Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/07/2009 in Blog Entries

  1. 34 points
    Η φωτογραφία που έχω στο profile μου. Δεξιά είναι το εξώφυλλο του περιοδικού LIfe (η ιστορία της φωτογραφίας του εξωφύλλου παρακάτω). Αριστερά είναι σκίτσο του Hugo Pratt στο εξώφυλλο του Αργεντίνικου περιοδικού Hora Cero #1 του 1958. Ο Pratt δημιούργησε κι άλλα εξώφυλλα για το περιοδικό Hora για το περιοδικό Hora Cero, εμπνευσμένα από αληθινές στιγμές του ΒΠΠ. Ακόμα δύο εξώφυλλα του Pratt για το Hora Cero Η Ιστορία της φωτογραφίας του Life, όπως την βρήκα στα diadrastika.com Ο στρατιώτης που έγινε σύμβολο της Αμερικής ήταν… Έλληνας Ήταν 8 Ιουλίου του 1944, όταν ο φωτορεπόρτερ Γιουτζίν Σμιθ απαθανατίζει με την φωτογραφική του μηχανή τη στιγμή που ένας Αμερικανός στρατιώτης, ο οποίος κάνει διάλειμμα από τη μάχη για να πιει νερό. Λίγη ώρα αργότερα ο πεζοναύτης γυρνά και κοιτάζει τον φωτογράφο, ενώ έχει στα χείλη του ένα αναμμένο τσιγάρο. Και όλα αυτά την στιγμή που οι ριπές των πυροβόλων καθηλώνουν τους στρατιώτες. Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο Σαϊπάν, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δημοσιεύθηκαν στο «LIFE», στο πιο διάσημο περιοδικό της εποχής. Ο Αμερικανός στρατιώτης, στις φωτογραφίες γίνεται σύμβολο της εποχής, συμβολίζοντας την ανδρεία και την γενναιότητα την ώρα της μάχης. Μόνο που όπως αποδείχθηκε αργότερα, ο στρατιώτης δεν ήταν Αμερικανός αλλά… Έλληνας. Πρόκειται για τον Ευάγγελο Κλωνή, από την Κεφαλονιά και η αποκάλυψη έγινε από τον γιο του το 1991, όταν τυχαία είδε το περιοδικό. Κρατώντας το στα χέρια έτρεξε στην μητέρα του, η οποία αναγνώρισε στην φωτογραφία τον σύζυγο της. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η σχέση με την οικογένεια Αρσένη Ο Ευάγγελος Κλώνης γεννήθηκε στην Κεφαλονιά στις 28 Οκτωβρίου του 1916. Η οικογένεια του ήταν πολύ φτωχή και έτσι αναγκάστηκε από μικρός, να παρατήσει το σχολείο και να εργαστεί, για να μπορέσει συντηρήσει τα οκτώ αδέρφια του. Στην ηλικία των 14 χρόνων μετακομίζει στην Αθήνα, όταν ένας Κεφαλονίτης του βρίσκει δουλειά στην πρωτεύουσα. Θα εργασθεί ως εισπράκτορας σε λεωφορείο, όπου αφεντικό του ήταν ο Γεράσιμος Αρσένης, παππούς του γνωστού πολιτικού. Έπειτα από δύο χρόνια στην πρωτεύουσα, βρίσκεται μια μέρα με το λεωφορείο στον Πειραιά, όπου παρατηρεί τους ναύτες που φεύγουν. Χρειάσθηκαν μόλις λίγα λεπτά για να πάρει την απόφαση να φύγει για την Αμερική. Το ταξίδι στην Αμερική Μπήκε κρυφά σε ένα πλοίο που έφυγε για την Αμερική, ενώ για να περάσει τον τελωνειακό έλεγχο προσποιήθηκε τον κωφάλαλο καθώς δεν μιλούσε λέξη αγγλικά. Εκεί θα κάνει διάφορες δουλειές για να επιβιώσει, κυρίως βοηθώντας του Έλληνες της ομογένειας. Θα καταλήξει όμως στο Σάντα Φε, καθώς το ζεστό κλίμα της περιοχής του θυμίζει την Ελλάδα. Οι συνθήκες τον βοήθησαν ώστε να γίνει σύντομα στέλεχος σε ένα εστιατόριο, το μεγάλο πρόβλημα όμως για εκείνον παρέμενε, καθώς δεν είχε αποκτήσει ακόμη την αμερικάνικη υπηκοότητα. Το 1941, όταν η Αμερική παίρνει μέρος στον πόλεμο, ανακοινώνεται ότι όποιος παράνομος μετανάστης στρατολογούνταν θα έπαιρνε και την αμερικάνικη υπηκοότητα. Ο Εύαγγελος Κλωνής βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε και κατατάσσεται στον στρατό ξηράς. Η τραγική είδηση, ότι οι Γερμανοί σκότωσαν ολόκληρη την οικογένεια του στην Κεφαλονιά, φθάνει λίγο πριν ολοκληρώσει την εκπαίδευση του. Μια πληροφορία που θα τον κάνει να αποκτήσει μένος ώστε να θέλει να πάρει εκδίκηση. Τα χρόνια στον στρατό και η συνομιλία με τον στρατηγό Άιζενχάουερ Ο Κλωνής δεν μιλούσε ποτέ για τα χρόνια του στο στρατό και το μόνο που γνώριζε η οικογένεια του για εκείνη την εποχή ήταν ότι απολύθηκε το 1945, με πολλά μετάλλια αφού είχε πολεμήσει στην Αφρική και στην Ευρώπη. Σικελία, Αγγλία, Αυστρία, Πολωνία, Γερμανία και Νορμανδία. Η αποκάλυψη της φωτογραφίας όμως έφερε στο φως άγνωστες πτυχές από την στρατιωτική του δράση. Όπως πιστεύει η οικογένεια του, ο λόγος που δεν μιλούσε, ήταν γιατί είχε πάρει μέρος σε πολλές μυστικές αποστολές, συνολικά απαριθμούνται δεκατρείς. Ιδιαίτερη αξία έχει η ιστορία που αποκάλυψε ο γιος του Κλωνή, στον δημοσιογράφο Θεόδωρο Γεωργακόπουλο, που αφορά στον διάλογο που είχε με τον στρατηγό Άιζενχάουερ. «Εγώ δεν είμαι Αμερικάνος, έρχομαι από την Ελλάδα» Το 1944, δύο ημέρες πριν από την απόβαση στη Νορμανδία, ο Κλωνής ήταν στο Σαουθάμπτο, εκεί όπου βρέθηκε μπροστά στον Στρατηγό Άιζενχάουερ. Με θάρρος και τόλμη έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήρια του, λέγοντας: «Εγώ δεν είμαι Αμερικάνος, έρχομαι από την Ελλάδα. Οι Γερμανοί σκότωσαν όλη μου την οικογένεια. Θα πάω στη μάχη, και δεν με νοιάζει αν πεθάνω». «Είσαι Αμερικάνος γιατί φοράς τη στολή μας», ήταν η απάντηση του Άιζενχάουερ. «Θα πολεμήσεις για την καινούρια σου πατρίδα, αλλά μετά θα γυρίσεις, για να γευτείς τους καρπούς της νίκης». Ο γιος του αναφέρθηκε σε ένα ακόμη περιστατικό από τον πόλεμο. Το 1945 βρέθηκε στο Βερολίνο επικεφαλής της ομάδας τεθωρακισμένων. Οι στρατιώτες του Κλωνή, υπό την απειλή των γερμανικών δυνάμεων που τους ακολουθούσαν έπρεπε να διασχίσουν έναν ορμητικό χείμαρρο επτά μέτρων για να σωθούν. Στο σημείο όμως είχε γίνει μάχη και το μέρος είχε γεμίσει πτώματα. Με δική του εντολή τα πτώματα στοιβάχτηκαν στον χείμαρρο και έτσι ουσιαστικά αποτέλεσαν την γέφυρα για να περάσουν τα τεθωρακισμένα από πάνω. Για την πράξη του αυτή πέρασε στρατοδικείο. Όταν απολύθηκε ο Κλωνής επέστρεψε στη Σάντα Φε, όπου και έλαβε γράμμα ότι η οικογένεια του τελικά ήταν ζωντανή και ότι η πληροφορία που είχε λάβει ότι είχαν σκοτωθεί, ήταν λάθος. Επέστρεψε στην Ελλάδα για να τους δει, όπου και παντρεύτηκε. Γύρισε πίσω όμως στην Αμερική όπου άνοιξε δικό του εστιατόριο το οποίο και ονόμασε «Evangelo’s», ενώ απέκτησε και τρία παιδιά. Το περίφημο γραμματόσημο με την φωτογραφία του Η φωτογραφία του Γιουτζίν Σμίθ με τον Εύαγγελο Κλωνή ως στρατιώτη να πίνει νερό έγινε γραμματόσημο, σε μια πράξη απόδοσης τιμής για τις θυσίες και τη γενναιότητα των Αμερικανών στρατιωτών. Στο περίφημο γραμματόσημο αναγράφεται μόνο το όνομα του φωτογράφου καθώς η αληθινή ταυτότητα του εικονιζόμενου άνδρα αποκαλύφθηκε χρόνια αργότερα. Ο Ευάγγελος Κλωνής πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1989 χωρίς να δει ποτέ τις φωτογραφίες που του τράβηξε ο Γιουτζίν Σμιθ.
  2. 33 points
    Κατ' αρχάς να πώ ότι εύχομαι σε όλους και όλες μια καλή χρονιά, μακριά από γιατρούς και δικηγόρους, με δουλειά, δημιουργία και πάρα πολλά χαμόγελα Σήμερα θέλω να μιλήσω για τις εκδόσεις στη χώρα μας. Τα τελευταία 20 χρόνια έτυχε λόγω θέσης, να μιλήσω με το σύνολο σχεδόν των εκδοτών/δημιουργών/κριτικών και μεγάλο αριθμό αναγνωστών πάνω στα κόμικς. Θα ήθελα λοιπόν να κάνω μια προσπάθεια να συγκεντρώσω τα συμπεράσματά μου εδώ. Ξεκινάω με μερικά γεγονότα : Είμαστε μικρή χώρα με μικρό πληθυσμό. Η Ελληνική γλώσσα είναι για μικρό αριθμό ανθρώπων. Το αναγνωστικό κοινό των κόμικ είναι πολύ μικρό... δυστυχώς όταν τα κόμικ είχαν διασπορά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, όλοι όσοι είχαν συμμετοχή τα αντιμετώπισαν σαν προιόν σε τουριστικό μαγαζί και όχι σαν κάτι που μπορεί να έχει συνέχεια και συνέπεια. Όσο ήταν εύκολες οι πωλήσεις, μνηστήρες πολλοί, όταν δυσκόλεψαν οι συνθήκες, κανείς δεν είχε την βάση να συνεχίσει. Οι εκδότες συμπεριφέρονται στα κόμικς λες και είναι φτωχοί συγγενείς .... με λίγα λόγια ούτε οι ίδιοι πιστεύουν στην αξία τους. Όταν λοιπόν αυτοί που βάζουν τα χρήματά τους δεν πιστεύουν στο προιόν τους, πως θα πιστέψει ο πελάτης ; Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις αλλά και αυτοί συμπεριφέρθηκαν σαν Καμπανάς, Modern Times και Τερζόπουλος με αποτέλεσμα να βαλτώσουν και να παραπαίουν... Το ερώτημα που γυροφέρνει το μυαλό μου είναι ένα.... υπάρχει κάποιος σε αυτή τη χώρα που πιστεύει και θέλει να επενδύσει στα κόμικ στην Ελλάδα ; Βέβαια τίθεται και το ανάλογο ερώτημα : θα αποδώσει η επένδυση ή απλά θα χάσει τα λεφτά του ; Πιστεύω ότι με τις ανάλογες κινήσεις, θα έχει κέρδος. Στην αρχή μικρό αλλά σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο. Αρκεί να μην φερθεί μπακαλίστικα και να κινηθεί έξυπνα. Να επενδύσει σε βάθος χρόνου και όχι μια ζαριά και ότι πιάσει. Να έχει πλάνο και τα φόντα να το υλοποιήσει. Να έχει υπομονή και σχέδιο. (μα τι λέω χειμωνιάτικα; ) Τι εννοώ έξυπνα ; Πρώτα απ' όλα, εμπόριο χωρίς έρευνα αγοράς δεν νοείται. Οι περισσότεροι εκδότες εκδίδουν ότι τους κατέβει..... βλέπουν τι πωλήσεις έχει κάποιος τίτλος στη Γαλλία/Αμερική κ.λ.π. και εκδίδουν και εδώ. Συγγνώμη .....έρευνα αγοράς στην Ελλάδα, όχι στην υφήλιο Είτε μας αρέσει είτε όχι, μπορεί να έχουμε μια ξενομανία, αλλά δεν παύουμε να είμαστε ιδιαίτερος λαός. Κατά δεύτερον, που ακούστηκε να πηγαίνει καλά ένα προϊόν χωρίς διαφήμιση ; έχετε δει ποτέ διαφήμιση για κόμικ ; μερικά σκόρπια άρθρα σε blogs και αυτό ήταν. Οκ, η Καθημερινή διαφημίζει μέσα στις εφημερίδες. Τίποτα άλλο ; πως θα φέρουμε κόσμο στα κόμικ αν δεν φανεί ότι βγαίνουν κόμικς ; πως θα μάθει κάποιος για τις νέες εκδόσεις αν δεν μπει στο GC ? Κατά τρίτον, πάρτε ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο για να διαλέγουν τις εκδόσεις. Ρίξτε μια ματιά στο Club Ντίσνευ για να καταλάβετε τι λέω..... πρέπει να κερδίσετε πρώτα την μικρή μαγιά των ¨καμμένων" για να έχετε τη βάση να επεκταθείτε και στους "άσχετους". Δείτε τις κινήσεις των εκδόσεων Οξύ στα υπερηρωικά, του Μικρού Ήρωα με το νέο Κόρτο. Δημιουργούν fan club και στο μικρό ελληνικό κοινό αυτό είναι μια πολύ καλή βάση για συνέχεια.... Κατά τέταρτον, ρίξτε μια ματιά τι βγαίνει και τι δεν βγαίνει.... που είναι τα χιουμοριστικά κόμικ ; που είναι τα ερωτικά ; τουλάχιστον BD κάτι γίνεται τελευταία, εύχομαι να υπάρξει συνέχεια Δεν λέω ότι αυτά είναι λύσεις για όλα τα προβλήματα του κλάδου....υπάρχει το πρόβλημα της διανομής (μέγα αγκάθι) όπως και άλλα.... πιστεύω όμως ότι μπορούν να λυθούν άμα υπάρχει πίστη και διάθεση. Ίσως κάποιοι πουν "έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρεις" Ίσως, αλλά τα blogs γι' αυτό φτιάχτηκαν, για να λέμε ανοιχτά τις σκέψεις μας Just my 2cents
  3. 31 points
    Αυτά που πάντα θέλατε να μάθετε, αλλά ποτέ δεν ρωτήσατε νταξ... βασικά δικά μου χαζολογήματα στη "καρδιά" του φόρουμ ενώ ψάχνω για τον καλύτερο τρόπο για να φέρω τον Γερμαγεδώνα Πριν τον φέρει ο Πονοδότης... Τα 5 τόπικ με τις περισσότερες θεάσεις από καταβολής φόρουμ tid title views posts 31765 Κουβεντούλα για τα Disney που κυκλοφορούν 196670 7483 9749 ΤΙ ΠΗΡΑ ΣΗΜΕΡΑ [ και νοιώθω σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα!!!!!! ] 194802 5413 16504 ΚΟΜΙΣΤΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ [ ερωτήσεις γνωσεων πανω στα κομικς ] 142806 2602 1586 ΣΧΟΛΙΑ: GROUP ICONS - ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΜΑΔΩΝ 103128 567 7902 Το τραγούδι της ημέρας 100403 4608 Τα 5 τόπικ με τις περισσότερες απαντήσεις από καταβολής φόρουμ tid title views posts 31765 Κουβεντούλα για τα Disney που κυκλοφορούν 196670 7483 9749 ΤΙ ΠΗΡΑ ΣΗΜΕΡΑ [ και νοιώθω σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα!!!!!! ] 194802 5413 25630 ΠΟΙΑ ΤΑΙΝΙΑ/ΣΕΙΡΑ ΕΙΔΑΤΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ; 97033 4909 24316 Oh what a day: Happy Birthday Day! [ Τόπικ ευχών γενεθλίων, γιορτών και όχι μόνο! ] 89689 4884 7902 Το τραγούδι της ημέρας 100403 4608 Τα 5 τόπικ που δημιουργήθηκαν μετά την 1/1/2017 με τις περισσότερες θεάσεις (+το 6ο διότι πρέπει ) tid title views posts 37325 Καλοκαιρινές εκδόσεις Disney ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (2017) [Βιβλιοθήκη Romano Scarpa και δεν είμαι καλά] 33223 448 36768 ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΟΥΘ ΚΟΜΙΞ (2017) 31576 328 37048 3rd AthensCon [ 2 - 3/12/2017 @ Tae Kwon Do ] 25396 154 37485 Φτιάξε το σενάριο! (ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ) 16805 61 37027 ΜοΜ Απριλίου 2017 16224 37 36410 Σύμβουλος Ερωτικών Υποθέσεων (In Progress) 14390 34 Τα 10 τόπικ που δημιουργήθηκαν μετά την 1/1/2017 με τις περισσότερες απαντήσεις. Τα 3 πρώτα και το 7ο είναι λειτουργικά της ΔΟ tid title views posts 37762 Οτιδήποτε δεν θέλουμε να το πούμε δημόσια v4.0 12487 1081 37763 Αλλαγές ή διαγραφές δημοσιεύσεων v4.0 7372 670 37709 Αντμινιστικό μπλαμπλα 4466 636 37325 Καλοκαιρινές εκδόσεις Disney ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (2017) [Βιβλιοθήκη Romano Scarpa και δεν είμαι καλά] 33223 448 37673 Σχόλια - παρατηρήσεις για την αναβάθμιση 2017 8807 380 36768 ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΟΥΘ ΚΟΜΙΞ (2017) 31576 328 37761 Μας απασχολεί ή θα έπρεπε να μας απασχολεί ; v4.0 2929 271 38085 ΕΡΙΚ ΚΑΣΤΕΛ 9917 269 37685 Προβλήματα/θέματα αναβάθμισης 2694 262 37547 ΜΠΛΕ ΚΟΜΗΤΗΣ 12071 230 Οι 20 που έχουν βάλει τα περισσότερα likes/reactions συνολικά. Δεν λέω από καταβολής φόρουμ διότι κάποιος τα έσβησε κατά λάθος κάποτε (μη κοιτάτε εμένα ) name reactions Kabuki 201038 DJO 123440 leonidio 97385 germanicus 93967 φλοκ 91620 Μενίγ Πουαγώ 77722 Γάντζος 73140 Mandrake 65760 Dark Chris 65625 paola 64593 imacmaria 63993 Dr Paingiver 63753 batigoal 57240 GreekComicFan 52009 dimious200 46494 chris 45255 success4a 44766 Strativarious 44759 mr-d 43108 Ion 40598 Οι 10 πιο γελαδεροί. Ήτοι όσοι έχουν βάλει τα περισσότερα από την τελευταία αναβάθμιση. name reactions Kabuki 833 DaDiRa 702 Γάντζος 685 φλοκ 644 GreekComicFan 573 germanicus 524 Retroplaymo 472 GeoTrou 383 Θρηνωδός 367 Valtasar 359 Οι 10 που καθαρίσαν τα περισσότερα αυγά από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι εισπράξαν τα περισσότερα name reactions germanicus 1315 Dr Paingiver 1118 GeoTrou 582 Θρηνωδός 569 Retroplaymo 544 Valtasar 286 tik 266 φλοκ 261 Indian 243 Γάντζος 220 Οι 10 που εντυπωσιάζονται πιο εύκολα από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι μοίρασαν τα περισσότερα name reactions Kabuki 218 φλοκ 156 germanicus 155 DaDiRa 136 Μενίγ Πουαγώ 96 Indian 92 imacmaria 85 GeoTrou 75 albert 70 Kurdy Malloy 50 Οι 10 πιο σεβάσμιοι από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι εισπράξαν τα περισσότερα name reactions germanicus 202 Valtasar 148 Θρηνωδός 136 leonidio 108 Retroplaymo 95 Dr Paingiver 82 GeoTrou 74 PhantomDuck 68 GreekComicFan 59 comicos 52 Οι 10 πιο γκρινιάρηδες από την αναβάθμιση και δώθε. Ήτοι όσοι μοίρασαν Και ως ποσοστό των συνολικών reactions που έχουν βάλει στο ίδιο διάστημα. name disagree reactions total reactions % rorschach 21 115 18.3% Γάντζος 12 6084 0.2% totally_wired 10 557 1.8% laz33 9 407 2.2% Murphy Pendleton 7 284 2.5% Θλιμμένος Μπούφος 7 429 1.6% Λύκος του Οντάριο 7 806 0.9% φλοκ 7 5747 0.1% Dr Paingiver 7 6151 0.1% CaptainMarvel17 6 648 0.9% Οι τοπ 13 που έγιναν δέκτες της γκρίνιας. Ήτοι όσοι εισέπραξαν αυτά τα πράσινα ανθρωπάκια. Και ως ποσοστό των συνολικών reactions που έχουν εισπράξει στο ίδιο διάστημα. name reactions total reactions % rorschach 20 1707 1.2% laz33 14 1341 1.0% totally_wired 10 549 1.8% TinTin 6 116 5.2% CaptainMarvel17 6 1707 0.4% Dredd 6 2618 0.2% Θρηνωδός 6 7510 0.1% Σκρουτζ μακ Ντακ 5 355 1.4% mr-d 5 1641 0.3% Kurdy Malloy 5 2509 0.2% φλοκ 5 2694 0.2% Retroplaymo 5 6016 0.1% Dr Paingiver 5 8019 0.1% Τα reactions που έχουν δοθεί από την αναβάθμιση και δώθε. 130489 το σύνολο 820+ τη μέρα περίπου. count(id) % 112858 86.49% 7943 6.09% 6749 5.17% 2150 1.65% 282 0.22% 158 0.12% 146 0.11% 135 0.10% 68 0.05% Τα 10 τόπικ στα οποία έχουν μπει τα περισσότερα διαφορετικά μέλη για να δούνε περί τίνος πρόκειται. Έστω και μια φορά. Διαφορετικό από το "θεάσεις" αφού κάποιος μπορεί να μπει 10 φορές σε ένα τόπικ. Από την αναβάθμιση και δώθε. Το θεάσεις που αναφέρεται είναι από καταβολής φόρουμ, άρα όχι τόσο ενδεικτικό για τα παλιότερα τόπικ. members tid views title 236 38085 9974 ΕΡΙΚ ΚΑΣΤΕΛ 224 38221 4081 EDITOR'S CHOICE: ΚΛΑΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ DISNEY 210 10736 85903 ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΤΕ [ θα πεθάνετε από τα γέλια ] 202 37547 12072 ΜΠΛΕ ΚΟΜΗΤΗΣ 201 9749 194818 ΤΙ ΠΗΡΑ ΣΗΜΕΡΑ [ και νοιώθω σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα!!!!!! ] 199 5199 28980 PUBLIC 198 35977 29176 Νέες κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Οξύ 197 38165 3850 Editor's Choice: Κλασική Βιβλιοθήκη Disney 192 38051 2588 Η θρυλική επιστροφή του Ερίκ Καστέλ με το Εθνος της Κυριακής 191 38236 5457 Valtasar's Προσφορές v.3.0 Οι 10 πιο περίεργοι. Αυτοί που έχουν μπει στα περισσότερα τόπικ από την αναβάθμιση και δώθε. Κώστας/Γάντζος + Ραφαήλ δεν είναι τόσο περίεργοι Σουλουπώνουν πράγματα topics name 4540 Γάντζος 3271 DaDiRa 2344 germanicus 2229 GreekComicFan 2055 Kabuki 2031 Dr Paingiver 1961 ramirez 1945 batigoal 1943 Maniac 1676 Valtasar Αυτά τα τζερτζελοειδή Υποσημείωση: δεν βγήκαν με το πάτημα ενός κουμπιού, όπως λχ βγαίνουν κάποια στατιστικά που είναι στην αρχική σελίδα. Θέλουν λίγο στήσιμο, λίγο ψάξιμο, λίγη ωρίτσα παραπάνω Θεώρησα ότι έχουν πλάκα/ενδιαφέρον και είπα να τα μοιραστώ Ευχές για ένα ηλιόλουστο και διασκεδαστικό ΣΚ σε όλους
  4. 25 points
    Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που κάθεσαι αμέριμνος στον καναπέ σου και ψάχνεις τα κομιστικά δρώμενα που μπορείς να επισκεφτείς, όταν ανακαλύπτεις πως ένα μουσείο κόμικς στην Βασιλεία φιλοξενεί μια έκθεση με αυθεντικές σελίδες και σκίτσα ενός από τους αγαπημένους σου κομίστες, ίσως του αγαπημένου σου εν ζωή. Ο λόγος για τον Jacques Tardi, τον ογκόλιθο του Γαλλοβελγικού νουάρ/πολάρ και πολιτικού κόμικ. Με συνοπτικές διαδικασίες βγήκαν εισιτηριάκια με το τραίνο και το προχθεσινό παρασκευιάτικο απόγευμα εγώ και η Μαριάννα κατηφορίσαμε προς το cartoonmuseum της Βασιλείας για να ζήσουμε ίσως το πιο επεισοδιακό απόγευμα της μέχρι τώρα εμπειρίας μας βλέποντας λάιβ διάσημους δημιουργούς. Ήταν μια ευκαιρία που δεν θα άφηνα με τίποτα να πάει χαμένη, ειδικά όταν σκεφτόμουν πως ο άνθρωπος είναι 72 χρονών και αρκετά πεσμένος οπότε δεν ήξερα αν θα είχα ξανά ευκαιρία να τον δω. Φτάνουμε στις 5 στο μουσείο και ένας υπάλληλος που καθάριζε τον χώρο μας είπε ότι οι πόρτες θα άνοιγαν 6:30. Κάναμε μια βόλτα και γυρίσαμε εκεί στις 6:10, βλέποντας με λύπη πως ο χώρος ήταν ήδη τίγκα στον κόσμο. Αφού παραπονεθήκαμε στον βλαμμένο υπάλληλο που μας έδωσε λάθος πληροφορίες (και δεν ήταν η τελευταία φορά μέσα στην μέρα) πήγαμε στον δεύτερο όροφο και κάτσαμε όρθιοι για να ακούσουμε την ομιλία. Η έκθεση θα διαρκέσει ~4 μήνες και την πρώτη μέρα ήρθε ο ίδιος ο δημιουργός να πει δυο λόγια και να γνωρίσει το κοινό του εις τας Ελβετίας. Η ομιλία δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν από την υπεύθυνη της γκαλερί που διάβαζε ένα φτιαχτό μονόλογο σχετικά με τις αρετές του Ταρντί στα Γερμανικά, με τον ίδιο να ανεβαίνει μόνο 5 λεπτά να πει δύο λόγια. Παρόλα αυτά πέταξε μια φοβερή ατάκα (στα Γαλλικά πάντα) όπου έδειξε μια αυθεντική σελίδα από την Διαφθορά (La Debauche) λέγοντας "αν προσέξετε πολύ, θα δείτε που έχω γ@μhσει τελείως το σχέδιο". video-1541935137.mp4 Η ομιλία τελειώνει και μεις χαζεύουμε γύρω γύρω έχοντας στην πλάτη 5-6 Ταρντικά κόμικς, μπας και καταλάβουμε αν θα υπογράψει ή όχι. Τρώμε μια τεράστια ξενέρα για μια ακόμα φορά όταν μαθαίνουμε εκ των υστέρων πως στο ισόγειο έδιναν εισιτήρια για signing (προφανώς δεν ενημέρωσαν από την αρχή). Ο αριθμός; 10 για τον Ταρντί και 20 για την γυναίκα του Ντομινίκ Γκρανζ, η οποία ήρθε μαζί του για να προωθήσει έναν καινούργιο της δίσκο που θα παιζόταν το Σάββατο στο Volkshaus της Βασιλείας. Όταν όμως υπάρχουν στον χώρο 100+ άτομα για υπογραφές καταλαβαίνετε πως τα περιορισμένα 10 χαρτάκια έκαναν φτερά σε δευτερόλεπτα. Εν τέλει πήρα ένα για την Ντομινίκ, έκατσα στην ουρά και περίμενα καρτερικά για μια ευκαιρία που ίσως καθόταν για να δω τον ίδιο. Στα χέρια κρατούσα το Ici Meme και η Μαριάννα την πρώτη Γαλλική έκδοση του πρώτου τεύχους της Adele Blanc Sec. Η αναμονή στην ουρά ξεπέρασε τις 2 ώρες, σε έναν μικρό χώρο με κάκιστο εξαερισμό. Επιτέλους εμφανίζεται ο Ταρντί μετά το τέλος μιας συνέντευξης που έκανε στον τρίτο όροφο για ένα τοπικό κανάλι και προς τεράστια μου έκπληξη όχι μόνο υπογράφει αλλά σκιτσάρει στον καθένα από ένα σκίτσο σχετικό με το κόμικ που του έφερναν. Αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια γιατί είδα πως η γκαλερίστα που καθόταν δίπλα του μάζευε στο χέρι τα εισιτήρια, καταλαβαίνοντας πως οι πιθανότητες μου έστω για μια υπογραφή μειώνονταν με το λεπτό. Αφού υπογράφει και σκιτσάρει για τους 9 από τους 10 που είχαν το μαγικό χαρτάκι (προφανώς όλοι γνωστοί της γκαλερί, το βύσμα υπάρχει τελικά παντού) μένει μια ουρά από άτομα που είχαν χαρτάκι είτε για την Γκρανζ είτε καθόλου. Εμείς ήμασταν 3οι σε αυτή την ομάδα και βλέπουμε τους μπροστινούς να αρχίζουν τις εντάσεις με την γκαλερίστα, φωνάζοντας στα Γερμανικά και τα Γαλλικά πως ήρθαν από όλες τις γωνιές της χώρας για να τον δουν και πως είναι ανεπίτρεπτο που έβγαλαν μόνο 10 χαρτάκια όταν ήξεραν πως θα γινόταν ο χαμός. Εν τέλει η ένταση χτύπησε κόκκινο, έπεσαν φωνές και οι μισοί της ουράς έφυγαν αγανακτισμένοι και βρίζοντας. Ο μέσος όρος ηλικίας του κόσμου ξεπερνούσε τα 65, και εκεί που θα περίμενες πως οι "πολιτισμένοι" Ελβετοί δεν θα δημιουργούσαν τέτοια θέματα, οι από πίσω μας άρχισαν (μετά από δύο ώρες αναμονής και φιλικής κουβέντας) να φωνάζουν πως είχαμε έρθει μόλις πριν και πως τους πήραμε την θέση. Καθαρά επειδή μας είδαν ξένους και πίστεψαν πως μπορούσαν να παίξουν το χαρτάκι του ντόπιου για να μας κάνουν να φανούμε τζαμπατζίδες. Δυστυχώς για αυτούς έπεσαν στο λάθος άτομο, γιατί όταν έχεις φάει Ελληνική ουρά στην μούρη πάμπολλες φορές (όλοι ξέρουμε πως ανάβουν τα αίματα σε τέτοιες περιπτώσεις) δεν υπάρχει περίπτωση να ενδώσεις σε κάτι τόσο αρχάριο Το λοιπόν, δεν πήγαμε πουθενά, η γκαλερίστα τελικά αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να αφήσει άλλους δέκα να πάρουν υπογραφή και σκίτσο. Μέσα σε αυτούς και εμείς Αποτίμηση; Ο Ταρντί είναι τρομερά αξιόλογος άνθρωπος και υπομονετικός όσο δεν πάει. Ανέβηκε φουλ στα μάτια μου που έκατσε στην ηλικία του 2+ ώρες να υπογράφει και να σχεδιάζει πάνω από 20 σκίτσα, όντας φιλικός σε όλους (όσο φιλικός του επέτρεπε να είναι η ιδιοσυγκρασία του και ο σχετικά στρυφνός του χαρακτήρας). Ρώταγε σε ποιο όνομα να υπογράψει, έβλεπε ποιο κόμικ του έφερνες και σχεδίαζε στην εσωτερική σελίδα κάτι σχετικό. Και αυτός και η Ντομινίκ μου άφησαν καλή εντύπωση, δεδομένων των συνθηκών και της αποπνικτικής ατμόσφαιρας που επικρατούσε. Μακάρι να μπορέσω να τους ξαναδώ και να είναι καλά για χρόνια ακόμα να δημιουργούν. Δεν μπορώ δυστυχώς να πω το ίδιο για το όλο event, αφού για δεύτερη φορά σε μικρό διάστημα που πήγα σε ελβετική διοργάνωση (η άλλη μια συναυλία των Uriah Heep τέλη Οκτώβρη) το στήσιμο της εκδήλωσης ήταν κάκιστο. Μηδέν οργάνωση και διαχείριση του κόσμου, κακή συμπεριφορά των υπεύθυνων αλλά και του κοινού που πιστέψτε με, μπορεί να γίνει πιο ζωώδες και από το Ελληνικό που το θεωρούμε ίσως απολίτιστο σε τέτοιες περιπτώσεις. Όταν καταλάγιασε ο χαμός της μάχης, κατάφερα και ξέκλεψα δύο κουβέντες μαζί του συζητώντας για το νέο του κόμικ I, Rene Tardi (Stalag Ib) βγάζοντας και μια σέλφι (στην οποία με κοίταγε καλά καλά μέχρι να καταλάβει τι κάνω με το κινητό ). Είπε πως θα ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, αν βρεθεί κάποιος να τον καλέσει...
  5. 25 points
    Όταν πήγαινα Δημοτικό σχολείο, η αγαπημένη μου στιγμή ήταν όταν μας έλεγε η δασκάλα ή ο δάσκαλος να βρούμε σε ένα κείμενο Νέων Ελληνικών τις ωραίες εικόνες. Συνήθως ήταν ρυάκια που τρέχανε, πεταλουδίτσες πάνω σε φύλλα, ζωάκια στο δάσος και ούτω καθεξής. Η συνήθεια αυτή μου έμεινε και αργότερα άρχισα να μαζεύω ωραίες εικόνες από διάφορα παιδαγωγικά περιοδικά, όπως το Playboy, το Penthouse και άλλα. Κάποια στιγμή ξεπέρασα κι αυτή τη φάση και άρχισα να συγκεντρώνω διάφορες ωραίες εικόνες από, τι άλλο, κόμικς φυσικά. Αυτές λοιπόν θα τις συγκεντρώσω λίγες λίγες εδώ πέρα, να τις έχω πιό προσιτές αλλά και να τις βλέπετε κι εσείς. Και κάνω αρχή με Barry Windsor Smith και θ΄ακολουθήσουν κι άλλες.
  6. 24 points
    Ας ξεκινήσω καρτουνίστικα για να μην πέσουμε στα βαριά! Dean Scott, κτηνίατρος και σχεδιαστής κόμικ/strip! Έχει την προσωπική του σελίδα για να ξεχνάνε το άγχος τους οι υπόλοιποι κτηνίατροι! Διάλεξα μερικά που έχουν γνωστούς ήρωες και θυμίζουν κτηνιατρική καθημερινότητα! 1. Τόσα λεφτά έχω, βγάλε συμπέρασμα με αυτά! 2. Ακριβές και γεμάτο λεπτομέρεια ιατρικό ιστορικό. 3. Σκύλοι (μερικές φορές και γάτες) που ο ιδιοκτήτης αποφασίζει να αφήσει ελεύθερα μέσα στο κτηνιατρείο (σε κλειστό χώρο είμαστε μωρέ, τι θα γίνει; ) 4. Ιδιοκτήτες που έχουν απερίφραστη υπευθυνότητα για την ασφάλεια του ζώου τους (τα τηλεφωνήματα είναι κατά κύριο λόγο μεταξύ 12 τα μεσάνυχτα και 6 το πρωί). 5. Μπαλάκια, κόκαλα, σελοφάν, γυαλιά ηλίου, mp3, λουρί βόλτας, κορδόνια, λαστιχάκια κτλ κτλ κτλ.. 6. Ατελείωτο, αμέτρητο, ασταμάτητο, απροσδιόριστο, ασυναίσθητο φαγητό.. 7. Η-στείρωση-τα-φταίει-όλα-γκρουπ-οβ-πιπολ. 8. Ανίατες ασθένειες.. 9. Χειρουργεία και νάρκωση 10...και κάμποσες καλές στιγμές! Καλό μας ξημέρωμα! I can't fix crazy, but I can sedate it...
