Jump to content
Dark Chris

ΠΟΙΑ ΤΑΙΝΙΑ/ΣΕΙΡΑ ΕΙΔΑΤΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ;

Recommended Posts

Από τις 11 Δεκεμβρίου που σχολίασα τελευταία φορά στο τόπικ, είδα τις παρακάτω ταινίες:

 

Bone Tomahawk. (2015). Είχα ακούσει τόσα πολλά για την συγκεκριμένη ταινία, οπότε το πήρα απόφαση και επιτέλους την είδα. Ουάου! Γουέστερν με κανίβαλους και σπλατεριές. Δεν είναι κάτι που βλέπεις κάθε μέρα. Απολαυστική ταινία, αλλά σίγουρα όχι για όλα τα στομάχια (και ούτε για όλα τα γούστα). Δεν αμφιβάλλω ότι ο σκηνοθέτης έχει δει και λατρέψει πολλές από τις ταινίες του Tarantino. Πέρασα πολύ καλά με το σκληρό αυτό γουέστερν (ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η ώρα), αν και σε μια σκηνή τα είδα όλα και χάρηκα που δεν έτρωγα τίποτα, γιατί πιθανότατα θα ξερνούσα στον καναπέ. Έχω κατεβάσει και την δεύτερη ταινία του συγκεκριμένου τύπου (Brawl in Cell Block 99), και ανυπομονώ να την δω και αυτήν. 8/10

Planes, Trains & Automobiles. (1987). Πολύ ευχάριστη και ιδιαίτερα απολαυστική κωμωδία, χαρακτηριστικό δείγμα του είδους και της εποχής της (δεκαετία του '80). Δεν ξέρω πως θα φανεί στους λάτρεις των κωμωδιών και ούτε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, πάντως προσωπικά πέρασα πολύ ωραία την ώρα μου, και αυτό μου αρκεί. Γέλασα και έγινα ένα με τους δυο τυπάδες που πέρασαν τα πάνδεινα για να φτάσουν στον προορισμό τους. Έχω και άλλες ταινίες του συγκεκριμένου σκηνοθέτη (π.χ. Uncle Buck, Ferris Bueller's Day Off και The Breakfast Club) και κάτι μου λέει ότι θα περάσω τέλεια και μ'αυτές. 8/10
Sweet Smell of Success. (1957). Λοιπόν, η συγκεκριμένη ταινία είναι μάλλον μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς. Βλέποντας την σχετική βαθμολογία της στο IMDB και διαβάζοντας εμπεριστατωμένες κριτικές από δω και από κει, περίμενα ότι θα είναι τουλάχιστον καλή. Επίσης, διαβάζοντας πράγματα για την πλοκή, ήξερα ότι θα είναι πολύ κοντά στα γούστα μου. Όμως, δεν ήμουν προετοιμασμένος για ένα τέτοιο μαύρο αριστούργημα. Είναι οπωσδήποτε μια από τις δέκα καλύτερες ταινίες που είδα φέτος, αλλά και γενικά μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει μέχρι σήμερα. Δεν μπορώ να εξηγήσω με σαφήνεια τι ακριβώς με ενθουσίασε. Είναι, μάλλον, κάτι πιο εσωτερικό για να το εκφράσω με λόγια. Γίνεται μια τρομερή μελέτη χαρακτήρων και παρουσιάζονται κάποιες από τις ανθρώπινες αδυναμίες με τον πλέον ωμό και ρεαλιστικό τρόπο. Η σκηνοθεσία είναι αριστουργηματική, οι ερμηνείες εξαιρετικές και η φωτογραφία μοναδική. Η ατμόσφαιρα πιο-νουάρ-πεθαίνεις. 9/10
The Set-Up. (1949). Η ταινία με το ζόρι διαρκεί περισσότερα από 70 λεπτά και τα όλα σκηνικά περιορίζονται σε μια κλειστή αρένα για αγώνες μποξ, ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και ελάχιστα λεπτά έξω στον δρόμο. Η ταινία είναι λιτή και απέριττη, όμως περνάει με ιδιαίτερα ρεαλιστικό τρόπο όλα τα μηνύματα που ήθελε να περάσει. Μιλάμε για ένα μικρό και μάλλον άγνωστο διαμάντι, του τρομερού Robert Wise, ο οποίος αποδεικνύει ότι και με περιορισμένα μέσα μπορεί να γυριστεί μια μοναδική ταινία, με βάθος και ουσία. 8/10
J. Edgar. (2011). Ο Clint Eastwood είναι ένας από τους πέντε αγαπημένους μου σκηνοθέτες, ο Leonardo DiCaprio ένας από τους ηθοποιούς που συμπαθώ ιδιαίτερα, ενώ και ο J. Edgar Hoover ήταν μια τεράστια και άκρως ενδιαφέρουσα προσωπικότητα της εποχής του. Με βάση όλα αυτά, περίμενα πολλά από την συγκεκριμένη ταινία. Όμως, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Σίγουρα μου άρεσε γενικά σαν ταινία και πέρασα καλά (αυτό έλειπε!), όμως κάτι της έλειπε. Η σκηνοθεσία μου φάνηκε μια χαρά, οπότε το πρόβλημα είναι μάλλον στο σενάριο: Δεν θα το χαρακτήριζα και ιδιαίτερα σφιχτοδεμένο. Η φωτογραφία είναι, φυσικά, εξαιρετική, ενώ και οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικές. Τέλος πάντων, καλούτσικη, αλλά μάλλον αργόσυρτη και όχι για όλα τα γούστα. 7/10
1922. (2017). Η ταινία αυτή βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Stephen King, που μπορεί να απολαύσει κανείς διαβάζοντας την εξαιρετική συλλογή διηγημάτων Full Dark, No Stars ("Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα", εκδόσεις Bell). Τον Απρίλιο του 2012 είχα διαβάσει την συγκεκριμένη νουβέλα (και όλη την συλλογή, εδώ που τα λέμε), αλλά θυμόμουν αρκετές λεπτομέρειες της ιστορίας. Δεν είχε σημασία όμως, γιατί και η ταινία αυτή καθαυτή κατάφερε να με συνεπάρει. Σε καμία περίπτωση δεν είναι στο ίδιο επίπεδο ποιότητας με την νουβέλα, όμως σαν ταινία είναι αρκούντως ικανοποιητική. Ωραία φωτογραφία και σκηνικά (για μένα παίζουν σημαντικό ρόλο σε μια ταινία), καλές ερμηνείες, κάπως σκοτεινή ατμόσφαιρα... 7/10

