Jump to content

Bonadrug

Veterans
  • Posts

    3,441
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    16

Bonadrug last won the day on November 28 2011

Bonadrug had the most liked content!

5 Followers

About Bonadrug

  • Birthday 11/30/2016

Profile Information

  • Gender
    Male
  • City
    Athens
  • Country
    Greece

Recent Profile Visitors

5,915 profile views

Bonadrug's Achievements

Comics Fan

Comics Fan (6/9)

19.4k

Reputation

  1. Πέθανε ο Μπάμπης Αργυρίου, ψυχή του περιοδικού, πριν λίγες μέρες.... https://apotis4stis5.com/epikairotita/53012-pethane-o-dimosiografos-bampis-argyriou-tis-aneksartitis-mousikis-skinis
  2. Σύνδεσμός: https://www.efsyn.gr/tehnes/media/320032_moysika-periodika-stin-ellada Δεν είναι μεγάλη στιγμή μόνο για την εφημερίδα μας που έρχεται το «Rolling Stone» στην Ελλάδα και θα βγαίνει με την «Εφ.Συν.» κάθε τελευταίο Σάββατο του μήνα· είναι μεγάλη στιγμή για όλους εμάς που ασχολούμαστε με τη μουσική, τους μουσικόφιλους. Οχι μόνο γιατί θα μιλάει ελληνικά ένα μεγάλο, ξένο, μουσικό περιοδικό αλλά κι επειδή επιτέλους ανοίγει ξανά η αγορά του μουσικού Τύπου. Αλλάζουν οι εποχές, το καταλαβαίνω· δεν είναι όπως παλιά. Δεν γίνεται η αγορά των περιοδικών να είναι ανθηρή όπως κατά το παρελθόν. Σημεία των καιρών. Πάντοτε είχαμε μουσικά περιοδικά. Και μάλιστα, μερικά, ήταν πολύ καλά. Οπως το «Ποπ & Ροκ» που στήθηκε από τους Γιάννη Πετρίδη, Κώστα Ζουγρή και Βάσο Τσιμιδόπουλο. «Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το 1978 και κάλυπτε τη διεθνή και εγχώρια μουσική πραγματικότητα», ενώ η κυκλοφορία του, μετά από πολλές αλλαγές, σταμάτησε το 2010. Προσωπικά το θεωρώ, στην πρώτη του φάση, ως το πιο πλήρες μουσικό περιοδικό που κυκλοφόρησε στη χώρα μας. Απέναντι από το «Ποπ & Ροκ» υπήρχε ο «ΗΧΟΣ & Hi-Fi» που ήταν πιο ελιτίστικος στα ακούσματά του ενώ περιείχε και πολλά τεχνικά θέματα. «Ο “Ηχος & hi-fi” ήταν το πρώτο μουσικό περιοδικό στα 70s, με πρώτο τεύχος κυκλοφορίας τον Απρίλιο του 1973. Ενα τολμηρό και ταυτόχρονα πρωτοποριακό στην εποχή του εγχείρημα του Κώστα Καββαθά», γράφει σε μια παρουσίαση του περιοδικού ο δημοσιογράφος Γιάννης Αλεξίου. Σε μια μορφή βγαίνει ακόμα, όπως και το σύγχρονο «Yellow Box» που αποτελεί κάτι αντίστοιχο με τον «Ηχο» σε ύφος και στιλ: «Η πολυτελής έκδοση του “Yellow Box” έρχεται να καλύψει το κενό στον χώρο του ήχου και της εικόνας με μια περιοδική έκδοση υψηλής αισθητικής και ποιότητας. Πολλά reviews συστημάτων ήχου και εικόνας, αποκλειστικές συνεντεύξεις, αφιερώματα, κριτικές δίσκων μουσικής, ταινίες, σειρές, βιβλία!» αναφέρει στην παρουσίασή του. Εμβληματικό μουσικό περιοδικό ήταν και το «Jazz & Τζαζ». Ξεκίνησε το 1994 και έκλεισε το 2013, 20 χρόνια και 3 μήνες κυκλοφορίας. «Η ιστορία τελείωσε αλλά έμειναν 222 τεύχη, πηγή γνώσης και μουσικό ντοκουμέντο μιας εποχής», έγραφε ένας βασικός συνεργάτης του περιοδικού, ο Κορνήλιος Διαμαντόπουλος. «Συνεκτικό στοιχείο ανάμεσα στους φίλους της τζαζ, υπάρχει και ξεχωρίζει ένα περιοδικό: Το “Jazz & Τζαζ”, του Γιώργου Χαρωνίτη», σημείωνε και το «ΒΗΜΑ». Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται το «ΟΖ» τού, «πού είσαι νιότη που ’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος», Αντώνη Πανούτσου. Ηταν μουσική εφημερίδα, δεκαπενθήμερη. «Το είχαμε εκδώσει το 1991, αν θυμάμαι καλά, μαζί με τους Αλκη Στεφάνου και Ανδρέα Γιαννακουλόπουλο. Είπαμε να βγάλουμε ένα μουσικό περιοδικό, το οποίο ήταν συμπαθητική έκδοση, αλλά πήγε άπατο. Κυκλοφορούσε τρία-τέσσερα χρόνια», έλεγε ο δημιουργός του στο Rocking.gr. Εξαιρετική προσπάθεια που θύμιζε το εγγλέζικο Mojo ήταν το «Zoo» του Νίκου Πετρουλάκη. Εβγαλε 21 τεύχη, από το 1997 έως και το 2001. Στην αρχή ήταν ένθετο στο «Ποπ & Ροκ», μετά κυκλοφόρησε αυτόνομο ως διμηνιαίο και τελικά έγινε μηνιαίο. Μία από τις σοβαρές προσπάθειες των τελευταίων χρόνων ήταν το «Sonik» από τις εκδόσεις ΟΞΥ. Κυκλοφόρησε το 2004 και κρατήθηκε δυνατό και ακμαίο για περισσότερο από 10 χρόνια. «Επιχειρήσαμε να κάνουμε κάτι που πιστεύαμε ότι θα διαφέρει· περιοδικό που πραγματεύεται κυρίως την ξένη μουσική αλλά και τάσεις της ελληνικής πραγματικότητας στηρίζοντας την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή», έλεγε τότε ο εκδότης του Τάσος Βογιατζής. Στον χώρο του heavy metal δύο ήταν τα περιοδικά που ξεχώρισαν, το «Metal Hammer» κατά κύριο λόγο, αλλά και το «Rock Hard» του Σάκη Φράγκου. Το «Metal Hammer» ξεκίνησε το 1984 και κυκλοφορεί ακόμα και σήμερα. Κάποια στιγμή βγήκε το «Metal Invader» στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και το «Rock On» που το 2005 μετονομάστηκε σε «Rock Hard». Στον χώρο της ποπ ξεχώριζε τη δεκαετία του ’80 το «Ποπ Κορν». Πρώτο τεύχος του, Μάιος του 1985, με εξώφυλλο τη Madonna και τιμή 100 δραχμές. Ιδού κι ένα από τα θέματά του: «Τι λένε οι djs της Αυτοκίνησης». Υπήρξαν και πολλοί ακόμα τίτλοι. Με πρώτο-πρώτο το περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί». Ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1964, κράτησε μία εξαετία, περίπου, και στο πρώτο τεύχος του είχε εξώφυλλο τον μεγάλο Johnny Hallyday. Και η «Μουσική» ήταν από τα ιστορικά μουσικά περιοδικά. Το «Audio» είχε πολύ καλό cd με τα καλύτερα τραγούδια του μήνα, το «Lemon» κάλυπτε τη rave κουλτούρα, το «Smash Hits» τα ποπ, ενώ «Vox», «Music Life» και «Voice» ήταν περισσότερο προς το ροκ. Να προσθέσω, τέλος, τα «Μουσικό Εξπρές», «18» και «Τοπ & Στίχοι». ● Εννοείται πως δεν ξεχάσαμε τα μουσικά περιοδικά με την ελληνική μουσική, όπως ήταν το θρυλικό «Δίφωνο» ή ο σπουδαίος «Μετρονόμος» του Θανάση Συλιβού που κυκλοφορεί ακόμα και σήμερα, απλώς εδώ εστιάσαμε στο ξένο ρεπερτόριο.