  7. 21 points
    Να είναι το Μίκυ Μάους το 1 του Τερζό? Να είναι το Μίκυ Μάους με τα της Ολυμπιάδας του Μεξικό? Ή μήπως είναι κάποιο Χαρούμενο Κορίτσι? Νομίζω πως δεν μπορεί να δοθεί απάντηση Η αγορά είναι τρομερά μικρή, οι γνώσεις μας πολύ λίγες. Πόσα βγήκαν? Πόσα υπάρχουν? Φυσικά υπάρχουν πάντα εκτιμήσεις. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν χρόνια, που έχουν μιλήσει με άλλους που ψάχνουν χρόνια, που έχουν μια ιδέα του τι είναι πραγματικά δύσκολο. Ακόμα και αυτοί όμως, νομίζω πως μπορεί να έχουν μια εσφαλμένη εικόνα. Πιθανότατα να έχουν μιλήσει πολλάκις μεταξύ τους για το πως δεν μπορούν να βρούνε κάποιο συγκεκριμένο Disney ή κάποιο συγκεκριμένο πολεμικό ή κάποιο συγκεκριμένο ιταλογενές ή κάποιο φανζίν. Πράγματα που θεωρούν ναυαρχίδες της συλλογής τους ή άξια λόγου. Αντιθέτως αμφιβάλλω εάν θα κάτσουν να κουβεντιάσουν για το πως δεν βρίσκουν ένα συγκεκριμένο τσοντάκι ή ένα συγκεκριμένο κοριτσίστικο ή γενικώς κάτι που δεν τους πολυνοιάζει. Τι μπορεί να απαντηθεί? Αυτό που μπορούμε να δούμε και να μετρήσουμε είναι ποιο εξώφυλλο δεν έχει σκαναριστεί εδώ Προφανώς εάν δεν έχει γίνει καν παρουσίαση, τότε και σπάνιο θα είναι αλλά και δεν θα ξέρουμε ότι είναι σπάνιο, αφού πιθανότατα αγνοούμε την ύπαρξή του. Μόλις προχθές παρουσιάστηκε ένα κουνγκφουοειδές της δεκαετίας του 70 Από εκεί και πέρα όμως μπορούμε να μετρήσουμε πόσα τεύχη βγήκαν (όπως τεκμαίρουμε από τον αριθμό του μεγαλύτερου τεύχους) και πόσα εξώφυλλα έχουν βγει. Έκανα λοιπόν μια τέτοια μέτρηση Τσεκάρισα από τη βάση πόσα εξώφυλλα λέμε ότι έχει μια σειρά και πόσα εξώφυλλα έχουμε σκαναρισμένα. Μοναδικό περιορισμό που έβαλα είναι το να έχει από 20 και πάνω τεύχη η σειρά. Δεν βγήκαν και λίγες. 302 Σε κάποιες υπήρχαν κάποια θεματάκια λόγω του τρόπου που καταγράφονται τα δεδομένα. Το Καυτές Ιστορίες Με Σεξ είναι μια πολύ περίεργη φάση. Έως ένα βαθμό έχουν χωθεί εκεί 190 τεύχη που μοιάζουν ίδια. Δεν θα μακρυγορήσω με λεπτομέρειες. Μπείτε και δείτε. Λογικά δεν θα είναι 998 το σύνολο των τευχών της σειράς. Από την ανάποδη όμως, μάλλον δεν λείπουν και μόνο 2-3... Άλλο θεματάκι ήταν με κάποιες σειρές που έχουν εναλλακτικά εξώφυλλα ή Β έκδοση. Εκεί βγαίνουν πράγματα του στυλ "36 τεύχη, 56 εξώφυλλα". 16 σειρές είναι όμως στις οποίες κάνει μπαμ το τι παίζει και οι οποίες δεν αλλοιώνουν σημαντικά τα όσα θα δούμε. Μεγάλος ο πρόλογος. Πάμε στο ζουμί Οι 10 σειρές όπου έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ελλείψεων # ΤΙΤΛΟΣ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΕΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΣΥΝΟΛΟ ΤΕΥΧΩΝ ΛΕΙΠΟΥΝ % ΛΕΙΠΟΥΝ 2396 ΚΑΤΕΡΙΝΑ (ΤΟΜΟΙ) 37 517 480 93% 3693 ΣΕΡΑΦΙΝΟ ΚΛΑΣΣΙΚΑ 46 369 323 88% 1001 ΤΙΡΑΜΟΛΑ ΚΛΑΣΙΚΑ 51 346 295 85% 168 ΚΑΥΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΣΕΞ 190 998 808 81% 220 ΤΟΜ ΚΑΙ ΤΖΕΡΡΥ 82 272 190 70% 841 ΓΟΥΙΝΙ ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ 23 74 51 69% 217 ΦΛΕΡΤ 79 246 167 68% 3753 ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ ΚΛΑΣΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ 46 135 89 66% 1678 ΜΑΝΙΝΑ 65 180 115 64% 1925 ΣΕΡΑΦΙΝΟ ΣΟΥΠΕΡ 26 68 42 62% 214 ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ 51 127 76 60% Οι 10 σειρές όπου λείπουν τα περισσότερα εξώφυλλα # ΤΙΤΛΟΣ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΕΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΣΥΝΟΛΟ ΤΕΥΧΩΝ ΛΕΙΠΟΥΝ % ΛΕΙΠΟΥΝ 168 ΚΑΥΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΣΕΞ 190 998 808 81% 104 ΤΙΡΑΜΟΛΑ 479 976 497 51% 2396 ΚΑΤΕΡΙΝΑ (ΤΟΜΟΙ) 37 517 480 93% 1676 ΚΑΤΕΡΙΝΑ 1258 1663 405 24% 3693 ΣΕΡΑΦΙΝΟ ΚΛΑΣΣΙΚΑ 46 369 323 88% 1001 ΤΙΡΑΜΟΛΑ ΚΛΑΣΙΚΑ 51 346 295 85% 3692 ΣΕΡΑΦΙΝΟ 288 537 249 46% 58 ΜΑΝΙΝΑ 692 891 199 22% 220 ΤΟΜ ΚΑΙ ΤΖΕΡΡΥ 82 272 190 70% 143 ΣΕΡΑΦΙΝΟ 171 345 174 50% Κοριτσίστικα και χαζοπαιδικά Κανείς δεν σκέφτηκε να τα φυλάξει, κανείς με σκάνερ από εδώ μέσα δεν καίγεται να τα μαζέψει Γνωστό εδώ και χρόνια Αλλά δε νοιάζεται και κανείς να μιλήσει για αυτά Δεν έχουν τη δόξα ενός Disney ή ενός πολεμικού. Στην τελική, άμα την είχαν, κάποιος θα τα είχε σκανάρει Από εκεί και πέρα, εδώ βρήκα μια λίστα με τα πιο σπάνια Αμερικάνικα κόμικ. Προφανώς ασχολείται με "γνωστούς" τίτλους. Που να μπορεί και ταυτόχρονα να ενδιαφέρεται κάποιος να μετρήσει κομμάτια. Βλέπουμε πως η τιμή δεν εξαρτάται μόνο από τα πόσα υπάρχουν αλλά και από το πόσοι το θέλουν Στη λίστα λέει και 2 λογάκια παραπάνω για το κάθε ένα τους. 10. Detective Comics #38. Υπάρχουν περίπου 122 κομμάτια. Το ακριβότερο που έχει πουληθεί κόστισε 107.500$ 9. All-Star Comics #3. 101 κομμάτια. 200.000$ 8. Action Comics #1. 69 κομμάτια. 3.200.000$ 7. Detective Comics #27. 68 κομμάτια. 2.100.000$ 6. Marvel Comics #1. 61 κομμάτια. 226.000$ 5. All-American Comics #16. 52 κομμάτια. 203.000$ 4. Whiz Comics #2 (#1). 50 κομμάτια. 281.000$ 3. Adventure Comics #40. 36 κομμάτια. 63.000$ 2. Detective Comics #1. 32 κομμάτια. 38.500$ 1. New Adventure #26. 9 κομμάτια. 11.000$ Και για το τέλος. Οι 302 σειρές (όπως τις ορίζουμε στη βάση τέλος πάντων) με περισσότερα από 20 εξώφυλλα. Για τον χαβαλέ. # ΤΙΤΛΟΣ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΕΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΣΥΝΟΛΟ ΤΕΥΧΩΝ ΛΕΙΠΟΥΝ % ΛΕΙΠΟΥΝ 66 ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 2454 2452 -2 0% 1676 ΚΑΤΕΡΙΝΑ 1258 1663 405 24% 78 ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ 1246 1246 0 0% 27 ΔΡΑΣΙΣ 1162 1176 14 1% 80 ΠΟΠΑΫ 1112 1114 2 0% 168 ΚΑΥΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΣΕΞ 190 998 808 81% 104 ΤΙΡΑΜΟΛΑ 479 976 497 51% 58 ΜΑΝΙΝΑ 692 891 199 22% 50 ΚΡΑΝΟΣ 783 808 25 3% 12 ΜΠΛΕΚ (ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ) 756 756 0 0% 125 ΤΑΝΚΣ 698 704 6 1% 1 ΑΓΟΡΙ 638 638 0 0% 38 ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑ 587 603 16 3% 197 ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ 589 589 0 0% 62 ΜΙΚΥ ΜΕΓΑΛΟ 550 552 2 0% 3692 ΣΕΡΑΦΙΝΟ 288 537 249 46% 2396 ΚΑΤΕΡΙΝΑ (ΤΟΜΟΙ) 37 517 480 93% 162 9 (ΕΝΝΕΑ) 515 514 -1 0% 16 ΜΠΑΓΚΣ ΜΠΑΝΝΥ 407 439 32 7% 71 ΜΠΛΕΚ 428 428 0 0% 128 ΒΑΒΟΥΡΑ 357 424 67 16% 3693 ΣΕΡΑΦΙΝΟ ΚΛΑΣΣΙΚΑ 46 369 323 88% 1001 ΤΙΡΑΜΟΛΑ ΚΛΑΣΙΚΑ 51 346 295 85% 143 ΣΕΡΑΦΙΝΟ 171 345 174 50% 109 ΒΑΒΟΥΡΑ 324 327 3 1% 2246 ΜΠΛΕΚ ΤΟΜΟΙ 240 325 85 26% 204 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ 353 318 -35 -11% 6 ΑΡΤΣΙ 302 311 9 3% 20 ΚΟΜΙΞ 303 303 0 0% 3715 ΜΙΚΥ ΜΑΟΥS 282 282 0 0% 220 ΤΟΜ ΚΑΙ ΤΖΕΡΡΥ 82 272 190 70% 205 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ 159 270 111 41% 119 ΠΟΠΑΫ ΜΕΓΑΛΟΣ 224 263 39 15% 181 ΠΟΠΑΫ ΜΙΚΡΑ ΚΛΑΣΣΙΚΑ 152 261 109 42% 198 ΖΑΓΚΟΡ 260 260 0 0% 3 ΑΛΜΑΝΑΚΟ 257 257 0 0% 98 ΤΑΡΖΑΝ 253 254 1 0% 217 ΦΛΕΡΤ 79 246 167 68% 108 ΒΑΒΕΛ 245 245 0 0% 46 ΚΛΑΣΙΚΑ 240 240 0 0% 72 ΟΜΠΡΑΞ 238 238 0 0% 160 ΜΙΚΡΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ 224 224 0 0% 1675 ΚΑΤΕΡΙΝΑ 179 220 41 19% 54 ΜΑΧΗ 219 220 1 0% 3830 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ (Β' ΕΚΔΟΣΗ) 220 220 0 0% 1381 ΜΙΚΡΑ ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ (ΤΑ) 110 218 108 50% 227 ΦΙΛΑΘΛΟΣ 142 208 66 32% 76 ΠΑΤΤΥ 195 206 11 5% 107 ΤΡΟΥΕΝΟ (Α΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ) 206 206 0 0% 190 ΠΟΛΕΜΟΣ (2ΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ) 198 198 0 0% 115 ΖΑΚΟΥΛΑ 196 196 0 0% 2650 ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ (ΤΟΜΟΙ) 192 192 0 0% 1349 ΣΕΡΑΦΙΝΟ ΣΟΥΠΕΡ 106 191 85 45% 19 COMICSMANIA 191 191 0 0% 26 ΝΤΟΝΑΛΝΤ 190 190 0 0% 1678 ΜΑΝΙΝΑ 65 180 115 64% 226 ΓΚΟΛ 143 174 31 18% 114 ΧΟΝΔΡΟΣ & ΛΙΓΝΟΣ 68 169 101 60% 29 ΕΦΟΔΟΣ 169 169 0 0% 99 ΤΑΡΖΑΝ ΣΟΥΠΕΡ 156 164 8 5% 113 ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΤΙSΝΕΥ 144 160 16 10% 68 ΜΙΝΝΙ & Η ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ (Η) / ΜΙΝΝΙ 160 160 0 0% 180 GARFIELD / ΓΚΑΡΦΙΛΝΤ 122 152 30 20% 170 ΠΟΠΑΫ 99 148 49 33% 22 CONAN THE BARBARIAN 147 147 0 0% 97 ΤΑΡΖΑΝ 139 142 3 2% 73 ORRIBILE 131 140 9 6% 277 ΑΓΟΡΙ 140 140 0 0% 126 ΣΕΡΑΦΙΝΟ 56 139 83 60% 102 TERROR 131 139 8 6% 95 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΜΙΚΣ (ΤΑ) 136 136 0 0% 3753 ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ ΚΛΑΣΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ 46 135 89 66% 63 ΜΙΚΡΑ ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ (ΤΑ) 115 130 15 12% 214 ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ 51 127 76 60% 11 ΜΠΛΕΚ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ 125 125 0 0% 17 ΚΑΝΤΥ ΚΑΝΤΥ 125 125 0 0% 225 ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ (ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ) 115 124 9 7% 642 KOMICS ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ 124 124 0 0% 990 ΚΑΤΕΡΙΝΑ 89 120 31 26% 13 ΜΠΛΕΚ ΝΕΟΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ 120 120 0 0% 84 ΡΟΝΤΕΟ 118 118 0 0% 239 TOM AND JERRY 72 117 45 38% 103 TERROR SUPER 114 116 2 2% 74 ORRIBILE SUPER 109 112 3 3% 39 ΓΚΟΛ 112 112 0 0% 94 ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ 105 105 0 0% 96 ΤΑΡΑΤΑΤΑ 97 99 2 2% 120 ΑΓΟΡΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟ 95 95 0 0% 1084 ΜΙΚΡΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ 65 93 28 30% 450 WINX CLUB 67 93 26 28% 111 W.I.T.C.H. 91 91 0 0% 77 ΠΑΤΤΥ 76 90 14 16% 10 ΒΕΛΟΣ 90 90 0 0% 130 ΠΙΝΟΚΙΟ 53 89 36 40% 1758 ΜΠΑΓΚΣ ΜΠΑΝΝΥ ΜΙΚΡΑ ΚΛΑΣΣΙΚΑ 44 88 44 50% 194 ΠΙΣΤΟΛΕΡΟΣ 73 88 15 17% 92 SUPER ΜΠΟΫ 88 88 0 0% 129 ΠΙΝΟΚΙΟ 63 87 24 28% 164 ΣΕΡΑΦΙΝΟ / ΤΙΡΑΜΟΛΑ - ΑΧΩΡΙΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ 65 85 20 24% 5 ΑΝΤΙΡΙΞ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΞ 84 84 0 0% 52 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 85 84 -1 -1% 112 X-MEN 83 83 0 0% 234 ΠΙΝΟΚΙΟ 50 82 32 39% 1666 ΤΡΟΥΕΝΟ (Β΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ) 81 82 1 1% 59 MARVEL STAR COMICS 82 82 0 0% 158 ΧΟΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΛΙΓΝΟΣ 80 81 1 1% 149 BUGS BUNNY 62 80 18 23% 34 ΦΑΝΤΟΜ 80 80 0 0% 257 ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΚΟΜΙΚΣ ΜΕ ΤΗΝ ACCADEMIA DISNEY 80 80 0 0% 7 ΑΣΤΕΡΙΞ 79 79 0 0% 273 ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ (ΤΑ) 76 76 0 0% 261 ΜΠΛΕΚ ΜΕΓΑΛΟΣ 75 75 0 0% 841 ΓΟΥΙΝΙ ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ 23 74 51 69% 70 MONTATORE 73 74 1 1% 1753 ΠΟΠΑΫ ΜΕΓΑΛΑ ΚΛΑΣΙΚΑ 57 70 13 19% 110 VIAGRA COMIX 70 70 0 0% 32 ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ 72 70 -2 -3% 206 ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ (Η) 69 69 0 0% 1925 ΣΕΡΑΦΙΝΟ ΣΟΥΠΕΡ 26 68 42 62% 89 ΣΩΦΕΡΑΚΙ 61 68 7 10% 75 ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ 68 68 0 0% 86 ΡΟΚΥ 46 66 20 30% 56 MAFIA 61 66 5 8% 40 GOLDEN 64 66 2 3% 127 ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ 66 66 0 0% 57 ΜΑΪΤΥ ΜΑΟΥΣ 64 64 0 0% 138 ULTIMATE SPIDER-MAN 64 64 0 0% 3739 ΚΟΜΙΞ 64 64 0 0% 163 ΚΑΠΤΑΙΝ ΑΜΕΡΙΚΑ 63 63 0 0% 3730 ΝΤΟΝΑΛΝΤ 63 63 0 0% 42 HOT ΚΟΜΙΚΣ 39 61 22 36% 81 ΠΡΩΤΟΣ 58 61 3 5% 135 ULTIMATE X-MEN / ULTIMATE X-MEN & ULTIMATE FANTASTIC FOUR 61 61 0 0% 2499 ΓΚΟΛ 29 60 31 52% 2228 ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ (ΤΟΜΟΙ) 59 60 1 2% 9 BATMAN ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ / BATMAN & ROBIN ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ 60 60 0 0% 2278 DISNEY - ΜΙΚΥ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ 60 60 0 0% 3666 ΜΠΛΕΚ ΝΕΟΣ 60 60 0 0% 211 ΤΕΞ-ΤΟΝ 51 59 8 14% 134 SUPERMAN - Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΤΣΑΛΙ / SUPERMAN ADVENTURES 59 59 0 0% 2410 ΣΟΥΠΕΡΗΡΩΕΣ 57 57 0 0% 23 CONAN SUPER 58 57 -1 -2% 55 MAD 56 56 0 0% 69 ΜΙΣΤΕΡ ΝΟ 56 56 0 0% 1765 ΜΙΚΡΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ (ΤΟΜΟΙ) 56 56 0 0% 1067 ΤΑΡΖΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ 42 55 13 24% 2575 ΣΥΛΛΟΓΗ STAR WARS - ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΟΧΗΜΑΤΑ 55 55 0 0% 31 EROS COMIXXX 54 54 0 0% 141 MARVEL ΣΟΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΛΛΟΓΗ 53 53 0 0% 219 ΓΟΥΝΤΥ Ο ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ 41 52 11 21% 93 ΣΠΑΪΝΤΕΡ ΜΑΝ ΣΟΥΠΕΡ 52 52 0 0% 444 DRAGONBALL 49 50 1 2% 21 CONAN 50 50 0 0% 25 DISNEY - ΠΑΡΕΛΑΣΗ 50 50 0 0% 48 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ 50 50 0 0% 124 ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ 50 50 0 0% 228 ΚΟΜΜΑΝΤΟΣ 50 50 0 0% 1661 DISNEY CINEMA - ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ DISNEY ΣΕ ΚΟΜΙΚΣ 50 50 0 0% 2156 DISNEY ΣΥΛΛΟΓΗ 50 50 0 0% 3735 ΜΙΚΥ SUPER 50 50 0 0% 494 HOT ΙΣΤΟΡΙΕΣ - ΛΟΝΔΙΝΟ 24 49 25 51% 47 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ 49 49 0 0% 3859 FROG + COMIC STORIES 24 48 24 50% 100 ΤΕΝΤΕΝ 48 48 0 0% 1971 CONAN THE BARBARIAN (TOMOI) 28 47 19 40% 4144 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 46 47 1 2% 61 ΜΑΓΙΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ 47 47 0 0% 186 ΜΕΓΑΛΑ ΣΗΡΙΑΛ (ΤΑ) 47 47 0 0% 3710 ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ DISNEY (Η) 47 47 0 0% 299 ΜΑΡΙ - ΛΕΝΑ 26 46 20 43% 131 ΠΙΝΟΚΙΟ 43 46 3 7% 1911 ΓΚΟΛ 41 45 4 9% 293 ΚΙΤ ΚΑΡΣΟΝ 31 44 13 30% 2495 ΤΑΡΖΑΝ ΜΕΓΑΛΑ ΚΛΑΣΙΚΑ 32 44 12 27% 106 ΤΟΝΥ ΜΠΟΫ 34 44 10 23% 431 ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 42 44 2 5% 64 ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΜΙΚΡΟ 44 44 0 0% 105 ΤΟΜ & ΤΖΕΡΡΥ 44 44 0 0% 3339 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 44 44 0 0% 60 ΜΑΣΤΕΡ ΚΟΥΝΓΚ-ΦΟΥ 43 43 0 0% 813 ΑΡΤΣΙ, ΜΠΕΤΙ ΚΑΙ ΒΕΡΟΝΙΚΑ (ΣΕΙΡΑ Α') 29 42 13 31% 4142 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 39 41 2 5% 3118 PINEIADA BIBLES 41 41 0 0% 230 ΑΛΙΚΗ 39 40 1 3% 33 ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ (ΜΙΚΡΑ) 40 40 0 0% 49 ΚΟΚΟΡΙΚΟ 40 40 0 0% 83 ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ 40 40 0 0% 4137 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 40 40 0 0% 4138 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 40 40 0 0% 3550 ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ 30 39 9 23% 43 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ / ΔΙΑΣΤΗΜΑ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ 39 39 0 0% 3340 ΡΟΝΤΕΟ (ΤΟΜΟΙ) 39 39 0 0% 210 ΤΟΜ ΜΠΕΡΡΥ 20 38 18 47% 1932 BUGS BUNNY 38 38 0 0% 184 SPECTACULAR SPIDER-MAN 40 38 -2 -5% 212 ΠΑΠΕΡΙΝΟ 28 37 9 24% 383 WORLD OF CARS (THE) 36 37 1 3% 353 ASTERIX (Β΄ ΕΚΔΟΣΗ) 39 37 -2 -5% 142 BATMAN 36 36 0 0% 501 SPORT-BILLY ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ 56 36 -20 -56% 154 ΚΟΥΡΣΕΣ 35 35 0 0% 1479 ΤΣΙΠ & ΝΤΕΗΛ 35 35 0 0% 85 ΡΟΚ 41 35 -6 -17% 2220 ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ 32 34 2 6% 1065 ΑΛΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ 33 34 1 3% 3673 ASTERIX (ΕΘΝΟΣ) 34 34 0 0% 3723 VIAGRA COMICS 26 33 7 21% 1693 ASTROSEX 29 33 4 12% 1695 SEXORAMA 30 33 3 9% 1838 ΤΑΝΚΣ (ΤΟΜΟΙ) 31 33 2 6% 44 ΤΖΑΓΚΟΥΑΡ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ 33 33 0 0% 174 SUPERMAN / BATMAN 33 33 0 0% 514 FANTASY HEROES 33 33 0 0% 8 ΑΣΤΡΑΠΗ 32 32 0 0% 35 ΦΑΣΟΛΑΣ 32 32 0 0% 51 ΚΡΟΝΟΣ 32 32 0 0% 82 ΡΑΚΑΡ (Ο ΤΙΓΡΗΣ) 32 32 0 0% 88 ΣΙΝΕΑΚ 32 32 0 0% 148 ΚΑΡΖΑΝ 32 32 0 0% 1837 ΚΡΑΝΟΣ (ΤΟΜΟΙ) 32 32 0 0% 191 ΑΝΤΙΡΙΞ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΞ 31 31 0 0% 2877 LOONEY TUNES 28 30 2 7% 703 SEXYMAN 29 30 1 3% 2 ΑΚΙΜ - Ο ΓΥΙΟΣ ΤΟΥ ΤΑΡΖΑΝ 30 30 0 0% 28 ΔΥΝΑΜΗ ΚΡΟΥΣΗΣ 30 30 0 0% 1351 ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ 30 30 0 0% 1789 AMAZING SPIDER-MAN (THE) 30 30 0 0% 2279 DISNEY - ΜΙΚΥ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ (ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ) 30 30 0 0% 2206 ΠΙΝΟΚΙΟ (ΤΟΜΟΙ) 24 29 5 17% 402 ΣΟΛΝΤΙΝΟ 27 29 2 7% 1694 POLISEX 28 29 1 3% 4185 ΜΠΛΕΚ ΝΕΟΣ (ΤΟΜΟΙ) 28 29 1 3% 3195 ΑΡΚΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ο) 29 29 0 0% 3718 ΦΑΝΤΟΜ - ΟΙ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΟΜ ΝΤΑΚ 29 29 0 0% 1733 ASTERIX (A΄ ΕΚΔΟΣΗ) 30 29 -1 -3% 2613 MARVEL STAR COMICS (ΤΟΜΟΙ) 20 28 8 29% 41 ΓΡΑΝΙΤΑ ΑΠΟ ΜΠΑΝΑΝΑ 27 28 1 4% 801 ΑΝΤΙΡΙΞ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΞ - ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ 27 28 1 4% 65 ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ 28 28 0 0% 87 ΣΚΟΡΠΙΟΣ 28 28 0 0% 144 SUPERMAN 28 28 0 0% 173 COMICS EROTICA (Α' ΠΕΡΙΟΔΟΣ) 28 28 0 0% 233 ΜΠΑΛΑΔΟΡΟΣ 28 28 0 0% 3125 ΜΙΣΤΕΡ ΝΟ (ΤΟΜΟΙ) 28 28 0 0% 381 ΜΠΟΜΠΟΣ ΤΟ ΚΑΜΑΚΙ 23 27 4 15% 187 X-MEN 27 27 0 0% 201 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ (ΤΟΜΟΙ) 27 27 0 0% 278 ASTERIX (ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΗΡΩΙΚΟΥ) 27 27 0 0% 380 ΙΖΝΟΓΚΟΥΝΤ 27 27 0 0% 439 SPIDER-MAN ADVENTURES - ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ 27 27 0 0% 67 ΜΙΚΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟ (Α' ΚΥΚΛΟΣ) 26 26 0 0% 121 ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ (ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ) 26 26 0 0% 171 WORLD OF WARCRAFT 26 26 0 0% 185 ΜΙΚΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟ (Α' ΚΥΚΛΟΣ, Β' ΕΚΔΟΣΗ) 26 26 0 0% 264 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ...Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ 26 26 0 0% 867 ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (TIVO) 26 26 0 0% 1521 ΤΑΡΑΤΑΤΑ SUPER 26 26 0 0% 1781 ΤΖΙΝΙ 26 26 0 0% 3792 HOT COMICS 22 25 3 12% 4143 ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ 23 25 2 8% 391 MAD 25 25 0 0% 222 ΤΟΜΠΥ 22 24 2 8% 941 ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ (Η) (MINI ALBUM) 23 24 1 4% 200 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΣΚΡΟΥΤΖ (Η) 24 24 0 0% 455 ΜΕΓΑΛΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ (ΤΑ) 24 24 0 0% 244 ΔΙΚΑΙΟΣ 24 24 0 0% 362 ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΡΑΧΝΗ (Ο) 24 24 0 0% 800 ΑΝΤΙΡΙΞ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΞ 24 24 0 0% 1241 ΤΕΝΤΕΝ (ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ) (Α' ΕΚΔΟΣΗ) 24 24 0 0% 1298 ΠΟΠΑΫ 24 24 0 0% 1512 ΧΡΥΣΑ ΚΟΜΙΚΣ 24 24 0 0% 1723 ASTERIX 24 24 0 0% 3877 MISTER NO ... ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ 24 24 0 0% 147 BATMAN STRIKES! (THE) 23 23 0 0% 203 ΜΕΓΑΛΑ ΚΛΑΣΙΚΑ 23 23 0 0% 263 ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ (Η) 23 23 0 0% 287 ΤΕΝΤΕΝ ΦΩΤΟ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ 23 23 0 0% 4238 ΤΕΝΤΕΝ (ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ) (Β' ΕΚΔΟΣΗ) 24 23 -1 -4% 896 ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ 20 22 2 9% 157 ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ 22 22 0 0% 224 ΜΙΚΥ ΣΟΥΠΕΡ 22 22 0 0% 406 ΤΕΝΤΕΝ ΜΙΚΡΟ 22 22 0 0% 30 ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΑΘΑΝΑΤΑ ΒΙΒΛΙΑ 23 22 -1 -5% 153 BUGS BUNNY - ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 20 21 1 5% 389 ΤΡΕΛΟ-ΤΣΟΥΛΗΘΡΕΣ 20 21 1 5% 45 ΤΖΟΝΝΥ ΛΟΓΚΑΝ 21 21 0 0% 2715 FANZINES MADE IN ΛΕΣΧΗ ΦΙΛΩΝ ΚΟΜΙΚΣ 24 21 -3 -14% 101 ΤΕΝ ΤΕΝ (ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ) 20 20 0 0% 132 ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ 20 20 0 0% 133 NARUTO 20 20 0 0% 136 ULTIMATE FANTASTIC FOUR 20 20 0 0% 137 CONAN (ΤΟΜΟΙ) 20 20 0 0% 155 ΝΤΕΝΝΙΣ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ 20 20 0 0% 176 ΚΑΣΠΕΡ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΪΤΣΑ 20 20 0 0% 223 ΤΙΜΟ 20 20 0 0% 229 ΜΠΟΖΟ 20 20 0 0% 274 4 ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ (OI) 20 20 0 0% 283 ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ 20 20 0 0% 3175 ΝΤΟΝΑΛΝΤ (ΤΟΜΟΙ) 20 20 0 0% 4980 CLASSICS ILLUSTRATED 20 20 0 0% 479 ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΣΕ ΚΟΜΙΚΣ (ΟΙ) 23 11 -12 -109% 1238 ΚΟΥΣΤΩ (ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ) 22 10 -12 -120%
  8. 21 points
    Όσοι έχουν περάσει από αυτό το thread εδώ, θα έχουν γνωρίσει ψηφιακά το galerie-librairie raspoutine, ένα από τα παλιότερα κομιξάδικα της Ελβετίας και το πιο ιστορικό. Ο παράγοντας που το διαφοροποιεί τόσο έντονα δεν είναι άλλος από τον δραστήριο ιταλογαλλοελβετό Lorenzo, που πραγματικά ξέρει όλα τα μεγάλα ονόματα της κομιξικής Ευρώπης. Α, και μια λεπτομέρεια: Τον 40κάτι Λορέντζο τον έχει βαφτίσει ο ίδιος ο Ούγκο Πραττ. Μια ωραία μεσημβρινή πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Λωζάνη και πέρασα μια βόλτα από την γκαλερί Ρασπουτίν, όνομα εμπνευσμένο από τον ομώνυμο ήρωα του Κόρτο Μαλτέζε. Άλλωστε, το ίδιο το logo του μαγαζιού το έχει σχεδιάσει το 1989 ο Πραττ ο οποίος διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις με τον πατέρα του Λορέντζο μιας και διέμεναν στο ίδιο χωριό, το Γκραντβώ. Αν δεν το έχετε κάνει, περάστε μια βόλτα από το μίνι οδοιπορικό του GeoTrou. Θα στεναχωρήσω όσους περιμένουν φωτογραφίες, μιας και σεβάστηκα την επιθυμία του ιδιοκτήτη ανεκτίμητων θησαυρών να μην φωτογραφηθούν και βγουν προς τα έξω, μιας και τους μοιράστηκε μαζί μου εμπιστευτικά. Το λοιπόν, ο Λορέντζο είναι φοβερός τυπάκος, ολίγον επιδειξίας των αποκτημάτων του αλλά, εδώ που τα λέμε, ποιος δεν θα ήταν στην θέση του; Δεν είναι λίγο να έχεις πίνακα του εαυτού σου από τον ίδιο τον Ροζίνσκι ή δωρεάν σκίτσα από Μαρίνι, Ζεπ και karascoet, ενώ τους τοίχους σου κοσμούν αυθεντικές σελίδες του Jacobs, του Pratt και έχεις ακόμα και σκίτσο του Moebius φτιαγμένο ειδικά για σένα. Δεν υπερβάλλω, ο τύπος είναι the real deal. Έχει ένα Α5 σκίτσο μια νεράιδα του δάσους γυμνή από τον Moebius, σκίτσο που κυκλοφόρησε σε 500 αριθμημένες καρτ ποστάλ. Τιμή σκίτσου όταν ρώτησα με σπαστά γαλλικά; Δεν πωλείται, προφανώς. Έχει original σελίδα από προσαρμογή του Hugo Pratt στο "Νησί του θησαυρού" από το μακρινό 1965, και δεν είναι μόνο αυτό. Η σελίδα έχει ένα έξτρα φύλλο όπου υπάρχουν μόνο τα χρώματα, έτσι ώστε όταν την κρατάς σε φως δωματίου φαίνεται ασπρόμαυρη ενώ μπροστά από λάμπα έγχρωμη. Πραγματικά χάζεψα όταν το είδα, άλλο να το περιγράφω και άλλο να το βλέπει κάποιος από κοντά. Ξαναλέω, πίεσα για φωτογραφίες ώστε να μοιραστώ την μαγεία μαζί σας αλλά τον είδα επιφυλακτικό και δεν πίεσα καταστάσεις, ήμουν ήδη πολύ ευγνώμων που θέλησε να τα μοιραστεί μαζί μου. Ίσως κάποια στιγμή να εξελιχθεί η σχέση μου μαζί του τόσο ώστε να μου επιτρέψει να αποθανατίσω τα αποκτήματα του. Πληροφοριακά, τιμή για την "διπλή" σελίδα του Πραττ; 20.000 φράγκα, φιλικά. Η γκαλερί Ρασπουτίν τυπώνει τα δικά της prints τα οποία αναπαράγει αριθμημένα και πουλάει μέχρι να εξαντληθούν. Μετά από καμία ώρα όπου αυτός έδειχνε και εγώ έγνεφα άφωνος, και αφού είχαμε πιει τον πρώτο ελληνικό καφέ από ένα διπλανό μαγαζί που έχει Έλληνας (μεγάλος φαν του ελληνικού ο Λορέντζο και του χρωστάω ένα πακέτο λουμίδη για το δώρο που μου έκανε), ο Λορέντζο βγάζει 4 ντοσιέ όπου αποθηκεύει αλφαβητικά όλα τα πριντ που έχει τυπώσει από το 1989 που άνοιξε το μαγαζί. Άλλος ανεκτίμητος θησαυρός! Πριντς υπογεγραμμένα από Πρατ (ξεκινούν από 400-500 φράγκα έκαστο και ανεβάινουν) μέχρι Μοέμπιους, Craig Thompson, Enrico Marini, Zep, Peeters, Rosinski, Loisel κλπ. Όλα 1/xxx. Γενικά ο τύπος είχε ονειρικό επάγγελμα, αφού δεν με λυπήθηκε και μου έδειξε την συλλογή φωτογραφιών πίσω από το ταμείο όπου στήνεται περήφανος δίπλα σε έναν ήμι-μεθυσμένο Μοέμπιους και έναν φασκιωμένο Πρατ σε έναν παλιό ελβετικό χειμώνα. Τα λόγια του όταν τον ρώτησα πως ήταν ο μεγάλος δάσκαλος και πατέρας του Κόρτο από κοντά; "Ένας άρχοντας μεταξύ των ανθρώπων". Αυτό μου έφτανε, δεν χρειάστηκε να ρωτήσω άλλα. Ξέρω πως το αφιερωματάκι είναι λειψό χωρίς οπτικό υλικό. Θα πρέπει να αρκεστείτε στα λόγια μου και, αν σας βγάλει ο δρόμος και αφού με πάρετε ένα τηλέφωνο, να πάτε οι ίδιοι να γνωρίσετε τον βαφτισιμιό του Ούγκο Πραττ. Να θυμάστε πως το Raspoutine αλλάζει διεύθυνση και από 15 Μαρτίου θα βρίσκεται 2 τετράγωνα παραπάνω από όπου είναι τώρα. Ετοιμάζει μια σειρά καλεσμένων που κατά πάσα πιθανότητα θα με φέρνει κάθε μήνα στην Λωζάνη. Λες και δεν είχα αρκετά έξοδα. Θα κλείσω με ένα δώρο του ευχάριστου ιδιοκτήτη, που απ'ο,τι φαίνεται εκτίμησε την παρέα μου τόσο ώστε να με στείλει στο καλό με ένα νεό πριντ στο χέρι: Ένα σκίτσο του Zep όπου έχει τον Λορέντζο με την μεγάλη του μύτη χωμένη σε ένα κόμικ και ένα κείμενο που γράφει "Το Ρασπουτίν σας εύχεται να αποκτάτε συνέχεια όλο και περισσότερα κόμικς". Υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον Ελβετό κομίστα σε 199 κομμάτια και από πίσω αφιέρωση του ιδιοκτήτη σε μένα. για την εμπειρία Λορέντζο, ελπίζω ο παπαγάλος να σ'αρέσει Θα τα ξαναπούμε σύντομα, είμαι σίγουρος.
  9. 20 points
    Στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, ή Λεμάν για τους ντόπιους, υπάρχει το Grandvaux. Στην Ελβετία, είναι γνωστό για τα κρασιά του, αλλά οι τρεις φίλοι που έφτασαν εκεί ένα ηλιόλουστο μεσημέρι του Νοέμβρη, δεν πήγαν για το λόγο αυτό, παρότι οινόφιλοι. Κατέβηκαν από το τρένο και αφού συμβουλεύτηκαν τα κινητά τους, πήραν τον ανηφορικό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό. Κάποια στιγμή, κοίταξαν προς τα πίσω και αντίκρισαν αυτό... Πήραν κουράγιο και συνέχισαν... Μετά από αρκετά λεπτά, μπήκαν στις σκιές του οικισμού. Κοιτάζοντας ολόγυρα, παρατήρησαν μια γνώριμη φιγούρα να κάθεται σε ένα παγκάκι... Πλησίασαν και από εκεί το μάτι τους έπεσε πάνω σε μια πλατεΐτσα που έφερε το όνομα του αγαπημένου τους δημιουργού κόμικς: Place Hugo Pratt. Αλαλάζοντας κυριολεκτικά από χαρά (τουλάχιστον οι δύο εκ των τριών) όρμησαν προς το άγαλμα ενός αγέρωχου ναυτικού που ρεμβάζει εδώ και χρόνια, όρθιος, στητός και χαλαρός ταυτόχρονα. Στο Grandvaux έζησε τα τελευταία του χρόνια και πέθανε ο Hugo Pratt. Πολύ κοντά στο σπίτι του, έχει στηθεί ένα χάλκινο άγαλμα-φόρος τιμής στον γνωστότερο χαρακτήρα του, τον Κόρτο Μαλτέζε, παρόμοιο με αυτό που βρίσκεται στην Ανγκουλέμ. Η θέα από το σημείο αυτό είναι εκπληκτική. Το μάτι χάνεται στους αμπελώνες της περιοχής, κολυμπάει στα νερά της λίμνης, όχι πολύ μακριά από τη Λωζάνη, και τελικά σκαρφαλώνει όλο δέος στις πλαγιές των Άλπεων. Ο Κόρτο δεν κοιτάζει προς την Ιταλία ή σε κάποιο άλλο μέρος της γης, αλλά προς τον ουρανό, όπως τον φαντάστηκε και τον σχεδίασε ο Pratt. Σύμφωνα με την πινακίδα, το άγαλμα φιλοτέχνησε ο Livio Benedetti και ο γιος του και στήθηκε το 2007. Έχει μάλιστα την «έγκριση» του ίδιο του Pratt, με τον οποίο ο Benedetti ήταν εγκάρδιος φίλος. Ακριβώς κάτω από το Place Hugo Pratt, οι βρίσκεται το Caveau Corto, ένα μαγαζί στο οποίο ο επισκέπτης μπορείς να θαυμάσει έργα του Pratt (αυθεντικές σελίδες; μάλλον όχι...) και να πιει κρασί με τον Κόρτο στην ετικέτα. Προς μεγάλη τους λύπη, ωστόσο, ήταν κλειστό. Ένας ευγενικός γεράκος, πιθανότατα γείτονας του περί ου ο λόγος, έδωσε στην παρέα οδηγίες για το κοιμητήριο του χωριού. Αφού κουβέντιασαν για λίγο έξω από την τελευταία κατοικία του, προχώρησαν στον κεντρικό δρόμο. Κοντοστάθηκαν όταν αναγνώρισαν μια λεξούλα με τέσσερα γραμματάκια που τους ήταν ιδιαίτερα οικεία. Περιεργάστηκαν το κτίριο και ένας από αυτούς χτύπησε το κουδούνι. Το σουσάμι άνοιξε και μπήκαν στα γραφεία της Cong, της εταιρείας που διαχειρίζεται τα δικαιώματα για τα κόμικς του Pratt. Τους υποδέχθηκε μια επιφυλακτική υπάλληλος που όμως τους μίλησε ευγενικά και τους έδωσε τη δυνατότητα να ρίξουν μια και δυο ματιές στο χώρο. Μπορώντας μονάχα να φανταστούν τι θησαυροί κρύβονται στα εσωτερικά δωμάτια, συνέχισαν τον δρόμο τους... Αριστερά: το σπίτι όπου έζησε από το 1983 ως το θάνατό του, ο Pratt Δεξιά: η είσοδος στα γραφεία της Cong Στο μικρό νεκροταφείο του Grandvaux, ανάμεσα σε περιποιημένα δέντρα και λουλούδια, βρήκαν τον τάφο του Hugo Pratt. Η πέτρινη καρδιά δεν ήταν η μόνη «παρέμβαση» των θαυμαστών που κατά καιρούς είχαν ακολουθήσει την ίδια διαδρομή με τους τρεις φίλους. Ανάμεσα στα φυτά που κυριεύουν το μνήμα, κείτονται ένα άδειο μπουκάλι κρασιού, πινέλα, στυλό, μπλάνκο, ακόμη και μια οδοντόβουρτσα... Ένα πανέμορφο ταξίδι που σχεδόν ποτέ δεν τόλμησα να ονειρευτώ, είχε φτάσει στο τέλος του. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  10. 20 points
    Νομίζετε ότι οι διάφορες δελεαστικές προσφορές των εταιρειών, για αγορά των προϊόντων τους είναι φαινόμενο της σημερινής εποχής; Τα διάφορα βιβλία, κόμικς, καλλυντικά, τσάντες κλπ, μόνο τώρα δίνονται για να πείσουν τον αναποφάσιστο αγοραστή να προτιμήσει ένα συγκεκριμένο προϊόν; Κι όμως όχι. Η πρακτική αυτή έμμεσης διαφήμισης γινόταν εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην Ελληνική αγορά. Η BP στο τέλος της 10ετίας του '60, με 50 σφραγίδες σε ειδικό βιβλιαράκι, μετά από ισάριθμα "γεμίσματα" του ντεπόζιτου της βενζίνης, σου έδινε δώρο μία συναρμολογούμενη αντίκα αυτοκινήτου. Το Tide μέσα στο κουτί, έβαζε μικρές γυάλινες μινιατούρες ζώων. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα ελάφι και ένα (μάλλον) σκυλί. Τα έχω κάπου κι αν τα βρω θα ανεβάσω φωτογραφίες. Ακόμα να θυμίσω τα 8 τεύχη του "Ημουν κι εγώ εκεί" της ιστορικής, εκπαιδευτικής σειράς, που έδινε δώρο το ROL. Όμως, μία μοναδική προσφορά έδινε και η γνωστή μας Χλωρίνη KLINEX κάπου στο δεύτερο μισό της 10ετίας του '60. Τους Γεωγραφικούς Άτλαντες των 6 ηπείρων. Πλαστικοί, πολύ καλής ποιότητας, ένα χρήσιμο εργαλείο για τους μαθητές του δημοτικού σχολείου και όχι μόνο. Ένα πρόσθετο πλεονέκτημα που είχαν ήταν ο χώρος αποθήκευσης σημειώσεων στο πίσω μέρος του χάρτη που συγκρατούνταν από με ένα επίσης πλαστικό ιμάντα με αλουμινένιο γάντζο στο ένα άκρο. Να και οι Ήπειροι που κυκλοφόρησαν. ΕΥΡΩΠΗ ΑΦΡΙΚΗ ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ ΝΟΤΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΣΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ Με συντρόφευσαν για πολλά χρόνια και τους θυμάμαι με νοσταλγία γιατί επαναφέρουν στη μνήμη μου αξέχαστες εποχές παιδικής ηλικίας που πέρασαν ανεπιστρεπτί.
