Jump to content

Το Ελληνικό κόμικ [ χώρος κουβεντούλας ]


Recommended Posts

Σωστό το ότι ο δημιουργός δεν είναι τζουκμποξ. Καθόμουν και σκεφτόμουν το τι συμβουλή θα μπορούσε κανείς να δώσει στον Μάρκεζ για το 100 Χρόνια Μοναξιά. "ψιτ, φίλε, άμα θες να κάνεις καλό βιβλίο, κάτσε γράψε για την ιστορία μιας οικογένειας σε μια μπανανία, κάντην ψιλοσαπουνόπερα και κοπάνα και μερικούς παραλογισμούς". :D Ειλικρινά ως "σενάριο", έτσι ειπωμένο, δεν θα το άγγιζα το βιβλίο ούτε με το μάτι :) Βέβαια το βιβλίο είναι ένα αριστούργημα :) Και ευτυχώς έχει αναγνωρισθεί και ως τέτοιο. Αντίστοιχα ωραία συμβουλή είναι (πως λέμε Dany ή Manara), κοπάνα τσόντα, κάντο και ψιλομαζό (πρόσεξε όμως πως θα το χειριστείς, ψιλομαζό για τις μάζες, όχι για τους επαΐοντες) και τσαπ έχεις τα άντερά σου από πωλήσεις με 50 αποχρώσεις του γκρι (και από τις κριτικές που έχω διαβάσει, μια -ακία με κεφαλαίο το αρχικό Μ :D ).

 

Από την άλλη όμως (για εμένα τουλάχιστον που είμαι 40) όταν έχω φάει στη μάπα ένα απίστευτο σπονσοράρισμα και προμοτάρισμα ψευτοκουλτούρας, μιζέριας, πόνου και αθεράπευτης -ακίας τη δεκαετία του 80 και του 90, μπορώ να γυρίσω και να πω ότι δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό το πράγμα και ότι είμαι ενθουσιασμένος που βλέπω πλέον και αστυνομικά και νουάρ και επικής φαντασίας και γενικότερα πραγμάτα που στοχεύουν στη διασκέδαση και όχι στο "σας αρέσει γιαγιάκα ο Μπρεχτ" και "πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι" κι ο τραυματισμένος θεατής αναστενάζει :)

 

Βέβαια θα μου πεις (για να πιάσω και τον pomako :D ) "και ρε φίλε, το Πτώμα, τι ήταν?".............. :) ............ έλα ντε... :) Ήταν όμως καλό γ*μω το φελέκι μου :) Λίγο στο κλείσιμο (στον ρυθμό του?) έχασε (έχασε υπό το πρίσμα ότι αντί για 8αράκι, το έχω ως 7αράκι (10αράκι μόνο σε ορισμένα Κόρτο κ.ο.κ. 6αράκι είναι το "διαβάζεται και περνάς καλά", 5αράκι και κάτω είναι οι μάπες (στη δική μου κλίμακα)). Και δεν έχω καμία αίσθηση ότι μου το καπέλωσε ο εκδότης μιας Βαβέλ ή ενός 9. Δεν μου αρέσει ο Μπότσος ρε φίλε. Πως να το κάνουμε. Και πάρτε και λίγο Θωμά για να στανιάρετε. http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=12626 http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=12583 http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=12554 Ε, εντάξει. :relax: με :D Δεν ξέρω τι κάνει το Πτώμα καλύτερο από αυτό εδώ του Μπότσου http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=12564 ή από το Δεν θέλω να ονειρεύομαι, αλλά είναι καλύτερο. :D  Πολύ καλύτερο :) (ίσως το ότι υπάρχει συνεργασία σε σενάριο-σχέδιο και δεν είναι μόνο ενός ανθρώπου. αν και αυτό δεν είναι απλά εξήγηση (δλδ δεν σημαίνει το "συνεργάσου και θα είναι σίγουρα καλό"))

 

Μπορώ επίσης να πω ότι δεν θέλω να ξαναδώ εις τον αιώνα τον άπαντα το κράτος να σπονσοράρει τέχνη. Ούτε ως φεστιβάλ της Βαβέλ, ούτε ως Μέγαρο Μουσικής, ούτε ως τίποτα. Αν βρεθεί ένας Ιόλας και καταλάβει τι εστί Μαγκρίτ, θαυμάσια. Εάν δεν βρεθεί όμως, ούτε φράγκο από εμένα ως φορολογούμενο για "επαγγελματικό καλλιτεχνισμό".... (πως λέμε "επαγγελματικός αθλητισμός" :) ). Φράγκο μόνο για ερασιτεχνισμό. (κάτι σαν τα μουσικά λύκεια λχ, αλλά με δόσιμο ελευθερίας στο τι θέλουν να φτιάξουν και όχι με καταπίεση στο "αυτό είναι καλό, αυτό θα κάνεις" (αυτό κολλάει και με το τζουκμποξ :) ) Στην τελική τελείως δημοκρατικά οι περισσότεροι φορολογούμενοι προτιμούν σκυλάδικα......... (εδιτ και άμα κάτσουμε και ψηφίσουμε εδώ μέσα, σε ένα φόρουμ αναγνωστών το τι θέλουμε να βγει, έχουμε να φάμε στη μάπα disney και υπερηρωικό που θα αναστενάξουμε :lol: )

 

:cheers5:

  • Like 16
Link to post
Share on other sites
  • Replies 240
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

χαίρομαι που θα συμμετάσχεις σε αυτή την συζήτηση gaidjin, θα φανείς απαραίτητος (μακάρι να μπει και κανας επαγγελματίας κομίστας).       τα πρακτορεια και ο τρόπος διανομής, φίλε gaidjin, δεν έχ

