Μετάβαση στο περιεχόμενο

Archontis Pantsios

New Members
  • Περιεχόμενο

    20
  • Εγγραφή

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Πόντοι

    341 [ Donate ]

Συνολική φήμη στο GC

242 Ενεργός

2 Ακόλουθοι

Σχετικά με το μέλος Archontis Pantsios

  • Τάξη
    Μόλις μπήκα
  • Γενέθλια 26/10/1961

Πρόσφατοι Επισκέπτες Προφίλ

Το μπλοκ πρόσφατων επισκεπτών είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες.

  1. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ: ΜΙΚΥΜΑΗΔΕΣ

    ΜΕΡΟΣ Β΄: ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ Μεγάλωσα σε μια εποχή χωρίς καν τηλεόραση—οι πρώτες τηλεοράσεις άρχισαν να εμφανίζονται στο χωριό μας γύρω στο 1970 και στο πατρικό μου σπίτι μπήκε για πρώτη φορά το 1975. Αλλά αυτό ήταν ευλογία, περνούσαμε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ημέρας αλωνίζοντας έξω από το σπίτι, όταν όμως ήμουνα υποχρεωμένος να μένω μέσα, όπως τα ατέλειωτα βράδια του Χειμώνα και τα βασανιστικά μεσημέρια του Καλοκαιριού, αποκούμπι μου ήταν η παιδική λογοτεχνία και τα αγαπημένα μου κόμικς. Ήμασταν όλοι μαζεμένοι στην μεγάλη σαλοκουζίνα τα βράδια του Χειμώνα, η ξυλόσομπα γουργούριζε σε μια γωνιά κι έδινε τέτοια θαλπωρή που δεν την έχω ματανιώσει, ο παππούς μου Αρχοντής στο τραπέζι έγραφε τα Απομνημονεύματα του (που ελπίζω να καταφέρω να τα δημοσιεύσω κάποια μέρα, μέσα από τον δικό του «Βίο και Πολιτεία» μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα, από τον διωγμό του Ελληνισμού της Ανατολικής Ρωμυλίας, την Μικρασιατική Εκστρατεία και την Γερμανοβουλγαρική Κατοχή, ως τη Χούντα του ’67), κι εγώ στο αγαπημένο μου ντιβανάκι διάβαζα για πολλοστή φορά τα αγαπημένα μου βιβλία και περιοδικά, μέχρι ν’ αποκτήσω καινούρια. Και τα ζεστά απομεσήμερα του Καλοκαιριού, όταν ήμουν υποχρεωμένος από τους γονείς μου να μένω μέσα για ένα δίωρο μέχρι να πέσει η ζέστη, ευτυχώς που είχα τα αγαπημένα μου περιοδικά να μου κρατούν παρέα. Αφού ακόμα και ο μπαμπάς μου διάβαζε φανατικά τον Μικρό Σερίφη με τις περιπέτειες του θρυλικού Ελληνόπουλου Τζιμ Άνταμς και της παρέας του! Έτσι αγάπησα τα κόμικς από πολύ μικρός. Μέσα από τις σελίδες ενός μικρού περιοδικού, άνοιγαν μπροστά στα μάτια μου ολοκαίνουριοι κόσμοι, εξωτικά μέρη, φανταχτεροί χαρακτήρες, απολαυστικές ιστορίες γεμάτες χιούμορ και περιπέτεια! Στην περίοδο εκείνη κυκλοφόρησαν κόμικς όπως ΖΑΓΚΟΡ, Μπλεκ, Λοχαγός Μαρκ, Σεραφίνο, κα, τα οποία καταβρόχθιζα, όμως το δικό μου αγαπημένο κόμικ ήτανε το ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ, το οποίο έγινε αναπόσπαστο κομμάτι των παιδικών μου χρόνων και των μετέπειτα αναμνήσεών μου. Η δική μου η γενιά ήταν πιστεύω ιδιαίτερα τυχερή, γιατί ευτύχησε να μεγαλώσει σε αυτή που θεωρώ ως χρυσή δεκαετία των Ελληνικών κόμικς, 1966-1975, όταν στο ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ και τα ΚΛΑΣΙΚΑ δημοσιεύτηκαν κλασικά αριστουργήματα κολοσσών στο χώρο τους, κυρίως από την γειτονική Ιταλία. Εκτός του Romano Scarpa, δημιουργών όπως ο Giovan Battista Carpi, ο Luciano Bottaro, ο Luciano Gattto, ο Pier Lorenzo de Vita, και ο Luciano Capitanio. Εμφανίστηκαν στις σελίδες του την περίοδο εκείνη και αρκετές ιστορίες του Καρλ Μπαρκς, αλλά ή ήταν δεκασέλιδες ή προέρχονταν κυρίως από την «ύστερη» περίοδό του όταν η ποιότητα είχε αρχίσει σιγά-σιγά να πέφτει (είναι γνωστό ότι στο Ελληνικό κοινό ο Barks έγινε ευρύτερα γνωστός μέσω του περιοδικού ΚΟΜΙΞ που πρωτοκυκλοφόρησε το 1988, ένα από τα ποιοτικότερα περιοδικά Ντίσνευ παγκοσμίως, τα πρώτα τεύχη του οποίου περιέχουν κάποιες επιστολές μου που έστελνα στην σύνταξη την δεκαετία του ’90 όταν ήμουν ακόμη στην Αμερική και μετά όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα και που ακόμη τις θυμούνται κάποιοι πιτσιρικάδες της εποχής!). Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι αρκετές ιστορίες που πολύ αργότερα ανακάλυψα ότι ήταν του Carl Barks αλλά αυτές που θυμάμαι περισσότερο και που έχω φυλαγμένες στην καρδιά μου, ήταν των Romano Scarpa και Luciano Gatto (από τον Luciano Gatto έχω και αυτόγραφη αφιέρωση!). Τα κόμικς πάντα θεωρούνταν υποκουλτούρα και παραλογοτεχνία, και τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 ακόμη περισσότερο. Στην Αμερική μάλιστα τη δεκαετία του ’50 (τότε που ο μεγάλος Καρλ Μπαρκς είχε δημιουργήσει αριστουργήματα), ένας ψυχολόγος ονόματι Dr. Fredric Wertham, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο “Seduction of the Innocent—Η Σαγήνευση των Αθώων” (1954) όπου είτε λίγο είτε πολύ υποστήριζε ότι τα κόμικς ήταν υπεύθυνα για την παραβατική συμπεριφορά των νέων (και για άλλες πολλές «αμαρτίες»)! Το θέμα ήρθε και στην Αμερικανική Γερουσία με αποτέλεσμα να εισαχθεί ένα είδος αυτολογοκρισίας με την εισαγωγή του Comics Code Authority. Δεν γνωρίζω πόσα από τα εκατομμύρια παιδιά που διάβαζαν κόμικς κατέληξαν στην φυλακή--πάντως πολλά από αυτά έγιναν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, σκηνοθέτες, ή ακολούθησαν πάμπολλα άλλα επαγγέλματα, όλα ευυπόληπτα και τίμια, όπως είχε πει ο μεγάλος Carl Barks σε μια από τις συνεντεύξεις του! Εκεί που έβρισκα τον αληθινό «παράδεισο» των κόμικς ήταν οι σποραδικές επισκέψεις μου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα στα χρόνια 1967—1973. Στην Θεσσαλονίκη είχαν μετακομίσει ο θείος μου Θεοχάρης, μεγαλύτερος αδελφός του μπαμπά μου και στην Αθήνα η θεία μου Κατίνα, μεγαλύτερη αδελφή του. Περιττό να αναφέρω πως ΟΛΟΚΛΗΡΟ σχεδόν το χαρτζιλίκι που μου έδιναν οι γονείς μου όταν πήγαινα Θεσσαλονίκη ή Αθήνα το ξόδευα στα κόμικς. Μέχρι να επιστρέψω στο χωριό, κάτω από το ντιβάνι που κοιμόμουνα γέμιζε από στοίβες κόμικς. Στην Αθήνα είχα πάει 3 φορές εκείνο το διάστημα, μια φορά με τους γονείς μου και 2 φορές με τον παππού μου Αρχοντή και τη γιαγιά μου Ασπασία. Όταν είχα πάει με τον παππού μου, η θεία μου έμεναν σ’ ένα σπίτι κοντά στον Σταθμό του Ηλεκτρικού στο Μαρούσι, με το μεγάλο πάρκο. Ακριβώς κάτω από την γέφυρα με τον συρμό είχε ένα περίπτερο φίσκα στα κόμικς! Θυμάμαι πόσες ώρες περνούσα εκεί για να διαλέξω τι θα αγόραζα και στο τέλος με είχε μάθει ο περιπτεράς και μ’ άφηνε μερικές φορές να κάθομαι εκεί και να διαβάζω χωρίς να αγοράζω! Τι όμορφες εκείνες οι διακοπές μου στην Αθήνα, όταν επέστρεφα στο χωριό έφερνα πίσω ντουζίνες τα κόμικς και άρχιζα τις ανταλλαγές! Όταν μετά από πολλά χρόνια πήγα πάλι στην Αθήνα (μερικές φορές για να επισκεφτώ το Μοναστηράκι ή κάποιες αποθήκες προς άγραν παλιών κόμικς) το περίπτερο ήταν ακόμη εκεί, αλλά είχε πιά χάσει την μαγεία του, πόσο μπανάλ μου φάνηκε τότε! You can never go back home… (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
  2. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ: ΜΙΚΥΜΑΗΔΕΣ

