ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΡΑΒΑΝΕΣ

[φλοκ]

 

 

 

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί ....(σαν ροκ συγκρότημα) !!!!!

Τα αξιαγάπητα παππούδια της εξαιρετικής αυτής ιστορίας (Ο Πιερό, ο Μιμίλ και ο Αντουάν, τρεις εβδομηντάρηδες παιδικοί φίλοι), είναι σίγουρα ολοζώντανα ,έτοιμα να μας χαρίσουν μέσα από τις περιπέτειές τους άφθονο γέλιο ,συγκίνηση και μπόλικη τροφή για σκέψη σχετικά με ζητήματα όπως το εργασιακό άγχος, ο καπιταλισμός , οι σχέσεις των γενεών.

 

To στόρι :  Η ιστορία ακολουθεί μια παρέα τριών ηλικιωμένων φίλων – συνταξιούχων, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν ποτέ τα ιδανικά τους, που έχουν ρίζες στον Μάη του '68.

Η φυγή ενός από αυτούς με σκοπό την ερωτική και όχι μόνο εκδίκηση, ξεκινά  ένα ξέφρενο road trip  που αναστατώνει τις ζωές όλων.

 

Εικαστικά το album στέκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο καθώς το σκίτσο του Paul Cauuet είναι πανέμορφο, "κινηματογραφικό" και δίνει τέλεια τα συναισθήματα και τις κωμικές εκφράσεις των προσώπων των ηρώων μας .

Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει στο χρωματισμό από τον Cauuet με την συμμετοχή του Jérôme Maffré γεμίζοντας τα καρέ με ζωντάνια ,φως και αποδίδοντας εκπληκτικά τα τοπία της Γαλλικής υπαίθρου .

Τέλος στο σενάριο ο Wilfrid Lupano δίνει ρέστα φτιάχνοντας μια πολύ δυνατή ευρωπαϊκή κοινωνική κωμωδία που συνδυάζει άψογα το χιούμορ με τη νοσταλγία και την κοινωνική κριτική. 

Καθόλου τυχαίο που το συγκεκριμένο κόμικ έχει πάρει από το 2014 που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα μια ντουζίνα βραβεία .

 

Η έκδοση είναι στα γνωστά standard της " Μικρός Ήρως "  με καλό χαρτί και ωραία χρώματα και σε πολύ καλή τιμή (6,60 αρχική) .

Μπράβο στην εκδοτική που συνεχίζει να μας δίνει εξαιρετικές επιλογές της ΓαλλοΒελγικής σχολής και να μας συστήνει δημιουργούς της πέρα από τους συνήθεις .

Είναι κατά την γνώμη μου μία must αγορά όχι μόνο για τους φίλους των BD αλλά για όλους όσους γουστάρουν τα καλά κόμικς .

Μετά τις Απατηλές Ινδίες είναι το κόμικ που μου άρεσε περισσότερο από τις έως τώρα φετινές κυκλοφορίες .

Περιμένω πως και πως την κυκλοφορία του δεύτερου album για να διαβάσω τη συνέχεια.

 

    

[Laz33]

Το διάβασα κι εγώ πρόσφατα.

Ενώ τέτοιες θεματολογίες (τύπου Ταναναρίβη) δεν είναι οι αγαπημένες μου, μού έκανε εντύπωση το πόσο εύκολα κι ευχάριστα κύλησε η ανάγνωση.

Είναι καλογραμμένο, με πολύ καλή ροή, ενώ δεν λείπει κι ένα διακριτικό χιούμορ.

Περιμένω κι εγώ τη συνέχεια να δω πως θα ολοκληρωθεί η ιστορία, οπότε προς ώρας δεν βάζω βαθμό.

Μέχρι στιγμής πάντως αυτά που διάβασα είχαν ενδιαφέρον.

 

Εικαστικά το βρήκα εξίσου καλό.

Το σχέδιο είναι λεπτομερές και καρικατουρέ και ταιριάζει με το χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ.

Η έκδοση πολύ καλή για την τιμή της.

Να δώσω επίσης τα εύσημα σε μεταφραστή και επιμελητή.

Ούτε ένα λάθος εντόπισα.

 

Μετά το Undertaker, οι Παλιές Καραβάνες είναι η πιο ενδιαφέρουσα φετινή κυκλοφορία για μένα μέχρι στιγμής 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επεξεργασία Ιουλίου 12 από Laz33

[Lelis]

Διαβάστηκε και από εμένα. 

Με το που ήρθε η παραγγελία δεν κρατήθηκα και το διάβασα αμέσως.