συγγνώμη αν σας κουράζω, αισθάνομαι όμως πως δεν γίνομαι κατανοητός οπότε θα επιμείνω λίγο ακόμα!         Κατανοώ τους λόγους που διαφωνείτε με τα "περίπτερα". Αλλά δεν καταλαβαίνω αν συμφωνείτ

Ωραία η συζήτηση που καλά κρατάει εδώ και 6 σελίδες, έχουν θιγεί πάρα πολλά και διαφορετικά θέματα και είπα να γράψω το κάτιτίς μου. Δεν πολυκαταλαβαίνω για ποιο λόγο απασχολεί κάποιους το ζήτημα αν

Posted Images

Μερικά σχόλια σχετικά με τις απόψεις-σκέψεις του geokon, εκφράζεις τις απόψεις σου και πολύ καλά κάνεις, για διάφορα θέματα με γενικεύσεις και παραδοχές, χωρίς να διακρίνω από ποια θέση μιλάς εσύ ο ίδιος.

Στο ζήτημα περίπτερα vs βιβλιοπωλεία, σχολίασα ήδη το πρόβλημα με τα περίπτερα. Το επαναλαμβάνω χρειάζεται τεράστιο τιράζ. Επίσης, αν αρχίσει ένας εκδότης να κυκλοφορεί τεύχη των 24 σελίδων στα περίπτερα, αυτομάτως χάνει όλα τα βιβλιοπωλεία, γιατί κανείς βιβλιοπώλης δεν θα θεωρήσει πως αυτό το τεύχος έχει θέση στις προθήκες του, αφού είναι περιοδικό και όχι βιβλίο. Το θέλουμε αυτό; Προσωπικά όχι.

Υπάρχουν τρεις γενικές τάσεις στην παγκόσμια αγορά. Η πρώτη των αμερικανών, την οποία εσύ πρεσβεύεις, αφορά φτηνά, έγχρωμα, μικρού μεγέθους τεύχη στα περίπτερα ή στα κομικσομάγαζα, η δεύτερη των γιαπωνέζων έχει κυρίως φτηνές ασπρόμαυρες εκδόσεις τεράστιου μεγέθους σε αριθμό σελίδων, δεν ξέρω που πουλάνε τις εκδόσεις τους οι γιαπωνέζοι (αν έχουν περίπτερα ή ειδικά καταστήματα) και τέλος η τάση της γαλλοβελγικής σχολής η οποία αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τα κόμικς περισσότερο ως τέχνη θα έλεγα, οπότε οι εκδόσεις πωλούνται στα ειδικά καταστήματα και σε όλα τα βιβλιοπωλεία, σε μεγάλο μέγεθος, με σκληρό εξώφυλλο και στη συντριπτική τους πλειονότητα έγχρωμα. Προσπερνάω το ίντερνετ.

Στην Ελλάδα περάσαμε από τη φάση του περιπτέρου (Αγόρι, Μπλεκ, Κράνος κ.τ.λ.) στα ενήλικα κόμικς (Βαβέλ, Παραπέντε), στον ημερήσιο τύπο («9») και πατάμε πλέον με το ένα πόδι στην ευρωπαϊκή άποψη, ενώ το άλλο μετεωρίζεται μεταξύ μικρής έκδοσης-αυτοέκδοσης.

Κανείς δεν έχει μία ασφαλή λύση για εξασφαλισμένες πωλήσεις, τα αμερικανικά κόμικς πάνε κατά διαόλου και στις ΗΠΑ και γενικώς, τα γιαπωνέζικα, δεν ξέρω τι πωλήσεις κάνουν στην Ιαπωνία, φαντάζομαι μεγάλες, αλλά στην Ευρώπη μετά από μια μακρά περίοδο τρελών πωλήσεων υποχωρούν πολύ. Οι Γάλλοι εκδότες επιμένουν στη δική τους εκδοτική στρατηγική, πάρα πολλοί τίτλοι με τα γνωστά εκδοτικά πρότυπά τους, με σαφή ύφεση στις πωλήσεις.

Η Ελλάδα είναι μια μικρή πληθυσμιακά χώρα, οπότε το αναγνωστικό κοινό θα είναι πάντα περιορισμένο, και το κοινό των κόμικς είναι μετρημένα κουκιά ακόμα και από τους βιβλιόφιλους κάποιοι τα απεχθάνονται μετά βδελυγμίας.

Πώς εννοείς τη διάδοση των κόμικς, πέρα από εκδηλώσεις σε βιβλιοπωλεία ή αλλού, στο κόμικντομ και σε παρόμοιες εκδηλώσεις. Θα αναφέρω, αν και ήθελα να το αποφύγω, ένα προσωπικό παράδειγμα, το «Παραρλάμα» έγινε αντικείμενο εισήγησης σε φιλολογική ημερίδα από λέκτορα της Φιλοσοφικής του Ηρακλείου, αντίστοιχα «Το Πτώμα» ήταν αντικείμενο εισήγησης σε παγκόσμιο συνέδριο σχετικά με κόμικς στο Εδιμβούργο. Αυτά είναι ή δεν είναι διάδοση των ελληνικών κόμικς; Θα ήταν πριν από μια δεκαπενταετία αδιανόητο να έχει συμβεί; Ναι, θα ήταν. Πλέον όμως μοιάζει φυσιολογικό κάποιοι πανεπιστημιακοί να ασχολούνται με τα κόμικς που φτιάχνουμε.

Θίγεις το ζήτημα δημιουργίας-έκδοσης. Ο δημιουργός προτείνει, ο εκδότης κρίνει και αν θεωρήσει ότι του αρέσει και ότι αξίζει εμπορικά θα την εκδώσει. Σηκώνει πολύ μπλα-μπλα αυτή η σχέση, αλλά δεν έχω χρόνο να επεκταθώ.

