Jump to content
Kriton

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 243 [Ο θησαυρός τού Τεμουτζίν]

ΠΩΣ ΣΑΣ ΦΑΝΗΚΕ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ;  

3 members have voted

You do not have permission to vote in this poll, or see the poll results. Please sign in or register to vote in this poll.

Recommended Posts

mm243-960x600-thumb-large.thumb.jpg.1c994fd919f739626f60006571cfe524.jpg

4 απολαυστικές ιστορίες σας περιμένουν στα περίπτερα:

  • ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
    ΕΝΑ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΦΟΡΜΗ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ Ο ΦΑΝΤΟΜ, ΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΜΥΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
  • Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΤΕΜΟΥΤΖΙΝ
    Ο ΙΝΔΙΑΝΑ ΓΚΟΥΦΥ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΣΤΑ ΥΨΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΜΟΓΓΟΛΙΑΣ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΤΖΕΝΓΚΙΣ ΧΑΝ
  • ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΠΟΥΜΠΑΛΟΥ
    ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΡΑΤΣΑ ΓΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΟΥΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΕΘΡΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΓΓΥΗΣΗ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ
  • ΚΡΥΦΟ ΤΑΛΕΝΤΟ
    Ο ΦΕΘΡΥ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΒΓΕΙ ΣΕ ΚΑΛΟ

Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου (Νο. 243)

 

Η προεπισκόπηση του τεύχους βρίσκεται εδώ.

 

Η πρώτη ιστορία δεν προέρχεται από το Topolino, αλλά από το Paperinik e altri supereroi (=Φάντομ Ντακ και άλλοι υπερήρωες).

 

Η δεύτερη ιστορία είναι σε δύο μέρη, τα οποία τα διαβάζουμε ενοποιημένα σε ένα μέρος, με παράλειψη της σελίδας με την ανακεφαλαίωση του πρώτου μέρους.

 

Η τρίτη ιστορία είναι φόρος τιμής στο τελευταίο μπαλαμπού τού Romano Scarpa.

Edited by Kriton
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πολύ ωραίο τευχάκι, δεν το περίμενα. Μία με Φάντομ Ντακ και σχέδιο του Celoni που λατρεύω, μία αξιοπρεπής μεγάλη περιπέτεια με Ινδιάνα Γκούφυ, και μία μεγάλη παντελώς τρελή ιστορία  του Φέθρυ, φόρο τιμής στον Scarpa, από τον Faccini. Δεν έχει μέσα ιστορίες αριστουργήματα, όμως είναι πολύ τίμιο τευχάκι.

 

Χαίρομαι πολύ και για την επιλογή του να εμπλουτίσουν το περιοδικό από ύλη άλλων εκδόσεων, και όχι μόνο του Topolino. Στην προκειμένη είδαμε ιστορία από το Paperinik όπως είπε και ο Κρίτωνας. Μία σειρά που τροφοδότησε το δικό μας Αλμανάκο σε μεγάλο βαθμό. Ελπίζω μελλοντικά να ξεκινήσουν να κάνουν επιλογές των καλύτερων ιστοριών, ώστε να βλέπουμε την αφρόκρεμα όχι μόνο του Topolino, αλλά και προηγούμενων πρόσφατων εκδόσεων.

  • Like 8
  • Thanks 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παρουσίαση-κριτική του υπ' αριθμόν #243 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο (από τον πολυλατρεμένο μονάρχη μας Κομικσοβασιλέα Παναγιώτη τον Α' @Βασιλεύς των κόμικς :div: :div: :div: )

tn_MIKYMAOUSE_0243.jpg


Εδώ Λιμνούπολη! (by Silvia Ziche) :yahoo:

Ιστορίες.

"Επιστροφή στο σχολείο."


Μετά από μία επιτυχή εξουδετέρωση κακοποιού.

