Indian

Θα έπαιρνα όρκο ότι το είχα φτιάξει...! Τέλος πάντων. Τώρα είναι εντάξει.

Πραγματικά έπεσα από τα σύννεφα! Εξαιρετικός καλλιτέχνης, που πέρασε πολλά στα τελευταία χρόνια του βίου του...! Καλό του Παράδεισο.

Χμμ, αυτή είναι μία δύσκολη επιλογή. Και τους δύο τίτλους τους θεωρώ ισάξιους και υποδεέστερους του Λούκυ Λουκ. Ίσως να προτιμούσα (με ελάχιστη προτεραιότητα) τον Λούκυ Κιντ.

Έχουμε και λέμε: Τα εξώφυλλα της "Β´ έκδοσης" μεταφέρθηκαν στην βάση σε καινούργιο πινακάκι. Τα εξώφυλλα των τευχών #06 και #32 διαγράφτηκαν από την Α´ έκδοση. Οι διπλές καταχωρήσεις διαγράφτηκαν. Οι ελλείψεις και στα δύο πινακάκια ενημερώθηκαν. Πιστεύω ότι τώρα είμαστε εντάξει. Παρακαλώ, ρίξτε μία ματιά μήπως έχει γίνει κανένα λάθος κι ενημερώστε με.

Διαβάστηκε και μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μία πιο ενισχυμένη έκδοση από την νέα σειρά που έχει λανσάρει ο Μικρός Ήρως και διανέμει η Καθημερινή κάθε Σάββατο. Οι ιστορίες ανήκουν στην ίδια εποχή κι έχουν την ίδια θεματολογία, μόνο που εδώ εκτός του ότι έχουμε περισσότερες ιστορίες, έχουμε και μία παρέλαση από τους πρωταγωνιστές του Thimble Theater. Επίσης, πριν την έναρξη της κάθε ιστορίας, βρίσκουμε κι ένα σύντομο βιογραφικό του εκάστοτε χαρακτήρα. Εν κατακλείδι, όσοι αρέσκονται στην νέα Σαββατιάτικη συνήθεια, δεν νομίζω να βρουν δικαιολογία να μην προμηθεύτηκαν και τον "Θίασο". Προσωπικά πιστεύω ότι η εκδοτική κινήθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο λόγω του ότι εκείνη την ημέρα (το Μεγάλο Σάββατο) η εφημερίδα ήταν εκτάκτως Κυριακάτικη και κατά συνέπεια και πιο ακριβή. Έτσι, αντί να μας δώσουν το επόμενο 36σέλιδο τευχάκι, οι υπεύθυνοι αποφάσισαν (μιας και θα πληρώναμε περισσότερα χρήματα για την εφημερίδα) να μας δώσουν ένα έντυπο περισσότερων σελίδων. Αν αυτή ήταν η σκέψη τους, τότε (γι´ ακόμα μια φορά) τους βγάζω το καπέλο! Όσον αφορά την έκδοση δεν είναι κι από το επάνω ράφι, αλλά ούτε και τόσο εύθραυστη όσο τα εβδομαδιαία τευχάκια. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ, διαθέτει κόλληση στην ράχη και το χαρτί στο εσωτερικό είναι σχετικά λεπτό, αλλά με τίμια εκτύπωση. Για την τιμή και για την παλαιότητα των ιστοριών που περιλαμβάνει, δεν μου αφήνει το παραμικρό παράπονο.