 

Έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ καλογραμμένο slice of life κόμικ, με εξαιρετική ροή, με το κλασσικό γαλλικό χιούμορ, με τους πρωταγωνιστές να είναι ένας και ένας. Παρόλο που είχαμε περίπου 50+ σελίδες κόμικ, ένιωσα ότι έγιναν πολλά, χωρίς το κόμικ να είναι πυκνογραμμένο, ενώ υπήρχαν οι κατάλληλες σελίδες ώστε και να γίνει σωστό character development, να δώσει όση πληροφορία πρέπει για το παρελθόν των ηρώων και παράλληλα να αφήσει να χτιστεί και το απαραίτητο μυστήριο γύρω από αυτό. Σεναριακά θύμισε η αλήθεια είναι λίγο Ταναναρίβη, όχι μόνο στους πρωταγωνιστές που είναι μεγάλης ηλικίας, αλλά και σε κάποια σημεία στο σενάριο και την γενική δομή της υπόθεσης. Πρώτος τόμος αφήνει αρκετά πράγματα για την συνέχεια, ενώ υπάρχει και το απαραίτητο υπόβαθρο ανάγνωσης με διάφορα κοινωνικά έως ταξικά θέματα που ακουμπάει το κόμικ.

 

Σχέδιο αρκετό καλό και τεριαστο με την όλη υπόθεση. Έχει αυτή την καθαρή και πιο "στρογγυλεμένη" γραμμή, ενώ και οι χρωματισμοί είναι πολύ όμορφοι.

 

Μέχρι στιγμής συμφωνώ και εγώ με τον φίλο Φλοκ και νομίζω είναι το δεύτερο αγαπημένο μου μετά το Ινδίες. Must αγορά και για μένα από όλους 

 

Επεξεργασία Ιουλίου 11 από Lelis

[Kurdy Malloy]

On 12/7/2026 στο 1:40 ΠΜ, Laz33 είπε:

Περιμένω κι εγώ τη συνέχεια να δω πως θα ολοκληρωθεί η ιστορία, οπότε προς ώρας δεν βάζω βαθμό.

Βάλε, δε θα ολοκληρωθεί καμία ιστορία. Το τεύχος 2 έχει άσχετο θέμα

[Laz33]

Πριν από 1 ώρα, Kurdy Malloy είπε:

Βάλε, δε θα ολοκληρωθεί καμία ιστορία. Το τεύχος 2 έχει άσχετο θέμα

 

Όντως; 

Μα αφήνει ανοιχτά μέτωπα το 1ο τεύχος.

Πότε θα κλείσουν αυτά;

Μήπως στα παρακάτω τεύχη;

[Kurdy Malloy]

Δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείς, η υπόθεση του πρώτου τεύχους ήταν

Spoiler

η συνάντηση του Αντουάν με τον βιομήχανο και η αντιπαράθεσή τους.

Αυτό λήγει εκεί. Μετά τα επόμενα τεύχη είναι αυτοτελή μεν, αλλά είναι σαν House, Grace Anatomy, NCIS υπάρχει και μία ελαφριά υπόθεση που εξελίσσεται από πίσω. Σε βοηθάει να τα διαβάσεις με τη σειρά αλλά το 90% είναι αυτοτελή.

[Theo A]

Αφού πω προκαταβολικά ότι συμφωνώ με τις απορίες του @ Laz33  για το τέλος του επεισοδίου που αφήνει αρκετά κενά θα ήθελα και  να γράψω κάποιες σκέψεις κυρίως γύρω από το σενάριο.

Ποιο πάνω παραλληλίστηκαν οι παλιές καραβάνες με την συγκινητική Ταναναρίβη κάτι που ισχύει μερικώς. Εγώ είχα πει τότε ότι ο γέρος συμβολαιογράφος της Ταναναρίβης θα μπορούσε να είναι ένας γερασμένος Τεν Τεν. Με την λογική αυτή οι τρεις γέροι θα μπορούσαν να είναι σύγχρονοι διάδοχοι του Αστερίξ και του Οβελίξ. Όπως οι δύο γαλάτες αγωνίζονταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό του ...Ιούλιου έτσι και οι τρεις γέροι αγωνίζονται ενάντια στον ...καπιταλισμό. Δυστυχώς πέρα από αυτήν την ομοιότητα οι διαφορές είναι πολλές με κυριότερη το θεϊκό χιούμορ του Goscinny που απουσιάζει παντελώς από τους νεώτερους γάλλους κομίστες.

Σχετικά με την απορία του Laz για το τέλος που και εμένα μου άφησε την εντύπωση ότι θα υπάρχει συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε. Πάντως το κλείσιμο ήταν το κλασσικό για το ...Αστερίξ ένα μεγάλο εκλεκτό δείπνο με θαλασσινά και όχι με αγριογούρουνα στο χωριό που πλέον δεν υπάρχει (δέστε την σελίδα 55).

Σχετικά με την απόδοση του γαλλικού τίτλου από τον μεταφραστή του ΜΗ φοβάμαι ότι θα έχουν αντιρρήσεις ...οι τρεις γέροι, γιατί ο όρος  παλιές καραβάνες προέρχεται από την στρατιωτική ορολογία (καραβανάς κλπ) που μάλλον με το αναρχικό - συνδικαλιστικό παρελθόν τους δεν θα ενέκριναν (πιθανότατα θα ήταν αντιρρησίες συνείδησης στα νιάτα τους).

