Jump to content
Μενίγ Πουαγώ

Μίκυ Μάους 233 (Ο θησαυρός των ασπαλακoρύγχων.)

Πώς σας φάνηκε το τεύχος;   

6 members have voted

You do not have permission to vote in this poll, or see the poll results. Please sign in or register to vote in this poll.

Recommended Posts

                                                                                       233.thumb.jpg.54271ea30be5a7b63071ab973255d16c.jpg

 

5 απολαυστικές ιστορίες σας περιμένουν στα περίπτερα:


1.Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΠΑΛΑΚΟΡΥΓΧΩΝ.
Ο ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΝΟΜΙΣΜΑ ΑΞΙΑΣ ΕΝΟΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥ ΔΟΛΛΑΡΙΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ


2.ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ.
Ο ΜΙΚΥ ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΔΩΡΟ ΣΤΗΝ ΜΙΝΝΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΑΡΡΑΒΩΝΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΚΑΤΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ.


3.ΟΙ ΑΥΤΟΘΕΡΜΑΙΝΟΜΕΝΕΣ ΠΕΤΡΕΣ.
ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΤΗΣ ΑΛΑΣΚΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΠΟΛΙΚΟ ΚΡΥΟ ΚΑΙ Ο ΣΚΡΟΥΤΖ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΦΕΡΕΙ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΟΥΠΟΛΗ


4.ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΦΙΛΤΡΟ.
Η ΜΑΤΖΙΚΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ "ΦΙΛΤΡΑ ΣΤΗΝ ΧΥΤΡΑΛΛ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΑΟΡΑΤΟ


5.Η ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Η ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΟΥΠΟΛΗΣ ΕΧΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΑΣΤΕΙΑ

Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου (Νο. 233)


:hop: :hop: :hop: 

 

Edited by Μενίγ Πουαγώ
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Μενίγ Πουαγώ Γιάννο,μήπως μπορείς να σουλουπώσεις το κείμενο,γιατί είναι link που παραπέμπει στην εικόνα που έχεις ανεβάσει? Όχι ότι με πειράζει,απλά για να δείχνει καλύτερο και να μην μπερδεύει αυτούς που το βλέπουν. :)

 

 

:beer:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Οι τέσσερις πρώτες Όλες οι ιστορίες είναι από το Topolino 3141:

Η πέμπτη ιστορία δεν μοιάζει να είναι κάποια από αυτές, που έχουν τη λέξη βιβλιοθήκη στον τίτλο τους. Με βάση τον αριθμό των σελίδων θα μπορούσε ίσως να πρόκειται γι' αυτήν εδώ, αλλά η υπόθεσή της δεν μοιάζει να κολλάει στην περιγραφή στη διαφήμιση.

 

Όπως και να έχει το πράγμα, στο επόμενο τεύχος θα έχουμε την ιστορία η πυραμίδα τού Μάουσμπριτζ, σε σχέδιο Paolo Mottura.

Edited by Kriton
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

####<#Τραγικό τεύχος

 

λάθος μου, αναφερόμουν στο προηγούμενο τεύχος, βιάστηκα λίγο :)

Edited by hardivic
  • Read 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Στην σελιδα των περιεχομενων του τευχους μας ενημερωνει οτι η Roberta Mighieli θα ειναι στο Athenscon για να υπογραψει τα τευχη των αναγνωστων του μικυ μαους.Αυτο δεν περιμενα να το δω ειναι η αληθεια!:wow:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
9 hours ago, Glittering Goldie said:

Στην σελιδα των περιεχομενων του τευχους μας ενημερωνει οτι η Roberta Mighieli θα ειναι στο Athenscon για να υπογραψει τα τευχη των αναγνωστων του μικυ μαους.

 

Και στη σελίδα αλληλογραφίας τού Κόμιξ, με αφορμή ένα γράμμα ενός αναγνώστη, που μιλάει για γυναίκες σχεδιαστές, στο οποίο η Migheli δεν αναφέρεται καθόλου, λένε ότι δημοσίευσαν την ιστορία για τους κυνηγούς αυτογράφων, που θα πάνε στο Athens ComiCon!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παρουσίαση-κριτική του υπ αριθμόν #233 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο (με αύρα υπέροχου Λεονιδίου)...

tn_MIKYMAOUSE_0233.jpg

Εδώ Μίκυ Σίτυ! (by Silvia Ziche) :yahoo:

Ιστορίες.

"Ο θησαυρός των ασπαλακόρυγχων."