Το πρόβλημα των πωλήσεων στον τύπο είναι γενικό. Υπάρχει παραπάνω ένα δείγμα πωλήσεων προ 7ετίας. Σήμερα όλος ο ημερήσιος τύπος πουλάει μετά βίας 100.000 φύλλα, όσα πουλούσαν σχεδόν μόνα τους τα "Νεα". Δεν επεκτείνομαι και εδώ.

Αν πάμε να δούμε τι πουλάει στο χώρο του βιβλίου εδώ και κάποια χρόνια στην Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε ότι οι εκδόσεις «Ψυχογιός» ζουν και βασιλεύουν ακόμη και μέσα στην περίοδο κρίσης έχοντας ναυαρχίδες, όπως η Λένα Μαντά.

Οπότε τι να κάνουμε για να διευρύνουμε το κοινό των κόμικς; Να αρχίσουμε να γράφουμε αισθηματικά-γυναικεία soft πορνό για να μας διαβάζει το αναγνωστικό κοινό της κάθε Μαντά; Ε, όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω…

  • Like 18
Link to post
Share on other sites

kαλημερα.. 

 δυο τελευταια λογακια πριν επιστρεψω στις εργασιες μου (γιατι ειτε μας αρεσει ειτε οχι οι δημιουργοι ειναι αυτοι που (κυριως) κανουν αυτη την τεχνη να ειναι αυτο που ειναι. και ειτε αρεσει ειτε οχι αυτη ειναι η ελληνικη πραγματικοτητα αλλα και η παγκοσμια.).

 γιατι πιστευετε οτι οι δημιουργοι που υπαρχουν (αλλα και οι ακομα πιο αξιολογοι που θα εμφανιστουν στο μελλον) δεν εχουν διαβασει τους μεγαλους της αμερικανικης σχολης; οτι δεν ειναι γνωστες του μακκλαουντ και του γουιλ αισνερ; οπως φυσικα και των σπουδαιων της ευρωπαικης σκηνης; αλλα και της ελληνικης με τον γιαννη καλαιτζη, τον αρκα και τον λεανδρο και πολλους ακομα; και φυσικα ακομα και της ιαπωνικης; οπως φυσικα και των βασικων αξιων των εικαστικων αλλα και αλλων τεχνων; κτλ, κτλ; 

 ως αναγνωστες ολες οι προτασεις ειναι θετικες.

 αυτοι που ομως πραγματικα θα ξεφυγουν απο το χομπι και η τεχνη τους ως δημιουργοι θα γινει η πραγματικοτητα τους ειναι πολυ λιγοι. 

 

 καλο ειναι να αφησουμε τα πραγματα να εξελιχθουν και να παρουν το δρομο τους. 

 

 καλη χρονια σε ολους! 

 ευχομαι τα καλυτερα!

 

 

 καλημερα!

Edited by gogtzilas
  • Like 15
Link to post
Share on other sites

"ψιτ, φίλε, άμα θες να κάνεις καλό βιβλίο, κάτσε γράψε για την ιστορία μιας οικογένειας σε μια μπανανία, κάντην ψιλοσαπουνόπερα και κοπάνα και μερικούς παραλογισμούς".

Tolstoy did it first.  :moutra:

 

Από την άλλη όμως (για εμένα τουλάχιστον που είμαι 40) όταν έχω φάει στη μάπα ένα απίστευτο σπονσοράρισμα και προμοτάρισμα ψευτοκουλτούρας, μιζέριας, πόνου και αθεράπευτης -ακίας τη δεκαετία του 80 και του 90,

που βλέπω πλέον και αστυνομικά και νουάρ

10αράκι μόνο σε ορισμένα Κόρτο

:thinking:

 

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι με έχεις ψιλομπερδέψει επειδή γενικά δεν ολοκληρώνεις τις σκέψεις σου. Ποιο ήταν περίπου το στύλ αυτών των υπερ-μίζερων, και πως διαφέρει από ατμοσφαιρικό νουάρ;

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

 

 

Μπορώ επίσης να πω ότι δεν θέλω να ξαναδώ εις τον αιώνα τον άπαντα το κράτος να σπονσοράρει τέχνη. Ούτε ως φεστιβάλ της Βαβέλ, ούτε ως Μέγαρο Μουσικής, ούτε ως τίποτα. Αν βρεθεί ένας Ιόλας και καταλάβει τι εστί Μαγκρίτ, θαυμάσια. Εάν δεν βρεθεί όμως, ούτε φράγκο από εμένα ως φορολογούμενο για "επαγγελματικό καλλιτεχνισμό".... (πως λέμε "επαγγελματικός αθλητισμός" :) ). Φράγκο μόνο για ερασιτεχνισμό. (κάτι σαν τα μουσικά λύκεια λχ, αλλά με δόσιμο ελευθερίας στο τι θέλουν να φτιάξουν και όχι με καταπίεση στο "αυτό είναι καλό, αυτό θα κάνεις" (αυτό κολλάει και με το τζουκμποξ :) )

Kwlόπαιδο,μ' έβαλες να σκύβω πενήντα φορές την ώρα,λες και μούδωσε bonus η εταιρεία κινητής εκατό προς κινητά!

Τα είπες όλα,άλλη μιά φορά ακόμα.

 

Σέβας.