Ο όρος καταστασιακή τρομοκρατία που χρησιμοποιεί ο Πιερό μου έκανε εντύπωση και σκεφτόμουνα αν στην χώρα μας έχουμε δει κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί με αυτόν. Τελικά θυμήθηκα την Αθήνη (με το περιβόητο χαστούκι της) που πέθανε πρόσφατα. Βέβαια όσοι είναι κάτω από τα πενήντα και ενδιαφέρονται (που πολύ αμφιβάλλω) ας ψάξουν στο Google βάζοντας "χαστούκι Αθήνη" για να καταλάβουν σε τι αναφέρομαι .  

Τέλος σχετικά με τις συγκρίσεις των μεταφράσεων του ΜΗ από την Γαλλία, δεν μπορούμε να συγκρίνουμε ολοκληρωμένα BD των 30 ευρώ με επεισόδια των έξι. Για αυτά περιμένουμε να δούμε πως συνεχίζονται.

[Kurdy Malloy]

Είναι απολύτως δεδομένο ότι η Ταναναρίβη επηρεάστηκε από το Les Vieux Fourneaux, αυτό για μένα είναι δεδομένο. Μην κοιτάτε που εδώ τα μάθαμε ανάποδα, τα γεροντοκόμικς έγιναν μόδα στη Γαλλία από αυτό το κόμικ πίσω το 2014. Δεν το έχω διαβάσει ακόμα και δεν ξέρω πως μεταφράστηκε η συγκεκριμένη φράση αλλά ο τίτλος έρχεται από μία φράση που λέει ο Πιερό στον Αντουάν αν δεν κάνω λάθος "υπάρχει ακόμα φωτιά μέσα σε αυτόν τον γέρικο φούρνο". Δε νομίζω να υπήρχε αυτή η έκφραση στα γαλλικά παλιότερα. Επίσης να πω ότι είναι από τα BD που με δυσκόλεψαν περισσότερο γιατί έχει πάρα πολλές εκφράσεις αγροτικές του νότου της Γαλλίας, ήμουν συνέχεια online να καταλάβω ακριβώς. Το wordreference δεν έφτανε ούτε για πλάκα.

 

Και αφού το διαβάσατε πολλοί ας βάλω την κριτική μου από το τότε (που έγραφα κριτική γιατί διάβαζα λιγότερα - μετά χάθηκε η μπάλα). Σε σπόιλερ γιατί έχει και σπόιλερς μέσα

Spoiler

To Ceux qui restent (Αυτοί που μένουν) είναι η πρώτη ιστορία της σειράς Les vieux fourneaux (Οι γέρικοι φούρνοι) των Lupano & Cauuet που ασχολείται με περιπέτειες τριών παιδικών φίλων στην τρίτη ηλικία. Δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο 2014.

 

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μετά το θάνατο της Λυσέτ, γυναίκας του Αντουάν, οι παιδικοί του φίλοι Μιμίλ και Πιερό, επιστρέφουν στο χωριό που μεγάλωσαν για την κηδεία και για να δούνε το φίλο τους. Εκεί γνωρίζουν και τη Σοφί την αγαπημένη εγγονή της Λυσέτ η οποία της μοιάζει κιόλας. Την επόμενη της κηδείας ο Αντουάν επισκέπτεται τον συμβολαιογράφο και επιστρέφει έξαλλος. Αρπάζει μία καραμπίνα και εξαφανίζεται. Η εγγονή του Σοφί, ξέροντας από τη γιαγιά της τι έγινε, παίρνει τον Πιερό και τον Μιμίλ και πάνε να τον σταματήσουν γιατί έμαθε ότι πριν από πολλές δεκαετίες η Λυσέτ είχε σχέση με το αφεντικό τους, τον βιομήχανο Γκαράν-Σερβιέ. Όλοι φτάνουν στο εξοχικό του στην Τοσκάνη, όπου ο Αντουάν αποτυγχάνει να εκδικηθεί, ο Γκαράν-Σερβιέ έχει πάθει αλτσχάιμερ και το μόνο που θυμάται είναι η περιπέτεια που είχε με τη Λυσέτ. Οι γέροι αντιλαμβάνονται το γελοίο της υπόθεσης, ενώ η Σοφί γίνεται δέκτης της περιουσίας του Γκαράν-Σερβιέ ο οποίος την πέρασε για τη γιαγιά της.