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το "Ferris Bueller's Day Off" είναι φοβερή κωμωδία. Δείτε το άμεσα όσοι δεν το έχετε δει. :)

 

:Paingiver: 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Killing Gunther (2017)

 

Κάποιοι hitmen προσπαθούν να σκοτώσουν κάποιον άλλο hitman. Έχουν απαγάγει ένα συνεργείο κινηματογραφιστών προκειμένου να αποθανατίσει τη δολοφονία. Είναι γυρισμένη με στυλ ντοκιμαντέρ.4.7 στο ιμδβ. Τιμιότατο θα έλεγα. Καταλαβαίνω πολύ καλά και γιατί το πήρε. Μολαταύτα όταν τέλειωσε είχα δακρύσει από τα γέλια. Χωρίς να είμαι υπό την επήρεια ουσιών. Δεν την προτείνω :) Και ας γέλασα. Πρέπει να έπεσα σε συναστρία. :) 6-/10. 

 

 

Maigret in Montmartre (2017)

 

Επιτέλους. Βγήκε. :) Η πλοκή δεν με συνεπήρε. Δεν ταυτίστηκα με κανέναν, μου ήταν όλοι τόσο αδιάφοροι. Από την άλλη όμως τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα (ειδικά τα σκηνικά) ήταν τόσο απίστευτα καλά. Παρίσι δεκαετίας 50. Και το ένοιωθες. 7/10. Γιατί εγγυημένα θα τη ξαναδώ. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι δεν πάει καλά με τα 4 Maigret του Atkinson. Κάπου έχουν ένα πρόβλημα. Δε νομίζω ότι είναι ο Aktinson. Τα σκηνικά και το setting όμως με τρελαίνουν. Ήδη αδημονώ και για άλλα :) Αν και δεν βλέπω κάτι προγραμματισμένο στο imdb...

 

:cheers5: 

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είδα το Lady Bird. Η Saoirse Ronan θα είναι υποψήφια για Οσκαρ μάλλον. Στην Ελλάδα βγιαίνει στις... 1 Μαρτίου 2018 (better late than never). :lol:

 

Απορώ πως εμείς οι φίλοι του κινηματογράφου ζούσαμε πριν από την εποχή του internet. Μοιάζουν τόσο μακρινές εκείνες οι εποχές. :)

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είχα να ποστάρω περισσότερο καιρό απ' ότι νόμιζα και έχουν μαζευτεί μπόλικα. :P Ιδιαίτερα οι ημέρες των γιορτών έχουν αποδειχτεί πολύ «ένδοξες», καθότι είδα πολύ ωραία πράγματα.