  11. 18 points
    Θέμα ελεύθερο λέγεται το μπλογκ, για αρχή όμως η μπουρδολογία θα έχει κάποια θεματάκια. Βασικά τα θεματάκια αυτά τα έχω αρκετά στο μυαλό μου, μάλιστα αφορούν άμεσα το τι διαβάζω, ως εκ τούτου θα αναγκάσω να τα υποστούν όσοι έχουν την ατυχία να με διαβάζουν. Το βασικό βέβαια πρόβλημα δεν αλλάζει και είναι η ηλικία μου. 46 χρονών αισίως, πέρασε η μισή ζωή διχώς να καταλάβω που έλεγε και ο αξέχαστος και μέγας Νικόλας και όλο και συχνότερα ειδικά σε ότι διαβάζω σε ηλεκτρονική μορφή μου γεννιέται το εξής ερώτημα: "Έχω χρόνο για ξόδεμα ώστε να διαβάσω ΚΑΙ αυτό;" Και άντε... Αν είναι κανένα μίνι series ή κανένα one shot graphic novel, το τρως. Το διάβασα, μου άρεσε/δε μου άρεσε πάμε παρακάτω. Αλλά τελικά τι συμβαίνει σε σειρές μαμούθ (καμία σχέση με τη συμπαθέστατη εκδοτική) με τις οποίες για τον α ή β λόγο έχουμε κολλήσει; Σε κάποια άλλα άρθρα (για την ακρίβεια σε εκείνα που νερντοειδώς αναλύω ένα-ένα τα τεύχη των αγαπημένων μου σειρών - θυμηθείτε να με ρωτήσετε γιατί έχω καιρό να ανεβάσω) έχω αναφέρει ότι πλέον απολαμβάνω (μαζοχιστικά είναι η αλήθεια) να διαβάζω κλασσικές ή και όχι τόσο κλασσικές φαραωνικές σειρές BD με τη σειρά έκδοσης. Βλέπω διαφορές, εξελίξεις, ιδέες που κάποτε ήταν θεμελιώδεις αλλά εγκαταλείφθηκαν, γκαγκ που μπήκαν για ένα καρέ και τελικά έμειναν για πάντα, κολήματα κάποιου δημιουργού που άλλος τα διέγραψε. Ακόμα και έτσι όμως, ακόμα και αν κατά βάθος το νερντιλίκι μπορεί να έχει αποκτήσει προσήλωση σταυροφόρου, πάντα θα υπάρχει το σημείο Ξεκλίκ. Όλοι μιλάνε για αυτό που τους έκανε κλικ σε μία σειρά και κόλησαν με αυτήν, αλλά τελικά πότε μία σειρά στην οποία επενδυσαμε ενδεχομένως χρήμα, αλλά κυρίως χρόνο μας φέρνει στο αμήν; Και λέμε ΟΚ, ως εδώ, καλά περάσαμε αλλά πρέπει να διακόψουμε. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις ακόμα και για το ίδιο πρόσωπο. Άλλη προσέγγιση θα είχα 20 χρόνια πριν που νόμιζα ότι μπορώ να διαβάζω ότι βγήκε, βγαίνει ή θα βγει και άλλη τώρα. Και προφανώς άλλη σε 10-15 χρόνια γεροί να είμαστε. Για μένα το ξεκλίκ έρχεται αρκετά απλά. Έρχεται στην σελίδα 5 ή 7 μιας ιστορίας. Αισθάνεσαι ότι ξέρεις τι θα διαβάσεις. Ακριβώς. Απλά η μελαχροινή λατίνα στήνει μία παγίδα με την ίδια λογική που το έκανε ο σωματωδης γερμανός 3 τεύχη πριν. Ξέρεις ότι στη σελίδα 25 ο ήρωας θα είναι μέχρι τη μύτη μέσα στο σκατό, στη σελίδα 40 κάτι θα αχνοφανεί και στη 43 θα έχει καθαρίσει η μπουγάδα. Εντάξει αυτό συμβαίνει στο 90% των περιπετειών αυτό σε ξίνισε; Ε λοιπόν όχι, ποτέ δεν μπορεί να με ξινίσει αυτό. Αυτό το αποδέχεσαι. Ακόμα και σε ιδιοφυείς σειρές τα μοτίβα είναι εκεί. Ειδικά όταν μιλάμε για αμερικάνικες σειρές; 9 φορές στις 10 όταν σπάνε τα μοτίβα στις μεγάλες σειρές, βαράς την κεφάλα σου στον τοίχο γιατί το έκαναν. Και ναι, θέλουμε τα κλισέ μας, αυτά δίνουν στις σειρές την ταυτότητα. Το σημείο κλειδί βέβαια είναι το σχέδιο. Εκεί ήθελα να καταλήξω. Η ειδοποιός διαφορά του κόμικ από το βιβλίο, η αλυσίδα που σε κρατάει δεμένο με μία σειρά. Όταν το σχέδιο είναι μονότονο, κουραστικό, παραφορτωμένο, αχρείαστα επιδεικτικό, ανέμπνευστο, φέρνει τον χωρισμό πιο κοντά. Αλλά ένα πραγματικά καλό σχέδιο; Θα σε κάνει να ξεφυλλίσεις κάτι προσεκτικά και εκεί που τρως χρόνο σε μία σελίδα; θα δεις και τι γράφει. Και θα δεις και το επόμενο. Και θα μείνεις και λίγο παραπάνω. Γιατί όπως και να το κάνουμε, είναι αλλιώς να σου σερβίρεται μία ιστορία έτσι: Φτάνει τόσο. Θα επανέλθω.
  12. 17 points
    Το Fluide Glacial αποτελεί ένα από τα πλέον ιστορικά «εν ζωή» περιοδικά της γαλλοβελγικής σκηνής, ίσως πίσω μόνο από το Spirou. Ήταν εξαρχής αφιερωμένο αποκλειστικά στο (ενήλικο) χιούμορ και τη σάτιρα και αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία των ευρωπαϊκών κόμικς. Τα πρώτα χρόνια, το πλήρωμα είχε τον μεγάλο Gotlib στο τιμόνι και απαρτιζόταν από ονόματα όπως οι Binet, Daniel Goossens, Claire Bretécher, Alexis, André Franquin, Édika, François Boucq, Nikita Mandryka. Σιγά-σιγά, προστέθηκαν ο Vuillemin και ο Maëster και πιο πρόσφατα οι Charb, Manu Larcenet, Philippe Bercovici και Riad Sattouf, ενώ μεμονωμένα ή επαναλαμβανόμενα περάσματα έχουν κάνει επίσης οι Morris, Reiser, Wolinski, Moebius, Jacques Tardi και Lewis Trondheim... Στις σελίδες του Fluide Glacial έχουν τυπωθεί σκίτσα περισσότερων από τριάντα βραβευμένων με το Grand Prix de la ville d'Angoulême δημιουργών. Και μετά από αυτόν τον (παραδεχτείτε το, εντυπωσιακότατο και απίστευτα καλογραμμένο) πρόλογο, ας μπούμε στο ψητό. Παρότι η γαλλοβελγική σκηνή εν γένει δε φημίζεται για τα εξώφυλλα, το Fluide Glacial έχει να επιδείξει τα (κατ' εμέ) πιο αστεία και έξυπνα, τουλάχιστον σε σύγκριση με τα υπόλοιπα περιοδικά. Πολλά από αυτά δια χειρός του Gotlib, όμως και οι υπόλοιποι συντελεστές έχουν δημιουργήσει εμβληματικές εικόνες. Για να δούμε μερικά από αυτά και 2-3 λόγια για τους αντίστοιχους δημιουργούς... Ας ξεκινήσουμε με τον Gotlib, που στο Fluide Glacial είχε επιτέλους τον χώρο να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και να καθιερωθεί ως ένας από τους μεγάλους του γαλλικού χιούμορ. Δε θα πω περισσότερα, γιατί τα έχω ήδη πει στην παρουσίαση και βαριέμαι να γράφω τα ίδια. Αριστερά, το πρώτο νούμερο του Fluide Glacial (1 Απριλίου 1975) ή αυτό που αποκαλώ «ο πιεσμένος φακίρης». Δεξιά, ο ίδιος, 285 τεύχη αργότερα, δηλαδή μετά από εικοσιπέντε χρόνια. Το καλύτερο είναι η γερασμένη πλέον πασχαλίτσα, η οποία διαμαρτύρεται εντόνως: «Αυτό είναι σκάνδαλο! Στην εποχή μου κόστιζε μόνο 7 φράγκα» Στο ενδιάμεσο, μερικά από τα χαρακτηριστικότερα εξώφυλλα του Gotlib, όπως αυτό με τον Άι Βασίλη που (sorry κιόλας) χέστηκε για τα γράμματα που του στέλνουμε... Σειρά έχει ο Daniel Goosseens, ίσως το δεύτερο ή τρίτο όνομα που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν ακούει τις λέξεις Incontinentia Buttocks Fluide Glacial και ο οποίος μέχρι σήμερα τελεί ακούραστος εργάτης του. Ο Goossens, βραβευμένος με το Grand Prix de la ville d'Angoulême το 1997, έχει σχεδιάσει περισσότερα από είκοσι εξώφυλλα για το περιοδικό. Μακράν το διασημότερο, είναι αυτό με τον Τεντέν, που κοσμεί και τη φωτογραφία εξωφύλλου του blog και το οποίο λατρεύω για την αυθάδειά του Δύο ενδεικτικά εξώφυλλα του Goossens με απόσταση πολλών ετών. Το πρώτο (#21, Μάρτιος 1978) προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις για τον «εξευτελισμό» του ιερού τέρατος των βελγικών κόμικς. Το δεύτερο (#366, Δεκέμβριος 2006) αποτελεί απλώς ένα tribute στον Gotlib και την πανταχού παρούσα πασχαλίτσα του, με ανεστραμμένα τα μεγέθη τους Binet, επίσης από τους πρωτεργάτες του εντύπου, από τα πρώτα του βήματα ως τις μέρες μας. Συμμετείχε κυρίως με τους Bidochon και τον σκυλάκο τους τον Kantor, αλλά έχει επίσης να επιδείξει πάμπολλα ακόμη στριπ και γύρω στα σαράντα εξώφυλλα. Για να δούμε μερικά από αυτά Τρία εξώφυλλα από το πενάκι του Binet: τεύχη 24 (Ιούνιος 1978, στο τίτλο της σελίδας αναγράφεται «Οι Ωραιότερες Ιστορίες μου» ), 106 (Απρίλιος 1985) και 124 (Οκτώβριος 1986). Ώρα για τον Solé, κι αυτός παραγωγικότατος, καθώς (μεταξύ άλλων) έχει δημιουργήσει 70+ εξώφυλλα από το 1975 μέχρι τούδε. Εμφανώς επηρεασμένος από τον Gotlib, ο Solé διακρίνεται για το ρεαλιστικό του σχέδιο, το οποίο μάλιστα συχνά γίνεται γραφικά βίαιο, στοιχείο μάλλον σπάνιο στα BD. Εξώφυλλα με τον Superdupont, προστάτη του γαλλικού τυριού και των προικισμένων Γαλλίδων (#44, Φεβρουάριος 1980), έναν ροκ ανθρωπίστα (#50, Αύγουστος 1980) και ένα φανταστικό πολυ-tribute στην ιστορία του περιοδικού (#360, Ιούνιος 2006) Και τώρα πάμε στον αγαπημένο Édika. Στα ογδοντατόσα εξώφυλλά του για το Fluide Glacial, βρίσκει κανείς ακριβώς και ό,τι μέσα σε αυτό. Τον πονηρούλη Clarke Gaybeul, υπερσεξουαλικές γυναίκες με μοϊκάνες και γενικά πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ (ανάσα) σουρεαλισμό... Απ' τα ζερβά προς τα δεξά: #143 (Μάιος 1988), #199 (Ιανουάριος 1993, «Αυτό είναι, τη βρήκα τη ρίζα»), #218 (Αύγουστος 1994) #435 (Σεπτέμβριος 2012) Ο Maëster ανήκει σε μια γενιά σκιτσογράφων που μπήκε στο Fluide Glacial, όχι ως φτασμένοι ή έστω έμπειροι δημιουργοί, αλλά ως ανερχόμενα ταλέντα. Για το περιοδικό αυτό, ο Maëster σκάρωσε την Αδελφή Marie-Thérèse, η οποία έχει κοσμήσει με την θρησκευτική της ευλάβεια αρκετά από τα εξώφυλλα του Fluide Glacial. Το εξώφυλλο στα αριστερά (#162, Δεκέμβριος 1989) οδήγησε το περιοδικό σε δίκη, μετά από μήνυση του Bernard Antony, μέλους του κόμματος του Jean-Marie Le Pen. Το εξώφυλλο στα δεξιά (#173, Νοέμβρης 1990) δεν προκάλεσε (απ' όσο ξέρω) παρόμοιες αντιδράσεις, γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν και πολλοί για το καημένο το άγαλμα Και για κλείσιμο, ένα ποτ πουρί από διάφορους δημιουργούς, περισσότερο ή λιγότερο γνωστούς: Τεύχος 20 (Φεβρουάριος 1978). Το συγκεκριμένο το θεωρώ ευφυές, καθώς αποτελεί μια κανονική σελίδα του Philippe Druillet, στην οποία μία και μόνο προσθήκη δημιουργεί τον συνειρμό ενός κλασικού (και πολυχρησιμοποιημένου) gag Τεύχος 70 (Απρίλιος 1982) δια χειρός Philippe Foerster Ένα από τα αρκετά εξώφυλλα που έχει κάνει ο Manu Larcenet (#304, Οκτώβριος 2001) Τεύχος 406 (Απρίλιος 2010) από τον Dutreix. Μα, με ποιους μοιάζουν... Αυτά λοιπόν. Όπως καταλαβαίνεις αγαπημένε μου αναγνώστη, άφησα πολλά ωραία στην απ' έξω γιατί η ώρα είναι περασμένες 3 και αύριο δε θ' ανοίγει το μάτι. Ελπίζω οι εικόνες και οι αράδες που τις συνοδεύουν, να σου φανούν το ίδιο διασκεδαστικές όσο φάνηκαν και σε εμένα. Ή έστω κατά το ήμισυ. Εντάξει, συμβιβάζομαι και με το 1/3... Τέλος, να σημειώσω ότι η κύρια πηγή για όλα τα παραπάνω είναι το www.bdoubliees.com, ένας πραγματικός θησαυρός για όσους ασχολούνται με τα γαλλόφωνα κόμικς. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  13. 17 points
    Να πω τη μαύρη αλήθεια, όταν ο ηγέτης των πιστών, ο μάγος Βαλτάσαρ, μας ανακοίνωσε ότι θα έχει και blog το νέο φόρουμζ σκέφτηκα. Και; Σιγά μην κάθεται να διαβάζει κανείς blog posts. Και η επίσης μαύρη αλήθεια είναι ότι κατά τα φαινόμενα είχα δίκιο. 87 εμφανίσεις σε ένα άδειο blog αρχικά, 100+ στο πρώτο blog post και όλο και λιγότερες στα επόμενα (όπως βλέπουμε πάω πολύ όμορφα να καλύψω το ότι γράφω αηδίες που δεν ενδιαφέρουν κανέναν - αλλά να αναφέρω ένα αξίωμα: ΔΕΝ γράφω αηδίες. Adhoc που θα έλεγε και ο πειρατής). Παρόλα αυτά εδώ πρέπει να δηλώσω ότι μετά το πρώτο ποστάρισμα κατάλαβα το λόγο που τα blog είναι πετυχημένα. Ή μάλλον ήταν κάποτε μέχρι να τα πάρει αμπάριζα το facebook. Απελευθερώνουν το συγγραφέα. Γράφει ότι θέλει, εντός γενικότερου πλαισίου αλλά εκτός του ασφυκτικού πλαισίου που οριοθετείται από τον τίτλο ενός τοπικού. Θένκιου λοιπόν Βαλτάσαρ και νγραμμ και όποιος άλλος δούλεψε να μας φέρει αυτό το βήμα (ο τόνος είναι δίπλα στο λ και γράφτηκε βλημα αρχικά. Λες; ) Συνεχίζω λοιπόν επανερχόνενος στις προηγούμενες σκέψεις μου. Μάλλον είναι γεροντίστικη παραξενιά. Αισθάνομαι ότι δε θα προλάβω να διαβάσω όλα όσα έχω σκοπό ή αξίζουν τον κόπο ή κάτι σαν κι αυτό που περιέγραψε εδώ ο Μπίλμπο: Όποιος κατάλαβε εδώ (μπέσα όμως) τι ακριβώς λέει ο Μπίλμπο, ίσως καταλάβει πως αισθάνομαι για κάποια κόμικς, βιβλία, επιτραπέζια, αλλά εδώ μιλάμε για τα κόμικς σωστά; προς το παρόν τουλάχιστον. Και ποιος είναι ο τρόπος να γνωρίσω πάνω από τα μισά και να τα εκτιμήσω όσο αξίζουν; Να κόψω τα ξερόκλαδα. Όλο και συχνότερα λοιπόν βρίσκω τον εαυτό μου να του έχω θέσει το ίδιο και το ίδιο ερώτημα. Αυτό γιατί να το διαβάσω; Αν διαβάσω και το παρακάτω θα αλλάξει κάτι στην εμπειρία μου ή τις εντυπώσεις μου; Σήμερα θα μιλήσω και με παραδείγματα. Παράδειγμα 1ον (τραβηγμένο από το μαλλί): Στα βραβεία κάθε χρόνο δίνονται και prix jeunesse. Παιδικά όπως θα τα λέγαμε εδώ. Προσπαθώ να τα διαβάζω και αυτά για τη διαμόρφωση άποψης. Τα τελευταία χρόνια βλέπω συνεχώς τούτο εδώ, 4 τόμοι ως τώρα. Χαριτωμένο. Πολύ χαριτωμένο. Ένα κοριτσάκι που θέλει να γίνει συγγραφέας και προσπαθεί να λύσει μυστήρια (παιδικού επιπέδου - δεν είναι Σκούμπι Ντου), κάνει έρευνες, έχει και 2 κολητές κλπ κλπ κλπ. Παιδικό και κοριτσίστικο, δεν παίζει άντρας ούτε κατά λάθος στους βασικούς ρόλους. Ενδιάμεσα παρεμβάλονται σελίδες από ημερολόγια είτε με κείμενο είτε με παιδικές ζωγραφιές κλπ. Διάβασα ένα, ανοίγω και το δεύτερο. Σε κάποια φάση το κλείνω. Μεταφορικά μιλώντας cbr γαρ. Θα βρει την άκρη η Σερίζ, θα θριαμβεύσει η φιλία, κάπου θα σπάσει λίγο τη μουρίτσα της κι όλα καλά κι όλα ωραία. Στο επόμενο τεύχος (από ότι είδα έπαιξαν χιόνια - άλλο σκηνικό) θα γίνει κάτι ανάλογο. Το consept το έπιασα, μου φάνηκαν δίκαια τα βραβεία, αλλά έχω λόγο να συνεχίσω; Παράδειγμα 2ο: Aυτό πάει παλιά. Όταν ακόμα διάβαζα Dufaux με ενδιαφέρον. Εξακολουθώ να τον διαβάζω, αλλά πλέον ίσως και να τον αδικώ λόγω προκατάληψης. Στην αρχή εδώ είχαμε τη Τζέσικα που της σκότωσαν τον γκόμενο αν θυμάμαι και καλά, έχουν περάσει χρόνια. Μικρά story arcs, ατμόσφαιρα νεο-νουάρ, ωραία δράση. Μετά όμως από μερικούς τόμους, η απλή παρουσία της Τζέσικα κάπου αρκούσε να σκορπίσουν παντού πτώματα, θανάσιμες απειλές, εκδικήσεις. Στην αρχή το συνέχιζα για να δω που το πάει. Μετά μπήκε στο μυαλό μου ότι δεν το πάει πουθενά και όσο παραπάνω και να διάβαζα θα είχαμε ξανά και ξανά το ίδιο μοτίβο. Ωραία σειρά, καλοστημένη, ενδιαφέρον σχέδιο πλην όμως ξεπερασμένο πλέον, αλλά τόση επανάληψη δεν την άντεχα άλλο. Παράδειγμα 3ο (και τελευταίο, θα μπορούσα να το πάω μέχρι το πρωί): Εδώ έχουμε ένα spin-off. Διάβασα όταν διάβασα τα Blueberry, είπα να διαβάσω και το spin-off. Στην αρχή τα πρώτα ήταν Charlier - Giraud. Μικρές ιστορίες, ένα κλασσικό origins που θα μπορούσε να είναι και εντός σειράς. Αφού είδα λίγο τα 3 πρώτα τεύχη που μου έδωσαν και χρήσιμες πληροφορίες μετά είχαμε άλλα σχεδόν 20 όπου είχαμε αντίστοιχες περιπέτειες με τις ώριμες, αλλά τοποθετημένες στον Εμφύλιο. Εδώ το σιχτίρισμα δεν άργησε, ότι ενδιαφέρον είχε ο αρχικός Μπλούμπερι, τόση βαρεμάρα είχε ο νεαρός εξυπνάκιας Γιάνκης αξιωματικός που όλο έμπλεκε κι όλο ξέμπλεκε γιατί είναι γαμάτος. Αλλού όμως κολλάω. Διαβάζω τα καινούργια από τις κλασσικές σειρές. Δεν είναι το ίδιο τα spin-off. Τα κάνον είναι πάντα κάνον. Υπάρχουν βέβαια και παράξενες περιπτώσεις όπως ο κακομοίρης ο Θόργκαλ. Η βασική σειρά γέννησε 3 spin-off. OK η μία είναι το origins, jeunesse όπως το λένε και οι Γάλλοι που έφυγε από την κανονική σειρά. Η Kriss de Valnor διαβάζεται, είναι στο ίδιο επίπεδο με την κανονική σειρά. Η Louve που ακολουθεί την γυναίκα και την κόρη του Θόργκαλ, δε διαβάζεται. Πραγματικά. Τι να κάνω όμως; Έχει ανακοινωθεί ότι μετά από συνολικά 3 ή 4 τόμους τα spin-off θα ξαναπέσουν μέσα στην κανονική σειρά. Το παρατάς; Ή το τρως σαν το καμένο φαγητό της γυναίκας σου που δε θες να τη στενοχωρήσεις; Συγκλονιστικά διλήμματα, φοβερά first world problems. Και για να επιβραβεύσω όσους διάβασαν μέχρι εδώ, να αναφέρω ότι διάβασα τους 3 τόμους του La Colère de Fantômas. Όταν το βρείτε σε γλώσσα που μπορείτε να το διαβάσετε χτυπήστε το άφοβα.
  14. 16 points
    Δεν έχω βρει κάτι δυσκολότερο στο μεγάλωμα του γιου μου (κλείνει συντομότατα τα 9) όσο το τι να κάνω σε σχέση με τα δικά μου χόμπι και πάθη. Τον ωθώ στα κόμικς ή τον αφήνω (με τα κατάλληλα ερεθίσματα) να τα ανακαλύψει μόνος του; Παίζουμε επιτραπέζια; Με ποιανού την προτροπή; Δική μου ή δική του; Γήπεδο πάμε; Τον φανατίζω με τον Ηρακλή; (αστεία ερώτηση) Αυτοκίνητα; Φόρμουλα; Δεν ξέρω. Θα ήθελα να έχουμε παρόμοια ενδιαφέροντα, όχι τίποτε άλλο, αλλά να κάνουμε και μία μικρή απόσβεση των εξόδων μου, αλλά από την άλλη αν τον πιέζω μην του βγει αντίδραση αργά ή γρήγορα; Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι και οι ταινίες, ειδικά οι ταινίες ποπ και κόμικ κουλτούρας, τα μεγάλα franchises δηλαδή. Τόλκιν, Star Wars, Star Trek, Marvel, DC κλπ. Τελικά από ένα σημείο και μετά σταμάτησα κι εγώ να βλέπω τις νέες παραγωγές και περίμενα να έρθει η ώρα να τα δω ή να ξαναδώ με τον μικρό όλες αυτές τις σειρές ταινιών. Πρώτη προσπάθεια Star Wars στα 7 περίπου. Παταγώδης αποτυχία, εκεί που εξαφανίστηκε ο Όμπι-ουάν το κλείσαμε και δεν το ξανανοίξαμε. Δεύτερη ήταν (ελεεινό και σαν σκέψη εκ μέρους μου) κατόπιν προτροπής του όταν το είδε στο media player η πρώτη ταινία Star Trek. Τον λυπήθηκα. Μετά με ρώτησε ποια είναι η πρώτη υπερηρωική που έχει βγει και του είπα ότι όλα ξεκίνησαν από τον θρυλικό Superman με πρωταγωνιστή τον Σούπερμαν. Ούτε αυτό το τελειώσαμε λόγω διάρκειας, αλλά δεν τον είδα να ψήνετε και να τελειώσουμε. Και κάπου εδώ έρχεται η μάστιγα των μαθητών: Youtube. Δεκάδες βλακώδη βιντεάκια με ακόμα πιο βλακώδη μουσική να λένε ότι τους κατέβει. Πολλά από αυτά έχουν αναφορές στους ήρωες της Μάρβελ, σε δυνάμεις σε εξέλιξη και στις ταινίες. Έχει βέβαια και ένα αρκετά αστείο με το οποίο κόλησε ο μικρός: Είχαμε δει και τον Βλακ Πάνθηρ το καλοκαίρι στο σινεμά του κάμπινγκ (τεράστιο Ποσείδι, το καλύτερο κάμπινγκ του γαλαξία), οπότε τέταρτη προσπάθεια: MARVEL! - Τι να δούμε μπαμπά; - Κοίτα παιδάκι μου η Μάρβελ έχει βγάλει πάνω από 40 ταινίες, αν θες τη γνώμη μου περιοριζόμαστε στο MCU και προλαβαίνουμε να δούμε τον νέο Σπάιντερ-Μαν στο σινεμά το καλοκαίρι - Γιατί έχει και άλλα; - Φυσικά και έχει κι άλλα, για την ακρίβεια το MCU βασίστηκε στην αρχή σε ότι είχε περισσέψει στη Μάρβελ και δεν είχε βρει στούντιο να τον πουλήσει τον καιρό που ήθελε κι εκείνη να μπει στα σινεμά. - Δηλαδή δεν είναι Μάρβελ = Αβέντζερς; - Όχι βέβαια, κάθε άλλο. Για την ακρίβεια όταν ήμουν μικρός (υπήρξε και τέτοια εποχή) Μάρβελ ήταν ο Σπάιντερ-Μαν και οι άλλοι. Γούσταρα και τους Χ-ΜΕΝ (εν μέρει από τότε που ηρθε στον Ηρακλή ο Χ-ΜΑΝ o κόσμος ήξερε και τον Χουλκ (τεράστια ξενερωσιά να λέει κάποιος Χαλκ ) από ένα άθλιο Β-σήριαλ και για λόγους που αγνοώ είχαν αρκετή δημοφιλία και οι Φαντάστικ 4. Αλλά τον Κάπτεν Αμέρικα τον είχαν ξεχάσει όλοι και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ήταν στα πολύ κάτω του, ο Iron Man ελαφρώς δευτεράντζα και με τραγικούς villains και ο Θωρ εντάξει. Δεν τον λες και ο Μέσσι των κόμικς. Να μη μιλήσω για όλους τους άλλους που προ MCU πουλούσαν πιο λίγο και από το Σωφεράκι. Εδώ να διακόψω και να πω ότι η εικόνα που έχω για τη Μάρβελ είναι το λιγότερο ελλειπής είναι η άποψη που είχα από την απ'όξω. Παρόλα αυτά τον έπεισα να ξεκινήσουμε με το MCU. Στην πορεία όμως ήθελε να δει και Χ-ΜΕΝ, να δει τα πρώτα Spider-Man, με έβαλε να δω τον Daredevil και θέλει να δει και το πατριωτάκι μας την Ηλέκτρα, είδαμε τους Φ4, όταν έχουμε λίγη ώρα βλέπουμε SHIELD και γενικά επικρατεί ένας αχταρμάς. Περίπου σαν το σύμπαν της Μάρβελ. Από το επόμενο θα δούμε πιο αναλυτικά τον αχταρμά, μεταφέροντας και τις εντυπώσεις μου μέσα από τις αντιδράσεις του μικρού. Ενδιαφέρον το βρήκα.
  15. 16 points
    Διάβασα πρόσφατα το 11ο επεισόδιο του Βίου του Σκρουτς Μακ Ντακ στο περιοδικό Κόμιξ #49 Με παραξένεψαν 2-3 καρέ όπου ο Σκρουτζ συνομιλεί με έναν τζέντλεμαν ονόματι Άστορ. Και λέω από μέσα μου "Astor? Astor? Wtf is Astor? Δεν μου θυμίζει τίποτα. Το 11ο επεισόδιο το έχω διαβάσει και στο παλιό Κόμιξ #110 και στον τόμο του Βίου και δεν το θυμόμουν καθόλου το όνομα. Ποιος είναι αυτός βρε παιδιά; Εγώ μόνο κάτι τσιγάρα Άστορ θυμάμαι. Ξέθαψα λοιπόν τα παλαιά μου τεύχη και τον τόμο και όπως ήταν αναμενόμενο: Ποιος ήταν λοιπόν ο Τζων Τζέικομπ Άστορ ο 4ος που δεν μας μετέφρασε ο Τερζόπουλος; Ζάπλουτος Αμερικανός που χάθηκε όπως τόσοι άλλοι στην τραγωδία του Τιτανικού Σκάλισα λίγο στο διαδίκτυο και (για να υπερασπιστώ λίγο και τον Τερζόπουλο) διάβασα ότι ναι μεν ο Ντον Ρόσα στα πρωτότυπα σχέδια γράφει το όνομα τού J J Astor, ωστόσο (και) οι Αμερικανοί εκδότες παρέλειψαν το όνομα στην έκδοση του Βίου. Δεν ξέρω αν ισχύει, πάντως κάτι σκαν που πέτυχα είναι έτσι Θα είχε ενδιαφέρον, αν κάποιος διαθέτει το Άρτιστς Εντίσιον του Βίου να μας ενημερώσει για το τι γράφει σε εκείνες τις σελίδες.