 

ΣΕΝΑΡΙΟ (Lupano)

Το σενάριο είναι ένα κλασσικό «πρώτο» επεισόδιο σειράς. Μεγάλο κομμάτι της ιστορίας καταναλώνεται στη γνωριμία μας με τους χαρακτήρες, στις σχέσεις τους μεταξύ τους, το παρελθόν τους και για το λόγο αυτό έχει επιλεγεί έξυπνα, μία υπόθεση άμεσα σχετιζόμενη με το παρελθόν. Έτσι τα φλας μπακ δεν έρχονται ξεκάρφωτα, είναι δεμένα με την υπόθεση, ενώ αν σκεφτούμε ότι τα πάντα εξελίσσονται με αφορμή μία κηδεία τα κάνει να έχουν και μία πολύ γλυκιά γεύση. Σαφώς βέβαια το σενάριο έχει συγκεκριμένη οπτική. Οι ήρωες ανήκουν στον αριστερό ή και αναρχικό χώρο και το παρελθόν τους αντιμετωπίζεται θετικά, σε αντίθεση με το αφεντικό που είναι δεξιός, παραδόπιστος, κατάστρεψε το περιβάλλον. Φυσικά στην πορεία αυτά ανατρέπονται, αλλά μόνο εν μέρει, δείχνοντας ότι τα αισθήματα ξεπερνάνε ιδεολογίες και χρήματα. Τέλος αξίζει να σημειωθεί η σχετική δυσκολία κατανόησης για όσους δεν έχουν μητρική γλώσσα τα γαλλικά, με την εκτεταμένη χρήση της αργκό ή εκφράσεων και διαλέκτων της Νότιας Γαλλίας (Πυρηναία) όπου εξελίσσεται η υπόθεση. Όλα αυτά δίνονται με πάρα πολύ χιούμορ, άλλωστε η σειρά κατά βάση είναι χιουμοριστική. Και χωρίς να έχει παραπάνω από 3 ή 4 ξεκαρδιστικά σημεία, το χαμόγελο είναι μόνιμο.

 

ΕΞΕΛΙΞΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ

Εδώ δε μιλάμε για «εξέλιξη» χαρακτήρων, όσο για εισαγωγή τους και γνωριμία τους με τον αναγνώστη. Οι βασικοί χαρακτήρες στο συγκεκριμένο (και με σειρά εμφάνισης):

-          Σοφί. Εγγονή του Αντουάν και της Λυσέτ στην οποία μοιάζει. Δείχνει να έχει αντικρουόμενες απόψεις ενδεχομένως και λόγω της εγκυμοσύνης της. Έχει αδυναμία στους παππούδες της και ιδιαίτερα στη γιαγιά, αλλά και αντιπάθεια στη γενιά τους εν γένει. Έγκυος αγνώστου πατρός, εγκαταλείπει τα πάντα για να ζήσει στο χωριό των παππούδων.

-          Πιερό. Αναρχικός ακόμα και στην ηλικία του, με ακτιβιστική δράση από τότε που ζούσε στο χωριό και δούλευε στο εργοστάσιο. Ανέμελος, πλακατζής, ξέγνοιαστος.

-          Μιμίλ (Εμίλ). Σοβαρός, κοντόχοντρος και μετρημένος. Δίνει εικόνα συντηρητική, αλλά συναρπάζεται από το κουκλοθέατρο της Λυσέτ και κρύβει μία απόλυτα ταραχώδη και περιπετειώδη ζωή

-          Αντουάν. Μόλις έχασε τη γυναίκα του και δίνει εικόνα αυστηρού ανθρώπου. Και από τα φλασμπακ φαίνεται για έναν σκληρό συνδικαλιστή. Ουσιαστικά είναι η κεντρική φιγούρα γιατί όλη η υπόθεση γυρίζει γύρω από το πως έχτισε τη ζωή του (συναισθηματικά και κυριολεκτικά) γύρω από τη γυναίκα του και η αντίδραση όταν έμαθε την προ 45 ετών απιστία της. Περιγράφεται η μετάβαση από την οργή και τη ζηλόφθονα αντίδραση στην αποδοχή και τη συνέχεια.

Από τους άλλους χαρακτήρες σημαντικό ρόλο παίζει η Λυσέτ έστω και ως αναφορά ή φλασμπακ, ενώ ο Γκαράν-Σερβιέ τόσο ως αναφορά, όσο και ως χαρακτήρας στο τέλος. Η Λυσέτ εξωστρεφής καλλονή επηρέασε όσους ήταν γύρω της όταν ήταν νέα, αλλά και μέχρι το τέλος αποτελούσε δημοφιλή προσωπικότητα του χωριού. Ο Γκαράν-Σερβιέ είναι ο σκληρός βιομήχανος που έχτισε αυτοκρατορία, αλλά τελικά το μόνο που μένει όταν το Αλτσχάιμερ του στερεί το μυαλό, είναι η περιπέτεια με μία εργάτρια μισό αιώνα πριν.

