Μετάβαση στο περιεχόμενο

leonidio

Moderator
  • Περιεχόμενο

    2.957
  • Εγγραφή

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Κερδισμένες ημέρες

    27
  • Πόντοι

    5,757 [ Donate ]

leonidio τελευταία νίκη Νοεμβρίου 15 2018

leonidio είχε το πιο δημοφιλές περιεχόμενο!

Συνολική φήμη στο GC

40.301 Δημοφιλής

10 Ακόλουθοι

Σχετικά με το μέλος leonidio

  • Τάξη
    Comics Fan
  • Γενέθλια 07/06/1972

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΟΦΙΛ

  • ΓΕΝΟΣ
    Male
  • Χώρα
    Greece
  • Ενδιαφέροντα
    Κινηματογράφος, διάβασμα (λογοτεχνία - επιστημονικά βιβλία), κόμικς, μουσική, ξένες γλώσσες

Πρόσφατοι Επισκέπτες Προφίλ

3.583 προβολές προφίλ
  1. leonidio

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Ίσως ο Λάνθιμος να υπήρχε χωρίς τις άθλιες ελληνικές βιντεοκασέτες του '80, αν και θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι ο ίδιος ξεκίνησε τη σκηνοθετική του καριέρα με βίντεο κλιπ του Ρουβά και της Βανδή . Ο δε Μαυροψαρίδης, ο μοντέρ των ταινιών του, ο οποίος βρέθηκε και υποψήφιος για Όσκαρ φέτος για την Ευνοούμενη, έχει δουλέψει και σε ταινίες, όπως το Σούλα, Έλα Ξανά Δεν υπαινίσσομαι φυσικά, ότι οι συντελεστές του Αιώνιου θα φτάσουν έως τα Eisner, (αν και θα χαρώ πάρα πολύ εάν συμβεί κάτι τέτοιο σε κάποια στιγμή στο μέλλον) αλλά ότι όλοι ξεκινάνε από κάπου και περνάνε και από διαδρομές που δεν συνάδουν απαραίτητα με τη γενική τους πορεία Όσο για το εάν βλέπονται ευχάριστα οι ταινίες με τον Τσάκωνα, θα μου επιτρέψεις να διατηρήσω ορισμένες αμφιβολίες
  2. leonidio

