Μετάβαση στο περιεχόμενο

Προτεινόμενες Καταχωρήσεις

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

Αγαπητοί κομιξόφιλοι:

Μερικοί από εσάς θα έχετε ήδη διαβάσει το κείμενο μου σε συνέχειες που περιγράφει την επίσκεψή μου στο σπίτι του Don Rosa το 2000 από τη σελίδα του FB Disney Comics. Επειδή μου ζητήθηκε να το παραθέσω κι εδώ, παίρνω το βάπτισμα του πυρός στο GC με εκείνη την περιγραφή και ζητώ συγγνώμη αν για κάποιους αποτελεί επανάληψη. Το οδοιπορικό αυτό αποτελείται από τρεις Ενότητες, δηλαδή αυτήν την Εισαγωγή και δύο Κεφάλαια, ένα για κάθε ημέρα του ταξιδιού. Στόχος μου ν' ανεβάζω ένα κεφάλαιο την ημέρα οπότε θα σας παρακαλούσα να απέχετε από σχολιασμούς ως την ολοκλήρωση της παρουσίασης.

Στο Εαρινό εξάμηνο του 2000 ήμουν Επισκέπτης Καθηγητής με Sabbatical στο Τμήμα Οικονομικών του Binghamton UniversityState University of New York. Με τον Ντον Ρόσα είχαμε επικοινωνία από το 1992, αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ως τότε. Τον συνάντησα για πρώτη φορά σε ένα comics convention στο Reading της Pennsylvania τον Απρίλιο του 2000, αλλά είχε πολύ κόσμο και δεν μπόρεσα να περάσω πολύ χρόνο μαζί του γιατί γινόταν χαμός. Έτσι λοιπόν με προσκάλεσε να τον επισκεφθώ στο σπίτι του στο Lousville του Kentucky όταν θα τέλειωνε το εξάμηνο και δεν θα είχα άλλες υποχρεώσεις μιας και δίδασκα 3 μαθήματα.

 

Το ταξίδι μου εκείνο στο σπίτι το Ρόσα ήταν μια αλησμόνητη εμπειρία και θα την μοιραστώ μαζί σας, 18 χρόνια μετά. Θα έκανα το ταξίδι μόνος μου, αλλά την τελευταία στιγμή αποφάσισε να με κάνει παρέα ο καλός μου φίλος από την Σουηδία Orjan B., θαυμαστής και αυτός των Disney comics, που τον γνώρισα μέσω του ίντερνετ το 1997 και από τότε έχουμε βρεθεί 6 φορές. Πήρε άδεια και ήρθε να με επισκεφθεί στις ΗΠΑ στο διάστημα 25 Μαίου—4 Ιουνίου. Τον ξενάγησα στο upstate New York για λίγες μέρες όσο σχεδιάζαμε το ταξίδι στον Ρόσα για τις 30 Μαίου—2 Ιουνίου.

 

 

       Το ταξίδι μας λοιπόν ξεκινάει---προσδεθείτε!

       ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ: Τρίτη, 30 Μαίου, 2000.

 

Ξυπνήσαμε πολύ νωρίς το πρωί (στις 5¨00 πμ) όπως όταν ήμασταν μικροί και περιμέναμε να ‘ρθει ο Αι-Βασίλης. Όλο τον Μάη έβρεχε, αλλά εκείνο το πρωί είχε χαρά Θεού. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε μελετήσει προσεχτικά την διαδρομή: από το Binghamton θα παίρναμε το route 17 προς δυτικά, μετά θα ακολουθούσαμε το interstate 90 δια μέσου Pennsylvania και Ohio. Στο Cleveland θα παίρναμε τον interstate 71 που θα μας πήγαινε μέχρι το Louisville του Kentucky.  Στον χάρτη η απόσταση φαινόταν παιχνιδάκι!

 

Φύγαμε από το Binghamton στις 8¨00 πμ και ξεκινησαμε την μεγαλη διαδρομή για το Louisville με την Toyota Camry 1990 που την χρησιμοποιούσα όλο το εξάμηνο. Το πρώτο σκέλος του ταξιδιού μας μέχρι να φτάσουμε την Erie της Pennsylvania ήταν το πιο ενδιαφέρον από πλευράς σκηνικού, με πολλούς εναλασσόμενους λόφους. Αφού περάσαμε το Cleveland του Ohio κάναμε μια στάση γύρω στις 3¨00 μμ και φάγαμε κάτι στα γρήγορα. Εκεί είδαμε μια ομάδα από Amish (από τους σύγχρονους, μια και χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητα!).

 

Όταν επιστρέψαμε στο interstate συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε ακόμη αρκετό δρόμο μπροστά μας μέχρι το Louisville. Είχαμε υπολογίσει ότι η συνολική απόσταση ήταν περίπου 700 μίλια, και μόλις είχαμε φτάσει στα μισά! Προσπαθήσαμε να ενθαρρύνουμε τους εαυτούς μας όμως αναλογιζόμενοι όλα τα καλούδια που μας περίμεναν στο σπίτι του Ρόσα. Επιπλέον δεν πολυβιαζόμασταν, μιας και είχαμε σχεδιάσει να περάσουμε τη νύχτα σ’ ένα μοτέλ έξω από το Louisville. 300 μίλια μετά και αφού περάσαμε μέσα από τις πόλεις του Columbus και Cincinnati του Ohio σταματήσαμε για διανυκτέρευση σε μια μικρή πόλη που λεγόταν Carrolton, 40 μίλια από το Louisville. Νοικιάσαμε δωμάτιο σ’ ένα Days Inn, πήραμε κάτι να φάμε από ένα κοντινό Kentucky Fried Chicken (εφόσον ήμασταν στο Kentucky!), και επιστρέψαμε στο δωμάτιο για να δούμε ένα αγώνα play-off στο basket-ball με τους Lakers. Αποκοιμηθήκαμε γνωρίζοντας ότι η επόμενη μέρα θα ήταν Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ!!!

 

 

Rosa_trip2.jpg

Rosa_trip1.jpg

Επεξεργασία από Archontis Pantsios
  • Like 21
  • Respect 6
  • Ευχαριστώ 5

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α': ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ, 31 ΜΑΙΟΥ, 2000

Μετά από μια πολλή κουραστική πρώτη μέρα συνεχούς οδήγησης, ξυπνήσαμε στις 8¨00 πμ και φάγαμε πρωινό. Ο καιρός ήταν ζεστός, υγρός και πνιγηρός και η πρόγνωση για τις επόμενες δυό μέρες ήταν η ίδια, με την θερμοκρασία στους 33 C.