 

ΣΧΕΔΙΟ (Cauuet)

Το σχέδιο είναι δύο επιπέδων. Τα τοπία είναι ρεαλιστικά και η «φωτογραφία» της ιστορίας είναι κατά περιπτώσεις εντυπωσιακή, κινηματογραφικού επιπέδου. Ειδικά με τοπία όπως η Τοσκάνη (αγαπημένο των κινηματογραφιστών) ή ηλιοβασιλέματα. Τα πρόσωπα από την άλλη έχουν καρτουνίστικη αισθητική αλλά αρκετά πειστική. Η μετάβαση σε διάφορες ηλικίες μέσω των φλασμπακ είναι πάρα πολύ πειστική και υψηλού επιπέδου. Γενικότερα τα φλασμπακ είναι το δυνατό σημείο της ιστορίας, δίνουν με μερικές βουβές σελίδες πάρα πολλές πληροφορίες που δε θα γινόταν με λόγια. Η ουσία της τέχνης των κόμικ δηλαδή.

 

ΑΝΑΦΟΡΕΣ

-          Cinq fruits et legumes par jour. Το γαλλικό ένα μήλο την ημέρα.

-          Sara perque ti amo

 

ΚΡΙΤΙΚΗ

Μία πολύ όμορφη ιστορία που πετυχαίνει σε κάθε επίπεδο. Σε βάση σε μία παρέα γερόντων και στο τέλος σε έχει κάνει να θες να παρακολουθήσεις τα επόμενα από ότι κάνουν. Έχει εξαιρετικό σκίτσο και μόνο η χρήση πολλών βουβών σελίδων δείχνει τη δύναμη του σχεδίου. Και τέλος έχει κωμική υπόθεση τόσο σε επίπεδο πλοκής, σε επίπεδο σκίτσου αλλά και σε επίπεδο ατάκας. Μία συνολικά εξαιρετική δουλειά.

 

Δεν ξέρω αν θα έγραφα τα ίδια τώρα, θα το διαβάσω και στα ελληνικά και θα σας πω

[Laz33]

Το ρώτησα στο AI (έγραψα και τις συγκεκριμένες απορίες που είχα) και μου απάντησε το εξής:

 

<< Ναι, αυτά που εντόπισες είναι από τα βασικά στοιχεία που δεν κλείνουν στον πρώτο τόμο. Ο Lupano έχει επιλέξει μια μορφή αφήγησης όπου κάθε άλμπουμ έχει τη δική του κεντρική ιστορία, αλλά αφήνει ορισμένα νήματα να εξελιχθούν στα επόμενα.

Συγκεκριμένα:

• Spoiler

  • Η κληρονομιά της Sophie δεν εξαντλείται στον πρώτο τόμο. Το τι θα κάνει με τα χρήματα και πώς αυτά επηρεάζουν τη ζωή της και των υπόλοιπων αποτελεί θέμα που επανέρχεται αργότερα.
  • Ο "θησαυρός" που είχαν κρύψει οι τρεις φίλοι όταν ήταν παιδιά επίσης δεν αποκαλύπτεται πλήρως στον πρώτο τόμο. Είναι ένα από τα επαναλαμβανόμενα μυστήρια της σειράς και αποκτά μεγαλύτερη σημασία σε επόμενα άλμπουμ.

   

•  

Αυτό είναι χαρακτηριστικό των Les Vieux Fourneaux: δεν είναι μια σειρά με έντονα cliffhangers τύπου «πρέπει να διαβάσεις αμέσως το επόμενο για να μάθεις τι έγινε», αλλά ούτε και εντελώς αυτοτελείς ιστορίες. Θα έλεγα ότι βρίσκεται κάπου στη μέση: κάθε τόμος ολοκληρώνει τη βασική του περιπέτεια, ενώ παράλληλα εξελίσσει τη συνολική ζωή των χαρακτήρων και κρατά ανοιχτά μερικά μυστήρια. >>

 

 

Άρα ήταν σωστή η αίσθηση που είχαμε ότι δεν ολοκληρώνεται πλήρως η ιστορία.

Όντως δεν είναι εντελώς αυτοτελή τα άλμπουμ.

 

 

 

 

 

 

Επεξεργασία Ιουλίου 14 από Laz33

[Guts]

On 7/12/2026 at 1:40 AM, Laz33 said:

 

Μετά το Undertaker, οι Παλιές Καραβάνες είναι η πιο ενδιαφέρουσα φετινή κυκλοφορία για μένα μέχρι στιγμής 

 

Ξέχασες το Λάργκο!...

 

 

[Kurdy Malloy]

H ιστορία ολοκληρώνεται. Δε μας ενδιαφέρει πρακτικά τι θα γίνει το πρώτο ερώτημα. Μπορούσε να είναι one shot και να μην υπάρχει κάποια εξήγηση. Προφανώς και θα επανέλθουν αυτά τα ζητήματα και με έντονο τρόπο αλλά αυτό είναι επιλογή των δημιουργών. Εγώ πιστεύω ότι θα μπορούσαν και να το αφήσουν να αιωρείται. 

[Laz33]

Αν ήταν one-shot θα ξενέρωνα και θα έβαζα ένα 7άρι με το ζόρι.