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Ήμουν έτοιμος να ποστάρω για να παρουσιάσω το συγκεκριμένο κόμικ, αλλά ευτυχώς με γλύτωσε από τον κόπο ο φίλος @constantinople Επειδή όμως, όχι μόνο το αγόρασα, αλλά - περιέργως για εμένα - το διάβασα κιόλας , ας γράψω και δύο λογάκια, αυτά που θα έγραφα στην παρουσίαση. Το Βασίλη Χειλά δεν τον γνωρίζω προσωπικά, τον θυμάμαι όμως από τις σελίδες των υπερηρωικών της Μαμούθ και έχω παρακολουθήσει όλες τις εκδοτικές του προσπάθειες (εάν δεν ήταν έτσι, όλοι μας εδώ μέσα θα ήμασταν και σεναριογράφοι ). Ξέρω ότι έχει μεγάλη γνώση των κόμικς, κυρίως των αμερικάνικων, οπότε είναι προφανές ότι οι απαιτήσεις βρίσκονται σε κάπως πιο υψηλό επίπεδο, από ότι θα ήταν εάν το σενάριο υπέγραφε ένας πρωτοεμφανιζόμενος. Δυστυχώς όμως, άλλο το "έχω διαβάσει πολλά κόμικς" και τελείως άλλο το "μπορώ να μετουσιώσω τα διαβάσματά μου σε κάτι πραγματικά πρωτότυπο ή έστω σε κάτι που μπορεί να καλύψει ένα κενό στους αναγνώστες". Σίγουρα ο σεναριογράφος έχει μελετήσει καλά το μάθημά του και ξέρει ότι δεν πρέπει να κουράζει το σημερινό κοινό με περιττά μπαλονάκια και επεξηγηματικές λεζάντες και τα λοιπά και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Σχετικά λίγα λόγια, που προωθούν τη δράση όσο χρειάζεται, χωρίς περιττές φλυαρίες. Από την άλλη όμως. ξεκινά μια ιστορία με ένα μυστήριο το οποίο δεν μπορεί να εξελιχθεί μέσα στις λίγες σελίδες του τεύχους και με άφησε με την απορία "μα τι γίνεται επιτέλους εδώ;" και γενικά εκεί που περίμενα έναν κατακλυσμό, αρκέστηκα σε ένα απλό μπουγέλωμα. Δυστυχώς, η ανύπαρκτη ψυχολογική εμβάθυνση στους χαρακτήρες (δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω "ήρωες" δεν βελτιώνει καθόλου την κατάσταση. Εντάξει, σίγουρα είναι καλοδεχούμενη (για κάποιους από εμάς) η καρικατούρα του Τραμπ), αλλά δεν αρκεί για να στηρίξει ένα τεύχος. Ο σεναριογράφος σίγουρα έχει υπόψη του ότι για αυτούς (και για άλλους λόγους) οι αμερικάνικες εκδοτικές επιλέγουν να ξεκινούν τις περισσότερες σειρές με ένα διπλό τεύχος, έτσι ώστε να μπορέσει να αναπνεύσει η ιστορία, αλλά και να υπάρξει το κατάλληλο ψυχολογικό και όχι μόνο υπόβαθρο για τους ήρωες. Επιπλέον, στις ΗΠΑ οι αναγνώστες δεν χρειάζεται να περιμένουν 3 ή 4 μήνες, για να διαβάσουν τη συνέχεια, όπως πολύ φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να κάνουμε εμείς. Κατανοώ απόλυτα τις πρακτικές δυσκολίες, όπως επίσης (υποθέτω ότι) κατανοώ το μεγάλο οικονομικό ρίσκο, που έχει αναλάβει ο εκδότης, αλλά κάποια πράγματα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και από τη στιγμή που ο Βασίλης Χειλάς φαίνεται να έχει φιλοδοξίες (και πολύ καλά κάνει), πρέπει να κριθεί και πιο αυστηρά. Ελπίζω τα επόμενα τεύχη να με διαψεύσουν πανηγυρικά και να μπορέσουμε να απολαύσουμε μια ιστορία με πραγματικούς χαρακτήρες (στα πλαίσια των φανταστικών κόμικς, πάντα) και μια ενδιαφέρουσα υπόθεση. Κατά τα άλλα, συμφωνώ με τον constantinople, ότι η υπόθεση φαίνεται να έχει επιρροές από Watchmen, και θα πρόσθετα και μια δόση Irredeemable, κάτι αναμφίβολα θετικό (οι δημιουργικές προσλήψεις είναι πάντα καλοδεχούμενες) Για το σχέδιο του Κόλλια τώρα: είναι σίγουρα ικανός σχεδιαστής και βρίσκεται στο στοιχείο του με τέτοια σενάρια. Πιστεύω ότι βελτιωθεί πολύ από τις ηρωικές (εντός ή εκτός εισαγωγικών) ημέρες του Ύψιλον. ακόμα κι έτσι όμως χρειάζεται δουλειά, για να φτάσει στα επίπεδα που πρέπει. Κατά τα άλλα, δεν μπορώ να γνωρίζω, εάν δούλεψε με συγκεκριμένο storyboard και κατευθυντήριες οδηγίες ή εάν το στήσιμο των εικόνων είναι αποκλειστικά δική του επιλογή, σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου πάντα, κάποια καρέ, τα οποία δεν προωθούν καθόλου τη δράση και θα μπορούσαν να λείπουν. Και γενικότερα, θεωρώ ότι ακολουθεί υπερβολικά τη σχεδιαστική πεπατημένη και θα μπορούσε το στήσιμο των καρέ να ήταν πιο τολμηρό. Εν πάση περιπτώσει, ίσως θα ήταν καλύτερα να μη γκρινιάζω τόσο πολύ για μια γενικά αξιοπρεπή δουλειά. Όλα αυτά τα γράφω από ενδιαφέρον και με όλη την καλή διάθεση, όχι επειδή δεν υπολογίζω τον κόπο και το ταλέντο των δημιουργών , αλλά ακριβώς επειδή τους σέβομαι και εκτιμώ την προσπάθειά τους. Θα ήθελα να προσθέσω, συμφωνώντας ξανά με τον constantinople, ότι η έκδοση είναι αξιοζήλευτη και πολύ υψηλής ποιότητας με πολύ ζωντανά χρώματα και πολυτελές χαρτί. Γενικά, οι εκδόσεις της Phase Productions κυμαίνονται σε ασυνήθιστα υψηλά στάνταρ για αμιγώς ελληνικές εκδόσεις και αυτό μόνο ευχαρίστηση μου δημιουργεί. Κλείνω μα την εξής παρατήρηση, που ισχύει γενικά. Είναι πολύ ευχάριστο να κυκλοφορούν κόμικς, ακόμα κι αν έχουν ψεγάδια, από το να μην κυκλοφορούν καθόλου. Είναι ασύγκριτα καλύτερο να κυκλοφορούν κόμικς στα περίπτερα, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που προτιμούμε, από το να είναι άδεια τα περίπτερα. Και είναι απείρως καλύτερο να κυκλοφορούν ελληνικά κόμικς στα περίπτερα - εκεί που οι νέοι μπορούν να τα αγοράσουν σε σχετικά χαμηλή τιμή και έτσι να μυηθούν στον κόσμο των κόμικς- ακόμα κι αν θα τα θέλαμε καλύτερα ή με περισσότερες σελίδες, από το να μην υπάρχει καθόλου ελληνική σκηνή. Ξέρετε το αστείο σχετικά με τις αναλύσεις ποιημάτων, οι οποίες είναι πολύ μεγαλύτερες από το ίδιο το ποίημα. Ε, λοιπόν, συχγαρητήρια σε όσους μπόρεσαν να διαβάσουν όλο αυτό το παραλήρημα, γιατί μάλλον περιέχει περισσότερες λέξεις από το ίδιο το κόμικ . Φυσικά, αυτό είναι αποκλειστικά δική μου υπαιτιότητα
  3. leonidio

    ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ

    Πιστοί στο ραντεβού τους οι δημιουργοί και όντως το δεύτερο τεύχος κυκλοφόρησε σήμερα. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης. Καλοτάξιδο!
  4. leonidio

    AVENGERS VS X-MEN - ΕΠΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ

    Δηλαδή σήμερα. Και ήταν και στην ώρα του περιέργως Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης. Το επόμενο στις 23/05
  5. Ορίστε και το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο της Α΄Έκδοσης του #13 και αναζητείται πλέον μόνο το μυστηριώδες #39 Προστέθηκαν στο πινακάκι της παρουσίασης.
  6. leonidio

    ΚΑΡΡΕ

    Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του #12 (Κατάληψη - Nelson De Mille) Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  7. leonidio

    ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΜΕ ΩΤΟ-ΣΤΟΠ

    Εάν είναι αυτά που υπάρχουν μέσα στο συνημμένο, μάλλον τα βρήκαμε Τα εξώφυλλα προστέθηκαν στο πινακάκι της παρουσίασης.
  8. leonidio