    Εδώ είμαι πάλι και σας υποσχέθηκα ένα οδοιπορικό στο χρόνο... Δεν μπορώ να τα γράψω όλα μονορούφι, οπότε θα με υποστείτε σε συνέχειες. Σχολιάστε ελέυθερα! ΜΕΡΟΣ Α’: Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ Είχα τρεις μεγάλες αγάπες στη μαγική ηλικία των 6-12 χρονώ όταν μεγάλωνα σ’ ένα χωριό των Σερρών: το παιχνίδι, το σινεμά και τα κόμικς. Αυτά μου τα χρόνια συνέπεσαν με τα χρόνια της Χούντας (1967-1973)! Δεν θυμάμαι ποιό ήταν το πρώτο κόμικ που διάβασα, αλλά είχα αρχίσει να διαβάζω πολύ μικρός πριν ακόμη πάω στο σχολείο, χάρη στην υπομονή της μάνας μου και στην δική μου έφεση. Έτσι, πριν ακόμη πάω στην Α’ Δημοτικού στον Προβατά-Σερρών το 1967, είχε ανοίξει η όρεξη μου για διάβασμα, και το διάβασμα χρειάζεται το ανάλογο τυπωμένο υλικό. Θυμάμαι που μερικές φορές πήγαινα στο καφενείο του Γιαλαμά όπου σύχναζε ο συχωρεμένος ο παππούς μου Αρχοντής για να του ζητήσω χαρτζηλίκι για σινεμά ή για περιοδικά-κόμικς και εκείνος και οι φίλοι του μ’ έβαζαν να διαβάζω την εφημερίδα («ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ») και θάμαζαν που μπορούσα να διαβάζω τόσο μικρός. Ήταν ένας στην παρέα του παππού μου θυμάμαι, που αργότερα μου έκανε ερωτήσεις από την Ιστορία, Γεωγραφία, την Αριθμητική, και μου έδινε ένα δίδραχμο αν απαντούσα σωστά. Ακόμη θυμάμαι την ερώτηση «Ποιοί ήταν οι 7 Σοφοί της Αρχαίας Ελλάδος»! Και άρχιζα εγώ: «Σόλων ο Αθηναίος, Θαλής ο Μιλήσιος, Βίας ο Πριηνεύς, Περίανδρος ο Κορίνθιος....», και πάει λέγοντας. Τα πρώτα μου κόμικς τα αγόρασα από τον γέρο-Αγγελόπουλο (τότε όλα τα κόμικς αποκαλούνταν «Μικυμάηδες» ή «Μικμαάκια»), ο οποίος έμενε με την γριά του σ’ ένα δωματιάκι λίγο πριν το ζαχαροπλαστείο του Νιόνιου που έβλεπε στον κεντρικό δρόμο του χωριού. ‘Ηταν κάτι σαν περίπτερο-σε-σπίτι. Θυμάμαι που η γριά του κρεμούσε με μανταλάκια τα περιοδικά δίπλα σ’ ένα παραθυράκι, το άνοιγε και σου έδινε τι ζητούσες. Θυμάμαι ακόμη τον παππού Αγγελόπουλο αιωνίως ξαπλωμένο στο κρεβάτι στο βάθος του σκοτεινού δωματίου. Το δρομάκι όπου βρίσκονταν το πρωτότυπο αυτό «περίπτερο» ήταν στην διαδρομή που ακολουθούσα από το σπίτι μου στα «Παντσαίικα» ως την πλατεία του χωριού και πίσω, κι έτσι δεν παρέλειπα να σταματώ μπροστά στα πολύχρωμα περιοδικά που χόρευαν κρεμασμένα στα ξύλινα μανταλάκια και με προκαλούσαν να τα αγοράσω και να βυθιστώ στους μαγικούς κόσμους που πρόσφεραν. Οι γονείς μου, όπως οι περισσότεροι γονείς, δεν καλόβλεπαν τους Μικυμάηδες, αλλά και ποτέ δεν μ’ απαγόρεψαν από το να τα αγοράζω ή να τα διαβάζω. Εξάλλου ήμουν άριστος στο σχολείο και αυτό ήταν το καλό μου χαρτί. Για εκείνους «χρήσιμα» ήταν μόνο τα σχολικά βιβλία, αποδεκτός τρόπος ψυχαγωγίας η παιδική λογοτεχνία (με πρώτο τον Ιούλιο Βερν) και τα κόμικς ήταν «Μικυμάηδες», χωρίς καμμιά αξία, κυριολεκτικά για κωλοσφούγγι! Κι επειδή έτσι τα έβλεπαν, η συλλογή μου είχε στο τέλος την θλιβερή κατάληξη για την οποία θα γράψω (αν βρω το κουράγιο) σε ειδική ανάρτηση. Όπως το χρήμα κινείται και αλλάζει χέρια με μια κάποια ταχύτητα, έτσι και τα κόμικς που αγοράζαμε άλλαζαν χέρια ανάμεσα στους πρόθυμους αναγνώστες προς μεγιστοποίηση της αναγνωστικής ευχαρίστησης. Με πενιχρό χαρτζιλίκι και μη μπορώντας να αγοράσουμε όσα κόμικς θα θέλαμε, η ανταλλαγή ήταν ο καλύτερος τρόπος για μια «αέναη» πρόσβαση σε καινούριο υλικό. Στο χωριό γνωριζόμασταν αυτοί που διαβάζαμε κόμικς, οπότε θυμάμαι πολύ καλά τις επισκέψεις στις αποθήκες (γιατί εκεί τα φυλάγαμε, όχι μέσα στο σπίτι) του Μπαιλγκάμη, του Λιόγκα, του Σπαθάρα, και του γείτονά μου του Αργύρα. Η ανταλλαγή γινόταν είτε με επιστροφή, είτε με μόνινη παρακράτηση των ανταλλαχθέντων, ανάλογα με την συμφωνία. Τα κόμικς μου τα φύλαγα μέσα σε χάρτινες κούτες και ότι έπεφτε στα χέρια μου το πρόσεχα σαν τα μάτια μου. Παρότι αντάλλασα πολλά για να μπορώ να διαβάζω περισσότερα, υπήρχαν αρκετά τεύχη του ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ που δεν τα αποχωρίστηκα ποτέ, μέχρι την αποφράδα εκείνη μέρα όταν είχα ήδη μπει οικότροφος στο Κολέγιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη κι έμεναν μόνα τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα στις Νερώνειες ορέξεις της μάνας μου. Χρόνια μετά μπορεί να μη θυμόμουν τα ακριβή νούμερα των τευχών αυτών, αλλά θυμόμουν ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ τις ιστορίες που περιείχαν: τον Ντόναλντ Ρομπέν των Δασών, τις Φακές της Βαβυλωνίας, την Τυχερή Ατυχία, την Πεταλούδα του Κολόμβου, στη Ζούγκλα των Τροπικών (Μπαλαμπού!), τον Ήρωα της Δύσης, τον Βασιλιά του Χρυσού Ποταμού, τις Σάλπιγγες της Ιεριχούς, τον Πόλεμο των Σκιών, στις Πηγές των Μογγόλων, το Πρώτο Χρυσό Δολάριο, τον Κυβερνήτη των Πάντων, το Σώστε την Λιμνούπολη, το Μετά από 5.000 Χρόνια, τον Κολοσσό του Νείλου, το Περιπέτεια στην Κρήτη, τον Γλυκό Χειμώνα, τον Τρωικό Πόλεμο, την Οδύσσεια του Ντόναλντ, και άλλα. Η μια καλύτερη από την άλλη! Ήταν οι πρώτες ιστορίες που έψαξα να βρω όταν αναβαπτίσθηκα στη δεκαετία του ’90 που θα τα διαβάσετε μετά. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
  3. Archontis Pantsios