  16. 16 points
    Κάπου στο 1976-1978, όταν ήμουν 4-6 χρονών, διάφορες ημέρες, έμενα στο σπίτι της γιαγιάς μου, προφανώς ενόσω δούλευαν οι γονείς μου. Ένα ημιυπόγειο στη Φυλής. Μια στιγμή που μου έχει εντυπωθεί έντονα είναι τα μεσημέρια, νομίζω στις 15:00, αφού είχαν τελειώσει οι ραδιοφωνικές ειδήσεις των 14:30, και ξεκίναγαν οι αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού και τα δρομολόγια των πλοίων. Εκεί άκουγα ονόματα μυθικά, ονόματα περίεργα, ονόματα ξενικά. Ονόματα που ήταν τόσο προφανές πως δεν συσχετίζονταν με τη γλώσσα που μιλούσα. Σίφνος, Σέριφος, Κύθνος, Σίκινος κ.ο.κ. Πάντα μου προξενούσαν μαγικά όνειρα. Δυστυχώς, επειδή ουδέν καλόν αμιγές κακού και τούμπαλιν, όταν έφτασα στην ηλικία που θα μπορούσα να τα εξερευνήσω μόνος μου, εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν πλέον στη χώρα και τα ανακάλυψε ταυτόχρονα το υπόλοιπο σύμπαν. Τα χρόνια πέρασαν και κάποτε έμαθα ότι καλώς μου φαίνονταν πολλά από αυτά τα ονόματα ξενικά. Δεν είναι τοπωνύμια που έδωσε το Ινδοευρωπαϊκό φύλο που ήρθε στην άκρη της χερσόνησσου του Αίμου κάπου στα τέλη της 3ης χιλιετίας πΧ. Είναι τα τοπωνύμια που βρήκαν και κράτησαν Ποιος ήταν σε αυτό το χώρο πριν τους Έλληνες? Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά τους? Τι γλώσσα μίλαγαν? Πως τους έλεγαν? Ενδιαφέροντα (ΙΜΗΟ) ερωτήματα. Δεν έχω εντρυφήσει σε αυτό το σημείο της Ελληνικής ιστορίας. Δεν τις ξέρω τις απαντήσεις. Είμαι τρομερά ημιμαθής Καταλαβαίνω όμως πως δεν είναι και προφανείς οι απαντήσεις. Είναι πράγματα που συνέχεια διερευνούνται και συνέχεια νέες ανακαλύψεις οδηγούν σε νέες θεωρίες και σε μια καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων. Κάποιοι Αρχαίοι Έλληνες τους αποκαλούσαν Πελασγούς. Κάποιοι άλλοι όμως διατείνονταν πως οι Πελασγοί ήταν Έλληνες Υπήρχαν ακόμα Πελασγοί στους ιστορικούς χρόνους, που κατοικούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές. Μίλαγαν όμως Ελληνικά? Μίλαγαν "βαρβαρικά"? Μπερδεμένες οι πληροφορίες απ'ότι καταλαβαίνω Στη Λήμνο, για παράδειγμα, ξέρουμε ότι την κατέκτησε κάπου το 510πΧ ο Μιλτιάδης (ο γνωστός) και έδιωξε τους Πελασγούς που την κατοικούσαν1. Εκεί έχουμε βρει και την Στήλη των Καμινίων2 με ένα κείμενο γραμμένο με Ελληνικούς χαρακτήρες αλλά σε μια γλώσσα που μοιάζει με Ετρουσκικά. Συνδέονται οι Πελασγοί με τους Ετρούσκους? Είναι ένα τυχαίο γεγονός? Δεν την ξέρω την απάντηση και από τα όσα διαβάζω δε νομίζω ότι συμφωνούν και οι ειδήμονες σε μια απάντηση Όπως είναι προφανές, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να ξεδιαλύνουν ποιες από τις λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες είναι "δικές τους", Ινδοευρωπαϊκές, ποιες τις δανείστηκαν από τους γείτονες τους και ποιες βρήκαν στον Ελλαδικό χώρο όταν έφτασαν. Ακόμα όμως και αυτές που βρήκαν, δεν είναι απαραίτητα λέξεις των Προελλήνων. Κάποιες τις δανείστηκαν οι Προέλληνες από τους τότε γείτονές τους. O Robert Beekes ήταν ένας Ολλανδός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Leiden εξειδικευμένος στην ΙνδοΕυρωπαϊκή γλώσσα3. Το βιβλίο του Comparative Indo-European Linguistics: An Introduction είναι ένα από τα βασικά συγγράμματα στην ανάλυση των ΙνδοΕυρωπαϊκών γλωσσών, τη συγκριτική μελέτη μεταξύ των, την ανάλυση των αλλαγών μεταξύ των και της προσπάθειας αναδημιουργίας της αρχικής γλώσσας. Ένα άλλο βιβλίο που έγραψε ήταν το Pre-Greek: Phonology, Morphology, Lexicon, όπου προσπαθεί να ανακαλύψει ποιες ήταν οι λέξεις που βρήκαν οι Έλληνες όταν ήρθαν εδώ Μην θεωρήσετε θέσφατο το ότι θα δείτε. Είναι ένας επιστημονικός κλάδος που συνέχεια εξελίσσεται. Η λέξη που χθες θεωρούσαμε πως ήταν Ινδοευρωπαϊκή, σήμερα άνετα μπορεί η μελέτη να δείξει πως δεν είναι. Όπως σε κάθε κλάδο, έτσι και εδώ δεν συμφωνούν οι ειδήμονες στα πάντα μεταξύ τους. Προσωπικά, από τα όσα έχω διαβάσει, καταλαβαίνω τα εξής. 1. νθ μέσα στη λέξη? Προελληνική 2. σσ/ττ μέσα στη λέξη? Προελληνική 3. δεν το είχαν στον τόπο τους και το βρήκαν εδώ? Προελληνική. (αν και αυτό εδώ είναι συμπέρασμα και όχι αποδεικτικό στοιχείο ) μάνι μάνι μπορείτε να οραματιστείτε πως θα δείτε πράγματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα, πράγματα που έχουν σχέση με το λάδι, πράγματα που έχουν σχέση με το αμπέλι Οι άνθρωποι,κατά πάσα πιθανότητα, ήρθαν από κάποιες απέραντες στέπες όπου κυριαρχούσε ο μεγάλος επουράνιος πατέρας Θα τις αντιγράψω όπως τις βρίσκω μέσα σε αυτές τις 195 σελίδες. Ο Beekes τις καταγράφει κατά είδος. Ξεκινάει με τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα, μετά έχει τα ορυκτά, μετά την πανίδα κ.ο.κ. Δεν θα τις αντιγράψω όλες, αλλά θα σταχυολογήσω μόνο όσες φαίνονται ενδιαφέρουσες (κυρίως όσες έχουν επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας και αντιλήφθηκα ότι έχουν επιβιώσει ). Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κάποιες θα σας ξαφνιάσουν όταν διαπιστώσετε πως τις χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, διότι η μορφολογία τους και οι ήχοι που έχουν, δεν είναι πράγματα που συναντάμε στα Ελληνικά. λχ Ιβίσκος Φύση και φυσικά φαινόμενα αστεροπή (αστραπή) βάραθρον βυθός γη δρόσος Ευρίπος θάλασσα Ίδη ίρις καιάδας κολοφών κρύσταλλος νήσος πέτρα σάλος σάμος (λόφος, εξ'ου Σάμος, Σάμη) σπήλαιον στραγξ (squeezed out drop, εξ΄ου στραγγίζω) φάραγξ Ορυκτά άνθραξ κασσίτερος μέταλλον μίλτος (η μίλτος. το ορυκτό αιματίτης που παράγει κόκκινο χρώμα. εξ'ου και το Μιλτιάδης) μύδρος πέλλα (λίθος. από εδώ μπορεί να βγαίνει και το τοπωνύμιο) σήραγξ σκύρος (εξ'ου σκυρόδεμα ) τοπάζιον ύαλος χέραδος (εξ'ου χαράδρα) ψίμυθος Χλωρίδα ακακία αχράς (άγρια αχλαδιά) δάφνη ελαία θάμνος κόμαρος κυπάρισσος κώνος (το κουκουνάρι) μύρτος πτελέα (φτελιά) ρητίνη σφένδαμος αμυγδάλη άρακος (αρακάς) ασφάραγος (σπαραγγι) ερέβινθος (ρεβύθι) κάρυον (καρύδι) κέλυφος κολοκύνθη κύαμος κυδώνια λάπαθον (άλλως αγριοσέσκλο) σύκον τεύτλον άνηθον δίκταμνον ελλέβορος θρυαλλίς κορίαννον (κορίανδρος) κώνειον μίνθη (μέντα) σίλφιον σινάπι στρυχνον (εξ'ου στρυχνίνη) φάρμακον φλόμος (εξ'ου φλομώνω) ασφόδελος αψίνθιον ιβίσκος κισσός κλων (εξ'ου κλωνάρι) μαλάχη (μολόχα) νάρθηξ νάρκισσος σχοίνος υάκινθος ίσκαι (ίσκα) μύκης (μύκητας) Πανίδα ασπάλαξ κνώδαλον φάλλαινα γυψ κόλυμβος (είδος πουλιού. από αυτά που ζούνε σε υδρότοπους και τα λένε βουτηχτάρια. εξ'ου κολυμβάω) πελεκάν πέρδιξ ράμφος χελιδών βάτραχος σαύρα φρύνη γάδος έγχελυς (χέλι) κυπρίνος σμαρίς (μαρίδα) σπάρος συαγρίς αστακός κάβουρος καρκίνος κόχλος (εξ'ου κοχλιός) όστρακον ακρίς κάνθαρος κηφήν κώνωψ σκορπίος Γεωργία άχυρα λέκιθος μέδιμνος στάχυς ασταφίς κάμαξ (ένα κομμάτι που ξύλου για να στηρίζει το αμπέλι. εξ'ου καμάκι) σταφυλή Φαγητό τάριχος (ψάρι ή κρέας που έχει συντηρηθεί με πάστωμα, κάπνισμα ή αποξήρανση. εξ'ου ταριχεύω) Άνθρωπος αστράγαλος βλέννα βρόγχος γναθμός (γνάθος) δάκτυλος ισχίον κορυφή λαιμός λάρυγξ μαστός μασχάλη μήνιγξ μύσταξ οσφύς οφθαλμός πόσθη πρυμνός ράχις σιαγών σφόνδυλος φαλακρός φαλλός φάρυγξ (... λες και βρήκαν τον άνθρωπο σε αυτό τον τόπο ) βράγχος δίψα κιρσός λέμφος λήθαργος μώλωψ φλύκταινα Ρούχα και κοσμήματα αρβύλη σάνδαλον τήβεννα χλαίνα (χλαμύδα) Εξοπλισμός και εργαλεία κουζίνας τάπης (τάπητας) θύλακος κιβωτός κυψέλη λάρναξ λήκυθος μάρσιππος πίθος (πιθάρι) κύπελλον λεκάνη φιάλη άτρακτος δίκελλα μάστιξ μάχαιρα σκέπαρνος φάτνη δίκτυον σαγήνη (μεγάλο δίχτυ ψαρέματος, εξ'ου σαγηνεύω) θώραξ ξίφος πέλεκυς πλάστιγξ τόξον χαλινός (χαλινάρι) άμαξα βρόχος κανών κόλλυβος (οποιοδήποτε νόμισμα μικρής αξίας, εξ'ου κόλλυβα) μάγγανον μηχανή μοχλός οβελός πάσσαλος πίναξ πλέθρον πόρπη ράβδος σφενδόνη σφραγίς φάκελος φάλαγξ Κατασκευές αίθουσα βαλανείον εστία εσχάρα θάλαμος θησαυρός θόλος καλύβη κιγκλίς λαβύρινθος μέγαρον μέλαθρον πάγασα (θύρα, εξ'ου το τοπωνύμιο στη Θεσσαλία που έδωσε το όνομα στον κόλπο) πλίνθος πύργος τύμβος γέφυρα λαύρα (στενός δρόμος -> Λαύρειον) ψαλίς Κοινωνία άναξ άνθρωπος βασιλεύς θέμις θεράπων μαστροπός πρύτανις σπατάλη τύραννος λάφυρα όμιλος πόλεμος στίφος κήρυξ κόλαξ μάρτυς φύλαξ Πολιτισμός άμιλλα βαλβίς κάλπη κόλαφος κολοσσός ίαμβος κιθάρα κώδων λύρα σάλπιγξ σύριγξ τύμπανον φόρμιγξ διθύραμβος θίασος θρίαμβος Άρπυια ήρως κορύβαντες νύμφη σάτυρος Σφίγξ ψυχή Επίθετα ακραιφνής βάναυσος βδελυρός καθαρός κολοβός μάκαρ μακεδνός (ψηλός, λεπτός, για δέντρα. εξ'ου Μακεδόνες) μαλθακός μικρός νωχελής σαθρός σαλός (εξ'ου σαλεύω) στρεβλός στρογγύλος φαύλος Αφηρημένες εκφράσεις απάτη βλάβη θάμβος θαύμα θέα θόρυβος κίνδυνος μόχθος σπάνις Ρήματα δέφω (μαλακώνω με το χέρι. το ρήμα που χρησιμοποιούσαν για "αυνανίζομαι") θάλπω (ζεσταίνω) καλύπτω καχλάζω (to splash, bubble. εξ'ου κοχλάζω) κυβερνάω κυβιστάω κυλίνδω (γυρνάω, εξ'ου κύλινδρος) κύπτω (εξ'ου επίκυψη. δεν ξέρω άμα και το σκύβω βγαίνει από εκεί) λέπω/λεπτός/λεπτύνω μισέω (μισώ) ραίνω ρέμβομαι/ρόμβος σιωπάω σκαρδαμύσσω (to blink, twinkle. εξ'ου ασκαρδαμυκτί) στρέφω σφίγγω τρέφω τρώγω φληναφάω (to babble. εξ'ου φληναφήματα) χαράσσω ψεύδομαι ψιθυρίζω Επιρρήματα αίφνης εξαπίνης Ήχοι και επιφωνήματα βόμβος δούπος (dull heavy sound, γδούπος) κτύπος (Stong noise, cracking, stamping) Ονόματα θεών, επίθετα θεών, μυθολογικοί χαρακτήρες Αθήνη (Αθηνά) Απόλλων Άρης Αριάδνη Άρτεμις Ασκληπιός Άτλας Αχιλλεύς Διόνυσος Ειλείθυια Εκάτη Ερινύς Εριχθόνιος Ερμής Ήρα Ήφαιστος Ιαπετός Κάβειροι Κάδμος Κέρκωπες Οδυσσεύς Τοπωνύμια και ονόματα εθνών Αιθίοπες Αττικός/Ατθίς Δαναοί Ηλύσιον Θεσσαλία Κέως (Κέα) Λήμνος Όθρυς Όλυμπος Παρνασσός Φαιστός Φοίνικες Ωκεανός (εδώ σίγουρα του ξέφυγαν πολλά. Κόρινθος. Τίρυνθα, Όλυνθος και οτιδήποτε με νθ. Λυκαβηττός, Υμηττός και οτιδήποτε με ττ/σσ) ========= Φαντάζομαι πως πήρατε μια καλή γεύση Δεν είναι πλήρης. Προελληνική είναι και η λέξη νήσσος λχ. Τα 2 σσ αλλά και το ότι δεν υπάρχουν νησιά στη στέππα Έφτασαν εδώ, τα είδαν, ρώτησαν τι είναι, τους είπαν και έδεσε το γλυκό. Δεν είναι ούτε χωρίς πράγματα για τα οποία άλλοι διαφωνούν. Για τον Αχιλλέα λχ έχω διαβάσει ότι συσχετίζεται με τα νερά. Είναι αυτό το "αχ" εκεί μέσα. Όπως σε Αχέροντα, Αχελώο, Ίναχο. Είναι η Ινδοευρωπαική ρίζα για το νερό, στη μορφή που ξέμεινε σε εμάς και η οποία στους Ρωμαίους έγινε aqua. Δεν αντέγραψα ούτε όλες τις λέξεις. Υπήρχε λχ μια μεγάλη ποικιλία λέξεων γύρω από το αμπέλι. Αυτές οι λέξεις όμως δεν έχουν φτάσει σε εμάς. Πρόσθετο-ξεκάρφωτο. Το 1868 ο Γερμανός γλωσσολόγος August Schleicher έγραψε ένα μικρό μύθο/παραμύθι/ιστορία όπου προσπαθούσε να δείξει το πως μάλλον ακούγονταν η αρχική ΙνδοΕυρωπαϊκή γλώσσα. Η συγκεκριμένη ιστορία είναι γνωστή ως Schleicher's fable wiki Avis akvāsas ka. Avis, jasmin varnā na ā ast, dadarka akvams, tam, vāgham garum vaghantam, tam, bhāram magham, tam, manum āku bharantam. Avis akvabhjams ā vavakat: kard aghnutai mai vidanti manum akvams agantam. Akvāsas ā vavakant: krudhi avai, kard aghnutai vividvant-svas: manus patis varnām avisāms karnauti svabhjam gharmam vastram avibhjams ka varnā na asti. Tat kukruvants avis agram ā bhugat Μετάφραση στα Αγγλικά The Sheep and the Horses [On a hill,] a sheep that had no wool saw horses, one of them pulling a heavy wagon, one carrying a big load, and one carrying a man quickly. The sheep said to the horses: "My heart pains me, seeing a man driving horses." The horses said: "Listen, sheep, our hearts pain us when we see this: a man, the master, makes the wool of the sheep into a warm garment for himself. And the sheep has no wool." Having heard this, the sheep fled into the plain Μέσα στα χρόνια άλλοι γλωσσολόγοι την έχουν "ξαναγράψει" σύμφωνα με τα όσα προτάσσουν τα πιο σύγχρονα ευρήματα/μελέτες. Παραθέτω μια του 2013, πλην όμως σε φωτογραφία, αφού ο η/υ στο σπίτι είναι κομματάκι παλιός και δεν μπορεί να αναγνωρίσει όλους τους χαρακτήρες που υπάρχουν για να αποδώσουν διαφορετικούς ήχους Άμα θέλετε να ακούσετε μια εκδοχή Τη μόνο που "αναγνωρίζω" είναι το equus ή πως διάολο το προφέρουν, που είναι το ίππος. Απλώς εμείς κάναμε π το κ Να σημειώσω ότι στη ταινία Prometheus του Ridley Scott, ο Fassbender (το ανδροειδές) απαγγέλλει τον μύθο κάνοντας μια εξάσκηση για την επερχόμενη συνάντηση με τους Engineers. Ας γυρίσουμε λοιπόν στις ρίζες μας και ας πετάξουμε από το λεξιλόγιο μας όλες αυτές τις λέξεις που έφεραν αυτοί οι Ινδοευρωπαίοι εισβολείς!
  17. 16 points
    Το σημερινό κείμενο δεν αφορά κόμικς! Αφορά ένα μάτσο ανυπότακτους -στην πλάνη της αδιαφορίας- τρελούς που έπεσαν ομαδικά στην μαρμίτα με ένα μείγμα προποφόλης και κεταμίνης, πριν 4 περίπου χρόνια. Πλέον έχουμε φτάσει κάτι παραπάνω από 400 και είμαστε απλωμένοι σε όλα τα μήκη, πλάτη και καμιά φορά βάθη και ύψη της Ελλάδας! Ονομάζουμε τους εαυτούς μας ως ομάδα, "Εθελοντική Δράση Κτηνιάτρων Ελλάδας" και μιλάμε συχνά για εμάς στο τρίτο πρόσωπο. Και το φβ μας. Αυτό που κάνουμε είναι απλό! Κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνό μας και μας ζητάνε από κάποιο μέρος της Ελλάδας την κτηνιατρική μας βοήθεια (στειρώσεις και εμβολιασμούς κατά κύριο λόγο). Εμείς μαζεύουμε μια ομάδα τρελών, ακονίζουμε τα νυστέρια μας, ετοιμάζουμε τις σύριγγές μας, βάζουμε τα καλά μας, συμφωνούμε με τους συναδέλφους της περιοχής, μπαίνουμε σε κατάλληλο χώρο και στειρώνουμε ό,τι μπει μέσα σε αυτόν, αρκεί να είναι αδέσποτο. Να μην έχει στον ήλιο μοίρα. Και όλα αυτά χωρίς λεφτά! Το αφεντικό τρελάθηκε! Αυτός είναι και ο λόγος που χρειαζόμαστε χορηγούς και δωρεές. Γιατί εμείς δεν παίρνουμε λεφτά, αντίθετα βάζουμε την συνδρομή μας, αλλά οι φαρμακαποθήκες, οι βενζινάδες και οι αεροπορικές ή πλοιοκτήτριες εταιρίες θέλουν λεφτά. Και τα δικά μας μόνο δεν φτάνουν. Όσοι από εσάς νομίζετε ότι μπορείτε να στηρίξετε την τρέλα μας, σας έχω έναν δωρεάν τρόπο και έναν με οικονομική ενίσχυση. Ο δωρεάν είναι αυτός. Με την ψήφο σας στην ΕΔΚΕ βοηθάτε να πάρουμε χρηματοδότηση του project που έχουμε βάλει μπροστά για να κάνουμε τα Κουφονήσια πρότυπα νησιά διαχείρισης των αδέσποτων ζώων!!! (καθένας με την τρέλα του, εμείς με την δικιά μας). Με τον όβολό σας εδώ και ελάχιστη βοήθεια τα 5 ευρώ (εξαιρετικά σημαντικά πιστέψτε με) βοηθάτε να στειρωθούν περίπου 150 αδέσποτα. Εκτός από τις στειρώσεις, εμβολιάζουμε και περιθάλπτουμε τα ζώα των άστεγων σε συνεργασία με το PRAXIS, φροντίζουμε τα ζώα του Εθνικού κήπου, ενημερώνουμε για την κατάσταση των αδέσποτων στην Ελλάδα σε φορείς, ανθίζουμε το φιλοζωικό πνεύμα στα σχολεία. Και ό,τι άλλο βρεθεί στον δρόμο μας δλδ.. Χρόνος υπάρχει! Ευχαριστώ που διαβάσατε τα κουραστικά και ανιαρά λόγια μου.. Κάτι τελευταίο, για όσους έχουν κατοικίδιο, σκύλο ή γάτα και μάλιστα θηλυκό. Στειρώστε το. Μην το φοβηθείτε. Μια φορά στη ζωή του θα είναι. Θα του χαρίσετε 2 χρόνια επιπλέον προσδόκιμο ζωής και θα μας χαρίσετε λιγότερα αδέσποτα και λιγότερες αγωνίες. Γιατί με έρευνα το 70% των αδέσποτων προέρχεται από κάποια γέννα δεσποζόμενου. Κτηνιατρικές καληνύχτες!
  18. 15 points
    Με αφορμή την ανακοίνωση για τον Dave Johnson στο ερχόμενο The Comic Con, αλλά και το ότι αυτή τη στιγμή ξεκινάω το Book IV του 100 Bullets, είπα να μαζέψω μερικά από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχει κάνει ο κύριος. Έτσι, για ένα ντουζάκι των ματιών μας. Πράγμα όχι εύκολο γιατί εκτός από τα εκατον-τόσα εξώφυλλα για το 100 Bullets (τα τεύχη συν τις συγκεντρωτικές εκδόσεις), έχει επίσης ξεδιπλώσει το ταλέντο του σε τίτλους όπως The Punisher MAX, Detective Comics, Deadpool, Lucifer, The Spaceman, Superman: Red Son (στο οποίο έκανε και τα μολύβια) και σε αρκετά κόμικς στο σύμπαν του Hellboy. Συνολικά, δηλαδή, βάσει του Comic Vine (και με πολύ μικρό σφάλμα για υπερεκτίμηση), ο Johnson έχει φιλοτεχνήσει περίπου 1000 εξώφυλλα. Ας το πάρουμε από το γνωστότερο εγχείρημά του, το 100 Bullets. Όταν το ξεκίνησα, «ήξερα» ότι θα μου αρέσει. Πρώτον γιατί γνώριζα τι να περιμένω στο εσωτερικό σχέδιο (Risso ) και δεύτερον λόγω της επιμονής ατόμων των οποίων το γούστο εμπιστεύομαι. Έτσι, λοιπόν, αυτό που πραγματικά με εξέπληξε, ήταν τα εξώφυλλα του Johnson. Όταν άρχισα να τα παρατηρώ καλύτερα, έμεινα σέκος. Όχι απαραίτητα γιατί η γραμμή του είναι άψογη, αλλά για την ευρηματικότητα του στησίματος, τον συνδυασμό των χρωμάτων και τα διαφορετικά στιλ. Δυσκολεύτηκα να διαλέξω ποια θα ποστάρω εδώ, αλλά κατέληξα σε δέκα: Μπορείτε να τσεκάρετε και τα εκατό, εδώ. Η πρωτοτυπία του Johnson υπάρχει επίσης και σε τίτλους που δίνουν εκ φύσεως τη δυνατότητα πειραματισμού. Όπως αυτοί με τον τρελάκια Deadpool (Deadpool, Spider-Man/Deadpool, Deadpool kills the Marvel Universe Again κ.ά.), που παράλληλα είναι πιο συμβατικοί Εξαιρετική είναι επίσης η δουλειά του Johnson στα εξώφυλλα του Detective Comics. Εξάλλου, το Eisner Award for Best Cover Artist που του απονεμήθηκε το 2002, αναγνώριζε όχι μόνο τα όσα έκανε για το 100 Bullets, αλλά και τα εξώφυλλα για το Detective Comics. Για τη σειρά αυτή, ο Johnson σχεδίασε 18 εξώφυλλα, από τον Απρίλιο του 2000 ως και τον Οκτώβριο του 2001. Το 2009, ο Johnson ανέλαβε τα εξώφυλλα της σειράς Unknown Soldier των Joshua Dysart και Alberto Ponticelli. Η σειρά εκδιδόταν από την Vertigo και αυτός ίσως να είναι ο λόγος που το στιλ αυτών των εξώφυλλων (#7-25) θυμίζει αρκετά 100 Bullets. Πραγματικά εντυπωσιακό και disturbing artwork: Για φινάλε παραθέτω ένα ποτ-πουρί από τα εξώφυλλα που έχει κάνει ο Johnson για τα Batman, Lucifer, Hellboy and the B.P.R.D. 1956, Lobster Johnson: The Burning Hand (καλέ συνονόματοι ) και Abe Sapiens: The Devil does not Jest and other Stories... Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ ανυπομονώ να στηθώ στην ουρά και να του δώσω κάτι παλιο-trades για τζίφρα. Μέχρι τότε, όμως... Excelsior and eat your broccoli!
  19. 15 points
    Law & Order. SVU. S03E15 "Execution" Έχουνε πάει σε ένα μετανιωμένο θανατοποινίτη για να πάρουν πληροφορίες για έναν συγκρατούμενό του. Μαζί τους έχουν τον πατέρα του θύματος του συγκεκριμένου θανατοποινίτη προκειμένου να τον εκβιάσουν συναισθηματικά (είπαμε. μετανιωμένος). Πάνω που έχει τελειώσει η συνάντηση και ο θανατοποινίτης ετοιμάζεται να γυρίσει στο κελί του, τον ρωτάει ο πατέρας "I need to know what my son's Iast moments were Iike. Did he say anything?" "No, sir. You don't need the image of your boy dying with my voice in your head telling you how." Χτες ξαναείδα το επεισόδιο. Πριν από λίγο σκεφτόμουν κάποιον που έπιασε ένα αριστούργημα και το "συνέχισε". Με τα ίδια ονόματα ως χαρακτήρες, στο ίδιο σύμπαν, θεωρητικά με τα ίδια χαρακτηριστικά. Όχι κεκαλυμμένο φόρο τιμής. Κανονική συνέχεια. Και μου ήρθε στο μυαλό αυτή η σκηνή, αυτή η ατάκα. You don't need the image of your boy dying with my voice in your head telling you how. Ο εραστής ενός αριστουργήματος δεν χρειάζεται στο μυαλό του τέτοιες εικόνες. Όπως λχ έχω διαγράψει από το μυαλό μου την εικόνα του πατέρα μου όταν πέθανε. Αχνοθυμάμαι πράγματα και δεν το σκαλίζω. Γιατί δεν χρειάζεται Ήταν αυτός που ήταν τα προηγούμενα 34χρόνια Υπερεπαρκείς εικόνες και εμπειρίες Και όποιος πει "μα θέλω να διαβάσω κι άλλες περιπέτειες του τάδε", "μα μπορεί κάποιος κάπου να ξαναδώσει ένα αριστούργημα", δεν ήταν ποτέ εραστής του συγκεκριμένου αριστουργήματος. Μπήκε μόνο για το σεξ. Ούτε για την επαφή, ούτε για την αγάπη, ούτε για την τρυφερότητα, τη συντροφικότητα, το χιούμορ και τη παρέα. Για τον πήδο μπήκε διότι ήταν trophy wife και που ξέρεις, μπορεί να του ξανακάτσει οργασμός σαν εκείνον που είχε κάποτε με εκείνη. Αλλά δεν ήταν ποτέ ερωτευμένος μαζί της, δεν πίστεψε ποτέ πως ήταν μοναδική Πως πάει η ατάκα? "you'll never meet another one like me?" "well, if I wanted someone like you, I would never leave you"
  20. 15 points
    Δε θα πω πολλά σε αυτό το θέμα. Μόνο ότι ο -κατά πολλούς- κορυφαίος κιθαρίστας έβερ έχει απεικονιστεί από διάφορους κομίστες ανά τον κόσμο. Όχι απαραίτητα μέσα σε κόμικς, αλλά και σε portfolio. Επέλεξα μερικά, έτσι, για τ' οφθαλμόλουτρο. Μακράν τα πιο γνωστά είναι τα ντελιριακά σχέδια του Moebius. Και δεν είναι και λίγα: Ο Robert Crumb από τη μεριά του έχει κάνει μια «εικονογράφηση» του Purple Haze, απολύτως ταιριαστή στην τριπαριστή αίσθηση του τραγουδιού: Από εκεί και πέρα, το μενού έχει Γιάννη Καλαϊτζή... ... David Mack... ... και Bill Sienkiewicz, που εικονογράφησε τη βιογραφία Voodoo Child: The Illustrated Legend of Jimi Hendrix: Αυτά για σήμερα. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες ωραίες εικόνες εκεί έξω. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  21. 15 points
    Σαββατόβραδο, τέλη Νοέμβρη 2017. Κάπου 23:30 η ώρα, έρχεται η σπίτι αλλαλάζοντας “βάλε Παραπολιτικά, βάλε Παραπολιτικά”. Αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω και άνοιξα το ράδιο. Ακούω έναν τυπά, ακούω κάτι αποσπάσματα από Ελληνικές ταινίες, ακούω ακροατές και έχω τη Μαρία να χοροπηδάει (κυριολεκτώ!) και να φωνάζει “σε κερδίσαμε παραγωγέ”, “φτου, χάσαμε παραγωγέ”. Και εγώ απλώς να χαμογελάω σαν χαζός με όλο αυτό που βίωνα Το επόμενο Σαββάτο, ήμασταν μαζί από τις 21:00 (και πριν) πηγαίνοντας από κατ'οίκον σε κατ'οίκον στας Αθήνας, συντονισμένοι σε εκείνη τη συχνότητα, ακούγοντας Ιωσήφ Καλαμαράκη και RMG. Was ist das? Well. R(adio) M(usic) G(ame). Κάθε Σάββατο 21:00-24:00. Παραπολιτικά 90,1 FM στας Αθήνας. Ο Καλαμαράκης θέτει τις ερωτήσεις και οι ακροατές ψάχνουν τις απαντήσεις Οι ερωτήσεις είναι 2 ειδών. Το ένα είναι οι “τριάδες” (ή και παραπάνω). Βάζει 3 αποσπάσματα από τραγούδια και μετά πρέπει οι ακροατές να βρούνε τους ερμηνευτές. Παίρνουν τηλέφωνο, λένε τα 3 (ή και περισσότερα ονόματα) και κερδίζουν (“καίνε την τριάδα” η έκφραση) μόνο εάν πούνε και τα 3 ονόματα σωστά. Φυσικά ο παραγωγός δεν τους λέει ποια είπαν σωστά και ποια λάθος. Μόνο εάν είπαν και τα 3 σωστά ή όχι Υπάρχουν βραδιές που δεν κατορθώνουν οι ακροατές να βρούνε και τους 3. Σπανίως να βρούνε 2 τριάδες. Οι ερμηνευτές είναι από δίσκους, από κασσέτες, από εκπομπές, από επιθεωρήσεις Το άλλο είναι το διασκεδαστικότερο Οι μονομαχίες. 30 ηχητικά από Ελληνικές ταινίες της “χρυσής περιόδου”. Συνήθως είναι χωρισμένα σε 3 δεκάδες. Η πρώτη 10άδα είναι “εύκολα” και μετράνε 1 πόντο, η δεύτερη μέτρια για 2 πόντους, η τρίτη δύσκολη και μετράει για 3. Βγαίνει ο ακροατής στον αέρα, λέει ένα νούμερο, ακούει το ηχητικό απόσπασμα που αντιστοιχεί σε αυτό και πρέπει να πει από ποια ταινία είναι Εάν τυχόν πιστεύετε ότι ξέρετε από Ελληνικό κινηματογράφο, ξεχάστε το Δεν ξέρετε “Ηλίας του 16ου”, “Της κακομοίρας”, “Υπάρχει και φιλότιμο”, “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης” είναι ταινίες του ενός πόντου Για να πάτε για 3ποντο θα πρέπει να ξέρετε από “Μίνι φούστα και καράτε”, “Οι 3 ψεύτες”, “Πράκτορες 005 εναντίον χρυσοπόδαρου” και κάτι τέτοια σχετικά απίστευτα Συνήθως αυτό το σκέλος είναι “θεματικό”. Την 28η Οκτωβρίου είχε προφανώς το δέον υλικό (ελάτε να τα παρετεεεεεεεεεε). Στις γιορτές είχε εορταστικές σκηνές (λχ η Χρονοπούλου να εύχεται στην Καρέζη να μη τις ξαναβρεί η επόμενη χρονιά στο ίδιο μαγαζί από τα “Κόκκινα Φανάρια”). Σε άλλη φάση είχε αποσπάσματα με φαΐ (πατάτεν πατάτεν πατάτεν). Σε άλλη είχε τραγούδια του Αλέκου Σακελάριου (πάντα από ταινίες). Ενίοτε βέβαια κάνει και αλλαγές. Αυτή τη στιγμή που γράφω, παίρνεις τηλέφωνο και πρέπει να αναγνωρίσεις ποιος ρολίστας ηθοποιός παίζει λχ να βρεις ότι ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος στον Ηλία του 16ου είναι ο Θάνος Τζενεράλης Έβαλε και Νίκο Τσούκα, έβαλε και Γιώργο Κάππη. Μη ξαφνιαστείτε με κάποιους ακροατές. Κάποιοι είναι θαμώνες και βγαίνουν συχνά-πυκνά. Μέρος της όλης φάσης Η εκπομπή διανθίζεται με μουσικάρες και σωρεία από ατάκες από Ελληνικές ταινίες. Έχασες? Πιθανότατα να ακούσεις τον Μυυυλλλλλααααααρ από τον Κωνσταντάρα. Ή τα μαύρα σκοτάδια από τον Βέγγο. Και σωρεία άλλα. Οι μουσικάρες είναι από Ζοζεφίνα Γενοβέζου από τη δεκαετία του 50, μέχρι από επιθεωρήσεις, μέχρι και από πράγματα που βρίσκεις μόνο στο youtube Εκτός εκπομπής, κάποια μπορεί και να μην ακούγονται Μέσα στην εκπομπή όμως, όταν πέφτουν, κολλάς Κάποιοι ίσως να έχουν μια χ εμπειρία από τον Ιωσήφ Καλαμαράκη αφού είναι στα ηχητικά στις πρωινές εκπομπές του Τράγκα από τον καιρό του Real. 2-3 φορές που πέτυχα εκπομπή του Τράγκα άκουσα ηχητικά που συνήθως ακούω στο RMG Μην ξεγελαστείτε από όσα ακούσετε. Ο άνθρωπος ξέρει από μουσική. Πάρα πολύ καλά. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε τις Κυριακές 21:00-24:00 που έχει άλλη εκπομπή στα Παραπολιτικά, με πολύ πιο φυσιολογικό υλικό και θεματικές γύρω από κινηματογραφική μουσική, από B-Sides που έγιναν επιτυχίες κ.ο.κ Ήταν για 10 χρόνια στον Real FM (μαζί με τον Τράγκα προφανώς), έπαιζε και εκεί το RMG (αν και με λίγο διαφορετικό φορμά παλιότερα). Παίζει από τον Σεπτέμβρη στα Παραπολιτικά. Οι εκπομπές του ανεβαίνουν στο mixcloud και μπορείτε να τις βρείτε μέσω του αρχείου των Παραπολιτικών. Εάν όμως ψάξετε στο mixcloud θα βρείτε εκπομπές και από τον καιρό του Real. RMG αρχείο @ parapolitika Οι Κυριακάτικες @ parapolitika Διάφορες εκπομπές που έχει ανεβάσει στο mixcloud Η Μαρία έχει κολλήσει εδώ και 2-3 χρόνια. Εγώ έχω κολλήσει εδώ και 2-3 μήνες. Εξαιρετικό υλικό για να σας φτιάξει το κέφι. Μπορείς να μη χαμογελάσεις όταν ακούς τον άλλον να τραγουδάει στα Κορσικάνικα στην υπόκρουση του Tu vuo fa l'americano “σιεμου τσινι ρι μουνίτσα”? (siemu cini ri munnizza). Ή όταν ακούς μια Νοταρά, έναν Αυλωνίτη, ένα Βέγγο, μια Βασιλειάδου να πετάνε μια ατάκα? well. Άμα είσαι πεθαμένος.... δεν θα χαμογελάσεις Ευλόγηcον Η σελίδα του στο φβ 2-3 εκπομπές για ξεκίνημα 1/4/2017 με θεματική τα ψέμματα προφανώς 11/11/2017 με θεματική καλλιτέχνες 2/1/2018 έκτακτη πρωινή εκπομπή παρέα με τον Χουδαλάκη 17/2/2018 η θεματική δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το τι συμβαίνει στην 1 ώρα και 22 λεπτά Κάποια, μετά από πάρα πολλές αναστολές σε πολλά επεισόδια ("να πάρω τηλέφωνο?" "να μην πάρω!" "να πάρω τηλέφωνο?"), επιτέλους παίρνει, του καίει τριάδα για πρώτη φορά και ο θείος Νίκος που ακούει την εκπομπή σπίτι του ενώ πακετάρει, αλαλάζει και χοροπηδάει (κυριολεκτικά!)
  22. 14 points
    ..Ιστορίες. Και πολύ μάλιστα. Και ήταν όλες μια και μία. Με διαφορετικό υπόβαθρο, νοήματα, βάθος πλάτος και ύψος. Ποιος είναι ο Μοέμπιους; Μα αυτός! Ένας από τους μεγαλύτερους κομίστες που πάτησαν και θα πατήσουν ποτέ αυτό τον έρμο πλανήτη. Θα βλέπουμε σιγά σιγά αυτές τις ιστορίες λοιπόν, τόσο επιφανειακά όσο χρειάζεται για να ψηθεί ένας τελείως άσχετος και να τις διαβάσει. Και αν δεν ξέρει που θα τις βρει, ask and you shall receive. 1. La Deviation (Γαλλικός τίτλος)/ The Detour (Αγγλικός τίτλος) Ή αλλιώς η παράκαμψη. Εξολοκλήρου δουλειά του Giraud, σε σχέδιο και σενάριο. Την έγραψε το 1974 για λογαριασμό του εβδομαδιαίου περιοδικού Pilote και ο Αγγλόφωνος κόσμος την είδε για πρώτη φορά την πρώτη Απριλίου του 1987, στην συλλογή της Epic αφιερωμένη στον Μοέμπιους με τίτλο Moebius 2: Arzach and other fantasy stories. H σειρά αυτή αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα εγχειρήματα της Marvel να γνωρίσει διακεκριμένους Ευρωπαίους δημιουργούς στο Αμερικανικό κοινό. Το "The Detour" γράφτηκε μια εποχή που ο Μοέμπιους έχτιζε την καριέρα του μέσω του Blueberry. Ορμώμενος από το πρήξιμο του καλού του φίλου Philippe Druillet, φτιάχνει μια εναλλακτική εκδοχή του εαυτού και της οικογένειας του και περιγράφει μια παράκαμψη που αποφασίζει να κάνει με την γυναίκα του στο οδικό τους ταξίδι προς το Γαλλικό νησί Re, στην δυτική Γαλλία. Η ιστορία όπως και οι περισσότερες που θα ακολουθήσουν μας επιτρέπει μια κλεφτή ματιά στο αχαλίνωτο υποσυνείδητο του δημιουργού. Έχουμε ένα εξαιρετικά λεπτομερές και εσκεμμένα φορτωμένο σχέδιο που πλαισιώνει ένα φαντασιώδες και αρκετά τρομακτικό σενάριο: Την συνάντηση της οικογένειας Giraud με αγαθούς γίγαντες, ανείπωτους τρόμους , πόλεις χτισμένες από αδειανά βαρέλια τσιμέντου, σκελετωμένους φύλακες. Οι αναλογίες μεταξύ της μικροσκοπικής οικογένειας και του σιωπηλού γίγαντα είναι πανέμορφα αποτυπωμένες. Δεξιά βλέπουμε την οικογένεια πολύ φυσιολογικά να ξαποσταίνει για κολατσιό ανάμεσα από την οικολογική καταστροφή που αποτελεί σύγχρονη πραγματικότητα. Ο φρουρός, ένα από τα πολλά σκίτσα αυτού του πρωτολείου κατά κάποιο τρόπο, ξεφεύγει πολύ από αυτό που εκ των υστέρων θεωρήσαμε ως το κλασικό ονειρικό σκίτσο του Μοέμπιους. Πέρα από μια ξεκάθαρη κριτική στην περιβαλλοντική μόλυνση, ο Μοέμπιους παροτρύνει τον αναγνώστη να σκεφτεί έξω από το κουτί και να μην φοβηθεί να ακολουθήσει άγνωστα μονοπάτια. Και στο μυαλό, και στην πραγματικότητα. Μια διαφορετική τιμονιά στέλνει αυτόν και εμάς από την πεπατημένη οδό σε μια εξωπραγματική εμπειρία της οποίας τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας δεν υπήρξαν ποτέ. Το εφτασέλιδο ασπρόμαυρο αυτό πόνημα ο Μοέμπιους το σχεδίασε σε ένα απόγευμα. Τα πάνελ έρχονται καταιγιστικά στο μυαλό του τόσο που με τα βίας καταφέρνει να τα αποτυπώσει στο χαρτί, εκστασιασμένος με το παράλογα πανέμορφο αποτέλεσμα. Και μεις την διαβάζουμε αποσβολωμένοι. Υ.Γ. Εδώ ακόμα ο Μοέμπιους υπογράφει ως Gir.