  • Like 7
Link to post
Share on other sites

Tolstoy did it first.  :moutra:

 

:thinking:

 

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι με έχεις ψιλομπερδέψει επειδή γενικά δεν ολοκληρώνεις τις σκέψεις σου. Ποιο ήταν περίπου το στύλ αυτών των υπερ-μίζερων, και πως διαφέρει από ατμοσφαιρικό νουάρ;

 

βρε Φαίδωνα, έβαλα και 5 παραδείγματα :) τσίμπα κι άλλο ένα http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=3934

 

Κάτσε τώρα να σου ρίξω κατάρα και ανάθεμα. Διάβασε :)

 

ή μάλλον δεν αντέχω να ξεδιαλύνω......... τράβα εδώ και ξεκίνα να διαβάζεις ότι απόσπασμα βλέπεις Έλληνα μέσα από Βαβέλ δεκαετίας 90. κάποια είναι έτσι, κάποια είναι αλλιώς... τα περισσότερα όμως είναι έτσι

 

μετά θα σε περιμένω να τραγουδήσουμε παρέα κλαγγηδόν κλαγγηδόν :D

 

:cheers5:

 

εδιτ με αγάπη από εμένα για εσένα http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=12413 :flower2:

κλαγγηδόν κλαγγηδόν :D

  • Like 13
Link to post
Share on other sites

βρε Φαίδωνα, έβαλα και 5 παραδείγματα :) τσίμπα κι άλλο ένα http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=3934

 

Κάτσε τώρα να σου ρίξω κατάρα και ανάθεμα. Διάβασε :)

Τα του Θωμά τα βάζεις στην ίδια κατηγορία με του Μπότσου; Γιατί μπερδεύτηκα. Στο Leviathan καταλαβαίνω περίπου τι λες, λέει πολλά πράγματα χωρίς να καταλήγει (όπως το βλέπω) κάπου.

 

Επίσης ναι, αυτό με τον αυτοκτονικό πρωταγωνιστή που έχει δει τόσα και τόσα είναι γελοίο.

 

Το πρόβλημα με τα του Θωμά θα έλεγα ότι είναι η έκταση της ιδέας. "Χαχα, ήταν μίζερος και κέρδισε κρουαζίερα και μετά τον έκαναν σεξ σλέηβ" Πού είναι το ενδιαφέρον;

 

EDIT: Πάντως πιστεύω ότι το "Πωπω μιζέρια" "Πωπω αυτή η πόλη έχει γίνει σίχαμα" "Δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω, αλλά είμαι μίζερος" κτλ είναι χαρακτηριστικό των νουάρ, αν και σίγουρα όχι σε αυτό τον βαθμό.

 

EDIT 2: Είδα το EDIT σου. Τώρα σε καταλαβαίνω...

"Όταν ανάμεσα από φαλλόμορφα ορυκτά, θα δοθεί...τον εαυτό της, τα δάχτυλα καρφώνοντας στην επιθυμία της διείσδυσης- λουσμένη το λευκό καθαρτήριο φως των μυστικών πετρωμάτων - ολοένα και βαθύτερα σκάβοντας, τη σάρκα της βασανίζοντας με καύλα καθώς αυνανίζεται"

Τέχνη. Edited by Tightwad
  • Like 11
Link to post
Share on other sites

εκεί στο ότι εικαστικώς θα απορρίπονταν μέχρι και από το GC Φανζιν 3 :D σεναριακώς ειλικρινά δεν αντέχω να τα ξαναδιαβάσω. το είχα κάνει παλιά, και ευτυχώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει το ταλέντο να διαγράφει τα στενάχωρα ώστε να μην σαλτάρουμε :D

 

 

υγ παρεεεεεεεε http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=19383

παρακολούθα με τι διακριτικότητα εκφράζω και εγώ και ο dionik τα βαθύτερα συναισθήματά μας εκεί.... :) -τάνα λογοκρισία............. :)

 

 

εδιτ κουφάλα. πες την αλήθεια. μολόγα. έβαλες το απόσπασμα καθαρά για να μην μπορεί κανείς να διαγράψει τις 2 από τις 3 τελευταίες λέξεις... :lol:

  • Like 13
Link to post
Share on other sites

 Έλα, ποιός θα πρωτοδιατυπώσει την ειρωνεία να έχει αναφερθεί ως θετικό παράδειγμα η εξωστρέφεια και επιτυχία του ελληνικού σινεμα, η οποία έγινε με ταινίες που αν γίνονταν κόμικς θα ήταν απ αυτά που περιγράφει με τρόμο ο germanicus?

  • Like 8
Link to post
Share on other sites

Μην το πηγαίνεις τόσο μακριά :) Ένα από τα πιο αγαπημένα μου ελληνικά κόμικ είναι το Χαμένο Φάσμα :) 

  • Like 8
Link to post
Share on other sites

Καλή χρονιά και από εμένα. Ελπίζω το 2014 να είναι καλύτερο και καλλιτεχνικά δυνατότερο, αναγνωστικά οικονομικότερο και εκδοτικά να τρέχουν τα λεφτά από τα μπατζάκια μας (αχ, τι ωραία που θα ήταν).

 

Δυο μικρά πραγματάκια: 

1. Μην μπερδεύουμε το noir με το μίζερο. Άλλο το σκοτεινό, άλλο το κλαψομ**νικο.

2. Δεν ξέρω αν προαναφέρθηκε, αλλά βλέπω συνέχεια τον Graves, και απορώ που γράφει κόσμος ότι δεν έχουν εκδοθεί ελληνικά κόμικς τρόμου...

 

Υ.Γ.: Μου φαίνονται λίγο ακραίες κάποιες τοποθετήσεις, και ευτυχώς που υπάρχουν και οι δημιουργοί να συνεισφέρουν στην κουβέντα.

Υ.Γ.2: Χαίρομαι που θα βγάλω το Κατανοώντας το Κόμικς, γιατί θα είναι πολύ χρήσιμο ανάγνωσμα για όλους μας.