    BELL BEST SELLER

    Ορίστε εξώφυλλα και οπισθόφυλλα των Bell 176, 386 (2 τόμοι), 521, 638, 643 (2 τόμοι), 806, 826, 917 Κάποια είναι κάπως φθαρμένα, αλλά ας ελπίσουμε ότι θα βρεθούν σε καλύτερη κατάσταση Για κάποιο λόγο, δεν μου τα ανεβάζει ως συνημμένα, άρα παραθέτω ένα λινκ για να κατεβούν: https://mega.nz/#!WUBQ0QIb!v9S6trqZKPdcKIyKf9voRbaVAokGgPW9PFaCmiuG-Lk
  9. ΔΕΝ δηλώνω συμμετοχή, επειδή το έχω, αλλά συγχαρητήρια στη Λέσχη, για μια ακόμα ωραία πρωτοβουλία
  10. Στα ’60s τα ελληνικά τραγούδια γίνονταν ισπανικά κόμικς Αυτοί ήταν οι ελληνικοί έρωτες που τους αγόραζες με μιάμιση πεσέτα. Γράφει ο Γιώργης Χριστοδούλου O Μάρκος εργάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Είναι διακεκριμένος καθηγητής, «ζει μόνο για τις ανασκαφές του», είναι λιγομίλητος και σοβαρός, με κοκάλινα γυαλιά και λευκούς κροτάφους και μοιάζει με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η Μόνικα είναι μια σύγχρονη μορφωμένη γυναίκα, αρχηγός της ομάδας των Γάλλων τοπογράφων που έχουν εγκατασταθεί στον Υμηττό με σκοπό τη μελέτη ενός σχεδίου πόλεως που θα είναι η αρχή για μια μοντέρνα μεγαλούπολη σαν τη Βραζιλία. Ο Μάρκος και η Μόνικα θα βρεθούν στο βουνό –ο ένας για ανασκαφές και την αγάπη του για τα αρχαία, η άλλη πιστεύοντας στη σύγχρονη ζωή– θα διαπληκτιστούν, θα περπατήσουν πλάι στα θυμάρια και τα δεντρολίβανα του Υμηττού κι εκεί θα ερωτευτούν. Αυτός θα ξεπεράσει τις προκαταλήψεις του που θέλουν τις γυναίκες όλη τη μέρα στο σπίτι με τα παιδιά, κι εκείνη θα δει με διαφορετικά μάτια τον αυστηρό κύριο καθηγητή. Τέλος, ο Μάρκος θα οδηγήσει τη Μόνικα στη σπηλιά με τα αρχαία ευρήματα αλλά και... στην εκκλησία. Αυτή είναι η ιστορία ενός από τα κόμικ που έπεσαν τυχαία στα χέρια μου σ' ένα βιβλιοπωλείο-δισκάδικο της Βαρκελώνης. Τίτλος του τεύχους «En la montaña de Imittos», ελεύθερη μετάφραση του «Εκεί ψηλά στον Υμηττό» του Μάνου Χατζιδάκι. Το οπισθόφυλλο το γράφει ξεκάθαρα: ο εκδοτικός οίκος «Φεγγαρόφωτο» κυκλοφορεί κάθε εβδομάδα «το τραγούδι σου φτιαγμένο ιστορία»! Ανάμεσα στα τραγούδια που έγιναν ιστορίες, ήταν τίτλοι όπως το Chao-chao bambina, Mack the knife, Scoubidou αλλά και τα Γκρίζα ματάκια του Κώστα Γιαννίδη, το τραγούδι της Άντζελας Ζήλια και του Αλέκου Πάντα που έκανε πάταγο εκείνη την εποχή ανάμεσα στα κοριτσόπουλα της Βαρκελώνης, καθώς και δύο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι: «Τα παιδιά του Πειραιά» (που δεν κατάφερα να εντοπίσω) και το «Εκεί ψηλά στον Υμηττό». Φυσικά σε κανένα τεύχος δεν αναγράφεται ο συνθέτης, αλλά μόνον οι στίχοι της ισπανικής βερσιόν και οι τραγουδιστές. Ανοίγοντας, στην αριστερή σελίδα βρίσκονται οι στίχοι του τραγουδιού αλλά και ο συγγραφέας της ιστορίας μαζί με το όνομα του illustrator. Στο κόμικ «Τα γκρίζα ματάκια» βασισμένο στο τραγούδι του Κώστα Γιαννίδη, αναγράφεται ο δημιουργός καθώς και η φράση «η μεγάλη δημιουργία της Άντζελας Ζήλια». Εδώ, ο Κωνσταντίνος έχει δικό του κατάστημα με ρολόγια στο εμπορικό κέντρο του Πειραιά. Είναι όμορφος, εργατικός αλλά πολύ ντροπαλός. Αυτό είναι το μόνο του πρόβλημα. Όλος ο κόσμος του είναι το μαγαζί του και η μοναδική του συντροφιά είναι το τικ-τακ των ρολογιών. Εκείνη τη λένε Έλενα και βγαίνει με τον όμορφο Νιάρχο (ναι, έτσι ακριβώς αναφέρεται το μικρό του όνομα!). Ο Κωνσταντίνος έχει βάλει στο μάτι την Ελένη, η οποία περνάει καθημερινά από το δρόμο και κάνει την καρδιά «του παλικαριού» να χτυπάει, τικ-τακ, τικ-τακ, σαν τα ρολόγια του. Μια μέρα στο λιμάνι οργανώνονται αγώνες ιστιοπλοΐας και τα παιδιά θα πείσουν τον Κωνσταντίνο να πάρει μέρος. Οι ομάδες είναι: πλούσιοι εναντίον φτωχών. Μαντέψτε σε ποια ομάδα ανήκει ο Κωνσταντίνος και σε ποια ο Νιάρχος. Η Έλενα θα βρεθεί ξαφνικά στο νερό, ο Κωνσταντίνος θα τη σώσει κι αυτή θα καταλάβει πως αυτός είναι ο άντρας της ζωής της κι όχι ο Νιάρχος που «τον ενδιαφέρουν μόνο τα καράβια του». Η Ελλάδα τότε πουλούσε ήλιο και θάλασσα, οι ταινίες της Αλίκης παρουσιάζονταν στα ισπανικά σινεμά μεταγλωττισμένες, η Νάνα Μούσχουρη κέρδιζε το πρώτο βραβείο στο Μεσογειακό Φεστιβάλ τραγουδιού της Βαρκελώνης με το «Ξύπνα αγάπη μου» του Γιαννίδη, ο Αλέκος Πάντας τραγουδούσε γεμίζοντας τις πλατείες και κυκλοφορούσε δίσκους με bonus track τραγούδια με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Η Βαρκελώνη ήταν μοντέρνα, σικάτη και γιατί όχι... ως ένα βαθμό «φιλελληνίδα». Αυτοί ήταν οι ελληνικοί έρωτες που τους αγόραζες με μιάμιση πεσέτα. * Στην τελευταία σελίδα πάντα εμφανίζεται το απόκομμα «Πες μας ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι: Τίτλος τραγουδιού... Όνομα... διεύθυνση... Πόλη...». Πηγή (στην ιστοσελίδα μπορείτε να ακούσετε και κάποια από τα τραγούδια του άρθρου)