    Ο CARL BARKS ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

    Χα, χα, μου φαίνεται ότι πας στη σφαίρα του αδύνατου τώρα! Πάντως στην Ελλάδα κάποιοι θα γνωρίζουν αυτούς τους χαρακτήρες, εδώ στην Αγγλία κανεις! Επιτελώ διπλό εκπαιδευτικό έργο! Αλλο ένα μικρό διαμάντι η ιστορία του Σκαρπα που αναφέρεις, τυχερή η δικη μας γενιά που μεγάλωσε με τις ιστορίες του! Θα ανεβασω σύντομα μια βινιετα για εκείνα τα μαγικά χρόνια που ευτυχήσαμε να διαβάσουμε το ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ στα καλύτερα του!
  4. Archontis Pantsios

    Ο CARL BARKS ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

    Να κι ένας γνώριμος από τα παλιά! Γεια σου Κρίτωνα και χαίρομαι για την επανασύνδεση!
  5. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    Τοτε δεν έχεις παρά να συντονιστείς μέσα στο ΣΚ!
  6. Archontis Pantsios

    Ο CARL BARKS ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

    Δύσκολη ίσως, δεν θα συμφωνήσει όμως με το «άχαρη»! :-)
  7. Archontis Pantsios

    Ο CARL BARKS ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

    Αγαπητοί παπιοεραστές, Ο Carl Barks έγραφε και σχεδίαζε για να ψυχαγωγεί και όχι για να μορφώνει. Πολλές ιστορίες του είναι μικρά διαμάντια και σχεδόν από την πρώτη στιγμή που ανέβηκα στην έδρα στις ΗΠΑ εκεί γύρω στο 1990 χρησιμοποίησα τον Barks σε εισαγωγικά μαθήματα Οικονονικών, κυρίως σε θέματα νομισματικής θεωρίας. Εδώ να αναφέρω την κλασική ιστορία "The Land of Trala-La" και την δεκασέλιδη "A Financial Fable", WDC&S #126, 1951, (την ιστορία με τον ανεμοστρόβιλο που διασκορπίζει τα χρήματα του Σκρουτζ και κάνει όλους τους κατοίκους της περιοχής έξαφνα εκατομμυριούχους), τις οποίες δείχνω σχεδόν κάθε φορά στους φοιτητές μου όταν καλύπτουμε το Κεφάλαιο Νομισματικής Θεωρίας και Πολιτικής. Έχω όμως χρησιμοποιησει τον Barks και σε διαγωνίσματα στο μάθημα Εισαγωγή στη Μικροοικονομία. Έψαχνα στα αρχεία μου τις προάλλες και βρήκα την ερώτηση που μπορείτε να δείτε παρακάτω που βασίζεται σε μια μονοσέλιδη ιστορία του Barks (the horses' gag). Πριν μερικά χρόνια που είχα συνεργαστεί μ' έναν διεθνή εκδοτικό οίκο σ' ενα εγχειρίδιο Αρχών Οικονομικής Θεωρίας είχα υποβάλλει και αυτή την ερώτηση αλλά δεν την χρησιμοποίησαν ποτέ γιατί ήταν πολύπλοκο το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων Ντίσνευ με την χρήση της μονοσέλιδης ιστορίας. Μετέφρασα λοιπόν το θέμα και σας το παραθέτω. Διαβάστε την παρακάτω μονοσέλιδη ιστορία και απαντήστε στiς ακόλουθες ερωτήσεις: (1) Παραθέστε τον πίνακα της καμπύλης ζήτησης που αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ για ενοικιαζόμενα άλογα, (2) Υπολογίστε την καμπύλη συνολικού εσόδου, (3) Υπολογίστε την καμπύλη οριακού εσόδου, (4) Σχεδιάστε τα παραπάνω (1)-(3), (5) Με τα στοιχεία της ιστορίας, πιστεύετε ότι ο Ντόναλντ έχει μονοπωλιακή δύναμη στην αγορά ενοικίασης αλόγων? (6) Αν ο Ντόναλντ επιθυμεί να μεγιστοποιήσει τα έσοδά του από την ενοικίαση αλόγων, πόσα άλογα θα νοικιάζει ανά ώρα? Με τι ενοίκιο? (7) Αν ο Ντόναλντ έχει μονοπωλιακή θέση στην αγορά ενοικίασης αλόγων και αντιμετωπίζει σταθερό οριακό και μέσο κόστος ίσο με $0,60 ανά ώρα (ανά άλογο), πόσα άλογα θα νοικιάζει την ώρα για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του? Πόσα θα είναι τα κέρδη του? (8) Με τα ίδια κόστη, απαντήστε τις ερωτήσεις της (7) σε μια αγορά τέλειου ανταγωνισμού. (9) Δείξτε τα αποτελέσματα στις ερωτήσεις (6)-(8) σ’ ένα σχεδιάγραμμα. (10) Ποιο είναι το οικονομικό παράδοξο με το τέλος της ιστορίας? Όσοι έχουν πάρει μαθήματα οικονομικών καλούνται να βγάλουν μια λευκή κόλλα και ν' αρχίσουν να γράφουν---εχουν στην διάθεσή του 50'! Βέβαια είμαι σίγουρος πως ο Barks θα επέμενε ότι έγραφε για να ψυχαγωγεί. Αυτός είναι ο σκοπός και αυτής της ανάρτησης!
  8. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    Αντιλαμβάνομαι ότι η περιγραφή ενός τέτοιου ταξιδιού δημιουργεί υψηλές προσδοκίες για τις επόμενες αναρτήσεις. Φοβάμαι όμως ότι δεν μπορώ να σας προσφέρω συνέχεια τέτοιες συγκινήσεις! Θα σας διηγηθώ όμως διάφορες εμπειρίες μου!
  9. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    Παιδιά, να σας ευχαριστήσω όλους σας για τα καλά σας λόγια. Το ταξίδι εκείνο ήταν πράγματι μοναδικό! Χαίρομαι που το μοιράζομαι με «αδελφές ψυχές»: χαρά που μοιράζεται είναι διπλή χαρά. Να πω όμως και την αμαρτία μου, μερικές φορές που διστάζω να μοιραστώ παρόμοιες εμπειρίες είναι γιατί φοβάμαι μήπως και παρερμηνευτεί κάτι τέτοιο με προσπάθεια εντυπωσιασμού: κάτι τέτοιο μακραν εμου, το μόνο που θέλω είναι είναι να πω και ν’ ΑΚΟΥΣΩ για το αγαπημένο μας χόμπι! Ελπιζω να είμαι σύντομα κοντά σας μ’ ένα (συναισθηματικό) οδοιπορικό πίσω στον χρόνο, σ’ εκείνα τα μαγικά για μένα χρόνια 1967-1973! Αλλά και την μετέπειτα συνέχεια...