 

Ο Φάντομ αποφασίζει να κάνει φιγούρα στους δημοσιογράφους με μία φράση όλιγον τι ανορθόγραφη. Τα επόμενα καρέ μας βρίσκουν στο γραφεί τoυ Δημάρχου όπου ένα καθηγητής που τα έχει τα χρονάκια του ,εκτός από έλλειψη αυτοσυγκράτησης, αναφέρει ότι όλη η εκπαιδευτική κοινότητα γνωρίζει ότι ο Φάντομ δεν έχεις πάρει απολυτήριο. Βέβαια, ο ίδιος ο Φάντομ δε μπορεί να επιδείξει το απολυτήριο του Ντόναλντ. Οπότε η "επιστροφή" του στα θρανία κρίνεται απολύτως απαραίτητη.

 


Δύσκολο να συνδυάζεις την πάταξη του εγκλήματος με την επιμελή μόρφωση. Η συνείδηση του Φάντομ τον προτρέπει να προσπαθήσει για το κοινό καλό. Ανέχεται τα πειράγματα των συμμαθητών του σε διάλειμμα και τάξη καθώς και τον αυστηρό φύλακα του σχολείου. Αναγκάζεται να γράψει από τιμωρία με την βόηθεια του Κύρου, μέχρι και εργασία για τα τροπικά επιρρήματα και μία έκθεση για την οικογένειά του. Πράγμα αδύνατον λόγω μυστικής ταυτότητας. Εν τέλει πετυχαίνει στις τελικές εξετάσεις και πέρνει το πολυπόθυτο απολύτηριο. Δυστυχώς αποφασίζει να δείξει και τις ιστορικές γνώσεις του. Αλλά ένα ιστορικό λαθάκι που κάνει βάζει τον καθηγητή σε υποψίες ότι έχει αδυναμία και στα υπόλοιπα μαθήματα. Ο υπερήρωάς μας όπου φύγει-φύγει!!!

 

  

 


"Ο θησαυρός του Τεμουτζίν."

Ο Ινδιάνα Γκούφυ με τον Μίκυ ρίχνονται σε μία περιπέτεια άνευ προηγουμένου προκειμένου να βρουν μία χαμένη πόλη.

"Τα τελευταία Μπουμπαλού."

Ντόναλντ, Φέθρυ, Λούντβιχ και Σκρουτζ κυκλοφορούν στην πόλη με μία ζωντανή γούνα. Αλλά αυτή που βγαίνει στο τέλος κερδισμένη είναι η Τζένη.

"Κρυφό ταλέντο."

Φέθρυ και Ντόναλντ βρίσκονται σε μία διάλεξη λόγω καταιγίδας. Ο καθηγητής που δίνει την διάλεξη καταφέρνει μετά πολλών κόπων και πολλών βασάνων να βρει το κρυφό ταλέντο του Φέθρυ.

Μία αίτηση συνδρομής για το Μίκυ Μάους.


Εν κατακλείδι...

Συμπαθητική η πρώτη ιστορία του τεύχους. Και λέω πρώτη διότι η κεντρική μπήκε δεύτερη. Δε ξετρελλάθηκα άλλ ούτε απογοητεύτικα. Διαβάστηκε ευχάριστα. Είδαμε μία διαφορετική πλευρά του ήρωα. Ειδική μνεία στα καρέ που την 

 

"φέρνει" στον συμμαθητή του που του έκανε τον βίο-αβίωτο στην τάξη!!!



Ινδιάνα και Μίκυ ζουν ίσως μία από τις καλύτερες περιπέτειες της ζωής τους σε μέρη παγωμένα... Εξαιρετική ιστορία από όλες τις απόψεις!!! Τι είπατε; Σας φάνηκε τρελή η περιγραφή της τρίτης ιστορίας μετά την δεύτερη; Επειδή είναι!!! Enrico Faccini :respect:!!! Το τεύχος κλείνει ανοίγοντα μία νέα κατηγορία... Την σειρά ιστοριών "εύθραυστης δεξιοτεχνίας" του Φέθρυ. Αρκετά καλή και έξυπνη!!!


Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Ο θησαυρός του Τεμουτζίν."
2. "Τα τελευταία Μπουμπαλού."
3. "Κρυφό ταλέντο."
4.
"Επιστροφή στο σχολείο."

8/10!!! Από τις σπάνιες φορές που η "κεντρική" ιστορία του περιοδικού είναι δεύτερη στην σειρά. Αλλά δε μπορώ να χαλάσω την παράδοση μετά από 243 τεύχη. Οπότε παρουσιάστηκε αναλυτικότερα ,ως είθιστε, η πρώτη ιστορία του τεύχους. Εξ' άλλου όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός. "Πρώτα φεύγει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι...." :D 


:hop: :hop: :hop: 

Edited by Μενίγ Πουαγώ
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το συγκεκριμένο τεύχος ανοίγει την αυλαία των ιστοριών με μία πρωτοτυπία. Έτσι λοιπόν η πρώτη ιστορία δεν είναι εκείνη που αναγράφεται στην ράχη του. Ξεκινάμε λοιπόν με τον Φάντομ Ντακ ο οποίος θα μας μιλήσει για την "Επιστροφή στο σχολείο". Μία συνηθισμένη νύχτα στην Λιμνούπολη, ο μασκοφόρος τιμωρός κάνει την περατζάδα του και κατατροπώνει απατεώνες κι εγκληματίες. Μέσα στον ενθουσιασμό του (περισσότερο ποζεριά θα το έλεγα :P ) φεύγει με το ιπτάμενο αυτοκίνητό του κι αφήνει ένα μήνυμα γραμμένο με καπνό. Ένα ορθογραφικό λάθος στο μήνυμα αυτό θα σταθεί αφορμή να εξοργιστεί ένας δάσκαλος και να ζητήσει από τον Δήμαρχο να απαιτήσει από τον Φάντομ να πάει στο σχολείο και να παρακολουθήσει μαθήματα. Ο Ντόναλντ, φοβούμενος μήπως αποκαλυφθεί η μυστική του ταυτότητα, θα φορέσει την στολή του και θα καθίσει στα θρανία. Εκεί δεν έχει μόνο να αντιμετωπίσει την γραμματική, αλλά και τους μικρούς συμμαθητές του, που μπροστά τους οι ληστές είναι άκακα αρνάκια. :P Ένα σενάριο που σίγουρα ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, όπου ο πρωταγωνιστής έχει να αντιμετωπίσει τους κλασικούς villains. Είναι πιο ανάλαφρο και περισσότερο επικρατεί το κωμικό στοιχείο, παρά η δράση. Η πλοκή είχε τις στιγμές της αλλά δεν είχε εξάρσεις. Γενικά είναι μία καλή ιστορία, αλλά όχι και η καλύτερη του ήρωα. Το σχέδιο τού Celoni είναι χαρακτηριστικό και πολύ ιδιαίτερο. Δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε, αλλά δεν με απογοήτευσε κιόλας.

 

