Jump to content

leonidio

Moderator
  • Content Count

    3,015
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    27
  • Points

    6,232 [ Donate ]

Everything posted by leonidio

  1. Ο ηλικιωμένος Ernest πάσχει από Αλτσχάιμερ και η κατάστασή του επιδεινώνεται σιγά σιγά, κάτι που μας γίνεται σαφές από την πολύ σύντομη, αλλά εντυπωσιακή εναρκτήρια σκηνή. Η οικογένειά του δεν μπορεί πλέον να τον φροντίζει, άρα η μόνη λύση είναι να τον στείλουν σε έναν οίκο ευγηρίας. Εκεί ο Ernest θα γνωρίσει τον Emile, τον άνθρωπο που προφανώς ξέρει τους πάντες και τα πάντα μέσα στον οίκο και θα του δείξει όλα τα κατατόπια και θα τον γνωρίσει με όλους σχεδόν τους ενοίκους. Άνθρωποι που πλέον ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα, που βυθίζονται μέσα στις αναμνήσεις τους, που ζουν σε μια άχρονη κατάσταση, όπου παρελθόν και παρόν συγχέονται αξεδιάλυτα και όπου ακόμα και οι απλούστερες δραστηριότητες αποδεικνύονται δοκιμασία, ίσως ξεκαρδιστική για εμάς, τους θεατές, αλλά τραγική (ή μήπως όχι; ) για τους πρωταγωνιστές που τις βιώνουν. [Ενδεικτικά, αναφέρω τις σκηνές με τη μπάλα και το μπίνγκο - όταν το διαβάσετε, πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου] Κι όμως, ακόμα και μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ο Ernest θα κάνει νέους φίλους και νέες γνωριμίες και με τον τρόπο του, έστω και χωρίς να το επιδιώξει, θα μεταβάλλει έστω και ελάχιστα την καθημερινότητα ορισμένων. Ο Ernest θα ξαναζήσει στιγμές από τα παιδικά του χρόνια, θα προσπαθήσει να κάνει τη μικρή του εξέγερση, να καθυστερήσει το αναπόφευκτο. Κανείς όμως δεν ξεφεύγει από τη μοίρα του. Η κατάσταση του Ernest είναι μη αναστρέψιμη. Η μνήμη ολισθαίνει, οι εικόνες χάνονται, τα λόγια μας διαφεύγουν... Και το τέλος είναι το απόλυτο κενό Αλλά, όπως γράφει και η προμετωπίδα του έργου, "το χιόνι δεν χάνεται, απλά γίνεται βροχή" και το ταξίδι συνεχίζεται, ακόμα και με άλλους επιβάτες. Κι αυτοί, εξάλλου, θα δώσουν κάποτε τη θέση τους σε κάποιους άλλους... Πολύ ωραίο έργο, γλυκό, χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο, χωρίς πολλά λόγια, με απλή, καθαρή εικονογράφηση, που συλλαμβάνει κάθε σιωπή και κάθε κενό και αξιοποιεί ακόμα και τα κενά καρέ και ακόμα και τις κενές σελίδες. Πρόκειται άλλωστε για ένα έργο, όπου οι σιωπές είναι σημαντικότερες από τα λόγια. Το κόμικ κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ισπανία το 2007, βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Βαρκελώνης, διασκευάστηκε σε ταινία κινουμένων σχεδίων (την οποία, δυστυχώς, δεν έχω δει) το 2011, μεταφράστηκε στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά και ήταν υποψήφιο και για Eisner μεταφρασμένης έκδοσης πέρυσι. Υπάρχουν δύο εκδόσεις στα αγγλικά, μια σκληρόδετη από τη Phantagraphics και μια με μαλακό εξώφυλλο από την Knockabout. Εγώ διάβασα τη δεύτερη, η οποία περιέχει ένα σύντομο βιογραφικό του Paco Roca και ένα δισέλιδο με σκίτσα. Η συγκεκριμένη έκδοση έχει μεταφραστεί από τη γαλλική έκδοση και έχει αλλάξει τα ονόματα των πρωταγωνιστών (από ό,τι κατάλαβα, στο πρωτότυπο ο Ernest ονομάζεται Emilio και ο Emile ονομάζεται Miguel). Δεν γνωρίζω εάν η αλλαγή των ονομάτων ακολουθεί μια αλλαγή και στη γαλλική έκδοση, ούτε εάν η Phantagraphics χρησιμοποιεί την ίδια μετάφραση. Αν και θεωρώ αυτή την τακτική απαράδεκτη, προτίμησα να κρατήσω τα ονόματα έτσι όπως είναι στην έκδοση την οποία διάβασα. Σε κάθε περίπτωση, οι δύο εκδόσεις βρίσκονται εύκολα και σχετικά οικονομικά. Ψάξτε να το βρείτε, αξίζει. Να ένα σύντομο άρθρο (στα αγγλικά) για το έργο, το οποίο επικρίνει την αγγλική μετάφραση
  2. Η Σχεδία είναι ένα περιοδικο δρόμου, δηλαδή ένα περιοδικό που πωλείται από άστεγους και άνεργους, οι οποίοι λαμβάνουν τα μισά λεφτά από κάθε αντίτυπο που πουλάνε (στη συγκεκριμένη περίπτωση ο πωλητής κρατάει το 1,5 ευρώ από τα τρία που κοστίζει το περιοδικό). Η προσπάθεια αυτή είναι βασισμένη σε αντίστοιχα έντυπα που κυκλοφορούν με επιτυχία εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Με το περιοδικό συνεργάζονται και οι Πέτρος Ζερβός, Τάσος Αναστασίου, Μιχάλης Κουντούρης, Βαγγέλης Χερουβείμ και Άγγελος Τσέκερης με σκίτσα τους και ο Γιώργος Μπαζίνας με κείμενό του. Το δε λογότυπο του περιοδικού το έχουν σχεδιάσει οι Παναγιώτης Μητσομπόνος και Πέτρος Ζερβός. Παραθέτω σκίτσα των προαναφερθέντων. Το περιοδικό θα κυκλοφορεί την τελευταία Τετάρτη κάθε μήνα εκτός Αυγούστου. Το επόμενο τεύχος θα κυκλοφορήσει στις 27/3. Να ευχηθούμε καλή επιτυχία. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Smoken, GreekComicFan & Lilian.
  3. leonidio

