πρόστιμο με τον εκδότη. Οι κατηγορούμενοι άσκησαν έφεση και στις 19 Νοεμβρίου 1957 απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Περίπου έναν χρόνο μετά το πρώτο τεύχος του περιοδικού που προκάλεσε ταχυκαρδία στους άνδρες, η κυκλοφορία του σταμάτησε. Ωστόσο, άνοιξε τον δρόμο για άλλα παρόμοια και πιο προκλητικά περιοδικά, όπως το «Καρδιοχτύπι» της δεκαετίας του ΄60 που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Δραγούνη, το «Στριπ-Τιζ», το «Μόνο για άνδρες», το «Look», το «Open» και το «Tutti». Από τη Μηχανή του Χρόνου...
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.