Jump to content
Lord Makro

Το βιβλίο που διαβάζω αυτήν την περίοδο

Recommended Posts

Ολοκλήρωσα πριν από λίγο το Ηλεκτρικό Πρόβατο (αγγλιστί Do Androids Dream of Electric Sheep?) του Philip K. Dick. Πριν αρκετό καιρό είχα δει το Blade Runner, που υποτίθεται έχει βασιστεί στο βιβλίο αυτό. Καμία σχέση. Το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, σίγουρα ανώτερο από την ταινία. Σε πολλά σημεία ήταν πιο λιτό από ότι θα έπρεπε, αλλά παραμένει εξαιρετικό ανάγνωσμα. Η επιστημονική φαντασία στα καλύτερά της.

  • Like 17

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τελείωσε το Ό, τι Βρεις δικό σου του Steven King, που υποτίθεται ότι είναι συνέχεια του Mr Mercedes. Ο Bill Hodges εμφανίζεται μετα βίας στα 2/5 του βιβλίου, το οποίο θα μπορούσε να σταθεί αυτόνομο χωρίς καμία σχέση με τα επεισόδια του πρώτου βιβλίου. Ενδιαφέρον βέβαια, αλλά η σύνδεση με τα γεγονότα και τους χαρακτήρες του Μερσέντες είναι τεχνητή, θα μπορούσε να μην υπάρχει. Τέλοσπάντων ετοιμαστειτε για τη τρίτη συνέχεια όπου όπως φαίνεται θα υπάρχει στροφή στο μεταφυσικό.

Διάβασα και το παιδί από το κολοράντο του King, τι να πω, μια άσκηση ύφους περισσότερο παρά ένα μυθιστόρημα, μια ιστορία για την έλλειψη μιας ιστορίας, ένα μυστήριο χωρίς λύση, χωρίς καν παραθέσεις υποθετικών λύσεων, κάποιοι θα το πετάξουν από τα νέυρα τους μόλις το διαβάσουν, μόλις 190 σελίδες.......

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ταινία ίσως με Hodges τον Denzel Washigndton.....

 

Αν και κάθε άλλο παρά ρατσιστής είμαι,παρόλα αυτά δύσκολο το βλέπω με αυτόν τον ηθοποιό...!Αν και τον λατρεύω...!

 

Το λέω αυτό επειδή γίνεται πολύς λόγος μέσα στο βιβλίο,από τον παλαβό τρομοκράτη,για τους μαύρους και ειδικά για τον νεαρό βοηθό του Hodges και την οικογένειά του...!Ακόμα κι ο ίδιος ο Τζερόμ αυτοσαρκάζεται...!Οπότε εάν θέλουν να είναι πιστοί στο βιβλίο,μάλλον θα πρέπει να βάλουν κάποιον λευκό ηθοποιό στον ρόλο του συνταξιούχου ντετέκτιβ για να αποδώσουν επακριβώς την αρρωστημένη σκέψη του villain...! ;)

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εδώ βάλανε τον Idris Elba στην ταινία του Μαύρου Πύργου. Εννοείται πως δεν το λέω ρατσιστικά, υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος που δεν μπορεί ο Ντεσέιν να είναι μαύρος. Αναθεματισμένη πολιτική ορθότητα...

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το τελευταίο μυθιστόρημα της Δημουλίδου,"Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα"...!

 

Το είχα κάνει δώρο και μόλις διαβάστηκε από τον παραλήπτη,το πήρα πάλι πίσω προσωρινά για να το διαβάσω...! :P

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβασα μετα από 20 χρόνια ξανά τον Υφαντόκοσμο του Κλάιβ Μπάρκερ/ Την πρώτη φορά μου είχε φανεί αριστούργημα. Τώρα είμαι πιο συγκρατημένος. Οι δύο βασικοί κακοί της ιστορίας είναι τελείως χάρτινοι, χωρίς origin και αιτιολόγηση των πράξεων τους και των κινήτρων τους. Θα γινόταν ίσως μια ενυπωσιακή ταινία στα χέρια του Πίτερ Τζάκσον....

  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβασα μετα από 20 χρόνια ξανά τον Υφαντόκοσμο του Κλάιβ Μπάρκερ/ Την πρώτη φορά μου είχε φανεί αριστούργημα. Τώρα είμαι πιο συγκρατημένος.

Κι εγώ αυτή την εντύπωση έχω για όλη τη τριλογία (αειπολη, υφαντοκοσμος, μεγάλο μυστικό θέαμα) και για αυτό απλά τα ξεσκονιζω ποτε πότε και δεν εχω κάνει απόπειρα να τα ξαναδιαβάσω

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εδώ και μια εβδομάδα διαβάζω το πρώτο μέρος του "Νορβηγικό Δάσος" του Murakami Haruki. Είναι η ιαπωνική έκδοση από τη σειρά "Βιβλιοθήκη της Kodansha".