    ΣΧΕΔΙΑ

    Τεύχος 69 Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης. Η μια γελοιογραφία του τεύχους στο άλμπουμ. Το τεύχος 70 κυκλοφορεί ήδη.
  4. Η τρίτη ετήσια ψηφοφορία των μελών μας για να αναδείξουμε τα καλύτερα κόμικς της περσινής χρονιάς ανά κατηγορία μόλις τελείωσε και έφτασε και η ώρα του απολογισμού, όπως κάναμε πέρυσι και πρόπερσι. Στην πρώτη κατηγορία, Ελληνικό άλμπουμ αυτοτελές ή όχι είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα μονομαχία ανάμεσα σε δύο κόμικ με παρεμφερή θεματολογία. Τελικά, νικητής ανακηρύχθηκε το κόμικ Λήσταρχοι με σχετικά μικρή διαφορά από το 1800. Και τα δύο κόμικ αφήσανε πολύ πίσω όλα τα υπόλοιπα και το γεγονός ότι καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα συνεχιστούν και μέσα στο 2019 ανεβάζει τις πιθανότητες να δούμε μια επανάληψη της ίδιας μονομαχίας του χρόνου. Να λοιπόν, που το ελληνικό γουέστερν είναι παρόν και δυνατό Από εκεί και μετά είχαμε αρκετές ισοψηφίες στις επόμενες θέσεις. Εντύπωση μου προκάλεσε ότι τα θεωρητικά φαβορί δεν κατάφεραν να συναγωνιστούν τους δύο πρώτους νικητές. Εγώ ψήφισα τα 1800, Μυστικά του Βάλτου, τις δύο Νύφες τους Δράκουλα και το Συλλέκτη, αφού αυτά ξεχώρισα από όσα ελληνικά άλμπουμ διάβασα φέτος, σε μια ακόμα ιδιαιτέρως παραγωγική χρονιά για τα ελληνικά κόμικς. Σε αυτήν την κατηγορία ψήφισαν 82 μέλη. Στη δεύτερη κατηγορία τις Αυτοτελείς Μεταφρασμένες Εκδόσεις, έπεσαν κυριολεκτικά κορμιά . Η προαιώνια"¨κόντρα BD - υπερηρωικών έληξε με τα πρώτα να καταλαμβάνουν την πρωτιά, αλλά τα δεύτερα έχουν οριακά περισσότερες θέσεις στην πρώτη πεντάδα. Τελικά, με βραχεία κεφαλή, νικητής ήταν Ο Θάνατος του Στάλιν, με δύο ψήφους διαφορά από το The Infinity Gauntlet και τρεις από το Χ-ΜΕΝ: Το Έπος του Μαύρου Φοίνικα , αμφότερα κλασικά και σεβάσμια υπεηρωικά κόμικς. Θεωρώ ότι θα ήταν μεγάλη μου παράλειψη εάν δεν κάνω και αναφορά στα The Punisher: Οι δουλέμποροι και Λούκυ Λουκ: Ο Ντόλης δεν απαντάει πια, δύο επίσης εξαιρετικά κόμικς, τα οποία συμπλήρωσαν την πρώτη πεντάδα παίρνοντας επίσης, πολλούς ψήφους. Εγώ εκτός από τα 5 πρώτα, ψήφισα επίσης τα εξαιρετικά κατά τη γνώμη μου, Υπομονή και Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή. Γενικά, παρατηρούμε πόσα πολλά και ενδιαφέροντα ξένα κόμικς κυκλοφορούν κάθε χρόνο στα ελληνικά και ευελπιστώ να συνεχιστεί αυτή τη τάση. Σε αυτήν την κατηγορία ψήφισαν 72 μέλη. Η τρίτη κατηγορία είναι η Καλύτερη Σειρά (δηλαδή πάνω από 10 τεύχη). Εδώ, παρά την παρουσία δύο περσινών νικητών, του Ερίκ Καστέλ, νικητή σε αυτήν την κατηγορία πέρυσι, αλλά και των Απάντων του Ρομάνο Σκάρπα, περσινού νικητή στην κατηγορία Limited Series (η έκδοση μεταφέρθηκε στην κατηγορία των σειρών, αφού συνεχίστηκε και ξεπέρασε τα 10 τεύχη), η ψηφοφορία κατέληξε σε παράσταση για έναν ρόλο, αφού ο Κόρτο Μαλτέζε άφησε πίσω του όλους τους άλλους από πάρα πολύ νωρίς. Πρώτος λοιπόν ο Κόρτο, δεύτερος ο Σκάρπα και τρίτος - να η μεγάλη έκπληξη! - ο Ντύλαν Ντογκ, που αποδεικνύει ότι έχει κάποιο κοινό στην χώρα μας. Κόρτο, Ντύλαν Ντογκ, Μίστερ Νο ήταν οι δικές μου επιλογές και εύχομαι του χρόνου να υπάρξουν ακόμα περισσότερες επιλογές για να ψηφίσουμε. Σε αυτή την κατηγορία ψήφισαν 77 μέλη. Η τέταρτη κατηγορία είναι τα Limited Series, δηλαδή οι σειρές έως 10 τεύχη. Λιγότερες οι υποψηφιότητες εδώ και επίσης υπήρξε ένας ξεκάθαρος νικητής, η Βαλκυρία, που από πολύ νωρίς πήρε κεφάλι, αφήνοντας αρκετά πίσω τη δεύτερη σε ψήφους έκδοση, το Editors Choice: Κλασική Βιβλιοθήκη Ντίσνεϋ, ενώ καμία άλλη έκδοση δεν ξεπέρασε τις 10 ψήφους. Πάντως, και σε συνδυασμό με την κατηγορία των Σειρών, παρατηρούμε μια στροφή σε εκδόσεις εφημερίδων ή βιβλιοπωλείου. Δυστυχώς, με εξαίρεση τα κόμικς της Ντίσνεϋ και πάρα τις προσπάθειες των εκδόσεων Μικρός Ήρως και Anubis, οι οποίες κάνουν πολύ στοχευμένες κινήσεις, σχεδόν κανείς δεν τολμά πλέον να κυκλοφορήσει κόμικς στα περίπτερα και αυτό σημαίνει πολλά... Βαλκυρία και ξερό ψωμί από εμένα, τίποτα άλλο από όσα διάβασα σε αυτήν την κατηγορία δεν με ικανοποίησε τόσο πολύ. ώστε να το ψηφίσω, εύχομαι όμως να αλλάξουν τα πράγματα στο μέλλον. Σε αυτήν την κατηγορία ψήφισαν 72 μέλη. Η πέμπτη κατηγορία, οι Αυτοεκδόσεις, είναι αυτή που παραδοσιακά συγκεντρώνει τις περισσότερες υποψηφιότητες, κάτι αναμενόμενο με βάσει τον οργασμό που ευτυχώς παρατηρείται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια σε αυτόν τον τομέα και φυσικά η περασμένη χρονιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Με απροσδόκητα και εντυπωσιακά υψηλό ποσοστό και συντρίβοντας κάθε άλλη υποψηφιότητα, νικητής ήταν το Ghost Emergency, καταγράφοντας τεράστια διαφορά από τη δεύτερη έκδοση, το Πόναν ο Μάρμαρος: Η Επέλαση των Μαρμάρων και από το Hard Porn - A Mini Pornographic Novel, ενώ καμία άλλη έκδοση δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τις 10 ψήφους. Δυστυχώς, εγώ δεν έχω διαβάσει κανένα από τα τρία πρώτα. Ψήφισα τα Butterfly Effect, Born to Die, Fallen Light 3, Rεμπετοκρατία 3, Στα Βαθιά Ρέματα και τους Χάρτινους Κύκνους, τα οποία όλα μου άρεσαν σχεδίν εξίσου, αν και αν ήταν να διαλέξω μόνο ένα, θα διάλεγα το Butterfly Effect. Εύχομαι οι Έλληνες κομίστες να έχουν πάντα κέφι και όρεξη και να μας προσφέρουν ωραία, αλλά και πολύ προσεγμένα φανζίν, όπως κάνουν τώρα. Σε αυτήν την κατηγορία ψήφισαν 91 μέλη, τα περισσότερα από κάθε άλλη κατηγορία. Σε αντίθεση με τις Αυτοεκδόσεις, η έκτη κατηγορία, οι Γελοιογραφίες, είναι αυτή που συνήθως συγκεντρώνει τις λιγότερες ψήφους και αυτή που επιφύλαξε τη μεγαλύτερη ίσως έκπληξη (για εμένα τουλάχιστον) αφού το Πατουσάκια και άλλα ερωτικά σκίτσα κόντραρε μέχρι τέλους τον περσινό και προπέρσινο νικητή Αρκά και την επίτομη έκδοση του Φεβρουαρίου και των Δώδεκα Μηνών και τελικά ισοψήφισε μαζί του, προσφέροντάς μας το πρώτο εξ ημισείας βραβείο στις ψηφοφορίες μας Δεν έχω διαβάσει κανένα από τα δύο, συνεπώς η δική μου ψήφος πήγε στο Ναπολέων και Ασημίνα - Το άλλο μου μισώ, που μου θύμισε πολύ τον παλιό Αρκά. Με το ρυθμό που συνεχίζει ο Αρκάς, σίγουρα θα έχουμε και άλλα άλμπουμ του. από την άλλη όμως μακάρι να δούμε και άλμπουμ από άλλους γελοιογράφους, αφού είναι ένα είδος που έχει ευδοκιμήσει ιδιαίτερα στη χώρα μας. Σε αυτήν την κατηγορία ψήφισαν 47 μέλη, τα λιγότερα από κάθε άλλη κατηγορία. Καλά όλα αυτά, αλλά η στιγμή που όλοι περιμένατε, η μητέρα όλων των ψηφοφοριών ήταν στην έβδομη κατηγορία, τις Ανθολογίες και τα Πολυθεματικά. Μπλεκ και Μπλε Κομήτης, δυο διαφορετικές προσεγγίσεις, δύο διαφορετικές γενιές, δύο διαφορετικά κοινά, δύο άλλοι κόσμοι - όπως ανέφερε και ο totally_wired - ή μήπως όχι; Πηγαίναν ψήφο-ψήφο για το μεγαλύτερο διάστημα της ψηφοφορίας, αλλά τελικά πήρε προβάδισμα ο Μπλεκ και κατάφερε όχι μόνο να το κρατήσει, αλλά και να το διευρύνει. Μπροστά στους δύο μονομάχους, οι υπόλοιπες υποψήφιες εκδόσεις δεν είχαν καμία τύχη, ούτε καν τα Ρίγη δεν μπόρεσαν να φτάσουν σε διψήφιο αριθμό ψήφων. Άλλη μια μονομαχία, που θα επαναληφθεί και του χρόνου. Μπλε Κομήτη ψήφισα και εύχομαι να μακροημερεύσουν και οι δύο πολύ καλές εκδόσεις, που στολίζουν τα περίπτερά μας. Σε αυτήν την κατηγορία ψήφισαν συνολικά 79 μέλη. Φέτος ψήφισαν συνολικά 163 διαφορετικά μέλη του φόρουμ σε τουλάχιστον μια από τις κατηγορίες, αριθμός αισθητά ανεβασμένος σε σχέση με πέρυσι και πρόπερσι. Αρχικά, διευκρινίζω ότι οι δημοσκοπήσεις έχουν κλειδωθεί και όποια σχόλια θέλετε να κάνετε, μπορείτε να τα κάνετε σε αυτό εδώ το θέμα. . Και θεωρώ τα σχόλιά σας απαραίτητα για να βελτιωθεί αυτή η προσπάθεια που κάνουμε Χαίρομαι πάρα πολύ, που παρά τα μεγάλα προβλήματα της χώρας μας, μπορούμε ακόμα να απολαμβάνουμε ένα σημαντικό αριθμό εκδόσεων κόμικς, πολλά από τα οποία είναι και πολύ ποιοτικά, όπως φαίνεται από τις δικές σας προτιμήσεις. Μην ξεχάσετε λοιπόν, να διαβάσετε ό,τι αγοράσετε το 2019, επειδή η δημοσκόπηση για την τρέχουσα χρονιά έχει ήδη αρχίσει να στήνεται Θα θέλαμε και τις δικές σας γνώμες και παρατηρήσεις σε αυτό το θέμα, αφού η γνώμες σας είναι πολύ σημαντικές για εμάς και θα μας βοηθήσουν να κάνουμε αυτές τις ψηφοφορίες ακόμα καλύτερες και αντιπροσωπευτικότερες. Επιπλέον, επαναλαμβάνω σχεδόν αυτολεξεί όσα είχα γράψει και πέρυσι και πρόπερσι με την ελπίδα να γίνουν πραγματικότητα: Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω ότι δικαίωμα συμμετοχής στην ψηφοφορία είχαν όλες οι εκδόσεις που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2018 και είχαν παρουσίαση στο φόρουμ. Δεν είμαστε σε θέση ούτε εμείς να γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ποιες εκδόσεις κυκλοφόρησαν μέσα σε κάποια χρονιά, εκτός εάν γίνει παρουσίαση εδώ μέσα. αν λοιπόν, δεν είδατε κάποια έκδοση που διαβάσατε και σας άρεσε, θυμηθείτε την επόμενη φορά, που θα διαβάσετε κάτι, να κάνετε μια παρουσίαση, για να ενημερωθούμε και να την έχουμε υπόψη μας και εμείς. Ελπίζουμε να έρθει η μέρα που όλοι οι εκδοτικοί οίκοι ή/και οι δημιουργοί, οι οποίοι κυκλοφορούν κάποιο κόμικς να μας στέλνουν κάποιο αντίτυπο για τη βιβλιοθήκη της Λέσχης, έτσι ώστε να έχουμε κι εμείς μια ακόμα πληρέστερη εικόνα της εκδοτικής παραγωγής, αλλά δυστυχώς είμαστε ακόμα πολύ μακρυά από αυτή τη στιγμή. Επίσης, για την ώρα, δεν έχουμε τη δυνατότητα να συμπεριλάβουμε κόμικς που είναι μέσα σε περιοδικά, ούτε webcomics, αν και πολύ θα το επθυμούσαμε. Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλα τα μέλη της ΔΟ, γιατί όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, με βοήθησαν να στήσω τις δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω τους (κατ' αλφαβητική σειρά) @Dr Paingiver (ο οποίος έφτιαξε τις αρχικές λίστες). @germanicus (ο οποίος ήταν πάντα παρών, όποτε τον χρειάστηκα)και @Θρηνωδός (ο οποίος κρατούσε τις λίστες διαρκώς ενημερωμένες) χωρίς τη βοήθεια των οποίων δεν θα υπήρχαν οι ψηφοφορίες. Και φυσικά, θέλω να ευχαριστήσω ολόψυχα όλους εσάς που ψηφίσατε και βοηθάτε στη θεσμοθέτηση των Βραβείων μας. Άντε, και του χρόνου, με ακόμα περισσότερα και ακόμα καλύτερα κόμικς
  5. Λίγο- πολύ ό,τι γράφει ο τίτλος του θέματος: κάποια αμερικάνικα τεύχη. Τα περισσότερα είναι σε καλή έως πολύ καλή κατάσταση, από 7 και πάνω, κάποια πολύ λίγα είναι ταλαιπωρημένα, αν θελήσετε κάποιο από αυτά, θα σας ενημερώσω. Αν επιθυμείτε κάτι, ποστάρετε εδώ και μετά συνεννοούμαστε με ΠΜ. Σε περίπτωση που κάποιος θέλει πολλά και για όσους ξέρω προσωπικά, υπάρχει η δυνατότητα να τα κρατήσω για κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να τα παραλάβει ή να τα παίρνει λίγα λίγα και όποτε θέλει, υπό την προϋπόθεση ότι είναι σίγουρος ότι θα τα πάρει. Η τιμή είναι 2 ευρώ το τεύχος, Είναι τεύχη ενός φίλου και δεν μπορώ να την αλλάξω. Η λίστα είναι η ακόλουθη, όποιος θέλει επιπλέον διευκρινήσεις, εδώ είμαστε : Marvel Comics Alpha Flight 12, 31, 39 Avengers Annual 15 (3 ευρώ) Avengers 278, 286, 292, 293, 294, 305, 336, 337, 340 Cloak and Dagger 2, 5 Daredevil 299, 304 (σε μέτριες καταστάσεις, 1 ευρώ το ένα) Daredevil 71-74 (Decalogue Parts 1-4) Deathlock 12, 18 Defenders 12 Docttor Strange 70. 79. 80 Double Dragon 2 Fraggle Rock 1 Guardians of the Galaxy 24 Marvel Fanfare 42 Marvel Heroes Reborn 12 (UK Edition) Marvel Tales ft Spider-Man 189, 195, 262 The Mighty Thor 435, 436, 437 New Avengers 2 The New Mutants 56 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) The Punisher (Vol 2) 7 The Sensational Spider-Man 13 The Silver Surfer (Vol. 3) 66 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ), 68 Spitfire and the Trouibleshooters 3 Tales to Astonish vol. 2 8 Team America 8. 9. 10. 11 West Coast Avengers Annual 2 (3 ευρώ) West Coast Avengers (Vol. 1) 4 X-Factor 71 What if vol. 2 109, 111 The X-Men vs The Avengers (1987) 1, 3 (3 ευρώ το ένα) DC Comics Action Comics 683, 687 Ambush Bug 4 Batman: Shadow of the Bat the last arkham 4 Batman and Robin 10, 12, 17 Batman Lil’ Gotham 1 Batman and Robin The Boy Wonder #1 Batman Jekyll and Hyde #1 Catwoman When in Rome 1-6 (complete set) Court of Owls 1 Detective Comics 683 Forever Evil (New 52) 2 Kamandi 43 V 12, 13 The Warlord 97, 98, 99, 101, 105, 106, 108, 115, 116, (σε μέτριες καταστάσεις, 1 ευρώ το ένα), 121 Διάφορα Adventures of the Mask 8 Heavy Metal Summer 1999 (4 ευρώ) Other World (Vertigo) 1-4 Sandman 47, 49 USER 3 (Vertigo) Top Cow Hunter Killer #0 (1 ευρώ) Στα γερμανικά: JLA #12 (1998) Star Comics Ewoks 14 Muppet Babies 14 Popples 2, 4 Διάφορα πιο παιδικά στο 1,5 ευρώ Archie 265, 355 Beano 119 Betty and Me 160 Richie Rich 46 Διάφορα Περίεργα The Vault of Horror (1990) 3 (3 ευρώ) Ms Mystic (Continuity Publishing) 8 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) Ralp Snart Adventures (Now Comics) 16 (δείτε το λινκ) Uncanny Tales (Alan Class and Co) 177 (10 ευρώ) (δείτε το λινκ) Στα γερμανικά: JLA #12 (1998) Σε κακές καταστάσεις και χαρίζονται. Έχουν όλα θέματα με εξώφυλλα κτλ, αλλά εσωτερικά είναι πλήρη Justice League 5 Strange Tales (vol.2) 5 Captain America 295, 296, 297 Power of the Atom 6 Journey Into Mystery 516 Μέσω ενός φίλου τα τεύχη υπάρχουν και αλλού προς πώληση.
  6. Ό,τι δόθηκε στο Comicdom διεγράφη. Ισχύουν πλέον, μόνον όσα υπάρχουν στο πρώτο ποστ. Μέσω ενός φίλου τα τεύχη υπάρχουν και αλλού προς πώληση.
  7. leonidio

    ΠΟΛΙΚΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

    Μια πολύ καλαίσθητη αυτοέκδοση από το Μάνο Λαγουβάρδο, ένα πολύ ικανό σχεδιαστή που προσωπικά θεωρώ ότι αφομοίωσε πρώτος στην Ελλάδα και ίσως καλύτερα από όλους την τεχνοτροπία των μάνγκα. Εδώ έχουμε και το επιπλέον στοιχείο του ανθρωπομορφισμού, αλά Blacksad, αφού όλοι οι χαρακτήρες έχουν τη μορφή ζώων. Νομίζω ότι ο τίτλος και το εξώφυλλο τα λένε σχεδόν όλα Συνοπτικά πάντως, παλαιστής βλέπει το συναθλητή του να δολοφονείται εντός του ρινγκ, αποσύρεται γεμάτος πίκρα, μια κορασίδα όμως προσπαθεί να τον επαναφέρει στο ρινγκ, εκείνος αρνείται, αλλάζει γνώμη και κάπου εδώ τελειώνει και μας αφήνει να περιμένουμε το επόμενο τεύχος, όποτε εμφανιστεί αυτό... Εντάξει, από σενάριο δεν πρωτοτυπεί... Πολύ ωραίο σκίτσο με πετυχημένα καδραρίσματα, προφανώς ο Λαγουβάρδος πειραματίζεται και ο ίδιος με κάτι μάλλον καινούριο για αυτόν. Επιπλέον, τα εντυπωσιακά χρώματα ενισχύουν το κόμικ. Ωραία έκδοση, καλό χαρτί, αξίζει να της ρίξετε μια ματιά με την πρώτη ευκαιρία. Αν είστε και φίλος των μάνγκα και της πάλης (ή και των δύο), θα είναι η καλύτερή σας Παραθέτω και το κεντρικό δισέλιδο για να πάρετε μια γεύση Το είδα στο Athenscon και υποθέτω ότι κυκλοφόρησε εκεί για πρώτη φορά. Αν θυμάμαι καλά, η τιμή ήταν 5 ευρώ. Ευχαριστούμε για το εξώφυλλο τον albertus magnus.
  8. Είναι το παρελθόν που καθορίζει το μέλλον ή συμβαίνει το ανάποδο; Το εξώφυλλο της «Υπομονής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ. DANIEL CLOWES Υπoμονή μτφρ. Δημήτρης Πολιτάκης εκδ. Οξύ, 2018, σελ. 184 Στη σελίδα 17, το πράσινο μάτι της γυναίκας μένει ακίνητο και η ιστορία ξεκινά. Κάποιος δολοφονεί την Υπομονή, τη σύζυγο του Τζακ Μπάρλοου, και ο Τζακ κυνηγά τον δολοφόνο της, ταξιδεύοντας στον χρόνο. Η Υπομονή είναι έγκυος και το μάτι της είναι μια δίνη που μεταφέρει τον Τζακ σε διαφορετικές χρονολογίες, σε μία σειρά από οδυνηρές ενήλικες γεννήσεις που τον προσγειώνουν στην επικράτεια του άλυτου φόβου: από το οικείο 2012, στο 2029 –μια ωμή, μα δίκαιη, εκδοχή του μέλλοντος–, κι από το 2006, στο τεχνολογικά αργό 1985· για να επιστρέψει στο 2012, ανακαλύπτοντας, μαζί με τους αναγνώστες, πως δεν είναι το παρελθόν που καθορίζει το μέλλον, αλλά το ανάποδο. Αν τα χρώματα στα σχέδια του Ντάνιελ Κλόουζ έχουν μια πένθιμη ευφορία, υλοποιώντας ένα σταυροδρόμι αντιφατικών τόνων (ελπίδα, όνειρο, εφιάλτης), αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός πως, παρά τον ίλιγγο που προκαλεί ο χρόνος, ο οποίος σπρώχνει τον Τζακ να εκτελέσει την αποστολή του –μια αποστολή που ο ίδιος έχει υφάνει για τον εαυτό του, σαν ένα μανδύα που τον έχει παγιδεύσει παντοτινά–, όλα δείχνουν παγωμένα, απολιθωμένα. Ο κόσμος είναι νεκρός και μόνο ο Τζακ είναι ζωντανός «με σάρκα και οστά, καθ’ οδόν προς μια οικογενειακή επανένωση», παρασέρνοντας τον αναγνώστη, που βλέπει τα καρέ του Κλόουζ, λες και είναι η κάτοψη μιας ζωής που δεν έχει: εγκιβωτισμένος στην καθημερινότητά του, λυτρώνεται χάρη στην ευλογημένη ακινησία του, διατηρώντας την εξουσία ενός ματιού που διαρκώς εποπτεύει. Αντιθέτως, ο Τζακ δεν έχει υπομονή, περιπλανιέται στα έτη, όπως ένα σώμα γεμάτο στάχτες που σιγοκαίουν ερήμην του, και καθώς αγωνίζεται ν’ αποτρέψει τη στιγμή του θανάτου της συζύγου του, προστατεύοντας τη γέννηση του παιδιού του, που τόσο λαχταρά, φαίνεται να μη ζυγίζει σωστά τη συνάντηση μ’ εκείνο το αγόρι, κάτω από το χιόνι, ένα απόγευμα του ’85. Σε τεντωμένο σκοινί Μια ανατριχιαστική συνάντηση ενός πενηντάρη με την παιδική του ηλικία, με το ανήλικο σώμα του: ο κορμός του δένδρου, οι νιφάδες που πέφτουν, η μπάλα που κρατά το αγόρι ισορροπούν παρέα πάνω σ’ ένα τεντωμένο σκοινί. Αν κάποιος το τραβήξει από τη μία ή την άλλη άκρη, το σκοινί θα σπάσει. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου και των εποχών, τα πράγματα, οι άνθρωποι και τα γεγονότα δένονται μεταξύ τους, γδέρνοντας το ένα το όριο το άλλου. Ο Μπάρλοου θυμίζει τον απελπισμένο ήρωα στο «La Jetée» (1962) του Κρις Μαρκέρ. Στο φιλμ –μια μισάωρη διαδοχή από ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πρωτόγονη και φουτουριστική–, ο άνδρας δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του. Μια εικόνα τον έχει στιγματίσει στην παιδική του ηλικία και είναι τόσο ισχυρή που παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη του: η γαλήνη που εκπέμπεται από το γλυκό πρόσωπο μιας γυναίκας στην αποβάθρα του αεροδρομίου Ορλί, άξαφνα αντικαθίσταται από μια σκηνή χάους. Ο κόσμος ουρλιάζει, κάποιος σωριάζεται και πεθαίνει. Ο άνδρας διαπιστώνει, ύστερα από ένα αναγκαστικό ταξίδι στον χρόνο, οργανωμένο από τους νικητές του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πως αυτό που είχε δει ήταν η στιγμή του θανάτου του, η δολοφονία του, ενορχηστρωμένη από τους διώκτες του· το νεκρό σώμα ενός ανθρώπου που είναι ενήλικας και ταυτόχρονα παιδί. Το παρελθόν διαρκώς ανανεώνεται. Ή, όπως είχε γράψει ο Ελιοτ: «Ο τωρινός χρόνος κι ο περασμένος χρόνος/ Eίναι ίσως και οι δυο παρόντες στον μελλούμενο χρόνο,/ Kι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο./ Αν όλος ο χρόνος είναι αιώνια παρών/ Ολος ο χρόνος δεν μπορεί να εξαγοραστεί». Γλιστρώντας από το ένα καρέ στο επόμενο, ο Τζακ φτάνει στο σημείο όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τέμνονται, και δεν είναι παρά η πράσινη ίριδα ενός ματιού, γεμάτη στάχτες από το μουσείο της μνήμης του: «Κατάλαβε ότι δεν υπήρχε διέξοδος από τον Xρόνο», συμπεραίνει αφοπλιστικά ο αφηγητής στην ταινία του Μαρκέρ. Ο χρόνος δεν εξαγοράζεται. Η σπείρα του μας περικυκλώνει. Η αγάπη και ο θάνατος αγκαλιάζονται σφιχτά και το ταξίδι δεν τελειώνει. Πηγή
  9. Φτάνει πια με το (υπερτιμημένο) αριστούργημα: 10 superhero graphic novels πολύ καλύτερα από το «Watchmen» Εντάξει, ναι: Το “Watchmen” είναι ένα χάρτινο διαμάντι σπάνιας ομορφιάς. Είναι, όμως, το πιο «εκτυφλωτικό» όλων; Χμ… Ένα χτύπημα με το βούρδουλα στο πρόσωπο- κάτι σπάει μέσα στο στόμα σου, κρακ. Αίμα στο πάτωμα, το οποίο αρχίζει να σχηματίζει μια λίμνη. Η λίμνη σταδιακά μεγαλώνει, παίρνοντας υγρή προαγωγή κόκκινου χρώματος: από Μικρή Πρέσπα γίνεται Μεγάλη Πρέσπα.Οι φαιοχίτωνες απέναντί σου επικροτούν. «Μπράβο, μπράβο!», «Ρίξ’ του και με το μπαστούνι του μπέιζμπολ να δούμε λίγο κάτι!», «Βάλ’ του ν’ ακούσει όλα τα τραγούδια της Πάολα στη διαπασών!» και πολλά, σαδιστικής «υφής», ακόμα.Τρως μια εκκωφαντικών διαστάσεων κλοτσιά στην κοιλιά και τότε τα πάντα καλύπτονται από ερεβώδες μαύρο- αυτό ήταν, λιποθύμησες. Με την ακροτελεύτια ανάσα σου, ωστόσο, προλαβαίνεις να ψελλίσεις λίγες λέξεις. Είναι «Εντάξει, το παίρνω πίσω. Το Watchmen είναι το κορυφαίο graphic novel όλων των εποχών!».Αυτή είναι, μέσες-άκρες, η αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνει κανείς αν τολμήσει έστω και να διανοηθεί- πόσω μάλλον να το διατυπώσει φωναχτά- πως το δημιούργημα του Alan Moore και του Dave Gibbons δεν αποτελεί το κορυφαίο superhero comic όλων των εποχών.Είναι σα να ισχυρίζεσαι πως ο Michael Jordan δεν είναι ο GOAT στο μπάσκετ (συζητήσιμο) ή ο Leo Messi στο ποδόσφαιρο (αυτό κι αν είναι συζητήσιμο…)- οι απανταχού ειδήμονες θα πέσουν να σε φάνε, προτάσσοντας ακράδαντα επιχειρήματα του στυλ «Τι λες βρε αρχιμ@λάκα!». Μόνο που… Μόνο που, ξέρετε, υπάρχει και η (αντικειμενικά υποκειμενική) αντίθετη γνώμη: το Watchmen δεν αποτελεί καν την κορυφαία δουλειά του ίδιου του Moore– αν έχετε διαβάσει το πυκνογραμμένο, ελαφρώς δυσνόητο σε σημεία, μα λυρικά αξεπέραστο “From Hell”, ξέρετε. Όπως και ότι υπάρχουν τουλάχιστον 10 superhero graphic novels τα οποία στέκονται μισό σκαλί ψηλότερα από το (εκπληκτικό, δε χωρά αμφιβολία επί τούτου) “Watchmen”.Βέβαια, αν μας στριμώξει και πάλι η Ιερά Εξέταση, θα μιμηθούμε εντέχνως τον Γαλιλαίο και θα παραδεχτούμε πως η γη δε γυρίζει- μα τι στο καλό είχαμε καπνίσει και λέγαμε αιρετικές αρλούμπες; Όταν, όμως, γυρίσουμε την πλάτη μας στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία των comics, τότε ίσως βρούμε το θάρρος να πούμε 3 «τηλαυγείς» λέξεις και να διαλύσουμε το σκοτάδι: Κι όμως, γυρίζει. Τι λέτε, πάμε να δούμε 10 graphic novels που αποδεικνύουν γιατί γυρίζει; 10. «The Death of Superman» (1992) των Dan Jurgeins & Brett Breeding Από τα τελευταία χρόνια των 80s και στις αρχές των 90s τα superhero comics είχαν αρχίσει να παίρνουν έναν πιο σκούρο τόνο («ελέω», κυρίως, Frank Miller) και ο, υπέρ το δέον «φωτεινός», Superman έμοιαζε σαν κόκκινο/μπλε ψάρι έξω από το εκτυπωμένο νερό. Οι άνθρωποι της DC, λοιπόν, πήραν την πιο γενναία απόφαση που έχει παρθεί ποτέ στην ιστορία της 9ης τέχνης, σκοτώνοντας τον «Άνθρωπο από Ατσάλι». Σύμφωνοι: το «Ο Θάνατος του Σούπερμαν» δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ σε σεναριακό επίπεδο (για όνομα του Κρύπτον, δεν μπορούσατε να βρείτε έναν καλύτερο τρόπο να φέρετε τον Doomsday στο προσκήνιο;), όμως το σχέδιο είναι εξαιρετικό και, κυρίως, η ιδέα πως ο άφθαρτος, ανίκητος Superman θα ξεψυχήσει σε μια μάχη σώμα με σώμα ήταν αρκετή για να ταρακουνήσει το αρραγές, ως τότε, οικοδόμημα των χάρτινων ηρώων. Ο «Άνθρωπος από Ατσάλι» αλληλοσκοτώνεται με τον Doomsday και ο κόσμος γίνεται- μέσω μίας, μόλις, εικόνας- απείρως πιο σκοτεινός. Και τότε, πάνω στην στιγμή της ύψιστης απελπισίας, άπαντες αντιλαμβάνονται πως ακόμα κι αν δεν υπήρχε Superman, η ανθρωπότητα θα όφειλε να τον δημιουργήσει. Όταν κατακάθισε η σκόνη από την επική μάχη, άπαντες έμειναν αποσβολωμένοι και περίμεναν ένα μονάχα πράγμα: την «ανάσταση» του ήρωα. Το “The Return of Superman” επανέφερε την τάξη και ένα ζεστό, άυλο χέρι αγκάλιασε και πάλι την ψυχή των αναγνωστών. Ο τύπος δεν είναι, βλέπετε, πουλί. Δεν είναι καν αεροπλάνο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτά. 9. «Old Man Logan» (2009) των Mark Millar & Steve McNiven Στέκεται αγέρωχος μπροστά στο- κινούμενο με 350 χιλιόμετρα- μοιραίο. Τσακισμένος, ψυχικά εξουθενωμένος, έχοντας πιει το ποτήρι του νιχιλισμού μέχρι το τέλος του. Το τραίνο τον χτυπάει, τον συνθλίβει, του τσακίζει τα κόκκαλα. Νεκρός. Όχι ο ίδιος ο Logan, όμως το άλλο του, εξόχως άγριο, μισό: ο Wolverine αφήνει τον ηθελημένο επιθανάτιο ρόγχο του, έχοντας παραιτηθεί από τη ζωή μετά την απώλεια των φίλων του, και με μηδενική διάθεση να συνεχίσει. Πίσω στο 2009 ο υπερταλαντούχος (αν κι ελαφρώς «άνισος») Mark Millar έστησε μια «εναλλακτική» ιστορία του πιο διάσημου X-Man στην Earth-807128, και- εκμεταλλευόμενος το υπέροχο σκίτσο του Steve McNiven- ξεδίπλωσε μπροστά μας την πιο πένθιμη σονάτα του γερασμένου Wolverine. Ο άδειος ψυχικά Logan παλεύει να σκοτώσει το θηρίο μέσα του, θέλει να τερματίσει βίαια την ίδια του την ύπαρξη, όμως κάπου εκεί ανακαλύπτει ποιος και τι κρύβεται πίσω από την ανείπωτη τραγωδία που βιώνει και αναλαμβάνει ξανά δράση, επιχειρώντας να γυρίσει τους δείκτες του ρολογιού προς την αντίθετη φορά. Λίγο πριν ρίξει οριστικά και αμετάκλητα την προσωπική του αυλαία, ο Old Man Logan έχει μια τελευταία αιμάτινη δουλειά να φέρει εις πέρας. Γι’ αυτό, το γέρικο δέρμα του σκίζεται. Τα άσπρα του μαλλιά ορθώνονται. Οι φλέβες των μυών του διογκώνονται. Έι, κοιτάξτε: νύχια από αδαμάντιο δεν είναι αυτά που φυτρώνουν στα χέρια του; 8. «Batman: The Long Halloween» (1996) των Jeph Loeb & Tim Sale Ο Batman συνεργάζεται με τον επιθεωρητή Gordon και τον Harvey Dent προκειμένου να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης τον πιο διάσημο αρχηγό Μαφίας της Gotham, τον Carmine Falcone, όμως τα σχέδιά του ανατρέπονται πλήρως από τον Holliday Killer- έναν δολοφόνο που σκοτώνει μόνο σε γιορτινές μέρες. Το “Long Halloween” μοιάζει να είναι η κόμικ εκδοχή του «Νονού», καθώς δανείζεται πολλά στοιχεία από το έπος του Κόπολα. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί το κορυφαίο δείγμα “whodunit”, με τον Loeb να πειράζει ασταμάτητα το μυαλό των αναγνωστών, που προσπαθούν μάταια να λύσουν το, α λα Agatha Christie, μυστήριο. O Tim Sale παραδίδει εδώ την καλύτερη δουλειά της, πασπαλισμένης με χρυσόσκονη, καριέρας του, ενώ η ιστορία της αλλαγής του Dent σε Two- Face αποτελεί κορυφαίο δείγμα «μεταβολής» πειραγμένου ψυχισμού. Από τις σελίδες των 13 τευχών περνάνε όλοι οι μεγάλοι villains του Batman, την στιγμή που τα πτώματα στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο. Ο Holliday Killer βγάζει επιδεικτικά την γλώσσα του στον Dark Knight, όμως δείχνει να ξεχνάει ότι πίσω από την μάσκα κρύβεται ο κορυφαίος ντετέκτιβ του κόσμου. Το υπέροχο “Long Halloween” είναι αρκετά «μακρύ», όμως όταν φτάσετε στην τελευταία σελίδα, θα πιάσετε τον εαυτό σας να εύχεται να διαρκούσε για λίγο ακόμα. Διάολε, έστω και για ένα μόνο κακοφωτισμένο κάδρο. 