Jump to content
Manitou

Απόψεις : Αμερικάνικη σκηνή - Ευρωπαϊκή σκηνή

Recommended Posts

Θέλω να κάνω ένα γενικό σχόλιο που αν νομίζετε ότι αξίζει να αυτονομηθεί ας γίνει. 

Πλέον ΄έχω διαβάσει καμιά 20αριά από αυτούς τους τόμους με τους οποίους έκανα τα πρώτα μου βήματα στα υπερηρωικά.

Η παρακάτω άποψη λοιπόν μπορεί να είναι τελείως λάθος λόγω έλλειψης πληροφοριών. Παρόλα αυτά θα διακινδυνέψω να την κάνω.

Αυτοί οι τόμοι στην πλειοψηφία τους με διασκέδασαν αρκετά έως πολύ. Για αυτό και συνέχισα να τους παίρνω μετά τους 4 πρώτους.

Αλλά....

Ξέροντας ότι μιλάω σε αντίστοιχους ανθρώπους με εμένα που τα κόμικ τα θεωρούν τέχνη και όχι "μικυμαου" (καημένε μου Μίκυ πόσο ρατσιστικό όλο αυτό) όπως οι υπόλοιποι έχω να κάνω το εξής σχόλιο.

Τα υπερηρωικά σαν concept τα θεωρώ κατώτερα από τα υπόλοιπα είδη κόμικ που έχω διαβάσει. Το σχέδιο τους είναι κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό αλλά ως εκεί.

Τα σενάρια τους είναι (σε όσα διάβασα) σε γενικές γραμμές τα ίδια. Ένας (ή περισσότεροι) καλός (καλοί) με υπερδυνάμεις που μάχεται με κάποιον (κάποιους) κακό (κακούς) με (λιγότερες) υπερδυνάμεις κακίας.

Γιατί? Για να σώσουν και καλά τον κόσμο. Που είναι μια Αμερικάνικη ιδέα του 1960. Και έχουμε 2020!!!!

Ας πούμε το κυνήγι του Κρείβεν που ήταν εικαστικά μια υπέροχη ιστορία τι σενάριο είχε? Έναν κακό που ήθελε να αποδείξει ότι είναι πιο δυνατός από εναν καλό. Αυτό. Τέλος.

Μπορεί να είναι σαφέστατα διασκεδαστικά και κάποιος να τα προτιμάει για αυτό. ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ. Πρωτίστως τα κομικ τα διαβάζουμε για να μας διασκεδάσουν. 

 

Παρόλα αυτά θα προτιμούσα το παιδί μου να διάβαζε οτιδήποτε άλλο.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Το τόσο "παιδικό" και λοιδορημένο εβδομαδιαίο Μίκυ Μάους ΠΑΛΙΑ είχε ιστορίες στο ίδιο σχετικά μοτίβο όπου δεν έβγαιναν και πολλά θετικά μηνύματα από εκεί. Σήμερα όμως κάθε Παρασκευή μπορείς να βρεις ιστορίες για οικολογία, παιδεία, μπούλινγκ (μάλιστα διάβασα μια ιστορία πρόσφατα που ασχολείται με το λόγο που ένα παιδί κάνει μπούλινγκ και όχι με αυτό καθεαυτό το γεγονός) κ.λ.π. Μπορείς να βρεις ιστορίες που περιέχουν αληθινά ιστορικά γεγονότα, αληθινές περιοχές του κόσμου με τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά τους, άλλους λαούς άλλων χωρών. 

 

Πάμε σε άλλα. Τα Γαλλοβελγικά. Σενάρια που πραγματεύονται πολύπλοκα θέματα όπως θα βρεις π.χ. στο Λάργκο Γούιντς ή στο Τεν Τεν. Ακόμα και το Αστερίξ προάγει τη φιλία και περιγράφει την Ευρώπη το 50 μ.Χ.

Κόρτο Μαλτέζε: Περιγραφή ιστορίας και πολιτισμών.

Λοιπά Graphic novels. Θέματα ενήλικα σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά.

 

Και πόσα άλλα παραδείγματα που δεν έχει νόημα να αναφέρω.

 

Θέλω να πω ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσος ντόρος με τα υπερηρωικά που να θεωρούνται το top των κόμικ.

Για μένα απλά απευθύνονται στην τεράστια Αμερικανική αγορά, που τα έχει θεοποιήσει χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Λίγο Big Bang αν δεις το καταλαβαίνεις.

Εκτιμώ την τεράστια σημασία τους στην προώθηση του είδους που τόσο αγαπάμε.

Εκτιμώ τους φοβερούς καλλιτέχνες που εργάζονται εκεί.

Δεν εκτιμώ το μονοδιάστατο του πράγματος.

ΒΕΒΑΙΑ έχω διαβάσει μόνο αυτούς τους τόμους οπότε η άποψή μου μπορεί να είναι παντελώς λάθος.

Όμως σκέφτηκα ότι είναι ένα ωραίο θέμα συζήτησης.

:beer:

 

 

 

  • Like 10
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγώ ούτε με το σχέδιο των αμερικάνικων έχω πάθει πλάκα.
Υπάρχουν Eυρωπαϊκά/BD με απείρως καλύτερο.
Συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα έγραψες.
Κι εγώ διασκεδάζω με τα υπερηρωικά αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας.
2-3 να ήταν αυτά που είπα "ουάου, τώρα διάβασα κάτι πραγματικά καλό".
Εμένα βασικά μου τη σπάει αυτό που λες ότι λίγο πολύ έχουμε το ίδιο βασικό σενάριο "έρχεται ένας υπερδύναμος κακός και τρέχει ο υπερήρωας καλός να τον νικήσει".
Όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο σύγχρονο κόσμο και όλες σχεδόν διαδραματίζονται στην Αμερική.
Δεν έχουμε ποικιλία όπως σε άλλα είδη.

Βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι αλλά BD και πάλι BD.
Τώρα όσον αφορά το ότι τα υπερηρωικά θεωρούνται το top είδος των κόμικς έχω ενστάσεις.
Από ποιους θεωρούνται;

Εγώ απλά πιστεύω ότι απευθύνονται σε περισσότερο κόσμο λόγω γλώσσας κι έχει γίνει πολύ καλύτερο marketing με τις ταινίες.
Γι΄αυτό έχουν τόση απήχηση.
Αντικειμενικά δεν βρίσκω ούτε για πλάκα λόγο να θεωρούνται το καλύτερο είδος :)

  • Like 6
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 min ago , Laz33 said:

Εγώ ούτε με το σχέδιο των αμερικάνικων έχω πάθει πλάκα.
Υπάρχουν Eυρωπαϊκά/BD με απείρως καλύτερο.
Συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα έγραψες.
Κι εγώ διασκεδάζω με τα υπερηρωικά αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας.
2-3 να ήταν αυτά που είπα "ουάου, τώρα διάβασα κάτι πραγματικά καλό".
Εμένα βασικά μου τη σπάει αυτό που λες ότι λίγο πολύ έχουμε το ίδιο βασικό σενάριο "έρχεται ένας υπερδύναμος κακός και τρέχει ο υπερήρωας καλός να τον νικήσει".
Όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο σύγχρονο κόσμο και όλες σχεδόν διαδραματίζονται στην Αμερική.
Δεν έχουμε ποικιλία όπως σε άλλα είδη.

Βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι αλλά BD και πάλι BD.
Τώρα όσον αφορά το ότι τα υπερηρωικά θεωρούνται το top είδος των κόμικς έχω ενστάσεις.
Από ποιους θεωρούνται;

Εγώ απλά πιστεύω ότι απευθύνονται σε περισσότερο κόσμο λόγω γλώσσας κι έχει γίνει πολύ καλύτερο marketing με τις ταινίες.
Γι΄αυτό έχουν τόση απήχηση.
Αντικειμενικά δεν βρίσκω ούτε για πλάκα λόγο να θεωρούνται το καλύτερο είδος :)

 

Ναι δεν έχεις άδικο σχετικά με το top που έγραψα.

Έχουν πολύ καλό μάρκετινγκ και απευθύνονται σε μια μεγάλη και πλούσια αγορά. Απορώ πάντως που δεν έχουν κάνει ακόμα άνοιγμα στην Κίνα με τον Ασιάτη Spiderman.

Πάντως και εγώ αν και Ντισνεάκιας θεωρώ τα BD τα πιο ολοκληρωμένα κομικ που υπάρχουν. Σχέδιο/Σενάρια/Ιδέες είναι σε πολύ υψηλά standards και κυρίως με τεράστια ποικιλία.

 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Φίλε @Manitou αυτό το σχόλιο αξίζει να αυτονομηθεί σίγουρα! :) 

 

Γενικότερα στη βιομηχανία του αμερικάνικου κόμικ η παραγωγή είναι αρκετά μαζική και ως αποτέλεσμα οι καλές δουλειές δε βγαίνουν τόσο προς τα έξω. Τι εννοώ; Τα BD όπως το Αστερίξ πόσα άλμπουμ έχουν; Σχετικά λίγα. Ειδικά ο Αστερίξ που η πλειονότητα των τευχών του θεωρείται καλή έχει λίγα άλμπουμ, ενώ όσο αυξάνεται η παραγωγή τόσο αυξάνονται και οι μέτριες ιστορίες όπως πχ στο Λούκυ Λουκ. Τα τεύχη που βγάζει ένα BD γενικά, ένας υπερηρωικός τίτλος τα βγάζει σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα και κάθε εταιρεία διαθέτει πάρα πολλούς τίτλους, συνεπώς τα καλά concepts χάνονται λόγω της υψηλής παραγωγής ιστοριών, αλλά και για το λόγο ότι αρκετοί δημιουργοί δε μπορούν να είναι απασχολημένοι σε πολλούς τίτλους ταυτόχρονα. Γι' αυτό και τίτλοι όπως το X-Men του Hickman ή το Daredevil εκτινάσσονται ξαφνικά σε δημοφιλία,, γιατί ο κόσμος θα στηρίξει έναν τίτλο με το που εμφανιστεί κάτι πρωτότυπο και γι' αυτό πολλά runs χάνονται στη γενικότερη αδιαφορία ή μετριότητα.

 

Διαφορετικοί συγγραφείς αναλαμβάνουν συνεχώς και σε ένα είδος όπως το υπερηρωικό με αρκετά πιο basic ή κλισέ ήρωες τα concepts δεν μπορούν να είναι πάντα πρωτότυπα. Συνεπώς τα λίγα concepts που ξεχωρίζουν θεωρούνται και μεγάλα επιτεύγματα της σκηνής π.χ το Watchmen. Από εκεί και πέρα, αν ψάξει κανείς για νόημα μπορεί να το βρει ηθελημένα ή άθελα του σε οποιοδήποτε έργο. Διαβάζοντας Μίκυ Μάους βλέπω όμορφες ιστορίες για τη φιλία, την οικογένεια, την οικολογία και πολλά άλλα. Στο Planet Hulk βρήκα μια όμορφη ιστορία προσωπικής εξιλέωσης. Στο Thor μια ιστορία αναγέννησης. Σε άλλους τόμους βρήκα λίγο πιο πεζές ιστορίες. Αλλά μέτριες ιστορίες υπάρχουν παντού και κυρίως ιστορίες που βασίζονται σε μια επαναλαμβανόμενη φόρμουλα. Εκεί που θα διαβάσεις μια ακόμα ιστορία με τον Μίκυ, εμφανίζεται ξαφνικά ο Κάστυ ή το Μίκυ Μυστήριο και κολλάς. Εκεί που έχεις βαρεθεί τον Batman έρχεται ένας Scott Snyder ή ένας Grant Morrison (είχε και πολλούς συγγραφείς ο Batman οπότε όποιος αρέσει στον καθένα) και φέρνει μια νέα πνοή που κερδίζει τον κόσμο. Εκεί που ο Green Lantern υπήρχε για τόσες δεκαετίες, ήρθε ο Geoff Johns και έκανε κάτι τελείως καινούριο που κανείς δεν είχε σκεφτεί. Οι βασικές ιδέες ωστόσο μπορεί να παραμείνουν πιο μέτριες.

 

Δεν πιστεύω ότι το υπερηρωικό θεωρείται το καλύτερο είδος από κάποιον. Ίσως το πιο ευπώλητο και εμπορικό και είναι λογικό από τη στιγμή που οι Αμερικάνοι έκαναν εμπορική και προσβάσιμη την πληροφορία σε μια βιομηχανία που γενικότερα έμοιαζε κλειστή ή περιθωριοποιημένη. Προσωπικά δε μπορώ να πω ποιο είδος είναι το καλύτερο, γιατί αυτό το θέμα επαφίεται στο προσωπικό γούστο του καθενός. Είμαι πιο πολύ φαν του μέσου. Διαβάζω αμερικάνικο, διαβάζω Disney, μου αρέσουν τα BD, προσπαθώ να ψαχτώ με το ευρωπαϊκό. Σίγουρα στον κάθε ένα μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα, συνεπώς κάτι που εμένα δε με κερδίζει μπορεί ο διπλανός μου να το λατρεύει και κάτι που εγώ αγαπάω, μπορεί τον άλλο να μην το συγκινεί.