  • Το τελευταίο σημείωμα: την είδα στο σινεμά. Άξιζε. Αρκετά καλή σκηνοθεσία και ικανοποιητικές ερμηνείες (επιτέλους μια ελληνική ταινία που παρουσιάζει έναν «σωστό» Γερμανό αξιωματικό, είχα πήξει στα κλισέ). Το σενάριο με άγγιξε ιδιαίτερα λόγω οικογενειακών συσχετίσεων και γενικά τη θεωρώ μια πολύ καλή ελληνική παραγωγή.
  • Get out: ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θρίλερ που έχω δει. Γενικά οι ταινίες που έχουν μια B-movie ιδέα, αλλά υψηλά production values μου κάνουν κλικ. Σκηνοθετικά μεστή, παρότι πρόκειται για το ντεμπούτο του σκηνοθέτη, και διαπραγματεύεται ένα πολύ ωραία θέμα (όχι ακριβώς τον ρατσισμό, αλλά το πώς η απραξία των μη ρατσιστών μπορεί επίσης να είναι καταστροφική). Δυνατό φινάλε επίσης.
  • Contratiempo: πολύ πρωτότυπη ταινία μυστηρίου που χειρίζεται έξυπνα τις διαφορετικές «οπτικές» πάνω στο ίδιο έγκλημα. Ίσως παραήταν φορτωμένη με ανατροπές, αλλά συνολικά την φχαριστήθηκα και την προτείνω. :yes: 
  • Lady Macbeth: την περίμενα πολύ καλύτερη, λόγω της κεντρικής ιδέας. Δεν ήταν κακή, αλλά δε μου έβγαλε την ένταση που υπόσχεται. Η πρωταγωνίστρια ξεχωρίζει άνετα και νομίζω είναι αυτή που κρατάει την ταινία.
  • Neruda: έξοχη. Ο Pablo Larrain είναι μεγάλο ταλέντο (βέβαια έχει ξεφύγει από την κατηγορία νέων ταλέντων) και εδώ συνδυάζει μια ιδιότυπη αστυνομική καταδίωξη με την ποίηση. Δεν έχω σχέση με το έργο του Νερούδα, αλλά η προσωπικότητά του δίνει έναν πολύ διαφορετικό τόνο.
  • Star Wars - Episode V: ποτέ δεν ήμουν φαν του franchise τούτου (έχω δει και τα πρίκουελ). Ούτε τώρα έγινα, αλλά με αυτή την ταινία ένιωσα λίγη από την geekίλα που έχει κυριεύσει τόσο κόσμο. Λίαν συντόμως θα δω και το Ep. VI για να ξεκινήσω και τις καινούργιες.
  • In the mood for love: γενικά δεν είμαι φαν του σινεμά της Κίνας και του Χονγκ Κονγκ. Βλέποντας την πριν 2-3 ημέρες, μου άρεσε για την απλότητα και ορισμένα σκηνοθετικά τρικ, αλλά δεν είδα το αριστούργημα που άκουγα. Ωστόσο, νομίζω ότι ήδη έχει χτιστεί μέσα μου και όσο την σκέφτομαι, τόσο μεγαλώνει. Μου άνοιξε την όρεξη για τις άλλες ταινίες του Wong Kar-Wai. :) 

Ξεκίνησα και τη σειρά Fargo, μάλλον επειδή ταιριάζει λόγω των χιονιών στις ημέρες. Well, τα σπάει. Γενικά δεν καταφέρνω να δω σειρές, αλλά αυτή με έχει κερδίσει. Εξαιρετικός ο Freeman, τρομακτικός ο Thornton. Γουστάρω. :D 

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
47 λεπτά πριν, GeoTrou είπε:

Ξεκίνησα και τη σειρά Fargo, μάλλον επειδή ταιριάζει λόγω των χιονιών στις ημέρες. Well, τα σπάει. Γενικά δεν καταφέρνω να δω σειρές, αλλά αυτή με έχει κερδίσει. Εξαιρετικός ο Freeman, τρομακτικός ο Thornton. Γουστάρω. :D 

 

Καλλιο αργα παρα ποτε :lol::lol: (επαναληψη μητηρ μαθησεως - θα το πιασει αυτο ο GeoTrou :D )

 

Νικο-germ ακους??? Πρωτα εκθειασα εγω τη σειρα, τωρα ο Geotrou.. Την ξεκινας αφοβα, δεν εχει καμια σχεση με την μουφα ταινια ;)

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χρησιμοποιείς το Χαρωπό Μελαχρινό Μπρόκολο ως επιχείρημα για να με πείσεις να δω κάτι? :D Που γράφει ότι του άρεσε το Fargo στο ίδιο ποστ που γράφει ένα "νταξ μωρέ. έχει κάτι το The Empire Strikes Back. δεν μου κάνει βέβαια, αλλά" :D Μια μέρα αφ'ότου έγραψε ότι οι Φάλαγγες της Μαύρης Τάξης δεν είναι αριστούργημα? :D Και μας απειλεί ότι θα διαβάσει την Παρτίδα Κυνηγιού για να το τριτώσει? :D 

 

 

άσε ρε! :) Είμαι στην 4η? 5η? 15η? φορά που ξαναβλέπω όλα τα Midsomer Murders. S13Ε08 τελευταίο επεισόδιο του John Nettles. Περνάω σούπερ :D Και στη ταμπλέτα είμαι στα μισά από το 6ο βιβλίο  που διαβάζω από τη σειρά Roma Sub Rosa του Steven Saylor η οποία με έχει εξιτάρει αφάνταστα διότι είναι απίστευτα πιστή στην ιστορία αλλά και τα ήθη και έθιμα των Ρωμαίων του 1ου αιώνα πΧ. :D Σούπερ λέμε :D 

 

 

:cheers5: 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, GeoTrou είπε:
  • Get out: ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θρίλερ που έχω δει. Γενικά οι ταινίες που έχουν μια B-movie ιδέα, αλλά υψηλά production values μου κάνουν κλικ. Σκηνοθετικά μεστή, παρότι πρόκειται για το ντεμπούτο του σκηνοθέτη, και διαπραγματεύεται ένα πολύ ωραία θέμα (όχι ακριβώς τον ρατσισμό, αλλά το πώς η απραξία των μη ρατσιστών μπορεί επίσης να είναι καταστροφική). Δυνατό φινάλε επίσης.