7. «Marvels» (1994) των Kurt Busiek & Alex Ross Αρκεί μονάχα μια στιγμή- κλικ: ο Green Goblin πετάει στο κενό την Gwen Stacy κι εμείς βλέπουμε τα πάντα μέσα από το, μνημειωδώς καδραρισμένο, μάτι του Spiderman. Η πρόσκρουση στο έδαφος σκοτώνει την Gwen, ο ανήμπορος ν’ αντιδράσει Peter Parker την κρατά στην αγκαλιά του κι εμείς ψάχνουμε απελπισμένα να βρούμε το νήμα της κομμένης μας ανάσας. Το 1994 ο Kurt Busiek σκάρωσε ένα εκπληκτικό κόλπο: αποφάσισε να πει εκ νέου τις πιο διάσημες ιστορίες στο σύμπαν της Marvel, όπως τις βλέπει ένας «κανονικός» άνθρωπος (εν προκειμένω ο φωτογράφος Phil Sheldon) σ’ ένα κόσμο γεμάτο από αλλόφρονες υπερήρωες. Η καινοφανής του ιδέα απογειώνεται μ’ αρμονικό τρόπο χάρη στο ασύλληπτο σχέδιο του πρωτοπόρου Alex Ross, ο οποίος με την γνωστή υπερρεαλιστική του μέθοδο κάνει τους αναγνώστες να πιστεύουν πως από στιγμή σε στιγμή οι ήρωες θα βγουν από το χαρτί και θα ζήσουν στο εδώ και το τώρα. Μπορεί το “Marvels” ν’ απαιτεί να γνωρίζεις ορισμένα πράγματα από το Universe της Marvel (όχι να είσαι μετεμψύχωση του Stan Lee, αλλά έστω τα βασικά), όμως μόλις αφεθείς στη μαγεία του είναι δεδομένο πως θα βρει τον τρόπο να ξεκλειδώσει την καρδιά σου και θα φωλιάσει εκεί για πάντα, σαν… σαν… Σαν ένα γλυκό κι αγαπημένο θαύμα. 6. «All-Star Superman» (2006) των Grant Morrison & Frank Quitely Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά το “Whatever Happened to the Man of Tomorrow?”, ο Grant Morrison έρχεται για να γράψει τη δική του εκδοχή της ακροτελεύτιας ιστορίας για τον «Τελευταίο γιο του Κρύπτον»- και το κάνει αρκετά καλύτερα από τον Moore (μην στενοχωριέσαι Alan, εσύ έκανες το V for Vendetta και το From Hell. Α, ναι: και το Watchmen). Ο Superman εκτίθεται σε ηλιακή ραδιενέργεια και, όπως αποκαλύπτει η μεγάλη του Νέμεσις, ο Lex Luthor, του μένουν μόλις 12 μήνες ζωής. Σ’ αυτό το διάστημα ο “Supes”- σαν σύγχρονη εκδοχή του Ηρακλή- καλείται να κάνει 12 άθλους, ενώ ενδιάμεσα αποκαλύπτει στην αγαπημένη του Lois Lane πως ο Superman και Clark Kent είναι το ίδιο πρόσωπο. Με κάθε ένα από τα 12 τεύχη του “All-Star Superman” η κλεψύδρα αδειάζει ολοένα και περισσότερο, μέχρι που φτάνει η καταληκτική ημερομηνία και ο “Big Blue” σώζει για μια τελευταία φορά τη μέρα, πριν χαθεί, κυριολεκτικά, ψηλά στον ουρανό. Όταν αυτό το ελεγειακό παραμύθι φτάνει στο τέλος του, οι άνθρωποι της Daily Planet- όπως και σύσσωμος ο πλανήτης- σηκώνουν το βλέμμα και κοιτάζουν με νόημα τον ήλιο. Στην περίπτωση που ο προστάτης τους γυρίσει, οι παλιοί του φίλοι θα είναι έτοιμοι να τον υποδεχτούν. Κοιτάξτε και μόνοι σας: ολόκληρη η Metropolis έχει καλυφθεί από ένα και μόνο γράμμα. Το “S”. 5. «Kraven’s Last Hunt» (1987) των J.M. DeMatteis & Mike Zeck Ένα βελάκι στο λαιμό, έπειτα ξύλο μέχρι (φαινομενικού) θανάτου, μετά σκάψιμο ενός τάφου, το άψυχο σώμα «βυθίζεται» βουβά στην στοργική αγκάλη της αδηφάγου γης και μετά, από πάνω, πέφτει θορυβωδώς η ταφόπλακα: Spiderman. Πριν από 30+ χρόνια ο J.m. DeMatteis, αφού εισέπραξε αρχικά σωρεία αρνητικών απαντήσεων, κατάφερε να πείσει, επιτέλους, τη Marvel να του δώσει την ευκαιρία να ποτίσει με κατάμαυρο μελάνι τον εκτυφλωτικά φανταχτερό Spidey- και το αποτέλεσμα ήταν απλά μυθικό. O κυνηγός Kraven μπορεί να μην ανοίγει στην ελίτ των αντιπάλων του Ανθρώπου-Αράχνη, όμως σ’ αυτήν την διεστραμμένα απολαυστική ιστορία πετυχαίνει κάτι που ελάχιστοι έχουν καταφέρει στα χρονικά της 9ης τέχνης: στο τέλος ο κακός κερδίζει- έστω και μ’ έναν τρόπο που θυμίζει έντονα ερμαφρόδιτη ήττα. Το στόρι θέλει τον Kraven να θάβει ζωντανό τον Spiderman, αφού πρώτα τον ρίχνει σε κώμα, και να φοράει την στολή του καταπολεμώντας το έγκλημα. Ο στόχος του, σαφής: θέλει ν’ αποδείξει σε όλους πως είναι καλύτερος του «προκατόχου» του. Τα πάντα, όμως, αλλάζουν όταν ένα εκνευρισμένο χέρι «φυτρώνει» μέσα από το χώμα στον τάφο του Spiderman. Ο Peter Parker ξυπνάει και μετά τα πράγματα οδηγούνται με φρενήρεις ρυθμούς σε μια κορύφωση που φοράει το προσωπείο του θανάτου- ενός θανάτου που κράτησε 23 ολόκληρα χρόνια. Σσσσς, ακούστε: μπαμ! Έπειτα, ένα πτώμα. Ποιος να είναι, άραγε; 4. «Arkham Asylum: A Serious House on Serious Earth» (1989) των Grant Morrison & Dave McKean Το κόνσεπτ σχετικά απλό: οι τρόφιμοι του Arkham (του μέρους που καταλήγουν όλοι οι διαταραγμένοι κακοποιοί της Gotham) με πρωτοστάτη τον Joker εξεγείρονται και καταλαμβάνουν το άσυλο. Κρατώντας ως ομήρους όλο το προσωπικό, ζητούν να τους παραδοθεί ο Batman. Ο «Άνθρωπος- Νυχτερίδα» δέχεται, κλείνεται μαζί με τους μεγάλους αντιπάλους του και καλείται ν’ ανταπεξέλθει τόσο στις σωματικές δοκιμασίες (παλεύει σχεδόν με τους πάντες), όσο- κυρίως- στις ψυχολογικές. Χάρη στο χαοτικό σκίτσο του McKean, η ατμόσφαιρα βάφεται με το σκούρο μαύρο χρώμα ενός πρωτοφανούς νουάρ τρόμου και ο Morrison σκαρώνει το υπερηρωικό απαύγασμα της καριέρας του. Ο Batman αρχίζει ν’ αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό, ο Joker- μια μόνιμη πηγή ευφυούς τρέλας- τον ωθεί στα άκρα και η κορύφωση του δράματος έρχεται με τον Two- Face να μην υποτάσσεται για πρώτη φορά στο τυχερό του νόμισμα. Η θέση του Σκοτεινού Ιππότη είναι, τελικά, μαζί με τους υπόλοιπους τροφίμους στο Arkham: «Αν δεν αντέχεις το Άσυλο», του λέει- εννοώντας τον έξω κόσμο- ο Πρίγκιπας του Εγκλήματος με τα πράσινα μαλλιά και τα παρανοϊκά μάτια, «εδώ μέσα θα υπάρχει πάντα μια θέση για σένα». Καθώς ο Batman χάνεται στο βάθος, το μόνο που κυριαρχεί είναι ένα απάνθρωπο γέλιο. Χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα. 3. «Daredevil: Born Again» (1986) των Frank Miller & David Mazzucchelli Τρέμει ανεξέλεγκτα. Κρυώνει. Κάθε πόρος του κορμιού της ζητά εκείνη την ουσία που θα μπορέσει να δώσει ένα τέλος σ’ αυτό το μαρτύριο- ένα μικρό τσίμπημα είναι αρκετό για να διώξει μακριά τους ατελεύτητους εφιάλτες. Την λένε Karen Page, είναι η πρώην φίλη του Matt Murdock, και προτίθεται να προδώσει τη μυστική ταυτότητα του δικηγόρου προκειμένου να «φτιαχτεί» για μια έσχατη φορά. Ο Kingpin της υπόσχεται πως θα την οδηγήσει στη γη της Επαγγελίας των ναρκομανών, αρκεί να του πει ό,τι ξέρει. Του λέει. Κι έπειτα στο Hell’s Kitchen ξεσπάει μια πρωτοφανής κόλαση- τουλάχιστον για τον Matt, που βλέπει ολόκληρη την ζωή του να καταστρέφεται σαν χάρτινος πύργος καμωμένος από ελαττωματικά τραπουλόχαρτα. Το 1986, μια χρονιά-ορόσημο για τον ίδιο αλλά και για τον κόσμο των comics εν γένει, ο Frank Miller αποφάσισε να ξεδιπλώσει σε όλο του το μεγαλείο το απύθμενο ταλέντο του και, όταν άφησε κάτω την γραφίδα, ανάγκασε τους πάντες να του υποκλιθούν. Το “Born Again” αποτελεί την τελευταία ιστορία του Daredevil από τον Miller, που συνεργάστηκε άψογα με τον Mazzucchelli (με τον οποίον, σκάρτη μια διετία αργότερα, θα έφτιαχναν το σπουδαίο “Year One” του Batman), και αποτελεί ό,τι καλύτερο μπορεί να διαβάσει κανείς για τον “Man without fear”. Ο εκκεντρικός δημιουργός αρπάζει τον DD από το λαιμό και τον σέρνει στις λάσπες, την καταστροφή και την ανείπωτη οδύνη, πριν τον ανυψώσει, μαεστρικά, στην επιφάνεια, προκειμένου να βροντοφωνάξει “The End” με τους δικούς του όρους. Στο “Born Again” ο Daredevil αναγεννά το θνησιμαίο του σαρκίο, το φέρνει αντιμέτωπο με τον σαδιστή Kingpin και στο τέλος φροντίζει οι ψυχικές του ουλές να γιατρευτούν με τον καλύτερο τρόπο. Εκείνη τη μέρα, το γνωρίζουμε καλά πλέον, η κόκκινη στολή του «Διαβόλου» πέθανε. Και η αγάπη, που να πάρει, την έθαψε για πάντα. 2. «Kingdom Come» (1996) των Mark Waid & Alex Ross Ο Superman στην αυτο-εξορία. Η Wonder Woman και τα υπόλοιπα μέλη της Justice League ν’ απέχουν διακριτικά από την ενεργό δράση για σχεδόν μια δεκαετία-την περίοδο, δηλαδή, που μια νέα γενιά υπερανθρώπων λυμαίνεται τη γη, έχοντας μετατρέψει σε πεδίο μάχης τους δρόμους και με την απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής να κρέμεται σα Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια των πάντων. Όσο για εκείνον… Λοιπόν, ξέρετε κάτι; Μη χάνετε την ελπίδα σας. Όχι όσο υπάρχει ο Batman, τουλάχιστον. Ο αξεπέραστος Alex Ross συνέλαβε την ιδέα της «απόλυτης» πλοκής για το DC Universe όταν δούλευε πάνω στο (παρεμφερές) “Marvels”. Η ιστορία, λοιπόν, εξελίσσεται κατά παρόμοιο τρόπο με το αριστούργημα της Marvel, μόνο που τούτη τη φορά τα πάντα γίνονται ελαφρώς καλύτερα, χορεύοντας ονειρεμένο βαλς με την τελειότητα στο φεγγαρόφως. Με τον συγγραφέα Mark Waid να κάνει αρχιμανδρίτες (τους παπάδες τους ξεπέρασε προ πολλού) και τον Ross να παραδίδει το αψεγάδιαστο, ολοζώντανο σχέδιό του γι’ ακόμα μια φορά, το Kingdom Come- μια συμβολική ιστορία για την ανθρωπότητα εν γένει, ιδωμένη από την σκοπιά ενός πάστορα- φέρνει μ’ εκτυφλωτικό τρόπο στο προσκήνιο όλα τα πλεονεκτήματα της DC, η οποία σαν Universe μπορεί να υπολείπεται της Marvel, όμως διαθέτει απείρως πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η Justice League, έστω και «τραυματισμένη», επιστρέφει, ο Superman φοράει και πάλι την στολή του και η υπέρτατη μάχη για την σωτηρία του σύμπαντος ξεκινά, με τον Lex Luthor να βυσσοδομεί στο παρασκήνιο. Μόνο που εκείνος τον βλέπει. Όταν «ξεμπερδέψει» κανείς με το, έμπλεο θρησκευτικών αναφορών, Kingdom Come, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα έχει μια μεταλλική γεύση στο στόμα. Αν αφήσει τον Χρόνο να τρέξει για λίγο στο πλάι του, όμως, μια ανέλπιστη γλύκα θ’ ανθίσει και θα καλύψει τα πάντα. DC, ελθέτω η Βασιλεία σου, λοιπόν. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Αμήν. 1. «The Dark Knight Returns» (1986) του Frank Miller «Θέλω να θυμάσαι, Κλαρκ… Στα χρόνια που θα έρθουν… Στις πιο προσωπικές σου στιγμές… Θέλω να θυμάσαι το χέρι μου στο λαιμό σου… Θέλω να θυμάσαι αυτόν που σε νίκησε». Πριν από αυτό το ανυπέρβλητο χάρτινο αριστούργημα, ο Batman ήταν μονάχα κατ’ ευφημισμόν «Σκοτεινός Ιππότης». Το 1986 ο Frank Miller- που μια φορά κι ένα κάποτε, πριν αφήσει τον ακροδεξιό εαυτό του ν’ αναδυθεί στην επιφάνεια, ήταν μακράν του δεύτερου ο κορυφαίος κομίστας στον κόσμο- παρουσίασε το “The Dark Knight Returns”, σέρνοντας τον Batman στα πιο ερεβώδη μονοπάτια που είχε περιηγηθεί ποτέ.Βαδίζοντας πλέον στα 60 του και έχοντας από καιρό κρεμάσει την στολή, ο Bruce Wayne γυρίζει στη Gotham, που έχει βουτηχτεί στα ελώδη νερά ενός αστικού βούρκου. Μια βόλτα στο στενό που σκοτώθηκαν οι γονείς του και η προσπάθεια δύο αδαών να τον ληστέψουν αρκούν για ν’ ανάψει και πάλι η (άσβεστη) φλόγα και να κατακάψει τους πάντες στο πύρινο διάβα της.Ο Bruce επιστρέφει- σαν ηρωινομανής που δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από τη δόση του- στη θαλπωρή που του προσφέρει η νυχτεριδόμορφη κάπα και ετοιμάζεται για την ύστατη μάχη, με τη βοήθεια ενός 13χρονου κοριτσιού- της θηλυκής εκδοχής του Robin, δηλαδή.Αυτός ο Batman είναι πιο βίαιος από ποτέ και το πενάκι του Miller κάνει το ένα δισέλιδο θαύμα πίσω από το άλλο, ενώ το σχέδιο (και πάλι δικό του) είναι υποβλητικό, απαισιόδοξο, ατόφια- σχεδόν απτά- ζοφερό.Το “Dark Knight Returns” άλλαξε ριζικά τον τρόπο που γράφονται τα superhero comics, τα οποία αίφνης άφησαν πίσω τους τον χαζοχαρούμενο εαυτό τους (εκεί που οι ήρωες δε γερνούσαν ποτέ και ζούσαν στη δική τους φούσκα, χωρίς να επηρεάζονται από τις εξωτερικές συνθήκες) και μεγάλωσαν απότομα. H σκηνή, φυσικά, που κλέβει την παράσταση στο κορυφαίο graphic novel όλων των εποχών είναι η ευθεία σύγκρουση του Σκοτεινού Ιππότη με τον Άνθρωπο-Ατσάλι: «Θέλω να θυμάσαι, Κλαρκ, τον μοναδικό άνθρωπο που σε νίκησε», λέει ο Bruce στον αιμόφυρτο Clark, λίγο πριν προδοθεί «οικειοθελώς» από την υπέργηρη καρδιά του.Ο Batman δε μένει πια εδώ, ωστόσο αυτή είναι απλά μια ρηχή, επιφανειακή προσέγγιση. Ο Χρόνος μοιάζει να τον νίκησε, όμως, παρ’ όλ’ αυτά, ηττήθηκε κατά κράτος. Αν ψάξει κανείς κάτω από την έπαυλη των Wayne, εκεί που το μέλλον αγκαλιάζει το παρελθόν, θα καταλάβει το γιατί: οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ.Το σήμα που φέγγει ακόμα και τώρα στον βραδινό ουρανό της Gotham είναι η καλύτερη απόδειξη: αποτελείται από ένα λευκό πλαίσιο, μ’ ένα ιδιαίτερο σχήμα στο κέντρο του. Το βλέπετε. Το βλέπουμε κι εμείς. Χαμογελάμε με νόημα για το χθες, στο σήμερα, το αύριο, το πάντα.Είναι μια Νυχτερίδα. Πηγή
  10. leonidio