 

Σε ένα κόσμο όπως αυτόν του κόμικ με τόσα διαφορετικά είδη, είναι λογικό να σχηματίζονται και πόσες διαφορετικές απόψεις γύρω από τα γούστα. Το ίδιο συμβαίνει και στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Εγώ ας πούμε θεωρώ βαρετά, επαναλαμβανόμενα και πεζά τα horror films. Η κοπέλα μου ή ο κολλητός μου τα λατρεύουν και διασκεδάζουν πολύ. Και αυτό δε με αποτρέπει να διασκεδάσω με το εκάστοτε Get Out που εμφανίζεται και με κερδίζει ή με το να δώσω μια ευκαιρία σε όσα αρέσουν σε εκείνους και ύστερα να συνεχίσω με τις επιλογές που με καλύπτουν περισσότερο. Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και στο κομμάτι των κόμικ :) 

Edited by nikolas12
  • Like 11
  • Respect 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Manitou Συμφωνώ με πάρα πολλά από αυτά που λες. Αυτό στο οποίο θα διαφωνούσα είναι το κατά πόσο θεωρούνται κορυφή ποιοτικώς τα υπερηρωικά. Είναι σαφώς τα πιο ευπώλητα, σίγουρα τα πιο εύπλαστα (γι'αυτό και βλέπουμε ότι το ίδιο φορμάτ πετυχαίνει σε κόμικς, καρτούνς, ταινίες, σειρές, βίντεο games, pop culture items & merchandise) και τα πιο δημοφιλή. Αλλά ποιοτικότερο ως είδος γενικά; Ποιος το λέει αυτό στα σοβαρά; Μόνο η Μάρβελ ούτε κάν η DC που είχε για δεκαετίες "ποιοτικό" Imprint αφήνοντας τα πιο mainstream στη μαμά εταιρία. Αυτό που βλέπεις είναι αποτέλεσμα της αναπάντεχης (κακά τα ψέματα) επιτυχίας του MCU και της υπεράνω κριτικής αποδοχής των προϊόντων του από κοινό και κριτικούς.

 

Σαφώς πάντως ο βασικός λόγος που εγώ παίρνω υπερηρωικά είναι η ευκολία στην πρόσβαση, η σχετικά φτηνή τιμή τους και το πλήθος επιλογών. Μέχρι το 2010 ξόδευα όλο μου το μπάτζετ σε ευρωπαϊκά και λοιπά graphic novels χωρίς να ασχολούμαι με υπερηρωικά. Ας ευχηθώ ότι θα έχω και στο μέλλον αντίστοιχα πολλές επιλογές και θα είναι τα πρώτα που θα κόψω. :)

  • Like 7
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Φοβερο θεμα συζητησης... Δεν πρεπει να ξεχναμε το χρονικο-ιστορικο πλαισιο δημιουργιας των υπερηρωικων κομικς κ τι εξυπηρετουσαν στις ΗΠΑ την εποχη που φτιαχτηκαν. Τιποτα δεν ειναι τυχαιο.

 

Και τυγχανει να τα εχω φρεσκα απο την βιογραφια του Rene Goscinny, που διαβασα προσφατα. Ουτε ο δρομος που "επελεξε" ο ευρωπαϊκος χωρος των κομικς, με προεξαρχουσες χωρες Γαλλια-Βελγιο ηταν τυχαιος.

 

:beer:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ας το κάνουμε ξεχωριστό θέμα λοιπόν γιατί όντως οι απόψεις που ακούγονται έχουν πολύ ενδιαφέρον. Κάποιος που μπορεί ας το κάνει!!!

Ευχαριστώ!:)

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 ώρες πριν, Manitou είπε:

Ξέροντας ότι μιλάω σε αντίστοιχους ανθρώπους με εμένα που τα κόμικ τα θεωρούν τέχνη και όχι "μικυμαου"

 

Πόσες φορές θα το πω :pesta: "Μικυμάο" είναι το σωστό!  :ego:

 

Και μιας και το έθιξες, τα ποντικοπαπιά, τι ακριβώς είδος αντιπροσωπεύουν/πραγματεύονται;  :thinking:

 

@Indian Καμιά γνώμη επί του θέματος; :thinking:

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 ώρες πριν, dimis είπε:

Φοβερο θεμα συζητησης... Δεν πρεπει να ξεχναμε το χρονικο-ιστορικο πλαισιο δημιουργιας των υπερηρωικων κομικς κ τι εξυπηρετουσαν στις ΗΠΑ την εποχη που φτιαχτηκαν. Τιποτα δεν ειναι τυχαιο.

 

ΙΜΗΟ το πρόβλημα που έχει αυτή τη στιγμή το υπερηρωικό είναι το κόμπλεξ για τις καταβολές του και η προσπάθεια να δείξει ότι μπορεί να μας δώσει και κάτι πιο βαθύ. Συνήθως αυτό καταλήγει σε αμπελοφιλοσοφίες ή σε ακατανόητα σενάρια, μπερδεμένα timelines, ανακολουθίες, ασυμβατότητες. Και όλα αυτά γιατί δε διορθώνουν το μόνο πράγμα που θέλει όντως διόρθωμα. Τη συχνότητα έκδοσης. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε με ένα μήνα Σπάιντερ-Μαν, Χουλκ και Θορ και τον άλλο μήνα Άιρον Μαν, Χ-ΜΕΝ και F4, μην πω και τριμηνιαία εναλλαγή ΑΡΚΕΙ να διαβάζαμε πιο δεμένες και ποιοτικές ιστορίες

 

1 ώρα πριν, Manitou είπε:

Ας το κάνουμε ξεχωριστό θέμα λοιπόν γιατί όντως οι απόψεις που ακούγονται έχουν πολύ ενδιαφέρον. Κάποιος που μπορεί ας το κάνει!!!

Ευχαριστώ!:)

 

Εγώ μπορώ αλλά βαριέμαι. :PPP:

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

@Manitou να αφήσω κι εγώ την γνώμη μου.

 

Θεωρώ η συγκεκριμένη άποψη που παραθέτεις ισχύει αλλά συνδέεται άμεσα με τις λίγες ιστορίες που έχουμε δει στα πλαίσια της συλλογής, αλλά και με τα γούστα του καθενός. Εγώ πχ κόλλησα με τα υπερηρωικά αρχικά γιατί μου έδωσαν κάτι πολύ πιο ώριμο από τα ανάλαφρα Disney που είχα συνηθίσει. Το έβλεπα σαν κάτι διαφορετικό, που ενδιαφέρεται να θέσει μια συνέπεια και μια εξέλιξη στους χαρακτήρες του. Βέβαια όπως αναφέρθηκε αυτό τελικά καταλήγει σε ασυνέπεια και αυτοαναιρέσεις που συγκαταλέγονται στις μεγαλύτερες παθογένειες του υπερηρωικού.

 

Όπως και να χει, για μένα καλά τα μηνύματα στα Disney, αλλά αρκετά απλοϊκά. Πόσες ιστορίες να διαβάσεις για την φιλία, την ομαδικότητα, την οικολογία κλπ. Άντε να πεις ότι τα του Ρόσα έχουν ένα βάθος μηνυμάτων παραπάνω. 