  11. Αριστερά: «Το Νησί της Τρέλας» του Γιώργου Μελισσαρόπουλου.Στο κέντρο: «Ο Ντετέκτιβ Αστραλ» του Νικόλα Στεφαδούρου. Δεξιά: «Μαντλίν, η Γενναία Πριγκίπισσα» της Αρινέλα Κοτσίκο. Τα παιδικά κόμικς επιστρέφουν Γιάννης Κουκουλάς «Το Νησί της Τρέλας», ο «Ντετέκτιβ Αστραλ» και η «Μαντλίν, η Γενναία Πριγκίπισσα» είναι οι τρεις πρώτοι τίτλοι μιας νέας σειράς κόμικς από τις εκδόσεις Σιδέρη που ελπίζουν να προσεγγίσουν νεαρούς σε ηλικία αναγνώστες, «επιστρατεύοντας» έμπειρους αλλά και νεότερους δημιουργούς Μια νέα, φιλόδοξη σειρά κόμικς από τις εκδόσεις Σιδέρη για παιδιά-αναγνώστες. Για πολλά χρόνια υπήρχε μια γενικευμένη –και λανθασμένη– άποψη ότι όλα τα κόμικς απευθύνονται μόνο σε παιδιά και, μάλιστα, ότι τα βλάπτουν κιόλας. Παρ’ όλα αυτά, πολλά παιδιά μεγάλωσαν διαβάζοντας κόμικς ή, καλύτερα, τα περισσότερα έμαθαν να διαβάζουν από τα κόμικς. Τα πολλαπλά ερεθίσματα για την παιδική φαντασία, όμως, τα τελευταία χρόνια υποσκέλισαν τα κόμικς από τις προτιμήσεις τους. Τα παιδικά κόμικς και κυρίως τα περιοδικά που τα δημοσίευαν, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, λιγόστεψαν, σχεδόν εξαφανίστηκαν, εκτός από κάποιες αποσπασματικές εξαιρέσεις. Ενα καλό βιβλίο με κόμικς, ωστόσο, είναι πάντα ελκυστικό για τα παιδιά και, όταν μπορέσουν να το βρουν, είναι σίγουρο ότι θα το ρουφήξουν μονομιάς λόγω του μοναδικού συνδυασμού της εικόνας με τον λόγο, που κάνει την αφήγηση συναρπαστική. Πολλά τέτοια κόμικς για παιδιά φιλοδοξούν να κυκλοφορήσουν οι εκδόσεις Σιδέρη στο προσεχές διάστημα, έχοντας ήδη κάνει την αρχή με τους τρεις πρώτους τόμους της σειράς. «Το Νησί της Τρέλας» // εκδόσεις Μιχ. Σιδέρη «Το Νησί της Τρέλας» του Γιώργου Μελισσαρόπουλου διαδραματίζεται στη νήσο Τζαμάουα, όταν μια ομάδα άγριων πειρατών αναστατώνει την παραλία στην οποία διασκεδάζουν όλα τα ζωάκια-πρωταγωνιστές. Τότε «η έξυπνη Καλαμαρένια, ο γενναίος Μπανανέος και το μικρό Χταποδίνι ζητούν τη συμβουλή του σοφού Ναυαγογέροντα για να αντιμετωπίσουν τον πειρατή Πρασινογένη και τους παπαγάλους του». «Ο Ντετέκτιβ Αστραλ» του Νικόλα Στεφαδούρου είναι μια διαστημική χιουμοριστική περιπέτεια στα πέρατα ενός τεράστιου και αφιλόξενου Γαλαξία. Ο «χειρότερος ντετέκτιβ του Διαστήματος» πρέπει να ολοκληρώσει μια ακόμη επικίνδυνη αποστολή απέναντι σε (όχι και τόσο τρομακτικούς) εξωγήινους και να αποτρέψει το τέλος του κόσμου που «Κρύβεται» σ’ ένα μικρό πακέτο. Τέλος, η «Μαντλίν, η Γενναία Πριγκίπισσα» της Αρινέλα Κοτσίκο είναι ένα παραμύθι σε ένα μακρινό και όμορφο βασίλειο όπου η μικρή Μαντλίν ονειρεύεται να γίνει γενναία πολεμίστρια, αλλά όλοι την αποτρέπουν μια και είναι κορίτσι. Αυτή, όμως, δεν το βάζει κάτω και αποδεικνύει «πως δε μετρά το φύλο αλλά το θάρρος και η τόλμη να κυνηγάς τα όνειρά σου». Και στις τρεις πρώτες εκδόσεις της σειράς «Η Συμμορία των Comics», τα σχέδια είναι έγχρωμα, ευκρινή, μεγάλα και φωτεινά, ώστε να μπορούν να τραβήξουν την προσοχή και το ενδιαφέρον ακόμα και των μικρότερων ηλικιακά αναγνωστών. Οι ιστορίες αν και, για ευνόητους λόγους, απλές ως προς την πλοκή, είναι προσεγμένες, δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη των παιδιών και ακόμα και οι λιγοστές «βίαιες» σκηνές δεν είναι, μάλλον, ενοχλητικές για παιδιά που γνωρίζουν ανάγνωση. Αν η σειρά συνεχιστεί και συμμετέχουν σ’ αυτήν ακόμη περισσότεροι σύγχρονοι Ελληνες δημιουργοί, είναι πιθανό να συμβάλει στη δημιουργία μιας νέας γενιάς Ελλήνων αναγνωστών που διαβάζουν κόμικς από την παιδική τους ηλικία. Τέτοιοι αναγνώστες είναι απαραίτητοι σε μια τέχνη που έχει σπουδαίο παρόν στη χώρα μας και ίσως να έχει ένα ακόμη σπουδαιότερο μέλλον. Πηγή
  12. leonidio