    BATMAN - ΛΕΥΚΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

    Εμένα από την άλλη με εξέπληξε θετικά και θα έλεγα ότι με εντυπωσίασε. Σίγουρα το πολιτικό σχόλιο ήταν ισχνό και κάποια πράγματα ήταν λίγο βιαστικά, αλλά σε καμία περίπτωση το πολιτικό θέμα δεν είναι το κυρίαρχο στο κόμικ. Το κυρίαρχο θέμα είναι η σχέση μεταξύ Μπάτμαν και Τζόκερ και κατά τη γνώμη μου εδώ, ο Murphy παίρνει σχεδόν άριστα: νομίζω ότι παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία την παράνοια και των δύο πρωταγωνιστών και γενικά έπαιξε με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία με το δισυπόστατο της σχέσης τους, παρουσιάζοντάς τους ως όψεις του ιδίου νομίσματος και εκφάνσεις του ιδίου ψυχολογικού υποβάθρου. Ποιος είναι τρελός, ποιος είναι ο λογικός και εν τέλει τι σημαίνει τρέλα και τι λογική; Το κυριότερο ερώτημα: πόσο μπορεί να υπάρξει ο Μπάτμαν χωρίς τον Τζόκερ και αντιστρόφως και κατά πόσο η ύπαρξη της έκνομης παρανοϊκής δραστηριότητας του Τζόκερ, επιτρέπεται να δικαιολογεί την εντός των ορίων του νόμου παράνοια του Μπάτμαν. Νομίζω ότι το κόμικ έπαιξε με μεγάλη επιτυχία πάνω σε αυτά τα θέματα, αν και στο τέλος μάλλον δίστασε ο Murphy να το σπρώξει κι άλλο. Ακόμη κι έτσι, οι διάλογοι ήταν μεστοί, το σχέδιο εξαιρετικό (αν και φοβάμαι ότι θα ξενίσει όσους δεν έχουν επαφή με το Murphy, οι χρωματισμοί του Hollingsworth εξαιρετικοί, )και επιτέλους διαβάσαμε και ένα υπερηρωικό που απευθύνεται πρωτίστως έως αποκλειστικά σε ενήλικες Αυτά, για να μην ξεχνάμε ότι αυτά τα κόμικ δημιουργούνται συνήθως υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους δημιουργούς.
  11. Κανένα πρόβλημα, Δημήτρη
  12. Η ιστορικότερη ίσως ελληνική εκδοτική εταιρεία κόμικς υπάρχει ακόμα, έστω και με αλλαγή ονομασίας και τολμά εν έτει 2014 να επανακυκλοφορήσει ένα από τα πιο αγαπημένα περιοδικά κόμικς, τον Μπλεκ. Πρόκειται ουσιαστικά για την έβδομη (!) έκδοση του τίτλου, άσχετα αν στον τίτλο αναφέρεται σκέτα "Νέος Μπλεκ". Σε μία σπάνια για Έλληνες εκδότες επίδειξη οξυδέρκειας, αποφασίστηκε να μπουν δυσεύρετες ιστορίες που δεν είναι εύκολα προσβάσιμες από τους σημερινούς αναγνώστες. Περιέχονται λοιπόν οι ιστορίες: Η ΓΡΟΘΙΑ ΤΟΥ ΜΠΛΕΚ/Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΟΥ ΙΝΔΙΑΝΟΥ (Μπλεκ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΜΥΛΟΥ (Ζαγκόρ) ΔΑΫΙΔ ΚΑΙ ΓΟΛΙΑΘ (Ρόι Ρέης) ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΦΑΡ ΟΥΕΣΤ (Τομ) Η ιστορία του Ζαγκόρ πρέπει να είναι από Μηνιαίο Μπλεκ, αλλά σίγουρα χρειαζόμαστε επαΐοντες (crc, πού είσαι, παιδί μου ) για να μας βοηθήσουν να εντοπίσουμε πού και πότε πρωτοδημοσιεύθηκαν οι ιστορίες. Η έκδοση είναι σε σέπια*, για να ξυπνήσει τα ρετρό ανακλαστικά μας, αλλά η ποιότητα της αναπαραγωγής είναι μάλλον φτωχή. Τι τα θέλουμε όμως, δεν αγοράζουμε το περιοδικό για την ποιότητα της έκδοσης, αλλά για τις ιστορίες του, όπως κάναμε πολύ παλιά. Εύχομαι ολόψυχα μακροημέρευση, αυτονόμηση από την εφημερίδα και κυκλοφορία στα περίπτερα. Για να γίνουν όμως αυτά, θα πρέπει να στηρίξουμε την έκδοση, ειδικά εμείς οι μεγαλύτεροι που μεγαλώσαμε με αυτά τα περιοδικά. ΟΜΑΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ εδώ. *Εννοώ το κοκκινωπό χρώμα (όχι εκείνο το πορτοκαλί, που είχε παλιά ο Μπλεκ κι ο Ζαγκόρ). Επίσης να προσθέσω, ότι το τεύχος περιέχει σύντομη εκδοτική ιστορία των ηρώων τόσο στο εξωτερικό, όσο και στην Ελλάδα, καθώς και σταυρόλεξο (αυτά είναι!). Το 2016 ξεκίνησε η κυκλοφορία και των τόμων της σειράς. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Φλοκ, comicsking, Dr. Paingiver, KILLMATH, Λύκος του Οντάριο, archon, Θρηνωδός, Indian, GreekComicFan, ftsgr, Retroplaymo, thor77 & Ionas Aggelis.
  13. Όλα τα comics της Image που ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσεις (Μέρος Β’) Επιτέλους! Έφτασε η ώρα για το δεύτερο μέρος με τα απαραίτητα κόμικς προς ανάγνωση για όσους θέλουν να εισαχθούν στον μαγευτικό κόσμο της Image. Στο σημερινό άρθρο θα βρείτε από ιστορίες τρόμου μέχρι ερωτικά γράμματα στην ποπ κουλτούρα. Ιστορίες τολμηρές, σχεδιαστικά και σεναριακά, που δύσκολα θα έβρισκαν θέση στους δύο μεγάλους εκδοτικούς οίκους. Ας μην χρονοτριβούμε άλλο λοιπόν, και πάμε να δούμε για ποιούς λόγους η Image έχει κερδίσει την εκτίμηση των αναγνωστών κόμικς. Outcast Η Image, μεταξύ άλλων, έχει διακριθεί επειδή φιλοξενεί μερικά από τα καλύτερα κόμικ τρόμου των τελευταίων χρόνων. Σε αυτή την κατηγορία έχει περίοπτη θέση το Outcast των Kirkman και Azaceta, το οποίο μεταφέρθηκε στην τηλεόραση με την ομώνυμη σειρά που έβγαλε δύο σεζόν. O πρωταγωνιστής Kyle Barnes ζει σε μία μικρή επαρχιακή πόλη και έρχεται διαρκώς στη ζωή του αντιμέτωπος με υπερφυσικά φαινόμενα καθώς οι πιο κοντινοί του άνθρωποι καταλαμβάνονται από δαίμονες. Ο Kyle, για λόγους που δεν γνωρίζει, μπορεί να βλάψει τους δαίμονες όμως θα αποφασίσει να «αξιοποιήσει» συστηματικά το χάρισμα του μόνο όταν θα συμμαχήσει με έναν ιερέα ο οποίος ανανεώνει με ενθουσιασμό την πίστη του. Το σενάριο παίρνει όλα τα κλασικά μοτίβα της φαντασίας με δαίμονες και εξορκισμούς και προσπαθεί να τα ανανεώσει, δίνοντας τον τόνο του εξαιρετικά επιτυχημένου Kirkman που έχει ήδη δώσει διαπιστευτήρια με την ικανότητα του να δίνει νέα πνοή σε πολυφορεμένα κλισέ στο Walking Dead. Το σκίτσο του Azaceta επιμένει σε σκούρα και μουντά χρώματα, είναι λιτό και δεν υπάρχουν στιγμές θριάμβου.Επιμένει στον ρεαλισμό ακόμα και στις πιο υπερφυσικές στιγμές, όπως οι εξορκισμοί. Στο Outcast η βία κυριαρχεί, μην αφήνοντας περιθώριο για στιγμές θριάμβου και αφελούς ηρωισμού και αυτή ακριβώς την αίσθηση αποδίδει το στυλ του Azaceta. Lazarus To κόμικ των Rucka και Lark είναι ένα έργο επιστημονικής φαντασίας υψηλών προδιαγραφών. Σε ένα δυστοπικό μέλλον, ο πληθυσμός των ΗΠΑ έχει αποψιλωθεί, το κράτος έχει καταρρεύσει και η κοινωνία έχει επιστρέψει σε ένα φεουδαρχικό σύστημα όπου η γη έχει μοιραστεί σε δεκαέξι οικογένειες που ελέγχουν δικούς τους στρατούς και κατέχουν το σύνολο της εξουσίας. Κάθε οικογένεια έχει υπό τον έλεγχο της έναν Lazarus με εξαιρετικές δεξιότητες στη μάχη και ικανό να αναγεννιέται, επουλώνοντας ακόμα και θανατηφόρα τραύματα. Η ιστορία επικεντρώνεται στην πορεία της Forever, της Lazarusτης οικογένειας Carlyle η οποία έχει επιτελικό ρόλο στο στρατό της οικογένειας της ενώ, καθώς ενηλικιώνεται, αρχίζει να αμφισβητεί τη θέση της αλλά και την ίδια την αξία του συστήματος. ΤοLazarus διακρίνεται για τη λεπτομερή απεικόνιση ενός εξαιρετικά αντιφατικού χαρακτήρα που βιώνει μία διαρκή εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στις νέες εμπειρίες που βιώνει, στο πλαίσιο αξιών με το οποίο έχει ανατραφεί αλλά και τα βιολογικά χαρακτηριστικά που της αποδόθηκαν μέσα από την κατασκευή της. Ο Rucka χτίζει το σενάριο του αντλώντας στοιχεία από μία μεγάλη γκάμα και συνδυάζοντας τα με έναν πρωτότυπο τρόπο. Το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει: μία συγκλονιστική ιστορίας προσωπικού αγώνα και αναζήτησης που ρίχνει καυστικά σχόλια σε κοινωνικές ανισότητες. The Wicked + The Divine Κάθε δώδεκα χρόνια, δώδεκα μυθολογικές φιγούρες μετενσαρκώνονται σε νεαρά άτομα με θεϊκές δυνάμεις και προσδόκιμο ζωής μονάχα δύο έτη. Ένα φαινομενικά καθημερινό κορίτσι, η Laura, θα έρθει σε επαφή με έναν κόσμο μαγείας, θανάτου, συναυλιών και πάρτι, χωρίς να είναι έτοιμη για όλα αυτά. Ο Kieron Gillen προσπαθεί να εκφράζει διαρκώς την αγάπη του για την ποπ κουλτούρα (για παράδειγμα, αυτή την περίοδο γράφει το ανεπίσημο σίκουελ του Watchmen) και το The Wicked + The Divine είναι η καλύτερη απόδειξη. Έχοντας ως παρέα το σχέδιο του Jamie McKelvie, με τον οποίον συνεργάστηκαν στο Phonogram και το Young Avengers, γράφει μια ιστορία για ποπ είδωλα που τυχαίνει να είναι και θεοί, εξερευνώντας ζητήματα ταυτότητας και παίζοντας με την αντίληψη μας για την τέχνη και τα fandoms που ουκ ολίγες φορές αγγίζουν τα όρια της υπερβολής. Σε όλα αυτά προσθέστε ένα πολυπολιτισμικό καστ χαρακτήρων με ποικίλες σεξουαλικές κατευθύνσεις, αρκετές υπερηρωικές πινελιές, μπόλικη μυθολογία, arcs βασισμένα σε τραγούδια της Taylor Swift και μπορείτε να αντιληφθείτε γιατί το συγκεκριμένο κόμικ έχει αγαπηθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια. Sex Criminals Ιστορίες σαν και το Sex Criminals μας υπενθυμίζουν τους λόγους για τους οποίους χρειαζόμαστε εκδοτικές που ξεφεύγουν από το δίπολο των Marvel και DC. Για παράδειγμα, ενώ η DC λογοκρίνει τεύχη, επειδή παρουσιάζεται ολόγυμνος ο Bruce Wayne(!), η Image δίνει απόλυτη ελευθερία σε δημιουργούς να εκδώσουν μια σειρά, όπου οι πρωταγωνιστές της έχουν τη δυνατότητα να σταματούν το χρόνο όταν φτάνουν σε οργασμό, οπότε αποφασίζουν να ληστεύουν τράπεζες! Βέβαια, το ενδιαφέρον με το Sex Criminals δεν εξαντλείται στην ομολογουμένως παλαβή ιδέα του. Το σεξ χρησιμοποιείται ως μέσο εμβάθυνσης των χαρακτήρων με το σενάριο του Matt Fraction να ρίχνει φως σε όλες τις πτυχές της σεξουαλικότητας (αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει ασέξουαλ άτομα στην ποπ κουλτούρα;). Κερασάκι στην αφροδισιακή τούρτα του Sex Criminals είναι το πάντα ξεκαρδιστικό γράψιμο του Matt Fraction, αλλά και το πολύχρωμο, γεμάτο ζωή σχέδιο του Chip Zdarsky που αγκαλιάζει πλήρως τις pulp καταβολές της ιστορίας. Astro City Μεταξύ μας, η επιλογή του Astro City αποτελεί μια μικρή κλεψιά, αφού ναι μεν ξεκίνησε να εκδίδεται απ’ την Image, αλλά σύντομα μετακόμισε στη Vertigo. Παρ’ όλα αυτά, θα ήταν άδικο, μια τέτοια τεχνική λεπτομέρεια να αποτρέψει την αναφορά μιας τόσο ενδιαφέρουσας σειράς υπερηρωικών κόμικς. Η ανθολογική δομή επιτρέπει της να ξεδιπλώσει διάφορες πτυχές της μυθολογίας της διατηρώντας όλα τα κλισέ που έχουμε αγαπήσει στο είδος, δίνοντας όμως βαρύτητα και σε πρόσωπα που σπάνια μας απασχολούν στις πιο παραδοσιακές προσεγγίσεις παρόμοιων ιστοριών. Έτσι, εκτός από μυστικές ταυτότητες και μανιακούς κακούς, η σειρά αφιερώνει χρόνο και στους απλούς καθημερινούς πολίτες της πόλης, που έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζονται μονάχα ως ποσοστά παράπλευρων απωλειών. Έτσι, οι ιστορίες του Kurt Busiek ισορροπούν ιδανικά ανάμεσα στις εκκεντρικές ιδέες που συναντά κανείς σε υπερηρωικά κόμικς και στη slice of life παρουσίαση της ζωής ανθρώπων που αναδεικνύονται σε ήρωες στη δικιά τους μικρή κλίμακα. Με αυτό τον τρόπο, το Astro City καταφέρνει να αποτελεί την ίδια στιγμή μια γνώριμη, αλλά και τόσο ιδιαίτερη προσέγγιση που δεν θα μπορούσε να πρωτοεμφανιστεί πουθενά αλλού, παρά μόνο σε μια εκδοτική σαν την Image. Το πρώτο μέρος μπορείτε να το (ξανα)διαβάσετε εδώ: Το πρώτο μέρος του άρθρου στο δικό μας φόρουμ