 

Όταν επιστρέψαμε στο δωμάτιο του μοτέλ τηλεφωνήσαμε στον Ντον, τον ενημερώσαμε για την ακριβή μας τοποθεσία και του είπαμε ότι θα ήμασταν στο σπίτι του περίπου σε μια ώρα. Μερικές μέρες νωρίτερα ο Ντον μου είχε στείλει με φαξ ένα «χάρτη» σχεδιασμένο από τον ίδιο (ο ίδιος ο χάρτης συλλεκτικό κομμάτι!), και αποδείχτηκε παιχνιδάκι να βρούμε τον προορισμό μας. Αφού αφήσαμε τον interstate 71, οδηγήσαμε μερικά μίλια περνώντας μια πανοραμική θέα, ένα ρυάκι, ένα ράντσο αλόγων, και μια δεξιά στροφή μας έφερε στην οδό Dawson Hill. Ένα «μνημείο» πριν φτάσουμε στο σπίτι του Ντον ήταν το κατάστημα επισκευής χορτοκοπτικών μηχανών του Ferg, με τον Ferg ακριβώς όπως τον είχε σχεδιάσει σε καρικατούρα ο Ντον στον χάρτη (με μεγάλα κυμματίζοντα αυτιά!). Άλλο ένα ρυάκι, άλλη μια στροφή, και...φτάσαμε. Η κεντρική πύλη ήταν ανοιχτή και στρίψαμε στον μακρύ ιδιωτικό δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι του Ντον.

 

Σταματήσαμε το αυτοκίνητο και βγήκαμε έξω. Λίγο μετά ο Ντον ήρθε να μας προυπαντήσει και μας πρόσφερε από ένα ποτήρι δροσερό ginger-ale. Φορούσε σορτς κι ένα μπλουζάκι που έγραφε επάνω «Rosa», από ένα ομώνυμο εστιατόριο στην Ιταλία. Μας άφησε για λίγο και πήγε με τα πόδια να κλείσει την πύλη για να μπορέσει ν’ αφήσει τα τρία σκυλιά του basset hounds να τρέχουν ελεύθερα στο κτήμα του.

 

Όταν επέστρεψε μας γνώρισε στα τρία basset hounds του: την Χλόη, την Νταίζη και την Σούκι. Ο πρώτος κανόνας που έπρεπε να μάθουμε ήταν ο ακόλουθος: μπορούσαμε να χαιδέψουμε την Χλόη και την Σούκι όποτε θέλαμε, αλλά την Νταίζη μπορούσαμε να την χαιδέψουμε μόνο εν τη απουσία των άλλων δύο! Τυχόν απροσεξία επί του θέματος θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία της Χλόης και της Σούκι στα νύχια της Νταίζη!

 

 

 

Αρχικά είχαμε μια σύντομη ξενάγηση του σπιτιού (ξύλινο σε στυλ ρουστίκ) και του περιβάλλοντος χώρου. Το κτήμα του Ντον έχει έκταση 10 εκτάρια γης, με το σπίτι στο κέντρο περίπου της ιδιοκτησίας. Υπάρχει μια τεράστια έκταση με γρασίδι βορειοδυτικά  του σπιτιού με μια μικρή λιμνούλα στην άκρη. Ένα λιβάδι κυριαρχεί ανατολικά του σπιτιού με έναν μικρό αχυρώνα και έναν κήπο. Δυτικά, νοτιοδυτικά και βορειοανατολικά υπάρχει μια δασώδης έκταση που τελειώνει σ’ ένα χωράφι στο τέρμα της νοτιοδυτικής πλευράς. Αφού πήραμε μια πρώτη γεύση όλου του κτήματος συνειδητοποιήσαμε πλήρως τι εννοούσε ο Ντον όταν μου έγραφε ότι χρειάζεται τόσο πολύ χρόνο για να κουρεύει το γρασίδι!

 

Αμέσως μετά συναντήσαμε τον Κύρο, το cockatoo του Ντον! Ο Κύρος άρχισε να ξεφωνίζει  (και εννοώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να ξεφωνίζει, μας πήρε τα’ αυτιά!) μόλις αντιλήφθηκε ότι υπήρχαν επισκέπτες στο σπίτι, θέλοντας να βγει από το κλουβί του για χάδια! Έπρεπε όμως να δείξει υπομονή για αργότερα…

 

Αφού ξαποστάσαμε λιγάκι και με ένα δροσερό ποτήρι ginger-ale στο χέρι επισκεφθήκαμε το “Expo Center”, τον μικρό αχυρώνα όπου ο παλιός ιδιοκτήτης του σπιτιού φυλούσε τη συλλογή του από αυτοκίνητα! Για να συνεχίσει την παράδοση, ο Ντον φυλάει εκεί την ΔΙΚΗ του «συλλογή» από παλιά αυτοκίνητα: τη «διάσημη» Dodge 1948 (που την είχα δει για πρώτη φορά σε σκίτσο σε μια ιστορία του Captain Kentucky, όταν ο Ντον δούλευε ακόμη με δικούς του χαρακτήρες), και που ΑΚΟΜΗ χρησιμοποιεί (αν και όχι τόσο συχνά), και μια Nash Lafayette 1938. Ο Ντον μας υποσχέθηκε ότι θα μας πήγαινε βόλτα με την Dodge την επόμενη μέρα!

 

Επόμενη στάση στην περιήγηση ήταν ο κήπος που ήταν ακριβώς πίσω από τον αχυρώνα. Ο Ντον και η γυναίκα του Ann (που εκείνο το πρωινό έλειπε σ’ ένα επιμορφωτικό σεμινάριο για δασκάλους και θα επέστρεφε το απόγευμα) καλλιεργούν όλων των τύπων ζαρζαβατικά και ο Ντον μας έδειξε τα πράσινα κρεμμύδια που θα συντρόφευαν το δείπνο μας αργότερα. Αφού ακροπερπατήσαμε μέσα στον κήπο φτάσαμε στο λιβάδι που ήταν γεμάτο με αγριολούλουδα που είχε φυτέψει ο Ντον, ο οποίος με υπερηφάνεια μας έδειχνε με το όνομά του το καθένα από τα αγριολούλουδα που συναντούσαμε. Έκανε πολλή ζέστη, ο Ντον φορούσε ένα καπέλο για να αποφύγει τις αλογόμυγες, ενώ ο Orjan κι εγώ αποτολμήσαμε την πορεία ακάλυπτοι παρά την προσφορά του Ντον να βάλουμε κάτι στα κεφάλια μας. Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι κολυμπούσαμε στον ιδρώτα και ψάξαμε αμέσως για κάποιο δροσερό μέρος για να ξαποστάσουμε!