Απλός, κατανοητός και καθημερινός ο λόγος του Murakami. Μέχρι στιγμής ο πρωταγωνιστής με αφήνει ψιλοαδιάφορο όμως. Ο χαρακτήρας που μου κεντρίζει πιο πολύ τη περιέργεια είναι η συμπαθέστατη Νάοκο.

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συνήθως γράφω όταν μαζεύονται 4 βιβλία, αυτή τη φορά μαζεύτηκαν πέντε, οπότε θα είμαι πιο σύντομος

 

To διπλό βιβλίο (Δημήτρης Χατζής)

Βιβλίο που έκανε πάταγο τη δεκαετία του 80' και ακόμα και σήμερα αποτελεί μια αξιόπιστη καταγραφή μια εποχής που πέρασε αλλά  δυστυχώς τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται. Ουσιαστικά εξιστορεί τις διασταυρούμενες ιστορίες Ελλήνων που είτε λόγω πολιτικών πεποιθήσεων είτε λόγω συνθηκών αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στο εξωτερικό, κυρίως στη Γερμανία. Παράλληλα εξιστορεί και το τι συνέβαινε εδώ στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. Ο Δημήτρης Χατζής ήταν υποστηρικτής της αριστεράς αλλά κατά παράδοξο τρόπο δεν ήταν στρατευμένος καλλιτέχνης.  ΔΙαβάζοντας το βιβλίο του κάπου κάπου καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μια κάποια συμπάθεια προς μια συγκεκριμένη ιδεολογία, αλλά χωρίς να γίνεται έντονη ή διδακτική. Κυρίως θα έλεγα ότι ήταν ένας σκεπτόμενος άνθρωπος της εποχής του ο οποίος προσπάθησε να κατανοήσει τον κόσμο και γιατί το πράγμα στράβωσε τόσο πολύ.

Διαβάζοντας το βιβλίο πάντως τόσα χρόνια μετά από την περίοδο έκδοσής του, παρατήρησα ότι είναι κατά κάποιο τρόπο προφητικό. Περιγράφει συμπεριφορές ανθρώπων και συνήθειες που μεταγενέστερα, οδήγησαν τη χώρα εδώ που κατέληξε. Δεν θα επεκταθώ παραπέρα, απλώς θα προτείνω το βιβλίο σε όσους θέλουν να δουν πως ήταν η εποχή, χωρίς να κάτσουν να διαβάσουν αναλύσεις επί αναλύσεων.

 

Το τέλος της μικρής μας πόλης

Πάλι του Δημήτρη Χατζή. Απαρτίζεται από 5 διηγήματα, που περιγράφουν την ζωή στα Γιάννενα από το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου μέχρι και το τέλος του Δευτέρου περίπου. Είναι αριστούργημα. Δεν ξέρω αν είμαι θετικά προσκείμενος λόγω του ότι έχω ζήσει πολλά χρόνια στα Γιάννενα ή αν απλά ο λόγος του είναι τόσο μεστός και συμπαγής που καταφέρνει να πει σε 200 σελίδες όσα άλλοι χρειάζονται 2.000 σελίδες, αυτό που μένει είναι πως έχουμε να κάνουμε με αριστούργημα. Το πιο παράξενο συναίσθημα που μου άφησε, είναι ότι τελικά τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει. Σϊγουρα, τα μαγαζιά και οι εμπορικές περιοχές έχουν αλλάξει, αλλά οι χαρακτήρες που περιγράφονται στο βιβλίο με τις ιδιαίτερες ιδιοσυγκρασίες και τα κουσούρια τους, εξακολουθούν να υπάρχουν. Εγώ συγκεκριμένα γνώρισα κάποσους ανθρώπους που θα μπορούσαν άνετα να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες του βιβλίου. Από την μαυροφορεμένη γιαγιά που είναι παντάκαλος άνθρωπος, μέχρι τον χασομέρη που τριγυρνάει στα καφενεία -καφετέριες τώρα πλέον- γιατί συντηρείται από τα ακίνητα που έχει ξοδεύει το χρόνο του μαθαίνοντας κουτσομπολιά.

Πιθανολογώ ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα είχε πολλά να πει σε όλους, όχι μόνο σε ανθρώπους γνωρίζουν τον τόπο και τις ιδιαιτερότητές του, αλλά δεν μπορώ να το γνωρίζω με σιγουριά. Εγώ εξακολουθώ να το θεωρώ αριστούργημα.