  3. Μπαλαφάρα ολκής, μονο μια σκηνή με τη Ρόμπι αξίζει! Δεν ξέρω αν προλαβαίνει η Μάρβελ να πάρει τους GOTG3 από τα χέρια του Gunn μετά από το χάλι που παρουσίασε εδώ........
  4. Ακόμα μια ειδική έκδοση: Πάσχα 1984
  5. Εξώφυλλα 76, 78, 83, 142-146, 161, 163, 168-172, 174, 176, 177, 179, 180, 181, 184-186, 187, 191-195, 197, 199, 200, 201, 205-211 (στο εξώφυλλο έχει λάθος αρίθμηση 210, μέσα η σωστη), 212-234, 238, 239, 241-243, 245-248, 250-254, 256-259, 261-263 Μεταφέρθηκαν στη βάση
  6. Είμαι πλέον μετά από 40 χρόνια ταινίες, σε μια φάση να έχω μια deja vu αίσθηση συνεχώς και οι περισσότερες ταινίες να μου φαίνονται βαρετές, κοινότυπες και προβλέψιμες. Η λίστα μου με τα "Συνεχιστε να βλέπετε" στο netflix είναι γεμάτη από ταινίες που παράτησα στα 5 ώς 20 λεπτά. Τελείωσα μετά από καιρό μία, κι αυτή έμελλε να είναι το Army of The Dead, ένα υβρίδιο zombie και heist movie. Καθαρά και ξάστερα η ταινία ήταν μπάζο κι όποιος σκέφτηκε ότι ο Bautista θα μπορούσε να κρατήσει πρώτο ρόλο σε ταινία οποιουδήποτε είδους ακόμα πιο μπάζο. Είδα και τα 2/3 της ταινίας Triple Frontier με τον Μπεν Αφλεκ. Το ότι δεν άντεξα να την ολοκληρώσω τα λεει όλα. Το καλύτερο πράγμα που είδα τελευταία ήταν τα πέντε πρώτα επεισόδια του Mare of Easttown, όπου το Twin Peaks αποδεικνύεται ότι ακόμα μπορεί και εμπνέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Με την Kate Winslet, στο λίγο πιο τροφαντό πλέον.
  7. Μεγάλη κοιλιά κάνει η σειρά στη δεύτερη σεζόν. Λίγα τα ενδιαφέροντα επεισόδια.... Αυτό με τον πάγο το καλύτερο, άντε και τα χορτάρια, αλλά γενικά οι καλές ιδέες ελάχιστες..............
  8. Πάλι εννιά τραγούδια; Και ο Winterbottom εννιά είχε βάλει στην ομότιτλή ταινιά του! Δεν μπορεί, κάτι παίζει....
  9. Η ταινία είναι εξίσου κακή με το πρώτο cut, μόνο που τώρα είναι τετράωρη και.... τετράγωνη. 'Οσα cuts και να γίνουν ούτε ο Cavill μπορεί να βγει από την ταινία ούτε ο Affleck. Όταν λοιπόν ξεκινάς με ένα σενάριο που κοπιάρει τους Avengers, με κακό casting, με σκοπό να φτιάξεις μια "σκοτεινή" ταινία και καταλήγεις με κάτι ανοικονόμητο που χρειάζεται κοπτοραπτική μια και δυο και τρεις φορες (αλλά δεν σώζεται), τότε κάτι έχει πάει τελείως στραβά. Ο Cavill λοιπόν ειναι τόσο ξυλάγγουρο, που κάνει τις ρέπλικες του blade runner να βρίθουν συναισθηματικής νοημοσύνης. Ο Affleck δίνει τον χειρότερο batman πλην του Val Kilmer, βγάζοντας το psycho στοιχείο του keaton ή το anti-social του Bale. H έμπνευση να αποδώσουν την speedforce με φωτεινές γραμμούλες ή με slow motion ήταν αποτυχημένη! Είναι τρομερό ότι η ταινία γίνεται πιο αργή, α π ε λ π ι σ τ ι κ ά α ρ γ ή, στις σκηνές του Flash. Ο χαρακτήρας του Barry Allen έχει το βάθος των Goonies, είναι έτσι κι αλλιώς ένας χαρακτήρας καμμένος από 6-7 τηλεοπτικές σεζόν. Κανένα ενδιαφέρον και για τον Cyborg, συν το αποτυχημένο design, Το τελευταίο μισάωρο, άσχετο, κουραστικό γιατί στερείται νοήματος, συνοχής, σκοπού και..συνέχειας. Το μόνο πράγμα που σώζεται στην ταινία είναι η σκηνή με τις Αμαζόνες, η χαρισματική Gadot και ο επιβλητικός Momoa.