 

Ποιο ήταν το πιο δροσερό δωμάτιο στο σπίτι; Μα και βέβαια η διάσημη...κρύπτη των κόμικς! Κατεβήκαμε κάποια σκαλοπάτια και μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο για το οποίο είχαμε διαβάσει τόσα πολλά πράγματα στο παρελθόν. Είναι ένα σχετικά μικρό δωμάτιο, ειδικά κλιματιζόμενο και καλυμμένο τρεις-τριγύρω στους τοίχους από κόμικς! Σειρές από μεταλλικά ράφια ήταν γεμάτες από χάρτινους φακέλους φίσκα από παλιά κόμικς, τακτοποιημένους όμορφα ανά τύπο κόμικ και ανά έτος. Το πρώτο που μας έδειξε ήταν η συλλογή του από «TV Guides”. O Ντον με ρώτησε αν ήθελα να μάθω τι έπαιζε η Αμερικάνικη τηλεόραση την νύχτα που γεννήθηκα...Είπα, «και βέβαια», και αφού τον είπα πότε γεννήθηκα (26 Οκτωβρίου, 1961), ο Ντον έβγαλε το σχετικό τεύχος του “TV Guide” και είδαμε το πρόγραμμα εκείνης της βραδυάς!

 

Ανώφελο να σας πω βέβαια ότι θα μπορούσαμε να περάσουμε μέρες ολόκληρες εκεί μέσα, και όχι μόνο μερικές ώρες! Ζητήσαμε να μας δείξει κάποια Ντίσνευ κόμικς της Dell (εκδοτική εταιρία στις δεκαετίες του ’40 και ’50): εγώ ζήτησα να δω τα πρώτα τεύχη της σειράς Uncle Scrooge και ο Orjan τα πρώτα τεύχη της σειράς Walt Disneys Comics and Stories. Ρώτησα τον Ντον αν θα σκεφτόταν ποτέ να πωλήσει την τόσο μεγάλη συλλογή του και μου απάντησε πως θα το έκανε μόνο σε κάποιον που θα ήθελε να αγοράσει όλα τα τεύχη από μια σειρά. Όταν του είπα ότι σαν οικονομολόγος θα τον συμβούλευα να τα πωλήσει ένα-ένα, μου απάντησε ότι γι΄αυτόν τα κόμικς έχουν κάτι παραπάνω από νομισματική αξία και ότι δεν θα ενδιαφερόταν να τα πωλήσει ένα-ένα λόγω του χρόνου που τον πήρε για να συμπληρώσει την κάθε σειρά.

 

Όσο ήμασταν εκεί ζητήσαμε να δούμε και την δουλειά που έκανε πριν ασχοληθεί με Ντίσνευ κόμικς, την οποία φυλάει σε ένα ξεχωριστό φάκελο. Πριν ανεβούμε πάνω βγήκαμε πολλές φωτογραφίες κρατώντας στα χέρια μας διάφορα κόμικς—άλλωστε ποιό το νόημα αν δεν υπερηφανευόμασταν με τέτοιες φωτογραφίες σε άλλους κομιξόφιλους; --το ξέρουμε όλοι το ανέκδοτο με τον τύπο στο ερημονήσι μόνος με την Kim Basinger!

 

 

 

Ήταν ήδη απόγευμα και όταν είχαμε χορτάσει την κρύπτη των κόμικς μας φάνηκε πως μια επίσκεψη στο studio του Ντον θα ‘ταν το κερασάκι στην τούρτα!  Η πρόσβαση στο studio του Ντον είναι μέσω του garage και ανεβαίνοντας μια σειρά από σκαλοπάτια. Παραφερνάλια των παπιών καλύπτουν όλο τον χώρα, αρχίζοντας από τις σκάλες. Το δωμάτιο αυτό-καθεαυτό βρίθει από παραφερνάλια κάθε μεγέθους του Σκρουτζ και του Ντόναλντ. Οι γυάλινες προθήκες όπου φιλοξενείται όλη αυτή η πανσπερμία των παπιών είναι φισκαρισμένες πατόκορφα και η πολυχρωμία σε συναρπάζει. Υπάρχει ένα γραφείο απέναντι από την σκάλα και το drawing board του Ντον είναι στα αριστερά. Ένας καναπές, μια πολυθρόνα και μια γιγαντοοθόνη τηλεόρασης συμπληρώνουν την επίπλωση. Στο πάτωμα υπάρχουν στοίβες από κόμικς, αμερικάνικα αλλά και από άλλες χώρες με ανατυπώσεις ιστοριών του Ρόσα. Ο Ντον μας είπε να διαλέξουμε και να πάρουμε όσα τραβάει η όρεξή μας από τις στοίβες με διπλά και τριπλά αντίτυπα που συνήθως χαρίζει σε συνέδρια κόμικς (του κάναμε τη χάρη την επόμενη μέρα!).

 

(Μια μικρή παρένθεση: Ένα όνειρο που έβλεπα τακτικά με είχε να βρίσκομαι σε μια αίθουσα γεμάτη με κόμικς που δεν είχα ματαδεί στη ζωή μου, περιτρυγιρισμένος από παραφερνάλια Ντίσνευ: μερικές φορές τα όνειρα βγαίνουν αληθινά!).

 

Σε μεταλλικές αρχειοθήκες ο Ρόσα φυλάει αντίτυπα της δικής του αρχικής και τελειωμένης δουλειάς—είναι από τους λίγους που γράφει ΚΑΙ σχεδιάζει τις ιστορίες του. Κι εκεί που χαζεύαμε από δω κι από κει, δεν είχαμε ιδέα για την έκπληξη που μας περίμενε (λες και ότι είχαμε δει μέχρι τότε δεν ήταν εκπληκτικό). Πάνω στο γραφείο του ήταν οι σελίδες των αρχικών προσχεδίων με μολύβι της πιο ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ ιστορίας του! Η ιστορία αφορούσε άλλο ένα επεισόδιο από τον «Βίο και Πολιτεία» του Σκρουτζ πάνω στην οποία δούλευε ο Ρόσα για το Γαλλικό περιοδικό PICSOU. Η ιστορία λάμβανε χώρα στον Παναμά στις αρχές του 20ου αιώνα όταν κατασκευάζονταν η Διώρυγα του Παναμά με τον Σκρουτζ να συναντά (ξανά) τον Πρόεδρο Theodore Roosevelt. Ο Ντον μας είπε ότι ήθελε να τη διαβάσουμε όσο ήμασταν εκεί και να του πούμε τις εντυπώσεις μας!

