Μετάβαση στο περιεχόμενο

GeoTrou

Moderator
  • Περιεχόμενο

    3.930
  • Εγγραφή

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Κερδισμένες ημέρες

    25

GeoTrou τελευταία νίκη Αύγουστος 11

GeoTrou είχε το πιο δημοφιλές περιεχόμενο!

Συνολική φήμη στο GC

36.939 Excellent

8 Ακόλουθοι

Σχετικά με το μέλος GeoTrou

  • Τάξη
    Bédé ou la Mort!
  • Γενέθλια 28/07/1994

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΟΦΙΛ

  • ΓΕΝΟΣ
    Male
  • Πόλη
    Escondida
  • Χώρα
    Vanuatu

Πρόσφατοι Επισκέπτες Προφίλ

1.403 προβολές προφίλ
  1. ΣΗΜΕΡΑ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ...

    Ή μπορεί να μπει στην άκρη για καμιά χειροτεχνία
  2. 20 Χρόνια Jemma Books & Comics [ 16/12/2017 @ Jemma ]

    Ελάτε guys περιμένουμε loot να κλάψουμε εμείς οι άτυχοι
  3. PUBLIC

    Τα 3€ για το συγκεκριμένο κόμικ και για τη συγκεκριμένη έκδοση είναι τρομακτικά λίγα. Είναι σα να αγοράζεις καινούργια Cayenne με 500€.
  4. Ξεκάθαρα το Donjon δεν είναι για τα γούστα σου. Είσαι του (πολύ) κλασικού/τυπικού BD. Μην παρεξηγηθώ, δεν το λέω κακοπροαίρετα.
  5. ΚΟΡΤΟ ΜΑΛΤΕΖΕ - ΕΚΟΥΑΤΟΡΙΑ

    Αξιόλογο άλμπουμ. Ίσως ήταν too safe, αλλά μου άνοιξε την όρεξη για το άλλο Corto του διδύμου, που φαίνεται να σέβεται σε μεγάλο βαθμό το κειμήλιο που πιάνει στα χέρια της. Πιο αναλυτικά. Σεναριακά, ο Canales έχει μεν πατήσει στο ύφος του Pratt, αλλά παράλληλα έχει δώσει μια μοντέρνα οπτική. Ο Pratt δεν ήταν πολύ φίλος των «κανόνων» αφήγησης όπως τους ξέρουμε σήμερα (αυτό είναι και ένα μέρος της γοητείας του), αλλά ο Canales τους εισάγει με αρκετή επιτυχία μπορώ να πω. Ωστόσο, δε λείπουν τα προβληματάκια. Η πλοκή έχει μερικές ευκολίες και σε σημεία φαινόταν εξόφθαλμα ότι ο Canales προσπαθούσε να δώσει έναν πρατικό τόνο (π.χ. στα δύο πρώτα καρέ της σελίδας όπου ο διάλογος είναι λίγο χαζός). Το τέλος προσπαθεί να μιμηθεί τα «απότομα» φινάλε των πρωτότυπων ιστοριών, αλλά η κορύφωση που προηγείται δεν είναι τόσο δυνατή. Από τη μεριά του ο Pellejero, επίσης συνδυάζει το στυλ του Pratt με λίγο πιο προσωπικά στοιχεία. Σε γενικές γραμμές έμεινα ικανοποιημένος, αν και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει σύγκριση. Ο χρωματισμός μου φάνηκε κάπως παράταιρος, αλλά δε βγάζει και μάτι imho. Η έκδοση; Παρότι το κολλημένο μου μυαλό αποζητάει απλό χαρτί και όχι ιλουστρασιόν για τον σκουλαρικοφόρο ναυτικό, είναι υποδειγματική. Πολλά μπράβο στην εκδοτική, που μας ξάφνιασε ευχάριστα. Ελπίζω να πάει καλά και να δούμε σύντομα και το άλλο άλμπουμ.
  6. Στον επόμενο Μπλε Κομήτη

    Είπαν μήπως το λόγο που δεν είδαμε στο #2 τη συνέχεια;
  7. Γεια σας

    Γεια σου συνονόματε! Απ' ότι φαίνεται δεν έχει νόημα να σε καλωσορίσω. Χαίρομαι που μέσα από το φόρουμ βρήκες νέα κόμικς που να σε ενδιαφέρουν και σου εύχομαι να ανακαλύψεις ακόμα περισσότερα. Ελπίζω να κολλήσεις λίγο περισσότερο και να τα λέμε συχνότερα.
  8. ORC STAIN [ JAMES STOKOE ]