  • Like 20
Link to post
Share on other sites

'Eνα ίσον κανένα (δύο, αν βάλεις και του Βερύκιου, :P:D

  • Like 10
Link to post
Share on other sites

χμ.... Όταν φανήκαν τα φτερά της (και οτιδήποτε του Μηλιώρη αν και δυστυχώς έχει βγάλει μόνο τρία).... αν και δεν διαολόστειλα πριν τέτοια σενάρια. ομολογουμένως.. "έρωτες, νεράιδες, ανασφάλειες" (για να μην πιάσω τον σαχλομπεμπέ που τον κυνηγάνε και κόβει βόλτες αγκαλιά με τον κούκλο του) :) ..... Ζεστή Σοκολάτα?.... "θα φτιάξω ένα κόμικ χωρίς λόγια. θα εστιάσω σε συναισθήματα, αναμνήσεις και θα καπηλευθώ την παιδική ηλικία και νοσταλγία".... ακούγεται αρκετά φρικαλέο? :) (δεν το βάζω δεν το βάζω δεν το βάζω :) )

 

:cheers5:

 

υγ και επειδή παντού κυκλοφορούν ηλίθιοι, οι οποίοι μπορεί να τα πάρουν αυτά εκτός context, τα παραπάνω τα γουστάρω με τα χίλια :)

  • Like 7
Link to post
Share on other sites

χμ.... Όταν φανήκαν τα φτερά της (και οτιδήποτε του Μηλιώρη αν και δυστυχώς έχει βγάλει μόνο τρία).... 

 

Θείο διάβασε ακόμα μία ιστορία με τις "πρωταγωνίστριες" από το Οταν Φάνηκαν τα φτερά της εδώ ...  http://subgardenparty.blogspot.gr/2009/07/1.html

 

συγγνώμη για τη διακοπή.. συνεχίστε τη συζήτηση   :P

Edited by Melandros
  • Like 10
Link to post
Share on other sites

Παρακάτω μπορείτε να δείτε μια σειρά από απλές και σύντομες συμβουλές διαχείρισης ενός πιθανού έργου:

 

Σενάριο:

Πρέπει να μάθουμε στην Ελλάδα ότι σενάριο σημαίνει συγκεκριμένο, δομημένο κείμενο γραμμένο με τρόπο για να σχεδιαστεί από κάποιον σε συγκεκριμένα πλαίσια. Δεν έχει σημασία αν είναι πρωτότυπο, διασκευή ή μετάφραση κάποιου έργου. Πρέπει να είναι φτιαγμένο για κόμικς. Είτε για έντυπη είτε για ηλεκτρονική μορφή. Όταν σκοπεύεις να εκδώσεις κάτι πρέπει να λάβεις υπόψη σου τους περιορισμούς του χαρτιού, ενώ όταν θέλεις να βγει μόνο σε ηλεκτρονική μορφή, έχεις μια μεγαλύτερη ελευθερία στον τρόπο που γράφεις τα πάνελ σου. Πολλοί σχεδιαστές κάνουν και σκηνοθεσία και ντεκουπάζ, αλλά στην πραγματικότητα αυτή είναι δουλειά των σεναριογράφων (βέβαια, μπορεί σε αυτό να συνεισφέρει και ο σχεδιαστής). Μετά από όλα αυτά, ο σεναριογράφος ψάχνει για σχεδιαστή. Στον μικρόκοσμο των κόμικς της Ελλάδας, ο σεναριογράφος είναι εύκολο να βρει ποιος σχεδιαστής είναι κατάλληλος για το έργο του, αλλά πρέπει να είναι προετοιμασμένος να φάει πόρτα, με συνηθισμένη απάντηση το «δεν έχω χρόνο». Η απάντηση αυτή θα μπορούσε πολύ συχνά να μεταφραστεί σε «δεν είμαι τζαμπατζής», αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορεί να είναι κάποιος σίγουρος για το τι ισχύει στην πραγματικότητα. Ένας άλλος τρόπος να βρει σχεδιαστή είναι να πάει σε κάποιον εκδοτικό να του βρει κάποιον σχεδιαστή, αλλά το πρόβλημα εκεί είναι ότι μπορεί ο υποψήφιος σχεδιαστής να πιστεύει ότι θα προπληρωθεί για την δουλειά του ή ότι θα πληρώνεται ανά σελίδα, πράγμα δύσκολο στην ελληνική αγορά… Με αυτόν τον τρόπο μπορεί ένα εξαιρετικό σενάριο να μείνει στο ράφι. Ένα τελευταίο: όσο λιγότερο «ελληνικό» είναι το θέμα, τόσο καλύτερα το βλέπει ένας εκδοτικός οίκος που έχει περαιτέρω βλέψεις για το έργο.

Σχέδιο:

Ο σχεδιαστής που αναλαμβάνει τελικά να φέρει εις πέρας το σενάριο (είτε δικό του είτε όχι) πρέπει να φροντίσει πρώτα να βάλει σε κάποια «κουτάκια» το σενάριο, κατά προτίμηση σε συνεργασία με τον σεναριογράφο. Κάποια από τα βασικά κουτάκια στηρίζονται στην φόρμα του, στον τρόπο που φαντάζονται και οι δυο πώς θα δουλέψει καλύτερα. Αν θέλουν να βγει έντυπο, θα πρέπει να σεβαστούν τους περιορισμούς του τυπογραφείου. Αν θέλουν να βγει σε Α3, πρέπει να είναι καλή η ανάλυση για να αποδώσει σωστά και να μην πιξελιάζει στην εκτύπωση. Αν, αν, αν. Όλα αυτά είναι πράγματα που πρέπει να δουλευτούν στο ξεκίνημα. Όταν όμως το σενάριο είναι αρκετά σωστό, καταλήγει τυφλοσούρτης και τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα.