 

Μείναμε στο studio του Ντον κανένα δίωρο συζητώντας πολλά θέματα και ακούγοντας τον Ντον να μας περιγράφει ολόκληρη την διαδικασία της δημιουργίας μιας ιστορίας, από την αρχική ιδέα ως τα τελευταία μελανωμένα σχέδια. Εκείνες τις ώρες στο studio του Ρόσα είδαμε και πολλά αντίτυπα από δεκάδες σχέδια που είχε κάνει για τους θαυμαστές του στα τελευταία 10 χρόνια.  Ένοιωσα πολύ ξεχωριστά που τα ζούσα όλα αυτά στο Sanctum Sanctorum της κατοικίας του Ντον Ρόσα.

 

Μετά από όσα ειχαμε δει χρειαζόμασταν μια ανάσα για να επεξεργαστεί το μυαλό μας όλες τις εικόνες των περασμένων ωρών. Κατεβήκαμε στο καθιστικό (εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει η Ann) και καθήσαμε έξω στην μικρότερη βεράντα περιμένοντας να δούμε το ηλιοβασίλεμα πριν μετακινηθούμε στην μεγαλύτερη βεράντα στην δυτική πλευρά του σπιτιού για το δείπνο. Νωρίτερα ο Ντον μας είχε ρωτήσει να επιλέξουμε τι θέλαμε για βραδυνό και συμφωνήσαμε με τον Orjan να δοκιμάσουμε την κλασική Αμερικάνικη μπριζόλα! Όση ώρα απολαμβάναμε την δροσερή μας μπύρα σε ένα πολύ ζεστό απόγευμα, συζητούσαμε για διάφορα θέματα, πολλά από τα οποία δεν είχαν καμμία σχέση με τα κόμικς. Για παράδειγμα, ο Ντον μας έλεγε για τα διάφορα είδη ζώων και πουλιών που σύχναζαν στο κτήμα του και κάναμε και λίγο bird-watching. Μπορέσαμε να δούμε και μερικά humming-birds μια και το σπίτι του Ντον είναι περιτριγυρισμένο από ταίστρες για humming-birds.

 

Ο Ντον μας σέρβιρε μπριζόλα στα κάρβουνα για δείπνο στην δυτική βεράντα καθώς έδυε ο ήλιος. Ο Orjan παραδέχτηκε ότι δεν ειχε φάει πιο παχειές μπριζόλες στη ζωή του και δοκίμασε για πρώτη φορά φρέσκα πράσινα κρεμμύδια! Φάγαμε αργά και τεμπέλικα απολαμβάνοντας το κάθε λεπτό της ξεχωριστής παρέας...

Μετά το λουκούλειο δείπνο έπρεπε να κάνουμε κάτι για να κάψουμε τις θερμίδες που μόλις είχαμε κερδίσει! Είχε ήδη σκοτεινιάσει και εφοδιασμένοι με φακό ξεκινήσαμε για σαφάρι στο δάσος! Ο Ντον μας είχε πει ότι είχε δημιουργήσει ένα αναπτυγμένο σύστημα από μονοπάτια στην δασώδη περιοχή του κτήματός του και μας φάνηκε καλή η ιδέα να «εξερευνήσουμε» κάποια από αυτά. Σκεφτόμενοι ότι κάπως έτσι θα αισθανόταν και ο Ιντιάνα Τζόουνς εισχωρήσαμε στην «ζούγκλα» από ένα μονοπάτι  στα δυτικά και συνεχίσαμε δια μέσω ενός δαιδαλώδους συστήματος μονοπατιών προς το χωράφι στη νοτιο-δυτική πλευρά του κτήματος μέχρις ότου να φτάσουμε στο driveway και μετά στο σπίτι. Κατά μήκος των μονοπατιών ο Ντον τοποθέτησε παγκάκια και κάναμε σύντομες στάσεις, προσέχοντας πάντα τις φοβερές τσουκνίδες που αποτελούν τον εχθρό #1 το Ντον και που προσπαθεί με κάθε μέσον να καταπολεμήσει!

Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μας περίμενε η Ann για να μας κεράσει cheese-cake και αφού κουβεντιάσαμε για κανένα μισάωρο αποφασίσαμε ότι ήταν ώρα για ύπνο. Καθώς ξάπλωνα στο κρεβάτι του ξενώνα λίγο μετά κρατώντας στα χέρια μου την πιο πρόσφατη ιστορία του Ντον (ήμουν μάλλον ο ΤΡΙΤΟΣ άνθρωπος στον ΚΟΣΜΟ που τη διάβαζε μετά τον ίδιο και την Ann!) σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μια αλησμόνητη μέρα. Και λίγο αργότερα, πριν με πάρει ο ύπνος, κατέβηκα στο κάτω πάτωμα και έδωσα στον Orjan που περίμενε με αγωνία τις πρώτες 12 σελίδες της «Παναμέζικης» ιστορίας του «Βίου και Πολιτείας» του Θείου Σκρουτζ που μόλις είχα διαβάσει.

 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄)

 

Rosa_trip3.jpg

Rosa_trip4.jpg

Rosa_trip5.jpg

Rosa_trip6.jpg

Rosa_trip7.jpg

Rosa_trip8.jpg

Rosa_trip9.jpg

Rosa_trip10.jpg

Επεξεργασία από Archontis Pantsios
  • Like 17
  • Respect 9
  • Ευχαριστώ 2

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β': ΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2000.

 

Ξυπνήσαμε γύρω στις 8¨00 πμ και χάσαμε την ευγενική προσφορά της Ann να μας ετοιμάσει για πρωινό τις πιο παχιές τηγανίτες στο Kentucky, γιατί έπρεπε να είμαστε στο πόδι από τις 7¨00 για να την  προλάβουμε πριν φύγει για την δεύτερη μέρα του σεμιναρίου που παρακολουθούσε—ευτυχώς θα είχαμε την ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε την επόμενη μέρα! Φάγαμε πρωινό στη δυτική βεράντα διαβάζοντας την τοπική εφημερίδα η οποία ανέφερε μια διαδήλωση στην Ελλάδα από ακραίες θρησκευτικές ομάδες --εκείνη η περίπτωση αφορούσε το θέμα των ταυτοτήτων αν θυμάστε.

 

Μετά το πρωινό επισκεφθήκαμε ένα κιόσκι στην δασώδη περιοχή νότια του σπιτιού ακολουθούμενοι από τα 3 σκυλιά του Ντον που πρόθυμα υπάκουαν στις εντολές του σχετικά με τα σκιουράκια. Ο Ντον μας είπε ότι δεν χρησιμοποιούν αυτό το κιόσκι τόσο συχνά γιατί, παρόλο έχει σύνδεση με το ηλεκτρικό ρεύμα, δεν έχει τηλεφωνική γραμμή, με συνέπεια κάποιος που κάθεται εδώ να μην μπορεί να συνδεθεί με το Ιντερνετ (δεν υπήρχε Wi-fi τότε). Επιπλέον, λόγω της απόστασης από το σπίτι θα έπρεπε κάποιος να πηγαινο-έρχεται αν χρειαστεί κάτι.