 

Η περίπτωση Φίνκλερ.

Σας έχει τύχει ποτέ να διαβάζετε ένα βιβλίο και ενώ ανανγωρίζετε την αξία του, απλώς να σας αφήνει παντελώς αδιάφορο; Ακριβώς αυτό έπαθα εγώ. Ο μόνος λόγος που δεν το παράτησα, ήταν γιατί είχα πολλές ώρες σκοτώμα στο πλοίο του πηγαιμού και επίσης για να δω αν έχω την αυτοπειθαρχεία να το κάνω. Είναι ένα βιβλίο που εξετάζει την σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα. Δηλαδή τη σημαίνει να είσαι Εβραίος στην σύγχρονη εποχή. Να σου πω κάτι ; Στ @@ μας. Όπως ακριβώς δεν νομίζω να ενδιαφέρει και πολλούς που δεν είναι Έλληνες ένα βιβλίο που να εξετάζει την ψυχοσύνθεση του Έλληνα έτσι ακριβώς δεν ενδιαφέρει καθόλου και εμένα που δεν είμαι Εβραίος πως βλέπει ο σύγχρονος Εβραίος τον εαυτό του. Και όχι μόνο ο Εβραίος. Και ο Μοζαμβικιανός και ο Παναμέζος και ο Γεωργιανός. Ο οποιοσδήποτε, απλά δεν με ενδιαφέρει. Οπότε όχι και πάλι όχι.

 

Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης

Επιτέλους το διάβασα κι αυτό. Είναι επίσης αριστούργημα, αλλά θεωρώ πως απευθύνεται σε πολύ έμπειρους αναγνώστες. Για να το εκτιμήσεις όπως πρέπει, θεωρώ πως οφείλεις να έχεις διαβάσει πολλά και διαφορετικά βιβλία και από πολλά είδη. Η ευκολία με την οποία ελίσσεται ανάμεσα στα λογοτεχνικά είδη και τα λαγούμια που σκάβει ανάμεσα σε φόρμες και νόρμες είναι απαράμιλλα. Δεν είναι τυχαίο που είναι το πιο αγαπητό βιβλίο που έγραψε ποτέ ο Ίταλο Καλβίνο. Οπότε οπλιστείτε με διάθεση να εκπλαγείτε και ανεβείτε πάνω σ'΄αυτό το roller coaster. Αξίζει.

 

Τότε που ζούσαμε

Ουσιαστικά είναι η αυτοβιογραφία του Ασημάκη Πανσέληνου, από τις αρχές του 20ου αιώνα, μέχρι και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Ταυτόχρονα είναι μια εξιστόρηση από πρώτο χέρι, μεγάλου μέρους της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Είναι θα έλεγε κανείς η ιστορία ενός ολόκληρου έθνους, ειδωμένη μέσα από τα μάτια ενός Μυτιληνιού που κατέληξε στην Αθήνα. 

Εϊναι λοιπόν ένα εξαιρετικά διορατικό και εμβριθές βιβλίο. Σε κάνει να κατανοήσεις πολύ περισσότερα πράγματα από ότι οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας ή πανεπιστημιακό σύγγραμα. Το κυρίότερο όμως είναι ότι σε κάνει να συλλάβεις τον παλμό μιας ολόκληρης εποχής. Το βιβλίο δεν φτάνει πέρα από τν ΒΠΠ όπως είπα, αλλά εκτός από τις εξιστορήσεις του πολέμου, μαθαίνεις και πάρα πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα για όλη τη λεγόμενη "γενιά του 30" που καθόρισε και σημάδεψε τα Ελληνικά γράμματα. Το προτείνω οπωσδήποτε , σε όλους όσους θέλουν να έχουν μια όσο το δυνατόν πιο σφαιρική άποψη επί των γεγονότων. 

Και μια γενική παρατήρηση: Διαβάζοντάς το, συμπέρανα ότι ως χώρα, από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι και σήμερα, η μεγαλύτερη περίοδος χωρίς αναταραχές οποιουδήποτε είδους δεν πρέπει να υπερέβαινε τα 15 με 20 χρόνια. Πρώτος παγκόσμιος, βαλκανικοί, Μικραστιατική καταστροφή, βιασιλιάς, χούντα του Μεταξά, δεύτερος παγκόσμιος, μετά εμφύλιος, μετά χούντα  κλπ κλπ , δεν έχουμε προλάβει να πάρουμε ανάσα ποτέ μας! Με ρέγουλα παιδιά, με ρέγουλα.