 

Για μένα η DC έχει τις πιο σκοτεινές και βαριές ιστορίες του υπερηρωικού, χωρίς καν να βάζω μέσα τα της Vertigo. H Marvel ανέκαθεν ήταν πιο φωτεινή και παιχνιδιάρικη, χωρίς να λέω ότι οι ιστορίες της συλλογής δεν έχουν ένα βάθος. Μάλλον επειδή είναι η πρώτη σου επαφή με το είδος, το κοιτάς λίγο επιφανειακά. Όντως οι περισσότερες ιστορίες είναι τύπου ο καλός νικάει τον κακό. Δεν θα αναλύσω τις απαρχές των υπερηρώων και τι συμβολισμούς για την ανθρώπινη φύση κουβαλάνε ακόμα και σήμερα, το θεωρώ κλισέ. Θα πω απλά το εξής: αν αναγνωρίζεις τα σωστά αλλά απλοϊκά μηνύματα των Ντίσνευ και BD, εδώ πώς και δεν είδες πχ:

  • το Iron Man Extremis να μιλά για την τεχνολογία και την σωστή χρήση της για ένα λαμπρότερο μέλλον;
  • το Thor να είναι μια φιλοσοφική αναζήτηση ενός θεού ανάμεσα στους ανθρώπους;
  • το Hulk: Σιωπηλές Κραυγές να μιλά για την ψυχική υγεία;
  • το Κάπτεν Αμέρικα να είναι μια ιστορία για φαντάσματα του παρελθόντος και τη σημασία της εμπιστοσύνης και της φιλίας;
  • το X-Men: Αναγέννηση να μιλά για τον ρατσισμό και το πώς μια κοινωνία αντιμετωπίζει το διαφορετικό σαν αρρώστια που χρείζει θεραπείας;
  • το F4 να μιλά για το PTSD και την σημασία της οικογένειας;
  • το Wolverine να μιλά για την αυτοβελτίωση ενάντια στην στασιμότητα αλλά και για την αυτο-αποδοχή ;
  • το Daredevil να είναι μια ιστορία ανθρώπινης εξαθλίωσης με βαριές υποθεματικές όπως τα ναρκωτικά;
  • το Planet Hulk μια ιστορία εσωτερικής συμφιλίωσης με φόντο την επανάσταση απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα;
  • το Κρέιβεν μια τραγική ιστορία για την ανθρώπινη εμμονή;

Όποιος θέλει να βρει νοήματα βρίσκει και στα υπερηρωικά. Μπορεί στην όψη να 'ναι ιστορίες που βασίζονται στο ξύλο και τον εντυπωσιασμό αλλά στην πραγματικότητα είναι βαθια ανθρώπινες. Όλα τα κόμικς έχουν τις αρετές τους και τα μηνύματά τους, αρκεί να μην αρνούμαστε να τα δούμε.

 

 

Edited by Tsaklas
  • Like 8
  • Respect 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ωραία συζήτηση άνοιξες, φίλε @Manitou! Πιστεύω ότι έχεις δίκιο σε αρκετά από τα λεγόμενά σου, υπάρχει όμως μία γενίκευση, που πιστεύω πως οφείλεται στο ότι είσαι νέος στον χώρο των υπερηρωικών.

 

Αρχικά, αυτό το "ο καλός προσπαθεί να σταματήσει τον κακό και να σώσει τον κόσμο" είναι απλώς ένα στερεότυπο. Φυσικά και υπάρχουν άπειρες ιστορίες με αυτή την πλοκή αλλά αρκετοί υπερήρωες έχουν πρωτότυπες ιστορίες. Στον Χαλκ, για παράδειγμα, συνήθως βλέπουμε την εσωτερική μάχη του Μπρους Μπάνερ με τον Χαλκ ενώ παράλληλα ο Μπρους Μπάνερ προσπαθεί να ξεφύγει από καταστάσεις που έχει δημιουργήσει ο Χαλκ, όπως είδαμε στον όγδοο τόμο. Οι X-Men στις περισσότερες ιστορίες τους παλεύουν για επιβίωση σε έναν κόσμο που δεν τους αποδέχεται.

 

Όσο για τα μηνύματα, επίσης υπάρχει ποικιλία. Ο @Tsaklas ήδη απαρίθμησε αρκετά παραδείγματα αλλά θα πω κι εγώ μερικά, έτσι για να υπάρχουν.

  • Ο Spider-Man διδάσκει την αξία της υπευθυνότητας και της ανιδιοτέλειας, αφού προσπαθεί πάντα να κάνει το καλό χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, ενώ ο κόσμος τον μισεί και τον βλέπει ως απειλή.
  • Οι Fantastic 4 συχνά παρουσιάζουν μηνύματα για την αξία της οικογένειας.
  • Η Ms. Marvel (είπα να την συμπεριλάβω γιατί είναι από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες) λέει ότι δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι για τον εαυτό σου και να προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος.

Και όλα αυτά είναι παραδείγματα μόνο από Marvel. Πιστεύω ότι πολλοί σκέφτονται κατευθείαν Marvel & DC όταν ακούν υπερωικό. Δεν τους κατηγορώ, λαμβάνοντας υπόψη το όνομα που έχουν οι εταιρείες, αλλά για δείτε και άλλα υπερηρωικά όπως Dredd ή και το Watchmen (αν και θεωρητικά είναι DC). Εκεί σίγουρα δεν είναι απλώς καλός εναντίων κακού ούτε λείπουν τα μηνύματα.

 

Το ότι τα υπερηρωικά είναι τα top των comics μου ακούγεται γελοίο. Πιο δημοφιλή, σίγουρα, αφού έχουν νεανικό κοινό και γίνεται και χαμός με τις ταινίες. Αν δει κανείς τις σειρές που κυκλοφορούν σήμερα, άντε 1/10 να είναι αξιόλογη. Υπάρχει και το πρόβλημα που είπε ο @Kurdy Malloy συν το ότι εταιρίες σαν την Marvel προσπαθούν συνέχεια να βρουν καινούριο κοινό αντί να προσπαθούν να ξαναβρούν την μαγεία που τα comics τους είχαν όλα αυτά τα χρόνια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η έγκυος Spider-Woman και οι καινούριοι New Warriors που δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι δεν άρεσαν σε κανέναν.

 

Τώρα ποιο είναι το καλύτερο είδος comic? Κανένα! Κάθε είδος έχει τα θετικά και τα αρνητικά του αλλά όλα μπορούν να έχουν καλές ιστορίες. Έχω διαβάσει και πρωτότυπες ιστορίες Disney αλλά και ιστορίες που απλώς ακολουθούσαν μια φόρμουλα και δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο νόημα ή βάθος. Το ίδιο ισχύει και για τα υπερηρωικά και για τα BD και για κάθε είδος comic που μπορώ να φανταστώ.