  23. 14 points
    Όποιος καεί με τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι λέει ο θυμόσοφος λαός. Έχοντας στο βιογραφικό την πρότερη, σχεδόν τραυματική, εμπειρία με τον Ταρντί επιστρέψαμε στην Βασιλεία για ακόμα μια κομιξική εξόρμηση. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στο Cartoon Museum αλλά στο Comix Shop Basel, το μεγαλύτερο κομιξομάγαζο της πόλης του οποίου ο ιδιοκτήτης έχει τακτικά πάρε δώσε με τον Enrico Marini, σχεδιαστή των γνωστών σειρών Gypsy και Scorpion καθώς και του φρέσκου Batman: The Dark Prince Charming (όπου υπογράφει και το σενάριο). Από σύμπτωση είχα δει τον Μαρίνι για πρώτη φορά 7 μήνες νωρίτερα και συγκεκριμένα αρχές Μαΐου, στο Swiss ComicCon Basel όπου ήταν ο κύριος καλεσμένος και προμόταρε το νέο Batman. Τότε τον είχα γνωρίσει από κοντά, είχε υπογράψει στην Μαριάννα τον πρώτο από τους δύο τόμους του Μπάτμαν και είχα πάρει στο scetchbook ένα bust της Mejai μολύβια δωρεάν ( ). Τυχαία λοιπόν αρχές Δεκέμβρη είχα πάει στο μαγαζί για να το δω, μιας και οι βόλτες στην Βασιλεία έχουν γίνει συνήθεια (υπέροχη πόλη). Πιάνοντας κουβέντα με την κοπέλα που δουλεύει στο ταμείο, μαθαίνω πως σε δύο εβδομάδες θα ερχόταν ο Μαρίνι για να υπογράψει αντίτυπα των κόμικ του. Σκεπτόμενος πως μια ακόμα ευκαιρία να τον δω τόσο σύντομα δεν με χαλάει καθόλου και όντας υποψιασμένος για τον χαμό που γίνεται με τις υπογραφές, ρωτάω αν θα δίνουν χαρτάκια περιορισμένου αριθμού. 40 τον αριθμό, αυστηρά ένα ο καθένας για υπογραφή και μικρό σκίτσο σε ένα κόμικ. Περνούν οι δύο εβδομάδες και το προηγούμενο Σάββατο ανηφορίζουμε στις 7 το πρωί στον χιονισμένο σταθμό για να πάρουμε το τραίνο για την Βασιλεία. Θα έδιναν τα εισιτήρια στις 9 το πρωί και το signing θα λάμβανε χώρα στις 2 το μεσημέρι. Έτσι για σιγουριά ήμασταν έξω από την πόρτα στις 8:05 και πήραμε τους αριθμούς 4 και 5. Μετά από μια υπέροχη βόλτα με καφεδάκι και χριστουγεννιάτικο κλίμα στην πόλη, επιστρέψαμε 2 παρά πέντε στο κατάστημα και μπήκαμε στις θέσεις μας. Ο Μαρίνι είχε έρθει με τον γιο του και εκείνη την ώρα έδινε συνέντευξη σε έναν τοπικό τηλεοπτικό σταθμό. Τον είδαμε, μας υπέγραψε τα κόμικ μας, μας έκανε δύο εξαιρετικά σκιτσάκια με λευκή ξυλομπογιά επειδή ήταν μαύρο το εσώφυλλο και μιλήσαμε ολίγον. Του είπα για την φήμη ότι μπορεί το Μπάτμαν να βγει στα Ελληνικά αλλά δεν θυμόμουν από ποιον εκδότη. Του είπα ξανά ότι είναι η καταλληλότερη ευκαιρία να έρθει στην Ελλάδα για ένα συνέδριο, μου είπε ότι έχει σκοπό πρώτα να έρθει για διακοπές και μετά βλέπουμε. Σχετικά με το Scorpion δεν θα συνεχίσει να δουλεύει στην κύρια σειρά ως σχεδιαστής αλλά θα κάνει κάτι δικό του με τον ίδιο πρωταγωνιστή, γελώντας μου είπε ότι δεν θα αποκαλύψει παραπάνω. Μετά από ερώτηση σχετικά με το ποιος προσέγγισε ποιον για το Μπάτμαν μου είπε ότι η DC έκανε την πρώτη νύξη, ενώ ευχαριστήθηκε πολύ όταν σχεδίαζε τον Τζόκερ και τις σκηνές των μαχών. Μας σχεδίασε δύο τζόκερ μιας και ήταν ο αγαπημένος του και περίμενα (όπως και έγινε) ότι θα έπαιρνε τον χρόνο του να τα φτιάξει όμορφα, ενώ αναφερόμενος στην επερχόμενη ταινία Τζόκερ είπε με λίγο πικρό ύφος πως αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το οτιδήποτε από το κόμικ του δεν θα τον ρωτήσουν μιας και τα δικαιώματα τα έχουν αυτοί πλήρως. Ευχάριστος άνθρωπος, κάτι που ήξερα ήδη. Ελβετός αν και όχι τόσο Ελβετός , εκτίμησε το ότι του έπιασα κουβέντα πέρα από τα κλισέ που του λένε όλοι και μου μίλαγε κανένα πεντάλεπτο αφήνοντας τους υπόλοιπους 35 στην ουρά να περιμένουν καρτερικά. Ακριβώς γι'αυτό και ασχολήθηκε παραπάνω με το dedicace κάνοντας μου ένα από τα καλύτερα. Γνώρισα και τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού το οποίο είναι από τα πιο ιστορικά στην Ελβετία με δική του γκαλερί στο υπόγειο και μπόλικα original art πραγματάκια από Jared Muralt, Zep και Thomas Ott. Ο τελευταίος έχει σχεδιάσει και το σκίτσο που κοσμεί το logo του καταστήματος όπως έχει κάνει και με την Analph της Ζυρίχης ( @GeoTrou κράτησα σακουλίτσα να στείλω μαζί με τις κάρτες ). Έμαθα και μερικά ενδιαφέροντα νέα σχετικά με τους κομιξοεπισκέπτες που θα έρθουν στο μέλλον στα πέριξ της χώρας των τρυπητών τυριών. Κυρ Ερρίκο, έχεις ένα θέμα να κοιτάς στην κάμερα ε; Αυτή τη φορά που ξέρουμε πως τις κάνουν αυτές τις δουλειές οι Ελβετοί στα μικρά comic events, πήραμε τον χρόνο μας και κάναμε την δουλειά μας κύριοι χωρίς άγχος και εντάσεις. Άντε και στα επόμενα που θα έρθουν Αριστερά η αφίσα που υπήρχε στο collector's edition της Γαλλικής έκδοσης της Dargaud που πήρε η Μαριάννα, δεξιά τα δύο ex libris που πήραμε και ήταν μόνο για το event. 99 o αριθμός για τον Batman, 99 για την Catwoman (όλοι βέβαια ζήταγαν τον Batman). Δείτε και την φάτσα μου εδώ https://telebasel.ch/2018/12/15/mit-batman-hat-sich-ein-kindheitstraum-erfuellt/
  24. 14 points
    Και αφού ο καλός μάγος Βαλτάσαρ μας έδωσε μπλονξ για να παίζουμε ας κάνω μία ανακεφαλαίωση τι ξεχώρισα από αυτά που διάβασα τη χρονιά που μόλις μας τελείωσε. Προσοχή δεν αφορά φετινές εκδόσεις, ούτε έχω κλείσει τις εκκρεμότητες με το παρελθόν - κάθε άλλο, ούτε μπορώ να βρω ότι βγαίνει σχετικά γρήγορα για να το διαβάσω. Ξεκίνησα να κάνω ένα ΤΟΡ-10 που είναι και της μόδας, στην πορεία και κάνοντας μία shortlist μου βγήκαν 49 υποψήφιοι τίτλοι. Οπότε μαζί με ένα από τα αμερικάνικα θα κάνω μία αναφορά σε 50 έργα που ξεχώρισα από όσα διάβασα φέτος. Για κάποια έχω γράψει κάτι, για άλλα όχι, δε βαριέσαι. Πάμε με τη σειρά που τα έχω στις σημειώσεις μου (δηλαδή καμία συγκεκριμένη ) LE RAPPORT DE BRODECK Aυτό το διάβασα πέρσι στις γιορτές. Και μόλις το τελείωσα έκανα εδώ παρουσίαση. Αυτό λέει από μόνο του κάποια πράματα. Ο Λαρσνέ κράτησε τα σκοτάδια και την άσχημη και αδύναμη φύση του ανθρώπου από το Blast και με οδηγό το πολύ δυνατό κείμενο του best seller του Κλοντέλ μας έδωσε κάτι παραπλήσιο. 400 σελίδες χορταστικό έργο, από αυτά στα οποία αρέσκονται να μεταφράζουν οι εδώ εκδότες - ελπίζουμε. Βέβαια δεν είμαι αντικειμενικός με το Blast (μπορεί και να είμαι) και ήταν αναμενόμενος ο ενθουσιασμός μου. Βαδίζει όμως στα ίδια δύσβατα μονοπάτια. Magasin général Όποιος παρακολουθεί τα γαλλόφωνα προφανώς και θα έχει πέσει αρκετά συχνά-πυκνά σε αυτό το χρονικό που έκαναν από κοινού οι Tripp & Loisel. Η ζωή σε ένα χωριό του Κεμπέκ στο μεσοπόλεμο γύρω από την Μαρί (αυτή εδώ πάνω). Κοινωνικό, slice of life, αγγίζει πάρα πολλά ευαίσθητα ζητήματα, με κυρίαρχο την κοινωνική και ερωτική ζωή πέρα από το καθιερωμένο "άντρας και γυναίκα παντρεύονται". Το αποτέλεσμα είναι πετυχημένο, δένεσαι με τους πρωταγωνιστές, με το χωριό, προβληματίζεσαι και όλα αυτά στο γνωστό επίπεδο του μεγάλου Λουαζέλ. Ίσως μερικά να τα έχασα ως λογοπαίγνια ή διαφορές στη γλώσσα Γαλλίας - Κεμπέκ, αλλά ΟΚ τα βασικά τα πήρα. Τι με ενόχλησε; Ότι τελικά βρήκα την κοινωνία ενός χωριού στου διαβόλου τη μάνα κατά το μεσοπόλεμο πολύ ανεκτική για να είναι ρεαλιστική, αλλά επειδή αισθάνθηκα ότι το γενικότερο νόημα είναι πως είμαστε πιο ανεκτικοί με αυτούς που γνωρίζουμε προσωπικά, ίσως αυτός να ήταν ο στόχος. Υπάρχει και σε σκανλέισον για τους μη Γαλλόφωνους. Buffalo Runner Αυτό το είχα σταμπάρει από τα βραβεία BDGest'Arts όπου απέσπασε το βραβείο σεναρίου.... ΟΟΟΟΟΟΚ. Δε θα το πω κακό, δε θα αποτρέψω κάποιον από να το διαβάσει, σίγουρα δεν είναι χαμένος χρόνος, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Ίσως επειδή με έχει κουράσει η κατάχρηση των φλασμπακ στα κόμικ και το συγκεκριμένο είναι όλο ένα φλασμπακ; Ίσως γιατί εν τέλει δεν είδα κάτι το ξεχωριστό; Καλό είναι, να βγει και στα ελληνικά - μακάρι - αλλά υπάρχουν και καλύτερα western ακόμα και σ'αυτή τη λίστα. Le grand mechant Renard Άλλη μία περίπτωση έργου που με το που το τελείωσα έκανα παρουσίαση εδώ. Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο, είναι από τις λίγες φορές που βρήκα κάτι τόσο ευχάριστο και τόσο αστείο. Από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς. Προφανώς και δεν απευθύνεται σε ενήλικους, πιθανότατα με επηρεάζει το ότι απευθύνεται στην ηλικία του γιου μου και το συγκρίνω με τα υπόλοιπα σκουπίδια επιπέδου Νικελόντεον που υπάρχουν, αλλά εμένα με άρεσε. Silas Corey Εδώ μιλάμε για τη 2η ιστορία, δηλαδή τους τόμους 3 & 4. Η σειρά αναβαθμίστηκε, έμπειροι οι δημιουργοί κράτησαν ότι έπρεπε, πέταξαν τα βαρίδια και βελτίωσαν μία ήδη πετυχημένη σειρά. Από τις σειρές που αξίζει να περιμένει κανείς τι καινούργιο θα βγει και από αυτές που αξίζει να εκδοθούν. Τι να λέμε; Νουρύ = εγγύηση, αν είναι όμορφο και το σχέδιο, είναι η συνταγή της επιτυχίας. Ελπίζω σε ακόμα καλύτερη συνέχεια, έχει περιθώρια. Servitude Δεν ξέρω... Οι Γάλλοι δεν το πολυέχουν με το ηρωικό, με το fantasy, γενικώς. Βέβαια αν κρίνω από τις βαθμολογίες, κάποια από αυτά τους αρέσουν κιόλας, όπως το Servitude, αλλά εμένα δε με έψησε. Δεν μπορώ να παραβλέψω βέβαια ότι εγώ διαβάζω από cbr σε μία ξένη γλώσσα, ενώ οι Γάλλοι στο χαρτί στη μητρική τους. Οπότε τα fantasy elements θα τους χαώνουν λιγότερο. Υποθέτω. Πάντως παρά τις θετικότατες κριτικές που έχει αυτή η σειρά, εμένα δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, ειδικά όταν ο δεύτερος τόμος είχε άσχετο θέμα με τον πρώτο και δένουν στη συνέχεια. Εικαστικά είναι αυτή η παλ μονοχρωμία που επίσης κουράζει στην οθόνη... ΟΚ αν το βρείτε δώστε του μία ευκαιρία. Μπορεί και να το αδίκησα. Πάντως ούτε scanlation βρίσκω, άρα... Μόλις βγήκε 5ος τόμος, θα του δώσω μία ευκαιρία ακόμα. Α suivre...
  25. 13 points
    Όπως έχετε ίσως δει εδώ, τον περασμένο Νοέμβριο το Cartoon Museum της Βασιλείας διοργάνωσε μια έκθεση για τον μεγάλο Γάλλο δημιουργό πολεμικών/νουάρ/κοινωνικών κόμικ, Jacques Tardi. Ένα όνομα όχι άγνωστο στην χώρα μας μιας και έχουμε δει μερικά πραγματάκια να δημοσιεύονται κατά καιρούς (Η κραυγή του Λαού, Η πρηνής θέση του Σκοπευτή, Το μελαγχολικό κομμάτι της δυτικής ακτής κ.α.). Η συγκεκριμένη έκθεση, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν η μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι στιγμής πάνω σε αποκλειστικά δικό του υλικό, έχοντας πάνω από 350 original art έργα που καλύπτουν 4 δεκαετίες ενεργού παρουσίας στον χώρο. Adele Blanc-Sec, Nestor Burma, concept art από το Avril et le monde truqué, Le cri du peuple, αφίσες αφιερωμένες σε γνωστές ταινίες του Χόλιγουντ και του Γαλλικού κινηματογράφου, πίνακες-φόροι τιμής σε διάσημα βιβλία γάλλων συγγραφέων ήταν μόνο μερικές από τις θεματικές της έκθεσης που ήταν απλωμένη σε 11 δωμάτια και 3 ορόφους, ενώ το τελευταίο του έργο με τίτλο Moi René Tardi, prisonnier de guerre au Stalag IIB είχε περίοπτη θέση στην κεντρική σάλα. Σε κάποια από τα δωμάτια υπήρχαν τραπέζια όπου ήταν απλωμένα και προστατευμένα με γυαλί πολλά κόμικ του στις πρώτες τους γαλλικές εκδόσεις, όπως επίσης και μερικά folio, σεριγραφίες, limited εκδόσεις και τα ρέστα. Η έκθεση τελείωσε την προηγούμενη κυριακή, 24/3 καλύπτοντας 4 και κάτι μήνες και μερικές χιλιάδες επισκέπτες που δεν δίστασαν να δώσουν το εισιτήριο των 12 φράγκων για να την απολαύσουν. Στο φουαγιέ υπήρχαν προς πώληση αφίσες της έκθεσης, διάφορες καρτ ποστάλ με τους πιο γνωστούς ήρωες καθώς και πολλές εκδόσεις σε γαλλικά και γερμανικά. Επιβαλλόταν να πάω για ακόμα μία φορά, μιας και στην πρώτη το άγχος για να δω τον ίδιο ήταν τόσο μεγάλο και η κούραση προς το τέλος της εκδήλωσης τόσο εμφανής που ίσα που πρόλαβα να χαζέψω 1-2 δωμάτια. Αρχές λοιπόν του Μαρτίου ανηφόρισα από τον Basel Bahnhof στο Cartoon Museum έχοντας μπροστά μου 5 ώρες μέχρι να πάρω το τρένο της επιστροφής, χρόνο αρκετό για να απορροφήσω με την ησυχία μου ο,τι δω και να αξιοποιήσω αυτή την μοναδική ευκαιρία να χαζέψω εξ επαφής πρωτότυπα σκίτσα αλλά και την δημιουργική διαδικασία ενός από τους αγαπημένους μου κομίστες. Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς το τι είδα, μιας και είναι από αυτές τις περιπτώσεις που πρέπει να είσαι εκεί για να το αντιληφθείς πλήρως. Είναι άλλη φάση να χαζεύεις σελίδες από κόμικ που έχουν πουληθεί κατά χιλιάδες και αγαπηθεί εξίσου, να βλέπεις αντιπολεμικές και πολιτικές δηλώσεις σμιλευμένες από μια ταραγμένη Γαλλία των τελών του '60 με εκατοντάδες σκίτσα όπου ο Ταρντί έπαιρνε ηχηρή θέση εναντίον πολλών πολιτικών και στρατιωτικών συμβάντων/επεμβάσεων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Πρακτικά, σε αυτό το κομμάτι της έκθεσης, κάποιος θα μπορούσε να δει μια μίνι περίληψη της παγκόσμιας ιστορίας των τελευταίων 45 ετών. Ο Ταρντί ήταν εκεί για να σχολιάσει τα πάντα: Τον κόλπο των χοίρων, την εισβολή στην Καμπότζη το '70, προφανώς τον Μάη του '68 στην Γαλλία, την σεξουαλική επανάσταση, τα δικαιώματα των γυναικών, τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον IRA και η λίστα δεν τελειώνει. Μετά συνέχιζες μια βόλτα στο δωμάτιο όπου ένας πατέρας της 9ης τέχνης βγάζει το καπέλο του με τιμή στην 7η: Ο Ζακ ήταν και είναι μεγάλος φαν του κινηματογράφου, τόσο του γαλλικού όσο και του Χόλιγουντ μέχρι τα μέσα του '70. Πίνακες αφιερωμένοι σε κλασικά ονόματα όπως αυτά του Cary Grant και της Ingrid Bergman, της Marlene Dietrich, της brigitte bardot αλλά και εξίσου κλασικές ταινίες κοσμούσαν τους τοίχους, ενώ σε μια γωνίτσα υπήρχαν 3 έργα πάνω σε κινηματογραφικές προσαρμογές των βιβλίων του Γάλλου συγγραφέα crime fiction, Gaston Leroux (Φάντασμα της Όπερας, Η γυναίκα με τα μαύρα, Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου). Στην επόμενη πόρτα έβρισκες σκηνοθέτες αλλά και ένα αφιέρωμα στο Avril et le monde truque, την ταινία κινουμένων σχεδίων που βγήκε το 2015 με τον Tardi να είναι υπεύθυνος του art & design τμήματος. Άλλωστε, όποιος δει την ταινία θα δει ότι είναι Tardi-all-over. Σκίτσα του Rene Tardi, όπου προσπαθούσε να απεικονίσει ότι έζησε στον Β.Π.Π. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν εκτενή αφιερώματα σε τίτλους που τον έκαναν εν μέρει γνωστό αφού 2 δωμάτια ήταν κατυλημένα από τον Νέστορα Μπούρμα και την Αντέλ Μπλαν-Σεκ αντίστοιχα. Πάνω από 80 αυθεντικές σελίδες αυτών των δύο σειρών υπήρχαν στους τοίχους, όπου κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει με την ησυχία του το σχεδιαστικό στιλ του Ταρντί να εξελίσσεται χρόνο με τον χρόνο μιας και οι δύο σειρές κάλυψαν πάνω από δύο δεκαετίες σε ζωή. Πολύ ενδιαφέρον ήταν να χαζέψεις ακόμα και την χρήση του μπλάνκο για μικροδιορθώσεις σε σκίτσα και μπαλονάκια, στα οποία ο Tardi έκανε πάντα ο ίδιος το lettering με το χέρι. Τέλος, την έκθεση ολοκλήρωνε το main event, ένα πανέμορφο αφιέρωμα στο τελευταίο μέχρι στιγμής έργο του με τίτλο "Moi René Tardi, prisonnier de guerre au Stalag IIB" όπου ο Ταρντί παίρνει τις μαρτυρίες του πατέρα του σχετικά με ο,τι έζησε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τις φέρνει στο χαρτί. Είναι γνωστό το πόσο oriented είναι καριέρα του σε κάθε τι αντιπολεμικό μιας και ένα από τα γνωστότερα έργα του ήταν το Putain de Guerre, ή αλλιώς "Γ@μημένος πόλεμος". Στην επιμέρους αυτή έκθεση υπάρχουν πέρα από σελίδες του κόμικ, αντικείμενα του πατέρα του από τον πόλεμο (στρατιωτικές ταυτότητες, δελτία κατάταξης κλπ), παιχνίδια του μικρού Ζακ αλλά και φωτογραφίες του πατέρα του απ'όταν ήταν αιχμάλωτος των Γερμανών. Αν και εύχομαι το αντίθετο, θεωρώ πως είναι δύσκολο να ξαναδούμε σύντομα τέτοιο αφιέρωμα πάνω στον τεράστιο αυτό κομίστα, κρίνοντας με βάση την όχι και τόσο καλή κατάσταση που τον είδα. Μακάρι να ανακάμψει σύντομα και, με την Dominque Grange στο πλευρό του (ναι, υπήρχε και υλικό από τις συνεργασίες τους προφανώς), να μας κάνει παρέα πολλά χρόνια ακόμα. Στην gallery ανέβασα ένα μικρό δείγμα ~50 φωτογραφιών για να σας φέρω λίγο πιο κοντά. Η καλύτερη στιγμή της μέρας, όταν δύο παιδιά έκατσαν μισή ώρα ακούγοντας αφοσιωμένα τον Tardi να μιλά
  26. 13 points
    Μετά από μια μακρά περίοδο αποχής, ο GC blogger της καρδιάς σας (ή ίσως και άλλων μερών του σώματός σας) επιστρέφει με μια ιστορία για μια κορυφαία φιγούρα των κόμικς: τον Will Eisner. Ο Eisner επί το έργω (1941) Η καριέρα του Eisner ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '30, με εικονογραφήσεις για pulp περιοδικά και στριπ για το Wow, What a Magazine!. Όταν το περιοδικό έκλεισε μετά από τέσσερα τεύχη, ο Eisner αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Jerry Iger, συντάκτη του Wow, What a Magazine!, όπερ και εγένετο η Eisner & Iger. Αν και οι συνεντεύξεις των δύο ιδρυτών δε συμφωνούν μεταξύ τους, φαίνεται πως το στούντιο ιδρύθηκε το 1936 και έκλεισε το 1939. Ο Eisner, θέλοντας να δείξει σε έναν πελάτη ότι πρόκειται για μια σοβαρή επιχείρηση με αρκετά μέλη, υπέγραφε με διαφορετικά ψευδώνυμα, όπως Willis B. Rensie (το Eisner ποδανά), Carl Heck, W. Morgan Thomas κ.ά. Το στούντιο, που αργότερα προσέλαβε νέους καλλιτέχνες (μεταξύ των οποίων οι Jack Kirby και Bob Kane), παρήγαγε πολλά στριπάκια και τα πήγε πολύ καλά από οικονομικής άποψης, δεδομένων των συνθηκών της εποχής. Flash forward. 2011 περίπου, New Jersey. Ο καλλιτέχνης και συλλέκτης Joseph M. Getsinger, αγνοώντας όλα αυτά, πέφτει πάνω σε έναν αληθινό θησαυρό: κούτες ενός φίλου του που περιέχουν χιλιάδες πλάκες εκτύπωσης παμπάλαιων στριπ. Ερευνώντας, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για δημιουργίες κυρίως του Eisner, από τα χρόνια του στο Wow, What a Magazine! και την Eisner & Iger. Αρχικά εξέδωσε ο ίδιος ένα μέρος αυτών, σε μια φθηνή έκδοση με σπιράλ. Μερικά χρόνια αργότερα, η μικρή, αλλά βραβευμένη εκδοτική Locust Moon, έμαθε για την ύπαρξη αυτών των πλακών εκτύπωσης και αποφάσισε να εκδώσει (μέσω Kickstarter) έναν υψηλής ποιότητας τόμο υπό τον τίτλο The Lost Work of Will Eisner. Σε αυτόν περιλαμβάνονται το ντετεκτιβίστικο Harry Karry, που είχε τρέξει στο Wow, What a Magazine!, και το ακόμα πιο άγνωστο Uncle Otto, από την περίοδο της συνεργασίας με τον Iger. Και να φανταστείτε όλη αυτή η έρευνα ξεκίνησε ψάχνοντας να βρω στριπάκια για την ενότητα του Στριπ της Εβδομάδας. Αυτά προς το παρόν. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  27. 13 points
    «Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του». Σοφή κουβέντα (όχι τόσο για τα βιβλία, όσο για τους ανθρώπους ), αλλά στα κόμικς τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Πρόκειται για βασικό χαρακτηριστικό ενός οποιουδήποτε κόμικ, είτε γιατί είναι τόσο εντυπωσιακό που σε ελκύει, είτε γιατί το περιεχόμενο είναι τόσο κλασικό που έχει δώσει αξία και στο εξώφυλλο. Και, όσο κι αν προτιμώ την ευρωπαϊκή σκηνή σε βάρος της αμερικανικής, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι το cover art είναι πολύ πιο «εξελιγμένο» στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η δικιά μου εξήγηση είναι ότι, καθώς για πολλά χρόνια οι πωλήσεις βασίζονταν στους χαρακτήρες (aka υπερήρωες της Marvel και της DC), αρκούσε μονάχα ένα ωραίο εξώφυλλο για τον αγοραστή, συνεπώς οι δύο μεγάλες εταιρείες το επιζητούσαν. Ένας από τους πιο επιδραστικούς cover artists ήταν ο Jim Steranko, γνωστός κυρίως για τη δουλειά του στη σειρά Nick Fury, Agent of SHIELD. Παρότι η γραμμή του δεν μου αρέσει πάρα πολύ, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω πόσο πρωτοποριακός ήταν για την εποχή του, εγχέοντας στοιχεία σουρεαλισμού και σπάζοντας τις τότε συμβάσεις. Personal favourite, το μπρουτάλ εξώφυλλο για το Hulk Annual #1 (μια ιστορία που κατά τ' άλλα βρίσκω στην καλύτερη μέτρια). Και ένα ενδιαφέρον trivia: το αρχικό σχέδιο του Steranko είχε θεωρηθεί πολύ «τρομακτικό», οπότε η Marvel ζήτησε από την Marie Severin (που σχεδίαζε και τις εσωτερικές σελίδες), να λειάνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Αν και το αποτέλεσμα είναι μια χαρά, το πρωτότυπο βγάζει άλλον αέρα. Αριστερά το original σχέδιο, όπως εμφανίζεται σε μια διαφήμιση, και δεξιά όπως τυπώθηκε Ο Joe Quesada είναι ένας άλλος καλλιτέχνης που εκτιμώ για τα εξώφυλλά του και λατρεύω ιδιαίτερα τη δουλειά του στο Daredevil: Guardian Angel. Κι επειδή δε θέλω να βγάλω τη ρετσινιά του μαρβελάκια ( ) πάω προς DC μεριά για να αποθεώσω κάποιον Brian Bolland, που προσωπικά θεωρώ έναν από τους 3-4 καλύτερους σχεδιαστές της 9ης τέχνης: Παραμένοντας στην DC, αναρτώ μερικά αγαπημένα εξώφυλλα του Batman, που είναι μακράν του δεύτερου ο αγαπημένος μου υπερήρωας: David Mazzucchelli (deluxe έκδοσης του Year One), Greg Capullo (Batman Vol. 2 #3) και Tim Sale (The Long Halloween #4) Για κλείσιμο, μερικά εξώφυλλα από μη υπερηρωικούς τίτλους: Blankets (Craig Thompson), Wonton Soup (James Stokoe), The Autumnlands #7 (Benjamin Dewey), Big Man Plans #3 (Eric Powell) και Harrow Country (Tyler Crook) Μιας και το θέμα ανοίχτηκε καθαρά για οφθαλμόλουτρο, βουρ και ανεβάστε τα δικά σας αγαπημένα εξώφυλλα. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  28. 12 points
    Είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν; Γιατί τα ντόνατ έχουν τρύπα στη μέση; Πώς οι Simpsons έχουν προβλέψει τόσα μελλοντικά γεγονότα; Αυτά και πολλά άρα υπαρξιακά ερωτήματα κατατρώνε το μυαλό των φιλοσόφων εδώ και αιώνες. Αλλά κανένα δεν είναι τόσο βασανιστικό, τόσο στοιχειώδες για την ανθρώπινη φύση, όσο το (δραματική μουσική) «Είναι τα κόμικς τέχνη;» Δε χρειάζεται να απαντήσεις, πιστέ μου αναγνώστη, απλά σκέφτηκα ότι η μπουρδολογία θα ήταν μια καλή εισαγωγή. 60's, Γαλλία. Βρισκόμαστε στα τέλη της Χρυσής Εποχής των γαλλοβελγικών κόμικς. Τα τελευταία χρόνια, έχουν ξεπεταχτεί ο Γκαστόν, ο Αστερίξ και ο Οβελίξ, ο Μπλούμπερυ, τα Στρουμφάκια. Παράλληλα, όλο και περισσότεροι προσπαθούν να απομακρύνουν την ταμπέλα του «ευτελούς» από τα κόμικς ή έστω να βελτιώσουν την εικόνα τους στη συλλογική συνείδηση. Έτσι, το 1965 και το 1966 πραγματοποιούνται στο Galerie de la Société française de photographie ρετροσπεκτίβες αφιερωμένες στο έργο των Milton Caniff και Burne Hogarth. Το 1967 φιλοξενείται στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού η έκθεση με τίτλο Bande Dessinée et Figuration Narrative. Στον κατάλογό της περιλαμβάνονται ως επί το πλείστον έργα δημιουργών από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (Winsor McCay, Charles M. Schulz κ.ά.), καθότι οι επικεφαλής της διοργανώτριας αρχής ανήκαν σε μια γενιά που μεγάλωσε με τα αμερικανικά στριπ που δημοσιεύονταν στα Le Journal de Mickey, Jumbo και Robinson. Πρόκειται για την πρώτη έκθεση τέτοιου πρεστίζ και τέτοιας ανταπόκρισης: με παραπάνω από 500.000 επισκέπτες, θεωρείται ότι σφράγισε μια και καλή την άποψη των Γάλλων για τα κόμικς. Βέβαια, από το 1967 έχουν γίνει άλματα στις κοινωνίες της Γαλλίας και του Βελγίου. Ο Moebius είχε πάρει σβάρνα μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία σύγχρονης τέχνης σε Παρίσι, Λυών και Μπορντό. Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Λιέγης διαθέτει μια μεγάλη συλλογή από πρωτότυπες σελίδες των Morris, Peyo, Edgar P. Jacobs, Maurice Tillieux και αρκετών άλλων επιφανών Βέλγων δημιουργών. Και πριν λίγα χρόνια, στον εκθεσιακό χώρο Grand Palais του Παρισιού, όπου κατά καιρούς έχουν εκτεθεί από Frida Kahlo μέχρι Edward Hopper, παρουσιάστηκαν σκίτσα του Hergé. Ο Robert Crumb ήταν από τους πρώτους Αμερικανούς που μπήκαν σε μουσεία της χώρας του. Το 1983 μια γκαλερί στο Σαν Φρανσίσκο, ονόματι Modernism, είχε αρχίσει να ακούγεται λόγω των εκθέσεων έργων, που σύμφωνα με τα στάνταρ της εποχής «δεν ήταν τέχνη». Ο ιδιοκτήτης της γκαλερί αυτής, Martin Muller, ήθελε να βάλει στους τοίχους του σελίδες του Crumb. Καθώς όμως αυτός δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το κέρδος (συνήθιζε να χαρίζει σελίδες από δω κι από κει), ο Muller έπρεπε να βρει κάποιο άλλο μέσο πειθούς. Έτσι, μέσω κοινών γνωστών, επενέβη ο Charles Bukowski, που ήταν ήδη φίλος με τον Crumb. Συμβουλεύοντάς τον «να μείνει μακριά από τα κοκτέιλ πάρτι», ο Bukowski έπεισε τελικά τον Crumb. Όπως ήταν αναμενόμενο, η έκθεση προκάλεσε ειρωνικά γελάκια σε ορισμένους κύκλος. Μερικά χρόνια αργότερα, όμως, το 1990, ο Crumb περπάτησε στο περίβλεπτο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το γνωστό MoMA. Για την ακρίβεια, έργα του συμπεριελήφθησαν στην πολυσυζητημένη έκθεση High and Low: Modern Art and Popular Culture, η οποία προσπαθούσε να εντοπίσει την αλληλοκάλυψη/συγγένεια της «υψηλής τέχνης» και της «ποπ κουλτούρας». Έτσι, πλάι στα μικυμάο του Crumb, παρουσιάστηκαν δημιουργίες των Joan Miró, Pablo Picasso, και Andy Warhol. Την «σκοτεινή πλευρά» της τέχνης αντιπροσώπευσαν, εκτός του Crumb, σελίδες των George Herriman, Milton Caniff και πολλών άλλων. Εδώ, μπορείτε να βρείτε διάφορες εκδόσεις του καταλόγου της έκθεσης, για την οποία επιφυλάσσομαι μια αναλυτικότερη μελέτη ή έστω ένα entry. Ματιές στο εσωτερικό του Διεθνούς Μουσείου Μάνγκα στο Κιότο (αριστερά) και το Cartoon Museum στο Λονδίνο (δεξιά) Βεβαίως, δεν είναι και λίγα τα ιδρύματα που είναι αφιερωμένα στα κόμικς: από αυτά που συνδέονται με συγκεκριμένους δημιουργούς, σαν το Μουσείο Charles M. Schulz ή το Μουσείο Hergé, μέχρι γενικότερου ενδιαφέροντος, όπως το Βελγικό Κέντρο των Κόμικς, το Διεθνές Μουσείο Μάνγκα του Κιότο, το δικό μας στη Θεσσαλονίκη και το Cartoon Museum στο Λονδίνο. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο Λούβρο, αφήστε τη Μόνα Λίζα και αναζητείστε καμιά ορίτζιναλ σελίδα του αγαπημένου σας δημιουργού. Λέμε τώρα. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  29. 12 points
    Ballade "Όταν έχεις κολλήσει χωρίς νέες ιδέες, άδειασε το μυαλό σου, πήγαινε στην βιβλιοθήκη και άρπαξε τυχαία ένα βιβλίο. Άνοιξε το, η καινούργια ιστορία μόλις σου ήρθε". Αυτή ήταν η συμβουλή του Jodorowsky στον Moebius με τον οποίο ήταν στενοί φίλοι. Αποτέλεσμα πραγματοποίησης αυτής της συμβουλής ήταν "Η Μπαλάντα", μια εννιασέλιδη ιστορία που έγραψε και σχεδίασε το 1977. Σε αυτή δείχνει πόσο εύκολο του ήταν να αποτυπώσει ονειρική ποίηση σε εικόνα, αφού το πρώτο βιβλίο που έπιασε εκείνη την μέρα ήταν το Illuminations του Γάλλου ποιητή Arthur Rimbaud, μια συλλογή ποιημάτων σε πρόζα που γράφτηκε την διετία 1873-1875. Η ιστορία συμπεριλήφθηκε στην συλλογή της Epic "Moebius 2: Arzach and other fantasy stories". Μεταξύ άλλων, ο Rimbaud στην συλλογή αυτών των 42 ποιημάτων προβάλλει την αντίθεση του σε κάθε τι σύγχρονο. Εναντιώνεται στην έννοια της μοντέρνας πόλης και κατ'επέκταση κοινωνίας και στην όποια αλλοτρίωση έχει παρασύρει τον άνθρωπο του 19ου αιώνα, ενώ διαβάζοντας το in retrospect κάποιος βρίσκει πολλά κοινά με το σήμερα. Ταυτόχρονα ο Rimbaud εκθέτει και τον θαυμασμό του στην ισοπεδωτική ταχύτητα της προόδου, παραμένοντας αμφιταλαντευόμενος μέχρι το τέλος. Άλλες θεματικές των ποιημάτων είναι η φύση, το ταξίδι (πνευματικό και φυσικό), η αισθηματική μεταμόρφωση και η αντίθεση μεταξύ δημιουργίας και καταστροφής. Ο τίτλος "Illuminations" δόθηκε από τον ίδιο τον συγγραφέα στο έργο του αφού το παραλληλίζει με πλάκες γεμάτες χρώμα, ζωντανές απεικονίσεις τοπίων και καταστάσεων, μια ιδιαιτερότητα που ο Μοέμπιους δεν άφησε να πάει ανεκμετάλλευτη. Με το που άνοιξε το βιβλίο, η ιστορία γράφτηκε από μόνη της μπροστά στα μάτια του. Υιοθετώντας σχεδόν κάθε μοτίβο από τα ποιήματα (αποσπάσματα των οποίων βάζει και μέσα στους διαλόγους του κόμικ) περιγράφει την πορεία του Pooh, ενός περιπλανώμενου με το bellanoid του (ένα ζώο που καβαλάει και μοιάζει με στρουθοκάμηλο) μέσα από ένα παρθένο δάσος και την συνάντηση του με την Loona, ένα θηλυκό φαύνο που ουσιαστικά αποτελεί την φύση μετενσαρκωμένη. Παίζει πολύ έντονα η αντίθεση μεταξύ του εκπολιτισμένου και περιορισμένου από τις κοινωνικές συμβάσεις (συμπεριφορά, ρουχισμός) ανθρώπου και της ατίθασης και υπερήφανης φύσης που τον αγαπά αλλά ταυτόχρονα τον λυπάται που είναι σκλάβος στην περιορισμένη του λογική. Τελικά οι δύο τους καταλήγουν μαζί και φτάνοντας στα όρια του δάσους έρχονται μοιραία αντιμέτωποι με έναν ανθρώπινο στρατό που τους συνθλίβει. Παρόλο που δεν το συνηθίζει, ο Μοέμπιους γράφει στο εισαγωγικό σημείωμα πως "σκότωσε" τους δύο χαρακτήρες επειδή είχε προθεσμία να παραδώσει το έργο και μετανιώνει που δεν συνέχισε την ιστορία. Για ακόμα μια φορά βλέπουμε την εκτίμηση του δημιουργού στην φύση και το πόσο μικρός και ασήμαντος στέκεται ο άνθρωπος μπροστά της. Η παλέτα χρωμάτων είναι έντονη με μια πανέμορφη αντίθεση μεταξύ μέρας/άνθρωπος/κόκκινο και νύχτας/φύση/μπλε, με μικρά και διακριτικά μπαλονάκια κειμένου. Παρόλο που εμπνεύστηκε την ιστορία από τα ποιήματα του Rimbaud, ο Moebius επιλέγει να κρατήσει την άρνηση του πρώτου στην πρόοδο και τις συνέπειες του να γυρνάς οριστικά την πλάτη σου στην "μάνα Γη". Εν τέλει, ο θάνατος των δύο αυτών αθώων πλασμάτων δεν ήταν παρά ένας "έλεγχος των οπλικών συστημάτων". Υ.Γ. Εδώ πλέον υπογράφει ως Moebius, ενώ τα φαλλικά σύμβολα ακόμα υπάρχουν (καπέλο του Pooh)
  30. 12 points
    Εντάξει έχει καταντήσει γελοίο, αλλά προσπαθώ κάθε φορά που βρίσκω λίγο χρόνο και ησυχία να το προχωράω. Μπορεί να είναι το τελευταίο μέρος, μπορεί και όχι. Θα φανεί στην πορεία. Ξεκινάμε μπας και προλάβω πριν νυστάξω. Les carnets de Cerise Από τα κορυφαία παιδικά ή μάλλον προεφηβικά BD των τελευταίων ετών, με την ανάλογη αναγνώριση. Μία μαθήτρια και η κοριτσοπαρέα της, μπλέκουν σε περιπέτειες, αυτή θέλει να γίνει συγγραφέας, φαντάζεται παντού μυστήρια και προσπαθεί να τα λύσει. Χμμμμμ... Πολύ καλό, αν είχα κορίτσι θα το έπαιρνα, αν έβγαινε στα ελληνικά πιθανότατα να το έκανα δώρο σε όποιον ξέρω να έχει κορίτσι. Αλλά δεν έχω. Και παραείναι κοριτσίστικο. Και πέρα από αυτό είναι και ελαφρώς επαναλαμβανόμενο στην πλοκή. Είναι γραμμένο σαν ημερολόγιο εναλλάσονται σελίδες κόμικ με ημερολογίου. Θα άξιζε αν μπορούσε να βρεθεί σε μία πιο προσιτή γλώσσα. La colère de Fantômas O Φαντομάς πριν τον κάνει γαϊτανάκι ο Λουΐ ντε Φυνές ήταν από τους δημοφιλέστερους, εντυπωσιακότερους και βιαιότερους ήρωες της γαλλικής λογοτεχνίας των αρχών του 20ου. Οι ταινίες που ανάφερα, ίσως τον καθιέρωσαν σαν καρικατούρα στο μυαλό των πολλών. Ευτυχώς ήρθε αυτό το έργο και τον επανατοποθέτησε στη θέση που του αξίζει. Όσοι παρακολουθούν τα νέα BD και ειδικά τα λεγόμενα critically acclaimed που λέμε και στην Καλλιράχη, υποθέτω ότι θα τον έχουν τρακάρει. Ένας Φαντομάς βίαιος, αδίστακτος, πανούργος, αποφασισμένος, τρομακτικός. Το σχέδιο απέχει συνειδητά από τον ρεαλισμό και δίνει ακριβώς αυτή τη φαντασιακή ατμόσφαιρα που χρειάζεται, ελαφρύνοντας κάπως και τη σπλατεριά. Κρίμα που δεν το βρίσκω ούτε σε σκανλέισο, από τα πραγματικά αξιόλογα έργα των τελευταίων ετών. Ας ελπίσουμε να γυριστεί καμία ταινία Φαντομάς τώρα στα κοντά να το ανακαλύψει και κανένας εκδότης. Le vol du corbeau O Gibrat είναι ένας πολύ ταλαντούχος κατά τη γνώμη μου καλλιτέχνης. Εξαιρετικά σενάρια, που έχουν μία ισορροπία στην περιπέτεια, την ελαφριά πολιτική και στο αίσθημα-συναίσθημα. Επίσης είναι και εξαιρετικός σχεδιαστής, με όμορφες ή πετυχημένες φιγούρες και εξαιρετικά αστικά ή υπαίθρια τοπία. Ένα θεματάκι βέβαια το έχει με τις φάτσες. Έτσι όταν ήρθε η ώρα να διαβάσω κι αυτό, έχοντας μείνει πάρα πολύ ικανοποιημένος από το Matteo, και η πρωταγωνίστρια μου φάνηκε οικεία φάτσα και ο μορφονιός έμοιαζε με τον Ματέο, λίγο εδώ η έμπνευση μοιάζει να είναι ρηχή, αλλά δεν πειράζει. Όλο το υπόλοιπο είναι αρτιότατο. Κυκλοφορεί και στα αγγλικά από την IDW υπό τον τίτλο Flight of the Raven. Η υπόθεση για όποιον νοιάζεται, είναι γαλλική αντίσταση και το λαβ στόρι μεταξύ ενός τομαριού κλεφτρονιού και μιας αντιστασιακιάς, τις τελευταίες μέρες των Γερμανών στο Παρίσι. Le Bois des Vierges Είναι μία δουλειά σε σενάριο Dufaux. Και εδώ όσοι (αν υπάρχουν) με παρακολουθούν θα πάθουν ένα μικρό σοκ. Μου άρεσε. Η μικρή του διάρκεια; Το όμορφο σχέδιο της Tillier - διαδόχου του αξέχαστου Delaby στο Complainte και κοντά του στο στυλ και την προσέγγιση; Η έξυπνη διαχείριση του ανθρωπομορφισμού και των φανταστικών πλασμάτων των μύθων; Το αποτέλεσμα είναι καλό. Ειδικά όταν ξεκινάς με μικρό καλάθι λόγω του σεναριογράφου. Όχι πως είναι κακός, το έχω πει επανειλλημένως, αλλά θα κάνει πάντα την παραπάνω ντρίπλα και θα χύσει την καρδάρα με το γάλα. Εδώ παίξαμε απλή μπαλίτσα και το αποτέλεσμα ήρθε Largo Winch 21 To διαζύγιο Van Hamme και Francq ήταν ένα από τα πλέον πολύκροτα στα BD των τελευταίων χρόνων. Η σειρά είναι ίσως το magnus opus του Van Hamme, τόσο σε σκέτα συγγραφικό επίπεδο με βιβλία όσο και σε επίπεδο κόμικ με την αποκλειστική συνεργασία και αφιέρωση του Φρανκ στον Λάργκο. Ήταν λοιπόν δεδομένο ότι υπήρχε μεγάλη αγωνία σε όλους τους πολυάριθμους φαν της σειράς για το αποτέλεσμα. Στο θέμα σχέδιο όχι και τόσο, η αξία του Φρανκ είναι αποδεδειγμένη. Βέβαια και αυτός ίσως απελευθερωμένος έκανε πιο κινηματογραφικό το σχέδιό του και σχεδίασε μία Claire Underwood σε βασικό ρόλο, ενώ και άλλοι χαρακτήρες μου θύμισαν γνωστούς ηθοποιούς. Το δε σενάριο κινήθηκε εκ του ασφαλούς, ο Τζακομέτι βάδισε στα γνωστά μονοπάτια του μεγάλου προκατόχου του και βγήκε ένα αποτέλεσμα όχι εντυπωσιακό, αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπές. Αν ήταν πρώτο τεύχος η σειρά δεν ξέρω που θα έφτανε, αλλά τώρα συνεχίζει χωρίς να ενοχλεί. Επίσης να προσθέσω και κάτι πρωτοφανές για τη σειρά. Το επισόδειο τελείωσε σε έναν τόμο. Άλλη μία δημοσίευση έμεινε. Κουράγιο αδέρφια!