 

Αυτά προς στιγμήν. Τώρα λέω να αναμετρηθώ με τις χίλες σελίδες του Μόμπι Ντικ. Εκτός και αν αλλάξω γνώμη πάλι... Είδωμεν.

  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μετά από πρόταση φανατικής αναγνώστριας,ξεκίνησα το "Φιλί του δράκου",το οποίο είναι το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Χρυσηίδας Δημουλίδου...!

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mε χρονολογική σειρά έτσι όπως τα διάβασα...

 

 

Α ΜΠΕ ΜΠΑ ΜΠΛΟΜ του Αrlidge, αστυνομικό θρίλερ που σε κάποια σημεία θυμίζει την ταινία SAW

 

ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑ του Μο Ηayder ασχολείται με δολοφονίες που γίνονται με τελετουργικό τρόπο και σήλιση των πτωμάτων ακόμη και μετά θάνατον.

 

DUNE που απλά είναι απίστευτο και τέλος 

 

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ της Gillian Flynn με υπόθεση την μαζική δολοφονία των μελών μιας οικογένειας από τον γιο τους ως θυσία στον Σατανά 

Edited by Μπίχλας
  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το καλοκαίρι ξανάρχισα να διαβαζω βιβλία, ειχα κανα χρόνο να το κανω συστηματικα :P

 

έχουμε και λεμε

 

ΣΙΛΟ (Hugh Howey): post apocalyptic scifi για το οποίο έγινε μπόλικος ντόρος, καθώς ο συγγραφέας το κυκλοφόρησε πρώτα ως αυτοέκδοση e book, που σκαρφάλωσε πολύ σύντομα στα best sellers κι ο Ridley Scott εξασφάλισε τα κινηματογραφικα διακιωματα του βιβλίου. Στα ελληνικα κυκλοφορεί απο την anubis.

Ξεκινάει δυνατα, έχει ανατροπές στην υπόθεση, είναι γρήγορο, έχει κάτι να πεί, αλλά κατα τη γνωμη μου κάνει μια μεγάλη κοιλια λίγο πριν το τέλος και μου αφήνει την αίσθηση ότι τέλειωσε λίγο βιαστικά και τσαπατσούλικα. Σίγουρα όμως θα διαβάσω και τα υπόλοιπα της σειράς.

***

 

ΚΥΝΗΓΟΙ ΚΕΦΑΛΩΝ (Jo Nesbo): Κυνηγός στελεχών επιχειρήσεων, που στον ελεύθερό του χρόνο είναι και ληστής έργων τέχνης για να συμπληρωνει το εισόδημα του, θα βρεθεί κυνηγημένος ο ίδιος από ένα απο τα "θηράματα" του.

Δεν έχω ξαναδιαβάσει Νέσμπο, μου άρεσε ο τρόπος γραφής του και το συγκεκριμένο βιβλίο είχε μπόλικες ανατροπες και καλοσχεδιασμένο κεντρικό χαρακτήρα. Κάποιοι άλλοι χαρακτήρες όμως δε με πολυέπεισαν. Υποψιάζομαι ότι δεν ειναι απο τα αντιπροσωπευτικά βιβλία του συγγραφέα, θα τσεκάρω σύντομα τα πιο γνωστα του.

***

 

ΤΟ ΣΜΗΝΟΣ (Frank Schätzing) scifi οικολογικο θριλλερ, γραμμένο σε στυλ ταινιας καταστροφής για το τέλος του κόσμου. Όμως είναι πολύ πολύ καλύτερο απο τις ταινίες καταστροφής για το τέλος του κόσμου. Παρά τις 1000+ σελίδες του διαβάστηκε νερο. Πέρα απο την ίδια την πλοκή και τις περιγραφές καταστροφων που ειναι εξαιρετικές, έχει πλήθος επιστημονικών πληροφοριών για βιολογία, ωκεανολογία, βιοτεχνολογία, γεωλογία και ότι άλλο μπορει να φαναστει κανεις, που συνθέτουν ένα πολύ ενδιαφέρον κι αληθοφανές αποτέλεσμα.

*****

 

ΠΙΚΝΙΚ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ( Arkady Strugatsky, Boris Strugatsky):  οι εξωγήινοι ήρθαν κι έφυγαν. Κι άφησαν πισω πραγματα στις "ζωνες των επισκέψεων". Τυχοδιώκτες "κυνηγοι" (stalkers)  μπαίνουν παράνομα στις ζώνες για να τα αποκτησουν και να τα πολύσουν στη μαυρη αγορα είτε στο ινστιτουτο ερευνων, με κίνδυνο τη ζωής τους και της ψυχικής τους υγειας. 