Ο Σκρουτζ ξεναγεί τα ανήψια του στην προσωπική του συλλογή νομισμάτων λίγο πριν την ανοίξει για το κοινό.

 

Μπας και βγάλει καμία δεκάρα παραπάνω. Η συλλογή του φαίνεται να είναι πλήρης. Εκτός από ένα ολόχρυσο νόμισμα αξίας ενός εκατομμυρίου δολλαρίων. Την ύπαρξη του επιβεβαιώνει εκτός από την Παπιοπαίδεια και το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών. Σκρουτζ, Νταίζυ και ανηψάκια αναχωρούν για το Περθ. Ο Ντόναλντ πρέπει να μείνει πίσω για να γυαλίσει νομίσματα μπας και μειώσει καθόλου τα χιλιόμετρα των χρεών του.

 


Φτάνουν στην Αυστραλία μετά από πολύωρη πτήση. Μετά από κάποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες ετοιμάζονται για την ανεύρεση του Νομισματοκοπείου που βρίσκεται σε οικόπεδο ιδιοκτησίας βαθύπλουτου κροίσου. Όχι πριν φάνε ένα πολύ οικονομικό γεύμα σε ένα εστιατόριο που ανήκει στο Σκληρόκαρδο Χρυσοκούκη. Κάτι που Θείος και ανήψια φυσικά αγνοούν. Εκείνος όμως τους βλέπει. Αφού έφαγαν φτάνουν εκεί που θα έπρεπε να είναι το Νομισματοκοπείο. Χαίρε βάθος αμέτρητο.

Τι έννοω. Στην θέση του Νομισματοκοπείου υπήρχε μία μεγάλη χαράδρα. Ανηψιά, Σκρουτζ και τρία μέλη των Μικρών Εξερευνητών αποφασίζουν εθελοντικά να βρουν τα νομίσματα. Στον πάτο της χαράδρας βρίσκουν ανέπαφο το κτήριο αλλά άδειο. Οι ασπαλακόρυγχοι είχαν συγκεντρώσει ότι γυάλυζε από μέσα. Η εμφάνιση του Χρυσοκούκη όμως έκανε πιο δύσκολη την αποστολή τους. Με την βοήθεια του ρομπότ του παγίδευσε τους φίλους μας και ετοιμαζόταν να φύγει με το νόμισμα. Λογάριασε όμως χωρίς τις μπίλιες των Μικρών Εξερευνητών. Ο Χρυσοκούκης βγήκε εκτός μάχης. Ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου αποφάσισε να δανείσει στον Σκρουτζ το νόμισμα μέχρι το κτήριο να ξανχτιστεί. Γυρίζοντας πίσω στο Θησαυροφυλάκιο ο Σκρουτζ ανακαλύπτει ότι ο ανηψίος του δεν έχει σημειώσει ιδιαίτερη πρόοδο.

 

     

 


"Το δώρο της τελευταίας στιγμής."

Ο Μίκυ και η Μίννι ετοιμάζονται να γιορτάσουν την επαίτειο των αρραβώνων τους. Ο Μίκυ τα σκεφτεί όλα και τα έχει οργανώσει στην εντέλεια. Όλα εκτός από το δώρο.

"Οι αυτοθερμαινόμενες πέτρες."

Στην Λιμνούπολη το κρύο έχει φτάσει σε πολικές θερμοκρασίες. Ο Δήμαρχος εντοπίζει το πρόβλημα στην υπερβολική κατανάλωση πετρελαίου και ρεύματος. Οπότε αναθέτει σε εξιδικευμένους πολίτες να βρούνε μία λύση. 

"Το αόρατο φίλτρο."

Η εκπομπή "Φίλτρα στην χύτρα" της Μάτζικα αντιμετωπίζει δυσκολίες λόγω του ανταγωνισμού. Μαζί με τον συνεργάτη της όμως έχει σκεφτεί ένα φίλτρο που θα ανεβάσει τα νούμερα στους πίνακες της τηλεθέασης. 

"Η δανειστική βιβλιοθήκη."

Η Λιμνούπολη αντιμετωπίζει πρόβλημα... κουλτούρας. Η λύση που εβρέθη κάνει αφαίμαξη, όχι με κομψό τρόπο, στα πορτοφόλια των αναγνωστών. Ο Ντόναλντ μπορεί να έγινε για λίγο ο ήρωας της ημέρας αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα.  

Μονοσέλιδη ιστορία.

Πολυτεχνίτης: "Διανομή από πόρτα σε πόρτα."