 

Ταινιάρα. Σίγουρα ένα από τα καλύτερα φιλμς της χρονιάς. Συνιστώ σε όλους να το δουν. Το λέω γιατί στην χώρα μας δυστυχώς οι ταινίες με πρωταγωνιστές μαύρους δεν πουλάνε. Στις ΗΠΑ είχε τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Αν και η ταινία είναι θρίλερ, έχει και κάποια κωμικά στοιχεία. Εντυπωσιακό ντεμπούτο για τον σκηνοθέτη που αν δεν κάνω λάθος έχει γράψει και το σενάριο.

 

Οσοι δεν το έχετε δει, να το παρακολουθήσετε. Θα σας αρέσει σίγουρα. Εκανε μεγάλη αίσθηση φέτος. :)

  • Like 3
  • Disagree 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είδα μερικά επεισόδια Hercules the Legendary Journeys για να συνέλθω από το Mother!

 

 

Monster - 2003

 

Της σκηνοθέτιδας του Wonder Woman. Μετριότατη προσωπικότητα οδηγείται στην πορνεία γιατί δν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Άσε που το θάρρος της για αυτήν τη δουλειά της δίνει δύναμη να νοιώθει άξιος άνθρωπος. Κάπου στραβοπατάει και σκοτώνει τον πελάτη της για να μη σκοτωθεί. Γεμίζει χρήματα, και της αρέσει τόσο πολύ που ψάχνει ευκαιρίες να σκοτώνει πελάτες. Ο μονος που της δίνει σημασία είναι μια νέα κοπέλα η οποία μπορεί να εξωτερικεύσει το ότι είναι λεσβία στην ιερόδουλη. Αυτό το περίεργο ζευγάρι αντιμετωπίζει τη ζωή έχοντας η μία την άλλη. Το θέμα όμως με τις δολοφονίες γιγαντώνεται και τους διαλύει από μέσα. Δυνατή ταινία, δεν μπόρεσα να τη δω μονομιάς.

 

Sweet Smell of Success (1957)

Ο ελληνικός τίτλος είναι ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Spoiler

(δε δολοφονείται κανένας)

Το ξεκίνησα και παλιότερα αλλά μπερδεύτηκα και δεν είχα και πολύ όρεξη και το παράτησα. Κάποιος εδώ το ανέφερε και είπα να το δω. Αρθρογράφος με μεγάλη δύναμη μισεί τον εραστή της αδερφής του. Ο πληροφοριοδότης του, που του χτίζει άρθρα, ένα σιχαμένο πλάσμα που πουλιέται εύκολα, έχει πέσει στην υπόληψή του, και για να την κερδίσει προσπαθεί να βοηθήσει στη σπίλωση του εραστή. Μπάς και γίνει πάλι αρεστός στον αρθρογράφο. Παίρνει και πολλές πρωτοβουλίες, πράγμα που με μπερδεύει. Και οι κινήσεις τους με μπερδεύουν πολύ. Ξερω γω... καλό είναι. Το σώζει το τέλος, και οι ερμηνείες, αλλά στο σενάριο ζαλίστηκα.

 

 

The most dangerous game

 

Προπολεμική ταινία, κλασικό θρίλερ λένε. Ναυαγός φτάνει σε απομονωμένο νησί που ο οικοδεσπότης κυνηγά τους καλεσμένους στο νησί σα να είναι θυράματα. Γνωστό θέμα, που εδώ μάλλον το βλέπουμε για πρώτη φορά. Σκληρό και δυνατό σε μερικές σκηνές που αναρωτιέσαι πώς καταφέρανε να τις γυρίσουνε. Μετρούτσικο. Και εδώ στον επίλογο κλείνει μια πόρτα :)  Όπως στο επιχείρηση Νοτόριους και κείνο το Τζον Γουέιν έργο. Δεν είναι για δεύτερη φορά.

 

 

Έιδα και το Sing και το Storks με τα ανήψια. Δεν τα ξεχωρίζω πια είναι όλα μια ταινία στο κεφάλι μου :P Νομίζω στο ένα τραγουδάνε και στο άλλο πετάνε πελαργοί...

Edited by x for xepeta
  • Like 2
  • Funny 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Βρε παιδιά ειλικρινά σας θαυμάζω (και σε καμία περίπτωση δεν το λέω ειρωνικά). Πότε προλαβαίνετε και βλέπετε τόσες σειρές και ταινίες,καθώς επίσης διαβάζετε και βιβλία,ενώ δουλεύετε κιόλας???