Μικρό βιβλίο με μεγάλο περιεχόμενο. Αν και γραφτηκε το 72, δείχνει εξαιρετικά φρέσκο. Παρόλο που μιλάει για εξωγήινη εισβολή, εστιάζει στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση με εξαιρετικό τρόπο και θεωρώ ότι έχει κι ένα πολύ δυνατο τέλος. Εχει μεταφερθεί και στον κινηματογραφο με τον τίτλο Stalker απο τον Ταρκόφσκι. Έχω χρόνια που την είδα και αν θυμαμαι καλά ήταν αρκετα διαφορετική απο το βιβλίο, μαλλον συντομα θα την ξαναδω.

*****

 

Τωρα λέω να πιάσω είτε την Πλημμυρα του Μπαλλαρντ, είτε το Σφαγειο νο 5 του Βονεγκατ :)

 

:beer:

  • Like 18

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν ξέρω εάν τις έχεις δει,αλλά δώσε μία ευκαιρία στην μεταφορά των "Κυνηγών Κεφαλών" στην μεγάλη οθόνη,αλλά και σε μία ταινία που μοιάζει με το Σιλό...! :)

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξανά έπιασα ένα που είχα αφήσει στη μέση, "αν είσαι έτοιμος πάτα έντερ" του συγγραφέα Ερνεστ Κλάιν

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβασα κάμποσα, ειδικά τωρα που ειμαι με σπασμένο χερι βασικά έχω άπλετο χρόνο για διάβασμα , αλλά δεν μπορώ να γράφω κριτικές.

 

Απλά θα σας πω ότι το Γιαπωνέζικο "Τσάκισέ τα απο μικρα, σκότωσέ τα από παιδιά" είναι μαλλον το βιβλίο που ενέπνευσε το battle royale.

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λοιπόν...

 

Διάβασα το "Βυζάντιο - Τα χίλια χρόνια που θέλουν να ξεχάσουμε" του Φώτιου Σταυρίδη. Ένα ερασιτεχνικό βιβλίο - καταγραφή - μυθιστόρημα - συλλογή κειμένων - ντοκουμέντων για το συγκεκριμένο θέμα. Όχι ότι δεν είναι αξιόλογη δουλειά, αλλά για να κατηγοριοποιήσεις το βιβλίο σου ως ιστορικό πρέπει να έχεις κάποια στάνταρ. Το πρώτο μισό κομμάτι είναι ένα σύνολο αυθεντικών κειμένων και σχόλειών του για την ελληνικότητα του Βυζαντίου, που ενώ στέκουν και θέλω να χρησιμοποιώ τις παρατηρήσεις του, είναι ξεκάθαρα τα θρησκευτικά και πολιτικά του πιστεύω, πράγμα που το χρωματίζει περισσότερο και από το θαυμασμό του για τους δρόμους, τα κτήρια, τα κείμενα και τα επιτεύγματα του Κράτους. Δεν αυτοπροσδιοριζεται ως ιστορικός και καλά κάνει γιατί το έχασε.

 

Στο δεύτερο μισό ασχολείται με την πτώση του Βυζαντίου των τελευταίων 400 ετών, τις προδοσίες και τα λάθη, και θεωρώ τα κείμενά του εδώ είναι πολύ καλύτερα. Του φεύγει το υπκειμενικό και είναι πολύ πιο σοβαρός, και ανατριχιαστικός που πολλά από αυτά είναι κανόνας και οδηγίες για προδοσίες των τωρινών μας αρχόντων. Οι τελευταίες σελίδες της άλωσης είναι συγκλονιστικές, και δεν μπορείς παρά να ανατριχιάσεις και στις πιο ψυχρές λέξεις.

 

Φράσεις όπως "Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος παντρεύτηκε δυο φορές αλλά στην πραγματικότητα παντρεύτηκε την Πόλη για να πεθάνουν μαζί" είναι γραφικές και σχεδόν αστείες για τέτοιο βιβλίο. Δεν είναι μυθιστόρημα με την κλασική έννοια. Και είναι απαράδεκτο να παρομοιάζει σωματικά μέλη βασίλισσας με Ανοιξιάτικες γιορτές (Πάσχα και Σαρακοστή). Ξέρετε εσείς.

 

Ο επίλογος είναι ό,τι πιο ανόητο θα μπορούσε να γράψει, ακόμη και αν δε δηλώνει άμεσα τις πολιτικές του ιδέες. Η βιβλιογραφία έχει γραφτεί όχι με τους κανόνες που παρουσιάζονται, αλλά λιτά ερασιτεχνικά. Τουλάχιστον όπως με πληροφόρισε γνώστης του θέματος είχε σοβαρές πηγές, όπως τον Steven Runciman, που μπορεί για μένα να μην έχει σημασία, για τους ιστορικούς χαίρει βαθειάς εκτίμησης.