 

Η ώρα περνούσε και γνωρίζοντας ότι η μέρα θα ήταν πολλή ζεστή και υγρή, αποτολμήσαμε το δεύτερο «σαφάρι» στην «ζούγκλα» του Ντον. Αυτή τη φορά «εξερευνήσαμε» την βορειο-δυτική πλευρά της δασώδους περιοχής. Ο Ντον ήταν στην κυριολεξία οπλισμένος με ένα κοφτερό μαχαίρι και ήταν η εμπροσθοφυλακή καθώς προχωρούσαμε στο πολυδαίδαλο σύστημα των μονοπατιών. Μας πληροφόρησε ότι ο κύριος εχθρός αφότου είχε αγοράσει αυτό το κτήμα ήταν οι τσουκνίδες! Η περιοχή έβριθε αρχικά παντού από τσουκνίδες, αλλά κατόπιν επίπονου ραντίσματος, με το χρόνο κατάφερε να τις εξαφανίσει στις περισσότερες περιοχές, συνεχίζοντας να τις καταπολεμά όπου ακόμα βασίλευαν. Ο Ντον κουρεύει τα μονοπάτια μια φορά το μήνα και παρότι προσπαθεί να αποφεύγει τις χελώνες, μας είπε ότι την τελευταία φορά η μηχανή έπεσε πάνω σε μια χελώνα που κρυβόταν στο γρασίδι. Μετά από μια ώρα περίπου, η «εξερεύνηση» μας τελείωσε στην μικρή λιμνούλα βόρεια του σπιτιού.

 

Και τώρα τι είχε το πρόγραμμα? Μια βόλτα στην πόλη! Ο Ντον ήθελε να κάνει φωτοτυπίες της πιο πρόσφατης ιστορίας του και μετά να τις αφήσει στο σπίτι του φίλου του Dan Shane, κι έτσι αποφασίσαμε να τον κάνουμε παρέα και μετά να επισκεφθούμε ένα κατάστημα με κόμικς, που ονομαζόταν “The Great Escape”.

Ανεβήκαμε λοιπόν στην Dodge ’48 και ξεκινήσαμε για το Louisville. Κάθισα στο πίσω κάθισμα και απόλαυσα τη διαδρομή, παρόλο που είχε πολλή ζέστη χωρίς κλιματιστικό. Αν παραβλέψουμε αυτή την ενόχληση, το αμάξι ήταν σε πολλή καλή κατάσταση! Με πολύ χώρο στο εσωτερικό του και μεγάλη άνεση, πράγματι ήξεραν πώς να κατασκευάζουν αυτοκίνητα εκείνα τα χρόνια—επίσης ένιωθες πολύ ασφαλής με τους προφυλακτήρες φτιαγμένους από πραγματικό ατσάλι! Πολλοί στον δρόμο μας κοίταζαν γιατί η παλιά Dodge ξεχώριζε στην κυκλοφορία σαν μύγα μεσ’ το γάλα, ανάμεσα στις σύγχρονες Toyota Camrys, Honda Accords και Ford Tauruses. Ο Ντον μας είπε ότι μερικές φορές όταν σταματάει σε κάποιο φανάρι, άλλοι οδηγοί τον ρωτούν “What year is IT?”---και εκείνος τους απαντά “Its 2000”!

Στην αρχή κάναμε μια στάση σ’ ένα φωτοτυπικό κέντρο και περιμέναμε με τον Orjan κάτω από ένα δένδρο για όση ώρα ο Ντον έκανε τις φωτοτυπίες που ήθελε. Κάποια στιγμή βγήκε έξω για να μας δείξει  «έναν αυθεντικό redneck του Kentucky» που είχε μόλις έρθει δίπλα μας και που δεν νοιάστηκε να παρκάρει το αυτοκίνητό του σωστά, αλλά απλώς το άφησε εκεί όπου είχε τύχει να σταματήσει!

 

Μετά το φωτοτυπικό κέντρο και μια σύντομη στάση στο σπίτι του Dan Shane, επισκεφθήκαμε το “Great Escape”. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού γνώριζε βέβαια τον Ντον και μας σύστησε σαν «δύο Ευρωπαίους θαυμαστές των Ντίσνευ κόμικς»--ξέρετε οι Αμερικάνοι θαυμαστές των Ντίσνευ κόμικς είναι είδος εν ανεπαρκεία. Περάσαμε εκεί μια ώρα περίπου, περιδιαβαίνοντας το μαγαζί και βρήκαμε και τρεις κούτες με Ντίσνευ κόμικς από την Dell μέχρι την Gladstone. Ο Orjan αγόρασε μερικά τεύχη της Dell από την δεκαετία του ’50, λέγοντας ότι το καθένα κοστίζει λιγότερο απ’ ότι ένα “Kalle Anka” (κάτι σαν το αντίστοιχο «Μίκυ Μάους» της Σουηδίας) σήμερα…

 

Μετά από μια ανεπιτυχή στάση σ’ ένα διπλανό φαρμακείο CVS προς άγραν καρτών, ανεβήκαμε πάλι στην Dodge και ζητήσαμε από τον Ντον να μας πάει στο σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε (έζησε εκεί μέχρι τα εννιά του χρόνια). Ήταν μια όμορφη γειτονιά στα προάστια του Louisville και παρκάραμε ακριβώς μπροστά στο σπίτι. Ο Ντον μας είπε ότι το μέρος έμοιαζε να μην έχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία 40 χρόνια, με μόνη αλλαγή ένα μικρό δέντρο που είχαν φυτέψει πρόσφατα.

Ο Ντον μας έδειξε το παράθυρο του δωματίου του όπου είχε διαβάσει τα πρώτα του (ή μάλλον καλύτερα της αδελφής του) Ντίσνευ κόμικς και όπου είχε σχεδιάσει τα πρώτα του σκίτσα! Είχαμε μια ελπίδα ότι κάποιος θα έβγαινε από το σπίτι για να του μιλήσουμε, αλλά τίποτα. Ένας γείτονας δούλευε στον κήπο του και μιλούσε ταυτόχρονα στο κινητό του, και αφού βγάλαμε μερικές φωτογραφίες επιστρέψαμε πάλι στην Dodge και πήραμε το δρόμο για την επιστροφή.