  • Like 4
  • Respect 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αυτο με τα πολυπλοκα μηνυματα με προβληματισε πολυ, πρεπει να το δουμε λιγο περισσοτερο...

 

Ο Λουκυ Λουκ υποστηριζει την συνταγματικη νομιμοτητα, την δημοκρατια... Την μαχη για την ελευθερια... Και την αποδεσμευση απο την σκλαβια του καπνισματος (με το σταχυ στο στομα)...

Ο Μαζεστιξ προαγει την περιβαλλοντικη συνειδηση κ αναδεικνυει το θεμα της κατασπαταλησης των υδατινων πορων (γι'αυτο πλενεται μια φορα τον χρονο)...

Ο Κακοφωνιξ επαναφερει το θεμα της ανεκτικοτητας στην διαφορετικοτητα, την υπομονη και τις αντοχες που απαιτει η ιδια η ζωη (γι'αυτο τραγουδαει)...

 

:lol::beer:

 

Μ'αρεσει το θεμα θα τοποθετηθω και επι της ουσιας καποια στιγμη...

  • Funny 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Προσωπικά πάντως δεν στέκομαι τόσο στα μηνύματα που περνάει μια ιστορία.
Ακόμα και μια μέτρια ιστορία μπορεί να περάσει μηνύματα.
Το πιο σημαντικό πρόβλημα στα υπερηρωικά για μένα είναι η έλλειψη ποικιλίας σεναριακά.
Όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται στο σύγχρονο κόσμο, όλες (σχεδόν) στην Αμερική, όλες έχουν επιστημονική φαντασία πολύ συγκεκριμένης μορφής (άνθρωποι με υπερδυνάμεις) και σε όλα η βασική υπόθεση είναι έρχεται ο κακός και πρέπει ο καλός να τον νικήσει (συνήθως με σκέτο ξυλίκι).

 

Ενώ στα BD:

Θες να διαβάσεις περιπέτεια; Θες αστυνομικό; Θες κατασκοπία; Θες χιουμοριστικό; Θες νουάρ; Θες πολεμικό; Θες πειρατικό; Θες western; Θες επική φαντασία; Θες επιστημονική φαντασία; Θες κοινωνικό; Θες τρόμου; Θες μείξη από κάποια είδη;

Τα πάντα υπάρχουν :)
Ιστορίες σύγχρονες, ιστορίες περασμένων δεκαετιών, ιστορίες μεσαιωνικές, ιστορίες π.Χ., μέχρι και προϊστορικές.
Σε κάθε ήπειρο, σε κάθε χώρα, σε βουνό, σε θάλασσα, σε δάση, σε ερήμους, στους πόλους και όπου τραβάει η ψυχούλα σου.

Μέχρι και σε εξωγήινους πλανήτες :)

 

Ναι είναι λιγότερα τα γαλλοβελγικά και συνήθως μια σειρά βγάζει ένα άλμπουμ στα 1 με 2 χρόνια.
Αλλά τι έχει σημασία; Η ποσότητα ή η ποιότητα; :)

 

Edited by Laz33
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ένα τεράστιο λάθος της συζήτησης μέχρι στιγμής είναι πως ως αμερικάνικο ορίζεται σε αυτό το τόπικ μόνο το υπερηρωικό. Συγκλονιστικό λάθος. Θεωρώ βαρετό το να αρχίσω να αραδιάζω μη υπερηρωικά εκπληκτικά αμερικάνικα κόμικ ή ακόμα και τις ταινίες ή τις σειρές που έχουν βασιστεί σε δαύτα. Walking Dead, Hellboy, Road to perdition, History of violence, Criminal, Lazarus έτσι για την πλάκα. Κάντε χάζι την πρώτη σελίδα των παρουσιάσεων στα αμερικάνικα. 50 τίτλοι και ανάθεμα άμα είναι 10 οι υπερηρωικοί :) Σίγουρα παίζει μπάλα το ότι δεν θα γίνει παρουσίαση για το τάδε story arc που έτρεχε το τάδε εξάμηνο μέσα στο Detective Comics ή μέσα στο Spider-Man, αλλά δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος. Οι αμερικάνοι έχουν υλικό για όλα τα γούστα, το βγάζουν με τους τόνους και μαζεύουν δημιουργούς από όλο τον πλανήτη. 

Θα ξαναεπαναλάβω ότι προσωπικά έχω βαρεθεί τα συνηθισμένα αμερικάνικα υπερηρωικά (υπάρχουν και κάποια ασυνήθη, αυτοτελή, self-contained όπως λχ το Boys ή το Umbrella Academy) Από εκεί και πέρα όμως, ενώ ψάχνω και θέλω να χαρώ με γαλλοβελγικά, η αλήθεια είναι πως τα αποκούμπια μου τα βρίσκω εντέλει σε αμερικάνικες εκδόσεις. Monstress και Saga δεν έχουν οι Γάλλοι... Δυστυχώς. Βέβαια, Monstress και Saga πιθανότατα να μην υπήρχαν εάν δεν υπήρχαν οι Γάλλοι. :) Αυτό όμως είναι επιρροές. Όχι τελικό τωρινό αποτέλεσμα :) 

 

:cheers5: 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, Laz33 είπε:

Προσωπικά πάντως δεν στέκομαι τόσο στα μηνύματα που περνάει μια ιστορία.
Ακόμα και μια μέτρια ιστορία μπορεί να περάσει μηνύματα.
Το πιο σημαντικό πρόβλημα στα υπερηρωικά για μένα είναι η έλλειψη ποικιλίας σεναριακά.
Όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται στο σύγχρονο κόσμο, όλες (σχεδόν) στην Αμερική, όλες έχουν επιστημονική φαντασία πολύ συγκεκριμένης μορφής (άνθρωποι με υπερδυνάμεις) και σε όλα η βασική υπόθεση είναι έρχεται ο κακός και πρέπει ο καλός να τον νικήσει (συνήθως με σκέτο ξυλίκι).

 

Ενώ στα BD:

Θες να διαβάσεις περιπέτεια; Θες αστυνομικό; Θες κατασκοπία; Θες χιουμοριστικό; Θες νουάρ; Θες πολεμικό; Θες πειρατικό; Θες western; Θες επική φαντασία; Θες επιστημονική φαντασία; Θες κοινωνικό; Θες τρόμου; Θες μείξη από κάποια είδη;

Τα πάντα υπάρχουν :)
Ιστορίες σύγχρονες, ιστορίες περασμένων δεκαετιών, ιστορίες μεσαιωνικές, ιστορίες π.Χ., μέχρι και προϊστορικές.
Σε κάθε ήπειρο, σε κάθε χώρα, σε βουνό, σε θάλασσα, σε δάση, σε ερήμους, στους πόλους και όπου τραβάει η ψυχούλα σου.