Αφήνει έντονα την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

Δεν είναι τυχαίο ότι 4 άτομα (από τα 5 που σχολιάσαμε) θεωρήσαμε ότι η ιστορία συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος.

 

[Manitou]

Εξαιρετικό κόμικ και δεν το περίμενα τόσο καλό. Σχέδιο και σεναριο από το πάνω ράφι.

 Διάβασα με προσοχή τα παραπάνω πολύ χρήσιμα που γράψατε. Και εγώ από όταν τελείωσε έχω την αίσθηση ότι συνεχίζεται, αφού όλο αυτό μου φάνηκε σαν ιντρο μιας μεγάλης ιστορίας. Αυτό που έγραψε το ΑΙ στον @ Laz33  ήταν και η δικιά μου αίσθηση. Κάναμε εισαγωγή τους χαρακτήρες, τους δώσαμε την πρώτη βασική περιπέτεια με τον εργοστασιάρχη και στο τέλος το απαραίτητο ορεκτικό για την συνέχεια. 

Όπως και να έχει πραγματικά εξαιρετική ιστορία. Ανυπομονώ για τη συνέχεια 

[Gwynplaine]

Τελείωσα χθες το βραδάκι τον τομο. Καταπληκτικά τα παππουδια. Πέρασα φοβερά! Πολύ ωραίο χιούμορ (συνήθως δεν μου αρέσουν τα χιουμοριστικά κόμικ)... πολύ γέλιο με την οργάνωση τυφλών. Το σχέδιο πολύ ωραίο (για κάποιο λόγο τα ηχητικά εφέ με παρέπεμψαν σε Αστερίξ και Οβελίξ...θα μου πεις γαλλοβελγικο). Οι χαρακτήρες έχουν αναπτυχθεί πολύ καλά (προσωπικά είναι του γούστου μου) και ανυπομονώ για την συνέχεια. Ελπίζω να την βγάλουν πιο νωρίς όπως και το δεύτερο Undertaker... πάντως για μένα το συγκεκριμένο είναι κι αυτό BD από το πάνω ράφι.

Επεξεργασία Ιουλίου 17 από Gwynplaine

[Dimitris1408]

Το διάβασα και γω μόλις, και μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα πολύ περισσότερο από όσο το περίμενα. Το πήρα λόγω των κριτικών που γράψατε όλοι καθώς σαν θεματολογία δεν με είχε τραβήξει και νομίζω ότι είναι η καλύτερη φετινή έκδοση μέχρι στιγμής ( καλύτερο και από το undertaker, όπου βέβαια εκεί η ιστορία έμεινε στην μέση και δεν έχω ακόμα διαβάσει το 2ο). 

 

Σχέδιο εξαιρετικό, χρώματα επίσης και σκηνοθεσία φουλ. Ακόμα και στην αρχή όπου διαδραματίζεται σχεδόν όλο στο αγρόκτημα βγάζει μια νότα ταξιδιάρικου κομικ.

 

Όπως έγραψε και ο @ Lelis  γίνονται ενώ σωρό πράγματα αλλά δεν νοιώθει μπουκωμενο καθόλου. Πολύ καλή ροή, δεν βαριέσαι καθόλου. Έχει και χιούμορ και ωραία μπινελικια. Γενικά ενώ γίνονται "μη φυσιολογικά πράγματα" οι διάλογοι είναι φουλ καλογραμμένοι και φυσικοί. Μοναδική εξαίρεση το ξέσπασμα της Σόφι που ήταν φουλ στον διδακτισμο και έμοιαζε παράταιρο (όχι νοηματικά αλλά υφολογικά).

 

Συμφωνώ με @ Kurdy Malloy  ότι η αίσθηση που μου άφησε είναι μιας ολοκληρωμένης ιστορίας. Όσα θέματα άφησε ανοιχτά μπορεί να τα δούμε σε επόμενο τεύχος ή και όχι. Αλλά δεν είναι ότι σκας ή μειώνεται η εμπειρία της ανάγνωσης.

 

Αν το βαθμολογούσα θα ήταν 8+ και θα το προτείνω και σε φίλους που επίσης λόγω θεματολογίας - δηλαδή γεροντοιστοριες- το αποφεύγουν. Ειδικά με αυτόν τον συνδυασμό ποιότητας - τιμής.

[Laz33]

On 14/7/2026 στο 6:01 ΜΜ, Guts είπε:

 

Ξέχασες το Λάργκο!...

 

 

 

Iσχύει, νόμιζα είχε βγει πέρυσι.
Πρώτα Λάργκο, μετά Undertaker και μετά Παλιές Καραβάνες.

 

[Θλιμμένος Μπούφος]

Το αγόρασα και γω μετά τα πολύ καλά σχόλια που διάβασα εδώ. 