  14. Στο φετινό Comicdom Con Athens οι γυναίκες δημιουργοί έχουν τον πρώτο λόγο 7 Ελληνίδες δημιουργοί κόμικς που αξίζουν την προσοχή μας Έφη Θεοδωροπούλου Φέτος, το Artists Alley του Comicdom Con Athens 2019, το καθιερωμένο meet and greet των καλλιτεχνών με τους φαν τους, όπου παρουσιάζουν το έργο τους αλλά και τις νέες τους δουλειές, έχει τη μεγαλύτερη ίσως γυναικεία συμμετοχή των τελευταίων χρόνων. Έντεκα από τους σαράντα τέσσερις καλλιτέχνες που φιλοξενεί συνολικά είναι γυναίκες και, όπως όλα δείχνουν, ο αριθμός τους θα αυξάνεται κάθε χρόνο. Μιλήσαμε σε επτά από αυτές για το έργο τους και την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο των κόμικς. Αρινέλα Κοτσίκο Η Αρινέλα Κοτσίκο γεννήθηκε το 1991 και σπουδάζει Ιστορία & Φιλοσοφία της Επιστήμης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών. Ζωγραφίζει από νεαρή ηλικία και τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τον χώρο των κόμικς. «Στο έργο μου προσπαθώ να δώσω μια καθαρά δική μου αισθητική και οπτική. Και στα δύο κόμικς που έχω δουλέψει, το "Fallen Light" και το "Μαντλίν, η γενναία πριγκίπισσα", έχω δημιουργήσει πρωταγωνίστριες με δυναμική προσωπικότητα και χαρακτήρα. Ιδιαίτερα στο δεύτερο, που απευθύνεται σε παιδιά, ήθελα να περάσω το μήνυμα πως δεν μετράει το φύλο αλλά το θάρρος και η τόλμη να κυνηγάς τα όνειρά σου. Θέλω κάθε ιστορία που γράφω ή σχεδιάζω να περνάει ένα μήνυμα και να λέει κάτι στον αναγνώστη. Πιστεύω πως είμαστε σε έναν χώρο που δεν έχει φύλο και νομίζω ότι περισσότερο μετράει το ποσό καλός σχεδιαστής και επαγγελματίας είσαι». Αρινέλα Κοτσίκο Σιαδώρα Παπαθεοδώρου Η Σιαδώρα γεννήθηκε το 1994 και σπουδάζει ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Είναι δημιουργός κόμικς και illustrator. «Συνήθως στα έργα μου πρωταγωνιστούν γυναίκες που μπορεί μερικές φορές να κραδαίνουν σπαθιά και να προφυλάσσουν από πλάσματα του σκότους. Πέρα από το ότι οι γυναίκες μπορούν να είναι οι ηρωίδες σε μια ιστορία, δεν υπάρχει κάποια γυναικεία (ή αντρική) θεματολογία. Οι ιστορίες μου απευθύνονται σε οποιονδήποτε θέλει να τις διαβάσει, ανεξαρτήτως φύλου. Είναι περιπέτειες με ένα μείγμα κωμωδίας/δράματος και επικού στοιχείου. Κάθε χρόνο εμφανίζονται όλο και περισσότερες δημιουργοί. Οι αγαπημένες μου δουλειές στον χώρο αυτήν τη στιγμή είναι από γυναίκες. Το κοινό που ασχολείται με τα κόμικς αλλάζει, πράγμα που βοηθάει. Όσο για τις ευκαιρίες, όπως και να έχει, ο χώρος παραμένει μικρός στην Ελλάδα, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν περιορισμοί για όλους». Σιαδώρα Παπαθεοδώρου Ευγενία Κουμάκη Γεννήθηκε το 1990 και σήμερα δουλεύει ως εικονογράφος για εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού. Η τελευταία της δουλειά είναι ένα κόμικ που βασίζεται σε ελληνικά παραμύθια με horror ατμόσφαιρα. «Δεν ξέρω πώς θα χαρακτήριζα το έργο μου. Γενικά, πάντα προσπαθώ να προσεγγίσω τις ιστορίες μου έτσι ώστε ο αναγνώστης να νιώθει κοντά στους χαρακτήρες και να καταλαβαίνει τις επιλογές, την πορεία και τα συναισθήματά τους. Πιστεύω πώς ένα καλό έργο απευθύνεται και στα δύο φύλα. Μπορεί επίσης να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση και επικοινωνία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Γενικά, η Ελλάδα έχει εξαιρετικά αξιοζήλευτη αναλογία γυναικών/queer/ανδρών καλλιτεχνών, με πολύ καλή εκπροσώπηση σε όλα τα επίπεδα και όλα τα στυλ. Προσωπικά, όταν πρωτοβρέθηκα στον χώρο, δεν ένιωσα ούτε αποκλεισμό, ούτε συγκατάβαση, ούτε ζήλια, ούτε εχθρότητα. Θα έλεγα πως υπάρχουν λίγο περισσότερες ευκαιρίες για γυναίκες μέσω οργανωμένων εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών, λόγω της αύξησης του ενδιαφέροντος για θέματα φεμινισμού. Το σημαντικό είναι πως σε επίπεδο ατομικής προσπάθειας δεν υπάρχει καμία προκατάληψη και κρινόμαστε από το επίπεδο και το περιεχόμενο της δουλειάς μας και όχι βάσει του φύλου μας ή του πώς προσδιοριζόμαστε. Επίσης, το μεγαλύτερο θετικό που βλέπω είναι πως οι φιλίες στον χώρο είναι πραγματικές, κάτι που φαίνεται στην ατμόσφαιρα κάθε διοργάνωσης στην οποία έχω βρεθεί». Ευγενία Κουμάκη Σοφία Σπυρλιάδου Γεννήθηκε το 1983. Έχει τελειώσει Αρχιτεκτονική και τώρα σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. «Το έργο μου έχει ως αφετηρία την πραγματική, καθημερινή ζωή, συνήθως μέσα από τα μάτια παιδιών. Συχνά εντάσσω στις ιστορίες μου μαγικά ή υπερβατικά στοιχεία. Θεωρώ πως, επειδή αντλώ πολλά θέματα από τη ζωή μου, τις αναμνήσεις μου κ.λπ., το πιθανότερο είναι οι ιστορίες μου περισσότερο να αγγίζουν ανθρώπους με παρόμοια βιώματα. Οι πρωταγωνιστές μου πολύ συχνά είναι μικρά κορίτσια. Η κατάσταση στον χώρο των κόμικς στην Ελλάδα είναι δραματική, είτε είσαι γυναίκα δημιουργός είτε άντρας. Ευκαιρίες για να δείξεις τη δουλεία σου υπάρχουν, αλλά αποδίδουν ελάχιστα ή και καθόλου χρήματα. Αυτό που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια είναι μια σημαντική αύξηση των νέων δημιουργών συνολικά (αυτό φαίνεται και από τις άπειρες πλέον εκδόσεις φανζίν, που κυριολεκτικά δεν χωράνε στο Γαλλικό Ινστιτούτο). Το καλό σήμερα, σε σχέση με παλιότερες εποχές, είναι ότι κανένα από τα νέα παιδιά που ασχολούνται με αυτό δεν νιώθει εγκλωβισμένο στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι, ανεξαρτήτως φύλου, ήδη γράφουν στα αγγλικά, έχουν διεθνές κοινό στις σελίδες τους στο Ιnstagram και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φύγουν από τη χώρα και να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού». Σοφία Σπυρλιάδου, Friends Έφη Θεοδωροπούλου Η Έφη Θεοδωροπούλου ασχολείται με τις εικονογραφήσεις, τη δημιουργία κόμικς και τοιχογραφιών. Πέρσι κυκλοφόρησε το πρώτο της κόμικ-άλμπουμ THE 3ISTERS από τις εκδόσεις Ένατη Διάσταση. «Το έργο μου αποτελείται κυρίως από αυτοβιογραφικές ιστορίες κόμικς. Συνήθως προτιμώ τα σενάρια που βασίζονται σε στοιχεία και γεγονότα της καθημερινότητας, στα οποία ορισμένες φορές υπάρχει μία δόση φανταστικού. Θα μπορούσα να πω πως η θεματολογία μου είναι αρκετά γυναικεία. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι δεν πραγματεύομαι ιστορίες δράσης αλλά ιστορίες που έχουν να κάνουν περισσότερο με θέματα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, των σχέσεων και των συναισθημάτων γενικότερα. Αν και φαίνεται πως ο χώρος των κόμικς εξακολουθεί να αποτελεί ένα ανδροκρατούμενο πεδίο, όσοι τον παρακολουθούν θα έχουν διαπιστώσει πως ο αριθμός των γυναικών που ασχολούνται και δημιουργούν κόμικς ολοένα αυξάνεται. Επίσης, πιστεύω πως ανεβαίνει συνεχώς το επίπεδο, σχεδιαστικά και ποιοτικά». Έφη Θεοδωροπούλου Dani / Δανάη Κηλαηδόνη Η Dani γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992 και σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Δεν είναι η πρώτη φορά που η βραβευμένη δημιουργός του «Tales from the strip» συμμετέχει στο Artists Alley. «Τα κόμικς που φτιάχνω σχεδιαστικά χαρακτηρίζονται από έντονα μελάνια και τη χρήση αρνητικού χώρου. Γενικά, μου αρέσει να έχει ένταση το σχέδιό μου μέσα από το ασπρόμαυρο και να στέκεται και μόνο του, χωρίς να χρειάζεται να χρωματιστεί. Απευθύνεται σε οποιονδήποτε διαβάζει κόμικς, αλλά θα έλεγα ότι είναι για εφήβους και άνω. Έχουν συνήθως γυναίκες πρωταγωνίστριες, καθώς οι εταιρείες με τις οποίες συνεργάζομαι θα προτιμήσουν ένας τέτοιος χαρακτήρας να σχεδιαστεί από μια γυναίκα δημιουργό. Θεωρώ ότι οι ευκαιρίες ήταν πάντα ίσες, απλώς τώρα πιο πολλές γυναίκες ασχολούνται με το αντικείμενο». Dani Σταυρούλα Παπαδάκη Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Αποφοίτησε με άριστα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2002 και δραστηριοποιείται στον χώρο των underground κόμικς. «Τα κόμικς μου απευθύνονται σε ένα διαφορετικό κοινό από αυτό που διαβάζει υπερηρωικά κομικς. Είναι σουρεαλιστικά, χωρίς να έχουν ρεαλιστικούς χώρους ή πρόσωπα τις πιο πολλές φορές. Επίσης, ασχολούνται με την ψυχογεωγραφία των ηρώων τους, που είναι και των δύο φύλων, και με τις σχέσεις που δημιουργούνται στη σημερινή κοινωνία. Αυτές μπορεί να είναι είτε ερωτικές, είτε φιλικές, είτε σχέσεις εξουσίας κ.λπ. Γι' αυτόν τον λόγο το κοινό μου είναι όσοι ενδιαφέρονται για το εναλλακτικό κόμικ, που δεν περιορίζεται σε περιπέτειες υπερηρώων αλλά σε βάζει σε έναν φανταστικό κόσμο που εκφράζει συγχρόνως τη σύγχρονη πραγματικότητα. Στις μέρες μας όλο και πιο πολύς κόσμος ξεπερνάει τη στερεοτυπική σκέψη ότι ο δημιουργός κόμικς είναι γένους αρσενικού και πολλές γυναίκες δημιουργοί αναγνωρίζονται, βραβεύονται και στέκονται πλέον ισάξια δίπλα στους άντρες συναδέλφους τους». Σταυρούλα Παπαδάκη Στο Artists Alley συμμετέχουν επίσης οι Αλεξία Οθωναίου, Αυγή Κανάκη, Αγγελική Σαλαμίκη και Δάφνη Κεσκινίδου. Το Comicdom Con Athens 2019 θα διεξαχθεί από τις 19 ως τις 21 Απριλίου στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Πηγή
  15. Κρατήθηκαν ήδη, Βασίλη
  16. Σου το κρατάω, Δημήτρη
  17. Μπήκαν στην άκρη, Σταύρο To What If όμως το πρόλαβε για πολύ λίγο ο Retroplaymo
  18. Κρατήθηκαν, Λόρδε, τα λέμε στο Comicdom
  19. Νέες προσθήκες. Στα 2 ευρώ εκτός από όπου αναγράφεται διαφορετικά: Όσα είναι με μοβ χρώμα, κρατημένα Marvel Comics Alpha Flight 12, 31, 39 The Amazing Spider-Man 287 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ), 306, 358 Avengers Anual 15, 17 (3 ευρώ το ένα) Avengers 255, 260, 265, 274, 278, 282, 286, 287, 292, 293, 294, 295, 296, 297, 298, 301, 302, 303, 305, 309, 336, 337, 340 Captain America Annual 8, 11 Captain America 225, 242, 243, 274, 284, 285, 299 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ), 325, 327, 336, 337,, 338, 339, 341, 345, 349, 353, 354, 356, 357, 361, 393 Cloak and Dagger 2, 5 Daredevil 299, 304 (σε μέτριες καταστάσεις, 1 ευρώ το ένα) Deathlock 12, 18 Docttor Strange 70. 79. 80 Double Dragon 2 Fantastic Four 351, 355, 363, 370 Fantastic Four versus The X-Men 3 (3 ευρώ) Fraggle Rock 1 Guardians of the Galaxy 24 The Incredible Hulk Annual 18 (3 ευρώ) The Incredible Hulk 341, 386 Iron Man Annual 8 (3 ευρώ) Iron Man 201, 272 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ), 289 Marvel Fanfare 42 Marvel Tales ft Spider-Man 189, 195, 262 The Mighty Thor 332, 334, 358. 371, 374, 435, 436, 437, 448, 455 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) The New Mutants 56 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) The Punisher (Vol 2) 7 The Silver Surfer (Vol. 3) 66 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) Spitfire and the Trouibleshooters 3 Team America 8. 9. 10. 11 The Transformers 3, 4, 5 Web of Spider-Man 41 West Coast Avengers Annual 2 (3 ευρώ) West Coast Avengers (Vol. 1) 4 West Coast Avengers (Vol. 2) 6, 20, 21, 22, 32, 42, 46, 47, 48, 49, 50 Wolverine 55 X-Factor 71 The X-Men vs The Avengers (1987) 1, 3 (3 ευρώ το ένα) The Uncanny X-Men 209, 215, 225 DC Action Comics 683 Ambush Bug 4 Batman 408 Justice League Europe 29 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) Justice League International 20 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) Superman Annual 12 (3 ευρώ) V 12, 13 The Warlord 97, 98, 99, 101, 105, 106, 108, 115, 116, (σε μέτριες καταστάσεις, 1 ευρώ το ένα), 121 Image Spawn 4 (10 ευρώ) Star Comics Defenders of the Earth 2 Ewoks 14 Muppet Babies 14 Popples 2, 4 Διάφορα πιο παιδικά στο 1,5 ευρώ Archie 265, 355 Beano 119 Betty and Me 160 Pink Panther 70 Richie Rich 46 Διάφορα Περίεργα The Vault of Horror (1990) 3 (3 ευρώ) Ms Mystic (Continuity Publishing) 8 (σε μέτρια κατάσταση, 1 ευρώ) Ralp Snart Adventures (Now Comics) 16 (δείτε το λινκ) Uncanny Tales (Alan Class and Co) 177 (10 ευρώ) (δείτε το λινκ) Σε κακές καταστάσεις και χαρίζονται. Έχουν όλα θέματα με εξώφυλλα κτλ, αλλά εσωτερικά είναι πλήρη Justice League 5 The Uncanny X-MEN 185 What if (Vol.2) 37 Strange Tales (vol.2) 5 Captain America 295, 296, 297 Power of the Atom 6
  20. leonidio