  31. 12 points
    Ζητάω συγνώμη από τους χιλιάδες αναγνώστες μου. Προβλήματα υγείας και οι αυξημένες υποχρεώσεις που αυτά συνεπάγονται σε αυτό το βαρετό και πεζό πεδίο που ονομάζεται πραγματική ζωή, με ανάγκασαν να καθυστερώ τα άρθρα που ήθελα να τελειώσουν μέσα στον Γενάρη. Τώρα θα πάρει λίγο παραπάνω αλλά ελπίζω να μην πιάσουμε 2019, και αυτό είναι δέσμευση! Le château des étoiles O Alex Alice δεν έχει κάποια απεριόριστη εργογραφία, έχει δημιουργήσει λίγα πράματα, αλλά όλα είναι πάρα πολύ καλά. Την Τρίτη Διαθήκη, τον Siegfried και τώρα δημιουργεί αυτήν την περιπέτεια. Είναι παιδικό, βαριά εφηβικό, αλλά με εξαιρετικό σχέδιο και μία υπόθεση που θυμίζει κάτι ακαθόριστο από την τριλογία του Πούλμαν ως προς το χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, αλλά με steampunk θεματολογία. Αυτά τα 3 που βλέπετε είναι το πρώτο story arc, κάθε τεύχος είναι σχετικά μικρό - καμιά 20αριά σελίδες. Έχουν βγει 3 περιπέτειες τις 2 επόμενες ακόμα τις ψάχνω και θέλω να τις βρω γιατί πρόκειται για ένα πραγματικά σπουδαίο έργο για αυτές τις ηλικίες. Τη χρονιά που μας πέρασε εκδόθηκε και στα αγγλικά με τίτλο The Castle of Stars. La Vengeance Du Comte Skarbek To μοναδικό έργο του Ροζίτσκι που δεν είχα διαβάσει, είναι επίσης και το μοναδικό έργο του Yves Sente που αποτελεί δικιά του έμπνευση - σενάριο. Γιατί κατά τα άλλα, αγαπημένη του ασχολία είναι να μαγαρίζει ιστορικές σειρές (ΧΙΙΙ, Blake & Mortimer, Thorgal). Και εδώ τα κολήματά του σεναριογράφου είναι εμφανή. Το έργο μεταφράζεται ως η εκδίκηση του Κόμη Σκάρμπεκ και είναι (οποία έκπληξις) μία ιστορία εκδίκησης, με ρίζες στο βαθύ παρελθόν, όπως αρέσει στον Σαντ, όπως αυτή ξεδιπλώνεται μέσα σε ένα δικαστήριο με άπειρα flashback. Εγώ όμως το τίμησα για να έχω πλήρη εικόνα του έργου του Ροζίτσκι που και εδώ, δίνει μία από τις χαρακτηριστικές του δουλειές. Όμορφα τοπία, τεράστιο επίπεδο επαγγελματισμού, δίνει τόσο το πειρατικό κομμάτι όσο και το δικαστικό πολύ παραστατικά. Δίτομο είναι, αν το βρείτε τιμήστε το. Μπορεί να μην είναι αριστούργημα, αλλά είναι ένα καλό BD από έναν κορυφαίο σχεδιαστή της Ευρωπαϊκής σκηνής. Quai d'Orsay O αγαπημένος αυτό τον καιρό από το BDGest Christophe Blain, εδώ σε ένα χιουμοριστικό έργο. Ένας γιάπης πιάνει δουλειά στο ΥπΕξ της Γαλλίας (που βρίσκεται στην τοποθεσία Quai d'Orsay). Είναι δύσκολο να γελάσεις με ξενόγλωσσο κόμικ ειδικά με πολιτική σάτιρα, που όπως και να το κάνουμε θα πρέπει να έχεις και μία επαφή. Αλλά εδώ πιστεύω ότι έχουμε μία πολύ πετυχημένη δουλειά. Με κάτι από Yes Minister ή άλλες πολιτικές κωμωδίες, βλέπουμε τον πρωταγωνιστή (Άρθουρ αν θυμάμαι καλά) πως απορροφάται από τη δουλειά, τον παραλογισμό του Υπουργού, το άγχος της πολιτικής, τη δυσκολία στην πραγματική ζωή. Σε πάρα πολλά σημεία αυτό βγάζει αβίαστο γέλιο, ειδικά όταν τα κολήματα του υπουργού γίνονται πλέον αστεία και προβλέψιμα. πχ η μανία του να τα καθορίζει όλα τσακ, τσακ, τσακ. Αυτό μας δίνει μία από τις πιο αστείες σελίδες που έχω διαβάσει σε BD το τελευταίο διάστημα. Υπάρχει και στα αγγλικά με τίτλο Weapons of Mass Diplomacy, δοκιμάστε το! Blue Note Τελευταίες μέρες τις ποτοαπαγόρευσης και εμείς σε αυτό το πολύ ατομοσφαιρικό BD, βλέπουμε δύο ιστορίες. Ενός πυγμάχου, βγαλμένου από τις σελίδες των βιβλίων του μεγάλου Έλροϋ και ενός τζαζίστα που η ζωή και πορεία του μοιάζουν να είναι αυτές του ιδρυτή του Club 27 Robert Johnson. Βέβαια η ποτοαπαγόρευση έληξε το 33 και ο Τζόνσον πέθανε το 1938, αλλά είπαμε: μοιάζει να είναι... Ατμοσφαιρικό επιβλητικό εμπνευσμένο από τα νουάρ της εποχής, δεν έχει κάτι το σενάριο που δεν έχουμε ξαναδεί, αλλά μερικές φορές το σχέδιο σε αφήνει άφωνο (όπως επίσης και το εξώφυλλο του 2ου τόμου). To έχω δει και σε αγγλικό σκανλέισο. Frenchman, Iroquois, Canoe Bay O Patrick Prugne είναι ένας δημιουργός που ειδικεύεται σε one shot ιστορίες που λαμβάνουν χώρα στην αποικιακή εποχή των ΗΠΑ. Με τη φύση να οργιάζει, τους δυτικούς να μην έχουν εισχωρήσει παρά ελάχιστα στην ενδοχώρα, τους Ινδιάνους να είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό κυρίαρχοι της πατρίδας τους. Αν έχετε δει το Revenant θα καταλαβαίνετε. Με μία υψηλού εικαστικού περιεχομένου προσέγγιση με αρκετά απλές αλλά δυνατές ιστορίες, έχει αποκτήσει ένα δικό του και σταθερό κοινό. Σίγουρα είναι από τις δουλειές που οι λάτρεις του σχεδίου αξίζει να χαζέψουν ασχέτως αν καταλαβαίνουν ή όχι τη γλώσσα, όπως βλέπουμε και στη σελίδα με τα original art του στον εκδότη. Εντάξει ξαναπήρε μπροστά, μπορεί και κάποτε να τελειώσει... A suivre
  32. 11 points
    Τι; Σας τριγκεράρει ο τίτλος και μπήκατε να σκίσετε τα ημάτια σας; Μην βιαστείτε μιας και όπως θα παρατηρήσετε, το εύφλεκτο τρίπτυχο είναι λόγια του ίδιου προσώπου στον οποίο είναι αφιερωμένο το παρόν blog post. Ο λόγος για τον Joann Sfar, τον Γάλλο κομίστα που με τους 6-7 ακόμα γνωστούς αγνώστους που ίδρυσαν την L'Association έβαλε κάμποσο το χεράκι του στην αλλαγή της γαλλοβελγικής σκηνής στα μέσα/τέλη του '90 και αρχές του '00. Μαζί με την Σατραπί ήταν οι πρώτοι δημιουργοί που είδαν τα έργα τους να εκδίδονται από την πλέον ιστορική (αν και κλειστή) εκδοτική που το όνομα της έγινε συνώνυμο, ή μάλλον ταυτόσημο, με τον όρο BD alternative. Που αλλού; Στο μουσείο κόμικς της Βασιλείας. Μετά την έκθεση του Tardi πήρε σειρά μια πεντάμηνη έκθεση για τον Sfar, η πρώτη τέτοιας έκτασης σχετικά με αυτόν. Στο νεοκλασικό τριώροφο εκτίθενται πάνω από 200 κομμάτια που συμπεριλαμβάνουν πίνακες, αυθεντικές σελίδες και στριπάκια από σχεδόν όλα τα κόμικ που έχει βγάλει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εσωτερικές σελίδες από το Les Potamoks που έκανε με τον Jose-Luis Munuera, από το Donjon, το Professeur Bell, το Grand Vampire, το Bon anniversaire Scylla και προφανώς το Le Chat du Rabbin (που έχω αναφέρει ότι έχει γίνει και ταινία με σκηνοθέτη τον ίδιο). Χορταστική έκθεση αν μη τι άλλο. Στις 5 του περασμένου Απρίλη λοιπόν η έκθεση έκανε εγκαίνια, είχε δωρεάν είσοδο για το κοινό και το πιο σημαντικό, έφερε τον ίδιο τον Sfar από το Παρίσι για να πει δύο λόγια και να γνωριστεί με τον πολύ κόσμο που είχε μαζευτεί για να τον δει. Δεν είχε ανακοινωθεί επίσημο signing αλλά ένας γνωστός μου που είναι μέσα στα κομιστικά δρώμενα της πόλης μου είχε πει να φέρω το scetchbook καλού-κακού. Κατηφόρισα, ή μάλλον ανηφόρισα, το ανοιξιάτικο απόγευμα προς την Βασιλεία, υπέμεινα το όχι και τόσο πολιτισμένο πλήθος που είχε στριμωχθεί σε έναν ασφυκτικά μικρό προθάλαμο πριν το μουσείο ανοίξει τις πόρτες και βρέθηκα στις 18:30 να ακούω την παρακάτω ομιλία που φρόντισα να τραβήξω βίντεο για σας. Είναι στα γαλλικά αλλά κάποιον θα βρείτε να σας το μεταφράσει. Ο τίτλος λοιπόν προέρχεται από κει λοιπόν, όταν ο Sfar ανέφερε έναν φίλο του που του έκανε δώρο μια μπλούζα που έγραφε "Gipsy, Jewish and Gay" και αυτός προφανώς την φόρεσε. Ανέφερε μάλιστα ότι τρίγκαρε τόσο τους Γάλλους ακροδεξιούς που τον έβαλαν σε φασιστο-εφημερίδες πρώτη μούρη ως παράδειγμα προς αποφυγή. IMG_6260.MOV Φοβερά ευχάριστος άνθρωπος. Ευγενικός, φιλικός, πρόθυμος να μιλήσει και να υπογράψει το κάθε κόμικ που εμφανιζόταν μπροστά του. Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία να πάρω έναν "γάτο του ραβίνου" στο scetchbook μου, ενώ αγόρασα για την Μαριάννα μια μεταφορά σε κόμικ του Μικρού Πρίγκιπα του Εξυπερί που έκανε ο Σφαρ. Το πιο κωμικό; Από το πουθενά σκάει ο Μαρίνι και πιάνουμε και οι τρεις μας κουβέντα, και καταλήγω στην παρακάτω ΠΟΛΥΤΙΜΗ φωτογραφία όπου ο Σφαρ κάνει σκίτσο-αφιέρωση στο κόμικ της Μαριάννας την ώρα που ο Μαρίνι τον χαζεύει. Πραγματικά ανεκτίμητη στιγμή, ειδικά όταν κάποιος σκεφτεί ότι η Μαριάννα δεν ήρθε καν μαζί Θα χαρώ πολύ να τον ξαναδώ, απ'όσους ξένους δημιουργούς έχω γνωρίσει από κοντά είναι μακράν ο πιο συμπαθής. Είναι δικός μας, αν καταλαβαίνετε πως το λέω. Από αυτή την όχθη του ποταμιού και όχι την απέναντι, των βραβείων της Ανγκουλέμ, των πανάκριβων κομίσιον, της καλλιτεχνικής ξιπασιάς και του σνομπισμού. Να είναι καλά, και αυτός και η κοπέλα του και ο σκύλος του (τον οποίο παρακαλώ έφερε μαζί στην Ελβετία και τον είχε αράξει μέσα στο μουσείο) και να συνεχίσει να μας προσφέρει αναγνώσματα. Εγώ από την πλευρά μου αισθάνομαι τυχερός που έσφιξα το χέρι σε έναν άνθρωπο που, αν και μόλις 47 ετών, έχει προσφέρει πάρα πάρα πάρα πολλά στο ευρωπαϊκό κόμικ. Και ας έχει τον φρέσκο αέρα του 20άρη. Υ.Γ. Σαν καλός φίλος, πήρα τον @GeoTrou τηλ εκείνη την ώρα αν ήθελε να του πάρω κάποιο κόμικ στα γερμανικά/γαλλικά που υπήρχαν διαθέσιμα και σκίτσο. Μου είπε ότι δεν καιγόταν. Το αποτέλεσμα ήταν να ρισκάρω την τύχη μου με μια Α4 κόλα χαρτί που έγραφε Ρεζερβέ και την τσίμπησα από την μπροστά μπροστά σειρά στην αίθουσα της ομιλίας. Προφανώς και δεν δέχθηκε να κάνει σκίτσο εκεί μιας και είχα πάρει ήδη δύο, κάτι απόλυτα κατανοητό. Την κράτησα όμως αναμνηστικό και θα στην δώσω βρε άτιμε, ακόμα με την κwλόσταμπα της γκόμενας του Sfar που έχει πάρει και το σχήμα. Ανεκτίμητο σουβενίρ, να το πουλήσεις σε κάνα ebay "Α4 κόλα με το σημάδι του πισινού της γκόμενας του Sfar - Μόνο 150 ευρώ"
  33. 11 points
    Συνεχίζουμε ακάθεκτοι αυτό το τόσο ενδιαφέρον θέμα που από ότι βλέπω παρακολουθούν όλο και λιγότεροι (σταθερά όμως, το τελευταίο μάλλον θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα το διαβάσει κανένας άλλος ή θα το περάσω μία εγώ μπας και βρω κανένα λάθος . Δε με νοιάζει κιόλας, ξεκινήσαμε θα το τελειώσουμε (να δω πως είναι και αυτό το συναίσθημα). Είχαμε μείνει στην απρόσμενα καλή εντύπωση που μου έκανε το Quelques pas vers la lumiere, οπότε είναι πάρα πολύ ταιριαστό το ξεκίνημα της σημερινής δημοσίευσης: La licorne Όποιος παρακολουθεί τις σχετικά πρόσφατες παραγωγές στα BD, τα διακεκριμένα και δημοφιλή νέα γαλλικά κόμικ, αποκλείεται να μην έχει πέσει και πάνω στο Licorne. Σημείο αναφοράς, αγαπημένο των κριτικών και των λιστών. Με μία λέξη; ΜΑΠΑ. Έχει όλα τα μειονεκτήματα της γαλλικής σχολής. Μπερδεμένο σενάριο χωρίς λόγο, με απίστευτες ευκολίες κάπου και λογικά άλματα, αδιάφορο θέμα που πλασάρεται σαν σούπερ ενδιαφέρον (η μεγάλη του Χόντο σχολή) παλ χρώματα να βγάζουν μία αύρα κουλτούρας και πχιότητας και σχέδιο με άποψη; Ή απλά μέτριο; Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι να το τελείωσα, μπορεί και να το έκανα, με 1000 ζόρια όμως. Τι μας λέει; Αναγεννησιακό genetic engineering με ολίγη από εκκλησιαστική συνωμοσία (τι πρωτότυπο...) και μία πρωτότυπη ματιά σε πλάσματα των θρύλων. Βαρέθηκα τις αδερφότητες, τις συνωμοσίες, τα φοβερά μυστικά που θα συνταράξουνε τον κόσμο. Μπάστα! Ακολουθεί η εκδοχή της "Σειρήνας" να δείτε τι τράβηξα. Le Roy des Ribauds Από την άλλη για την προηγούμενη κριτική μου μπορεί να έφταιγε και το ότι είχα διαβάσει μία πραγματικά καλή μεσαιωνική περιπέτεια εκείνο το διάστημα, δυστυχώς έχω βρει μόνο τον 1ο της τόμο. Εδώ οι Brugeas/Tullhoat που κάπου είχαμε κουβεντιάσει νομίζω ότι θα αναλάβουν Κόναν, δίνουν απλή περιπέτεια, ιστορικά επιβεβαιωμένες συνωμοσίες σα βάση της ιστορίας, μιλάμε για τον 12ο αιώνα, ότι προηγήθηκε του 100ετούς, με την Ελεονόρα της Ακουϊτανίας στο επίκεντρο των τότε εξελίξεων. Σφιχτό με δυνατό σχέδιο, περιμένω με ενδιαφέρον να διαβάσω και τα υπόλοιπα, όπως και οι αγγλόφωνοι αναγνώστες καθώς και σε σκανλέισο μόνο ο 1ος τόμος υπάρχει. Μπορώ επίσης να παραδεχθώ ότι δεν είμαι αντικειμενικός γιατί και εδώ κυριαρχουν τα παλ πχιοτικά χρώματα, αλλά αυτό μου άρεσε. Έτσι! Le troisieme Testament - Julius Την Τρίτη Διαθήκη φαντάζομαι την ξέρουμε εδώ στο GC χάριν και στο εξαιρετικό scanlation του αγαπητού μας Τεκ @ngramm. Aυτό που δεν είχα διαβάσει είναι το spin-off Julius που περιγράφει την προέλευση αυτής της 3ης Διαθήκης και την ιστορία του Ρωμαίου Julius που συχνά πυκνά αναφερόταν. Και εδώ το στήσιμο και η ιδέα έγιναν από κοινού από τους Ντοριζόν, Αλίς. Μετά τον πρώτο τόμο όμως ανέλαβε ο Αλίς και πλέον έχει αναλάβει τη συγγραφή και το σχέδιο είναι του Montaigne. Να πω την αμαρτία μου; Αυτό μου άρεσε περισσότερο. Δεν ξέρω αν ήμουν σαφής στην πρώτη σημερινή κριτική, αλλά ΕΧΩ ΜΠΟΥΧΤΙΣΕΙ με εκκλησιαστικές μεσαιωνικές συνωμοσίες στα γαλλικά ιστορικά κόμικ μου. Αυτό είναι μία ρωμαϊκή, παλαιοχριστιανική, κριτική ματιά στην πρωτοχριστιανική εποχή, στη γέννηση των θρησκειών, το μεσσιανισμό. Ο Julius είναι ενδιαφέρον τύπος (και ο Κόνραντ ήταν, αλλά ο Ιούλιος με έκανε πιο κλικ) και γενικά ρέει πάρα πολύ πιο ευχάριστα. Ο δε Αλίς ότι έχω διαβάσει δικό του μου άρεσε. Σε 2 βδομάδες βγαίνει και 5ος τόμος, τον περιμένω. Mauvais genre Να αλλάξουμε λίγο θέμα. Μία αληθινή ιστορία που συγκλόνισε τη Γαλλία του μεσοπολέμου είναι το θέμα αυτού του έργου. Η ιστορία του Paul Grappe ο οποίος για να γλιτώσει τον πόλεμο ντυνόταν και ζούσε σα γυναίκα. Το παράδοξο του ότι αυτό το έκανε όχι από αρχική διεμφυλικότητα αλλά για να είναι μαζί με τη γυναίκα του και ο τρόπος που εν τέλει στην πορεία άλλαξε σεξουαλικότητα ή έστω αυτό του δημιούργησε ψυχολογική αστάθεια κάνουν την ιστορία τόσο ενδιαφέρουσα για τους Γάλλους. Τα τελευταία χρόνια έχει βγει βιβλίο, κόμικ, ταινία, προφανώς η όλο και πιο ανοιχτή συζήτηση για τον σεξουαλικό προσδιορισμό κάνουν όλο και πιο επίκαιρη αυτή την ιστορία των 90 ετών. H δημιουργός είναι η Κλοέ Κρυσοντέ και με απλό σχέδιο, αλλά άμεσο δίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που σε κρατάει, ενώ πολύ όμορφη είναι και η χρήση του κόκκινου χρώματος σε ένα α/μ κατά τα άλλα έργο. Δεν το έχω δει σε άλλη γλώσσα, αλλά νομίζω ότι ακόμα και στη δική μας θα μπορούσαμε να το δούμε λόγω θέματος. The property H Rutu Modan θα έρθει στο προσεχές Athens ComicdomCon, όπως διάβασα κάπου εδώ μέσα. Λίγο πριν είχα δει σε λίστες βραβευμένων το παρόν έργο και το διάβασα. Εδώ και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τις θετικές κριτικές. Μία εβραϊκή ιστορία γερόντων επιζησάντων, ένα ειδύλλιο που υπήρχε πριν τους Ναζί, μία ιδιοκτησία που άλλαξε χέρια με όχι και τόσο σαφή τρόπο. Μία εγγονή συνοδεύει τη γιαγιά της στη Βαρσοβία όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε από το Ισραήλ που ζει τώρα για να διεκδικήσει την ιδιοκτησία της. Είναι προφανέστατο ότι η γιαγιά φέρεται τουλάχιστον περίεργα, κρυμμένα μυστικά κλπ κλπ κλπ. Το έργο έχει υλικό, αλλά σε καμία στιγμή δεν απογειώνεται, παραμένει ήπιο, χαμηλό. Τελειώνει και λες τώρα γιατί; Είχε τόσες δυνατότητες, γιατί έτσι γλυκανάλατο; Ξέρω γω; Ρωτήστε την Ρούτου τώρα που θα τη δείτε. Αν κάτι μου άρεσε, είναι τα κλισέ για τους εβραίους από μία εβραία. Histoire sans heros Σήμερα το θέμα θα μας φανεί αρκετά τετριμένο, αλλά το 1977 με το δυστύχημα της Ουρουγουάικης ομάδας να είναι ελάχιστα χρόνια πριν, το θέμα αεροπορική τραγωδία σε μέρος μακριά από σωστικά ήταν αρκετά επίκαιρο. Ο Βαν Χάμε δίνει με τη γνωστή του μαεστρία, μία δική του εκδοχή στο θέμα, πλέκει όμορφα τους ετερόκλητους χαρακτήρες παίζει με τις κρυφές ή φανερές ιστορίες τους δίνει λύση, ήρωες, αντιήρωες και έναν απρόσμενο σωτήρα. 20 χρόνια μετά τόσο στην πραγματικότητα, όσο και στην ιστορία οι Dany/Van Hamme δίνουν τη συνέχεια της ιστορίας με πολλούς από τους τότε ήρωες να επανέρχονται και να μας φωτίζουν πλευρές που είχαν μείνει μυστικές. Μία περιπέτεια από έναν σεναριογράφο που ξέρει να μας δίνει τέτοιες όσο ελάχιστοι και ένα σχέδιο που είναι χαρακτηριστικό της εποχής, αλλά σήμερα μοιάζει αρκετά ξεπερσμένο. Λίγο έμεινε, μία ή δύο δημοσιεύσεις ακόμα. Υπομονή
  34. 11 points
    Ktulu Το Ktulu είναι προσωπικά μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες, ή μάλλον απόπειρες του Μοέμπιους σε είδη παρασάγγας εκτός του comfort zone του. Χωρίς δυσκολία μαντεύουμε από τον τίτλο πως έχουμε μια μείξη του Μοέμπιους με τον βασιλιά του τρόμου, Η.P. Lovecraft. Αυτό και μόνο μου σκίρτησε την αθώα μου καρδούλα μιας και ο Λάβκραφτ ήταν ο πρώτος συγγραφέας τρόμου που διάβασα στις μικρές μου ηλικίες και ο *από τότε* αξεπέραστος και αγαπημένος. Βέβαια, το Ktulu δεν είναι ακριβώς παραδοσιακός τρόμος. Περισσότερο έπαιξε με το Cthulu Mythos χώνοντας προφανώς στοιχεία επιστημονικής φαντασίας για να στολίσει έναν αρκετά καυστικό, για τα μέτρα του, κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό. Στην πεντασέλιδη αυτή η ιστορία πειραματίζεται με σχεδόν συνομωσιολογικά στοιχεία για να ασκήσει την κριτική του πάνω σε μια είδηση που είχε διαβάσει σε μια εφημερίδα (μιλάμε για τέλη '70) σχετικά με τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας Giscard D'Estaing ο οποίος κατηγορήθηκε ότι άσκησε την πολιτική του εξουσία για να πάει σε μεγαλοσαφάρι αγρίων ζώων στην Αφρική. Γεγονός που σόκαρε και επηρέασε βαθύματα έναν, όπως έχω ξαναγράψει, φυσιολάτρη και οικολόγο Μοέμπιους. Βρίσκοντας λοιπόν ευκαιρία να συστοιχήσει τα τρία αυτά στοιχεία, μας παρουσιάζει ένα δυστοπικό μέλλον κάπου στο τέλος της δεύτερης μ.Χ. χιλιετίας όπου στο προεδρικό παλάτι μιας γνωστής δυτικής χώρας τελειώνει το μίτινγκ μεταξύ του προέδρου και των υφισταμένων του. Ο πρόεδρος ανυπόμονος περνάει τα διαδικαστικά και τις χαιρετούρες και κατεβαίνει μέσα από διαδρόμους,πόρτες και σκάλες στολισμένες με μασονικά και καμπαλιστικά σύμβολα στα έγκατα του προεδρικού μεγάρου όπου συναντά τον ίδιο τον Κθούλου/προσωποποίηση του Λάβκραφτ, μόνο για να του δώσει ο δεύτερος την άδεια (μέσα από εξευτελιστικά σχόλια) να κυνηγήσει το Ktulon, ένα μυθικό και άκακο ζώο. Η ιστορία τελειώνει με τον θάνατο του τελευταίου και την απογοήτευση του δημιουργού που κλείνει λέγοντας "μέχρι πότε τέτοια εγκλήματα θα μείνουν ατιμώρητα;". Εύλογη απορία είναι πως κατάφερε και ταίριαξε τόσα άσχετα πράγματα μεταξύ τους και τα χωσε μέσα σε 5 σελίδες χωρίς να βγει μια απόλυτη παραφωνία. Ε, τα κατάφερε επειδή είναι αυτός που είναι και έχει την φαντασία που έχει, αλλιώς δεν θα έγραφα τα κείμενα επί κειμένων γοητευμένος από το ταλέντο του. Κατά την διάρκεια σχεδιασμού της ιστορίας άρχισε να διαφοροποιεί το πρόσωπο του προέδρου από αυτού του D'Estaing, επειδή δεν ήθελε να κάνει μια απλή καρικατούρα του και να εξισωθεί η δουλειά του με ενός σατυρικού γελοιογράφου. Η ιστορία, εν τέλει, ούτε σε σάτυρα στοχεύει και είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από γελοία. Εκείνη την εποχή, όπως γράφει το εισαγωγικό σημείωμα, υπήρχε μια "τρέλα" πολλών καλλιτεχνών γύρω από τον Λάβκραφτ και το έργο του. Πρώτος απ'όλους ο αγαπημένος φίλος του Μοέμπιους, ο Druillet που αποκαλείται από πολλούς "ιερέας του Λάβκραφτιανού σύμπαντος" και όχι άδικα, αφού με μια ματιά όσοι έχουν διαβάσει Λάβκραφτ καταλαβαίνουν ότι τα τερατώδη και ψυχεδελικά σχέδια του είναι τα κείμενα του δεύτερου οπτικοποιημένα. Βασιζόμενος στην τόση αναγνώρηση του συγγραφέα, ο Μοέμπιους θεώρησε πως η ιστορία θα εκλαμβανόταν και ως ένα inside joke του επαγγελματικού του κύκλου. Τέλος, ο ίδιος έχει δηλώσει πάνω από μια φορές τον θαυμασμό του για τον Αμερικάνο και πως οι "υπόγειες ενέργειες" που αναβλύζουν από τα γραπτά του τον επηρέασαν ακόμα και αν τότε δεν τις είχε εντοπίσει ακόμα. Το Ktulu δημιουργήθηκε για το Metal Hurlant το 1978 και το 1979 συμπεριλήφθηκε στο Heavy Metal Οκτωβρίου που είχε τίτλο "Heavy Metal: The Lovecraft special". Εδώ η υπογραφή είναι "Moebius". Αποτελεί επίσης την τελευταία μικρή ιστορία που μπήκε στο δεύτερο τεύχος της συλλογής της epic, "Epic Moebius: Arzach and other fantasy stories".