Μέχρι και σε εξωγήινους πλανήτες :)

 

Ναι είναι λιγότερα τα γαλλοβελγικά και συνήθως μια σειρά βγάζει ένα άλμπουμ στα 1 με 2 χρόνια.
Αλλά τι έχει σημασία; Η ποσότητα ή η ποιότητα; :)

 

Θες να διαβάσεις περιπέτεια;  

Amazon.com: Hawkman (2018-) Vol. 1: Awakening eBook: Venditti ...

 

Θες αστυνομικό;

Gotham Central Book 1 Volume 1 In the Line of Duty - Brubaker Ed ...

Θες κατασκοπία;

Captain America: Winter Soldier, Volume 1 by Ed Brubaker

Θες χιουμοριστικό;

She-Hulk by Dan Slott Omnibus: Amazon.co.uk: Dan Slott, Ty ...

Θες νουάρ;

Batman: The Long Halloween - Wikipedia

Θες πολεμικό;

DC War Giant | All New Comics

Θες πειρατικό;

Batman: Leatherwing - Wikipedia

Θες western;

Free Download Jonah Hex: Lead Poisoning (All Star Western) By ...

Θες επική φαντασία;

Camelot 3000 - Wikipedia

Θες επιστημονική φαντασία;

no10.jpg?resize=480:*

Θες κοινωνικό;

Vision Vol. 1 - King Tom | Public βιβλία

Θες τρόμου;

Marvel Zombies - Wikipedia

Θες μείξη από κάποια είδη;

Amazon.com: Watchmen (9781401219260): Alan Moore, Dave Gibbons: Books

Τα πάντα υπάρχουν :)

  • Like 3
  • Respect 1
  • Funny 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Tsaklas 

Αυτό με τον Mπάτμαν ντυμένο πειρατή το θεωρείς πειρατική ιστορία; :lol:
Το Camelot που είδα τυχαία σελίδες βλέπω έχουν κάτι όπλα με λέιζερ μέσα. Επική φαντασία το λες αυτό;

Ο Jonah Hex απ΄ό,τι ξέρω δεν είναι τυπικό western, μπλέκει και υπερφυσικά στοιχεία.

Και φαντάζομαι κι άλλα απ΄αυτά που έβαλες δεν είναι τυπικά δείγματα του είδους.
Εκτός από κάτι Batman που όντως μπορείς να τα πεις καθαρά αστυνομικά, τα υπόλοιπα υπερηρωικά αναπόφευκτα θα έχουν και το sci-fi στη μέση. Οπότε δεν γίνεται να ξεφύγουν πολύ απ΄αυτό το είδος και να είναι pure.
Θα είναι πάντα μπασταρδεμένα με sci-fi όσο έχουν υπερήρωες πρωταγωνιστές :)
 

 

45 λεπτά πριν, germanicus είπε:

Monstress και Saga δεν έχουν οι Γάλλοι... Δυστυχώς.

Ούτε οι Αμερικάνοι έχουν Asterix ή Blueberry :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)
13 λεπτά πριν, Laz33 είπε:

@Tsaklas 

Αυτό με τον Mπάτμαν ντυμένο πειρατή το θεωρείς πειρατική ιστορία; :lol:
Το Camelot που είδα τυχαία σελίδες βλέπω έχουν κάτι όπλα με λέιζερ μέσα. Επική φαντασία το λες αυτό;

Ο Jonah Hex απ΄ό,τι ξέρω δεν είναι τυπικό western, μπλέκει και υπερφυσικά στοιχεία.

Και φαντάζομαι κι άλλα απ΄αυτά που έβαλες δεν είναι τυπικά δείγματα του είδους.
Εκτός από κάτι Batman που όντως μπορείς να τα πεις καθαρά αστυνομικά, τα υπόλοιπα υπερηρωικά αναπόφευκτα θα έχουν και το sci-fi στη μέση. Οπότε δεν γίνεται να ξεφύγουν πολύ απ΄αυτό το είδος και να είναι pure.
Θα είναι πάντα μπασταρδεμένα με sci-fi όσο έχουν υπερήρωες πρωταγωνιστές :)

"This story features a version of Batman as a pirate of the High Seas, during the Golden Age of Piracy

 

Όσο για το Camelot οκ, μια σελίδα είδες, μετά βγαίνει ο Βασιλιάς Αρθούρος κι ο Μέρλιν. Fantasy θεωρείται γενικά.

 

Από εκεί και πέρα καταλαβαίνω τι λες, αλλά ποικιλία υπάρχει. Ειδικά δε αν πιάσουμε μη υπερηρωικά Αμερικάνικα που είπε ο @germanicus, σε πιο ανεξάρτητα κόμικ οι επιλογές είναι ατελείωτες. Αλλά οκ τώρα εσύ έχεις στριμώξει στη γωνία ένα πολύ συγκεκριμένο είδος και κατηγορείς για έλλειψη ποικιλίας τις ιστορίες του, επειδή εμπεριέχουν τα υπερφυσικά χαρακτηριστικά του ορισμού του. Προφανώς δύσκολα θα βρεις καθαρό κόμικ είδους μέσα στα DC/Marvel που απέχει τελείως από το υπερηρωικό στοιχείο, τι συζητάμε. Σαν να λέμε προτιμώ την πίτσα από την τυρόπιτα γιατί έχει ποικιλία, ενώ η τυρόπιτα μόνο τυρί. Ε, αφού τυρόπιτα είναι. Θα βρεις ωραίες παραλλαγές, αλλά δε θα πάψει να 'χει τυρί. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι βρίσκονται ωραίες, πρωτότυπες και βαθυστόχαστες ιστορίες, παρά τις συμβάσεις του είδους. Για όλα ισχύει αυτό.

Edited by Tsaklas
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

@germanicus Σωστή παρατήρηση ότι η συζήτηση μπορεί να επεκταθεί στο αμερικάνικο κόμικ γενικότερα, ωστόσο το ποστ από τον @Manitou δεν ξεκίνησε για σύγκριση σχολών όσο σαν συζήτηση για το υπερηρωικό είδος σε σχέση με άλλες σχολές, γι' αυτό και οι απαντήσεις όλων αφορούσαν το υπερηρωικό καθ' αυτό. Θα ήταν όμως ενδιαφέρον να βάλουμε στην εξίσωση γενικότερα το αμερικάνικο κόμικ, γιατί έτσι θα μπορούμε να δούμε και Saga, Preacher, Y: The Last Man, The Boys, The League of Extraordinary Gentlemen (μόλις κατάλαβα ότι τα πρώτα τέσσερα ήταν των Vaughan και Ennis εναλλάξ, δηλαδή καμία ποικιλία :lol: ) και έτσι να προσφέρουμε κάτι μια πιο σφαιρική άποψη στη συζήτηση.