 

Εγώ παιδεύω αυτόν το φουκαρά τον Punisher και δεν λέει να τελειώσει (παρεμπιπτόντως μέχρι στιγμής είναι αξιόλογη σειρά best.gif ) κι από κόμικς διαβάζω ελάχιστα το ΣΚ,γιατί τις καθημερινές πέφτω στο κρεβάτι ψόφιος. :( 

 

Πραγματικά σας βγάζω το καπέλο. :respect:

 

Και συγνώμη για το off-topic. sorry.gif

 

:beer: 

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξεκινησα χαλαρα, λογω των ημερων.... :D .....με το Mickey's Once Upon a Christmas. :)

Ομορφες και οι τρεις ιστοριες, καταφερνουν με εξυπνο τροπο, να σου μεταδωσουν το μηνυμα των Χριστουγεννων. :)

 

Συνεχισα με μια 9ωρη τριλογια (σε 2 βραδιες) ....

The Hobbit: An Unexpected Journey

The Hobbit: The Desolation of Smaug

The Hobbit: The Battle of the Five Armies

...μπορω να πω οτι μια Hobbitιαση την επαθα... :lol: ...αλλα το καταευχαριστηθηκα! :)

Αν εξαιρεθει η εμφανιση της Tauriel που δεν υπηρχε καν στο βιβλιο.... :oops: ..... και τα ακροβατικα του Legolas, κατ' αλλα μια χαρα! :)
 

Spoiler

 

Τωρα εγω, γιατι εχω την εντυπωση οτι αυτο καπου το εχω ξαναπει? :thinking:

Anyway....:)

 

Και  εκλεισα με το Killing Gunther, το οποιο μεχρι να σκασει ο Arnie στην οθονη και να αρχισει να κανει τα δικα του..... :gun2: .....

ηταν ψιλοβαρετο.:sleep3:

 

Αυτα μεχρι στιγμης....παω να δω καμια  χαρουμενη χριστουγεννιατικη ταινια, να ερθω στα ισια μου. :)

 

:beersanta:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Με τόσο ελεύθερο χρόνο επειδή δουλεύω στο Νυχτερινό ΕΠΑΛ και χωρίς παιδιά, κατάντησα όλη τη μέρα να διαβάζω κόμικς και να βλέπω ταινίες. :batman:

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sexy beast (2000): Πολυ αντρικη ταινια. Κατα τη γνωμη μου δεν προοριζεται για το ευρυ κοινο, αλλα για συγκεκριμενη μεριδα του. Κι αυτο γιατι ειμαι σιγουρος οτι ορισμενοι, μαθημενοι στις αμερικανικες gangsterικες και action ταινιες με τα πιστολιδια και την σχεδον ανυπαρκτη αναπτυξη χαρακτηρων, θα βαρεθουν στο μισαωρο.  :)

 Α-π-ο-λ-α-υ-σ-τ-ι-κ-ο-τ-α-τ-η :)   thanks germ!!! :up:

 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το Fargo το λάτρεψα, αλλά η αγαπημένη μου κοενική είναι το Miller's Crossing. Και πριν από λίγο είδα και το Episode VI, που έκλεισε ωραία την αρχική τριλογία. Συνεχίζω να προτιμώ το V ωστόσο. May the broccoli be with you! :geotrou:

Σε άλλα νέα, συνεχίζοντας τις προσπάθειες να τσαντίσω κι άλλα άτομα, έχω ξεκινήσει τόσο καιρό τον Άρχοντα τον Δακτυλιδιών, αλλά ακόμα δεν έχω βγει από το Σάιρ. Μάλλον θα το επιστρέψω στη βιβλιοθήκη της αδελφής μου και θα πιάσω κάνα σοβαρό βιβλίο. :poke:

  • Like 2
  • Funny 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 λεπτά πριν, GeoTrou είπε:

Το Fargo το λάτρεψα

 

Επειδη ειναι φανερο οτι μιλας για την ταινια... Are you out of your f*cking mind??????:slap:

 

 

  • Like 1
  • Funny 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τωρα θα ήθελα να γράψω κάτι για τον Eastwood, αλλά έχε χάρη που είμαι σε καλό mood. :D 

  • Like 1
  • Funny 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Fargo τρομερά ατμοσφαιρικό, Billy Bob Thornton στα καλύτερα του! :minigun:

Πολύ καλός και ο 2ος κύκλος, τον 3ο τον τελείωσα με το ζόρι όμως...

 

Πρόσφατα βγήκε και το Dark! Για όποιον θέλει να κάψει τον εγκέφαλο του συστήνεται ανεπιφύλακτα... :giati::boom::omg:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
8 ώρες πριν, GeoTrou είπε:

Σε άλλα νέα, συνεχίζοντας τις προσπάθειες να τσαντίσω κι άλλα άτομα, έχω ξεκινήσει τόσο καιρό τον Άρχοντα τον Δακτυλιδιών, αλλά ακόμα δεν έχω βγει από το Σάιρ. Μάλλον θα το επιστρέψω στη βιβλιοθήκη της αδελφής μου και θα πιάσω κάνα σοβαρό βιβλίο. :poke:

 

:nuts::moutra2::pesta::slap::out:

 

Go back to the shadows!........YOU SHALL NOT PASS!!! :reap:

 

 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θλίβομαι με αυτά που διαβάζω στην τελευταία σελίδα αυτού του θέματος και θα αφήσω αυτό το ποστ ως έχει για υπενθύμιση των τεράτων που γράφτηκαν από συγκεκριμένους ανίδεους. :lol: 

 

:geotrou::gyros:κόψε κανα πιτόγυρο που θα πεις για τον άρχοντα. Θα έπρεπε να ντρέπεσαι! 