    Το είχα ξεκινήσει πριν κάμποσο καιρό, ορμώμενος από το καταπληκτικό artwork του Stokoe. Κι ενώ μου άρεσε αρκετά, για λόγο που δεν θυμάμαι, το παράτησα. Μάλλον είναι ώρα να το ξαναπιάσω.
  9. Θα πρότεινα το επόμενο κόμικ να είναι υπερηρωικό, ίσως από Marvel, έχουμε κάνα μήνα να βάλουμε
  10. ΚΟΡΤΟ ΜΑΛΤΕΖΕ - ΚΕΛΤΙΚΑ

    Θα μπορούσε να ισχύει αυτό, αλλά νομίζω η έκφραση δεν ταιριάζει και πιθανότατα ο Pratt να πρόσθετε και κάνα συννεφάκι για να δείξει αυτό ακριβώς.
  11. ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ ΜΕΓΙΣΤΑΝΑΣ ΤΩΝ ΝΙΝΤΖΑ

    Μόνο εγώ έχω αρχίσει να κουράζομαι από το χιούμορ του Ρουμπούλια; Γενικά, θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια, έχει μείνει μάλλον στάσιμος και δεν έχει προχωρήσει σύμφωνα με τις δυνατότητές του.
  12. ΚΟΡΤΟ ΜΑΛΤΕΖΕ - ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

    Τα Νεανικά Χρόνια ήταν το πρώτο Κόρτο που διάβασα. Δεν είχα καν γραφτεί στο φόρουμ και ως νέος αναγνώστης υπέθεσα ότι αυτή είναι και η πρώτη ιστορία του σκουλαρικοφόρου ναύτη. Έτυχε να το έχω αγοράσει μαζί με το Ένας Αετός στη Ζούγκλα, το οποίο και διάβασα στο καπάκι. Πάλι καλά, γιατί αλλιώς μπορεί να μην είχα αποκτήσει (όχι τότε τουλάχιστον) το πάθος με τον Κόρτο και κατ' επέκταση τα κόμικς. Περίμενα πολλά περισσότερα και δεν το εκτίμησα ιδιαίτερα. Έκτοτε έμεινε στο ράφι ως απλά μια «αδιάφορη» στιγμή στην εργογραφία του Πρατ. Περίπου τέσσερα χρόνια μετά (πότε πέρασαν τα άτιμα ), πριν μερικές ημέρες για την ακρίβεια, έκανα μια σύντομη, αλλά ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον φίλο @Θρηνωδός πάνω σε αυτό το κόμικ, οπότε το ξαναδιάβασα. Αναφέρεται ως «αδύναμο». Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι. Ναι μεν δεν είναι ολοκληρωμένη η ιστορία, δείχνει δε ότι θα γινόταν πάρα πολύ δυνατή, ενώ σχεδιαστικά είναι εξαιρετική. Απευθύνεται τελικά μόνο στους θαυμαστές του Κόρτο; Σκεφτόμενος το προσωπικό μου παράδειγμα, θα έλεγα μάλλον όχι. Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη αρχή, αλλά δεν είναι και απαγορευτικό για τους «μη μυημένους». Κρίμα που δεν υπάρχουν περισσότερα ευρήματα από το προσωπικό αρχείο του Πρατ για να δούμε πού θα το πήγαινε. Αν και ξέρουμε σχεδόν μετά βεβαιότητας, ότι Κόρτο και Ρασπούτιν δε θα έβαζαν χέρι στον θησαυρό.
  13. 3rd AthensCon [ 2 - 3/12/2017 @ Tae Kwon Do ]

    Πάντα είναι μαγική στιγμή να γνωρίζεις το πρόσωπο πίσω από το nickname. Κι εγώ χάρηκα για τη γνωριμία κι ελπίζω να τα ξαναπούμε.
  14. ΓΡΑ-ΓΡΟΥ