  10. Ρε πως εξαφανίστηκε ο πολιτικός σχολιαστής Αρκάς! Προφανώς στη διαχείριση της πανδημίας, στην αστυνομοκρατία, στα λοκ ντάουν, στον παραλογισμό των περιοριστικών μέτρων, στον Λιγνάδη, στον Φουρθιώτη, εκεί που έχει δώσει ρεσιτάλ καυστικού χιούμορ ακόμα και ο τελευταίος χρήστης του Τουίτερ, ο Αρκάς δεν μπορεί να βρεί την παραμικρή έμπνευση! Σαν τον Καβάκο που επί της προηγούμενης κυβέρνησης είχε εγκαταλείψει τη χώρα γιατί τον πρόσβαλε η αισθητική της! Αλλά για να κάνει πριβέ κονσέρτο στον πρωθυπουργό μας και τους βασιλικούς καλεσμένους του, για τα 200 χρόνια της επανάστασης, η αισθητική του δεν είχε πρόβλημα, το αντίθετο μάλλον, το επίτασσε! Σαν την Άλκηστη που όταν όλοι είμαστε μέσα , αυτή έκοβε βόλτες συναυλιαζόμενη πάνω σε καμπριολέ λεωφορείο για να ψυχαγωγήσει τον δήμαρχο και τον πρωθυπουργό μας.... Δυστυχώς όταν το σύνολο των εργαζόμενων στον τομέα του πολιτισμού της χώρας είναι αντιμέτωπο με οξύ πρόβλημα ακόμα και επιβίωσης μετά από ένα χρόνο ανεργίας, ο Αρκάς ποιεί την νήσσαν.
  11. έχω περίπου 200, ίσως και παραπάνω τεύχη, τα περισσότερα με διαστάσεις εξωφύλλου μεγαλύτερες από αυτές του σκάνερ μου όμως. Θρυλικό περιοδικό. Κάποια στιγμή...
  12. Θεωρώ ότι το Once Upon A Time είναι το magnus opus του δημιουργού. Με άφησε άφωνο. Δεν βρίσκω κακή ταινία, το Kill Bill 2, ίσως μου έκανε τη λιγότερη εντύπωση γιατί ήξερα τι να περιμένω....
  13. Εξαιρετικές όλες. Ειδικά ο Josey Wales από τα καλύτερα όλων των εποχών. Το High Plains drifter ένα σκαλί πιο κάτω αλλά και πάλι πολύ καλό. Για τον Peter Fonda δεν ξέρω, δεν ήμουν τόσο τολμηρός να το δω..... Υπάρχουν ακόμα τα δύο του Peckinpah βέβαια.... Από όλη τη σαβούρα των spaggheti τη δεκαετία αυτή, με την εξαίρεση του Leone φυσικά, καλή εντπύπωση μου είχε κάνει και το Keoma.
  14. Κι όμως είναι , όχι ότι αναθεωρεί όψεις της αμερικανικής ιστορίας, δεν είναι ένα ιστορικό γούέστερν, όπως οι άλλες ταινίες που αναφέρθηκαν παραπάνω, βασίζεται σε μυθιστόρημα, αν θυμάμαι καλά. Ανανεώνει όμως το ίδιο το genre, απομακρυνόμενο από το ρομαντισμό των ταινιών του John Ford και του Howard Hawks. Όλοι οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι παράνομοι και παράξενοι, υπάρχει και γερή δόση σπαγκετίνης.... Στην εποχή του δεν νομίζω ότι εκτιμήθηκε, αλλά πλέον έχει επαναξιολογηθεί....
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.