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αυτη την περίοδο είμαι στο 3ο μέρος της τριλογίας του Μουρακάμι 1Q84. Είναι περίεργη ιστόρια και έχει ενδιαφέρον σε εναν παραλληλο ας πούμε κόσμο με 2 φεγγαρια και μυστικές θρησκευτικές οργανώσεις αλλα ισως κουράζει λίγο με την τόση εξήγηση στους χαρακτήρες και στις σκέψεις τους. Νομίζω πως σε 2 βιβλία θα μπορούσε να σταθεί άξια γιατί σε κρατάει με το μυστήριο του τι μπορεί τελικα να συμβαίνει ..σε 3 ομως το τραβάει πολύ θεωρώ.

Ας τελείωσω και το 3ο με το καλό και βλέπουμε τι γευση θα αφήσει. :)

  • Like 14

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ας τελείωσω και το 3ο με το καλό και βλέπουμε τι γευση θα αφήσει. :)

 

Ξινή :D

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξινή :D

 

Εννοείτε Γλυκέ μου :D

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το τελευταίο μυθιστόρημα της Δημουλίδου,"Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα"...!

 

Το είχα κάνει δώρο και μόλις διαβάστηκε από τον παραλήπτη,το πήρα πάλι πίσω προσωρινά για να το διαβάσω...! :P

 Να ρωτήσω πως ήταν; καλό, αξίζει; είχε μπόλικο μυστήριο; Το τελευταίο της Μαντά που αγόρασα, η εκδίκηση των αγγέλων δεν μου πολυάρεσε δυστυχώς τι να γίνει! Αυτή την περίοδο διαβάζω το ''κορίτσι του τρένου", δεν είναι αγκάθα σίγουρα και καμία γραφή δεν μοιαζει με της βασίλισσας του μυστηριου , τα νέα όμως αστυνομικά εστερνίζονται το πνεύμα της εποχής τους

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

  Αυτή την περίοδο διαβάζω το ''κορίτσι του τρένου", δεν είναι αγκάθα σίγουρα και καμία γραφή δεν μοιαζει με της βασίλισσας του μυστηριου , τα νέα όμως αστυνομικά εστερνίζονται το πνεύμα της εποχής τους

 

Κάπως κουραστικό το βρήκα σχετικα με την Ρειτσελ.. ο εσωτερικός διάλογος ατελειωτος..

Θα δω και την ταινια βεβαια , φαινεται καλη!

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Να ρωτήσω πως ήταν; καλό, αξίζει; είχε μπόλικο μυστήριο; Το τελευταίο της Μαντά που αγόρασα, η εκδίκηση των αγγέλων δεν μου πολυάρεσε δυστυχώς τι να γίνει! Αυτή την περίοδο διαβάζω το ''κορίτσι του τρένου", δεν είναι αγκάθα σίγουρα και καμία γραφή δεν μοιαζει με της βασίλισσας του μυστηριου , τα νέα όμως αστυνομικά εστερνίζονται το πνεύμα της εποχής τους

 

Μου άρεσε...!Βέβαια είναι αρκετά σοκαριστικό σε κάποιες περιγραφές κι έχει το κλασικό στιλ της Δημουλίδου...!Καταλαβαίνεις αμέσως τον δολοφόνο,αλλά έχεις την αγωνία να δεις πώς έπραξε τα εγκλήματα,εάν είχε συνεργούς και για ποιον λόγο...!

 

Η Μαντά,ενώ έχει έξυπνες ιδέες για μυθιστορήματα,έχει κάτι στις περιγραφές και στον τρόπο που εκφράζεται που με χαλάει...!Το "Πέντε Κλειδιά" ήταν αξιόλογο βιβλίο,αλλά και πάλι κάποια στιγμή με κούρασε...!Στα περισσότερα μυθιστορήματά της ψυχοπλακώνομαι...!Λες και βλέπω Βούρτση-Ξανθόπουλο...! :P

 

Το "Κορίτσι του τρένου" μου άρεσε...!Όπως είπες δεν είναι Αγκάθα Κρίστι,αλλά η Ρέιτσελ είναι η αντιηρωίδα που μπορεί να ταυτιστεί ο μέσος αναγνώστης και δεν είναι η σούπερ πανέξυπνη-πανέμορφη-τυχερή που θα κάνει τον κόσμο να την θαυμάσει...!Το τέλος όμως πιστεύω ότι θα σου αρέσει...!Όλη η δράση,η ένταση και η λύση του μυστηρίου υπάρχουν στις τελευταίες 100-150 σελίδες...! :)

Edited by Indian
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών" του Paul Maracin

 

Ένα χρονογράφημα του Χίτλερ και των υπαρχηγών του. από που ξεκίνησαν, τι έκαναν στη ζωή τους πριν, μετά, και πώς κατέληξαν. Η άνοδος του Φασισμού μέσα από την πορεία αυτών των ανθρώπων, με κρεσέντο τα γεγονότα της επιχείρησης "Κολίμπρι". Ο κωδικός αυτός έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα στα SS να καθαρίσουν όσους δεν ήταν πια χρήσιμοι στο καθεστώς, δολοφονώντας "άξιους" και μη με σκοπό ακόμη και να φοβίσουν.