    STAR TREK

    Πολύ ωραία και κατατοπιστική παρουσίαση, Κώστα Ορίστε και το εξώφυλλο του 2ου τόμου, ο οποίος αντιστοιχεί στον αμερικάνικο τόμο #4, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκδοσης μέσα στο βιβλίο, αλλά και σύμφωνα με όσα μπόρεσα να διασταυρώσω Μετάφραση: Κώστας Μπακαλάκος, επιμελήτρια η ίδια με τον 1ο τόμο, έτος έκδοσης 1979, σελίδες 160 (χωρίς τα εξώφυλλα) Το εξώφυλλο μεταφέρθηκε στην παρουσίαση. Οπισθόφυλλο δεν ανεβάζω και επειδή δεν μου σκαναρίστηκε καθόλου καλά, αλλά και επειδή είναι ακριβώς το ίδιο με τον πρώτο τόμο.
  21. Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ – ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ Όπως έχω προλογίσει σε παλαιότερο κείμενο, οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτές τις γραμμές λογικά έχετε ακούσει σε κάποια στιγμή της ζωής σας φίλους ή/και συγγενείς να σας απευθύνουν το εξής ερώτημα: «Καλά, μεγάλωσες και ακόμα διαβάζεις… μικυμάου;» Από την αρχή, μάλλον, της ύπαρξής τους, τα κόμικς θεωρούνται, για ένα ευρύ μέρος της κοινωνίας, μία μορφή τέχνης (και αυτή είναι η καλή περίπτωση) λαϊκή και ευτελής. Μία ενασχόληση για μικρά παιδιά, ένα πρώτο στάδιο πριν αρχίσουν να διαβάζουν «κανονικά βιβλία», αφού, σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, οι εικόνες έχουν ρόλο αντίστοιχο με τις βοηθητικές ρόδες στα παιδικά ποδήλατα. Μετά από κάποια ηλικία, πρέπει να τις βγάλεις. Στην εφηβεία μου, απέφευγα να αναφέρομαι στην αγάπη μου για τα κόμικς. Και όταν το έκανα, συχνά ερχόμουν αντιμέτωπος με το… σύνδρομο «καλά, μεγάλωσες κι ακόμα διαβάζεις μικυμάου;». Και ήταν τόσο ενοχλητικό, όσο και παγιωμένο στην αντίληψη των περισσοτέρων. Αλλά το πιο ενοχλητικό ήταν να περιφρονούν αυτή σου την ενασχόληση άτομα που δε διάβαζαν ούτε καν… «κανονικά βιβλία», όπως συνήθιζαν να τα λένε. Το πρώτο τεύχος του Μίκυ Μάους κυκλοφόρησε στα ελληνικά περίπτερα το 1966. Έκτοτε, πιστό στο ραντεβού του κάθε Παρασκευή (με ένα μικρό διάλειμμα το 2014-2015), έχει μεγαλώσει και συνεχίζει να μεγαλώνει πολλές γενιές αναγνωστών Μπορεί να δημιουργείται σιγά σιγά η εικόνα ότι η κατάσταση αυτή αρχίζει να αναστρέφεται και ότι η παγιωμένη αυτή αντίληψη εξασθενεί. Και πράγματι, πιο συχνά συναντά κανείς πλέον βιβλία κόμικς σε ράφια και βιτρίνες βιβλιοπωλείων, και πολύ συχνά στις λίστες best seller. Αλλά συνήθως, για να γίνει αυτό, πρέπει να καμουφλαριστούν πρώτα με τον όρο graphic novel.Μία επιλογή των ίδιων των δημιουργών να διαφοροποιήσουν τα «σοβαρά» κόμικς από τα «παιδικά», τα «λαϊκά», τα «μικυμάου». Πρόκειται για μία λύση, της οποίας εμπνευστής θεωρείται ο Will Eisner, η οποία μάλλον δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από όσα επεδίωκε να λύσει. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση – σχετική μεν, διαφορετική δε. Για το θέμα δημοσιεύτηκε, άλλωστε, πρόσφατα, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιάννη Κουκουλά στο καρέ-καρέ της Εφημερίδας των Συντακτών, ενώ αρκετά κατατοπιστικό είναι και το επιστημονικό άρθρο του Soloup για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Παράλληλα, η κλιμακούμενη κυριαρχία του υπερηρωικού είδους στην κινηματογραφική (ή, πιο πρόσφατα, και την τηλεοπτική) βιομηχανία εξοικειώνει όλο και περισσότερο το ευρύ κοινό με την αισθητική των κόμικς και στέλνει συνεχώς «νέο αίμα» στην ενασχόληση με την 9η Τέχνη – σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Οι ταινίες του Nolan με τον Σκοτεινό Ιππότη θεωρούνται από τις καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου, ενώ φέτος η ταινία Black Panther έφτασε μέχρι τα βραβεία Όσκαρ, με απρόσμενη επιτυχία. Οι δύο Χιλιανοί συγγραφείς του βιβλίου «Ντόναλντ Ο Απατεώνας» προσπαθούν να πείσουν τους αναγνώστες τους πως τα κόμικς του Ουώλτ Ντίσνεϋ προσπαθούν με ύπουλο τρόπο να περάσουν καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά μηνύματα στα παιδιά, επιστρατεύοντας θεαματικά λογικά άλματα και κακομεταφρασμένα καρέ από τις ιστορίες αναφοράς. Αλλά, αν και το πιο ορμητικό, δεν είναι μόνο το υπερηρωικό στοιχείο που βρίσκει τη θέση του στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. Όλο και περισσότεροι παραγωγοί αναζητούν την έμπνευσή τους στην εικονογραφημένη μυθοπλασία: από κλασικές δημιουργίες όπως ο Αστερίξ ή δημοφιλή κόμικς όπως το Sin City μέχρι τον αμφιλεγόμενο Θάνατο του Στάλιν ή το ιδιαίτερο I Kill Giants – και φυσικά τηλεοπτικές σειρές, σαν το πρόσφατο Happy! και το Umbrella Academy του Netflix. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι ο μέσος θεατής αφομοιώνει πλήρως τις παραπάνω αναφορές, ή ότι θα αναζητήσει νομοτελειακά την πρωτότυπη μορφή της ιστορίας. Σίγουρα όμως είναι ενδεικτικό πως η νοοτροπία που απέρριπτε τα κόμικς, θεωρώντας τα μια μορφή τέχνης συνώνυμη της πνευματικής ένδειας, σταδιακά εξασθενεί. Εγχειρήματα κοινωνιολογικής προσέγγισης στο Μέσο, με σκοπό να αναδείξουν τη βλαπτική του επίδραση στην προσωπικότητα των νέων, όπως το εμβληματικό «Ντόναλντ Ο Απατεώνας» του 1970, στις μέρες μας μάλλον θεωρούνται γραφικά και ανερμάτιστα. Πριν 10 χρόνια, με αφορμή την εκλογή του ως 44ου Προέδρου των ΗΠΑ, ο Barack Obama πρωταγωνίστησε σε μία ειδική ιστορία του Spider-Man με τίτλο «Spidey Meets The President!». Το τεύχος Amazing Spider-Man #583 αποτέλεσε ένα σύγχρονο εκδοτικό επίτευγμα από άποψη πωλήσεων, καθώς το εξώφυλλο με τον πρώτο έγχρωμο Πρόεδρο των ΗΠΑ και τον Αραχνάκια στο βάθος έγινε περιζήτητο. Ο Barack Obama έχει δηλώσει πως είναι μεγάλος φαν των κόμικς και ιδιαίτερα του Spider-Man. Αν λάβουμε υπόψη και το χρώμα του, δε θα θέλαμε να ακούσουμε την άποψη του Άδωνη Γεωργιάδη για τον προηγούμενο Πρόεδρο της Αμερικής. Με τον ίδιο τρόπο, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όσοι εμμένουν να απαξιώνουν την αναγνωρισμένη ως 9η Τέχνη στο δημόσιο λόγο, προωθώντας την άποψη ότι αποτελεί… «παιδί ενός κατώτερου θεού». Γραφικοί, αδαείς και κολλημένοι στην αναπαραγωγή στερεότυπων παλαιομοδίτικων και συντηρητικών. Μία περιγραφή που ταιριάζει γάντι στον τρέχοντα αντιπρόεδρο του συντηρητικού, δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος, μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή στον Real FM στις 20/03/2019, προσπαθώντας να μειώσει τον πολιτικό του αντίπαλο, Αλέξη Τσίπρα, κατέφυγε στη στερεοτυπική εργαλειοποίηση μιας ολόκληρης μορφής τέχνης. Πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας μπορεί να διαβάσει τέτοια βιβλία; Ο Τσίπρας μέχρι Μπλεκ φτάνει, μέχρι και Spider-Man, δεν μπορεί να πάει παραπάνω. Άδωνις Γεωργιάδης, Real FM 97.8, 20/03/2019 Λίγες μέρες νωρίτερα, διαβάσαμε το κείμενο της κυρίας Μοσχολιού Τζίνας στην αντίστοιχης πολιτικής αλλά και αισθητικής κατεύθυνσης εφημερίδα «Τα Νέα», με τίτλο «Ο αγράμματος Τσίπρας και η γενιά Χ που ήταν μορφωμένη». Σε ένα κείμενο που προσπαθεί να μειώσει το μορφωτικό επίπεδο του πρωθυπουργού, πάλι επιλέγονται τα κόμικς ως έσχατη λύση σε μία σειρά πιθανών αναφορών / ερεθισμάτων. Αυτό που δεν εξηγείται με κανέναν τρόπο είναι το πώς γίνεται να μη φανερώνει ο λόγος του, οι λέξεις του, καμιά συγκεκριμένη αναφορά σε κάτι δικό του, σε κάτι που ξέρει, που αγαπά, σε μια ταινία, ένα άθλημα, ένα βιβλίο, κάτι, ας είναι κι ένα κόμικ! Τζίνα Μοσχολιού, εφημερίδα «Τα Νέα», 10/03/2019 Ας είναι. Διατυπώσεις που περνάνε στα ψιλά, αλλά φανερώνουν μία παγιωμένη αντίληψη για αυτή τη μορφή τέχνης, η οποία στα μάτια κάποιων είναι εκ προοιμίου κατώτερη, κρίνοντας μόνο και μόνο βάσει της μορφής τους, και όχι βάσει περιεχομένου. Με αυτή τη λογική, αριστουργήματα όπως το Watchmen, V For Vendetta, αλλά και τα δικά μας Logicomix ή Δημοκρατία, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως κατώτερα αναγνώσματα από τα μυθιστορήματα της Λένας Μαντά ή της Χρυσιήδας Δημουλίδου, μόνο και μόνο επειδή οι δημιουργοί τους επέλεξαν το συγκεκριμένο μέσο για να αφηγηθούν την ιστορία τους. Ο Μπλεκ κυκλοφορεί ξανά, εδώ και λίγο καιρό, από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, μετά από σχεδόν 30 χρόνια απουσίας από τα ελληνικά περίπτερα. Ταυτόχρονα, ακόμα και κόμικς που απευθύνονται πράγματι καταρχήν σε παιδιά, θα έπρεπε να προωθούνται με θετικές αναφορές στο δημόσιο λόγο, και όχι σαν μέσο απαξίωσης πολιτικών αντιπάλων. Σε μια εποχή που κάθε χρόνο οι αναγνώστες γίνονται όλο και λιγότεροι, κόμικς όπως ο Μπλεκ, ο Σπάιντερμαν ή το Μίκυ Μάους έχουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο να επιτελέσουν: να μαγνητίσουν και να εξοικειώσουν τις νέες γενιές με την ανάγνωση και τα έντυπα, ένα ρόλο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και λειτούργημα και τους