Δημιουργοί (ή και ένας μόνος του, ας μην κολλήσουμε εκεί):

Όταν έχουν αποφασιστεί κάποια πράγματα και το όραμα είναι κοινό, πρέπει να ακολουθήσουν κάποιες κινήσεις:

1.       Γράφουν μια περίληψη του έργου (αρχή – μέση – τέλος).

2.       Φτιάχνουν ένα δείγμα του έργου (4-8 σελίδες).

3.       Περιγράφουν με σχετική λεπτομέρεια την κεντρική ιδέα και τους χαρακτήρες σε μια δεύτερη «σελίδα», ξέχωρη από την περίληψη.

4.       Αποφασίζουν αν θα είναι καλύτερο να βγει σε τευχάκια (και μπορούν να το υποστηρίξουν χρονικά) ή σε τόμο (και μπορούν να προλάβουν το deadline που τους δίνει ο εκδότης ή ο ίδιος τους ο εαυτός).

5.       Εδώ αποφασίζουν αν θα βγει ως αυτοέκδοση ή αν θα πάνε σε εκδοτικό οίκο.

6.       Χτυπάνε πόρτες σε εκδοτικούς οίκους. Ακόμα και σε αυτούς που δεν εκδίδουν κόμικς. Γιατί όχι; Αλλά πρώτα από όλους, πρέπει να ρωτήσουν τους εκδοτικούς που εκδίδουν ενεργά κόμικς (τουλάχιστον έναν τίτλο τον χρόνο), καθώς θεωρητικά είναι πιο κατάλληλοι για να εκπροσωπήσουν κάτι τέτοιο.

7.       Προετοιμάζονται για απογοήτευση λόγω της ενδεχόμενης άρνησης των εκδοτικών οίκων.

8.       Εδώ αποφασίζουν αν θα βγει ως αυτοέκδοση ή αν θα πάνε σε εκδοτικό οίκο για μια ακόμα φορά.

9.       Σκληραίνουν και συνεχίζουν μέχρι να βρουν κάποιον να «αγοράσει» το προϊόν τους.

10.   Όταν βρουν τον εκδότη που τους κάνει, διαπραγματεύονται. Τα ποσοστά είναι γνωστά ανάμεσα στους δημιουργούς, τα συμβόλαια είναι παρόμοια ανάμεσα στους εκδοτικούς, οπότε πάνω-κάτω ξέρει κάποιος για πόσα πάει. Υπάρχει και η περίπτωση να πληρωθεί κάποιος προκαταβολικά για το έργο του, αλλά στην Ελλάδα είναι σπάνιο και επίσης μετά θα είναι και σχεδόν αδύνατο να εκμεταλλευτεί το έργο του με άλλον εκδοτικό, αφού θα έχει παραχωρήσει τα δικαιώματα στον εκδότη.

11.   Να ελπίζουν να βγουν στο εξωτερικό. Αν το θέμα είναι «παγκόσμιο», τότε ο εκδότης (αν έχουν παραχωρήσει τα δικαιώματα για εξωτερικό) θα μπορεί πιο εύκολα να προσπαθήσει να το πουλήσει στο εξωτερικό. Βέβαια είναι δύσκολο γενικότερα κάτι τέτοιο. Αλλά είναι ο μόνος πραγματικός τρόπος να σε δουν εκεί έξω, όταν ζεις και δουλεύεις στην Ελλάδα.

 

Όλα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν πιο εύκολα και πιο δύσκολα. Το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας θεωρώ ότι είναι καλύτερο από το έργο ενός ανθρώπου μόνου του. Είναι προσωπική άποψη, και συνεχώς βλέπω δουλειές από έναν δημιουργό που μπορεί να αναιρούν την άποψή μου, οπότε δεν είναι δεδομένη. Στο εξωτερικό βέβαια είναι κανόνας.

  • Like 22
Link to post
Share on other sites

 

Στο εξωτερικό βέβαια είναι κανόνας.

 

Καλά το πήγαινες μέχρι εκεί :D "Το εξωτερικό" δεν είναι μια ενιαία μάζα. Στην ούκ ευκαταφρόνητη Γαλλική σχολή, ο κανόνας είναι

"ο δημιουργός", στην Ιαπωνική διαφωτίστε μας οι πιό γνώστες, αλλα εχω την εντύπωση οτι κι εκεί είναι μάλλον πλειοψηφικό μοντέλο. Νομίζω ότι μόνο οι Αγγλοσάξωνες το επιβάλουν σχεδόν δια ροπάλου, πράγμα που οδηγεί σε χαριτωμένα οξύμωρα όπως τα βραβεία τους να έχουν το όνομα ενός απ'τους ελάχιστους δημιουργούς που δούλευε σόλο και παρ' όλα αυτά ξεγέννησε το "graphic novel"

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

αγαπητέ Θανάση δεν έχω να σου απαντήσω κάτι στα όσα μου γράφεις που να μην το έχω ήδη αναφέρει τουλάχιστον 2-3 φορές στο υπόλοιπο θρεντ.

δέχομαι το ότι διαφωνείτε αρκετοί με το σκεπτικό μου και τα λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου, για κακό δικό μου δεν βλέπω να είναι αρκετό αυτό για να μου αλλάξει γνώμη σε κάποια πράγματα όμως.

όταν έρθει η ώρα να προωθήσω την δική μου δουλειά θα κινηθώ με αυτό το σκεπτικό κι αν τα καταφέρω έχει καλώς... αν φάω το κεφάλι μου και έρθω στα λόγια σας, επίσης έχει καλώς.

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

6.       Χτυπάνε πόρτες σε εκδοτικούς οίκους. Ακόμα και σε αυτούς που δεν εκδίδουν κόμικς. Γιατί όχι; Αλλά πρώτα από όλους, πρέπει να ρωτήσουν τους εκδοτικούς που εκδίδουν ενεργά κόμικς (τουλάχιστον έναν τίτλο τον χρόνο), καθώς θεωρητικά είναι πιο κατάλληλοι για να εκπροσωπήσουν κάτι τέτοιο.