  10. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β': ΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2000. Ξυπνήσαμε γύρω στις 8¨00 πμ και χάσαμε την ευγενική προσφορά της Ann να μας ετοιμάσει για πρωινό τις πιο παχιές τηγανίτες στο Kentucky, γιατί έπρεπε να είμαστε στο πόδι από τις 7¨00 για να την προλάβουμε πριν φύγει για την δεύτερη μέρα του σεμιναρίου που παρακολουθούσε—ευτυχώς θα είχαμε την ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε την επόμενη μέρα! Φάγαμε πρωινό στη δυτική βεράντα διαβάζοντας την τοπική εφημερίδα η οποία ανέφερε μια διαδήλωση στην Ελλάδα από ακραίες θρησκευτικές ομάδες --εκείνη η περίπτωση αφορούσε το θέμα των ταυτοτήτων αν θυμάστε. Μετά το πρωινό επισκεφθήκαμε ένα κιόσκι στην δασώδη περιοχή νότια του σπιτιού ακολουθούμενοι από τα 3 σκυλιά του Ντον που πρόθυμα υπάκουαν στις εντολές του σχετικά με τα σκιουράκια. Ο Ντον μας είπε ότι δεν χρησιμοποιούν αυτό το κιόσκι τόσο συχνά γιατί, παρόλο έχει σύνδεση με το ηλεκτρικό ρεύμα, δεν έχει τηλεφωνική γραμμή, με συνέπεια κάποιος που κάθεται εδώ να μην μπορεί να συνδεθεί με το Ιντερνετ (δεν υπήρχε Wi-fi τότε). Επιπλέον, λόγω της απόστασης από το σπίτι θα έπρεπε κάποιος να πηγαινο-έρχεται αν χρειαστεί κάτι. Η ώρα περνούσε και γνωρίζοντας ότι η μέρα θα ήταν πολλή ζεστή και υγρή, αποτολμήσαμε το δεύτερο «σαφάρι» στην «ζούγκλα» του Ντον. Αυτή τη φορά «εξερευνήσαμε» την βορειο-δυτική πλευρά της δασώδους περιοχής. Ο Ντον ήταν στην κυριολεξία οπλισμένος με ένα κοφτερό μαχαίρι και ήταν η εμπροσθοφυλακή καθώς προχωρούσαμε στο πολυδαίδαλο σύστημα των μονοπατιών. Μας πληροφόρησε ότι ο κύριος εχθρός αφότου είχε αγοράσει αυτό το κτήμα ήταν οι τσουκνίδες! Η περιοχή έβριθε αρχικά παντού από τσουκνίδες, αλλά κατόπιν επίπονου ραντίσματος, με το χρόνο κατάφερε να τις εξαφανίσει στις περισσότερες περιοχές, συνεχίζοντας να τις καταπολεμά όπου ακόμα βασίλευαν. Ο Ντον κουρεύει τα μονοπάτια μια φορά το μήνα και παρότι προσπαθεί να αποφεύγει τις χελώνες, μας είπε ότι την τελευταία φορά η μηχανή έπεσε πάνω σε μια χελώνα που κρυβόταν στο γρασίδι. Μετά από μια ώρα περίπου, η «εξερεύνηση» μας τελείωσε στην μικρή λιμνούλα βόρεια του σπιτιού. Και τώρα τι είχε το πρόγραμμα? Μια βόλτα στην πόλη! Ο Ντον ήθελε να κάνει φωτοτυπίες της πιο πρόσφατης ιστορίας του και μετά να τις αφήσει στο σπίτι του φίλου του Dan Shane, κι έτσι αποφασίσαμε να τον κάνουμε παρέα και μετά να επισκεφθούμε ένα κατάστημα με κόμικς, που ονομαζόταν “The Great Escape”. Ανεβήκαμε λοιπόν στην Dodge ’48 και ξεκινήσαμε για το Louisville. Κάθισα στο πίσω κάθισμα και απόλαυσα τη διαδρομή, παρόλο που είχε πολλή ζέστη χωρίς κλιματιστικό. Αν παραβλέψουμε αυτή την ενόχληση, το αμάξι ήταν σε πολλή καλή κατάσταση! Με πολύ χώρο στο εσωτερικό του και μεγάλη άνεση, πράγματι ήξεραν πώς να κατασκευάζουν αυτοκίνητα εκείνα τα χρόνια—επίσης ένιωθες πολύ ασφαλής με τους προφυλακτήρες φτιαγμένους από πραγματικό ατσάλι! Πολλοί στον δρόμο μας κοίταζαν γιατί η παλιά Dodge ξεχώριζε στην κυκλοφορία σαν μύγα μεσ’ το γάλα, ανάμεσα στις σύγχρονες Toyota Camrys, Honda Accords και Ford Tauruses. Ο Ντον μας είπε ότι μερικές φορές όταν σταματάει σε κάποιο φανάρι, άλλοι οδηγοί τον ρωτούν “What year is IT?”---και εκείνος τους απαντά “It’s 2000”! Στην αρχή κάναμε μια στάση σ’ ένα φωτοτυπικό κέντρο και περιμέναμε με τον Orjan κάτω από ένα δένδρο για όση ώρα ο Ντον έκανε τις φωτοτυπίες που ήθελε. Κάποια στιγμή βγήκε έξω για να μας δείξει «έναν αυθεντικό redneck του Kentucky» που είχε μόλις έρθει δίπλα μας και που δεν νοιάστηκε να παρκάρει το αυτοκίνητό του σωστά, αλλά απλώς το άφησε εκεί όπου είχε τύχει να σταματήσει! Μετά το φωτοτυπικό κέντρο και μια σύντομη στάση στο σπίτι του Dan Shane, επισκεφθήκαμε το “Great Escape”. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού γνώριζε βέβαια τον Ντον και μας σύστησε σαν «δύο Ευρωπαίους θαυμαστές των Ντίσνευ κόμικς»--ξέρετε οι Αμερικάνοι θαυμαστές των Ντίσνευ κόμικς είναι είδος εν ανεπαρκεία. Περάσαμε εκεί μια ώρα περίπου, περιδιαβαίνοντας το μαγαζί και βρήκαμε και τρεις κούτες με Ντίσνευ κόμικς από την Dell μέχρι την Gladstone. Ο Orjan αγόρασε μερικά τεύχη της Dell από την δεκαετία του ’50, λέγοντας ότι το καθένα κοστίζει λιγότερο απ’ ότι ένα “Kalle Anka” (κάτι σαν το αντίστοιχο «Μίκυ Μάους» της Σουηδίας) σήμερα… Μετά από μια ανεπιτυχή στάση σ’ ένα διπλανό φαρμακείο CVS προς άγραν καρτών, ανεβήκαμε πάλι στην Dodge και ζητήσαμε από τον Ντον να μας πάει στο σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε (έζησε εκεί μέχρι τα εννιά του χρόνια). Ήταν μια όμορφη γειτονιά στα προάστια του Louisville και παρκάραμε ακριβώς μπροστά στο σπίτι. Ο Ντον μας είπε ότι το μέρος έμοιαζε να μην έχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία 40 χρόνια, με μόνη αλλαγή ένα μικρό δέντρο που είχαν φυτέψει πρόσφατα. Ο Ντον μας έδειξε το παράθυρο του δωματίου του όπου είχε διαβάσει τα πρώτα του (ή μάλλον καλύτερα της αδελφής του) Ντίσνευ κόμικς και όπου είχε σχεδιάσει τα πρώτα του σκίτσα! Είχαμε μια ελπίδα ότι κάποιος θα έβγαινε από το σπίτι για να του μιλήσουμε, αλλά τίποτα. Ένας γείτονας δούλευε στον κήπο του και μιλούσε ταυτόχρονα στο κινητό του, και αφού βγάλαμε μερικές φωτογραφίες επιστρέψαμε πάλι στην Dodge και πήραμε το δρόμο για την επιστροφή. Ήταν νωρίς το απόγευμα, έκανε αποπνικτική ζέστη, και κάποια στιγμή η Dodge μας έκανε να τρομάξουμε λιγάκι καθώς άρχισε να υπερθερμένεται. Ευτυχώς, αφού προσπεράσαμε 3-4 διακλαδώσεις με μεγάλη κυκλοφορία, η μηχανή δροσίστηκε αρκετά και η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει σε ανεκτά επίπεδα... Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι του Ντον ξαποστάσαμε για λίγα λεπτά στο καθιστικό και του ζητήσαμε να μας δείξει τις ιστορίες που σχεδίασε στα παιδικά του χρόνια! Νομίσαμε ότι θα μας έφερνε 4-5 τετραδιάκια, αλλά επέστρεψε κουβαλώντας μια τεράστια κούτα, που ήταν γεμάτη με παλιά ημερολόγια και λογιστικά τετράδια που έφερνε στο σπίτι από τη δουλειά ο πατέρας του Ντον. Αρχίσαμε να ξεφυλλίζουμε εκείνα αρχαία ευρήματα και βλέπαμε μπροστά μας αυτές που κάλλιστα μπορούσαν να είναι οι πρώτες εικονογραφημένες ιστορίες που ζωγράφισε ο Ντον στο Νηπιαγωγείο! Η ιστορία είχε μέχρι και «διαλείμματα» για τηλεοπτικές διαφημίσεις, όπως ακριβώς τα έβλεπε ο Ντον στην τηλεόραση. Μερικές από τις ιστορίες του όπου χρησιμοποιούσε stick figures θα μπορούσε κάποιος να τις χαρακτηρίσει προπλάσματα μετέπειτα ιστοριών με τα Παπιά (όπως π.χ. το “Ταξίδι στο Κέντρο της Γης»). Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες του ήταν αντίτυπα ιστοριών του Μπαρκς όπου χρησιμοποιούσε ανθρώπους για να σχεδιάσει ξανά «Το Μυστικό του Παλιού Πύργου» και την αγαπημένη του ιστορία «Η Χρυσή Περικεφαλαία». Ανακαλύψαμε επίσης κι ένα σχέδιο που θα μπορούσε να είναι η πρώτη πάπια που σχεδίασε ποτέ ο Ντον, αν και ο ίδιος έχει πολλές αμφιβολίες αν πρόκειται πράγματι για παπί! Εκείνο το απόγευμα είδαμε και το μπαούλο με όλα τα υπάρχοντά του που έφερε ο παππούς του Ντον όταν μετανάστευσε από την Ιταλία στις ΗΠΑ, καθώς επίσης και το ψηφιδωτό με το brand-name της επιχείρησης τοποθέτησης πλακακίων του παππού του και του πατέρα του. Περάσαμε το υπόλοιπο κομμάτι του απογεύματος στο στούντιο του Ντον. Μας άφησε εκεί μόνους για καμιά ώρα κι εκείνος επιδόθηκε σε “e-Bay hunting” στο καθιστικό. Βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες από κάθε πιθανή γωνία του δωματίου (η αγαπημένη μου είναι αυτή που προσποιούμαι ότι σχεδιάζω στο drawing board του Ντον, με μια λιθογραφία από την διάσημη ελαιογραφία του Μπαρκς “McDuck of Duckburg” για φόντο), ψαχουλέψαμε στις στοίβες από ξένα Ντίσνευ κόμικς που μας προσέφερε δωρεάν ο Ντον και βρήκαμε να πάρουμε μερικά, μελετήσαμε τα αρχεία του όπου κρατούσε όλες τις ιστορίες του σε ασπρόμαυρα αντίτυπα (από τα πρώτα σκίτσα ως τα τελειωμένα με μελάνι καρέ, όπως τα έστελνε στον εκδότη του), και διαβάσαμε την ακόμα αδημοσίευτη τότε ιστορία “The Three Caballeros” (ο Orjan την διάβασε ολόκληρη, εγώ είχα χρόνο να δω μόνο την μισή και την υπόλοιπη την διάβασα μετά όταν δημοσιεύτηκε). Μετά κατεβήκαμε στο καθιστικό όπου ο Ντον μας πληροφόρησε ότι ήταν ώρα για δείπνο! Αφού κουβεντιάσαμε αν έπρεπε να καθίσουμε έξω γιατί είχε πολλή ζέστη και υγρασία, αποφασίσαμε να επαναλάβουμε το χτεσινό σκηνικό: την μεγαλύτερη, δυτική βεράντα. Αυτή τη φορά το μενού περιείχε καπνιστό κοτόπουλο, κουμπάκι, σαλάτα, και παγωμένη μπύρα (ο Orjan προτίμησε να πιεί νερό γιατί είχε υποφέρει το προηγούμενο βράδυ με τον συνδυασμό της ζέστης και του σπιτίσιου κρασιού του Ντον!). Εγώ μπορεί να ίδρωσα, αλλά δεν έκανα βήμα πίσω! Περάσαμε θυμάμαι ένα πολύ ευχάριστο βραδάκι με τους Ρόσα, συζητώντας οικονομία, πολιτική, ταξίδια και…πουλιά! Μετά το δείπνο κάναμε μια τελευταία επίσκεψη στο στούντιο του Ντον. Ο Ντον δεν σταμάτησε να μας ενθουσιάζει και να μας εκπλήσσει βγάζοντας σαν ταχυδακτυλουργός διάφορα «μαγικά»: το τελευταίο ήταν μάλλον και το καλύτερο, τα πρωτότυπα σχέδια από πολλά εξώφυλλα που είχε κάνει για διάφορους εκδότες, κάποια από τα οποία είπε ότι δεν θα τα αποχωρισθεί ποτέ. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα για το φινάλε μιας δεύτερης γεμάτης καταπληκτικής ημέρας! Είχαμε αποφασίσει το προηγούμενο βράδυ να αναχωρήσουμε νωρίς, υπολογίζοντας ότι θα μας έπαιρνε ένα 12ωρο ως το Binghamton. Έτσι, αυτή τη φορά αποδεχτήκαμε με χαρά την ευγενική προσφορά της γυναίκας του Ντον, Ανν, να μας ετοιμάσει για πρωινό τις πιο γευστικές τηγανίτες του Κεντάκι! (Κάτι που αποτέλεσε άλλη μια πρώτη γεύση για τον Orjan, ανάμεσα στις πολλές κατά την διάρκεια της επίσκεψής του). Πάντως ο Κύρος (ο παπαγάλος του Ντον) ήταν εκεί για να μας βοηθήσει με τις τηγανίτες, αν υπήρχε ανάγκη! Μετά το πρωινό ήρθε η ώρα για τους αναπόφευκτους αποχαιρετισμούς. Ευχαριστήσαμε τους Ρόσα για την υπέροχη φιλοξενία τους, που μας κοίμισαν και μας τάισαν, και που μοιράστηκαν την ζωή τους με μας για δύο γεμάτες ημέρες. Εγώ τους προσκάλεσα να με επισκεφθούν στην Θεσσαλονίκη (και το κάνανε λίγα χρόνια μετά). Καθώς οδηγούσαμε στο driveway, ξέραμε ότι οι πιθανότητες να επαναλάβουμε το ταξίδι σύντομα (ή ξανά στο μέλλον) ήταν αρκετά χαμηλές. Παρ’ όλα αυτά νιώθαμε ότι αυτές οι δύο ημέρες ήταν κάτι που θα κρατούσαμε σαν καλά φυλαγμένο θησαυρό για την υπόλοιπη ζωή μας... Ο γυρισμός δεν είχε τον ενθουσιασμό του ερχομού. Προσπαθήσαμε να βάλουμε σε μια τάξη τις σκέψεις μας και τις εικόνες των περασμένων ημερών και κουβεντιάσαμε για όλα όσα είδαμε και ακούσαμε. Κάναμε μια στάση για μεσημεριανό κοντά στην Erie, Πενσυλβάνια, και φτάσαμε στο Binghamton γύρω στις 9¨00 το βράδυ. Ήταν το τέλος τεσσάρων υπέροχων ημερών.... ΤΕΛΟΣ! Να ευχαριστήσω θερμά όσους με παρακολούθησαν κι ελπίζω να είχαν ενα ευχάριστο διάλειμμα! Στο μέλλον ο Ντον θα επανέλθει στις σελίδες μας με τις "περιπέτειές" του απο την επισκεψή του στη Θεσσαλονικη το 2004 όταν τον φιλοξένησα στο σπίτι που έμενα τότε. Πριν από αυτή την αφήγηση όμως σας υπόσχομαι στο άμεσο μέλλον ενα "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΟΜΙΞΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ", αλλά και την αναβάπτισή μου στα κόμικς ως ενήλικας, ένα χρονικό που θα μας πάει από τον Προβατά-Σερρών ως την Αμερική και την Ιταλία!
  11. Archontis Pantsios

    ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥ DON ROSA

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α': ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ, 31 ΜΑΙΟΥ, 2000 Μετά από μια πολλή κουραστική πρώτη μέρα συνεχούς οδήγησης, ξυπνήσαμε στις 8¨00 πμ και φάγαμε πρωινό. Ο καιρός ήταν ζεστός, υγρός και πνιγηρός και η πρόγνωση για τις επόμενες δυό μέρες ήταν η ίδια, με την θερμοκρασία στους 33 C. Όταν επιστρέψαμε στο δωμάτιο του μοτέλ τηλεφωνήσαμε στον Ντον, τον ενημερώσαμε για την ακριβή μας τοποθεσία και του είπαμε ότι θα ήμασταν στο σπίτι του περίπου σε μια ώρα. Μερικές μέρες νωρίτερα ο Ντον μου είχε στείλει με φαξ ένα «χάρτη» σχεδιασμένο από τον ίδιο (ο ίδιος ο χάρτης συλλεκτικό κομμάτι!), και αποδείχτηκε παιχνιδάκι να βρούμε τον προορισμό μας. Αφού αφήσαμε τον interstate 71, οδηγήσαμε μερικά μίλια περνώντας μια πανοραμική θέα, ένα ρυάκι, ένα ράντσο αλόγων, και μια δεξιά στροφή μας έφερε στην οδό Dawson Hill. Ένα «μνημείο» πριν φτάσουμε στο σπίτι του Ντον ήταν το κατάστημα επισκευής χορτοκοπτικών μηχανών του Ferg, με τον Ferg ακριβώς όπως τον είχε σχεδιάσει σε καρικατούρα ο Ντον στον χάρτη (με μεγάλα κυμματίζοντα αυτιά!). Άλλο ένα ρυάκι, άλλη μια στροφή, και...φτάσαμε. Η κεντρική πύλη ήταν ανοιχτή και στρίψαμε στον μακρύ ιδιωτικό δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι του Ντον. Σταματήσαμε το αυτοκίνητο και βγήκαμε έξω. Λίγο μετά ο Ντον ήρθε να μας προυπαντήσει και μας πρόσφερε από ένα ποτήρι δροσερό ginger-ale. Φορούσε σορτς κι ένα μπλουζάκι που έγραφε επάνω «Rosa», από ένα ομώνυμο εστιατόριο στην Ιταλία. Μας άφησε για λίγο και πήγε με τα πόδια να κλείσει την πύλη για να μπορέσει ν’ αφήσει τα τρία σκυλιά του basset hounds να τρέχουν ελεύθερα στο κτήμα του. Όταν επέστρεψε μας γνώρισε στα τρία basset hounds του: την Χλόη, την Νταίζη και την Σούκι. Ο πρώτος κανόνας που έπρεπε να μάθουμε ήταν ο ακόλουθος: μπορούσαμε να χαιδέψουμε την Χλόη και την Σούκι όποτε θέλαμε, αλλά την Νταίζη μπορούσαμε να την χαιδέψουμε μόνο εν τη απουσία των άλλων δύο! Τυχόν απροσεξία επί του θέματος θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία της Χλόης και της Σούκι στα νύχια της Νταίζη! Αρχικά είχαμε μια σύντομη ξενάγηση του σπιτιού (ξύλινο σε στυλ ρουστίκ) και του περιβάλλοντος χώρου. Το κτήμα του Ντον έχει έκταση 10 εκτάρια γης, με το σπίτι στο κέντρο περίπου της ιδιοκτησίας. Υπάρχει μια τεράστια έκταση με γρασίδι βορειοδυτικά του σπιτιού με μια μικρή λιμνούλα στην άκρη. Ένα λιβάδι κυριαρχεί ανατολικά του σπιτιού με έναν μικρό αχυρώνα και έναν κήπο. Δυτικά, νοτιοδυτικά και βορειοανατολικά υπάρχει μια δασώδης έκταση που τελειώνει σ’ ένα χωράφι στο τέρμα της νοτιοδυτικής πλευράς. Αφού πήραμε μια πρώτη γεύση όλου του κτήματος συνειδητοποιήσαμε πλήρως τι εννοούσε ο Ντον όταν μου έγραφε ότι χρειάζεται τόσο πολύ χρόνο για να κουρεύει το γρασίδι! Αμέσως μετά συναντήσαμε τον Κύρο, το cockatoo του Ντον! Ο Κύρος άρχισε να ξεφωνίζει (και εννοώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να ξεφωνίζει, μας πήρε τα’ αυτιά!) μόλις αντιλήφθηκε ότι υπήρχαν επισκέπτες στο σπίτι, θέλοντας να βγει από το κλουβί του για χάδια! Έπρεπε όμως να δείξει υπομονή για αργότερα… Αφού ξαποστάσαμε λιγάκι και με ένα δροσερό ποτήρι ginger-ale στο χέρι επισκεφθήκαμε το “Expo Center”, τον μικρό αχυρώνα όπου ο παλιός ιδιοκτήτης του σπιτιού φυλούσε τη συλλογή του από αυτοκίνητα! Για να συνεχίσει την παράδοση, ο Ντον φυλάει εκεί την ΔΙΚΗ του «συλλογή» από παλιά αυτοκίνητα: τη «διάσημη» Dodge 1948 (που την είχα δει για πρώτη φορά σε σκίτσο σε μια ιστορία του Captain Kentucky, όταν ο Ντον δούλευε ακόμη με δικούς του χαρακτήρες), και που ΑΚΟΜΗ χρησιμοποιεί (αν και όχι τόσο συχνά), και μια Nash Lafayette 1938. Ο Ντον μας υποσχέθηκε ότι θα μας πήγαινε βόλτα με την Dodge την επόμενη μέρα! Επόμενη στάση στην περιήγηση ήταν ο κήπος που ήταν ακριβώς πίσω από τον αχυρώνα. Ο Ντον και η γυναίκα του Ann (που εκείνο το πρωινό έλειπε σ’ ένα επιμορφωτικό σεμινάριο για δασκάλους και θα επέστρεφε το απόγευμα) καλλιεργούν όλων των τύπων ζαρζαβατικά και ο Ντον μας έδειξε τα πράσινα κρεμμύδια που θα συντρόφευαν το δείπνο μας αργότερα. Αφού ακροπερπατήσαμε μέσα στον κήπο φτάσαμε στο λιβάδι που ήταν γεμάτο με αγριολούλουδα που είχε φυτέψει ο Ντον, ο οποίος με υπερηφάνεια μας έδειχνε με το όνομά του το καθένα από τα αγριολούλουδα που συναντούσαμε. Έκανε πολλή ζέστη, ο Ντον φορούσε ένα καπέλο για να αποφύγει τις αλογόμυγες, ενώ ο Orjan κι εγώ αποτολμήσαμε την πορεία ακάλυπτοι παρά την προσφορά του Ντον να βάλουμε κάτι στα κεφάλια μας. Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι κολυμπούσαμε στον ιδρώτα και ψάξαμε αμέσως για κάποιο δροσερό μέρος για να ξαποστάσουμε! Ποιο ήταν το πιο δροσερό δωμάτιο στο σπίτι; Μα και βέβαια η διάσημη...κρύπτη των κόμικς! Κατεβήκαμε κάποια σκαλοπάτια και μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο για το οποίο είχαμε διαβάσει τόσα πολλά πράγματα στο παρελθόν. Είναι ένα σχετικά μικρό δωμάτιο, ειδικά κλιματιζόμενο και καλυμμένο τρεις-τριγύρω στους τοίχους από κόμικς! Σειρές από μεταλλικά ράφια ήταν γεμάτες από χάρτινους φακέλους φίσκα από παλιά κόμικς, τακτοποιημένους όμορφα ανά τύπο κόμικ και ανά έτος. Το πρώτο που μας έδειξε ήταν η συλλογή του από «TV Guides”. O Ντον με ρώτησε αν ήθελα να μάθω τι έπαιζε η Αμερικάνικη τηλεόραση την νύχτα που γεννήθηκα...