Κι αφήνουμε τον μασκοφόρο εκδικητή της Λιμνούπολης για να πάμε στον ριψοκίνδυνο Αρχαιολόγο του Μίκυ Σίτυ (αν και δεν είναι η μόνιμη κατοικία του), τον Ινδιάνα Γκούφυ, ο οποίος θα πρωταγωνιστήσει στην (κεντρική) ιστορία του τεύχους, με τίτλο "Ο θησαυρός του Τεμουτζίν". Αυτός κι ο φίλος του ο Μίκυ, βρίσκονται στο αεροπλάνο (που έχει ένα παράξενο πλήρωμα) και κατευθύνονται στην μακρινή και παγωμένη Μογγολία. Ο λόγος έγκειται στο γεγονός ότι ο ήρωάς μας έχει εντοπίσει (από μία αεροφωτογραφία) την πόλη του Τζένγκις Χαν, που είχε χαθεί μέσα στους αιώνες. Όταν φτάνουν στον προορισμό τους, θα συναντηθούν με έναν ντόπιο οδηγό, ο οποίος είναι τρομερά μύωπας κι όλοι μαζί θα ξεκινήσουν για την περιοχή των ερευνών. Στον δρόμο για εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλούς κινδύνους. Αυτοί θα είναι φυσικοί, αλλά και προερχόμενοι από μυστηριώδεις ανθρώπους, ενώ θα εκπλαγούν όταν αποκαλυφθούν μπροστά στα μάτια τους μυστικά που έμεναν κρυμμένα εδώ και τόσες χιλιετίες. :wow: Το σενάριο μάς χαρίζει έναν Ινδιάνα Γκούφυ στο στοιχείο του. Έχουμε μία κλασική αναζήτηση ενός μέρους αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, παράλληλα όμως ο συγγραφέας έχει δώσει μεγάλη βαρύτητα στο μεταφυσικό στοιχείο. Έτσι η πλοκή πατάει περισσότερο στο φανταστικό, παρά στο ρεαλιστικό (όσο αυτό μπορεί να είναι). Αυτή η πρακτική δεν με πειράζει, αλλά θα προτιμούσα τον πρωταγωνιστή να καταπιάνεται με πιο "γήινες" υποθέσεις. Από εκεί και πέρα, η πλοκή έχει ενδιαφέρον (και πολλές αναδρομές στο παρελθόν), είναι καλογραμμένη κι έχει και τις απαραίτητες ανατροπές. Δεν λείπουν όμως και οι υπερβολές. Γενικά είναι μία τίμια δουλειά, σίγουρα άνω του μετρίου. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό.

 

Διαβάζοντας τον τίτλο της επόμενης ιστορίας προς στιγμήν κόλλησα. Νόμιζα ότι διάβαζα στον τίτλο "Το τελευταίο Μπαλαμπού". :P Τελικά ο τίτλος λέγεται "Τα τελευταία Μπουμπαλού". Η εφημερίδα του θείου Σκρουτζ πάει από το κακό στο χειρότερο κι εκείνος ρίχνει το φταίξιμο στον Ντόναλντ και τον Φέθρυ, για την ανικανότητά τους να πάρουν μία αξιοπρεπή συνέντευξη. Επόμενος "στόχος" της εφημερίδας είναι μία συνέντευξη με μία βαθύπλουτη, ντίβα της όπερας που πλέον έχει αποσυρθεί. Ο Σκρουτζ στον αγώνα που κάνει για να την πείσει να μιλήσει στα δύο ξαδέλφια, υπόσχεται ότι θα της δωρίσει ένα τσούρμο Μπουμπαλού, ένα τυχαίο όνομα που του ήρθε στο μυαλό. Αυτό το όνομα όμως ανήκει σε μία σπάνια ράτσα γατιών που συναντάται στην Κίνα κι έχουν την συνήθεια να "αγκαλιάζουν" τον ιδιοκτήτη τους και να σχηματίζουν ένα γούνινο περίβλημα γύρω του. Όταν λοιπόν αυτές οι, κατά τα άλλα, χαριτωμένες γάτες θα πατήσουν στο έδαφος της Λιμνούπολης, θα προκαλέσουν πολλά προβλήματα στους φίλους μας. Όπως πολύ σωστά τοποθετήθηκαν οι υπόλοιποι, το εν λόγω σενάριο επιχειρεί να αποδώσει έναν άτυπο φόρο τιμή στον Barks της Ιταλίας, τον μεγάλο Romano Scarpa. Ειδικά η αρχή της πλοκής παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με την αντίστοιχη ιστορία του δημιουργού. Όσο κυλάνε οι σελίδες, η ιστορία κρατάει αποστάσεις και δημιουργεί τον δικό της χαρακτήρα. Υπάρχει λοιπόν κλιμακούμενος ρυθμός και το καλό χιούμορ βρίσκεται σε κάθε "γωνία". Αποκορύφωμα είναι το τελευταίο καρέ, το οποίο με έκανε και γέλασα. Κι ενώ το σενάριο του Faccini με κράτησε μέχρι την τελευταία σελίδα, το σχέδιό του δεν με ικανοποίησε ιδιαίτερα.