Αιτήσεις συνδρομής για Μίκυ Μάους, Ντόναλντ και ΚΟΜΙΞ.

Εν κατακλείδι.

Ανάμεικτα συναισθήματα. Η απόπειρα του σεναριογράφου να διακωμωδήσει τα σύγχρονα κινητά και τις άπειρες εφαρμογές τους κρίθηκε ανεπιτυχής. Υπερβολική ως ιδέα βρήκα και το μπέρδεμα των ανηψιών. Μία ιστορία που έχει αρκετά καρέ πολύ παιδικά. Ακόμα για παιδιά. Σεναριακά δε με ξετρέλανε και από άποψη σχεδίου το ίδιο. Βλέπουμε που βλέπουμε σπανίως τον Σκλήροκαρδο στην χώρα μας. Αλλά από το να τον βλέπουμε σε τέτοιες ιστορίες... 

Το τεύχος συνεχίζει με μίας ιστορία αγάπης, αμνησίας αλλά και υπεύθυνότητας. Αν και με κούρασαν κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Αρκούσαν όμως οι τελευταίες σελίδες της ιστορίας για να με αποζημι;vσουν πλήρως. Περνάει ωραία μηνύματα στο τέλος. Τρίτη στην σειρά μία ιστορία καύσωνα μέσα στο πολικό ψύχος. Κινείται σε διαφορετικά πλαίσια. Ο υπαίτιος δεν είναι ούτε ο Κύρος ούτε και ο Ντόναλντ. Αντιθέτως ο τελευταίος βγαίνει και κερδισμένος. Καλούτσικη. Τέταρτη στην σειρά μία ιστορία ενός ακόμα επεισοδίου της σειράς "Φίλτρα στην χύτρα." Συμπαθητικούλα. Το τεύχος κλείνει με μία ιστορία ανέξοδης φιλομαθείας. Στα θετικά της οι νέοι τρόποι που βρήκε γνωστό μας παπί για εισροή ρευστού. Γενικά διαβάζεται χωρίς κάτι το πρωτότυπο σεναριακά.     


Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Το δώρο της τελυταίας στιγμής."
2. "Οι αυτοθερμαινόμενες πέτρες."
3. "Η δανειστική βιβλιοθήκη."
4. "Το αόρατο φίλτρο."
5. "Ο θησαυρός των ασπαλακόρυγχων"

7/10...
Είχα πολύ μεγαλύτερες προσδοκίες από την πρώτη ιστορία. Κρίμα να χαραμίζεται έτσι ο Χρυσοκούκης. Τον προτιμούσα πάντα σε σχέση με τον Τζον. Να γράψω επίσης εδώ ότι που έκανε πολύ άσχημη εντύπωση ο τρόπος που διάλεξαν για να διαφημίσουν την Roberta Migheli. Κάτι ωραίο αι διακριτκό όπως στο ΚΟΜΙΞ δε μπορούσαν να βρουν;

:hop: :hop: :hop: 

 

Edited by Μενίγ Πουαγώ
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αγαπημένοι φίλοι. Αν η ιστορία "το δώρο της τελευταίας στιγμής" ήταν του Καστυ θα απολαμβανε διθυραμβικές κριτικές. Όχι?:xm:

Λοιπόν μια τέτοια ιστορία θέλω να διαβάζει το παιδί μου σε ένα Μίκυ Μαους. Δεν είναι όλα από τη γέννηση τους καλά ή κακά. Υπέροχη ιδέα και εκπληκτικό τέλος. Μια από τις καλύτερες (αν όχι η καλύτερη) σύντομες ιστορίες που έχουν δημοσιευθεί από την έναρξη του ΜΜ

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 30/11/2018 στο 11:47 ΠΜ, Glittering Goldie είπε:

Στην σελιδα των περιεχομενων του τευχους μας ενημερωνει οτι η Roberta Mighieli θα ειναι στο Athenscon για να υπογραψει τα τευχη των αναγνωστων του μικυ μαους.Αυτο δεν περιμενα να το δω ειναι η αληθεια!:wow:

 

On 30/11/2018 στο 9:03 ΜΜ, Kriton είπε:

 

Και στη σελίδα αλληλογραφίας τού Κόμιξ, με αφορμή ένα γράμμα ενός αναγνώστη, που μιλάει για γυναίκες σχεδιαστές, στο οποίο η Migheli δεν αναφέρεται καθόλου, λένε ότι δημοσίευσαν την ιστορία για τους κυνηγούς αυτογράφων, που θα πάνε στο Athens ComiCon!