Είπα, «και βέβαια», και αφού τον είπα πότε γεννήθηκα (26 Οκτωβρίου, 1961), ο Ντον έβγαλε το σχετικό τεύχος του “TV Guide” και είδαμε το πρόγραμμα εκείνης της βραδυάς! Ανώφελο να σας πω βέβαια ότι θα μπορούσαμε να περάσουμε μέρες ολόκληρες εκεί μέσα, και όχι μόνο μερικές ώρες! Ζητήσαμε να μας δείξει κάποια Ντίσνευ κόμικς της Dell (εκδοτική εταιρία στις δεκαετίες του ’40 και ’50): εγώ ζήτησα να δω τα πρώτα τεύχη της σειράς Uncle Scrooge και ο Orjan τα πρώτα τεύχη της σειράς Walt Disney’s Comics and Stories. Ρώτησα τον Ντον αν θα σκεφτόταν ποτέ να πωλήσει την τόσο μεγάλη συλλογή του και μου απάντησε πως θα το έκανε μόνο σε κάποιον που θα ήθελε να αγοράσει όλα τα τεύχη από μια σειρά. Όταν του είπα ότι σαν οικονομολόγος θα τον συμβούλευα να τα πωλήσει ένα-ένα, μου απάντησε ότι γι΄αυτόν τα κόμικς έχουν κάτι παραπάνω από νομισματική αξία και ότι δεν θα ενδιαφερόταν να τα πωλήσει ένα-ένα λόγω του χρόνου που τον πήρε για να συμπληρώσει την κάθε σειρά. Όσο ήμασταν εκεί ζητήσαμε να δούμε και την δουλειά που έκανε πριν ασχοληθεί με Ντίσνευ κόμικς, την οποία φυλάει σε ένα ξεχωριστό φάκελο. Πριν ανεβούμε πάνω βγήκαμε πολλές φωτογραφίες κρατώντας στα χέρια μας διάφορα κόμικς—άλλωστε ποιό το νόημα αν δεν υπερηφανευόμασταν με τέτοιες φωτογραφίες σε άλλους κομιξόφιλους; --το ξέρουμε όλοι το ανέκδοτο με τον τύπο στο ερημονήσι μόνος με την Kim Basinger! Ήταν ήδη απόγευμα και όταν είχαμε χορτάσει την κρύπτη των κόμικς μας φάνηκε πως μια επίσκεψη στο studio του Ντον θα ‘ταν το κερασάκι στην τούρτα! Η πρόσβαση στο studio του Ντον είναι μέσω του garage και ανεβαίνοντας μια σειρά από σκαλοπάτια. Παραφερνάλια των παπιών καλύπτουν όλο τον χώρα, αρχίζοντας από τις σκάλες. Το δωμάτιο αυτό-καθεαυτό βρίθει από παραφερνάλια κάθε μεγέθους του Σκρουτζ και του Ντόναλντ. Οι γυάλινες προθήκες όπου φιλοξενείται όλη αυτή η πανσπερμία των παπιών είναι φισκαρισμένες πατόκορφα και η πολυχρωμία σε συναρπάζει. Υπάρχει ένα γραφείο απέναντι από την σκάλα και το drawing board του Ντον είναι στα αριστερά. Ένας καναπές, μια πολυθρόνα και μια γιγαντοοθόνη τηλεόρασης συμπληρώνουν την επίπλωση. Στο πάτωμα υπάρχουν στοίβες από κόμικς, αμερικάνικα αλλά και από άλλες χώρες με ανατυπώσεις ιστοριών του Ρόσα. Ο Ντον μας είπε να διαλέξουμε και να πάρουμε όσα τραβάει η όρεξή μας από τις στοίβες με διπλά και τριπλά αντίτυπα που συνήθως χαρίζει σε συνέδρια κόμικς (του κάναμε τη χάρη την επόμενη μέρα!). (Μια μικρή παρένθεση: Ένα όνειρο που έβλεπα τακτικά με είχε να βρίσκομαι σε μια αίθουσα γεμάτη με κόμικς που δεν είχα ματαδεί στη ζωή μου, περιτρυγιρισμένος από παραφερνάλια Ντίσνευ: μερικές φορές τα όνειρα βγαίνουν αληθινά!). Σε μεταλλικές αρχειοθήκες ο Ρόσα φυλάει αντίτυπα της δικής του αρχικής και τελειωμένης δουλειάς—είναι από τους λίγους που γράφει ΚΑΙ σχεδιάζει τις ιστορίες του. Κι εκεί που χαζεύαμε από δω κι από κει, δεν είχαμε ιδέα για την έκπληξη που μας περίμενε (λες και ότι είχαμε δει μέχρι τότε δεν ήταν εκπληκτικό). Πάνω στο γραφείο του ήταν οι σελίδες των αρχικών προσχεδίων με μολύβι της πιο ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ ιστορίας του! Η ιστορία αφορούσε άλλο ένα επεισόδιο από τον «Βίο και Πολιτεία» του Σκρουτζ πάνω στην οποία δούλευε ο Ρόσα για το Γαλλικό περιοδικό PICSOU. Η ιστορία λάμβανε χώρα στον Παναμά στις αρχές του 20ου αιώνα όταν κατασκευάζονταν η Διώρυγα του Παναμά με τον Σκρουτζ να συναντά (ξανά) τον Πρόεδρο Theodore Roosevelt. Ο Ντον μας είπε ότι ήθελε να τη διαβάσουμε όσο ήμασταν εκεί και να του πούμε τις εντυπώσεις μας! Μείναμε στο studio του Ντον κανένα δίωρο συζητώντας πολλά θέματα και ακούγοντας τον Ντον να μας περιγράφει ολόκληρη την διαδικασία της δημιουργίας μιας ιστορίας, από την αρχική ιδέα ως τα τελευταία μελανωμένα σχέδια. Εκείνες τις ώρες στο studio του Ρόσα είδαμε και πολλά αντίτυπα από δεκάδες σχέδια που είχε κάνει για τους θαυμαστές του στα τελευταία 10 χρόνια. Ένοιωσα πολύ ξεχωριστά που τα ζούσα όλα αυτά στο Sanctum Sanctorum της κατοικίας του Ντον Ρόσα. Μετά από όσα ειχαμε δει χρειαζόμασταν μια ανάσα για να επεξεργαστεί το μυαλό μας όλες τις εικόνες των περασμένων ωρών. Κατεβήκαμε στο καθιστικό (εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει η Ann) και καθήσαμε έξω στην μικρότερη βεράντα περιμένοντας να δούμε το ηλιοβασίλεμα πριν μετακινηθούμε στην μεγαλύτερη βεράντα στην δυτική πλευρά του σπιτιού για το δείπνο. Νωρίτερα ο Ντον μας είχε ρωτήσει να επιλέξουμε τι θέλαμε για βραδυνό και συμφωνήσαμε με τον Orjan να δοκιμάσουμε την κλασική Αμερικάνικη μπριζόλα! Όση ώρα απολαμβάναμε την δροσερή μας μπύρα σε ένα πολύ ζεστό απόγευμα, συζητούσαμε για διάφορα θέματα, πολλά από τα οποία δεν είχαν καμμία σχέση με τα κόμικς. Για παράδειγμα, ο Ντον μας έλεγε για τα διάφορα είδη ζώων και πουλιών που σύχναζαν στο κτήμα του και κάναμε και λίγο bird-watching. Μπορέσαμε να δούμε και μερικά humming-birds μια και το σπίτι του Ντον είναι περιτριγυρισμένο από ταίστρες για humming-birds. Ο Ντον μας σέρβιρε μπριζόλα στα κάρβουνα για δείπνο στην δυτική βεράντα καθώς έδυε ο ήλιος. Ο Orjan παραδέχτηκε ότι δεν ειχε φάει πιο παχειές μπριζόλες στη ζωή του και δοκίμασε για πρώτη φορά φρέσκα πράσινα κρεμμύδια! Φάγαμε αργά και τεμπέλικα απολαμβάνοντας το κάθε λεπτό της ξεχωριστής παρέας... Μετά το λουκούλειο δείπνο έπρεπε να κάνουμε κάτι για να κάψουμε τις θερμίδες που μόλις είχαμε κερδίσει! Είχε ήδη σκοτεινιάσει και εφοδιασμένοι με φακό ξεκινήσαμε για σαφάρι στο δάσος! Ο Ντον μας είχε πει ότι είχε δημιουργήσει ένα αναπτυγμένο σύστημα από μονοπάτια στην δασώδη περιοχή του κτήματός του και μας φάνηκε καλή η ιδέα να «εξερευνήσουμε» κάποια από αυτά. Σκεφτόμενοι ότι κάπως έτσι θα αισθανόταν και ο Ιντιάνα Τζόουνς εισχωρήσαμε στην «ζούγκλα» από ένα μονοπάτι στα δυτικά και συνεχίσαμε δια μέσω ενός δαιδαλώδους συστήματος μονοπατιών προς το χωράφι στη νοτιο-δυτική πλευρά του κτήματος μέχρις ότου να φτάσουμε στο driveway και μετά στο σπίτι. Κατά μήκος των μονοπατιών ο Ντον τοποθέτησε παγκάκια και κάναμε σύντομες στάσεις, προσέχοντας πάντα τις φοβερές τσουκνίδες που αποτελούν τον εχθρό #1 το Ντον και που προσπαθεί με κάθε μέσον να καταπολεμήσει! Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μας περίμενε η Ann για να μας κεράσει cheese-cake και αφού κουβεντιάσαμε για κανένα μισάωρο αποφασίσαμε ότι ήταν ώρα για ύπνο. Καθώς ξάπλωνα στο κρεβάτι του ξενώνα λίγο μετά κρατώντας στα χέρια μου την πιο πρόσφατη ιστορία του Ντον (ήμουν μάλλον ο ΤΡΙΤΟΣ άνθρωπος στον ΚΟΣΜΟ που τη διάβαζε μετά τον ίδιο και την Ann!) σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μια αλησμόνητη μέρα. Και λίγο αργότερα, πριν με πάρει ο ύπνος, κατέβηκα στο κάτω πάτωμα και έδωσα στον Orjan που περίμενε με αγωνία τις πρώτες 12 σελίδες της «Παναμέζικης» ιστορίας του «Βίου και Πολιτείας» του Θείου Σκρουτζ που μόλις είχα διαβάσει. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄)
  12. Archontis Pantsios