    Νέες κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Οξύ (2019)

    Να και μια απροσδόκητη έκδοση, εντελώς διαφορετική από τα συνηθισμένα και (κατά την άποψή μου) ένα εξαιρετικό κόμικ, που εύχομαι να πάει καλά, γιατί είναι πραγματικά πολύ ιδιαίτερο και όχι για όλα τα γούστα Ένα απίστευτο, συναισθηματικό ταξίδι "αφίχθη" στο Οξύ. THE ARRIVAL στο ΟΞΥ Με μεγάλη χαρά υποδεχόμαστε στις Εκδόσεις μας τον Shaun Tan. Ένα μαγευτικό ονειρικό ταξίδι σε έναν κόσμο τόσο κοντινό. Λίγα λόγια, πολλά βραβεία Hugo Award Nominee for Best Related Book (2008), Locus Award for Best Art Book (2008), New South Wales Premier's Literary Award for Book of the Year & Community Relations Commission Award (2007), Western Australian Premier's Book Award for Overall Winner & Childrens Book (2006), Children's Book Council of Australia Award for Picture Book of the Year (2007) Moonbeam Children's Book Award (2007), Rhode Island Teen Book Award Nominee (2009), Aurealis Award for Best Young Adult Short Story & Golden Aurealis for Best Short Story (2006), Deutscher Jugendliteraturpreis Nominee for Bilderbuch (2009), Boston Globe-Horn Book Award for Special Citation (2008), Australian Book Industry Award (ABIA) for Older Children (2007), Literaturpreis der Jury der jungen Leser for Sonderpreis (2009), Plano Nacional de Leitura for (Portugal) (0), The Inky Awards Shortlist for Gold Inky (2007)
  13. Tεν Τεν, ο αποικιοκράτης Το σκοτεινό παρελθόν ενός από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες κόμικ έτος συμπληρώνονται 90 χρόνια από την έκδοση της πρώτης ιστορίας του Τεν Τεν, του Βέλγου δημοσιογράφου με το τσουλούφι, που αποτελεί μία από τις πιο γνωστές και σημαντικές φιγούρες του ευρωπαϊκού κόμικ στον 20ο αιώνα. Ήδη κυκλοφορούν διάφορα αφιερώματα με στοιχεία για τον χαρακτήρα αλλά και τον δημιουργό του, Ζωρζ Προσπέρ Ρεμί που έγινε γνωστός με το παρατσούκλι Ερζέ. Χωρίς καμία διάθεση να μειώσω αυτά τα κείμενα, θα προσπαθήσω να σταθώ σε ένα άλλο σημείο: στην πολιτική διάσταση του Τεν Τεν και ειδικά στον τρόπο αναπαράστασης των λαών της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής –δηλαδή των μη δυτικών- στα κόμικ του Ερζέ. Επειδή αυτό που θα ακολουθήσει δεν είναι καθόλου κολακευτικό για τον Τεν Τεν, στο σημείο αυτό ταιριάζει κάτι σαν προσωπική δήλωση για τη σχέση μου μαζί του. Από όταν έμαθα ανάγνωση, ένα από τα πρώτα πράγματα που έπιασα να διαβάσω ήταν τα Τεν-Τεν του πατέρα μου. Εκεί κόλλησα. Σε όλο το δημοτικό, τα Τεν-Τεν ήταν το πιο σταθερό ανάγνωσμα ό,τι και να έκανα. Λούκι Λουκ, Αστερίξ, Ιζνογκούντ, Μίκυ Μάους και Μάρβελ ήταν πάντα εκεί αλλά τίποτα δεν διαβαζόταν με την ίδια συνέπεια όπως το «Σπασμένο Αυτί», «Η Χώρα του Μαύρου Χρυσού», «η Υπόθεση Τουρνεσόλ» και άλλα τεύχη του Τεν Τεν. Μεγαλώνοντας το περιόρισα κάπως –αποκτώντας μία βαθύτερη εκτίμηση για τον Αστερίξ- αλλά μέχρι και σήμερα, ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαβάσω για χιλιοστή φορά τις ίδιες ιστορίες. Η αγάπη μου για τον Βέλγο με το τσουλούφι δεν άλλαξε, άλλαξε όμως η εκτίμησή μου για τις περιπέτειές του και για τη σημασία τους. Πιστεύω ότι αυτή η διαδρομή είναι ιδιαίτερα κοινή για πάρα πολλούς φίλους των κόμικ και θέλω να εκφράσω την κατάληξη μίας πορείας, ίσως σε βάρος της αγάπης μου/μας για τα κόμικ του Ερζέ. Έχει όμως αξία να γυρνάμε ξανά και ξανά σε αυτές τις ιστορίες με μία νέα προοπτική, για να καταλάβουμε πόσο βαθιά επηρέασαν ο ρατσισμός και οι διάφορες εκδοχές της αποικιοκρατίας την απεικόνιση των λαών που αποτελούν την πλειοψηφία της ανθρωπότητας. Καταρχάς, ακόμα και η πιο επιφανειακή ανάγνωση του Τεν Τεν καθιστά σαφές ότι μία τέτοια ανάγνωση δεν είναι καθόλου τραβηγμένη. Η πρώτη εμφάνιση του Τεν Τεν στο καθολικό και συντηρητικό περιοδικό Le Vingtième Siècle (ο εικοστός αιώνας) δεν ήταν ένα οποιοδήποτε ντεμπούτο αλλά έγινε με τη δημοσίευση σε συνέχεια της ιστορίας «ο Τεν Τεν στη χώρα των Σοβιέτ» κατά την περίοδο 1929-1930. Η περιπέτεια του δημοσιογράφου στη μετεπαναστατική Ρωσία απηχεί όλη την αντικομμουνιστική υστερία στη Δύση της δεκαετίας του ’20. Ο σοβιετικός λαός υποφέρει, υποχρεώνεται να ψηφίσει υπό την απειλή του όπλου ενώ οι μπολσεβίκοι «κολυμπούν στο χρυσάφι» που έχουν κλέψει από την τσαρική