 

Πέρασα πολύ καλά διαβάζοντας το, κάτι που δεν πήρε πολλή ώρα λόγω της ωραίας ροής και του σεναρίου. Δεν έχω να πω κάτι πάνω στο σχέδιο ή την έκδοση γενικότερα γιατί με κάλυψαν οι προηγούμενοι. Θα πω ένα μπράβο στον ΜΗ για την εξαιρετική επιλογή και εννοείται περιμένω και τα επόμενα 

[Ubergorn]

Αγοράστηκε σήμερα και από μένα . Αραγμα για καφέ λοιπόν και διάβασμα .

Δεν περίμενα να περάσω τόσο καλά παρέα με τους ηλικιωμένους! Εξαιρετικό χιούμορ και σενάριο και μια πολύ καλή κυκλοφορία τις φέτος !!

Αν δεν ήταν η αγαπημένη ψυχολόγος θα είχαν κλέψει την παράσταση !

 

 

Υ.Γ : Τελειώνοντας το δεν μου άφησε κάποια αίσθηση ότι δεν ολοκληρώθηκε η ιστορία όπως ειπώθηκε παραπάνω . Μια χαρά κύλησε και τελείωσε η ιστορία .

Αναμένω λοιπόν στο μέλλον και άλλες παππουδοιστορίες !! 

Επεξεργασία Ιουλίου 31 από Ubergorn

[ProfPhillipMortimer]

το διάβασα και εγώ, εξαιρετικό σενάριο και σχέδιο σε πλήρη αρμονία !

 

πολύ καλή επιλογή από την εκδοτική πάμε για τα επόμενα άλμπουμ με το καλό !

[Theo A]

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον @ Kurdy Malloy  που αρκετά post πριν μας έδωσε αρκετές πληροφορίες για την γαλλική έκδοση. 

Επειδή πιο πάνω έγραψα ότι οι παλιές καραβάνες παραλλάσουν την κλασσική ιδέα του Αστερίξ βάζοντας στη θέση του εχθρού του χωριού των Γαλατών τον καπιταλισμό και όχι τον ιμπεριαλισμό του Ιούλιου Καίσαρα, θα ήθελα να θυμίσω τον κλασσικό χάρτη που υπήρχε σε όλα τα Αστερίξ:

 

 

και τον αντίστοιχο χάρτη από τις παλιές καραβάνες:

 

 

 

Βέβαια η εικόνα του "χωριού" έχει πια αλλάξει. Γι' αυτό τον λόγο και το παραδοσιακό τσιμπούσι που ένωνε όλο το χωριό έχει αντικατασταθεί από ένα ακριβό δείπνο δίπλα στη θάλασσα, με αστακούς και λοιπά θαλασσινά συνοδευόμενα από λευκό κρασί σε σαμπανιέρα για τους ήρωες μόνο. 

Το διάβασμα του πρώτου επεισοδίου με την σύντομη επίσκεψη στην βόρεια Ιταλία, μου γέννησε την ανάγκη να ξαναδιαβάσω τις "δάφνες του Καίσαρα" με τους δύο γαλάτες να φτάνουν ως την Ρώμη και την όσφρηση του Ιούλιου να μπερδεύεται ανάλογα με την ελληνική μετάφραση!   

Επεξεργασία Αυγούστου 8 από Theo A

[Θλιμμένος Μπούφος]

5 min ago , Theo A said:

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον @ Kurdy Malloy  που αρκετά post πριν μας έδωσε αρκετές πληροφορίες για την γαλλική έκδοση. 

Επειδή πιο πάνω έγραψα ότι οι παλιές καραβάνες παραλλάσουν την κλασσική ιδέα του Αστερίξ βάζοντας στη θέση του εχθρού του χωριού των Γαλατών τον καπιταλισμό και όχι τον ιμπεριαλισμό του Ιούλιου Καίσαρα θα ήθελα να θυμίσω τον κλασσικό χάρτη που υπήρχε σε όλα τα Αστερίξ

Να πούμε βέβαια ότι η συγκεκριμένη αφηγηματική τεχνική είναι από τις πιο διάσημες και αρχαίες, όπου ένας αδύναμος αντιστέκεται σε έναν δυνατό. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα από την κλασική λογοτεχνία π.χ. Ρομπέν των δασών και Άρχοντας την Δαχτυλιδιών. Ακόμα και από την Παλαιά διαθήκη. Επομένως δεν θα έλεγα ότι παραλλάσσει τον Αστερίξ αλλά ότι και τα δύο έργα χρησιμοποιούν το ίδιο μοτίβο. Και είναι και ένα μοτίβο που είναι αρκετά γοητευτικό θα έλεγα, αν σκεφτεί κανείς πόσες ταινίες βιβλία κτλ βασίζονται σε ιστορία γεγονότα που περιγράφουν ακριβώς αυτό (έξοδος Μεσολογγίου, Θερμοπύλες, Δουνκέρκη κ.α.). 

[Indian]

Ο φίλος @ mpotsos2017  ρωτάει αν γνωρίζει κανείς πότε θα κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ της σειράς.