Έφτασε στα χέρια μου και διαβάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες (αλλά τώρα ευκαίρησα να γράψω την γνώμη μου). Ο αγαπητός φίλος @ JohnnyMZ , γι´ ακόμα μια φορά επιχειρεί να γνωρίσει στο ελληνικό (και περισσότερο στο Ντισνεϊκό) κοινό την "άγνωστη" πλευρά αγαπημένων Ιταλών δημιουργών, τους οποίους έχουμε γνωρίσει από την πορεία τους στα κόμικς με τα παπιά και τα ποντίκια. Κι αυτή του η απόπειρα νομίζω ότι στέφεται με απόλυτη επιτυχία! Οι δύο χαρακτήρες που βλέπουμε εδώ θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αντί-ήρωες, και μπορεί να είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι και κάποιοι που μπορείς να θαυμάζεις ή να ταυτιστείς. Το μόνο που μπορείς να θαυμάσεις είναι οι χιουμοριστικές τους στιγμές και οι ατελείωτες γκάφες τους και ίσως και να στενοχωρηθείς με την άτυχη κατάληξη των σχεδίων τους! Πολλές φορές μου θύμισαν το άλλο Ιταλικό δίδυμο, αυτό του Τσίτσο και του Φράνκο, αλλά και τους δικούς μας Μήτρο και Μητρούση! Τα σενάρια είναι μικρά κι αυτοτελή κι έτσι είναι περισσότερο εύπεπτα στην ανάγνωση. Πιστεύω ότι αν υπήρχε μία ιστορία που θα εκτεινόταν σε πολλές σελίδες, ίσως και να με κούραζε. Αυτό που επικρατεί είναι ο χιουμοριστικός τομέας και συγκεκριμένα τα πολλά κωμικά γκαγκ στα οποία μπλέκονται οι φίλοι μας. Πολλές φορές με έκαναν να χαμογελάσω ή ακόμα και να γελάσω. Όμως αυτά τα σενάρια δεν θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε 100% παιδικά κι ο λόγος είναι ότι μέσα υπάρχουν πολλές σκηνές με βία, αλλά και μακάβριων σκοτωμών. Εννοείται ότι δεν είναι περιπτώσεις που θα αποστρέψουμε το βλέμμα μας, αλλά δεν νομίζω ότι θα τα εκτιμήσει ένα παιδικό μυαλουδάκι. Οι ιστορίες που προσωπικά ξεχώρισα είναι οι "Κλιμακτήριος" και "Αντάρτες". Εκεί βρήκα περισσότερη συνοχή κι εξέλιξη στην πλοκή, αλλά κι ωραίο χιούμορ. Άνετα θα τις ξαναδιάβαζα. Εκεί που έχω τις διαφωνίες μου είναι στις δύο ιστορίες που βάζουν την κατακλείδα. Και τα δύο αυτά σενάρια τα βρήκα περισσότερο "ενήλικα", με αρκετές βωμολοχίες στο πρώτο και γενικά θεωρώ ότι δεν συνάδουν με την όλη φιλοσοφία των αρχικών ιστοριών. Αν κι εκτιμώ την φιλοσοφία τού να υπάρχει πλήρης κάλυψη στον τίτλο, παρόλα αυτά θα προτιμούσα να μην υπήρχαν στην ύλη. Δεν βρήκα κάποιο άλλο νόημα. Εν κατακλείδι, το "Σμάλτο & Τζόννυ" είναι μία σειρά που με διασκέδασε και με κράτησε στις σελίδες του. Πρωτίστως την προτείνω στους Ντισνεάκηδες που έχουν την περιέργεια να δουν τι άλλο υπάρχει στο portfolio των Pezzin και Cavazzano, αλλά πιστεύω ότι κι εκείνοι που αρέσκονται σε χιουμοριστικές ιστορίες υποκόσμου δεν θα χάσουν τον καιρό τους. Απεναντίας, θα έλεγα. Όσον αφορά το σχέδιο, η αλήθεια είναι ότι με την πρώτη μου επαφή, δυσκολεύτηκα αρκετά, αλλά όσο κυλούσαν οι σελίδες το τοπίο ήταν πιο ξεκάθαρο. Ο λόγος που με δυσκόλεψε έγκειται στο γεγονός ότι τα καρέ ήταν πέραν του δέοντος παραφορτωμένα και είχαν γελοιογραφική υφή, με αποτέλεσμα σε πολλά σημεία να μην καταλαβαίνω τι βλέπω! Ευτυχώς που το φορμάτ του εντύπου είναι μεγάλο και με αυτόν τον τρόπο βοηθούσε αρκετά. Παρόλα αυτά, ο Cavazzano είναι πάντα ο Cavazzano. Το χιούμορ που βγάζουν οι γραμμές είναι παρόν και καταφέρνει να οπτικοποιήσει άψογα τα κωμικά γκαγκ που μας προσφέρει το σενάριο. Το ασπρόμαυρο χρώμα, αν και δηλώνω λάτρης του, εδώ νομίζω ότι δεν λειτουργεί τόσο καλά, όσο το έγχρωμο. Το σχέδιο διαθέτει πολλές λεπτομέρειες, τις οποίες θα ήθελα να τις απολάμβανα και με άλλους τόνους εκτός από εκείνους του άσπρου και του μαύρου. Οφείλω, επίσης, να παραδεχτώ ότι έχουμε κι ένα τέλειο μελάνωμα. Η έκδοση αποδεικνύει περίτρανα ότι έχει δημιουργηθεί από άτομα που αγαπούν τα κόμικς για άτομα που αγαπούν τα κόμικς. Ο Γιάννης και το πλήρως εξειδικευμένο επιτελείο του (τα περισσότερα μέλη του οποίου έχω την τιμή να τα γνωρίζω προσωπικά) έχουν βάλει όλο τους το μεράκι κι έχουν δημιουργήσει ένα κόσμημα για τις βιβλιοθήκες μας. Το χαρτί, από το οποίο αποτελείται το εσωτερικό, είναι ματ αλλά άριστης ποιότητας, ενω το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ. Η κόλληση δεν θα πρέπει να ανησυχήσει κανέναν, καθώς είναι μία χαρά. Από εκεί και πέρα, τα παιδιά, γνωρίζοντας ότι είναι μία σειρά που δεν είμαστε εξοικειωμένοι, φροντίζουν να την παρουσιάσουν σωστά και παραθέτουν όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες, προκειμένου να μπούμε στο νόημα και να την διαβάσουμε πιο υποψιασμένοι. Έτσι, λοιπόν, πριν την έναρξη του κόμικ, βρίσκουμε ένα συνοδευτικό υλικό 10 (!!!) σελίδων στο οποίο μαθαίνουμε για το έργο, τον σεναριογράφο, τον σχεδιαστή, την καλλιτεχνική χημεία μεταξύ τους, αλλά και λεπτομέρειες για το έργο που μπορεί να διέφευγαν κατά την ανάγνωση. Κι όλα αυτά, δοσμένα με την άψογη ευγλωττία του Γιάννη και πλαισιωμένα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό! Επίσης, πριν την έναρξη των δύο έξτρα ιστοριών, βρίσκουμε ένα δισέλιδο άρθρο με αναφορές σε αυτές, αλλά και στους σεναριογράφους τους. Κι αν νομίζατε ότι τα εξτραδάκια τελειώνουν εδώ, πλανάσθε. Μάθετε, λοιπόν, ότι στο "αυτί" του εξωφύλλου υπάρχει μία περίληψη του περιεχομένου, ενώ σε εκείνο του οπισθόφυλλου βρίσκουμε τις σύντομες βιογραφίες των δύο βασικών δημιουργών. Μπράβο Γιάννο!