Δεν ξέρω για σας αλλά όλο αυτό κάπως μου έκατσε... Εδώ έχουν περάσει ΟΝΟΜΑΤΑ στα Κον της Ελλάδας όπως οι Καβατσάνο, Μοττούρα, Τζίκε, Παστροβίκιο κλπ και δεν έγραψαν κάτι και τώρα τους ήρθε να γράψουν για την συγκεκριμένη; Δεν έχω κάτι με τη σχεδιάστρια αλλά απορώ με την Καθημερινή... Αν συνεχίσουν να το κάνουν και στα επόμενα κον καλώς.... Πάντως αυτό που έγραψαν στην αλληλογραφία με κούφανε επίσης. Από πότε η Καθημερινή νοιάζεται για τους "κυνηγούς αυτογράφων";

Edited by ΚΟΜΙΞ
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, ΚΟΜΙΞ said:

Από πότε η Καθημερινή νοιάζεται για τους "κυνηγούς αυτογράφων";

 

Τουλάχιστον από τότε που δημοσίευσε τον Μεγάλο Σπλας, όταν ήρθε η Ziche στην Ελλάδα. Τώρα απλώς το λέει κιόλας.

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 ώρες πριν, Kriton είπε:

 

Τουλάχιστον από τότε που δημοσίευσε τον Μεγάλο Σπλας, όταν ήρθε η Ziche στην Ελλάδα. Τώρα απλώς το λέει κιόλας.

Σωστή και αναμενόμενη απάντηση. Αλλά που ήταν όταν ήρθε ο Μοττούρα, η Περισσινότο, ο Τσελόνι, ο Τζερβάζιο (που ήταν να έρθει αλλά δεν ήρθε); Γιατί το λέει τώρα; Δεν έπρεπε από την αρχή να το αγκαλιάσει όλο αυτό; Τώρα το είπε αλλά έβαλε και στα περιεχόμενα του ΜΜ ολόκληρη ταμπέλα που να λέει για το AthensCon. Για μένα αυτά θα έπρεπε να είχαν γίνει σε όλους :)

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
6 ώρες πριν, ΚΟΜΙΞ είπε:

 

Δεν ξέρω για σας αλλά όλο αυτό κάπως μου έκατσε... Εδώ έχουν περάσει ΟΝΟΜΑΤΑ στα ΚΟν τις Ελλάδας όπως οι Καβατσάνο, Μοττούρα, Τζίκε, Παστροβίκιο κλπ και δεν έγραψαν κάτι και τώρα τους ήρθε να γράψουν για την συγκεκριμένη; Δεν έχω κάτι με τη σχεδιάστρια αλλά απορώ με την Καθημερινή... Αν συνεχίσουν να το κάνουν και στα επόμενα κον καλώς.... Πάντως αυτό που έγραψαν στην αλληλογραφία με κούφανε επίσης. Από πότε η Καθημερινή νοιάζεται για τους "κυνηγούς αυτογράφων";

Φαντασομαι εντασεται στην ολη διαφημιστικη καμπανια του athenscon, πχ. φετος επαιζε διαφημηση για το con στο star κατι που εγω τουλαχιστον δεν θυμαμαι αλλες χρονιες. Σιγουρα υπηρξε συνεννοηση με την καθημερινη να αλληλοδιαφημιστουν. Εξαλλου πως αλλιως αποφασισε η καθημερινη να δημοσιευσει ιστορια της συγκεκριμενης μια μολις μερα πριν το con; η καθημερινη πουλησε τευχη και το con εκοψε εισητηρια

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 λεπτά πριν, Glittering Goldie είπε:

Φαντασομαι εντασεται στην ολη διαφημιστικη καμπανια του athenscon, πχ. φετος επαιζε διαφημηση για το con στο star κατι που εγω τουλαχιστον δεν θυμαμαι αλλες χρονιες. Σιγουρα υπηρξε συνεννοηση με την καθημερινη να αλληλοδιαφημιστουν. Εξαλλου πως αλλιως αποφασισε η καθημερινη να δημοσιευσει ιστορια της συγκεκριμενης μια μολις μερα πριν το con; η καθημερινη πουλησε τευχη και το con εκοψε εισητηρια

Και πάλι όμως μου δημιουργείται το ερώτημα... Γιατί φέτος; Θα μπορούσε να επωφελείται η Καθημερινή κάθε χρόνο έτσι.... Το ίδιο και το κον...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κάποιοι δεν ευχαριστιούνται με τίποτα. Εντάξει, κακώς δεν έκανε κάποια πράγματα η Καθημερινή τόσον καιρό. Τώρα, που αποφάσισε ν' αρχίσει να τα κάνει, τι προτείνουμε, δηλαδή; Να τα διορθώσει αναδρομικά και στο παρελθόν ή να επιμείνει στο σφάλμα, ώστε να δείξει συνέπεια, και να μπορούμε να συνεχίσουμε να γκρινιάζουμε; Είναι κακό, που συνειδητοποίησε το σφάλμα της και άλλαξε πολιτική;

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 ώρες πριν, Kriton είπε:

Κάποιοι δεν ευχαριστιούνται με τίποτα. 