  35. 11 points
    Απίστευτο κι όμως αληθινό, τελειώνοντας αυτή την ανάγνωση οι όποιοι αναγνώστες αυτής της αναδρομής θα έχουν περάσει σαφώς τη μέση. 5 down 2 to go, αν όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα - ποτέ δεν πάνε. Το σημερινό μενού περιέχει σε ίσες δόσεις (4 και 4) Ανγκουλεμικά ή ανγκουλεμικού ύφους one shots και πιο εύπεπτες σειρές. Πάμε να δούμε, μπορεί κάποιος να βρει κάποιος να του αρέσει κάτι, μπορεί να βρεθούν γενικότερα απαντήσεις σε βασανιστικά ερωτήματα του φόρουμ, θα δούμε Shangri-La To Σάνγκρι-Λα είναι ένα ονειρικό παραδεισένιο μέρος κάπου αόριστα στην Κίνα. Εδώ δεν έχουμε τίποτα το ονειρικό ούτε το παραδεισένιο, ξεκινάμε με μία πλανητική καταστροφή και μετά μεταφερόμαστε 1.000.000 χρόνια αργότερα όπου η ανθρωπότητα ζει σε έναν διαστημικό σταθμό, μαζί με ανθρωπόμορφα ζώα ή ζωόμορφους ανθρώπους (διαλέξτε) σε ένα σχετικά συστοπικό μέλλον. Εμείς βλέπουμε ανήσυχους νέους να θέλουν να μάθουν την αλήθεια, να θέλουν να αλλάξουν την κατάσταση. Σε ένα εντονα αλληγορικό έργο, με δυνατούς παραλληλισμούς με τη σημερινή εποχή, την εμπορευματοποίηση, τον πραγματικό βαθμό μας ελευθερίας, τις διακρίσεις και τον ρατσισμό, βλέπουμε και μία όμορφη sci-fi δυστοπική περιπέτεια. Παντού τα πήγε καλά αυτό το έργο του Μπαμπλέ και κατά τη γνώμη μου δικαίως. Και σε αυτό βάζω ότι αδικείται από την οθόνη που το διάβασα. Yπάρχει στα αγγλικά στο readcomiconline μπορείτε να του ρίξετε μία ματιά και τώρα. Yekini, le roi des arenes Είναι ωραίο όταν ένα κόμικ σου μαθαίνει πραματάκια. Έτσι εδώ με αυτό το βραβευμένο κόμικ, έμαθα για την τοπική πάλη της Σενεγάλης, τον παροξυσμό που επικρατεί στις μεγάλες της μονομαχίες, τη δημοφιλία των αρχιπαλαιστών. Το σχέδιο είναι απλό. Ο @germanicus το έβαλε μέσα στα παραδείγματα του σχεδίου - ανθρωποδιώχτη που βραβεύτηκε στην Ανγκουλέμ. Δε θα διαφωνήσω κάθετα. Αλλά είναι ωραίο, εμένα μου άρεσε. Μου έδωσε ότι ήθελα ή ήθελε να δώσει. Μάλιστα το κόμικ είναι διανθισμένο από πραγματικές αφίσες - πρωτοσέλιδα, φωτογραφίες και πραγματικά η συνολική εμπειρία είναι πολύ καλή. Για καλή ή κακή σας τύχη δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα πλην της γαλλικής, απολαύστε μία σελίδα και τη φιλική φάτσα του Γεκινί. Le grand siècle O μεγάλος αιώνας της Γαλλίας, είναι η βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' ή Λουΐ κατόρζ ή βασιλιά-Ήλιου ή το κράτος είμαι εγώ κλπ κλπ κλπ. Εδώ ένας κομίστας ονόματι Σιμόν Αντριβό στο μοναδικό του έργο μέχρι στιγμής, δίνει μία περιπέτεια συνωμοσίας σε εκείνη την εποχή. Η έμπνευση δε βρίθει πρωτοτυπίας, ειδικά αν δούμε και το πλοτ: χαμένο εξώγαμο τέκνο, διασήμου βασιλιά που επηρρεάζει διαδοχές κλπ κλπ κλπ, δολοφονίες, συνωμοσίες, αθέλητοι μάρτυρες. Το σχέδιο είναι πάρα πολύ καλό, γενικότερα όλο το αποτέλεσμα είναι ένα πάρα πολύ καλό BD εποχής. Σε 12 χρόνια ο Αντριβό έχει βγάλει 3 τόμους, ο τελευταίος σχεδόν 8 χρόνια πίσω. Νομίζω ότι σε αυτό το ζήτημα είναι ο GRR Martin του BD. Ekhö monde miroir Όπως έχουν οι αμερικάνοι τα υπερηρωικά για αγνή και ανόθευτη διασκέδαση σε κόμικ, στη Γαλλία υπάρχει ο Arleston. Δημιουργός του κόσμου του Troy, εδώ μας δίνει κάτι εκτός του αγαπημένου του σύμπαντος. Ο Ekho είναι ένας κατοπτρικός κόσμος της Γης, όπου όλα είναι ίδια και όλα διαφέρουν με κάποιο τρόπο. Σε αυτόν τον τόπο πέφτουν η Φουρμίλ και ο Γιούρι Πόντροφ, η πρώτη σκόπιμα και ο δεύτερος κατά λάθος. Ευχάριστη περιπέτεια, χάρμα οφθαλμών η Φουρμίλ, διασκεδαστικό, δε θα πάει μπροστά η ανθρωπότητα με αυτό το κόμικ, αλλά θα έπρεπε κάθε έργο να αλλάζει τον κόσμο; Υπάρχει άφθονα τόσο σκαναρισμένο, όσο και στο ονλάιν αναγνωστήριο που ανάφερα παραπάνω, μπορείτε να αποκτήσετε άποψη και από πρώτο χέρι. Μέχρι τότε λίγη Fourmille! Petites Coupures a Shioguni Πίσω στα Ανγκουλεμικά one shots με ένα γαλλικό έργο που διαδραματίζεται και είναι πολύ επηρεασμένο από την Ιαπωνία. Σχέδιο με άποψη, λέτερινγκ με ακόμα περισσότερη άποψη, σίγουρα μια δημιουργία που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Βέβαια το λέτερινγκ με δυσκόλεψε πάρα πολύ θυμίζει λίγο Τόμεκ, ξαναλέω ότι ίσως είμαι τύπος πιο mainstream από ότι θα ήθελα, βέβαια πιθανόν αυτό που δεν είδα απλά να μην υπήρχε, δεν μπορώ βέβαια να αρνηθώ ότι το όλο concept είναι δεμένο και ενδιαφέρον. Ίσως το ξαναδιαβάσω, γιατί η αλήθεια είναι ότι κάτι μου προξένησε, αλλά κάπου με κούρασε κιόλας. Αν ήταν ελληνικό θα μου άρεσε να πω την αλήθεια. Le droit chemin Mετά το Ivresse des fantômes η δεύτερη συνεργασία Λουπανό και Τανκό. Μία ιστορία του μεσοπολέμου με ατίθασα νιάτα, έρωτες, παλιά μυστικά, γαλλική επαρχία. Συνταγή συμπαθητικής γαλλικής ταινιούλας που ούτε θα την κυνηγήσεις, αλλά αν την πετύχεις θα κάτσεις κιόλας να τη δεις. Πολύ ευχάριστο, όχι ιδιαίτερα βαθύ take it or leave it. Come prima Και μια και ανάφερα τα κόμικ που είναι σαν ταινίες, ιδού και ένα road movie. Κλασική συνταγή όσο δεν πάει. Αδέρφια χαμένα από τον πόλεμο, ετοιμοθάνατος πατέρας, παλιά μυστικά, μίση, πίκρες και ένα σαράβαλο Φιατ 500αράκι. Ταξίδι από τη Γαλλία μέχρι το χωριό στη Σικελία ή κάπου εκεί (δεν θυμάμαι ακριβώς) και όλη η ευκαιρία να ξεδιπλωθούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης. Μου άρεσε η ατμόσφαιρα του έργου, η εναλλαγή του σχεδίου στα flashback. Tο στυλ του Alfred μου θύμισε λίγο τον Μπρούνο και τον Tyler Cross, δε μου φάνηκε ότι ήταν κάτι το τόσο πρωτοποριακό ή ξεχωριστό ώστε να δικαιολογήσω τα βραβεία του. Πολύ καλό. Με όμορφο σχέδιο. Αυτό. Υπάρχει σε scanlation, δώστε του μία ευκαιρία θα περάσει ευχάριστα η ανάγνωση. Quelques pas vers la lumière Είναι ωραίο να εκπλήσεσαι ευχάριστα από απλά πράματα. Αυτή τη σειρά την έψαχνα πάρα μα πάρα πολύ καιρό και έβρισκα μόνο το δεύτερο τόμο της. Ξαφνικά το φθινόπωρο τους βρήκα όλους και εντυπωσιάστηκα. Ένα αριστούργημα της ligne claire, ένας θηλυκός Τεν-τέν να πω; Mόρτιμερ; Δεν ξέρω. Όχι πως έχει τόσο μεγάλη σχέση αλλά η όλη ατμόσφαιρα και το στυλ του Μαρσάν με γύρισαν στις βασικές αρχές της καθαρής γραμμής. Λίγο μεταφυσικό, λίγο αισθηματικό, λίγο ευαίσθητο (καθώς γυναίκα η πρωταγωνίστρια), διαβάστηκε γρήγορα και με το που διάβασα τον 5ο τόμο, πήγα στα σχετικά φόρα και είδα ότι ο εκδότης δε θα βγάλει άλλο (έχουν κλείσει κανονικά 2 story arc δεν υπάρχει εκρεμότητα) πραγματικά στενοχωρέθηκα. Ακόμα δυστυχώς δεν το βρήκα ώστε να το προτείνω κιόλας σε μία πιο προσιτή γλώσσα, αλλά έχετε το νου σας. Αν λίγο σας αρέσει η ligne claire νομίζω θα σας ικανοποιήσει πλήρως. ... a suivre
  36. 10 points
  37. 10 points
    The White Citadel Πολύ μυστήριο αυτή η ιστορία. Όσο και αν έψαξα να βρω συγκεκριμένες πληροφορίες, έπεσα συνεχώς σε αδιέξοδα. Οπότε βλέποντας και κάνοντας. Το "Λευκό Κάστρο" έχει μια πολύ σημαντική ιδιαιτερότητα κατ'εμέ: Είναι το μόνο κόμικ που έχει κάνει ποτέ ο Μοέμπιους που ανήκει ξεκάθαρα στο είδος της Επικής Φαντασίας. Αυτό και μόνο με μαγνήτισε σχετικά με το α) τι είναι αυτό ακριβώς το ολιγοσέλιδο πείραμα και β) τι ήταν αυτό που τον έκανε να στραφεί σε ένα genre που, δεν θα πω τον απωθούσε, σίγουρα δεν του κέντριζε το ενδιαφέρον. Το διάβασα από που αλλού; Τον δεύτερο τόμο της συλλογής της Epic, "Moebius 2: Arzach and other fantasy stories". Εδώ μια άνω τελεία σχετικά με τους τίτλους αυτής της σειράς. Αν παρατηρήσει κάποιος, κάθε τόμος έχει μια κεντρική χαρακτηριστική ιστορία/κράχτη: edena σε 4 τομάκια, pharagonesia, airtight garage, arzach, mississippi river κ.ο.κ. και στην συνέχεια, αν η κεντρική ιστορία δεν είναι αρκετά μεγάλη για να στηρίξει τον τόμο μόνη της, πλαισιώνεται από κάποιες μικρότερες. Έχουν λοιπόν συγκεντρώσει τις θεματικά πιο κοντινές δίνοντας και τον αντίστοιχο τίτλο. Εδώ έχουμε "...and other fantasy stories" όπου οι μικρές ιστορίες αν και δεν είναι καθαρό fantasy με την σύγχρονη έννοια, απέχουν εξίσου από το sci-fi που ήταν η έδρα του δημιουργού. Αργότερα, όταν ασχοληθώ με ιστορίες από τους επόμενους τόμους (ο πρώτος είναι ολόκληρος κομμάτι της edena) θα αναφέρω τις αντίστοιχες θεματικές της συλλογής. Αυτή η μακρά παρένθεση για μια λεπτομέρεια που με ενθουσίασε και δεν την περίμενα από μια Αμερικάνικη low budget έκδοση των late '80s, έστω και από imprint της Marvel. Κλείνει η άνω τελεία. Προσωπική εκτίμηση ότι η ιστορία αυτή δημιουργήθηκε από λίγο πριν την διετία 1983-1984 μέχρι λίγο μετά, με περισσότερες πιθανότητες στο ενδιάμεσο. Αυτό γιατί στο εισαγωγικό σημείωμα γράφει ότι η αιτία αυτής της μίας και μοναδικής στροφής του στο Epic Fantasy ήταν μια κουβέντα με άλλους οπαδούς του Jean-Paul Appel-Guery (Γάλλος γκουρού, φυσιολάτρης και μυστικιστής). Το 1983-1984 ο Μοέμπιους πήγε και έζησε μαζί με την οικογένεια του στο κοινόβιο του Appel-Guery όπου ερχόταν σε καθημερινή επαφή με λοιπούς υποστηρικτές. Λογικό συμπέρασμα λοιπόν ότι το "White Citadel" γράφτηκε κάπου εκεί γύρω, χωρίς να ξέρω ακριβώς πότε άρχισε να ακολουθεί τον συγκεκριμένο ώστε να πω με σιγουριά ότι μπορεί να έγινε και νωρίτερα (αρχές '80). Εν πάση περιπτώσει, μεταξύ άλλων με τους φίλους/υποστηρικτές/whatever του Guery ο Μοέμπιους μέσα στον ενθουσιασμό του συζητούσε και για τα κόμικς του αλλά και γενικώς την κομιστική σκηνή. Αυτοί μην έχοντας παρά ελάχιστη επαφή με την 9η τέχνη, όταν διάβασαν κάποια από τα έργα του τον "έκραξαν" για το θανατικό που τα περιβάλει, ένα μόνιμο ύφος απαισιοδοξίας, αμφιβολίας και υποβόσκοντος τρόμου. Θιγμένος (αναφέρει ότι ντράπηκε μάλιστα για αυτή την κριτική), θέλησε να δημιουργήσει κάτι τελείως διαφορετικό, κάτι πολύ μακριά από το comfort zone του θεματικά θα μπορούσαμε να πούμε. Μετά από μια κουβέντα με φίλο του που τότε ασχολούνταν με το Αρθουριανό mythos, ο Μοέμπιους αποφασίζει να φτιάξει ένα ολόκληρο σύμπαν υψηλής φαντασίας όπως αυτή ορίστηκε από τον Τολκιν, με ξωτικά, νάνους, τελώνια, δράκους, ηρωισμό, αυτοθυσία, την βιβλική μάχη του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό κλπ. Τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν ένα 6σέλιδο αλληγορικό κομικάκι, πολύ μακριά από οτιδήποτε επικό είχε βάλει αρχικά ως στόχο. Και αυτό γιατί, όσο και αν προσπαθούσε να τιθασεύσει τον εαυτό του ακολουθώντας οδηγίες, το υποσυνείδητο του κέρδισε την μάχη και κατέληξε πάλι σε μια σκοτεινή και ντε φάκτο καταδικασμένη ιστορία. Οι φυσιοδίφιδες αναζητητές του mainstream pop υπερφυσικού γέλασαν με το αποτέλεσμα αποκαλώντας το απελπισμένο, εμείς 45 χρόνια μετά απολαμβάνουμε ζητώντας παραπάνω. Μετά από αυτή την παρατραβηγμένη εισαγωγή, με τι ασχολείται τελικά το "Λευκό Κάστρο". Αρκετά όμορφη και ενδιαφέρουσα ιστορία στην απλότητά της. Ο Tornoc ο Ιππότης ταξιδεύει μέσα σε έναν φανταστικό μεσαιωνικό κόσμο, μην έχοντας συναντήσει ψυχή ζώσα για μήνες. Ξαφνικά πέφτει πάνω σε περίεργο κατάλευκο κάστρο σμιλεμένο όλο από μια και μοναδική πέτρα και τον Frozz, το τελευταίο ξωτικό του δάσους που το περιβάλλει και του μιλάει για την ιστορία του. Το ξωτικό αναφέρει μια ιστορία μαγείας με αλαζόνες βασιλιάδες, πανέμορφες δεσποσύνες έγκλειστες στο κάστρο και τρομερούς μάγους μέχρι που ο Ιππότης κοιμάται. Βλέπει τρομερά όνειρα ότι παλεύει την σκιά και μαθαίνουμε ότι μέσα του έχει μπει το πνεύμα του ίδιου του βασιλιά, που προσπαθεί να απελευθερώσει την βασίλισσα του από την παγωμένη φυλακή της. Η ιστορία κλείνει με έναν Ιππότη που ξυπνά τυφλός, κουφός και μουγκός περιπλανώμενος στις ομίχλες του κόσμου. Δεν είναι από τις καλύτερες του Μοέμπιους προφανώς. Αν και μόλις 6 σελίδες υπάρχει αρχή, μέση και τέλος, μια σύντομη ιστορία όχι του τι είναι αλλά του τι θα μπορούσε να είναι. Εμένα μου βγάζει έντονα την αίσθηση ότι ο Μοέμπιους προσπάθησε να στήσει κάτι ακολουθώντας κάποια βασικά και δοκιμασμένα κλισέ του είδους, είδε ότι δεν του βγαίνει και στο τέλος ισοπεδώνει πρωταγωνιστή και αναγνώστη γυρνώντας στον οικείο μηδενισμό του και τινάζοντας το σχεδιαστήριο του στον αέρα σκεπτόμενος "το ξερα ότι δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ για μένα αυτό". Ενδιαφέρον όμως να τον δεις έστω και λίγο να ξεδιπλώνεται προς τα κει. Πολύ ενδιαφέρον δείγμα. Υ.Γ. παρόλο το ότι γράφει το White Citadel σε μεταγενέστερο χρόνο, υπογράφει ξανά ως Gir όπως τις αρχές του '70
  38. 10 points
    Συχνά λέγεται ότι τα κόμικς στέκονται ανάμεσα στα βιβλία και τον κινηματογράφος, όσον αφορά τις αισθήσεις. Στις ταινίες, υπάρχει οπτική και ακουστική συμμετοχή του θεατή, ενώ στα βιβλία έχουμε μια σχεδόν ελλειπτική αφήγηση, καθώς ο αναγνώστης «χειρίζεται» μόνο τη φαντασία του. Στα κόμικς, έχουμε μεν εικόνα, αλλά χρησιμοποιούμε και τη φαντασία για την συμπλήρωση των κενών. Η δε απουσία του ήχου καλύπτεται με τα ηχητικά εφέ. Μπορεί όμως να συμπληρωθεί με μουσική. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ συχνά συνοδεύω την ανάγνωση κάποιου κόμικ με μουσική από το YouTube. Δεν είναι πάντα επιτυχημένο, για διάφορους λόγους, αλλά μου αρέσει να σκέφτομαι την ύπαρξη soundtrack για κόμικς. Ανοίξτε ένα από τα «τροπικά» άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε, σαν το Βουντού για τον Κύριο Πρόεδρο. Και μετά αναζητήστε τον δίσκο Jazz Septet από την γαλλική μπάντα Ogoun Ferraille. Μη μου πείτε ότι τα ρυθμικά κομμάτια δεν ταιριάζουν με τις περιπέτειες του Κόρτο. Και αν κοιτάξετε τις ονομασίες, μπορεί να εκπλαγείτε βλέποντας ότι ένα εξ αυτών λέγεται Ballade pour Corto Maltese. Αν πάλι είστε φαν του Alan Moore και έχετε ανοίξει για τρίτη ή τέταρτη φορά το V for Vendetta, απλά βάλτε αυτή την απίστευτη εκδοχή του πρελούδιου από τον David J στο repeat. Κι αν διαβάζετε το Watchmen, νομίζω ότι του ταιριάζει λίγος Vangelis στις σκηνές του Rorschach, καθώς και Eduard Artemyev στην επίσκεψη του Doctor Manhattan στον Άρη. Διαβάζετε κάποιο κόμικ τρόμου; Ε, εδώ μπορείτε να στραφείτε στα σπουδαία soundtrack των ταινιών του είδους: από το θρυλικό «τιντιντιν» του Εξορκιστή, μέχρι τις μουσικές επενδύσεις των φιλμ του Dario Argento (Goblin, Phenomena κ.ά.) και το υποβλητικό έργο του Wojciech Kilar για το Bram Stoker's Dracula. Αν έχετε ξεκινήσει να διαβάζετε το έπος που ονομάζεται Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, δεν έχετε παρά να ακούσετε την όπερα του Βάγκνερ ή ίσως και τη γνωστότερη σύνθεση του Edvard Grieg. Η Βαλκυρία, ή οποιοδήποτε άλλο κόμικ με Βίκινγκς, αξίζει να συνοδευτεί από τα ατμοσφαιρικά κομμάτια των Wardruna (π.χ. το Fehu) και το παραδοσιακό Herr Mannelig. Βέβαια, μια fantasy ιστορία μπορεί πάντοτε να συνοδευθεί από το αριστουργηματικό soundtrack του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Αυτά τα λίγα από εμένα. Αν έχετε να κάνετε κάποια πρόταση, μην διστάσετε να μας παίξετε μια δική σας αγαπημένη κομιξο-μελωδία. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  39. 9 points
    Δεν πρόλαβα χθες συνεχάω σήμερα χωρίς παύση όπως ακριβώς και η προβολή των ταινιών. Πρώτος στόχος ήταν οι πρώτοι Avengers και εκεί φτάσαμε χωρίς παραστρατήματα και λοξοδρομήσεις που έγιναν μετά. 4. THOR 1 (2011) - Μπαμπά πόσοι είναι οι Αβέντζερζ; - Βασικά 4, αλλά όπως κάθε τι που φέρνει την υπογραφή Μάρβελ από ένα σημείο και μετά χάνεται η μπάλα, ο μπούσουλας και όλα αυτά μαζί. - Που πάμε μετά; - Θωρ Θεότητα, ελαφρώς διάστημα, υποψία sci-fi, ανταγωνισμός, εξωγήινοι, ήταν λογικό ότι ο μικρός ψάρωσε. Ο μπαμπάς όμως; Ο μπαμπάς έχει να πει ότι παραδέχθηκε το μεγαλείο της Μάρβελ και το πόσο γάτες είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις. Αφού τσίμπησαν τα αγοράκια τι μένει για να γίνει το τοπ pop culture φαινόμενο; Τα κοριτσάκια βεβαίως βεβαίως. Και ιδού έχουμε την πρώτη υπερηρωική ταινία στην κινηματογραφική ιστορία του είδους που βασικό της μέλημα είναι να φέρει στο είδος και το γυναικείο φύλλο. Και σε ένα βαθμό μιλάμε για πρωτοποριακή ταινία, γιατί να πω την αλήθεια δε θυμάμαι ανάλογο μπλοκμπάστερ να χειρίζεται τον άνδρα πρωταγωνιστή με τόσο σεξιστικό τρόπο, όπως (κακώς) μας έχουν συνηθίσει με τις όμορφες γυναικείες παρουσίες. Η ταινία όμως; Να πω την αλήθεια δεν ξέρω πως θα την έκρινα αν δεν προερχόμουν από 2 συνεχόμενες προβολές μετριότατων προς το παντελώς αδιάφορο ταινιών τις αμέσως προηγούμενες μέρες. Αλλά μου φάνηκε αξιοπρεπέστατη. Φυσικά με τα εσωτερικά μου θέματα, γιατί από την πρώτη στιγμή που βγήκε είχα σαφές θέμα να πάρω στα σοβαρά μία ταινία με βασικό κακό τον Λόκι; Γιατί; Φυσικά φταίει η καλύτερη υπερηρωική κωμωδία όλων των εποχών (και των μελλοντικών) και στο μυαλό μου γινόταν διαρκώς η σύγκριση: Κατά τα άλλα ενδιαφέρουσα ταινία και σε ένα βαθμό σπονδυλωτή. Ένα πρώτο μέρος space fantasy με αντίστοιχες μάχες και ένα δεύτερο που συνοψίζεται στο "Δύο νέοι αγαπιούνται. Ο ένας από τους δύο είναι ο Θωρ" (και η άλλη η Πάντμε Αμιντάλα γιατί θα έχει και αγοράκια στην αίθουσα). Όπως και να έχει και παρά το σχετικώς άγνωστον (την εποχή εκείνη) των 2 πρωταγωνιστών, το ισχυρότατο supporting cast - ίλιγγος (Χόπκινς, Ελμπά, Σκαρσγκάαρντ ή όπως λέγεται, Πόρτμαν) και η θέληση των 2 πρωταγωνιστών να καθιερωθούν διά του ρόλου έδωσαν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, το αντίθετο από τον Χουλκ. 5. CAPTAIN AMERICA 1: THE FIRST AVENGER The First Avenger = The Last built-up. Γενικά έχω την αίσθηση ότι η παγκοσμιοποίηση του MCU και της ποπ κουλτούρας έχει φέρει σε μία σχετικά άβολη θέση την Μάρβελ σχετικά με το πως πρέπει να διαχειριστεί το βασικό υπερηρωικό σύμβολο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ο κάπταιν Αμέρικα είναι το κόμικ ανάλογο του θείου Σαμ, ακόμα και για αυτούς που δεν είχαν διαβάσει ούτε μία σελίδα (βάλτε με κι εμένα μέσα). Οπότε η Μάρβελ πήρε άλλη μία εμπνευσμένη απόφαση. Τον βάζουμε στο αρχικό context και τον μεταφέρουμε με τον κλασσικό τρόπο της κατάψυξης στο σήμερα, έχοντας δώσει έναν ωραίο και ιδεαλιστικό τρόπο για την ύπαρξή του. Και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Έπρεπε να περάσουν 5 ταινίες για να δούμε τον πρώτο villain για τον οποίο αξίζει να δεις την ταινία και να τον θυμάσαι και μετά. Δυνατός villain, εξαιρετική επιλογή ο Agent Elrond Smith για το ρόλο και αν εξαιρέσουμε τη βολική αυτοκαταστροφή του Red Skull (κλασσικό πρόβλημα όταν κάνεις overpower τον villain) η ταινία κυλάει εξαιρετικά και ευχάριστα. Δεν είναι και κανένα αριστούργημα ούτε καν για τα μέτρα του είδους, αλλά τον μπαμπά τον άρεσε. Είναι και λίγο αγαπημένο θέμα ο Β'ΠΠ, είχα εκτιμήσει και την Χέιλι Άτγουελ στο συγκλονιστικό Pillars of the Earth (όποιος δεν το έχει δει, παρατάει ότι κάνει το κατεβάζει και το βλέπει) και οι αμερικανιές δε με πείραξαν ιδιαίτερα ούτε επίσης και η (σχετικά σπάνια) μεταγραφή πρωταγωνιστή από άλλο υπερηρωικό. Για τον μικρό δεν υπάρχει θέμα: 100% commitment μας άρεσε και ο Καπετάν Αμέρικας πάμε παρακάτω. Σε σημείο να βάλουμε στο πρόγραμμα να δούμε και την Agent Carter tv series. 6. THE AVENGERS (2012) Και κλείνει η σειρά με την ταινία στην οποία οφείλει την ύπαρξή του και τη δημοφιλία του το MCU (my 2c). Μία ταινία που καταργεί κάθε ένοια λογικής. Από ποια άποψη; Μα αν πιάσεις σχεδόν κάθε τομέα της ταινίας ξεχωριστά θα δεις ότι πάσχει. Το σενάριο; Το εύρημα και η πλοκή; Το κάστινγκ; Τι να πω. Βλέπουμε ξαφνικά στην αρχική ομάδα έναν άλλο Χουλκ. Και όχι απλά άλλο στη φάτσα, αυτό έγινε και με τον πωστονλεν φίλο του Άιρον Μαν, αλλά άλλο ήρωα. Το μόνο κοινό τους ήταν το χρώμα και το μέγεθος. Μπήκε ένα σωρό κόσμος και ντουνιάς σε μία ιπτάμενη μηχανή με αποκλειστικό σκοπό να στραβώσουν τα πράματα και μάλιστα να στραβώσουν μέχρι τέλους. Έχουμε κάτι αδιευκρίνιστους κακούς που έρχονται να μας καταστρέψουν για λόγους που πανάθεμα και αν κατάλαβε κανείς. Έχουμε τον μπαντας Τζουλς από το Pulp fiction με βασική του ιδιότητα να σπάει τα νεύρα όλων των άλλων. Μπαίνει και ο Λόκι που έφυγε, αλλά ξαναήρθε γιατί είναι θεός, αλλά τελικά είναι απλά εξωγήινος. Με λίγη από θεό για τα δικά μας κριτήρια, αλλά όχι με τα δικά τους και ουφ και ξαφνικά μετατρέπει με το καλημέρα σε δικούς του τον γέρο που ξέραμε και έναν υπερήρωα που πανάθεμά μας κι αν ξέραμε ότι υπάρχει καν. Δικαιώνοντας φυσικά την αξία του build up που έκανε τόσα χρόνια η Μάρβελ, μια και ο Χωκάης εν τέλει χωρίς την αντίστοιχη ταινία ήταν μία αμήχανη παρουσία. BUT Όλα αυτά είναι σκέψεις που ίσως τις κάνεις αν κλείσει επιτέλους το σαγώνι σου καμία ώρα μετά το τέλος της ταινίας. Η δράση ο τρόπος που είναι δομημένη αυτή, η σκηνοθεσία, τα πιασάρικα πλάνα δεν είμαι σίγουρος ότι δίνουν περιθώρια για λογική κριτική. Ο ενθουσιασμός του γιου μου ήταν σίγουρα πέρα από κάθε λογική και προσδοκία. Τελείωσε η ταινία και το παιδί ήταν απολύτως σίγουρο ότι δεν υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τους Αβέντζερς, Σούπερμαν, Σπάιντερ-Μαν, Μπατμαν, Γιούνγκερμαν, όλα αυτά δεν υπάρχουν στην υπερηρωική κουλτούρα; Γιατί; Γιατί δεν είναι Avengers. & _ Και εδώ τελείωσε και η πρώτη περίοδος προβολών όπου ο μικρός ήθελε εφ όλης της ύλης κουβέντα για το πως θα συνεχίσουμε. Μέχρι στιγμής απολογισμός: Για μένα 2 εξαιρετικές ταινίες, 2 καλές και 2 πάρα μα πάρα πολύ μέτριες. Για τον μικρό; Μία jawdropping, 4 πολύ καλές και μία (Χουλκ) που δεν του άρεσε και τόσο (λέει)
  40. 9 points
    Approche sur Centauri/Approaching Centauri Τι συμβαίνει άραγε όταν συναντιούνται δύο θρύλοι; Μήτε ανυψώνονται θάλασσες και βυθίζονται βουνά; Μήτε δημιουργούνται αστέρες και χάνονται ήλιοι ολάκεροι; Μήτε καταστρέφεται το σύμπαν όπως το ξέρουμε; Όχι, όταν δύο υπερθρύλοι συναντιούνται και ενώνουν τα ταλέντα τους, γεννιούνται διαμάντια σαν το Approche sur Centauri. Ο λόγος για τον ιερέα του λοβκραφτιανού σύμπαντος Philippe Druillet και τον εραστή της επιστημονικής φαντασίας, Moebius. Και ποιος καλύτερος τρόπος να εκθέσεις μια τέτοια δουλειά από το να την βάλεις στο πρώτο τεύχος του (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) καλύτερου Ευρωπαϊκού περιοδικού κόμικς, του Metal Hurlant; Στο τεύχος Νο.1 που κυκλοφόρησε πρωτοχρονιά του 1975 οι δύο γίγαντες δημοσίευσαν δύο συνεργασίες τους μεταξύ άλλων προσωπικών project, αυτή και το "Rut" (διαβάστε το εδώ στα Ελληνικά). Οι Αγγλόφωνοι αναγνώστες είχαν την χαρά να δουν πρώτη φορά το εξασέλιδο πόνημα 12 χρόνια αργότερα στο τέταρτο άλμπουμ της συλλογής από την Epic, "Moebius 4: The Long Tomorrow & Other Science Fiction stories". Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου κάνει την αντίστροφη μέτρηση για το άλμα στο υπερδιάστημα. Ένας πιλότος κατά την διάρκεια του άλματος σπάει το χωροχρονικό συνεχές και βρίσκεται ξαφνικά έρμαιο του απόλυτου τρόμου, δαιμόνων χωρίς όνομα και κακού που τον τυφλώνει και τον σημαδεύει για πάντα. Έχοντας πλέον επιστρέψει στο σώμα του το οποίο είναι γεμάτο εμετούς, αποκρύπτει την εμπειρία από τους συναδέλφους του και η ιστορία κλείνει με αυτόν να έχει ένα βλέμμα που μαρτυρά ότι ποτέ ξανά δεν θα είναι ο ίδιος. Είναι πραγματικά μια ιστορία που παίζει με το μυαλό σου. Η άψογη χημεία ενός μάστερ του τρόμου με έναν από τους καλύτερους εικονογράφους της ιστορίας έχει ως αποτέλεσμα έξι σελίδες βγαλμένες από τον χειρότερο εφιάλτη των αναγνωστών. Ακόμα πιο έντονη την αναγνωστική εμπειρία κάνει το γεγονός πως όσο ο κοσμοναύτης είναι σε limbo/αστρικό ταξίδι και συναντά το κακό χωρίς όνομα, δεν υπάρχει καθόλου κείμενο. Στα δικά μου μάτια οι δημιουργοί το άφησαν βουβό υπονοώντας πως δεν υπάρχουν λόγια αρκετά για να το περιγράψουν.
  41. 9 points
    Το πανκ, παρά τις μεταβολές/ανανεώσεις που έχει υποστεί μέχρι σήμερα, χαρακτηρίζεται γενικά από γρήγορο, σχεδόν άτσαλο ρυθμό, basic ενορχήστρωση (αρκεί μια κιθάρα, ένα μπάσο κι ένα σετ ντραμς) και, ιδιαίτερα στα γεννοφάσκια του, από στίχο με αντισυστημικό νόημα. Δεν είμαι κάνας κριτικός τέχνης για να ορίσω τι χαρακτηριστικά έχει (ή έστω τι θεωρώ πως έχει) ένα «πανκ-κόμικ». Θα το πάω περισσότερο ψηλαφιστά. Νομίζω δε θα πέσω και πολύ έξω, γιατί γουστάρω και το πανκ και τα (guess what) κόμικς. Ας ξεκινήσουμε με κάτι ελληνικό. Το στυλ του Λέανδρου, ιδιαίτερα σε ορισμένες ιστορίες που έκανε για τη Βαβέλ (κάποιες εκ των οποίων συγκεντρώθηκαν στη συλλογή Με μεγάλωσαν σκυλιά), έχει μια σαφώς πανκ αισθητική: βαθιά πολιτικοποιημένο περιεχόμενο, ασυνήθιστη και συχνά γρήγορη ροή, χρήση κολλάζ και αναφορές σε τραγούδια των Dead Kennedys, όπως το Let's lynch the landlord. Ανοίγω παρένθεση για να πω ότι λατρεύω τους DK. Είναι μάλλον η μπάντα που με έκανε να δω με διαφορετικό μάτι το μουσικό αυτό είδος. Κλείνω την παρένθεση και περνάω σε έναν έτερο «αναρχικό» της 9ης τέχνης, τον Andrea Pazienza. Ίσως το υλικό που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά, δεν συνηγορεί τόσο πολύ στον χαρακτηρισμό αυτό, αλλά νομίζω δεν τίθεται προς αμφισβήτηση. Η παράδοξη εναλλαγή στυλ από καρέ σε καρέ, το αντιδραστικό περιεχόμενο, με τους ασέβαστους μαθητές που εκβιάζουν διευθύντριες και προσβάλλουν κόσμο σε εστιατόρια, αλλά και η ίδια η φλου ζωή του Pazienza, νομίζω ότι αντηχούν τις «αξίες» (εντός κι εκτός εισαγωγικών) του πανκ. Όπως αναφέρεται σε ένα άρθρο της ιταλικής εφημερίδας La Stampa, το πανκ στην Ιταλία του 1976 «δεν είναι συναυλίες και δεν έχει υπερβολικά χτενίσματα ή ρούχα, αλλά σχεδιάζει κόμικς εν μέσω των κινημάτων της Μπολόνια [...], είναι ένα αγόρι μόλις είκοσι χρονών και ονομάζεται Andrea Pazienza». Αρκετά γλαφυρό και to the point, δε νομίζετε; Κι αν ο Λέανδρος ήταν πιο κοντά στον σοβαρό στίχο των DK, τότε ο Pazienza είναι το πιο ανεύθυνο, αλλά συναρπαστικό γρατζούνισμα των Sex Pistols. Sid ρίξε μια πενιά. Το Tank Girl των Alan Martin και Jamie Hewlett είναι ένα από τα σημαντικότερα βρετανικά κόμικς, έχοντας αποκτήσει μια cult διάσταση. Στον post-apocalyptic κόσμο της, η πρωταγωνίστρια συναναστρέφεται συμμορίες κακιασμένων καγκουρό, ομιλούντα λούτρινα ζωάκια και πολλά άλλα τρελά. Το εικαστικό κομμάτι από μόνο του είναι ικανό να το τοποθετήσει στην κατηγορία των πανκ-κόμικ: αρχικά το σχέδιο είναι ασπρόμαυρο και ιδιαίτερα δυναμικό, ενώ αργότερα (διάφοροι σχεδιαστές έχουν κάνει το πέρασμά τους) εμφανίζεται το κολλάζ και γενικά η ροή είναι γρήγορη, συχνά αδιαφορώντας για τις συμβατικές μεθόδους αφήγησης. Αλλά και το αντιδραστικό περιεχόμενο δεν πάει πίσω. Η απήχηση που είχε το κόμικ στη θατσερική Αγγλία των τελών των 80's ήταν μεγάλη. Η Tank Girl γρήγορα αναδείχθηκε σε ισχυρό σύμβολο φεμινισμού και της ΛΟΑΤ κοινότητας. Τόσο ισχυρό που το 1988 τυπώθηκε σε μπλουζάκια για μια πορεία ενάντια σε νόμο της κυβέρνησης, που ουσιαστικά καταπίεζε την έκφραση της ομοφυλοφιλίας. Καθόλου άσχημα για ένα underground κόμικ που είχε κυκλοφορήσει το ίδιο έτος. Τι μουσική λέτε να βάλω γι' αυτό; Clash θα έλεγα. Ταξιδεύοντας στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, πέφτουμε πάνω σε ένα κόμικ που από τον τίτλο και μόνο ταιριάζει στο κείμενο. Ο λόγος για την εξάτευχη σειρά Punk Rock Jesus του Sean Murphy, που εκδόθηκε από την πρωτοπόρο Vertigo. Στο πρώτο κιόλας εξώφυλλο βλέπουμε έναν τύπο με μοϊκάνα (άσε με ρε μάνα!) που άνετα θα μπορούσε να κάνει support στους Exploited. Και σε όλα, συναντάμε έναν ανάποδο σταυρό, αρκετά «αντί» για την συντηρητική Αμερική. Στο εσωτερικό έχουμε ασπρόμαυρο σχέδιο, δυναμικό και κοφτό, ενώ όσον αφορά το σενάριο... Ρίξτε του μια ματιά, αν θέλετε μια ιστορία με βία και ένα αναπάντεχο πάντρεμα Εκκλησίας και Επιστήμης. Αυτά από εμένα. Όλο και κάτι θα μου έχει ξεφύγει, οπότε feel free να αναφέρετε έναν τίτλο, συνοδεύοντάς τον με το κατάλληλο soundtrack. Ή μπορείτε απλά να γράψετε ποια είναι τα δικά σας αγαπημένα punk συγκροτήματα. Μέχρι το επόμενο entry... Excelsior and eat your broccoli!
  42. 9 points
    Λίγο πριν μπει το 2019 ολοκληρώνεται και η ανασκόπηση του 2018 όσον αφορά τις εντυπώσεις μου για ότι νέο διάβασα στο χώρο (κυρίως) των BD. Σκέτη ταλαιπώρια - τι ήθελα και το ξεκινούσα και πολλά άλλα τέτοια. Από την άλλη ξεπέταξα τσακ-μπαμ καμιά 50αριά παρουσιάσεις έργων που όπως και να το δει κανείς αν τις έκανα ανεξάρτητα, όλο και κάτι παραπάνω θα έγραφα. Βαθιά ανάσα και φύγαμε: Les Aigles de Rome - Livre V Για τούτο δω και αφού έχει σελίδα στο GC είχα γράψει 2-3 γραμμές: Μόλις διάβασα τον 5ο τόμο. Μη σας απασχολεί που δεν ξέρετε γαλλικά. Βρείτε τον και διαβάστε τον. Έχει σελίδες και δισέλιδα που κόβουν την ανάσα. Ο Μαρίνι έχει φτάσει σε φάση εκπληκτικής ωριμότητας. Το θέμα με τους άνδρες πρωταγωνιστές που νομίζεις ότι θα βγει από καμιά γωνιά ο Τζίπσι ή ότι ο Μάκρους είναι ο Αρμάντο Καταλάνο (ακα Σπορπιός) μεταμφιεσμένος, εξακολουθεί αλλά όπως είχα αποδείξει και με μερικές σελίδες (που θα ξαναβάλω από κάτω μία, έχει κάνει φοβερή δουλειά επιπέδου πίνακα ο τύπος. Νο1 στη wishlist μου για το Con της Θεσσαλονίκης. Murena 10 Τι κουράγιο ή τι θάρρος ή τι θράσος μπορεί να έχει κάποιος για να συνεχίσει τη δουλειά ενός απαράμιλου καλλιτέχνη που έφυγε πρόωρα; Τι τύχη μπορεί να έχει μία σειρά όταν χάνει το βασικό της ατού και συνεχίζει με τον σεναριογράφο που αργά ή γρήγορα θα την κάνει τη ... καταλάβατε και θα την .... εεεε ... πάλι καταλάβατε, τη σειρά; Τελικά ο Theo σεβάστηκε τον μεγάλο του προκάτοχο και έδωσε σελίδες μεγάλης δεξιοτεχνίας κρατώντας τη σειρά στο γνωστό της υψηλότατο επίπεδο. Γιατί αν περιμέναμε από το σενάριο που φιλιώσανε ο Νέρωνας με τον Μουρήνα, αλλά ξανά έπεσε θύμα συνωμοσίας και μετά... ΟΚ ΟΚ Φτάνει. Zombillenium Πιθανότατα να το έχετε πετύχει ή να έχετε δει την ταινία ή να έχετε ακόυσει για την ταινία κλπ. Ένα από τα πλέον ανερχόμενα νέα γαλλικά κόμικ, το Ζομπιλένιουμ είναι η ιστορία ενός theme park με Ζόμπι που έχει μία μικρή ιδιαιτερότητα. Τα φαντάσματα στο τρένο-φάντασμα είναι όντως φαντάσματα, τα βαμπίρ πραγματικά βαμπίρ και τα ζόμπι είναι ζόμπι. Ένα καταφύγιο για τέρατα, δαίμονες, σκελετούς και νεκροζώντανους που ζούνε με την κάλυψη ότι είναι απλά μεταμφιεσμένοι εργαζόμενοι σε ένα θεματικό πάρκο. Αναμφίβολα πιασάρικη η ιδέα και αρκετά καλή η εκτέλεση όπως άλλωστε δείχνει και η απήχηση. Το σενάριο σε κρατάει, το σχέδιο είναι αυτό που πρέπει, ζόμπι περιεχόμενο που είναι της μοδός, λογικό είναι να έρθουν και οι μεταφράσεις σχετικά γρήγορα από την NBM. Υπάρχει και σε online αναγνωστήριο, ρίχτε το μια ματιά. Ce qu'il faut de terre a l'homme Αυτό είναι κάτι που δε θα μου φανεί παράξενο να το δω στα ελληνικά, καθώς είναι η απόδοση σε κόμικ του έργου του Τολστόι "Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος". Το έπιασα στα χέρια μου, καθώς ήταν ο νικητής του ειδικού βραβείου της επιτροπής στην περσινή Ανγκουλέμ. Πράγμα που με παραξένεψε, γιατί το σενάριο δεν είναι πρωτότυπο, ενώ το σχέδιο είναι, καλό. Μέχρις εκεί, ΟΚ θα το δείτε παρακάτω. Δεν μπορώ να καταλάβω, δε θα σκοτωνόμουν να το βρω, αν βγει στα ελληνικά θα το πάρω και θα το προτείνω. Katanga Δύο λέξεις: Φαμπιάν Νουρύ. Συνταγή της επιτυχίας. Και μάλιστα αυτή τη φορά ξανά με τον Συλβαίν Βαλέ για μία δεύτερη συνεργασία μετά το Il etait une fois en France. H συνταγή και πάλι η ίδια. Ένα ιστορικό πλαίσιο το οποίο είναι οι αναταραχές που συγκλόνισαν το πρώην βελγικό Κονγκό μετά την ανεξαρτησία του και οδήγησαν στην εκτέλεση του γνωστού κονγκολέζου αγωνιστή και ηγέτη Πατρίς Λουμούμπα. Πάνω εκεί βάζουμε μερικούς ιστορικούς χαρακτήρες, μερικούς φανταστικούς, τραβάμε μερικές καταστάσεις για να γεμίσει η δράση, πολιτική, μάχες, διαμάντια, τι άλλο μπορεί να θελήσει ένας αναγνώστης; Μα φυσικά τον επόμενο τόμο. Βέβαια παρά την επιτυχία του, εγώ ζορίστηκα να βρω τους τόμους στα γαλλικά, φαντάζομαι για αγγλικό σκανλέισο υπάρχει μία δυστοκία. Βέβαια ο Dargaud συμμετέχει στη Europe Comics, άρα μπορείτε να ελπίζετε. Και κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος. 49 έργα. Έλεγα να βάλω και ένα αμερικάνικο να τα κάνω 50; Μετά σκέφτηκα, γιατί 50; Επειδή μετράμε σε δεκάδες; Μετράμε σε δεκάδες επειδή έχουμε 5 δάχτυλα, αν είχαμε 7 και το 49 μια χαρά αριθμός θα ήταν. Πάντως αν για κάποιο θέλετε αναλυτική παρουσίαση, περισσότερα λόγια ή οτιδήποτε, μπορείτε να το ζητήσετε. Και του χρόνου.
  43. 9 points
    Συνέχεια λοιπόν με όσα προλάβω γιατί θα γίνει everlasting το τοπικό αλλιώς: Cher pays de notre enfance Το έβλεπα συχνά-πυκνά είπα να το προσπαθήσω. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ σε κόμικ, ο συγγραφέας είναι δημοσιογράφος και όχι κομίστας και ασχολείται με τις παρακρατικές και τρομοκρατικές οργανώσεις που έδρασαν στη Γαλλία τις αρχές των 70ς. Για τους Γάλλους ειδικά τους κάποιας ηλικίας φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα, σα να κάνει κάποιος εδώ για την πρώιμη 17Ν. Μετά μεγάλου κόπου και δυσκολίας το διάβασα όλο, ήθελε είτε γνώση είτε συνεχή αναζήτηση, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσε τόσο το concept όσο και το σχέδιο. Σίγουρα πάντως δεν απευθύνεται σε όλους. Stern Όσοι ενημερώνονται τακτικά για τα BD και ειδικότερα για τα Western σίγουρα θα έχουν προσέξει μία σύμπτωση. Το 2015 εκδόθηκαν δύο δουλειές που κέρδισαν κοινό και κριτικούς με πρωταγωνιστές νεκροθάφτες (μάλλον ο Μορρίς έχει επηρρεάσει αρκετούς ). Για το Undertaker των Dorison/Meyer θα αναφερθώ αναλυτικά όταν φτάσει η σειρά του για διάβασμα (εντός του μήνα). Η άλλη σειρά που δεν την έχω δει σε scanlation (αν και νόμιζα ότι κάπου την είχε πάρει το μάτι μου) είναι το Stern. Ένας απομονωμένος και με περίεργη συμπεριφορά νεκροθάφτης μιας τρεχαγύρευε πόλης. Μπλέκεται στις υποθέσεις του και μέσα σε όλα αυτά μπλέκεται (προφανώς) και το ίδιο του το παρελθόν το οποίο κρατάει στη σφαγή της πόλης Λώρενς του Κάνσας από τον Κουάντριλ με συμμετοχή μάλιστα και του Φρανκ Τζέιμς. Τα γράφω αυτά γιατί νομίζω ότι είναι 3 συνολικά τα BD που αναφέρονται στο γεγονός το οποίο αγνοούσα. Μέχρι και ο Μπλουτς με τον Τσέστερφιλντ χώσανε την ουρά τους. Η δράση δεν είναι καταιγιστική, ο ήρωας είναι για λύπηση, το αποτέλεσμα είναι πάρα πολύ δεμένο και ικανοποιητικό. Θα το πρότεινα σε ωριμότερους αναγνώστες που έχουν άλλα κριτήρια δράσης και πλοκής από τα καθιερωμένα. Gung Ho Μέσα στο 2017 ανακάλυψα και το Gung Ho. Γερμανικό αυτό, αλλά με μεγάλη απήχηση και στη Γαλλία. Τα έχω γράψει κι αλλού. Μπορεί το σενάριο να είναι εφηβικό, η ως τώρα πλοκή αρκετά προβλεπόμενη, αλλά η προσέγγιση και το τελικό εικαστικό αποτέλεσμα με άφησαν απολύτως ικανοποιημένο. Από τις δημιουργίες που προσφέρουν πραγματικά καινούργια πράματα και πνοή στο χώρο. Αν και έχει ήδη μεταφραστεί σε 3 τουλάχιστον γλώσσες τα αγγλικά είναι ακόμα απόξω, παρόλα αυτά αν το βρείτε δείτε το. Οι διάλογοι είναι αυτοί που φαντάζεστε . L'arabe du futur Άλλη μία πολυσυζητημένη και πολυβραβευμένη σύγχρονη σειρά που έπεσε στα χέρια μου το προηγούμενο έτος. Κι εδώ ότι είχα να πω το είπα στην παρουσίαση, απλά επειδή τα έγραψα και παραπάνω και επειδή στο ενδιάμεσο διάβασα και τα Ημερολόγια της Εστέρ, να προσθέσω και να τονίσω ξανά το εξής. Και εδώ έχουμε έναν δημιουργό με σφραγίδα. Δικό του στυλ γραφής και εικονογράφησης και χρωματισμού. Ανεξάρτητα αν κάποιος αρέσει ή δεν αρέσει τα έργα του, πιστεύω ότι μπορεί να αναγνωρίσει είναι ότι προσφέρουν καινούργια πράματα. L'or et le sang Αυτή η σειρά δεν είναι και τόσο πρόσφατη, αλλά περίμενα να βρω και τον 4ο και τελευταίο της τόμο που βγήκε το 2014 να τη διαβάσω ολοκληρωμένη. Κάπου στο μεσοπόλεμο το βόρειο Μαρόκο της Μεσογείου δηλαδή, προσπάθησε να γίνει ανεξάρτητο με το όνομα Ριφ. Ακολούθησε πόλεμος με Ισπανούς και Γάλλους με την αναμενόμενη κατάληξη. Το ξέρατε; Πιθανότατα όχι, εκτός αν ψάχνοντας για μερικά λουλούδια του Ισπανικού Εμφυλίου όπως ο Φράνκο ή ο Πρίμο ντε Ριβέρα, είδατε ότι πολέμησαν στο Ριφ. Με βάση αυτό ο Νουρύ με άλλους 3 λιγότερο γνωστούς συνεργάτες στήνει μία ιστορία Λόρενς της Αραβίας. Το μείγμα είναι το ίδιο, ιδεαλισμός, τυχοδιωκτισμός, έρωτας, φιλοδοξία, προδοσία, όλα. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω πως χειρίζεται όλες αυτές τις συνεργασίες ο Νουρύ, υποθέτω ότι χτενίζει σενάρια άλλων και τα τελειοποιεί. Εδώ βέβαια ο άλλος είναι ιστορικός οπότε μάλλον έδωσε ιστορικό τόνο στην μυθιστορία. Τέλος πάντων μην το κουράζω, το αποτέλεσμα είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα ρομαντικής πολεμικής περιπέτειας εποχής. Αν το βρείτε δώστε του μία ευκαιρία. Siegfried O Alex Alice συνδημιουργός με τον Dorison της Τρίτης Διαθήκης, δίνει τη δική του ματιά στο έπος των Νιμπελούγκεν. Εδώ έχουμε την κανονική ιστορία όπως και στο έργο του Ράσελ, όχι έμπνευση μεταφορά ή δεν ξέρω και γω τι, με σαφώς πιο BD σχέδιο. Μου άρεσε και η προσέγγιση και ειδικά το λέτερινγκ. Δε θα διαβάσετε κάτι που δεν έχετε ξαναδιαβάσει, αλλά θα το διαβάσετε αρκετά ευχάριστα. Les Équinoxes Για να μη γράφουμε μόνο καλά λόγια και να μας πάρουν για χαζοχαρούμενους. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι αν κάτι δε με ικανοποίησε το προσπέρασα και δεν κάνω αναφορά εδώ, εκτός αν πρόκειται για κάτι αρκετά αναγνωρισμένο όπως τα έργα του Cyril Pedrosa. Αυτό με κούρασε. Και εκτός από το ότι με κούρασε, η απλή παρεμβολή 3 σελίδων κειμένου μέσα στο έργο με έκανε να το σταματήσω. Πιθανότατα να έκανα άσχημα, από παντού διαβάζω καλά πράματα. Αν κάποιος το μεταφράσει θα το τιμήσω. Αλλά να διαβάζω πρόζα σε ξένη γλώσσα σε οθόνη, όταν η ψυχολογία μου είναι, θα διαβάσω κόμικ, μου έπεσε πολύ βαρύ. Έχω βάλει κάποια εξώφυλλα. Από αυτό το αφιέρωμα τα εξώφυλλα είναι οι τόμοι που διάβασα κατά τη διάρκεια του 2017 και διαμόρφωσαν την άποψή μου, ώστε να μπορεί κάποιος να κρίνει.