Διαπιστώνοντας με θλίψη ότι τα χρόνια που μου απομένουν είναι λιγότερα από αυτά που έχω διανύσει επάνω στην Γη και με την κρίση μέσης ηλικίας να με έχει καταβάλλει, πήρα στα χέρια μου τις "Παλιές καραβάνες" με αίσθημα άρνησης, καθώς περίμενα ότι θα έρθω αντιμέτωπος με μία θεματολογία που θα αναφέρεται στα γηρατειά και τις θλιβερές συνέπειες που αυτά φέρνουν. Ο φόβος μου διήρκησε μόλις στις πρώτες σελίδες, για να αντικατασταθεί από απόλυτη διασκέδαση και στιγμές γέλιου. Πράγματι ούτε εγώ θυμάμαι πότε είχα να γελάσω δυνατά με ένα γκαγκ, έναν διάλογο ή ένα καρέ. Τα πιο κωμικά κόμικς συνήθως αποσπάσουν ένα μειδίαμά μου. Εδώ παραδέχομαι ότι γέλασα αρκετά (ιδιαίτερα στον διάλογο με τις φρυγανιές και φυσικά κάνοντας εικόνα τους γέρους της... επαναστατικής οργάνωσης)! Το σενάριο, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος, είναι καλογραμμένο, σφιχτό και χωρίς να κάνει κοιλιά και μπορεί να έχει να διαχειριστεί μερικά δυσάρεστα γεγονότα, εντούτοις δείχνει τον πρέποντα σεβασμό, αλλά και την ελαφρότητα που χρειάζεται σε τέτοιες καταστάσεις χωρίς να τις γελοιοποιεί, αλλά ούτε και να βαραίνει το κλίμα. Η πλοκή είναι μεν κλιμακούμενη, αλλά παρόλα αυτά είναι γρήγορη χωρίς να κουράζει. Οι πρωταγωνιστές, σωστά "τρελοκομεία", διαθέτουν δυνατές προσωπικότητες, χαρίζουν στους αναγνώστες στιγμές από το παρελθόν τους, ενώ παράλληλα μας διασκεδάζουν με τα αστεία και την γενικότερη στάση ζωής τους. Είναι άνθρωποι που σίγουρα θα τους θέλαμε για παππούδες μας! Το γεγονός ότι μας αποκαλύπτεται σιγά σιγά το παρελθόν και οι σχέσεις μεταξύ τους, καθώς κι ο τρόπος που γίνονται αυτά, αποτελεί δείγμα σωστής συγγραφικής πένας. Το φινάλε το βρήκα όμορφο, εκτονώνει τις οποίες εντάσεις που μας επιφύλασσε η ιστορία κι αφήνει ανοιχτά μέτωπα για την συνέχεια, η οποία εύχομαι να συνεχιστεί με τον ίδιο δυναμισμό κι ευρηματικότητα. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα κόμικ που το φοβήθηκα, αλλά με αντάμειψε. Προτείνεται σε όλους. Σχεδιαστικά η ιστορία αναδύει στοιχεία BD, με καθαρό σχέδιο, πλαισιωμένο από πολλές λεπτομέρειες και παραστατικές σκηνές. Το μέγεθος είναι το κατάλληλο για να κάνει τον αναγνώστη να απολαύσει και τον εικαστικό τομέα, χωρίς να κουράσει τα μάτια του. Το χρώμα αποτελείται από γήινες αποχρώσεις, αλλά έχω την εντύπωση ότι είναι κάπως μονότονο. Μικρό το κακό, παντός. Η έκδοση, για το κόστος της, είναι πολύ καλή, στα πρότυπα που έχει θεσπίσει ο "Μικρός Ήρως". Το χαρτί είναι ματ με μέτρια εκτύπωση των χρωμάτων (ναι, η αλήθεια είναι ότι μου φάνηκαν κάπως ξεθωριασμένα) και δυνατή κόλληση στην ράχη. Κανένα παράπονο κι από το εξώφυλλο. Οι διάλογοι ξεκαρδιστικοί και η καλή μετάφραση κι επιμέλεια, συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην απόλαυση ενός τέτοιου άλμπουμ. Συνοδευτικό υλικό δυστυχώς δεν βρίσκουμε, κάτι που θα ήθελα, μιας κι ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με την συγκεκριμένη σειρά.

Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που έπιασα για τελευταία φορά στα χέρια μου κάποιο τεύχος της συγκεκριμένης σειράς και τώρα με το 17ο άλμπουμ ομολογώ ότι μου είχε λείψει αυτή η αίσθηση. Το άλμπουμ σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι πέτυχε τον στόχο του, που είναι να διασκεδάσει. Η πλειοψηφία των ιστοριών των έξι καρέ είχαν αρκετή δόση χιούμορ κι έναν πρωταγωνιστή κυριολεκτικά γεννημένο για τέτοιες καταστάσεις. Συμφωνώ με την δομή του άλμπουμ που δεν αποτελείται από μία ενιαία ιστορία, αλλά σε πολλές μικρές. Μου αρέσει ο Ραντανπλάν, αλλά πλέον δεν ξέρω αν θα μπορούσε να υποστηρίξει μία μεγάλη ιστορία 46-48 σελίδων μόνος του, χωρίς η πλοκή να κάνει "κοιλιά". Από την άλλη, εδώ έχουμε ένα καστ, που αποτελείται ως επί το πλείστον από τους υπαλλήλους και τους τροφίμους της φυλακής, με τον άτυχο Τρίκυ Τζακ να μετατρέπεται σε τέλειο συμπρωταγωνιστή, να περνάει τα πάνδεινα και να "κολλάει" ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη των αναγνωστών. Εν κατακλείδι, το τευχάκι μού άρεσε. Είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα υπόλοιπα "σοβαρά" κόμικς και σίγουρα μπορώ να πω ότι το βρήκα απείρως πιο διασκεδαστικό από τα "Peanuts". Τώρα αν με ρωτάτε αν προτιμώ ένα τεύχος "Ραντανπλάν", από ένα "Λούκυ Λουκ", η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη. Προτιμώ και τα δύο υπό την προϋπόθεση ότι η Μαμούθ είναι σε θέση και διάθεση να εκδώσει και τα δύο. Αν, όμως, έπρεπε να κυκλοφορήσει μόνο ένα άλμπουμ, τότε ο Λούκυ Λουκ κόβει πρώτος το νήμα της επιλογής μου. Το εικαστικό μέρος το βρήκα εξαιρετικό και δύσκολα θα έχανε σε σύγκριση με το σχέδιο παλαιότερων άλμπουμ. Ο σχεδιασμός μοιάζει επιτηδευμένα "παλιακός" και ταιριάζει απόλυτα με την εποχή που διαδραματίζονται οι ιστορίες. Ο χρωματισμός διαχειρίζεται μία όμορφη παλέτα γήινων χρωμάτων που δένει αριστοτεχνικά με το σχέδιο. Η έκδοση της Μαμούθ, γι´ ακόμα μία φορά είναι αψεγάδιαστη. Εξαιρετικής ποιότητας χαρτί, καλοτυπωμένα χρώματα, στιβαρή κόλληση στην ράχη και παχύ εξώφυλλο, είναι μερικά από τα προτερήματα της έκδοσης, η οποία άξιζα παίρνει μία θέση στην βιβλιοθήκη μας. Αν δεν υπήρχε κι αυτός ο... "συναρεγμός" στην λίστα των τευχών στο οπισθόφυλλο, θα ήμουν λίγο περισσότερο χαρούμενος!