Δεν είναι θέμα ευχαρίστησης είναι θέμα απορίας. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και να μην είναι μεμονωμένη ενέργεια. Απλά μου κάνει μεγάλη εντύπωση. Η Μιγκελι καλώς ή κακώς δεν είναι και γνωστή...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η πρώτη ιστορία του τεύχους φέρει έναν περίεργο τίτλο. Λέγεται "Ο θησαυρός των ασπαλακόρυγχων". Πρωταγωνιστής είναι ο θείος Σκρουτζ, ο οποίος απαρτίζεται από τον στενό οικογενειακό του κύκλο. Ο ήρωάς μας έχει μία σπάνια συλλογή νομισμάτων, για την οποία είναι πολύ υπερήφανος. Το αλάνθαστο βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών όμως θα του επισημάνει ότι υπάρχει ένα βαρύτιμο νόμισμα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων και το οποίο ζυγίζει έναν τόνο. Ο Σκρουτζ δυστυχώς δεν το έχει και τότε αποφασίζει να πάει μέχρι την μακρινή Αυστραλία (εκεί βρίσκεται το νόμισμα) για να το αποκτήσει. Μαζί του θα βρεθούν και τα τρία ανιψάκια με την Νταίζυ, ενώ ο Ντόναλντ θα μείνει να φυλάει το θησαυροφυλάκιο. Φτάνοντας όμως στην Αυστραλία, θα συναντήσουν, εκτός από προβλήματα που θα τους προκαλέσει η ίδια η φύση, κι έναν αντίζηλο από τα παλιά, τον Σκληρόκαρδο Χρυσοκούκη. Η συνέχεια στα τεύχη σας. :) Καιρό είχα να γελάσω με ιστορία. Το σενάριο είχε ενδιαφέρον, αλλά περισσότερο εντύπωση έκανε το καμένο χιούμορ που έβγαζε. Οι χαρακτήρες λες και βγήκαν από cartoon, ενώ με αυτού του είδους τα αστεία νόμιζα ότι έβλεπα stand up comedy ή διάβαζα Κουραφέλκυθρα ή Comedics. :lol: Από την άλλη ο Χρυσοκούκης δεν θύμιζε σε τίποτα τον χαρακτήρα που γέννησε η φαντασία του Carl Barks. Έμοιαζε περισσότερο με τον Χρυσοκούκη των πρόσφατων "Παπιοπεριπετειών". Γενικά είχαμε μία ιστορία μέτριας υπόθεσης, αλλά με γενναιόδωρο και καλό χιούμορ, πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη. Το σχέδιο από την άλλη με απογοήτευσε. Κι αυτό μου θύμισε τις "Ducktales" του 2017.

 

Ο Μίκυ παίρνει την σκυτάλη και πρωταγωνιστεί στην ιστορία "Το δώρο της τελευταίας στιγμής". Ο ήρωάς μας γιορτάζει την επέτειο του αρραβώνα του με την Μίννι κι έχει κλείσει τραπέζι σε ένα πολυτελές εστιατόριο του Μίκυ Σίτυ. Κι ενώ νομίζει ότι έχει διευθετήσει όλα του τα ζητήματα, συνειδητοποιεί ότι δεν της έχει πάρει δώρο. Πηγαίνει την τελευταία στιγμή στο εμπορικό κέντρο να της αγοράσει την τσάντα που είχε βάλει στο μάτι, αλλά για μερικά λεπτά της ώρας είχε πουληθεί. Μέσα στην απελπισία του, αποφασίζει να πάει στο μουσείο και να πείσει τους καθηγητές Ζάποτεκ και Μάρλιν να τον πάνε λίγο πίσω στον χρόνο για να προλάβει να αγοράσει εκείνος την τσάντα. Αυτό το σύντομο ταξίδι στο παρελθόν όμως θα τον βάλει σε περιπέτειες. Εδώ έχουμε ένα σενάριο επιστροφής στο παρελθόν, αλλά όχι όπως έχουμε συνηθίσει. Ο ήρωάς μας πηγαίνει πίσω λίγα λεπτά της ώρας κι όχι αιώνες ή χρόνια, όπως θα περιμέναμε. Από την άλλη, η πλοκή (αν κι έχει επαναλαμβανόμενα μοτίβα) έβγαζε ένταση και απορία για την συνέχεια. Όσο πηγαίνουμε προς το φινάλε, έβγαιναν όμορφα στοιχεία αλτρουισμού, που μόνο ο Μίκυ ξέρει να προσφέρει. :respect: Γενικά την βρήκα μία γλυκιά ιστορία. Το σχέδιο θα μπορούσε να ήταν καλύτερο.