ανήκει, παραδοσιακά, εδώ και πολλά χρόνια. Στο MAUS (1980-1991), ο Art Spiegelman διηγείται τις αναμνήσεις του Πολωνού Εβραίου πατέρα του από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Εβραίοι παρουσιάζονται σαν ποντίκια, οι Γερμανοί σα γάτες και οι Πολωνοί σα γουρούνια. Πρόκειται για το πρώτο κόμικ που κέρδισε ποτέ το βραβείο Πούλιτζερ. Αλλά ειδικά στον κύριο Γεωργιάδη, η απάντηση είναι απλή. Αν τα ερεθίσματά του, αντί να είναι τα βιβλία του Πλεύρη και του Παττακού ήταν κόμικς όπως το αριστουργηματικό και πολυβραβευμένο MAUS, ένα έργο για την θηριωδία του Β’ Παγκοσμία Πολέμου, του αντισημιτισμού και του φασισμού, ίσως είχε εξελιχθεί σε κάτι πιο χρήσιμο για την ελληνική κοινωνία. Αντίστοιχες δηλώσεις ξεσήκωσαν πρόσφατα κύμα αντιδράσεων στην Ιταλία. Ο περιβόητος σήμερα αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης και Υπουργός Εσωτερικών, ο αρχηγός της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, σχολιάζοντας στους δημοσιογράφους κάποια αμφισβητούμενα νούμερα, ανέφερε πως «αυτά που διαβάζετε στις εφημερίδες έχουν την αξιοπιστία του Topolino«. Για όσους δεν το ξέρουν, το Topolino είναι το ιστορικό περιοδικό Disney στη γειτονική χώρα. Όπως συμβαίνει και με το δικό μας «Μίκυ Μάους», πρόκειται για το έντυπο με το οποίο εκατομμύρια παιδιά ανά γενεές μαθαίνουν να διαβάζουν. Και αυτό το περιοδικό το τελευταίο διάστημα βλήθηκε πανταχόθεν. Λίγο μετά, ο κεντροαριστερός πολιτικός Carlo Calenda, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αναγνωστική κουλτούρα του Σαλβίνι, αναρωτήθηκε αν στη λίστα βιβλίων που έχει διαβάσει ο τελευταίος προσμετρούνται και τα Topolino. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δήλωση του φιλοσόφου και πρώην Δημάρχου της Βενετίας, Massimo Cacciari: «Αν ο κόσμος είχε διαβάσει μερικά περισσότερα βιβλία πέρα από Topolino, θα καταλάβαινε περισσότερα πράγματα». Βέβαια, η «κομικσική» παράδοση στην Ιταλία είναι πολύ μεγαλύτερη, απ’ ό,τι στη χώρα μας, τόσο σε επίπεδο παραγωγής αλλά και σε επίπεδο εκδόσεων, μεταφράσεων, αναγνωστών. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά από την ένταση των αντιδράσεων από τους συντελεστές αλλά και όσους μεγάλωσαν, και συνεχίζουν να μεγαλώνουν, με αυτά τα περιοδικά, τόσο στα παραδοσιακά μέσα όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο διευθυντής του περιοδικού, Alex Bertagni, δήλωσε στη γνωστή ιταλική εφημερίδα la Repubblica «Με θλίβει λίγο άνθρωποι ειδικοί και καταρτισμένοι να μιλάνε με τέτοια ελαφρότητα για ένα… εργαλείο όπως το Topolino, ένα περιοδικό που κατάφερε, στα σχεδόν 70 χρόνια εκδοτικής ζωής του, να παρακινήσει στην ανάγνωση πολλές γενιές αναγνωστών, δίνοντάς τους ερεθίσματα για την προσωπική τους ανάπτυξη και συμβάλλοντας συχνά στο χτίσιμο μίας δυνατής κριτικής σκέψης. Το Topolino έχει αυτή τη μεγάλη ικανότητα να διηγείται την πραγματικότητα που βλέπεις γύρω σου και να το κάνει με έναν τρόπο διασκεδαστικό και μόνο εκ πρώτης όψεως «ελαφρύ» ώστε να αρμόζει και σε ένα κοινό πιο νέο που συχνά το πλησιάζει κυρίως για τη μαγεία των περιπετειών του. Καταφέρνει να διαδίδεται χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο απλό και εύηχο, γι’ αυτό το λόγο αποτελεσματικό, και όποιος είναι ειδικός της επικοινωνίας γνωρίζει πόσο σύνθετο δύσκολο είναι να το καταφέρεις. Το Topolino είναι συχνά ένα «σημείο εκκίνησης» για προσωπικά μονοπάτια πλούσια σε ερεθίσματα και πάθη». Ο Francesco Artibani ποζάρει στο facebook με το αφιέρωμα της εφημερίδας Il Foglio στο περιοδικό Topolino. Την ίδια στιγμή, πλήθος ενημερωτικών σελίδων, από την Corriere Della Sera μέχρι την Huffington Post, αναπαρήγαγαν την είδηση της «κόντρας» του περιοδικού με τους πολιτικούς, με κυρίαρχο το σύνθημα «Σταματήστε να μας χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα αμάθειας!». Η εφημερίδα Il Foglio φιλοξένησε διπλή συνέντευξη με δύο από τους πιο δημοφιλείς σεναριογράφους ιστοριών με τους ήρωες του Disney, Francesco Artibani και Roberto Gagnor, ενώ ο θρυλικός πλέον σεναριογράφος και συγγραφέας Tito Faraci έδωσε τη δική του απάντηση μέσω του περιοδικό FQMagazine της εφημερίδας Il Fatto Quotidiano. Γελοιογράφοι όπως ο Mario Natangelo τοποθετήθηκαν με το δικό τους τρόπο στο ζήτημα. Το γεγονός ότι εν έτει 2019 δημιουργείται η ανάγκη να εξηγηθούν αυτονόητα πράγματα, είναι, σίγουρα, απογοητευτικό. Ωστόσο, δεν πρέπει να αποθαρρύνει όσους ασχολούνται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με αυτήν τη μαγευτική τέχνη. Αντίθετα, όλοι -δημιουργοί, εκδότες, αναγνώστες- οφείλουν να απαντάνε με τον κατάλληλο τρόπο σε τέτοιες αστοιχείωτες τοποθετήσεις. ο Topolino ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα να διαβάζω – Και μετά να σχεδιάζω και να αποφασίσω πως θέλω να κάνω κόμικς -Μετά δυστυχώς η ζωή με έφερε να κάνω κόμικς αλλά να ασχολούμαι με την πολιτική -Κι έτσι μιλώ μετά λόγου γνώσεως: το Topolino είναι χίλιες φορές καλύτερο Όπως δεν είναι όλοι οι πολιτικοί κλέφτες και απατεώνες, όπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι αλήτες και ρουφιάνοι, έτσι δεν είναι και όλα τα κόμικς παιδικά ή ελαφρά αναγνώσματα. Μάλλον όσοι αναπαράγουν αυτήν τη στερεοτυπική άποψη κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Ας μην επιτρέψουμε όμως σε άτομα που όταν διάβαζαν κόμικς μάλλον κοιτούσαν μόνο τις εικόνες, να υποβιβάζουν στο δημόσιο λόγο αυτήν την ιδιαίτερη τέχνη στο σύνολό της. Πηγή
  22. Ένα από τα πιο γνωστά crossover της Marvel Comics κυκλοφόρησε και στα ελληνικά. Δεν το έχω διαβάσει, αλλά δεν έχω ακούσει και τα καλύτερα, παρόλο που υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Χρονικά τοποθετείται πριν από το Secret Wars που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Anubis και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο καλύτερα να περιμένουμε να ολοκληρωθεί, να το διαβάσουμε και μετά να διαβάσουμε το Secret Wars. Νομίζω ότι είναι σαφές, ότι παρά το ειδικό βάρος που έχουν οι συγκεκριμένοι υπερήρωες, αλλά και οι συντελεστές της αμερικάνικης έκδοσης, το κόμικ απευθύνεται σε φανατικούς της Marvel. Η έκδοση της Anubis φαίνεται πολύ καλή, για μια ακόμα φορά. Περιλαμβάνει εναλλακτικά εξώφυλλα και καταχώρηση για το επόμενο τεύχος, στις 22/11/2018 Το πιο θετικό από όλα, είναι ότι η εκδοτική ετοιμάζει πολλά για το άμεσο μέλλον. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τον GreekComicFan.
  23. 1. Καλύτερο Ελληνικό Άλμπουμ Αυτοτελές ή όχι 2016 : ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΥ ΚΟΡΝΑΡΟΥ 2017: ΓΡΑ-ΓΡΟΥ 2018: ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ 2. Καλύτερη Αυτοτελής Μεταφρασμένη Έκδοση 2016: MEZOLITH - ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΛΙΘΟΥ 2017: ΚΟΡΤΟ ΜΑΛΤΕΖΕ - ΕΚΟΥΑΤΟΡΙΑ 2018: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ 3. Καλύτερη Σειρά 2016: Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ DISNEY 2017: ΕΡΙΚ ΚΑΣΤΕΛ 2018: ΚΟΡΤΟ ΜΑΛΤΕΖΕ 4. Καλύτερη Limited Series 2016: STAR WARS 2017: ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ DISNEY - ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΟ ΣΚΑΡΠΑ 2018: ΒΑΛΚΥΡΙΑ 5. Καλύτερη Αυτοέκδοση 2016: ΚΟΜΙΞ WIKI FANZINE 2017: MONSIEUR CHARLATAN 2018: GHOST EMERGENCY 6. Καλύτερο Άλμπουμ Γελοιογραφιών 2016: Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ 2017: Ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΕΚΑ ΜΗΝΕΣ 2018: (εξ ημισείας) ΠΑΤΟΥΣΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΣΚΙΤΣΑ Ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΕΚΑ ΜΗΝΕΣ (ΕΠΙΤΟΜΟ) 7. Καλύτερη Ανθολογία / Πολυθεματικό 2016: ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΥΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017: ΜΠΛΕ ΚΟΜΗΤΗΣ 01 2018: ΜΠΛΕΚ 8. Καλύτερη Επανέκδοση 2016: ELYSIUM ONLINE 9. Καλύτερο Λαϊκό Ανάγνωσμα - Πρωτότυπο Υλικό ή Επανέκδοση 2016: ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ 10. Καλύτερο Βιβλίο ή Μελέτη σχετικά με τα Κόμικς 2016: ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑ - ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΩΝ
  24. Η πλήρης λίστα με όλους τους νικητές σε όλες τις κατηγορίες των ετήσιων βραβείων μας Κάνοντας κλικ στους συνδέσμους στις χρονολογίες, μεταφέρεστε αυτόματα στην ψηφοφορία εκείνης της κατηγορίας για το αντίστοιχο έτος Ελπίζουμε η λίστα να συνεχίσει να εμπλουτίζεται για πολλά χρόνια ακόμη
  25. leonidio

    ΣΧΕΔΙΑ

    Τεύχος 68 Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης. Οι γελοιογραφίες στο άλμπουμ Το νέο τεύχος βρίσκεται ήδη στα γνωστά σημεία διανομής
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.