  44. 9 points
    Συνεχίζει η ανασκόπηση, μπας και τελειώσει ποτέ. Θυμίζω τα πρώτα δύο μέρη: Α & Β. Ξεκινάμε LastMan Ένα ευρωπαϊκό μάνγκα πολεμικών τεχνών. Με έντονη δράση, πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ακροβατεί στα όρια του φανταστικού, με εναλλαγές μεταξύ του σήμερα και του μεσαίωνα, κρατώντας τα πάντα και από τις δύο εποχές. Έχει 200 χορταστικές σελίδες, 20 έγχρωμες και οι υπόλοιπες α/μ. Εννοείται πως τα κλισέ δε λείπουν, εννοείται ότι σαν καλό μάνγκα απευθύνεται σε πιο νεαρό ακροατήριο, αλλά προσωπικά με κράτησε και είναι κάτι που το χρειάζεται η ευρωπαϊκή παραγωγή. Η επιτυχία του σε αρκετές χώρες το επιβεβαιώνει κιόλας, νομίζω ότι βγαίνει και στα αγγλικά. Zai zai zai zai Μία παράλογη κοινωνικοπολιτική σάτιρα, με απλοϊκό σκίτσο, παράλογο θέμα και αστείες (στο όλο κλίμα αντιδράσεις), που πήρε κάποια χρονιά το βραβείο κριτών νομίζω στα BDGest'Arts. Ποιο είναι το θέμα; Ο νεαρός του εξωφύλλου πηγαίνει να ψωνίσει στο σούπερμαρκετ, και έχει ξεχάσει στο άλλο παντελόνι την κάρτα του σούπερ. Αυτό είναι αρκετό για να στιγματιστεί, να χαρακτηριστεί ως επικίνδυνος, να καταζητείται και να προσπαθεί να ξεφύγει σε όλη τη χώρα. Κάθε σελίδα είναι ανεξάρτητη σχετικά, αλλά προχωράει την υπόθεση. Ευχάριστο και τροφή για σκέψη, αν και δεν πιάνει και τίποτα εξηζητημένα θέματα. Le grand mort Ήρθε κι αυτουνού η ώρα. Εδώ ο Λουαζέλ κάνει μόνο το σενάριο και στο σχέδιο είναι ο συνεργάτης του στο Quete de l'Oiseau du Temps, o Mallie. Κάτι μεταξύ fantasy, μυστηρίου και θα μπορούσε ή μπορεί να γίνει στο μέλλον έως και horror. Δύο κόσμοι μπερδεύονται, όταν μαζί με αυτόν που κάνει τη μεσολάβηση, μπαίνει στον κόσμο των μικρών όντων και μία φοιτήτρια. Από εκεί και πέρα τα πράματα παίρνουν ανεξέλεγκτη και τρομακτική τροχιά. Γεννιέται ένα πλάσμα βγαλμένο από όλα τα παλιομοδίτικα θρίλερ με τα δαιμονικά παιδιά του εξαπωδώ. Δεν έχω καταλήξει που το πάει, ίσως του λείπει το κάτι παραπάνω, γενικά είναι μία πάρα πολύ καλή δουλειά που δικαίως έχει κερδίσει αναγνώριση, αλλά νομίζω ότι κάτι θέλει ακόμη, απλά δεν είμαι σίγουρος τι. Φυσικά όμως ψάχνω να διαβάσω και τον τόμο που μόλις βγήκε. Il porto proibito ή Le port des marins perdus ή The Forbidden Harbour Βάζω τη γαλλική έκδοση, καθώς αυτή διάβασα. Όπως φαίνεται από τον τίτλο πλέον μεταφράστηκε και επισήμως στα αγγλικά. Αυτό στερεί από οποιονδήποτε τη δικαιολογία να μην το διαβάσει. Κορυφαία στιγμή των ιταλικών κόμικ, μία ρομαντική και πικρή περιπέτεια που καταπιάνεται με θέματα διαχρονικά και πανανθρώπινα. Ο σκοπός της ζωής, ο θάνατος, η αδικία, το δίκιο και η δικαίωση, δίνονται με έναν εξόχως λυρικό και απολαυστικό τρόπο. Ίσως ως γυναίκα η Ραντίτσε να είναι λίγο πιο λυρική από ότι θα ήθελα, αλλά αυτό δε μειώνει αυτό το κορυφαίο έργο. Από Ντισνεϊκούς συντελεστές, ίσως έχει καλές πιθανότητες να το δούμε και στη γλώσσα μας, αν και οι εποχές που μετέφραζε η Βαβέλ εναλλακτικά ιταλικά κόμικ έχουν παρέλθει. Ίσως κάποιος φουμετατζής; Μακάρι. L'assassin qu'elle merite 4 Ολοκληρώθηκε και την ολοκλήρωσα κι εγώ αυτή η σειρά των Λουπανό/Κορμπόζ. Τελικά το τέλος δεν ήταν ούτε δυνατό ούτε συγκινητικό όπως στον Αλίμ. Δεν το λες και κακό, αλλά το βρήκα αρκετά εύκολο. Κάτι τέτοιο είχε συμβεί και στην άλλη συνεργασία των 2 (Celestin Gobe-la-Lune). Φανταζόμουν επικούρες για το τέλος και τελικά απλά τελείωσε. Για όσους ανοίξαν τώρα τους δέκτες τους μία σύντομη σύνοψη. Είμαστε στο 1900 και δύο αργόσχολα κακομαθημένα κωλοπαίδια πλουσιόπαιδα από τη Βιέννη αποφασίζουν να χαρίσουν στην κοινωνία τον δολοφόνο που της αξίζει (αυτό σημαίνει ο τίτλος). Βρίσκουν το θύμα τον Βίκτωρα και η ιστορία παίρνει το δρόμο της με μερικά τραγικά στο ενδιάμεσο. Πιάνει ενδιαφέροντα θέματα, όπως η άνοδος του ρατσισμού, αντισημιτισμός, ένοπλη πάλη, τρομοκρατία, με την απαραίτητη κριτική στην άρχουσα τάξη (εδώ το κάνει το Star Wars, o Lupano θα παραλείψει; ). Αξιόλογο, ειδικά η εικονογράφηση του Κορμπόζ είναι άψογη. Εικονογράφηση BD στα καλύτερά της. A suivre, νύσταξα
  45. 8 points
    Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο ο μικρός άρχισε να ρωτάει όλο και περισσότερα για τη Μάρβελ, οπότε αναγκάστηκα να του κάνω μία πλήρη αναδρομή σε ότι έχει βγει σε ταινία από το 2000 και μετά (αντε 1997 αν βάλουμε και τα MiB). Επειδή δεν το πολυέχουμε με το horror κλπ άφησα έξω Blade & Ghost Rider, ειδικά τα δεύτερα δεν έχω την παραμικρή διάθεση να βλέπω Νίκολας Κέιτζ. - Αγόρι μου από δω και πέρα οδηγός είσαι εσύ, λέγε που θες να πάμε - Να τα δούμε όλα με τη σειρά που βγήκανε - ΟΚ αν και δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα, μιλάμε για ανεξάρτητες γραμμές μεταξύ τους. Να προτείνω να δούμε πρώτα τα Spider-Man και μετά τα Χ-ΜΕΝ που είναι και ελαφρώς πιο βίαια; - Άντε καλά 1. SPIDER-MAN 1 (2002) Όταν βάλαμε να δούμε αυτή την κλασσική πλέον ταινία, να πω την αλήθεια είχα μία περιέργεια πως θα μου φανεί. Αν και είναι 2 χρόνια νεότερη από τους Χ-ΜΕΝ, για μένα έχει αντίστοιχη θέση στην ιστορία των κόμικς σε ταινία, με τον πρώτο Superman. Μιλάμε για έναν κορυφαίο ήρωα για την εταιρία, ίσως τον κορυφαίο, με έναν πρωταγωνιστή που μπορεί να είχε τραβήξει πάνω του τα βλέμματα με το Pleasantville (ελπίζω να το γράφω σωστά), αλλά δεν τον λες και πρωτοκλασσάτο και μάλιστα ο ηθοποιός αυτός στιγματίστηκε τόσο πολύ από τον ρόλο του αυτό που πλέον οι λέξεις Μαγκουάιρ και Σπάιντερμαν είναι περίπου ταυτόσημες. Γενικά δεν είμαι φαν του Σπάιντι γιατί δεν μπορώ το τόσο αίσθημα που υπάρχει σε κόμικς και ταινίες του. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι έχω διαβάσει και πάρα πολλά. Αλλά αυτό που παρατήρησα από όσα και να διάβασα είναι ότι έχει με διαφορά τους καλύτερους villains της Μάρβελ (άντε βγάζω έξω τον Μαγκνέτο). Άρα η γνώμη μου για τον ήρωα επηρεάστηκε κατά πολύ από τις πρώτες ταινίες και τούμπαλιν. Τόσα χρόνια μετά να πω την αλήθεια η πρώτη ταινία μου έκανε μετριότερη εντύπωση από ότι την πρώτη φορά, αλλά και πάλι τη θεωρώ πάρα πολύ αξιόλογη ταινία για το είδος. Χωρίς να έχει σχεδόν πουθενά κάποιο "πρώτο" όνομα όπως οι Χ-ΜΕΝ που έτρεχαν παράλληλα, είχε ηθοποιούς που τα έδωσαν όλα στους ρόλους τους στον απόλυτο βαθμό. Με αποτέλεσμα από τότε κιόλας τον Ντεφόε που έχει αξιολογότατη καριέρα (OK με μερικές αστοχίες) τον βλέπω και τον αποκαλώ Γκριν Γκόμπλιν. Βέβαια η ταινία έχει μερικές εμφανείς αδυναμίες. Ο Μαγκουάιρ σε πολλά σημεία κάνει overacting (συγνώμη δεν ξέρω τον ελληνικό όρο), Κίρστεν Ντανστ και γενικότερα ο ρόλος της MJ μου φαίνεται αδιάφορος σε εκτέλεση και προβληματικός. Δηλαδή ρόλος και εκτέλεση δεν δικαιολογούν τις αντιδράσεις. Καμία σχέση με την Έμα Στόουν για παράδειγμα. Και τέλος (αυτό είναι συνολικό συμπέρασμα) δε μου άρεσε η απαλλαγή του villain δια του θανάτου, σημάδι ότι το στούντιο τότε δεν έβλεπε καθόλου μακριά. Για τον μικρό τι να πω; Ανακάλυψε με την ταινία αυτή το μπιντζ γουότσινγκ. Ήταν Μεγάλη βδομάδα και είδαμε τις 3 ταινίες νεράκι. Νομίζω πως αυτό τα λέει όλα 2. SPIDER-MAN 2 (2004) Και πιάνουμε τα κλασσικά θέματα της Μάρβελ... Τα υπαρξιακά. Τι σημαίνει να είσαι υπερήρωας; Είναι ευλογία ή κατάρα; Τον ζηλεύουμε ή τον λυπόμαστε; Εντάξει ακόμα και εγώ που σίγουρα δεν είμαι μαρβελάκιας βλέπω διαρκώς αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Προτιμώ την DC γιατί μου αρέσει οι ήρωες να είναι αυτό που είναι. Αυτές τις παλινδρομήσεις ποτέ δεν τις βρίσκω του γούστου μου. Αυτή η ταινία είναι γεμάτη από αυτές, έχουμε άλλωστε ένα μεγάλο μέρος όπου ο Πάρκερ παύει να είναι ο Σπάιντερμαν, γεγονός που το βρίσκω λίγο αστείο. Αν έγινε γενετική αλλαγή έγινε γενετική αλλαγή. Δεν ξέρω πως, αλλά έγινε. Ήταν κάτι αντικειμενικό. Η ψυχολογική κατάσταση του Πίτερ Πάρκερ θεωρητικά δε θα έπρεπε να το επηρεάζει, δεν είναι κανένας Ντόκτορ Στρέιντζ να πρέπει να κάνει διαλογισμό για να πιάσει το ξόρκι. Ή γενετικά πετάς ιστό ή όχι. Τέλος πάντων το αφήνουμε στην άκρη, η ταινία είναι εξαιρετική κυρίως λόγω του εξαιρετικού Άλφρεντ Μολίνα (για το δίδυμο των πρωταγωνιστών ισχύουν ότι είπα παραπάνω) και του δόκτωρα Οκταπούς (αφρόλουτρο παπάκι για όταν θα κάνεις ντους ). Για τον μικρό δεν λέμε τίποτα, συνέχεια στο καπάκι με την 3η ταινία 3. SPIDER-MAN 3 (2007) Η ταινία για την οποία γράφτηκε το παγκοσμίου φήμης best seller: "Πως να πετάξετε ένα πετυχημένο franchise στον κουβά" Εδώ το στούντιο προσπάθησε να τα κάνει όλα. Να βάλει στο παιχνίδι το Venom, τον Sandman, να επανεισάγει τον Green Goblin, να βάλει ολίγη από Gwen Stacy, να αλλάξει το παιχνίδι για τον Πίτερ Πάρκερ. Και τι κατάφερε; Να φτάσει και να ξεπεράσει κατά καιρούς τα όρια της γελοιότητας. Δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο ήταν σκόπιμο, πόσο ήθελαν πραγματικά να δείξουν τόσο έντονα τις μεταστροφές του Πίτερ Πάρκερ, αλλά αν βάλουμε το συχνό overacting του Μαγκουάιρ νομίζω ότι ξεπεράσαμε τα όρια του αποδεκτού. Ο cool Spider-Man νομίζω πως είναι ότι χειρότερο έχω δει σε υπερηρωικό. Δηλαδή πείτε μου: και άντε αυτός κάνει τα καραγκιοζλίκια του. Οι νεοϋορκέζες τόσο χάπατα είναι και δεν πάει η φάπα σύννεφο; Ή έχουμε την κλασσική αμερικανιά, "πίστεψέ το μέσα σου και θα το πετύχεις"; Τέλος πάντων μαζί με τη γελοιότητα αυτή, μιλάμε για τόσο πολύ φόρτωμα σε sub-plots σε σκηνές σε villains σε οτιδήποτε που λογικό είναι ότι μαζί με την ταινία κατέρρευσε και το concept Sam Raimi's Spider-Man μαζί της. Μέχρι και ο μικρός έπαθε overdose. Τις είδαμε στα καπάκια, αλλά ήταν τόσο βαρύ το τελευταίο πιάτο που το επόμενο βήμα ήταν οι Χ-ΜΕΝ. Με τα σημερινά κριτήρια βλέπουμε το πόσο λάθος ήταν ο χειρισμός της Sony στο όλο θέμα. Η προσέγγιση που είχε προηγηθεί στον Superman και τον Batman, "γυρίζουμε μία ταινία και αν πάει καλά γυρίζουμε και επόμενη" ήταν η μόνη λογική προσέγγιση πριν το MCU, αλλά είναι τόσο εύθραυστη που τελικά βλέπουμε ότι οδηγεί πάντα σε κατάρρευση. Γενικά όμως θεωρώ αδιανόητο κάποιος να αγνοήσει αυτή την τριλογία επειδή είναι πριν ή εκτός MCU.
  46. 8 points
    Variation No 4070 sur "le" theme / Variations No. 4027 On "The" Theme Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία από τις δυνατότερες ιστορίες του Μοέμπιους. Το "Variation No. 4070 sur "le" theme", μια ιστορία με αρκετά περίεργο και ακαθόριστο τίτλο, έφερε τον Μοέμπιους αντιμέτωπο με μια παγκόσμια απειλή που εκείνη την εποχή (1978) ήταν πάντα στο προσκήνιο, αυτή ενός πυρηνικού πολέμου. Έγραψε το σενάριο μετά από παράκληση του Γάλλου συγγραφέα Jacques Lob που ζήτησε μια ιστορία με θεματική στα πυρηνικά όπλα για ένα σπέσιαλ τευχάκι του Metal Hurlant που θα κυκλοφορούσε την 1η Δεκεμβρίου του 1978 με το παρακάτω εξώφυλλο: Η τετρασέλιδη υπόθεση είναι όσο μινιμάλ και ισοπεδωτική χρειάζεται για το θέμα που καταπιάνεται. Post-apocalyptic τοπίο, απόλυτη καταστροφή στις Η.Π.Α. μετά την έκρηξη ατομικής βόμβας. Κάποιες φιγούρες ντυμένες με στολές μολύβδου βγαίνουν από ένα υπόγειο καταφύγιο, δένουν έναν δικό τους σε έναν στύλο και τον εκτελούν. Ο άτυχος ήταν ο λοχαγός Coleman, που τρεις μέρες νωρίτερα, όντας στο πόστο του της εκτόξευσης πυραύλων της βάσης Butte στην Montana, αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγή από τον Λευκό Οίκο και να ανοίξει τα σιλό ώστε να φύγουν οι Αμερικανικοί πύραυλοι. Πέρασε στρατοδικείο και εκτελέστηκε. Τέσσερις σελίδες χωρίς κείμενο εκτός από το τελευταίο καρέ. Το μόνο που μας θυμίζει την ένταση της κατάστασης είναι ένα μικρό κουτάκι με την ώρα που ο Μοέμπιους τοποθετεί πάνω αριστερά και αυξάνει συνεχώς την αγωνία. Μαεστρικά, όπως και στο αρζάκ, χρησιμοποιεί υπέρ του την τεράστια δύναμη της βουβής εικόνας χωρίς να την φορτώνει με λέξεις που δεν θα μπορούσαν να πουν κάτι παραπάνω, για να περιγράψει την τιμωρία ενός ανθρώπου που τόλμησε να αρνηθεί να γίνει δολοφόνος εκατομμυρίων ψυχών. Δυνατό μήνυμα, ακόμα δυνατότερη η απεικόνιση από τον μεγάλο κομίστα. Εκ των υστέρων καταλήγω ότι χρειαζόταν να δούμε την οπτική του στο θέμα, δεν με απογοήτευσε καθόλου. Υ.Γ. Εδώ υπογράφει ως Moebius. Την ιστορία την είδαμε στα Αγγλικά στο "Moebius 4: The Long Tomorrow and other science-fiction stories" της Epic.
  47. 8 points
    L'univers est bien petit / It's a small universe Εκεί που εμείς λέμε "είναι μικρός ο κόσμος", ο Μοέμπιους λέει "είναι μικρό το σύμπαν". Δεν ακούγεται τόσο περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι σε μερικές εκατοντάδες (ή/και χιλιάδες) χρόνια ίσως έχουν αναπτυχθεί τόσο οι μεταφορές από πλανήτη σε πλανήτη που όσο πιθανό είναι να πετύχεις έναν Έλληνα στον λούβρο να ψάχνει για σουβλατζίδικο άλλο τόσο θα είναι να πετύχεις άνθρωπο να κάνει οτοστόπ στον Πλούτωνα. Ή κάτι παρόμοιο είχε ο Μοέμπιους όταν έγραφε την κωμική "L'univers est bien petit". Δεν συνηθίζουμε να βλέπουμε συχνά τον συγκεκριμένο να γράφει χιούμορ και η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί μια ευχάριστη αλλαγή. Πλαισιωμένη πάντα από την λατρεμένη του επιστημονική φαντασία, η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι κοσμοναυτών που μετά από ατελείωτα διαπλανητικά ταξίδια βρίσκει έναν φαινομενικά έρημο πλανήτη για να ξαποστάσει και να κάνει διακοπές. Εκεί συναντά έναν "ναυαγό" που με το ερπετοειδές κατοικίδιο του κάνει σήματα καπνού πιστεύοντας ότι σώθηκε. Η κωμικοτραγική εξέλιξη της ιστορίας αποκαλύπτει πως ο άντρας του ζευγαριού και ο ναυαγός ήταν παλιοί γνώριμοι και εχθροί με αποτέλεσμα να σκοτώσει ο δεύτερος τον πρώτο, η γυναίκα να σκοτώσει τον ναυαγό και η σαύρα να σκοτώσει την γυναίκα. Δεν μαθαίνουμε ποτέ τον λόγο για τον οποίο οι δύο είχαν τέτοια κόντρα ώστε να ορμήξουν ο ένας στον άλλο, αν και προσωπικά υποπτεύομαι ότι ο tormy (εκ του ζευγαριού) ήταν με κάποιο τρόπο υπεύθυνος για το ναυάγιο του Labajoue. Είναι ένα από τα σκηνικά που βρίζεις μια κακή οδηγό στον δρόμο το μεσημέρι και το βράδυ ανακαλύπτεις στο πρώτο οικογενειακό δείπνο ότι ήταν η μάνα της δικιάς σου. Δεν είναι καμιά σύνθετη και ψαγμένη ιστορία, ούτε χρειάζεται όλες του να είναι έτσι. Ο Μοέμπιους παίρνει ένα sci-fi περιβάλλον και το προσαρμόζει σε ένα πολύ συχνό σκηνικό του να συναντάς κάποιον ανεπιθύμητο γνωστό εκεί που δεν το περιμένεις. Μόνο που εδώ οι συνέπειες είναι τραγικές και ταυτόχρονα ξεκαρδιστικές. Ο Μοέμπιους στο εισαγωγικό σημείωμα παρόλα αυτά δίνει μια ακόμα διάσταση στην υπόθεση, τονίζοντας πως το φινάλε της ήταν κάτι που σκέφτηκε εκείνη την στιγμή και σε μια περίοδο που είχε αρχίσει να σταματάει να γράφει ξεκάθαρα σφαξίματα στα κόμικ του. Πλέον είχε περάσει από βίαιους θανάτους σε σωματικές ή πνευματικές μεταμορφώσεις των χαρακτήρων του, κάτι που άρχισε να εφαρμόζει βέβαια μετά το "L'univers est bien petit". Η 8σέλιδη ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1976 στο Metal Hurlant υπ'αριθμόν 11 με υπογραφή "Moebius", ενώ οι παραπάνω σελίδες προέρχονται από τον 4ο τόμο της συλλογής της epic με τίτλο "Moebius 4: The long tomorrow and other science fiction stories". Το "it's a small universe" αποτελεί την πρώτη μικρή ιστορία του τόμου.
  48. 7 points
    Η αρχική ερώτηση ήταν απλή. Που ξεκινάμε μικρέ; Εγώ λέω από το MCU, ώστε να κάνουμε γρήγορα catch-up και να βλέπουμε τις επόμενες ταινίες κανονικά στο σινεμά όταν βγαίνουν και μετά ασχολούμαστε και με τα άλλα. ΟΚ, συμφώνησε και ο γιος (μέχρι να διαφωνήσει αργότερα), οπότε ξεκινάμε με τις ταινίες του MCU στη σειρά 1. IRON MAN 1 (2008) Η αρχή λοιπόν έγινε με τον καταλληλότερο τρόπο. Οι συνομήλικοί μου ξεκίνησαν με τον Σούπερμαν, οι σημερινοί 30κάτι με τους Χ-ΜΕΝ. Τα σημερινά πιτσιρίκια με τον Iron Man. To βρήκα πολύ πιο κατάλληλο και ταιριαστό. Ένας απλός άνθρωπος με βασική του υπερδύναμη το χρήμα (ΟΚ, ΟΚ αυτός είναι ο Μπάτμαν, αλλά πλέον έτσι σκατά που τα έκανε η DC αυτός είναι ο Iron Man) που εξ ανάγκης εξελίσσεται σε υπερήρωα. Εντάξει για μένα η όλη φάση ήταν ελαφρώς αστεία, είμαι διατεθιμένος να πιστέψω σε μεταλλαγμένους που στραβώνουν υποβρύχια και εξωγήινους που πετάνε φωτιές από τα μάτια, αλλά έρευνα που οδηγεί στη στολή του Iron Man σε μία σπηλιά στο Αφγανιστάν; Ούτε στις τσόντες παιδιά δε γίνονται αυτά. Από την άλλη υπήρχε εξαιρετική επιλογή του καστ. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός σε ένα ρόλο που φάνηκε να θέλει να παίξει, μία δευτεραγωνίστρια που το ταβάνι της είναι για εκεί (παρά τις τότε προσπάθειες να μας πείσουν ότι είναι πρωταγωνίστρια και Hollywood superstar) και στο ρόλο του κακού ο Dude. Όλα σωστά δεμένα, όλα σωστά βαλμένα. Ξεκίνημα με το δεξί για τη Μάρβελ, χατ-τρικ στο πρώτο 10λεπτο. Ο μικρός; Δεν είμαι σίγουρος τι κατάλαβε και τι όχι, αλλά το wow factor της ταινίας ήταν υψηλότατο. Το πρώτο πράγμα που ζήτησε μετά είναι η επόμενη ταινία και άρχισε να βλέπει βιντεάκια στο youtube για τον Iron Man 2. THE INCREDIBLE HULK (2008) Uh, oh! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Μετά το wow ξεκίνημα, συνέχεια με ένα απίστευτο πιλάφι. Απορώ ποιος είδε αυτή την ταινία και του άρεσε. Τι πήγε στραβά; Όλα. Ένας υπερήρωας που σε κανένα σημείο της ταινίας δεν παίρνουμε μία λογική εξήγηση ότι είναι ή του αξίζει να είναι υπερήρωας. Δηλαδή τι κάνει τον Χουλκ ήρωα και όχι villain; Σύμφωνα με την ταινία; Τίποτα. Ένας επιστήμονας που όταν γίνεται Χουλκ είναι ο Νο1 κίνδυνος για το ανθρώπινο είδος. Μία συμπρωταγωνίστρια που η δουλειά της είναι απλά να υπάρχει (μεγάλε Στιβ έκανες κούκλα κόρη - εδώ τελειώνουν τα καλά) και ένας antagonist (δυσκολεύομαι να τον πω villain) που είναι σαν τα σκατά τα μαύρα. Ο Έντουαρτ Νόρτον παρά την κάτω βόλτα που έχει πάρει η καριέρα του, έχει ένα στυλ "εγώ δεν είμαι για τέτοια σκουπίδια αλλά ας όψεται η κακούργα κενωνία που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει στα τάρταρα κύριε Πετροχείλο" και ως εκ τούτου δεν πείθει καθόλου. Γενικά όλος ο κόσμος (αξιολογότατο καστ) έχει λογική ξεπέτας - νομίζω ότι τώρα αν έβλεπαν τι εστί MCU όλοι θα είχαν πάρει πολύ πιο σοβαρά τους ρόλους τους. Ο μικρός; Αυτόν τον είδα ελαφρώς μπερδεμένο. Δεν κατάλαβε περί τίνος πρόκειται η ταινία, δεν κατάλαβε τι είναι ο Χουλκ (το καημένο το παιδάκι τον λέει Χαλκ! έτσι κάνουν οι νέοι σήμερα; κατάντια), είδε μία ταινία με άφθονες καταστροφές και κλωτσοπατινάδα. Πάμε παρακάτω. 3. IRON MAN 2 (2010) Σίγουρα πράματα. Μας άρεσε ο Iron Man; Θα χτίσουμε το MCU γύρω του; (ε δεν έχουμε και κανέναν άλλον που δεν τον πουλήσαμε). ΟΚ πάμε για δεύτερη ταινία. FAIL! Ξεκινάμε με αυτογκόλ. Villain ή κάτι τέτοιο ο Μίκι Ρουρκ; Ο Μίκης ο Ρουρκ; Που η μόνη του προσφορά στην 7η τέχνη είναι ότι έβαλε την Κιμ να κάνει στριπ τιζ; Μπορώ παρακαλώ να μάθω ΜΙΑ ταινία που ο βασιλιάς του αποτυχημένου λίφτινγκ να είναι έστω και απλά αποδεκτός; Μπροστά του ο Νίκολας Κέιτζ μοιάζει Λόρενς Ολίβιε! Δεν ακούω σαχλαμάρες για το Sin City. Ο άνθρωπος δεν κάνει. Και ως εκ τούτου η ταινία δεν κάνει. Γενικά ως κομικ φαν έβρισκα ότι οι villains της Μάρβελ είναι (ευγενικά το λέω) αδύναμοι, βγάζω έξω τον Σπάιντι και τον Μαγκνέτο. Αλλά εδώ πλέον το παρακάναμε. Δεν περιγράφω άλλο βαρέθηκα γρήγορα τα υπαρξιακά του Σταρκ (εξαιρετικός ο Ντάουνι, μην τα ξαναλέμε), βαρέθηκα τον villain, βαρέθηκα τον Ρουρκ και στο τέλος της ταινίας είδα ότι είχα απόλυτο δίκιο. Έγινε ακριβώς ότι περίμενα να γίνει. Γιον! Ο μικρός; Αυτουνού του άρεσε. Δεν μπορεί να καταλάβει βαρετές ερμηνείες, δεν έχει δει ακόμα εκατοντάδες ταινίες να δει το που το πάει από μία ώρα πριν (μην πω από το trailer), είδε ιπτάμενες στολές, είδε φανταιζί πράματα και παραδόξως (εδώ μου έκανε εντύπωση) τον είδα να δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον (κοινώς: με ζάλισε στις ερωτήσεις) για τα υπαρξιακά και τα ενεργειακά του Τόνι Σταρκ. Για μένα μία φοβερή ταινία που ακολουθήθηκε από δύο αποτυχίες. Σε σημείο που να αναρωτιέμαι πως κρατήθηκε το MCU. Για τον μικρό μία wow ταινία ακολουθήθηκε από 2 ταινίες που του κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον. Έτσι μάλλον κρατήθηκε. Επανέρχομαι ΥΓ Οι επί μέρους κριτικές θα μπούνε κάποια στιγμή και στα τόπικ των ταινιών, να δω και τι έχετε γράψει να γελάσω με την ησυχία μου (εις βάρος σας )
  49. 7 points
    Barbe-Rouge et le cerveau-pirate / Blackbeard and the Pirate Brain Το έτος 1972. Ο Μοέμπιους με 7 χρόνια δουλειάς στο Blueberry στην πλάτη του κάνει τα πρώτα του γενναία ανοίγματα στην επιστημονική φαντασία, στην αρχή ίσως της πιο παραγωγικής δεκαετίας στην καριέρα του. Έγραψε λοιπόν ένα σουρεάλ σεναριάκι εμπνευσμένο από τον Robert Sheckley και βασισμένο στην Αμερικανική επιστημονική φαντασία όπως την είχε τότε στο μυαλό του. Το πεντασέλιδο "Blackbeard and the Pirate Brain", ή αλλιώς "Barbe-Rouge et le cerveau-pirate" εκδόθηκε στο Pilote Annuel #1 και στον τέταρτο τόμο της συλλογής "Moebius 4 - The long tomorrow & other science fiction stories". Μέσα από την ιστορία ο Μοέμπιους συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με την κλασική μεσαιωνική πειρατεία, τοποθετώντας έναν κοσμοναύτη, τον Boomy, στην παρέα ενός ρομπότ που νομίζει ότι ο Boomy είναι ο πειρατής Μαυρογένης και αυτό ο πρώτος ναύτης του. Ο Boomy παλεύει ταυτόχρονα να προσγειωθεί στον πλανήτη "Κασσιόπη" , να ξεφορτωθεί το αφεντικό του που τον πρήζει και να εξηγήσει στον Major V ότι έχει ψευδαισθήσεις, όταν πάνω στα νεύρα του πέφτει σε μια καταπακτή και λιποθυμά. Το ρομπότ θεωρεί τον καπετάνιο του νεκρό και τον κλειδώνει σε ένα διαστημικό φέρετρο απαγγέλοντας πειρατικά λόγια τιμής. Όταν ο Boomy ξυπνάει βρίσκεται καταδικασμένος να πλανιέται στο αχανές διάστημα μέσα σε μια κάσα και το αφεντικό του μιλάει με τον κατασκευαστή του ρομπότ ο οποίος έχει τρέλα με...τι άλλο; Τους πειρατές! Μαύρο χιούμορ στα καλύτερα του. Βλέπεις έναν κακομοίρη να αργοπεθαίνει μέσα σε ένα κουτί στο διάστημα και παρόλα αυτά δεν παύεις να γελάς με το σουρεάλ στήσιμο και την μείξη των πρωταγωνιστών που θυμίζουν Ελληνικό δημόσιο στην Αγγλική μετάφραση ο Boomy και το αφεντικό του μιλάνε σαν Ιταλοαμερικάνοι από το Κουίνς . Για ακόμα μια φορά ο Μοέμπιους παραδίδει κάτι πρωτότυπο και φρέσκο χρησιμοποιώντας συνταγές που ακόμα και τότε ήταν πολυφορεμένες. Αυτό και άλλα ξεχωρίζουν τους μεγάλους από τους τεράστιους. Στην Γαλλική ο τίτλος είναι φόρος τιμής στο κόμικ Barbe Rouge του Jean-Michel Charlier, σεναριογράφου και συνεργάτη του Μοέμπιους στο Blueberry ενώ το ρομπότ-πειρατής πετάει ατάκες παρόμοιες του Captain Haddock στο ΤενΤεν. Εδώ για κάποιο λόγο υπογράφει ως Gyr αντί για Gir
  50. 7 points
    There is a prince charming on Phenixon "There is a prince charming on Phenixon", ή αλλιώς πως να σας φάει την γυναίκα ένα εξωγήινο τέρας και σεις να μείνετε με την πεθερά αμανάτι. Συνεχίζοντας στο χιουμοριστικό μοτίβο του "It's a small universe" που είδαμε πριν μια εβδομάδα στο μπλογκ, ο Μοέμπιους φτιάχνει ακόμα μια τετρασέλιδη υπόθεση καθημερινής τρέλας βγαλμένη από την ζωή. Κάπου στο μέλλον, το διαστημόπλοιο Star Gulper φτάνει σε έναν μικρό κίτρινο πλανήτη ονόματι Phenixon. Μέσα σε αυτό ο άντρας ενός ζευγαριού κοσμοναυτών τρώει παντόφλα από την γυναίκα του η οποία επιμένει ότι η μάνα της έχει κάθε δικαίωμα να έρχεται να τους βλέπει, πετώντας τις γνωστές σε όλους ατάκες "δεν μ'αρέσει ο τόνος σου", "δεν συμπαθείς τη μαμά" κλπ Με το που προσγειώνονται και ο άντρας ξεκινά το εμπόριο με τους ντόπιους, η γυναίκα γνωρίζει ένα Pavachus που είναι μια μείξη χταποδιού με κράκεν ονόματι Balutin, ερωτεύονται και την παίρνει μακριά στους χρυσούς ωκεανούς του πλανήτη. Η ιστορία τελειώνει με τον άντρα να αναρωτιέται πως στο ανάθεμα θα δικαιολογήσει την απώλεια της γυναίκας του στην αστρική αστυνομία και την μάνα της, ενώ το έρμο το Pavachus τ'ακούει από την γυναίκα σχετικά με το δικαίωμα της μάνας της να έρθει να τους δει για διακοπές Μια ακόμα άκρως διασκεδαστική ιστορία του Μοέμπιους που με πετυχημένο χιουμοράκι προσαρμόζει συνηθισμένα γεγονότα σε ένα φουτουριστικό σύμπαν με εξωγήινους και τέρατα που τρώνε παντόφλα, διακωμωδώντας το universal πρόβλημα των αντρών με τις πεθερές τους και vice versa. Στο εισαγωγικό σημείωμα μαθαίνουμε πως το κόμικ το σχεδίασε όταν έκανε τις διακοπές του στο νησί Ρε στην δυτική ακτή της Γαλλίας (εκεί που πήγαινε όταν του ήρθε η ιδέα για το "La Deviation"), οπότε τα περιβάλλοντα της ιστορίας αντικατοπτρίζουν την ομορφιά του νησιού. Οι επιρροές του, ή καλύτερα η "μουσική" της ιστορίας, είναι δύο αγαπημένοι του συγγραφείς, ο Γάλλος Boris Vian και ο Jack Vance. Εδώ, προσπάθησε μέσω ενός κοινού αστείου να ενσωματώσει τον άμεσο τρόπο που αυτοί οι δύο απευθύνονται στον αναγνώστη. Άλλωστε, το τέρας Pavachus μόνο Prince Charming το λες. Η ιστορία δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 1981 του Heavy Metal και στην συλλογή της epic νο.4 "Moebius: The Long Tomorrow and Other Science-Fiction Stories" τον Απρίλιο του 1988. Από την πρώτη σελίδα των δύο δημοσιεύσεων που παραθέτω παρατηρούμε ότι έγινε επαναχρωματισμός καθώς και άλλη μετάφραση. αριστερά η έκδοση του heavy metal, δεξιά της epic
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?
    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.