οικογένεια και το κρατάνε κρυμμένο σε ανήλιαγα μπουντρούμια ενώ οι απλοί άνθρωποι πεινάνε. O Ερζέ δεν είχε ταξιδέψει ποτέ στη Σοβιετική Ρωσία και βασίστηκε σε βιβλία, μυθοπλασίας και μη, καθώς και σε διαδεδομένους μύθους της περιόδου για την «κόκκινη απειλή». Χαρακτηριστικό της άγνοιας του είναι ότι δίνει την πολωνική κατάληξη –ski σε πολλά ρώσικα ονόματα. Ο Τεν Τεν και ο Μιλού είχαν από την πρώτη στιγμή μία σαφή κοινωνικό-πολιτική οπτική που αντανακλούσε τις απόψεις του δημιουργού τους. Αν και η πορεία του Ερζέ είναι αρκετά γνωστή, έχει σημασία να σταθούμε σε ένα σημείο. Παρόλο που ο ίδιος δεν ήταν οπαδός των Ναζί, μετά την εισβολή και κατάληψη του Βελγίου από το χιτλερικό στρατό, ο Ερζέ –σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του- έγραψε ιστορίες του Τεν Τεν για το περιοδικό Le Soir (το απόγευμα), το οποίο στήριζε την κατοχική κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών των ιστοριών είναι το Μυστηριώδες Άστρο, όπου ο Βέλγος δημοσιογράφος εντάσσεται σε μία αποστολή για να μελετήσουν τις ιδιότητες ενός μετεωρίτη που έπεσε στη Γη, κοντά στον Βόρειο Πόλο. Η αντίπαλη αποστολή χρηματοδοτείται από τον Μπλουμενστάιν, έναν Εβραίο που απεικονίζεται με όλες τις αντι-σημίτικες φόρμες των Ναζί, καθώς είναι ένας σατανικός επιχειρηματίας με μεγάλη μύτη που χρησιμοποιεί δόλια μέσα για να φτάσει πρώτος στον μετεωρίτη. Αν και ο Ερζέ αργότερα αρνήθηκε τον αντι-σημίτικο χαρακτήρα του σχεδίου του, έκανε αλλαγές σε επανεκδόσεις της ιστορίας, άλλαξε το όνομα του Μπλούμενσταιν σε Μπολβίνκελ και αφαίρεσε διαλόγους μεταξύ Εβραίων τραπεζιτών που εξέταζαν την επικείμενη καταστροφή της Γης από τη σκοπιά των πιθανών χρεών που θα γλυτώσουν (το σκίτσο αυτό παρατίθεται στη συνέχεια). Είναι εμφανές ότι η αρχική δημιουργία ήταν προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της Ναζιστικής προπαγάνδας, η οποία συσχετίζεται με προϋπάρχουσες αντιλήψεις για τη φυλετική ανωτερότητα των λευκών και για την αντίστοιχη κατωτερότητα των άλλων φυλών. Παρόλο που θεωρώ τραβηγμένη την άποψη ότι ο Ερζέ ήταν υπέρμαχος των Ναζί, μέσα από μία παρουσίαση της πορείας των ταξιδιών του Τεν Τεν σε όλο τον κόσμο, νομίζω ότι θα γίνει σαφές ότι ο δημιουργός του υιοθετούσε μία οπτική που συνδύαζε την αποικιοκρατία του 19ου αιώνα με ρατσιστικές αντιλήψεις της εποχής του. Καταρχάς, στη 2η περιπέτειά του (1930-1931), μετά το ταξίδι του στη Σοβιετική Ρωσία, ο Τεν Τεν θα πάει στο Βελγικό Κονγκό. Εκεί θα συναντήσει ιθαγενείς που σχεδιάζονται με βάση όλα τα σχετικά κλισέ: μεγάλα χείλη, μικρή νοημοσύνη, μιλάνε «σπαστά» και τους διακατέχει ένας θρησκευτικός θαυμασμός για τα αγαθά του «πολιτισμού», φορέας του οποίου είναι ο Τεν Τεν. Ο δημοσιογράφος θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα μάγο της φυλής που, ως γνήσιος οπισθοδρομικός πρωτόγονος, αντιπαθεί τον Τεν Τεν επειδή θεραπεύει με το φάρμακο κινίνη τις ασθένειες του χωριού. Ο μάγος ξεκινάει έναν πόλεμο μεταξύ δύο φυλών για να υπονομεύσει την εξουσία του Τεν Τεν και του φύλαρχου που τον εμπιστεύεται. Σε όλη τη σύγκρουση που ακολουθεί, ο πρωταγωνιστής μας είναι σταθερά ένας φάρος της νέας τεχνολογίας και της λογικής που επικρατεί έναντι των εχθρών του, οι οποίοι, ακόμα και όταν έχουν στα χέρια τους σχετικά σύγχρονα όπλα, αποτυγχάνουν να τα χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά. Πιθανώς η πιο ενδιαφέρουσα σκηνή από το «Κονγκό» είναι η είσοδος μίας τίγρης σε μία τάξη όπου ο Τεν Τεν κάνει μάθημα (γιατί όχι;). Ενώ οι μικροί Κονγκολέζοι πανικοβάλλονται, ο Τεν Τεν μένει ψύχραιμος, ξεγελάει την τίγρη και την απομακρύνει. Το μήνυμα είναι σαφές: οι «ιθαγενείς» έχουν ανάγκη τον Δυτικό Άνθρωπο (και άνδρα, οι γυναίκες είναι σχεδόν ανύπαρκτες στις ιστορίες του Ερζέ) όχι απλά για να εκσυγχρονιστούν αλλά και για να αντιμετωπίσουν τους κίνδυνους της πατρίδας τους, ζώα πλάι στα οποία έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει. Ο «Τεν Τεν στο Κονγκό», όπως είναι προφανές, αντιμετώπισε μεγάλη κριτική ειδικά στα μεταπολεμικά χρόνια, όπου η διάλυση της αποικιοκρατίας έθεσε υπό αμφισβήτηση και ένα ολόκληρο σύστημα ρατσιστικών αναπαραστάσεων των λαών. Η συζήτηση για το «Κονγκό» συνεχίζεται ακόμα και τον 21οαιώνα, καθώς μερικά χρόνια πριν υπήρξε συζήτηση αν θα έπρεπε το παιδικό τμήμα βρετανικών βιβλιοθηκών να περιλαμβάνει το συγκεκριμένο τεύχος. Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε τις αλλαγές του ίδιου του Ερζέ στην ιστορία. Στην αρχική εκδοχή ο Τεν Τεν διδάσκει στους αποικιοκρατούμενους για το Βέλγιο και το αναφέρει ως «η χώρα σας». Στην επεξεργασμένη εκδοχή τους μαθαίνει πρόσθεση και κανείς δεν απαντάει πόσο κάνει 2+2. Από το Κονγκό, ο Τεν Τεν θα βρεθεί στην Αμερική. Η ιστορία κυκλοφορεί σε συνέχειες την περίοδο 1931-1932, όμως στο μυαλό του Ερζέ συνυπάρχει η Αμερική του 19ου αιώνα με μεγάλες μητροπόλεις, όπου κυριαρχούν γκάνγκστερ. Μόλις ο Τεν Τεν βγει από την πόλη, όλοι είναι ντυμένοι καουμπόηδες και, προφανώς, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ινδιάνοι από μία τέτοια ιστορία. Οι Ινδιάνοι αναπαρίστανται όπως οι Κονγκολέζοι: αφελείς και δεισιδαίμονες, εξαπατώνται εύκολα από τον αντίπαλο του Τεν Τεν και παρασύρονται σε πόλεμο ενάντια στον πρωταγωνιστή, ο οποίος θα τη γλυτώσει εκμεταλλευόμενος και αυτός με τη σειρά του την αφέλειά τους. Το κομμάτι αυτό της ιστορίας θα λήξει με την ανακάλυψη πετρελαίου στη γη των Ινδιάνων — χάρη στον Τεν Τεν προφανώς. Εδώ ο Ερζέ μας δίνει μία διαφορετική οπτική για μερικά καρέ, εστιάζοντας στην αστραπιαία αντίδραση των λευκών που έρχονται και εκτοπίζουν τους ινδιάνους από τη γη τους για να την εκμεταλλευτούν. Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί ότι έχουμε άλλη μία αναπαράσταση του «μη δυτικού» που ακολουθεί συγκεκριμένα κλισέ, γιατί ο Ινδιάνος αν και γηγενής κάτοικος της κατεξοχήν δυτικής χώρας ποτέ δεν θεωρήθηκε «δυτικός». Στην παρακάτω εικόνα, ο Τεν Τεν αντικειμενοποιεί τον Ινδιάνο ως κάτι εξωτικό που δείχνει στο σκύλο του. Μερικά χρόνια αργότερα (1935-1937) στην ιστορία «Το σπασμένο αυτί», ο Ερζέ στέλνει τον Τεν Τεν στη Λατινική Αμερική, κυνηγώντας ένα αγαλματίδιο της φυλής των Αρούμπαγια. Ο πρωταγωνιστής μας θα περάσει από το Σαν Τεοντόρ, μία φανταστική χώρα – δημοκρατία της μπανάνας. Εκεί θα αναμειχθεί στη σύγκρουση των στρατηγών Ταπιόκα και Αλκαζάρ. Αυτοί οι χαρακτήρες επανεμφανίζονται διαρκώς στις περιπέτειες του Τεν Τεν, αναπαράγοντας την εικόνα μίας Λατινικής Αμερικής βυθισμένης σε εμφύλιες συγκρούσεις και ταραχές. Στο «Σπασμένο Αυτί», ωστόσο, η έμφαση πέφτει στη φυλή των Αρούμπαγια, οι οποίοι σκοτώνουν όσους ξένους μπαίνουν στις περιοχές του και με απόκρυφα μάγια συρρικνώνουν το κρανίο τους. Εδώ δεν έχουμε τόσο την εικόνα του «αφελούς ιθαγενούς» όσο του αγρίου που έχει προσκολληθεί στον οπισθοδρομικό τρόπο ζωής του και τον υπερασπίζεται με βίαια μέσα που προκαλούν αποτροπιασμό στον πολιτισμένο πρωταγωνιστή μας. Μέχρι στιγμής, έχουμε αναφερθεί σε προπολεμικές ιστορίες. Σύμφωνα με μία προσέγγιση του Τεν Τεν, ο Ερζέ αναπαρήγαγε συγκεκριμένα στερεότυπα επηρεασμένος από το κλίμα που κυριαρχούσε στις δεκαετίες 1930 και 1940. Σύμφωνα με την ίδια λογική, στις μεταπολεμικές ιστορίες απουσιάζουν οι ρατσιστικές απεικονίσεις και αναδεικνύεται καλύτερα ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας του Τεν Τεν. Αυτή η άποψη μπορεί να στηριχθεί σε σενάρια όπως το «Κάρβουνα στο αμπάρι» (1956-1958) όπου ο Τεν Τεν και ο καπετάνιος Χάντοκ αποκαλύπτουν ένα κύκλωμα δουλεμπόρων. Πράγματι, σε αυτή την ιστορία η απεικόνιση των μαύρων έχει ξεφύγει, σε ένα βαθμό, από τις ρατσιστικές καρικατούρες του Κονγκό, αν και πάλι το σενάριο περιστρέφεται γύρω από το μοτίβο του «λευκού που σώζει αβοήθητους μαύρους». Το κυριότερο είναι ότι η άποψη περί ριζικής αλλαγής του Τεν Τεν στις μεταπολεμικές δεκαετίες παρακάμπτει βασικά στοιχεία των ιστοριών. Είναι αλήθεια ότι, από ένα σημείο και μετά, ο Ερζέ δεν αναπαριστά χαρακτήρες στη βάση εξόφθαλμα ρατσιστικών κλισέ. Απουσιάζουν οι σουβλερές μύτες των σατανικών Εβραίων και οι πιθηκοειδείς μαύροι. Ωστόσο, η δυτικοκεντρική – αποικιοκρατική οπτική παραμένει αν και με συγκαλυμμένο τρόπο. Στην «Υπόθεση Τουρνεσόλ» (μία από τις καλύτερες ιστορίες του Ερζέ), ο αφηρημένος και βαρήκοος καθηγητής Τουρνεσόλ βρίσκεται στο στόχαστρο πρακτόρων από τη Συλδαβία και τη Μπορδουρία, φανταστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπου κυβερνούν δικτατορίες. Η διάσωση του από τον Τεν Τεν και τον Χάντοκ δεν έχει τα στοιχεία