Επιτέλους και μια δουλειά να κάνω! Πιάστηκα όλη την ημέρα να κάθομαι!

@ Dr Paingiver Παύλο, το τεύχος με τον Κλούνεϊ δεν είναι το 2495, αλλά το 2498. Το διόρθωσα.

Ειλικρινά, αν και μένω στο Αιγάλεω, ούτε που γνώριζα την ύπαρξη αυτού του περιοδικού. Σπουδαίο εύρημα! Από ότι βλέπω από τα περιεχόμενα του τεύχους ο αριθμός των σελίδων πρέπει να είναι συνεχόμενος. Επίσης αναφέρεται στο τεύχος #112 ότι ο τίτλος διανύει το 12ο έτος. Ενδεχομένως, λοιπόν, να μην μιλάμε για αρχές του '80, αλλά για τέλη του '70. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε και την ιστορική, πλέον, σημασία της ανακοίνωσης του νέου Οικουμενικού Πατριάρχη.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε κι εγώ κατάλαβα τι ακριβώς θέλεις. Πάντως, αν θέλεις να επεξεργαστείς ένα θέμα ή ένα ποστ δικό σου, όπως πολύ σωστά είπε κι ο @ rolandofshire , μπορείς να πατήσεις στις τρεις τελείες που βρίσκονται επάνω δεξιά σε κάθε ποστ και να επιλέξεις "Επεξεργασία". Αφού επεξεργαστείς το κείμενό σου, τότε επιλέγεις "Αποθήκευση" (που βρίσκεται κάτω δεξιά στο ποστ) ή "Αποθήκευση Θέματος" σε περίπτωση που επεξεργάζεσαι δικό σου θέμα. Αν, όμως, θέλεις να διαγράψεις δια παντός ένα θέμα ή ποστ σου, αυτό δυστυχώς δεν μπορείς να το πραγματοποιήσεις μόνος σου. Θα πρέπει να το κάνει κάποιο μέλος της ΔΟ. Ελπίζω να βοήθησα.

Αγαπητέ μας καθηγητά χρόνια σου πολλά κι ευτυχισμένα. Συνέχισε να μας χαρίζεις την γνώση σου!

Το θέμα μεταφέρθηκε στην ενότητα "Γενική Βοήθεια - Προτάσεις".