 

Το βιβλίο το είχα στη βιβλιοθήκη μου εδώ και 11 χρόνια και το διάβασα τώρα. Αφορμή ήταν η ταινία του Βισκόντι "Οι Καταραμένοι". Σε αυτήν μια μεγάλη οικογένεια βιομηχάνων συνεργάζεται με το καθεστώς, καθαρίζουν ο ένας τον άλλον, μέχρι που μένει ένας, αυτός που εισχωρεί στο Κόμμα. Η τελευταία σκηνή δείχνει την επιχείρηση Κολίμπρι, που αν και έγινε μέρα με όπλα, ονομάστηκε Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών.

 

Το ξαναείδαμε το έργο το Σεπτέμβρη, ένα βράδυ Παρασκευής στην τηλεόραση της γειτονικής χώρας.

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ακομα δεν το χω τελειωσει το κοριτσι του τρενου, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ πολυ ότι διαβαζω, σε γενικές γραμμές ειμαι ευχαριστημένη απο το βιβλίο( την ταινία να φανταστείς την ειδα δυο φορες, εξαιρετικη η εμιλυ μπλαντ) και οπως ειπες με την ηρωιδα που την κοβω και για βαρεια καταθληπτική , μπορει να ταυτιστεί ο καθένας από εμάς ,δεν ειναι σουπερ-τυχερη και εχει και πολλά τραυματα ψυχικα στο ενεργητικό της/ διαβαζω επίσης το μικρό χρονικό τρέλας του κορτω με το επεισόδιο το οποιο πέρασε και την αφιερωση, ενα εξαντλημένο βιβλίο του Στέφεν Κινγκ, πρωτη φορα διαβαζω βασιλιά!

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αυτην την περίοδο διαβάζω την αννα των αγρων και προσπαθω να βρω και τα άλλα της βιβλία

post-27309-0-75840800-1484322299_thumb.jpg

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ολοκλήρωσα σήμερα το Βιβλίο του Νεκροταφείου, το πρώτο βιβλίο από Gaiman που διαβάζω.

Φοβερή ιδέα, φοβερή εκτέλεση, φοβερός τρόπος γραφής. Ένα παράπονο έχω μόνο. Θα ήθελα περισσότερα «περιττά» πράγματα. Λεπτομερέστερη περιγραφή φυσιογνωμιών, λίγο περισσότερη ανάλυση του σύμπαντος, τέτοια πράγματα. Σε κάποια σημεία ξεσηκώνει τη φαντασία σου, αλλά δεν την τροφοδοτεί περαιτέρω. Ακόμα κι έτσι όμως, είχα καιρό ν' απολαύσω κάποιο βιβλίο ετσι. Ειδικά τα δύο τελευταία κεφάλαια τα διάβασα απνευστί. :)

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καποια που διαβασα μεταξυ αλλων:

Τριλογια των Τριλ 1)Ανταλλαγη 2)Διχασμος 3)Στεψη .

Το πρωτο το ειχα διαβασει πολυ καιρο πριν,και το ξαναδιαβασα για να περασω και στις συνεχειες Τα δυο πρωτα μου αρεσαν αρκετα.Το τριτο μου τα χαλασε λιγο. :idea:

Σκλαβα Ιζαουρα. Αυτο μου ξυπνα μνημες απο την ομονυμη σειρα της Ερτ στα '80ς. Την εποχη που κυκλοφορησε εκανε επιτυχια.Μου θυμισε θεατρικο,και το βρηκα απλο.Καλο,αλλα απλο.

Outlander -Το πρωτο βιβλιο που στα ελληνικα κυκλοφορει σε 2 τομους.1)Σασεναχ,η ξενη 2)Σε ξενο χρονο.

Ειμαι fan και της σειρας.
Τα βιβλια υπεροχα!Απλα αυτο που μου συμβαινει ειναι πως οταν πρωτα βλεπω μια ταινια\σειρα,που βασιζεται σε βιβλιο, (και πλεον συμβαινει παρα πολυ συχνα),και μετα το διαβαζω,εχει χαθει ενα μερος της απολαυσης,της μαγειας,της εκπληξης,γιατι γνωριζω απο πριν τα γεγονοτα.... :(
Και παλι ομως ηταν πολυ ομορφα βιβλια.