 

Ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί ο @Tsaklas έθεσε πολύ ωραία στην κουβέντα τη μίξη ξεχωριστών ειδών τύπου noir με το υπερηρωικό σαν είδος. Νομίζω ότι συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια στην παρούσα φάση. Θα προσπαθήσω να απλοποιήσω κάπως τη σκέψη μου, καθώς είναι λίγο πολύπλοκη και έχεις ως εξής. 

 

Το υπερηωικό όπως είπαμε είναι είδος κόμικ, ενώ τα BD είναι σχολή κόμικ. Μια σχολή συμπεριλαμβάνει πολλά διαφορετικά είδη την ίδια στιγμή που ένα είδος καθ' αυτό μπορεί απλά να πειραματιστεί και να μπει στα χωράφια άλλων ειδών. Ο Λανφέστ που είδαμε πρόσφατα στα ελληνικά είναι ένα BD που εντάσσεται γενικότερα στο fantasy. Δε μπορούμε όπως να πούμε, γιατί δε διαβάζουμε μια fantasy ιστορία με τον Superman ή ένα western με τον Green Lantern, ακριβώς γιατί αυτοί οι ήρωες εκπροσωπούν κάτι διαφορετικό. Το ίδιο συμβαίνει και με τα Disney. Οι ιστορίες με τον Μίκυ ή τα Παπιά ανήκουν σε μια δικιά τους σχολή, γι' αυτό και θα δεις και το υπερηρωικό με τον Φάντομ Ντακ, το noir με το Μίκυ Μυστήριο και την περιπέτεια με τον Ιντιάνα Γκούφυ. Δε μπορούμε πχ να πούμε γιατί ο Φάντομ Ντακ δεν έχει μια πειρατική ιστορία. Η γνώμη μου λοιπόν είναι ότι καλό θα ήταν να δούμε πιο σφαιρικά την αμερικάνικη σκηνή για να εντοπίσουμε τις εκάστοτε διαφορές, γιατί μεταξύ ενός είδους κόμικ και μιας σχολής κόμικ σίγουρα δημιουργούνται κάπως άνισες συγκρίσεις.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα είχε όντως ενδιαφέρον να πιάσουμε τα μη υπερηρωικά αμερικανικά, αλλά για τη συγκεκριμένη κουβέντα είναι σα να παίρνουμε φόρα και να στέλνουμε τη μπάλα όχι απλά στην κερκίδα αλλά πάνω από την κερκίδα. ;)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η συγκεκριμένη κουβέντα έχει συγκεκριμένο τίτλο :) Και συγκεκριμένες ατάκες μέσα που στηρίζουν τον συγκεκριμένο τίτλο :) 

 

Τα Αστερίξ και τα Μπλούμπερρυ είναι κόμικ που βγήκαν πριν μισό αιώνα (όσα διαβάζονται :) ) Τα Monstress και Saga είναι κόμικ που βγαίνουν τώρα. Σύγκριση κλασσικής μουσικής με ροκ :) 

 

:cheers5: 

 

υγ αρα η συζήτηση είναι μια σύγκριση μεταξύ ενός genre των αμερικάνικων κόμικ (του πιο δημοφιλούς genre) με όλη τη γαλλική σκηνή? :) σα να συγκρίνουμε τα "blockbuster" με όλο το γαλλικό κινηματογράφο. Από Γκοντάρ μέχρι Κάσοβιτζ :) well...... :) 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καταρχάς δεν θεωρώ τα Αστερίξ παλιατζούρες, στέκονται μια χαρά και τώρα.
Αλλά υπάρχουν και σύγχρονες εξαιρετικές BD σειρές που αμφιβάλω αν υπάρχουν αντίστοιχες αμερικάνικες (Βlacksad, Bouncer, Undertaker, La Quete de l'Oiseau du Temps, Lanfeust de Troy, όλες σχεδόν του Van Hamme και φυσικά ένα σωρό one-shots ή mini-series τύπου Blast) :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λοιπόν εγώ είμαι σε ένα νοσοκομείο και περιμένω κάτι αποτελέσματα και μου είναι πολύ σημαντικό να διαβάζω τόσα ωραία σχόλια που θέλουν και ανάλυση στο topic που έφτιαξα. Θα τοποθετηθω ξανά εν ευθέτω χρόνο. Μέχρι τότε thanks boys.

  • Like 5
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
13 λεπτά πριν, Manitou είπε:

Λοιπόν εγώ είμαι σε ένα νοσοκομείο και περιμένω κάτι αποτελέσματα και μου είναι πολύ σημαντικό να διαβάζω τόσα ωραία σχόλια που θέλουν και ανάλυση στο topic που έφτιαξα. Θα τοποθετηθω ξανά εν ευθέτω χρόνο. Μέχρι τότε thanks boys.

 

Όλα να πάνε καλά εύχομαι φίλε @Manitou και πάντα με υγεία, από εκεί και πέρα για κόμικ εδώ θα είμαστε να συζητάμε :) 

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καταρχήν εμένα μου αρέσουν όλων των ειδών τα κόμικς. Είναι καθαρά θέμα όρεξης και χρονικής περιόδου. Την ίδια συζήτηση έχω κάνει με φίλους για τις ταινίες. Εγώ μπορώ να δω και ταινία π.χ. λατινοαμερικάνικου κινηματογράφου που θα ανταλλάξουν δυο κουβέντες οι πρωταγωνιστές σε όλη την ταινία, αλλά μπορώ να δω και το blockbuster του Michael Bay. Το θέμα είναι σε τι φάση θα βρεθώ. Τον τελευταίο καιρό που πιέζομαι για διάφορους λόγους, το βράδυ για να χαλαρώσω μια ώρα βλέπω Legends of Tomorrow κι αντίστοιχα διάβαζω Hulk (του 2011), που δεν απαιτούν ιδιαίτερα την προσοχή μου. Όταν κι αν χαλαρώσω τον Αύγουστο κι έχω περισσότερο χρόνο θα δω π.χ. το Dark και θα διαβάσω κάποια άλλη σειρά κόμικς αμερικάνικη ή ευρωπαϊκή, που θα απαιτεί λίγη περισσότερη προσπάθεια από μέρους μου. Ακόμη κι ο καιρός παίζει ρόλο. Τον Οκτώβριο για παράδειγμα, που μικραίνει η μέρα, βρέχει και σκοτεινιάζει, όλη η περιρρέουσα ατμοσφαίρα με ωθεί σε σειρές,ταινίες, βιντεοπαιχνίδια, κόμικς πιο ατμοσφαιρικά, τρόμου και μυστηρίου. Οπότε συνυπολογίστε στην κουβέντα κι αυτή την παράμετρο, που παίζει για μένα μεγάλο ρόλο στην επιλογή ενός αναγνώσματος κάθε φορά.