 

Ήταν νωρίς το απόγευμα, έκανε αποπνικτική ζέστη, και κάποια στιγμή η Dodge μας έκανε να τρομάξουμε λιγάκι καθώς άρχισε να υπερθερμένεται. Ευτυχώς, αφού προσπεράσαμε 3-4 διακλαδώσεις με μεγάλη κυκλοφορία, η μηχανή δροσίστηκε αρκετά και η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει σε ανεκτά επίπεδα...

 

Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι του Ντον ξαποστάσαμε για λίγα λεπτά στο καθιστικό και του ζητήσαμε να μας δείξει τις ιστορίες που σχεδίασε στα παιδικά του χρόνια! Νομίσαμε ότι θα μας έφερνε 4-5 τετραδιάκια, αλλά επέστρεψε κουβαλώντας μια τεράστια κούτα, που ήταν γεμάτη με παλιά ημερολόγια και λογιστικά τετράδια που έφερνε στο σπίτι από τη δουλειά ο πατέρας του Ντον. Αρχίσαμε να ξεφυλλίζουμε εκείνα αρχαία ευρήματα και βλέπαμε μπροστά μας αυτές που κάλλιστα μπορούσαν να είναι οι πρώτες εικονογραφημένες ιστορίες που ζωγράφισε ο Ντον στο Νηπιαγωγείο! Η ιστορία είχε μέχρι και «διαλείμματα» για τηλεοπτικές διαφημίσεις, όπως ακριβώς τα έβλεπε ο Ντον στην τηλεόραση. Μερικές από τις ιστορίες του όπου χρησιμοποιούσε stick figures θα μπορούσε κάποιος να τις χαρακτηρίσει προπλάσματα μετέπειτα ιστοριών με τα Παπιά (όπως π.χ. το “Ταξίδι στο Κέντρο της Γης»). Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες του ήταν αντίτυπα ιστοριών του Μπαρκς όπου χρησιμοποιούσε ανθρώπους για να σχεδιάσει ξανά  «Το Μυστικό του Παλιού Πύργου» και την αγαπημένη του ιστορία «Η Χρυσή Περικεφαλαία». Ανακαλύψαμε επίσης κι ένα σχέδιο που θα μπορούσε να είναι η πρώτη πάπια που σχεδίασε ποτέ ο Ντον, αν και ο ίδιος έχει πολλές αμφιβολίες αν πρόκειται πράγματι για παπί!

 

Εκείνο το απόγευμα είδαμε και το μπαούλο με όλα τα υπάρχοντά του που έφερε ο παππούς του Ντον όταν μετανάστευσε από την Ιταλία στις ΗΠΑ, καθώς επίσης και το ψηφιδωτό με το brand-name της επιχείρησης τοποθέτησης πλακακίων του παππού του και του πατέρα του.

 

Περάσαμε το υπόλοιπο κομμάτι του απογεύματος στο στούντιο του Ντον. Μας άφησε εκεί μόνους για καμιά ώρα κι εκείνος επιδόθηκε σε “e-Bay hunting” στο καθιστικό. Βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες από κάθε πιθανή γωνία του δωματίου (η αγαπημένη μου είναι αυτή που προσποιούμαι ότι σχεδιάζω στο drawing board του Ντον, με μια λιθογραφία από την διάσημη ελαιογραφία του Μπαρκς “McDuck of Duckburg” για φόντο), ψαχουλέψαμε στις στοίβες από ξένα Ντίσνευ κόμικς που μας προσέφερε δωρεάν ο Ντον και βρήκαμε να πάρουμε μερικά, μελετήσαμε τα αρχεία του όπου κρατούσε όλες τις ιστορίες του σε ασπρόμαυρα αντίτυπα (από τα πρώτα σκίτσα ως τα τελειωμένα με μελάνι καρέ, όπως τα έστελνε στον εκδότη του), και διαβάσαμε την ακόμα αδημοσίευτη τότε ιστορία “The Three Caballeros” (ο Orjan την διάβασε ολόκληρη, εγώ είχα χρόνο να δω μόνο την μισή και την υπόλοιπη την διάβασα μετά όταν δημοσιεύτηκε). 

 

Μετά κατεβήκαμε στο καθιστικό όπου ο Ντον μας πληροφόρησε ότι ήταν ώρα για δείπνο! Αφού κουβεντιάσαμε αν έπρεπε να καθίσουμε έξω γιατί είχε πολλή ζέστη και υγρασία, αποφασίσαμε να επαναλάβουμε το χτεσινό σκηνικό: την μεγαλύτερη, δυτική βεράντα. Αυτή τη φορά το μενού περιείχε καπνιστό κοτόπουλο, κουμπάκι, σαλάτα, και παγωμένη μπύρα (ο Orjan προτίμησε να πιεί νερό γιατί είχε υποφέρει το προηγούμενο βράδυ με τον συνδυασμό της ζέστης και του σπιτίσιου κρασιού του Ντον!). Εγώ μπορεί να ίδρωσα, αλλά δεν έκανα βήμα πίσω! Περάσαμε θυμάμαι ένα πολύ ευχάριστο βραδάκι με τους Ρόσα, συζητώντας οικονομία, πολιτική, ταξίδια και…πουλιά!

 

Μετά το δείπνο κάναμε μια τελευταία επίσκεψη στο στούντιο του Ντον. Ο Ντον δεν σταμάτησε να μας ενθουσιάζει και να μας εκπλήσσει βγάζοντας σαν ταχυδακτυλουργός διάφορα «μαγικά»: το τελευταίο ήταν μάλλον και το καλύτερο, τα πρωτότυπα σχέδια από πολλά εξώφυλλα που είχε κάνει για διάφορους εκδότες,  κάποια από τα οποία είπε ότι δεν θα τα αποχωρισθεί ποτέ. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα για το φινάλε μιας δεύτερης γεμάτης καταπληκτικής ημέρας!

 

 

Είχαμε αποφασίσει το προηγούμενο βράδυ να αναχωρήσουμε νωρίς, υπολογίζοντας ότι θα μας έπαιρνε ένα 12ωρο ως το Binghamton. Έτσι, αυτή τη φορά αποδεχτήκαμε με χαρά την ευγενική προσφορά της γυναίκας του Ντον, Ανν, να μας ετοιμάσει για πρωινό τις πιο γευστικές τηγανίτες του Κεντάκι! (Κάτι που αποτέλεσε άλλη μια πρώτη γεύση για τον Orjan, ανάμεσα στις πολλές κατά την διάρκεια της επίσκεψής του). Πάντως ο Κύρος (ο παπαγάλος του Ντον) ήταν εκεί για να μας βοηθήσει με τις τηγανίτες, αν υπήρχε ανάγκη!