    Πραγματικά, εξαιρετικό κόμικ. Ο Πέτρου επιλέγει ένα ακόμα πιο απλό στυλ, «ομιχλώδες» στο μεγαλύτερο μέρος, για να ταιριάξει με την ατμόσφαιρα του τοπίου. Οι σεκάνς που εκτυλίσσονται επί Τουρκοκρατίας επιτυχημένα έχουν πιο ζεστό χρωματισμό, προκαλώντας αντίθεση με τη μουντάδα του σήμερα. Όσο για το σενάριο, οι Ζαφειριάδης/Παλαβός γράφουν μια πολύ όμορφη ιστορία, καλοδουλεμένη σαν τοξωτό γεφύρι. Η μελαγχολική ατμόσφαιρα σπάει έξυπνα σε 1-2 σημεία με λεπτό χιούμορ, που κάλλιστα θα μπορούσαν να απουσιάζουν, αλλά η παρουσία τους εντείνει κατά κάποιο τρόπο το βαρύ πέπλο. Παράλληλα, ένα στοιχείο που δε διέθετε η άλλη δουλειά της ίδιας ομάδας είναι ότι έχει το κατάλληλο μήκος. Λάτρεψα επίσης τη διακειμενικότητα που είχε. Όσοι γνωρίζουν τον Αργύρη Μπακιρτζή, δεν μπορεί να μη «διάβασαν» τα λόγια του κυρίου Κώστα με τη χαρακτηριστική φωνή του. Και στην αρχή χαμογέλασα βλέποντας να εμφανίζεται ο κύριος Λευτέρης από το Πτώμα. Ωραία πινελιά. Ενώ κάθε χρόνο διαβάζω καλά ελληνικά κόμικς, νομίζω έχω αρκετό καιρό να βρω ένα τόσο πολυεπίπεδο έργο, ένα έργο που θα με «αναγκάσει» να παιδευτώ μέχρι να βρω τις κατάλληλες λέξεις που θα χρησιμοποιήσω στο φόρουμ. Ίσως, όπως λέει και η Kabuki, δεν είναι για όλα τα γούστα, αλλά είναι από τις δουλειές που έχει ανάγκη η ελληνική σκηνή, καθώς δύναται να αγγίξει και ανθρώπους έξω από τον χώρο. Κι επειδή ξέρω ότι ο Πέτρου μας διαβάζει, θα ήθελα να του εκφράσω και «απευθείας» τα συγχαρητήριά μου για τις πάντα ποιοτικές του επιλογές. edit: θεωρώ ότι υπό προϋποθέσεις, θα γινόταν μια ενδιαφέρουσα ταινία. edit #2: επειδή οι κουδαραίοι και η γλώσσα τους αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της γοητείας του κόμικ, ορίστε μερικές πληροφορίες από το ΕΜΠ.
  15. ΜΠΛΕ ΚΟΜΗΤΗΣ