Αντιθετα στο βιβλιο "Οι εραστες της Σιενα" ευχαριστηθηκα τις ανατροπες.Οχι,παρα το θεμα του,δεν ειναι Αρλεκιν.Ηταν πολυ ωραιο,και η ιστορια κινειται σε 2 μερη.Στο σημερα,και στην Σιενα του 14ου αιωνα.

"Σαν παραμυθι" .Το ειχα παααααααααααρα πολυ καιρο στα αδιαβαστα αυτο.Ηταν υπεροχο μυθιστορημα.Πολυ δυνατο.

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πιο πρόσφατα διάβασα τη συλλογή Τραβέρσο του Καββαδία. Μου έκαναν δώρο τις γιορτές μια από τις πρώτες εκδόσεις του βιβλίου και είπα να ξαναδιαβάσω προσεκτικά το έργο του ποιητή μετά από χρόνια. Σειρά έχει το Πούσι και μετά το Μαραμπού. Μπόνους φυσικά, το ότι σχεδόν όλα τα ποιήματα έχουν μελοποιηθεί και μπορείς να τα ακούς συνοδευτικά με την ανάγνωση.

 

Προηγουμένως διάβασα τις Νεκρές Ψυχές του Gogol, που έχοντας διαβάσει τα διηγήματά του ήθελα χρόνια να διαβάσω και το μοναδικό (και όχι εντελώς ολοκληρωμένο) μυθιστόρημά του. Παρακολουθούμε έναν πρώην κρατικό υπάλληλο που διατρέχει τη ρωσική επικράτεια για να αγοράσει νεκρές ψυχές, θέλοντας να εκμεταλλευτεί κενά στο σύστημα της απογραφής των δουλοπαροίκων. Πέρα από την ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα, το μυθιστόρημα επιχειρεί να παρουσιάσει τη ψυχοσύνθεση και τα ελαττώματα των Ρώσων του 18ου αιώνα. Και τα καταφέρνει πολύ καλά. Λογοτεχνικά δεν μου άρεσε όσο τα διηγήματα του συγγραφέα αλλά υποψιάζομαι ότι φταίει και η μετάφραση. 7/10 και σίγουρα προτείνεται σε όσους τους αρέσει η κλασική ρωσική λογοτεχνία. :beer:

 

Τέλος, διάβασα και το The Bell Jar, το μοναδικό μυθιστόρημα της Sylvia Plath. Αυτοβιογραφικό σε μεγάλο βαθμό και άρα καταθλιπτικό σε κάποια σημεία, αλλά καταφέρνει να παρουσιάσει πολύ καλά την αμερικάνικη κοινωνία του 1950 και την αντιμετώπιση/θέση των γυναικών σε αυτή. Προσωπικά το θεωρώ αριστούργημα. :)

 

«I saw my life branching out before me like the green fig tree in the story. From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked. [...] I saw myself sitting in the crotch of this fig tree, starving to death, just because I couldn't make up my mind which of the figs I would choose. I wanted each and every one of them, but choosing one meant losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped to the ground at my feet.»

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σκλαβα Ιζαουρα. Αυτο μου ξυπνα μνημες απο την ομονυμη σειρα της Ερτ στα '80ς. Την εποχη που κυκλοφορησε εκανε επιτυχια.Μου θυμισε θεατρικο,και το βρηκα απλο.Καλο,αλλα απλο.

 

Ω μάι γκοντ!!!! Σκλάβα Ιζάουρα! Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει και βιβλίο

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ημερολόγιο Αφανισμού. Το περιτριγύριζα καιρό και τώρα με το Τζεμοπάζαρο το τσίμπησα.

Πόσο mindfuck βιβλίο! Η πυρηνική καταστροφή κοντοζυγώνει κι ένας τύπος φτιάχνει κουστούμι ραμμένο με κατσαρίδες. Και επιβιώνει. Και στην πρώτη σελίδα, οι κατσαρίδες του τρώνε τον Πρόεδρο της Αμερικής. Ο οποίος (μα τον Όντιν) θα μπορούσε να είναι μια καρικατούρα του Τραμπ. Δεν ξέρω σε ποιους θα το πρότεινα, αλλά εμένα με διασκέδασε φοβερά. :xm:

 

Υ.Γ. Γουστάραμε που γουστάραμε τα κόμικς της Jemma, άμα αρχίσουμε και τα βιβλία...  :sad1:

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.