 

Μετά το πρωινό ήρθε η ώρα για τους αναπόφευκτους αποχαιρετισμούς. Ευχαριστήσαμε τους Ρόσα για την υπέροχη φιλοξενία τους, που μας κοίμισαν και μας τάισαν, και που μοιράστηκαν την ζωή τους με μας για δύο γεμάτες ημέρες. Εγώ τους προσκάλεσα να με επισκεφθούν στην Θεσσαλονίκη (και το κάνανε λίγα χρόνια μετά). Καθώς οδηγούσαμε στο driveway, ξέραμε ότι οι πιθανότητες να επαναλάβουμε το ταξίδι σύντομα (ή ξανά στο μέλλον) ήταν αρκετά χαμηλές. Παρ’ όλα αυτά νιώθαμε ότι αυτές οι δύο ημέρες ήταν κάτι που θα κρατούσαμε σαν καλά φυλαγμένο θησαυρό για την υπόλοιπη ζωή μας...

 

Ο γυρισμός δεν είχε τον ενθουσιασμό του ερχομού. Προσπαθήσαμε να βάλουμε σε μια τάξη τις σκέψεις μας και τις εικόνες των περασμένων ημερών και κουβεντιάσαμε για όλα όσα είδαμε και ακούσαμε. Κάναμε μια στάση για μεσημεριανό κοντά στην Erie, Πενσυλβάνια, και φτάσαμε στο Binghamton γύρω στις 9¨00 το βράδυ. Ήταν το τέλος τεσσάρων υπέροχων ημερών....

 

ΤΕΛΟΣ! Να ευχαριστήσω θερμά όσους με παρακολούθησαν κι ελπίζω να είχαν ενα ευχάριστο διάλειμμα! Στο μέλλον ο Ντον θα επανέλθει στις σελίδες μας με τις "περιπέτειές" του απο την επισκεψή του στη Θεσσαλονικη το 2004 όταν τον φιλοξένησα στο σπίτι που έμενα τότε.

 

Πριν από αυτή την αφήγηση όμως σας υπόσχομαι στο άμεσο μέλλον ενα "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΟΜΙΞΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ", αλλά και την αναβάπτισή μου στα κόμικς ως ενήλικας, ένα χρονικό που θα μας πάει από τον Προβατά-Σερρών ως την Αμερική και την Ιταλία!

 

Rosa_trip11.jpg

Rosa_trip12.jpg

Rosa_trip13.jpg

Rosa_trip14.jpg

Rosa_trip15.jpg

Rosa_trip16.jpg

Rosa_trip17.jpg

Rosa_trip18.jpg

Επεξεργασία από Archontis Pantsios
  • Like 18
  • Respect 10
  • Ευχαριστώ 3

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Υπάρχει στη Guardian μια "στήλη" ονόματι The Long Read. Δεν ξέρω σε πόσες σελίδες εφημερίδας αντιστοιχεί το υλικό. Είναι όμως μια στήλη που θέλει το χρόνο της για να διαβαστεί και στην οποία έχω πετύχει κάτι φοβερά διαμάντια.

 

Ε, κάτι τέτοιο είναι και αυτό εδώ :) Από τα πράγματα που αξίζει τον κόπο να φτιάξει καφεδάκι και να αράξει να απολαύσει με την ησυχία του :) 

 

Επικούρα! :)

 

Ευχαριστώ που το μοιράστηκες και εδώ! :thanks: 

 

:cheers5: 

  • Like 15
  • Respect 1
  • Ευχαριστώ 1

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Γράφεις εξαιρετικά ,και θα θελα να σε ευχαριστήσω από καρδιάς που μοιράστηκες μαζί μας αυτό το καταπληκτικό οδοιπορικό . :respect:

Ενοιωθα σαν να ήμουν εκεί ,μαζί σας . :clap2:

Είναι πραγματικά μεγάλη τύχη να γνωρίσεις και να συναναστραφείς έστω και λίγο ένα άνθρωπο σαν τον Don Rosa .

Oλοι όσοι τον ζήσαμε από κοντά στην επίσκεψή του στη ΛΕ.ΦΙ.Κ έχουμε να λέμε για τον χαρακτήρα και την ευγένειά του .

Σ ευχαριστώ ξανά :thanks: :cheers3:

  • Like 16
  • Ευχαριστώ 1

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Μου έτρεξαν τα σάλια λέμε. :respect:

  • Like 14

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Γεια σου ρε Αρχοντη!!! Εισαι κατι πραπανω απο τυχερός!!!:alex:

  • Like 14

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Αρχοντή φίλε μου ότι και να γράψω είναι λίγο... Το ευχαριστώ μοιάζει φτωχό!!! Δε το διάβασα αλλά το έζησα... Το σοκ και το δέος υπερτερούσαν της καλής εννοούμενης ζήλειας. Δε ξέρω αν πρέπει να σε μισήσω ή να σε λατρέψω!!! :lol: Πέρα από την εμπειρία μου με τον Ρόσα στο signing της Λε.Φι.Κ. όπου κάθισα απέναντί του και από την συγκίνηση του είπα ελάχιστα έχω να περηφανεύομαι για τον κάτωθι πίνακα που κοσμεί το δωμάτιο μου...

                                                                               
                                                                                       Scrooge.thumb.jpg.e54bf9c93347901e89122b10943346c8.jpg

 

 

Επεξεργασία από Μενίγ Πουαγώ
  • Like 13
  • Respect 1
  • Ευχαριστώ 2

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Αγαπητε Αρχοντη ευχαριστω που μοιραστηκες μια τοσο ομορφη εμπειρια μαζι μας. Πιστευω το καταλαβαινεις οτι ολοι οι Ντισνεικοι σε ζηλευουμε αφανταστα! Να σαι καλα και οτι αλλο ενδιαφερον εχεις ζησει αναμενουμε να το ακουσουμε διαβασουμε!

  • Like 14

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Απίστευτη εμπειρία, νομίζω όνειρο πολλών να γνωρίσουν έτσι αγαπημένους τους δημιουργούς. Διαμαντάκι για το φόρουμ :thanks: 

  • Like 14

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους
On 10/9/2018 at 10:53 PM, Archontis Pantsios said:

κρατώντας στα χέρια μου την πιο πρόσφατη ιστορία του Ντον (ήμουν μάλλον ο ΤΡΙΤΟΣ άνθρωπος στον ΚΟΣΜΟ που τη διάβαζε μετά τον ίδιο και την Ann!)