 

Στις "Αυτοθερμαινόμενες πέτρες" η Λιμνούπολη αντιμετωπίζει μία σφοδρή χιονόπτωση που έχει παραλύσει τα πάντα. Ο Δήμαρχος, ελλείψει κονδυλίων για πετρέλαιο, αποφασίζει να συγκαλέσει ένα συμβούλιο διακεκριμένων επιστημόνων, που θα πρέπει να βρουν φθηνές πηγές ενέργειας. Χρηματοδότης (με το ζόρι) είναι ο Σκρουτζ. Οι επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν οικισμό που μένει στην παγωμένη Αλάσκα, ο οποίος απολαμβάνει ένα θερινό κλίμα. Ο Σκρουτζ με τον Ντόναλντ θα ξεκινήσουν για την Αλάσκα για να μάθουν το μυστικό τους. Τελικά μαθαίνουν ότι το ζεστό κλίμα που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν οφείλεται σε κάποιες ειδικές πέτρες που τις παίρνουν από το βουνό που βρίσκεται εκεί. Όταν λοιπόν οι φίλοι μας φέρνουν τις πέτρες στην πατρίδα τους, φαίνεται ότι το πρόβλημα του ψύχους λύνεται, αλλά τότε ξεκινάνε άλλα προβλήματα. Απλή ιστορία, που δεν είχε να προσφέρει κάτι νέο σε σχέση με τις ιστορίες της ίδιας θεματολογίας. Έχει καλή ροή και προβλέψιμο φινάλε. Γενικά δεν μου έκανε ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Σχεδιαστικά την βρήκα μέτρια. Οι χαρακτήρες ήταν χοντροκομμένοι και αυτά τα τσουλούφια που επιμελώς στόλιζαν το κεφάλι τους, δεν με ενθουσίασαν.

 

Συνεχίζουμε με μία ιστορία της σειράς "Μάτζικα TV", που έχει τίτλο "Το αόρατο φίλτρο". Το τηλεοπτικό κανάλι που εργάζεται η Μάτζικα δεν τα πάει και τόσο καλά τελευταία. Τα ποσοστά από τις ακροαματικότητες δείχνουν κάμψη κι έτσι ο διευθυντής ελπίζει ότι η εκπομπή της ηρωίδας μας θα φέρει και πάλι κόσμο. Η Μάτζικα, στην εκπομπή της, πρόκειται να παρουσιάσει ένα φίλτρο, το οποίο βοηθάει αυτόν που θα το πάρει να γίνεται αόρατος. Για να παραχθεί αυτό το φίλτρο, όμως, θα πρέπει να συλλεχθούν πρώτα μερικά υλικά που είναι δύσκολα να αποκτηθούν. Αυτή την δυσκολία θα την μάθουμε από πρώτο χέρι. Το σενάριο το βρήκα τρομερά άνοστο κι άνευρο. Δεν με ικανοποίησε σε κανένα σημείο της, ενώ ακόμα και το χιούμορ που υπήρχε, ήταν κακής ποιότητας. Το σχέδιο της κυρίας Migheli, η οποία μας τίμησε με την παρουσία της στο 4ο Athenscon, το βρήκα μέτριο και πολύ στατικό.