 

Ο καλός ο κακός και ο άσχημος ήταν ένα από τα πιο σπαταλημενα τρίωρα της ζωής μου. Να το πα και άντε γεια :D 

  • Like 3
  • Confused 1
  • Funny 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
12 ώρες πριν, GeoTrou είπε:

Σε άλλα νέα, συνεχίζοντας τις προσπάθειες να τσαντίσω κι άλλα άτομα, έχω ξεκινήσει τόσο καιρό τον Άρχοντα τον Δακτυλιδιών, αλλά ακόμα δεν έχω βγει από το Σάιρ. Μάλλον θα το επιστρέψω στη βιβλιοθήκη της αδελφής μου και θα πιάσω κάνα σοβαρό βιβλίο. :poke:

GeoTrou μην αγχώνεσαι για τον Άρχοντα,υπάρχει καιρός γι'όλα!

Κι εγώ στο στρατό τον διάβασα ,νομίζω στο τρίτο βιβλίο πρέπει να υπάρχει ακόμα σκόνη από τα σκηνάκια!:D

 

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 ώρες πριν, Θρηνωδός είπε:

Θλίβομαι με αυτά που διαβάζω στην τελευταία σελίδα αυτού του θέματος και θα αφήσω αυτό το ποστ ως έχει για υπενθύμιση των τεράτων που γράφτηκαν από συγκεκριμένους ανίδεους. :lol: 

 

:geotrou::gyros:κόψε κανα πιτόγυρο που θα πεις για τον άρχοντα. Θα έπρεπε να ντρέπεσαι! 

 

 

Πες τα χρυσοστομε!!! :up:

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είδα το Blade Runner 2409. Μεγάλο σε διάρκεια ρε παιδί μου. Ούτε ο Ben Hur να ήταν. Καμία σχέση με το πρώτο. Πάντως βλέπεται, αν και σε κάποιες στιγμές με κούρασε λίγο. Δεν έχει κάνει την σκηνοθεσία ο Ridley Scott στο sequel. O Harrison Ford γερασμένος, αλλά ο Ryan Gosling ήταν εντάξει. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

The killing και Fargo και κυλούν πιο ωραία οι γιορτές...;)

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είδα το Goodfellas του 1990.

 

Οκ. Περίμενα πολλά περισσότερα από αυτήν την τανία. Εν μέρη απογοητεύτηκα, ειδικά με αυτά που διαβάζω σε κριτικές.

 

Ξεκινάει πολύ όμορφα, με όμορφυ στυλ αφήγησης και φτιάχνοντας ένα περιββάλλον που υπόσχεται κάτι καλό, αλλά...τίποτα. Περιμένεις όλη την ώρα ότι θα γίνει κάτι σημαντικό και ότι υπάρχει κάποιος προορισμός στο σενάριο, αλλά και πάλι τίποτα. Γνωρίζεις τον ένα ασήμαντο χαρακτήρα μετά τον άλλο, η αφήγηση έχει γίνει πιο κουραστική από τον πρωταγωνιστή και έχεις βαρεθεί να ακούς όλη την ώρα Rolling Stones και Clapton. Από μια φάση και μετά ο πρωταγωνιστής εξηγήσει τα αυτονόητα και αφήνει στην άκρη αυτά που πραγματικά χρειάζονται εξήξηση. Παράλληλα έχεις έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς όλων των εποχών και δεν τον χρησιμοποιείς ΚΑΘΟΛΟΥ. Άσε τον άνθρωπο να κάνει αυτό που ξέρει.:slap:

 

Οι μόνοι που έσωσαν σε έναν βαθμό την τανία είναι η σκηνοθεσία του Scorsese και ο Pesci. Αν ξαναδώ το έργο θα είναι για αυτούς τους δυο και μόνο.

Edited by Θλιμμένος Μπούφος
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
11 λεπτά πριν, Θλιμμένος Μπούφος είπε:

Είδα το Goodfellas του 1990.

 

Οκ. Περίμενα πολλά περισσότερα από αυτήν την τανία. Εν μέρη απογοητεύτηκα, ειδικά με αυτά που διαβάζω σε κριτικές.

 

Ξεκινάει πολύ όμορφα, με όμορφυ στυλ αφήγησης και φτιάχνοντας ένα περιββάλλον που υπόσχεται κάτι καλό, αλλά...τίποτα. Περιμένεις όλη την ώρα ότι θα γίνει κάτι σημαντικό και ότι υπάρχει κάποιος προορισμός στο σενάριο, αλλά και πάλι τίποτα. Γνωρίζεις τον ένα ασήμαντο χαρακτήρα μετά τον άλλο, η αφήγηση έχει γίνει πιο κουραστική από τον πρωταγωνιστή και έχεις βαρεθεί να ακούς όλη την ώρα Rolling Stones και Clapton. Από μια φάση και μετά ο πρωταγωνιστής εξηγήσει τα αυτονόητα και αφήνει στην άκρη αυτά που πραγματικά χρειάζονται εξήξηση. Παράλληλα έχεις έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς όλων των εποχών και δεν τον χρησιμοποιείς ΚΑΘΟΛΟΥ. Άσε τον άνθρωπο να κάνει αυτό που ξέρει.:slap:

 

Οι μόνοι που έσωσαν σε έναν βαθμό την τανία είναι η σκηνοθεσία του Scorsese και ο Pesci. Αν ξαναδώ το έργο θα είναι για αυτούς τους δυο και μόνο.