 

Το γράφω εγώ γιατί κατά λάθος έκανε αναφορά την παρουσίαση κι έγραψε την ερώτησή του εκεί. 

 

Όσον αφορά το πρώτο άλμπουμ, όταν το διαβάσω θα επανέλθω για να πω την γνώμη μου. 

 

 

[hudson]

Σύμφωνα με τον κατάλογο της εκδοτικής το 2ο άλμπουμ είναι να κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο του 2026. Θα δούμε τελικά αν θα ισχύσει αυτό γιατί ως τώρα έχουμε δει κάποιες αλλαγές στον προγραμματισμό.

[Indian]

Διαπιστώνοντας με θλίψη ότι τα χρόνια που μου απομένουν είναι λιγότερα από αυτά που έχω διανύσει επάνω στην Γη και με την κρίση μέσης ηλικίας να με έχει καταβάλλει, πήρα στα χέρια μου τις "Παλιές καραβάνες" με αίσθημα άρνησης, καθώς περίμενα ότι θα έρθω αντιμέτωπος με μία θεματολογία που θα αναφέρεται στα γηρατειά και τις θλιβερές συνέπειες που αυτά φέρνουν.

Ο φόβος μου διήρκησε μόλις στις πρώτες σελίδες, για να αντικατασταθεί από απόλυτη διασκέδαση και στιγμές γέλιου. Πράγματι ούτε εγώ θυμάμαι πότε είχα να γελάσω δυνατά με ένα γκαγκ, έναν διάλογο ή ένα καρέ. Τα πιο κωμικά κόμικς συνήθως αποσπάσουν ένα μειδίαμά μου. Εδώ παραδέχομαι ότι γέλασα αρκετά (ιδιαίτερα στον διάλογο με τις φρυγανιές και φυσικά κάνοντας εικόνα τους γέρους της... επαναστατικής οργάνωσης)! 

Το σενάριο, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος, είναι καλογραμμένο, σφιχτό και χωρίς να κάνει κοιλιά  και μπορεί να έχει να διαχειριστεί μερικά δυσάρεστα γεγονότα, εντούτοις δείχνει τον πρέποντα σεβασμό, αλλά και την ελαφρότητα που χρειάζεται σε τέτοιες καταστάσεις χωρίς να τις γελοιοποιεί, αλλά ούτε και να βαραίνει το κλίμα. Η πλοκή είναι μεν κλιμακούμενη, αλλά παρόλα αυτά είναι γρήγορη χωρίς να κουράζει.

Οι πρωταγωνιστές, σωστά "τρελοκομεία", διαθέτουν δυνατές προσωπικότητες, χαρίζουν στους αναγνώστες στιγμές από το παρελθόν τους, ενώ παράλληλα μας διασκεδάζουν με τα αστεία και την γενικότερη στάση ζωής τους. Είναι άνθρωποι που σίγουρα θα τους θέλαμε για παππούδες μας! Το γεγονός ότι μας αποκαλύπτεται σιγά σιγά το παρελθόν και οι σχέσεις μεταξύ τους, καθώς κι ο τρόπος που γίνονται αυτά, αποτελεί δείγμα σωστής συγγραφικής πένας.

Το φινάλε το βρήκα όμορφο, εκτονώνει τις οποίες εντάσεις που μας επιφύλασσε η ιστορία κι αφήνει ανοιχτά μέτωπα για την συνέχεια, η οποία εύχομαι να συνεχιστεί με τον ίδιο δυναμισμό κι ευρηματικότητα. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα κόμικ που το φοβήθηκα, αλλά με αντάμειψε. Προτείνεται σε όλους. 

Σχεδιαστικά η ιστορία αναδύει στοιχεία BD, με καθαρό σχέδιο, πλαισιωμένο από πολλές λεπτομέρειες και παραστατικές σκηνές. Το μέγεθος είναι το κατάλληλο για να κάνει τον αναγνώστη να απολαύσει και τον εικαστικό τομέα, χωρίς να κουράσει τα μάτια του. Το χρώμα αποτελείται από γήινες αποχρώσεις, αλλά έχω την εντύπωση ότι είναι κάπως μονότονο. Μικρό το κακό, παντός. 

Η έκδοση, για το κόστος της, είναι πολύ καλή, στα πρότυπα που έχει θεσπίσει ο "Μικρός Ήρως". Το χαρτί είναι ματ με μέτρια εκτύπωση των χρωμάτων (ναι, η αλήθεια είναι ότι μου φάνηκαν κάπως ξεθωριασμένα) και δυνατή κόλληση στην ράχη. Κανένα παράπονο κι από το εξώφυλλο. Οι διάλογοι ξεκαρδιστικοί και η καλή μετάφραση κι επιμέλεια, συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην απόλαυση ενός τέτοιου άλμπουμ. Συνοδευτικό υλικό δυστυχώς δεν βρίσκουμε, κάτι που θα ήθελα, μιας κι ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με την συγκεκριμένη σειρά.