 

Και τελειώνουμε το ταξίδι μας σε αυτό το τεύχος με τον Ντόναλντ και την ιστορία "Η δανειστική βιβλιοθήκη". Ο φίλος μας απολαμβάνει ένα βιβλίο που φαίνεται να τον έχει συναρπάσει. Δυστυχώς όμως η τελευταία σελίδα λείπει, με αποτέλεσμα να μείνει στην γλύκα. Μαθαίνει λοιπόν ότι μία υπερπολυτελής, ιδιωτική δανειστική βιβλιοθήκη έχει δημιουργηθεί στην Λιμνούπολη κι έτσι σπεύδει να δανειστεί ένα "αρτιμελές" αντίτυπο του βιβλίου. Η καινούργια βιβλιοθήκη λοιπόν, φαίνεται ότι έχει ενθουσιάσει του βιβλιόφιλους Λιμνουπολίτες, τόσο με την τεράστια ποικιλία της, όσο και για τον άνετο χώρο στον οποίο στεγάζεται. Η χαρά όμως δεν θα κρατήσει για πολύ, μιας και η διεύθυνση της βιβλιοθήκης, εφαρμόζει μία περίεργη πρακτική, όσον αφορά τις επιστροφές των βιβλίων. Τότε ο Ντόναλντ, θα αναλάβει δράση. Καλό, χιουμοριστικό σενάριο, που εξάρει τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή και τον παρουσιάζει φιλομαθή, αλλά και δυναμικό, όταν το απαιτεί το κοινό συμφέρον και το δίκαιο. Η πλοκή έχει κάπως τρομακτικό ύφος (ο αιμοβόρος μπράβος, η ασταμάτητη βροχή, η νύχτα), πάντα για τα δεδομένα τέτοιων ιστοριών. Το φινάλε το βρήκα απρόσμενο και με έκανε να γελάσω. Σχεδιαστικά...μέτρια πράγματα.

 

Να πούμε ότι το περιοδικό φιλοξενεί και μία μονοσέλιδη ιστορία της σειράς "Ο πολυτεχνίτης Φέθρυ", με τίτλο "Διανομή από πόρτα σε πόρτα", στην οποία ο Φέθρυ γίνεται διανομέας εφημερίδων, το γνωστό paperboy δηλαδή. :P Τίποτα αξιοσημείωτο.

 


:beer: 

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξεκίνησα να διαβάζω με μηδαμινές προσδοκίες τον «Θησαυρό των ασπαλακορύγχων». Με μεγάλη μου έκπληξη, το κουφό σενάριο ήταν ακριβώς στο στυλ που μου αρέσει. Κουφά αστεία, running jokes, αστείρευτα γκαγκ και δεν συμμαζεύεται. Δυστυχώς, χαντακώθηκε από το απαράδεκτο σχέδιο του Intini. Έκανα μεγάλη προσπάθεια να την τελειώσω, δεν ταίριαζαν καθόλου καλά αυτά τα δύο. Εάν την είχε σχεδιάσει κανένας Enrico Faccini, θα μιλούσαμε για εξαιρετική ιστορία.

 

Βλέπω στο Inducks πως ο σεναριογράφος ονομάζεται Sio . Είναι ένας 30άρης, νέος λογικά στον χώρο, που έχει φτιάξει ~10 ιστορίες μέχρι στιγμής. Και αρκετές από αυτές είναι σε σχέδιο Ziche και Faccini, που είναι ειδικοί σε τρελοχαβαριάρικες ιστορίες. Ελπίζω μελλοντικά να συνεχίσει με αυτούς και να αφήσει τον Intini στην άκρη. Έχει φτιάξει βλέπω και το σενάριο για την παρωδία του Σπαθιού των Πάγων, σε σχέδιο πάλι της Ziche. Θα τον έχω από κοντά από εδώ κι εμπρός.

 

Οι άλλες ιστορίες ήταν μέτριες. Η ιστορία της Migheli υπό κανονικές προϋποθέσεις θα μου φαινόταν αδιάφορη, όμως εδώ μπήκαν στον κόπο να την διαφημίσουν, που την έκανε χειρότερη κατ' εμέ. Οι μπασμένοι χαρακτήρες και η περίεργη ανατομία που χρησιμοποιεί, δεν έχει καθόλου καλό αποτέλεσμα. Οι μόνες ιστορίες της που μου αρέσουν, είναι με τον Τζούνιορ, που είναι μπασμένος ούτως ή άλλως. Ίσως να ήταν καλύτερη διαφήμιση εάν έβαζαν μία τέτοια.