 

Πάντως εμένα είναι η αγαπημένη μου ταινία της δεκαετίας του 90 μαζί ίσως με το "LA Confidential" (1997) :)

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είναι όντως ταινιάρα. Απλά δεν υπάρχει κορύφωση, διότι κρατάει έναν σταθερό ρυθμό στην αφήγηση.

 

 

Spoiler

5BBWoGt.thumb.gif.f1739fb32ad179c25c4bfa585ae18837.gif

 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Short fuse

 

Μάλλον μεταφράζεται "νευράκια" :P (αλλιώς τί; μικρή ασφάλεια; ) Ελληνική ταινία δράσης που προσπαθεί να μιμηθεί κάτι αφροαμερικάνικα-κορεάτικα, εμτιβίστικα μετεφηβικά ξένα έργα. Δεν είναι κακή αλλά ώρες ώρες γελάς, με τις μισές φορές λόγω σαχλής παραγωγής. Παίζει και ο Ρουμπούλιας! Τουλάχιστον το διασκεδάσανε. Ελπίζω. Οι μισοί διάλογοι είναι αφύσικοι και βλέπω το σχολιάσανε και άλλοι.

 

Νεανίσκος ζώνεται με μιά βόμβα. Ο κακός τύπου "Σε βλέπω" το βάζει να κάνει κάτι άθλους για να τον παγιδέψει και να τον τιμωρήσει για κάτι που δε γνωρίζουμε εμείς οι θεατές. Σιγά σιγά μαθαίνουμε λεπτομέρειες και συναντάμε και άλλους ζωσμένους με βόμβες. Πολλαπλασιάζονται όσο περνάει η ώρα. Μόνο εμείς οι θεατές δεν έχουμε βόμβες για να μας απειλήσουν. Το σχέδιο είναι μια πολύπλοκη "κακιοσύνη" από τον τύπο που ακούγεται στο τηλέφωνο σαν το Δόκτωρα Κλάου. Στο τέλος το συναντάμε και όσο μας εξηγεί το σχέδιό του ακούγεται σαν τον τσολιά της Ελληνοφρένειας. Υπάρχει και ο ηθοποιός Τάσος Νούσιας που στο πρώτο μισό κάνει εκείνη την αστεία άγρια αντρίκια φωνή που ακούγαμε στην "Κλινική Περίπτωση" με τον Μπέζο.

 

Δείτε το και θα διασκεδάσετε. Πάντως δε θα το ξαναδείτε.

 

 

The Last Tycoon

 

Σειρά του amazon.com, ένα remake παλιάς ταινίας. Συμπρωταγωνιστεί ο Kelsey Grammer τον οποίο υπεραγαπώ. Δυο επεισόδια είδα και μάλλον θα συνεχίσω πάααρα πολύ αργά. Ο Monroe Stahr είναι ένας παραγωγός ταινιών του Hollywood του μεσοπολέμου που έχει ανάγκη από μια επιτυχία. Πεθαίνει και πριν συμβεί θέλει να αφήσει πίσω του ένα αριστούργημα. Λόγω της εβραϊκής του καταγωγής αντιπρόσωπος της αγοράς της Ναζιστικής Γερμανίας δεν το θέλει στην επόμενη ταινία. Εκ των έσω βλέπουμε πώς λειτουργούσε το Hollywood. Δεν το συμπάθησα :(  

Edited by x for xepeta
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ρε σεις, δεν το καταλάβαμε το Mother! Μου το εξηγούσε κάποιος ότι είναι μια αλληγορία σκηνών της Αγίας Γραφής.

 

Spoiler

Ο Εντ Χάρις είναι ο Αδάμ που ματώνει στο πλευρό και εισάγεται η γυναίκα του, η Μισέλ Φάιφερ - Εύα. Ακολουθούν τα παιδιά τους που το ένα σφάζει το άλλο, κάτι σαν Κάιν και Άβελ. Η Τζένιφερ Λόρενς είναι η Παναγία, που γεννάει το Χριστό, που όλοι θέλουν να τον λατρέψουν, και μετά να τον σκοτώσουν και να τον σταυρώσουν, και γι αυτό τρώνε τις σάρκες του παιδιού. Βέβαια πολλά δεν εξηγούνται, πχ το μίσος της Εύας για την Παναγιά (αν και φοβάμαι να αναλύσω τι σκέφτεται ο Αρανόφσκι για τη σχέση αυτών των γυναικών), ο χαρακτήρας του Μπαρδέμ που δεν μπορώ να πω ότι είναι ένας Ιωσίφ, ο Εντ Χάρις είναι ένα μεθυσμένο σούργελο που θα πεθάνει, και δε με νοιάζει.