  • Like 5
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, Laz33 said:

Καταρχάς δεν θεωρώ τα Αστερίξ παλιατζούρες, στέκονται μια χαρά και τώρα.
Αλλά υπάρχουν και σύγχρονες εξαιρετικές BD σειρές που αμφιβάλω αν υπάρχουν αντίστοιχες αμερικάνικες (Βlacksad, Bouncer, Undertaker, La Quete de l'Oiseau du Temps, Lanfeust de Troy, όλες σχεδόν του Van Hamme και φυσικά ένα σωρό one-shots ή mini-series τύπου Blast) :)

 

α) η λέξη παλιατζούρα εμπεριέχει συνήθως την έννοια "ξεπερασμένα"-"ευτελή". Δε νομίζω ότι βγαίνει τέτοιο νόημα από τα γραφόμενά μου.

 

β) Blacksad. Το πρώτο βγήκε το 2000, το τρίτο το 2005, το τελευταίο το 2014. 
Bouncer. Το πρώτο βγήκε το 2001, το 7ο το 2009, το 11ο το 2018.
Undertaker. Φρέσκο. Από το 2015 και δώθε όλα.
La quête de l'oiseau du temps. Ο πρώτος κύκλος βγήκε 83-87. Ο δεύτερος κύκλος 98-17. 
Lanfeust de Troy. 1994-2000 τα βασικά 8. Από εκεί και πέρα έχει μια σωρεία spin-offs που όντως φτάνουν μέχρι σήμερα.

Δεν είναι και τόσο φρέσκες. :) Για κάποιους από όσους έχουν ποστάρει εδώ, το 2000 είναι προϊστορία :) Ό,τι αίσθηση κουβάλαγε πάντα για εσένα το 1974 ή για εμένα το 1962 :) για εμένα βέβαια, το 2000 είναι μόλις χθες :lol: Στεγνά μαθηματικά όμως είναι 20 χρόνια πριν.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχα πράγματα σήμερα. Δεν διαβάζω γαλλικά, δεν διαβάζεις γαλλικά, περιμένουμε να τα πετύχουμε κάπου στα αγγλικά για να δούμε τι αξίζει ή όχι. Από το 2000 όμως και δώθε έχουν βγει πράγματα και θάματα ακόμα και στο υπερηρωικό.   :) 

 

γ) Με έκραξε και κατ'ιδίαν ο @Kurdy Malloy και έχει δίκιο. Παρασύρθηκα από τον τίτλο και από την βιαστική και επιδερμική ανάγνωση των ποστ. Δεν ήταν ποτέ ο σχολιασμός "αμερικάνικο vs γαλλικό". :) Από εκεί και πέρα όμως, βρίσκω άτοπη τη σύγκριση ενός specific genre όπως το υπερηρωικό με όλη τη γκάμα της γαλλικής παραγωγής. Προφανώς και μιλάμε για science fiction, και πολύ συγκεκριμένη science fiction, απέναντι στο οτιδήποτε. Διαβάζω ελάχιστα από τα υπερηρωικά πλέον (και δη των 2 εταιρειών) αλλά καθαρά γιατί τα έχω βαρεθεί και έχω γεράσει διαβάζοντας άπειρες ιστορίες με τους ίδιους και τους ίδιους. :) 

Τρόπον τινά είναι σαν εκείνο το άρθρο τις προάλλες που έλεγε "νισάφι πια με τους υπερήρωες μπάτσους"... Δεν διάβασα το πρωτότυπο αγγλικό, αλλά δεν καταλαβαίνω την απορία της αρθρογράφου όπως είχε μεταφερθεί. Δλδ τι περίμενε? Ιστορίες με άτομα που έχουν υπερδυνάμεις οι οποίες απλώς να είναι σκέτα κοινωνικά δράματα? Το Δαμάζοντας τα κύματα σε υπερήρωες? Την Έβδομη σφραγίδα με υπερήρωες? Το Driving Mrs Daisy με υπερήρωες?... Σα να γκρινιάζεις που μια ταινία επιστημονικής φαντασίας έχει διαστημόπλοια ή ρομπότ ή που μια ιστορία από τον ΒΠΠ έχει Ναζί ή Γιάπωνες... :lol: Υπάρχουν οι εξαιρέσεις στα μεν, όπως υπάρχουν και στα δε. Αλλά αυτό είναι το πλαίσιο, αυτή είναι η πιο συχνή απάντηση. (γι'αυτό και τα έχω βαρεθεί :lol: ) 

 

Και πάλι όμως, όπως ειπώθηκε, υπάρχουν υπερηρωικά που προσπαθούνε να το δούνε "αλλιώς" και να παντρέψουν διαφορετικά genres. Όπως λχ πάρα πολλά Batman προσπαθούν να παντρέψουν το noir με δαύτα. Ή όπως ο Alan Moore άπειρες φορές έχει προσπαθήσει να σπάσει τις νόρμες.

Πάντως πολλά από αυτά δύσκολα φτάνουν μεταφρασμένα εδώθε. Με δυσκολία είδαμε εκείνα με τους υπερήρωες της DC ως παιδιά στο σχολείο ή τους χαρακτήρες της Marvel ως χαρακτήρες της Ελισαβετιανής εποχής. Αλλά από την άλλη, για να τα αξιολογήσεις ορθά εκείνα, θα πρέπει να έχεις διαβάσει τα συνηθισμένα. :) Να ξέρεις ποιος είναι ο κάθε χαρακτήρας. Όσα δε είναι με τελείως καινούργιους ήρωες (Umbrella Academy λχ ή The Boys) δύσκολα περπατούν εμπορικά εδώθε. 

Γενικώς λοιπόν. Είναι άτοπο να πιάνεις ένα genre και να το συγκρίνεις με όλα τα άλλα μαζικά. Κάποια πράγματα έχουν δουλευθεί του θανατά και από ένα σημείο και μετά τα βαριέσαι και αναγνωρίζεις άμεσα τα κλισέ που κουβαλούν. Πάντα βγαίνουν και διαφορετικά πράγματα σε ένα genre.

 

:cheers5: 

  • Like 5
  • Respect 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
9 ώρες πριν, Manitou είπε:

Λοιπόν εγώ είμαι σε ένα νοσοκομείο και περιμένω κάτι αποτελέσματα και μου είναι πολύ σημαντικό να διαβάζω τόσα ωραία σχόλια που θέλουν και ανάλυση στο topic που έφτιαξα. Θα τοποθετηθω ξανά εν ευθέτω χρόνο. Μέχρι τότε thanks boys.

 

Εύχομαι ολόψυχα καλά αποτελέσματα! :)

 

 

:beer:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.