 

Και μιας και αναφέρθηκα και στο θέμα του AthensCon, ας πω κι εγώ την αποψάρα μου. Ναι μεν ήταν καλό που ύστερα από τόσα χρόνια τουλάχιστον ανέφεραν το όνομα ενός καλεσμένου Disney, όμως για ακόμα μία φορά, μου δίνεται η εντύπωση πως έκαναν απλά το λιγότερο δυνατό που μπορούσαν να κάνουν. Όποιος πήγαινε στην Migheli με ένα τεύχος Μίκυ Μάους, δεχόταν τις ίδιες ερωτήσεις από τον περαστικό κόσμο: «Πού το βρήκες αυτό; Από που μπορώ να το πάρω κι εγώ; Γιατί η εταιρία δεν έχει έναν πάγκο με Μίκυ Μάους;»

 

Αν δεν ήταν τα 90 χρόνια Μίκυ που η Disney πιέζει για περισσότερες εκδηλώσεις, δεν ξέρω εάν θα βλέπαμε καν αναφορά. Μακάρι να συνεχίσουμε να βλέπουμε ενημερώσεις σχετικά με τους Disney καλεσμένους. Αυτό θα το εξακριβώσουμε ανάλογα με την στάση τους στις επόμενες εκδηλώσεις. Οκ, είδαμε βήματα προς τα εμπρός, όμως παραμένουν νηπιακά βήματα, δεν μπορείς να κάνεις δουλειά έτσι. Ακόμα και αν από εδώ και πέρα ενημερώνουν μία ημέρα πριν έρθει ένας καλεσμένος, αλλά εξακολουθούν να μην λένε τίποτα άλλο, να μην βάζουν ανταποκρίσεις από τις εκδηλώσεις, να μην παίρνουν συνεντεύξεις για τα περιοδικά τους, να μην έρχονται σε επαφή μαζί τους κλπ κλπ, τότε δεν έχει και πολύ νόημα. Μακάρι αυτό που είδαμε να είναι μία καλή αρχή, και όχι ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Edited by PhantomDuck
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
12 λεπτά πριν, PhantomDuck είπε:

 Δυστυχώς, χαντακώθηκε από το απαράδεκτο σχέδιο του Intini.

 

Είμαι ο μόνος που δεν χαλιέμαι σχεδόν καθόλου με το σχέδιο του Intini?

 

Σίγουρα αδικούσε την ιστορία,αλλά δεν το θεωρώ τόσο χάλια,εκτός από το πως είναι σχεδιασμένος ο Ντόναλντ,που είναι σχεδόν έκτρωμα :D

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καλά ναι, γούστα είναι αυτά. Απλά όταν ξεκινάς να γνωρίζεις τον σχεδιαστή από την αγαπημένη μου ιστορία «Το δίδυμο της ατυχίας» και άλλες με παρόμοιο πολύ όμορφο στυλ όπως «Το ρόπαλο του Ηρακλάκου», «Τα βιντεοκλίπ» και  αδημοσίευτες που θα ήθελα κάποια στιγμή να διαβάσω όπως «Zio Paperone e i quarti di nobiltà» και «Paperino e l'inghippo dei televisori personalizzati», ε, όσο να 'ναι σε πιάνει το παράπονο όταν προχωρόντας τον βλέπεις σιγά σιγά να εξελίσσεται σε αυτό το πλάνο και αχανές σχέδιο.

 

Υποθέτω πως ο κύριος λόγος που το έκανε, είναι ο ίδιος με αντίστοιχους σχεδιαστές του '90 (όπως ο Mastantuono), πως δηλαδή έμοιαζαν πολύ στον Cavazzano και ήθελαν να αποκτήσουν δική τους ταυτότητα. Την απέκτησαν την ταυτότητά τους μεν, μόνο που κάπου στο τέλος νομίζω πως χάθηκε η μπάλα.

Edited by PhantomDuck
  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 18/12/2018 στο 4:51 ΜΜ, PhantomDuck είπε:

... ε, όσο να 'ναι σε πιάνει το παράπονο όταν προχωρόντας τον βλέπεις σιγά σιγά να εξελίσσεται σε αυτό το πλάνο και αχανές σχέδιο...

 

Κολλάνε σιγά σιγά τον Λαβορατόριο ιό! :sick2:

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, apetoussis82 said:

Κολλάνε σιγά σιγά τον Λαβορατόριο ιό!

 

Διαβάζοντας τη συνέντευξη με τον Mazarello, σκεπτόμουνα ότι θα προτιμούσα να διάβαζα μία συνέντευξη με τον Lavoradori: πώς αναπτύξατε το στυλ σας, ποιες είναι οι επιρροές σας, τι αντιπροσωπεύουν τα ρομβάκια, που πετάνε γύρω από τις φιγούρες σας, τι παίρνετε, για να ΜΗΝ το πάρουμε, κλπ.

  • Like 2
  • Funny 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και να φανταστείς, το σχέδιο του Λαβορατόρι πριν 2-3 δεκαετίες ήταν από τα καλύτερα των σύγχρονων του ιταλών...

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.