 

Και τελικά είπα πολλά για μια ταινία που πάλι μπούρδα είναι! Ακόμη και γνωρίζοντας αυτά τα στοιχεία η εμπειρία της παρακολούθησης είναι αποκαρδιωτική.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είδα το "Bright". Χάλι μαύρο. Κακή αντιγραφή του "Alien Nation". Ο Will Smith πάει από το κακό στο χειρότερο τελευταία. Τι κρίμα. :sad1:

 

Είδα επίσης το "Detroit" που αναφέρεται στις φυλετικές ταραχές που ξέσπασαν στην δεκαετία του 60. Σοβαρή ταινία αλλά το γεγονός ότι εστίαζε τόσο πολύ μόνο στα επεισόδια την έκανε να καταντάει κάπως μονότονη. Παίζει ο John Boyega (ναι, αυτός από τα τελευταία Star Wars).

 

Αυτό που είχε ενδιαφέρον (παρά τις χλιαρές κριτικές στις ΗΠΑ) ήταν το φιλμ "Rebel In The Rye" που βασίζεται στην ζωή του συγγραφέα J.D. Salinger που έγραψε το περίφημο βιβλίο "The Catcher in the Rye". Εμένα μ' άρεσε η ταινία, αλλά δυστυχώς οι κριτικοί στο Αμέρικα δεν ενθουσιάστηκαν.

 

Και ναι, το ξέρω ότι βλέπω πολλές ταινίες. Τι να κάνω, είμαι άρρωστος με τον κινηματογράφο (και δεν θέλω να θεραπευτώ). :lol::PPP:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Από τις 24 Δεκεμβρίου που σχολίασα τελευταία φορά στο τόπικ, είδα τις παρακάτω ταινίες:

 

The Hill(1965). Και να που στο τέλος της χρονιάς, έμελλε να δω ένα πραγματικό αριστούργημα. Από την αρχή μέχρι το κυνικό φινάλε, η ταινία τα σπάει. Ωμή, βασανιστικά ρεαλιστική, δυνατή, ενδιαφέρουσα, ακριβώς του γούστου μου. Από την μια ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής (Sidney Lumet και Sean Connery, αντίστοιχα), από την άλλη η θεματολογία και η ιστορία, είναι δυνατόν να μην ξετρελαθώ; Προσθέστε επίσης τις πολύ καλές ερμηνείες των περισσότερων ηθοποιών, τα τρομερά σκηνικά και την πραγματικά εξαίσια φωτογραφία, και έδεσε το γλυκό. Πάντως, να ξέρετε, παρόλο που σ'έναν μήνα γίνομαι 26, έχω μια λόξα με τις παλιές ταινίες (ειδικά των δεκαετιών του '60 και του '70), γι'αυτό και ενθουσιάζομαι πιο εύκολα με δαύτες και ίσως μερικές φορές να μην είμαι και 100% αντικειμενικός. 9/10
Arlington Road. (1999). Για αρκετό καιρό πίστευα ότι κάπου, κάποτε την είχα δει την συγκεκριμένη ταινία, μέχρι που χάζεψα μερικά τρέιλερ και δεν μου έλεγε τίποτα απολύτως. Ναι, ένα τόσο κλασικό θρίλερ των 90's κατάφερε να διαφύγει της προσοχής μου. Όμως, τελικά, έκατσα και την είδα. Και ξετρελάθηκα. Έχουμε να κάνουμε μ'ένα δραματικό θρίλερ, με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, με σωστή ατμόσφαιρα και ένα πραγματικά συγκλονιστικό και ανατριχιαστικό φινάλε - δεν μπορώ να πω ότι το περίμενα κιόλας. Επίσης οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές και η σκηνοθεσία υποδειγματική. 8/10
Radio Days(1987). Παίζει να είναι η έβδομη ή η όγδοη ταινία του Woody Allen που βλέπω και για ακόμη μια φορά δηλώνω ικανοποιημένος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κωμική και νοσταλγική ματιά στην Χρυσή Εποχή του ραδιοφώνου στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την ιστορία να επικεντρώνεται κυρίως σε μια συνηθισμένη αλλά και συνάμα ιδιαίτερη οικογένεια Εβραίων, καθώς και σε κάποιους συντελεστές/καλλιτέχνες του ραδιοφώνου. Εντάξει, μπορεί να μην είναι για όλα τα γούστα η συγκεκριμένη ταινία (ή γενικότερα ο Woody Allen), προσωπικά όμως πέρασα εξαιρετικά. Γέλασα και ένιωσα νοσταλγία για μια εποχή που δεν έζησα (κάπως θα εξηγείται αυτό, δεν μπορεί). Επίσης συμπάθησα πολύ την τρελή οικογένεια. 8/10

 

Αυτές ήταν οι τελευταίες ταινίες της χρονιάς. Φέτος πρέπει να είδα γύρω στις 109 ταινίες. Και, φυσικά, είδα κάμποσες σαιζόν από διάφορες σειρές (Quarry, Gotham, Blindspot, Timeless, Stranger Things, The Wire, Outcast, The Deuce, Absentia). Καλά ήταν!

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.