    Για να πω κι εγώ τη γνώμη μου, πιάνοντας μόνο τα κόμικς. Ο θάνατος: θα ακουστεί βέβηλο και μάλλον είναι, αλλά θέλω να το πω. Ο Βαβαγιάννης είναι ο Αρκάς των 00's. Βρίστε ελεύθερα. Η απουσία: μου άρεσε αρκετά. Αλλά. Είναι και πάλι μεταφορά διηγήματος. Αν ήταν πρωτότυπη έμπνευση της δημιουργού θα ήμουν πολύ πιο θετικός, εν προκειμένω όμως μετέφερε ένα σχετικά απλό από σχεδιαστικής άποψης κείμενο. Θεωρώ δηλαδή ότι δεν είχε να προσφέρει κάτι, όπως imho έκανε με την Παραλογή ο Ζερβός. Το θηρίο: ναι είναι κουλτουρέ. Ναι το σχέδιο ίσως φανεί αποκρουστικό σε κάποιους. Και σ' εμένα δεν έκανε την καλύτερη εντύπωση, αλλά περιείχε μερικά εξαιρετικά καρέ, όπως αυτά στη σελίδα 16 και 22. Αν έμενε λίγο περισσότερο στο horror κομμάτι, θα το εκθείαζα. Ακόμα κι έτσι, μου έκανε θετική εντύπωση. Διαστημικά μικρόβια: ωραία ιστοριούλα και μου άρεσε πολύ το πώς παρουσίασε ο PanPan την αντίδραση των καθημερινών Ελλήνων για την (υποτιθέμενη, μην μπερδευτείτε ) επίσκεψη των συμπατριωτών μας στη Σελήνη. Παρόλα αυτά, νιώθω ότι κάτι έλειπε για να έχουμε μια πιο γλυκιά/τσαχπινιάρικη ιστορία. Στην Καντίνα: μέτριο. Ποτέ δεν κατάλαβα τι βρήκαν/βρίσκουν στο σχέδιο του Μητσομπόνου, αλλά ας το προσπεράσω. Η κεντρική ιδέα ενδιαφέρουσα μεν, έβγαζε αυτήν την ελληνικούρα που θέλω σε αυτά τα νουάρ, αλλά θεωρώ ότι η αφήγηση αφαίρεσε κάθε δυναμική. Κρίμα. Diet Orchestra: όπως και το προηγούμενο με έκανε να χαμογελάσω. Ίσως είμαι αρκετά «ανεκτικός» με το χιούμορ του Ζαφειριάδη και γι' αυτό μπορώ να καταλάβω αν κάποιος εδώ μέσα το διαβάσει και βρίσει.Τέσσερα καρέ είναι, προσπεράστε τα. Δάγκωσε τη λαμαρίνα: not bad, αλλά όχι και κάτι που θα μου μείνει. Κυνηγός ράτσας: disturbing αν μη τι άλλο. Θα δημιουργήσει αντιδράσεις περί μπαλονακίων και αφήγησης κτλ, αλλά εγώ το θεωρώ καλογραμμένο και καλοσχεδιασμένο. Αρχίζει να μου αρέσει πολύ το στυλ της Στεργίου, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα χρώματα. Αναπάντητα ερωτήματα: δε θυμάμαι να μ' έχει απογοητεύσει ο Δημόπουλος και ούτε τώρα έγινε. Αλλά περίμενα να συμμετέχει με μεγαλύτερη ιστορία. Μικρό το κακό βέβαια, πιστεύω ότι θα τον ξαναδούμε. Ensalada mixta 3: σχεδιαστικά φοβερό. Δεν υπάρχει άλλη ιστορία στο περιοδικό με τόση λεπτομέρεια. Σεναριακά ήταν μάλλον αδιάφορο, αλλά προσωπικά δε με ενόχλησε. Θα διαφωνήσω με τον Pit, μόνο κουλτουριάρικο δε θα το χαρακτήριζα αυτό. Το ότι κάνει παιχνίδια με τη λέξη «κόσμος» δε μου βγάζει κάτι τέτοιο. Μυρίζει αίμα: μάλλον το highlight του τεύχους. Εξαιρετικό σε όλα του, λάτρεψα το artwork του Σαμπάνι. Ίσως προτιμούσα να το δω σε πρώτο πρόσωπο (ναι, πάλι αφήγηση έχει, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι ταιριάζει αυτό το στυλ στο νουάρ), αλλά και πάλι μου άρεσε πολύ. Σκέτη μαλακία: γέλασα. Γενικά έχω αδυναμία στον Κιουτσιούκη βέβαια. Συστήνεται άνετα για πονηρό πέσιμο σε κουλτουριάρα γκόμενα. Εκεί που θα ξυνίσει βλέποντας ένα μίκυ μάου με γυμνές, πιθανότατα θα μειδιάσει στο τελευταίο καρέ και θα κοιτάξει τον άλλον πονηρά. Η μπαλάντα της έβδομης σφαίρας: ο Καμένος, μετά το Homo, δείχνει ότι το έχει πράγματι με τα ευφάνταστα σενάρια. Σχεδιαστικά επίσης είναι εξαιρετικό. Αν είχε και λίγο καλύτερη ροή, ίσως να το έβαζα πάνω και από το Μυρίζει αίμα. *****: το διάβασα και σχεδόν μονολόγησα «ρε φίλε, αυτό είναι σχεδόν χειρότερο κι από την τσοντίτσα του προηγούμενου τεύχους». Μέχρι που πρόσεξα τη λεπτή ειρωνεία που πηγάζει από τον λόγο των δύο πρωταγωνιστών και άλλαξα γνώμη. (Προ)τελευταία σελίδα: nice. Νομίζω ότι σταδιακά ο Κλήμης μπορεί να χτίσει ένα «όνομα» με αυτά τα μονοσέλιδα. Αφρικανικές μάσκες: Κάκιστο. Αν αυτά τα τέσσερα καρέ ήταν μέρος μιας μεγαλύτερης αφήγησης, μπορεί και να μου άρεσαν. Αλλά έτσι σκέτα είναι απλά ένα πάτημα για να κράξεις (με το δίκιο σου) το περιοδικό. Συνολική εκτίμηση; Σημαντική βελτίωση από το πρώτο τεύχος. Ίσως και πάλι δεν είδαμε το κόμικ (τα Γυμνά Οστά είχαν μια τέτοια προοπτική, αλλά μάλλον ντύθηκαν λόγω χειμώνα), θεωρώ ωστόσο ότι είχε μικρότερη ποιοτική ανομοιομορφία.
×

Σημαντικές πληροφορίες

By using this site, you agree to our Οροι χρήσης.