 

Και τελειώνουμε γι'αυτή την εβδομάδα με τον τρελούτσικο Φέθρυ, που πρωταγωνιστεί στην ιστορία με τίτλο "Κρυφό ταλέντο". Μία μέρα, αυτός κι ο Ντόναλντ βρίσκονται έξω από την Λέσχη Κουλτούρας. Για να προστατευτούν από την βροχή που εντωμεταξύ δυνάμωνε, είπαν να μπουν μέσα και να παρακολουθήσουν μία διάλεξη ενός καθηγητή ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν εντελώς ατάλαντοι χαρακτήρες. Απλά ίσως να μην έχουν καταφέρουν να αναδείξουν κάποιο ταλέντο τους. Αυτό δίνει στον Ντόναλντ μία ιδέα. Να πάει τον ξάδελφό του στο γραφείο του καθηγητή και να προσπαθήσει εκείνος να βγάλει προς τα έξω κάποια δεξιότητά του. Έτσι και γίνεται και μετά από τεράστια προσπάθεια, το πόρισμα βγαίνει. Ο Φέθρυ είναι εξαιρετικός στοιβαχτής. Μπορεί δηλαδή να στοιβάζει πολλά αντικείμενα, χωρίς αυτά να πέφτουν. Από την επόμενη λοιπόν ημέρα ο φίλος μας θα βγει στην αγορά εργασίας για να εκμεταλλευτεί την δεξιότητά του που βρισκόταν σε νάρκη όλα αυτά τα χρόνια. Και με αυτή την κίνηση θα τεθούν σε σύγκρουση το ταλέντο και η αφέλειά του. Ποιο θα νικήσει άραγε? :P Αν και δεν είμαι ιδιαίτερος φίλος του Φέθρυ, το συγκεκριμένο σενάριο με ικανοποίησε. Η πρωτοτυπία του έγκειται στο γεγονός ότι βλέπουμε τον ήρωα να έχει αποκτήσει μία δεξιότητα, κάτι που δυσκολεύομαι να θυμηθώ σε άλλες ιστορίες. Θα συμφωνήσω ότι πρόκειται για μία ιστορία "εύθραυστης δεξιοτεχνίας", αλλά με άλλο πρωταγωνιστή. Η πλοκή ήταν άρτια, ενώ το γκαγκ που γυρίζει τον χαρακτήρα στην κανονικότητα, έρχεται στο τέλος και κωμικά. Έχει πλάκα επίσης το γεγονός ότι αυτός που τον βοήθησε να βρει την κλίση του είναι ο Ντόναλντ, λες κι εκείνος έχει βρει την δική του. :lol: Το σχέδιο αν δεν ήταν τόσο "μακρόστενο", θα έφευγε από τα επίπεδα της μετριότητας. 

 


:beer: 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αγόρασα το τεύχος για το 7.4 του Φατσίνι. Ειλικρινά απορώ ώρες ώρες. Η ιστορία δε διαβάζεται...

ευτυχώς η περιπέτεια του Ιντίανα Γκούφι ήταν παραπάνω από τίμια και έκανε την αγορά να αξιζει

τίποτα αξιομνημόνευτο και οι άλλες 2 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τα τελευταία χρόνια απο Ντίσνευ διαβάζω μόνο Κόμιξ και μόλις συνειδητοποίησα (με την αναφορά παραπάνω) οτι ποτέ δεν βάζουν ιστορίες με το Λούντβιχ. H πρώτη σκέψη ήταν οτι αυτό οφείλεται στην έλειψη Ιταλικών ιστοριών, αλλά απο οτι βλέπω απο το Inducks οι περισσότερες ιστορίες του είναι αμερικάνικες. Απο την άλλη βέβαια οι Ιταλοί συνεχίζουν να τον τιμούν ενώ οι αμερικάνοι τον έχουν εγκαταλείψει.

Edited by The_Black_Knight
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η κύρια ιστορία θυμίζει αυτήν εδώ:

 

https://inducks.org/story.php?c=I+TL+1285-BP

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.