της περιπέτειας στη Σοβιετική Ρωσία, καθώς οι πρωταγωνιστές μας δεν συγκρούονται ευθέως με το «απολυταρχικό καθεστώς» αλλά αρκούνται στη διάσωση του φίλου τους. Ωστόσο, η ψυχροπολεμική οπτική κυριαρχεί: τα αυταρχικά κράτη της Ανατολής επιδιώκουν να απαγάγουν ένα δυτικό επιστήμονα για να αξιοποιήσουν την εφεύρεσή του ως όπλο. Πολύ περισσότερο, η κλασική οπτική του Τεν Τεν είναι απολύτως ζωντανή στην ιστορία «Ο Τεν Τεν και οι Πίκαρος», το 23ο άλμπουμ του Τεν Τεν και το τελευταίο που ολοκλήρωσε ο Ερζέ –το 24ο έμεινε ημιτελές. Εδώ οι ήρωες μας επιστρέφουν στη Λατινική Αμερική και το Σαν Τεοντόρ για να σώσουν την τραγουδίστρια της όπερας, Kασταφιόρε, η οποία κρατείται από τον δικτάτορα Ταπιόκα. Εκεί θα ενωθούν με τον Αλκαζάρ και την ομάδα ανταρτών του, τους Πίκαρος. Η ιστορία κυκλοφόρησε την περίοδο 1975-1976 και αποτελεί ευθεία αναφορά στην Κουβανική Επανάσταση του 1959 και τους αντάρτες των Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα. Ο Τεν Τεν τάσσεται με τους Πίκαρος αν και γνωρίζει τις αυταρχικές τάσεις του Αλκαζάρ. Οι αντάρτες απεικονίζονται ως ένα απείθαρχο μπουλούκι με βασικό πρόβλημα τον αλκοολισμό, που τους εμποδίζει να πάρουν στα σοβαρά την υπόθεση της επανάστασης. Οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την ελευθερία της πατρίδας τους δεν μπορούν να σταματήσουν να πίνουν τα μπουκάλια που τους παρέχει αεροπορικά η κυβέρνηση, για να τους κρατήσει ακίνδυνους. Ο Τεν Τεν θα τους βοηθήσει –με ένα αρκετά ύπουλο τρικ- να σταματήσουν να πίνουν και θα καταστρώσει το σχέδιο που τους οδηγεί στη νίκη και την ανατροπή του δικτάτορα Ταπιόκα. Το τελευταίο καρέ είναι αποκαλυπτικό της άποψης του Ερζέ: ο Τεν Τεν, ο Χάντοκ και ο Τουρνεσόλ επιβιβάζονται στο αεροπλάνο ενώ οι κάτοικοι της πρωτεύουσας ζουν στην ίδια εξαθλίωση με πριν. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Αλκαζάρ, ακολουθώντας τα πρότυπα του προκατόχου του, έχει αλλάξει την κεντρική ταμπέλα ώστε να γράφει «Ζήτω ο Αλκαζάρ». Θα μπορούσε ίσως όλο αυτό να διαβαστεί ως ένα σκωπτικό σχόλιο για την εξουσία γενικά. Όμως η όλη αφήγηση και η περίοδος που γράφεται η ιστορία δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια. Το μήνυμα είναι σαφές: οι καθυστερημένοι λαοί, όσο και να τους βοηθήσει ο Δυτικός Άνδρας, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια και την καταπίεση. Ο Τεν Τεν εξελίσσεται καθώς η συγγραφή των ιστοριών του εκτείνεται σε μισό αιώνα. Το σχέδιο βελτιώνεται, τα σενάρια γίνονται όλο και πιο σύνθετα, ενώ συγκεκριμένες προκαταλήψειςείτε απαλείφονται είτε διατηρούνται με κεκαλυμμένο τρόπο. Υπάρχει όμως ένα γενικό πλαίσιο διαρκούς υποβάθμισης των μη δυτικών λαών, οι οποίοι εγκλωβίζονται σε εναλλάξ απεικονίσεις αφέλειας και βαρβαρότητας. Η οπτική αυτή διαπλέκεται με αντικομμουνιστικά στερεότυπα αλλά και με μία βαθιά δυσπιστία απέναντι στα αντιαποκιοκρατικά κινήματα και τις επαναστάσεις με εθνικοανεξαρτησιακό περιεχόμενο. Το σύνολο του έργου του Ερζέ στον Τεν Τεν δείχνει έναν άνθρωπο με στενό ορίζοντα σκέψης και καλές προθέσεις, από την άποψη ότι πράγματι ήθελε να διαμορφώσει ένα πρότυπο ηρωισμού και ανθρωπισμού. Ταυτόχρονα, ο Ερζέ είναι σταθερά εγκλωβισμένος στις κυρίαρχες ιδέες της κάθε περιόδου και σε μία διάθεση να πάει με το ρεύμα. (Θέλω να) Πιστεύω ότι αυτό τον έκανε να εργαστεί σε ένα περιοδικό που συνεργαζόταν με τους Ναζί και όχι κάποια προσωπική πεποίθηση στη φυλετική ανωτερότητα των λευκών. Στην περίπτωση του Τεν Τεν ισχύει ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις». Πηγή
  14. Το νέο τεύχος του πολύ καλού περιοδικού Allstar Basket, που κυκλοφορεί από σήμερα, περιέχει και μια έκπληξη: ένα κόμικ - βιογραφία του Βασίλη Σπανούλη!!! Σενάριο: Δημήτρης Καρύδας, Σχέδιο: Παναγιώτης Τσαούσης Εντυπωσιακό εξώφυλλο, ομολογουμένως, περισσότερα όταν αγοράσουμε το τεύχος και διαβάσουμε το κόμικ Το καλύτερο όμως όλων, είναι ότι στο εξώφυλλο, γράφει #1, άρα μπορούμε να ευελπιστούμε ότι θα δούμε σύντομα και άλλα αφιερώματα σε άλλους μπασκετμπολίστες Και η είδηση από την ιστοσελίδα του περιοδικού Πάντα τέτοια, πολύ σημαντικό ότι είναι από Έλληνες δημιουργούς και για Έλληνες αθλητές, ολοένα και περισσότερα κόμικς στα περίπτερα
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.