7.       Προετοιμάζονται για απογοήτευση λόγω της ενδεχόμενης άρνησης των εκδοτικών οίκων.

8.       Εδώ αποφασίζουν αν θα βγει ως αυτοέκδοση ή αν θα πάνε σε εκδοτικό οίκο για μια ακόμα φορά.

9.       Σκληραίνουν και συνεχίζουν μέχρι να βρουν κάποιον να «αγοράσει» το προϊόν τους.

 

 

όταν το διάβαζα αυτό το καμμάτι θυμήθηκα αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=HKdvVQw7AH8

 

:lol:

(δεν διαφωνώ σε κάτι εννοείται)

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Τα κόμικς στην Ιταλία είναι μια τέχνη που σφύζει από ζωή. Καμιά συμβουλή για την Ελλάδα;

- Στην Ελλάδα υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντες καλλιτέχνες στο χώρο. Ισως η κατάσταση να είναι λίγο προβληματική στα σενάρια και το φαινόμενο του logicomix το επιβεβαιώνει, όταν έχεις καλό σενάριο γίνεσαι και ανάρπαστος στο βιβλιοπωλείο. Δεν υπάρχουν παράλληλα εκδότες που να πιστεύουν στο είδος, αν εξαιρέσεις βέβαια μικρούς εκδοτικούς οίκους με ποιότητα αλλά χωρίς προώθηση και διανομή. Πιστεύω πως σήμερα που όλα καταρρέουν είναι η σωστή στιγμή για τα κόμικς να βγουν από το εικονοκλαστικό υπόγειο όπου μια συντηρητική ιδέα του πολιτισμού τα έκρυψε. Και δεν είναι πρόβλημα μόνο της Ελλάδας!

Γνώμη για την Ελληνική σκηνή, από Ιταλία μεριά. Από δώ.

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι οι Έλληνες δημιουργοί κάτι κάνουν λάθος, αλλά δε μπορώ να εντοπίσω τι. Πρόσφατα, έκατσα και φιλοσόφισα κάποια πράγματα στο συγκεκριμένο ζήτημα. Σε κάποια φάση κατέληξα ότι το μεγάλο πρόβλημα τους Ελληνικού κόμικ, είναι το πλήθος της χώρας. Καλώς ή κακώς, οι κομικσόφιλοι δεν ξεπερνούν το 0.1% της χώρας. 'Ενα νούμερο που ισχύει και για την Ελλάδα αλλά και για την Αμερική. Το πρόβλημα είναι ότι στην Αμερική, το 0.1 μεταφράζεται σε κάμποσα εκατομμύρια, ενώ στην Ελλάδα σε μόλις 1000 άτομα περίπου. Σε αυτό το σημείο είπα: "Γιώργο, άστο. Χαμένη υπόθεση. Είμαστε πολύ λίγοι". Έλα όμως που με μια δεύτερη σκέψη, οι Ιάπωνες ήρθαν να με διαψεύσουν! Η Ιαπωνία είναι μια σχετικά μικρή χώρα, ως προς τη γεωγραφία της, και έχει μόλις 13.000.000 κατοίκους!!! Ποιά είναι η διαφορά μας; Ότι οι φίλοι μας εξ' Ανατολής έχουν μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες ένατης τέχνης και ποπ κουλτούρας (ίσως και πιο εμπορικής) που έχει εξελιχθεί σε μια γιγάντια αγορά παγκοσμίου επιπέδου! Και διερωτόμαι τώρα εγώ: γιατί αυτοί μπορούν και εμείς όχι; Τι είναι αυτό που λείπει σε εμάς και περισσεύει σε αυτούς;

Bonus παρατήρηση: Το ελληνικό κόμικ έχει τη τάση να κινείται στο είδος του κωμικού, σατυρικού/παρωδικού, τη γελειογραφία, καθώς επίσης και τις Ιστορίες της καθημερινότητας. Μόνο τα τελευταία χρόνια πάει να γίνει ένα άνοιγμα και στα άλλα είδη. Κατά γενική ομολογία όμως, είδη όπως η επιστημονική φαντασία, το horror και κυρίως η ναυαρχίδα όλων, το υπερηρωικό είδος, απουσιάζουν. Γιατί συμβαίνει αυτό; (αν κάπου έχω κάνει λάθος, παρακαλείται ο οποιοσδήποτε να με διορθώσει).

 

Καλά μας τα λες φίλε Γιώργο, αλλά κάπου τα μπερδεύεις με τους αριθμούς. Το 0,1% τού πληθυσμού τών ΗΠΑ είναι 317.000 άτομα και όχι μερικά εκατομμύρια, το 0,1% τού πληθυσμού τής Ελλάδας είναι 11.000 και όχι 1000, ενώ ο πληθυσμός τής Ιαπωνίας είναι 130.000.000 (127 για την ακρίβεια) και όχι "μόλις 13.000.000" και είναι η 10η σε πληθυσμό χώρα τής Γης.

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Ανάλογα το τι λες υπερήρωας. :D

 

 

-Στην ελληνική μυθολογία, ο Aχιλλέας είχε γεννηθεί σχεδόν άτρωτος και η Θέτιδα τον έκαιγε ζωντανό για να αφαιρέσει τα τρωτά μέρη του σώματος του.