    Χαιρετώ την Ομήγυρη!

    Αυτο σίγουρα! Ήμουνα πέρυσι το Μαρτη στην Αθήνα για ένα Συνέδριο, ίσως επισκεφτώ πάλι σε κάποια φάση του χρόνου...
  13. Archontis Pantsios

    Χαιρετώ την Ομήγυρη!

    Εκείνη την θλιβερή ιστορια την είχα παρακολουθήσει τότε προσεκτικά μέχρι το τελος, αλλά ειλικρινά δεν θυμάμαι αν είχα αναφερθεί σ’ αυτή σε κάποια από τα γράμματα μου...
  14. Archontis Pantsios

    Χαιρετώ την Ομήγυρη!

    @lovcom χα, χα, το «Θεσσαλονίκη» υποδεικνύει ότι εκείνα τα γράμματα είχαν αποσταλεί όταν είχαμε επιστρέψει στην Ελλάδα, μετά το 1995. Νομίζω, χωρίς να είμαι σίγουρος αν δεν εντρυφήσω στα παλιά μου τεύχη του ΚΟΜΙΞ, ότι είχα στείλει μερικά και από την Αμερική λίγα χρόνια νωρίτερα. Πάντως ακόμη ακούω και από ξένους που θυμούνται το ασυνήθιστο ονομα μου από γράμματα μου στα Gladstone comics! Αφού είχα επιστρέψει στην Ελλάδα επισκέφθηκα μια φορά το περιοδικό ΚΟΜΙΞ κοντά στο Μαρούσι. Θυμάμαι τον αρχισυντάκτη Στέλιο Νικολάου να μου λέει ανάμεσα σε αλλα ότι τα δικά μου γράμματα τα τοποθετούσαν σε ξεχωριστή στοίβα από τα υπόλοιπα και μου τα έδειξε! Δεν είχα ιδέα ότι είχαν κάνει τέτοια εντύπωση σε τόσους πολλούς! Μολις τελειώσω με την ανάρτηση του ταξιδιού μου στο σπίτι του Ροσα, θα σας γράψω κάποια πράγματα για τις πρώτες μου αναμνήσεις από τα αγαπημένα μου κόμικς! Και μετά θέλω να γράψω κάποια πράγματα για την μεγάλη μου αγάπη, τα Ιταλικά κόμικς! Κι ελπίζω κάποτε να σας συναντήσω αρκετούς από σας με σάρκα και οστά για να αποδείξω ότι δεν ήμουν φάντασμα!
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.