 

Αρχοντή να σε διορθώσω εδώ· βασικά ήσουν ο δεύτερος άνθρωπος που διάβασες την ιστορία. Ο Don δεν νομίζω ότι μετρά σαν.."αναγνώστης" αφού αυτός σχεδίασε την ιστορία! Ο Don την δημιούργησε και οι υπόλοιποι την διαβάσαμε. :- )

Επεξεργασία από lovcom
  • Like 11

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Πραγματικά ό,τι και να πω είναι λίγο... Κατάφερες αυτό που εύχονται να καταφέρουν οι απανταχού φίλοι των Disney κόμικς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν το κράτησες για τον εαυτό σου,αλλά το μοιράστηκες με την κοινότητα και μάλιστα με τόσο γλαφυρές περιγραφές,που νιώσαμε ότι ήμασταν κι εμείς μαζί σας. Ειλικρινά,σ'ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για αυτή σου την αφήγηση,αλλά και για το φωτογραφικό σου υλικό. :thanks: Ανυπομονώ να διαβάσω και τα επόμενα άρθρα που μας ετοιμάζεις. :) 

 

Και νομίζω ότι αξίζει να ενισχύσουμε το παρόν άρθρο με τέσσερα βίντεο από το σπίτι του μεγάλου δημιουργού (που μας προσφέρει ο γνωστός και μη εξαιρετέος Jano),για να κάνουμε όλοι μαζί ένα εικονικό tour. :P 

 

 

 

 

 

 

 

 

:beer: 

  • Like 14
  • Ευχαριστώ 1

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Αρχοντή, καταρχάς ένα μεγάλο :efxaristo: εκ μέρους της κοινότητας του GC, για την διάθεση σου να μοιραστείς μαζί μας,

αυτή την ανεπανάληπτη στιγμή που βίωσες! :clap2:

Κατά δεύτερον, υποβάλω ταπεινά τα σέβη μου :div:για όλη αυτή την μοναδική εμπειρία!!! :respect:

 

Κάτι τέτοιες προσπάθειες (one of the kind) είναι κόσμημα για το GC και παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές. :)

 

:cheers5:

 

 

  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Παιδιά, να σας ευχαριστήσω όλους σας για τα καλά σας λόγια. Το ταξίδι εκείνο ήταν πράγματι μοναδικό! Χαίρομαι που το μοιράζομαι με «αδελφές ψυχές»: χαρά που μοιράζεται είναι διπλή χαρά.

 

Να πω όμως και την αμαρτία μου, μερικές φορές που διστάζω να μοιραστώ παρόμοιες εμπειρίες είναι γιατί φοβάμαι μήπως και παρερμηνευτεί κάτι τέτοιο με προσπάθεια εντυπωσιασμού: κάτι τέτοιο μακραν εμου, το μόνο που θέλω είναι είναι να πω και ν’ ΑΚΟΥΣΩ για το αγαπημένο μας χόμπι!

 

Ελπιζω να είμαι σύντομα κοντά σας μ’ ένα (συναισθηματικό) οδοιπορικό πίσω στον χρόνο, σ’ εκείνα τα μαγικά για μένα χρόνια 1967-1973! Αλλά και την μετέπειτα συνέχεια...

Επεξεργασία από Archontis Pantsios
  • Like 14
  • Ευχαριστώ 3

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες μαζί μας αυτή την μοναδική εμπειρία!  Και φυσικά ανυπομονούμε να δούμε τι μας έχεις για την συνέχεια. Ήταν να μην μας καλομάθεις!  :D

 

:beer:

  • Like 11

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους
2 ώρες πριν, dionik είπε:

Ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες μαζί μας αυτή την μοναδική εμπειρία!  Και φυσικά ανυπομονούμε να δούμε τι μας έχεις για την συνέχεια. Ήταν να μην μας καλομαθεις!  :D

 

:beer:

 

Αντιλαμβάνομαι ότι η περιγραφή ενός τέτοιου ταξιδιού δημιουργεί υψηλές προσδοκίες για τις επόμενες αναρτήσεις. Φοβάμαι όμως ότι δεν μπορώ να σας προσφέρω συνέχεια τέτοιες συγκινήσεις! Θα σας διηγηθώ όμως διάφορες εμπειρίες μου!  :)

Επεξεργασία από Archontis Pantsios
  • Like 13

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους
5 hours ago, Archontis Pantsios said:

Να πω όμως και την αμαρτία μου, μερικές φορές που διστάζω να μοιραστώ παρόμοιες εμπειρίες είναι γιατί φοβάμαι μήπως και παρερμηνευτεί κάτι τέτοιο με προσπάθεια εντυπωσιασμού: κάτι τέτοιο μακραν εμου, το μόνο που θέλω είναι είναι να πω και ν’ ΑΚΟΥΣΩ για το αγαπημένο μας χόμπι!

 

Ελπιζω να είμαι σύντομα κοντά σας μ’ ένα (συναισθηματικό) οδοιπορικό πίσω στον χρόνο, σ’ εκείνα τα μαγικά για μένα χρόνια 1967-1973! Αλλά και την μετέπειτα συνέχεια...

Κι όμως τα κατάφερες! Μας εντυπωσίασες όλους (με θετικό τρόπο βέβαια). :thanks:  Μακάρι να συνεχίζεις να μας εντυπωσιάζεις το ίδιο και με το αναμενόμενο πλέον οδοιπορικό πίσω στο χρόνο. :)  Και μακάρι όλα τα μέλη να μας εντυπωσίαζαν τόσο θετικά όσο εσύ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ κι από μένα. :) 

 

:Paingiver:

  • Like 11

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Εμπειρία ζωής!

Πραγματικά απόλαυσα αυτό το ονειρεμένο οδοιπορικό!

Αναμένω και τις νοσταλγικές κομικσο-αναμνήσεις σου, αφού κι εγώ λατρεύω να βουτάω πίσω στο χρόνο και να ανασύρω οτιδήποτε μου έδινε χαρά σαν παιδί, και ειδικά τα κόμικς...

Απεριόριστα :respect:!!!

 

 

  • Like 11

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους
49 λεπτά πριν, archon είπε:

Αναμένω και τις νοσταλγικές κομικσο-αναμνήσεις σου, αφού κι εγώ λατρεύω να βουτάωρα  πίσω στο χρόνο και να ανασύρω οτιδήποτε μου έδινε χαρά σαν πτο αιδί, και ειδικά τα κόμικς...

Απεριόριστα :respect:!!!

 

 

 

Τοτε δεν έχεις παρά να συντονιστείς μέσα στο ΣΚ!

  • Like 9
  • Ευχαριστώ 1

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Δημιουργήστε έναν λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε ένα σχόλιο

Δημιουργία λογαριασμού

Εγγραφείτε για έναν νέο λογαριασμό στην κοινότητά μας. Είναι εύκολο!

Εγγραφή νέου λογαριασμού

Συνδεθείτε

Έχετε ήδη λογαριασμό? Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα

×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.