 

 

Ο Αχιλλέας δεν είχε γεννηθεί σχεδόν άτρωτος, αλλά τρωτός, φίλε Φαίδωνα. Η Θέτιδα προσπάθησε με κάθε θυσία να τον κάνει άτρωτο και οι εκδοχές για τον τρόπο που χρησιμοποιούσε είναι τρεις. Η επικρατέστερη ότι τον βούτηξε στα νερά τής Στύγας, ενός από τους ποταμούς τού ΄Αδη, και τον έκανε άτρωτο σε όλο του το σώμα, εκτός από την φτέρνα από την οποία τον κρατούσε, η δεύτερη αυτή που παραθέτεις και η τρίτη ότι η Θέτιδα είχε κάνει κι άλλα παιδιά πριν από αυτόν που τα βουτούσε σε ζεματιστό νερό για να δει αν είχαν γίνει αθάνατα όπως εκείνη ή θνητά όπως ο πατέρας τους κι αυτά πέθαιναν κι έτσι ο Πηλέας όταν κατάλαβε ότι θα έκανε το ίδιο κι με τον Αχιλλέα, της τον άρπαξε από τα χέρια και τον έσωσε. Εγώ θυμόμουν μόνο την πρώτη, τη δεύτερη την έμαθα τώρα από σένα και την τρίτη την βρήκα στην "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα", όπου αναφέρονται και οι άλλες δύο.

Edited by tryfev
  • Like 9
Link to post
Share on other sites

Διαβάζοντας όλα αυτά τα ποστ, ακόμη και τα μακροσκελέστερα, έμαθα πολλά και θεωρώ ότι έγινα πλουσιότερος. Ευχαριστώ λοιπόν όσους φίλους συνέβαλαν σ' αυτό ανεξάρτητα από το βαθμό που συμφωνώ ή όχι με τις απόψεις τους (σε όσα θέματα βέβαια μπορώ να έχω άποψη ως "ένας φτωχός και μόνος ντισνεϋκός").

 

Υ.Γ. Το "μόνος" εννοείται ότι το έβαλα για να μην αλλοιώσω περισσότερο την εμβληματική φράση τού Λούκυ Λουκ.

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
  • 6 months later...

Από ό,τι μας έλεγε ο Don Rosa, στις ΗΠΑ έχουν σταματήσει να εκδίδονται περιοδικά με ιστορίες Disney εδώ και 40 χρόνια. Αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος, αλλά νομίζω ότι από τότε που σταμάτησε να σχεδιάζει ο Don δεν υπάρχει άλλος εν ενεργεία αμερικανός σχεδιαστής Disney Stories.

 

΄Οσο για ελληνική σχολή σχεδιαστών Disney μου φαίνεται πολύ ωραίο για να είναι αλήθεια.

 

Τέλος, θα πω ότι μεσοπαπί μου αρέσει καλύτερα, αλλά ακόμη και αν προτιμηθεί το "ενδοπαπί" η "ενδοπαπάκι", το "δο" γράφεται με όμικρον και όχι με ωμέγα.

Edited by tryfev
  • Like 7
Link to post
Share on other sites

Μακαρι να ειχαμε και ελληνικα Δισνευ....!

Ετσι ξερω και γω, στην Αμερική πια δεν βγάζουν νέες ιστορίες...ο Ντον ηταν ο τελευταίος των μοικανων.

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Πραγματικά, ευτυχώς που δεν έχουμε ελληνικά ντίσνευ.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Πραγματικά, ευτυχώς που δεν έχουμε ελληνικά ντίσνευ.

Θελω πολυ να ακουσω τεκμηριωση πανω σε αυτο που να ευσταθει. :)

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Θελω πολυ να ακουσω τεκμηριωση πανω σε αυτο που να ευσταθει. :)

 

 

Ε...αφού οι Ιταλοί μοιάζουν με τους Έλληνες υποτίθεται άρα τα ΕΛληνικά Ντίσνευ θα'ναι πάνω κάτω σαν τα Ιταλικά...

 

 

 

1 χαρά δηλαδή αφού τη βρίσκω με τις Ιταλικές ιστορίες του μμ :cheers4:

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Θελω πολυ να ακουσω τεκμηριωση πανω σε αυτο που να ευσταθει. :)

Δεν έχω κάποιο επιχείρημα. Απλά, το σκέφτομαι και... Όχι. :D

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Δεν έχω κάποιο επιχείρημα. Απλά, το σκέφτομαι και... Όχι. :D

 

 

Ε κάτι θα φοβάσαι....δε μπορεί :P

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Δεν είναι εύκολο να δημιουργηθεί σχολή (δεν εννοώ το ίδρυμα) από τη μια μέρα στην άλλη σε μια χώρα χωρίς καμιά σχετική παράδοση και μάλιστα σε περίοδο κρίσης. Η Ιταλία έχει σχεδιαστές Disney Comics από την δεκαετία του '30 

 

http://coa.inducks.org/creator.php?c=Guglielmo+Guastaveglia

http://coa.inducks.org/creator.php?c=Angelo+Burattini

http://coa.inducks.org/creator.php?c=Giove+Toppi

http://coa.inducks.org/creator.php?c=FPe και 

http://coa.inducks.org/comp2.php?kind=nk&creat=FPe&imgmode=1&vdesc2=on&vdesc=en&sort1=votes

 

για να μη μιλήσουμε για τους μεταγενέστερους.

 

Σίγουρα υπάρχουν σπουδαίοι ΄Ελληνες κομίστες αλλά από όσο γνωρίζω δεν έχει ασχοληθεί κανείς με το συγκεκριμενο αντικείμενο κι ακόμη δεν ξέρω ποιος πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία, η Disney, ο ΄Ελληνας εκδότης της ή κάποιοι δημιουργοί από μόνοι τους;

Edited by tryfev
  • Like 16
Link to post
Share on other sites
Αυτό το θέμα είναι αρκετά παλιό. Παρακαλούμε σκεφτείτε μήπως είναι καλύτερα να ξεκινήσετε ένα νέο θέμα αντί να απαντήσετε σε αυτό.

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.