Indian

Ευτυχώς δεν πρέπει να έχω πολλές. Δεν θα χάσω την χρονιά μου!

Από μικρή ηλικία με γοήτευαν οι ιστορίες της Άγριας Δύσης και η ιστορία του Κόμη Δράκουλα. Βγαίνοντας ένα τέτοιο κόμικ από την μία μεριά χάρηκα λόγω της θεματολογίας κι από την άλλη είχα τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο ένας τέτοιος συνδυασμός θα ήταν εφικτός. Μετά την ανάγνωση μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός ο συνδυασμός δούλεψε για εμένα. Σίγουρα, όμως, το κόμικ δεν ήταν κι ό,τι πιο άρτιο έχω διαβάσει και θα εξηγήσω την θέση μου παρακάτω. Σεναριακά έχουμε μία ιδέα παρακινδυνευμένη, που αν δεν τύχει σωστής διαχείρισης δεν απέχει πολύ από το να γίνει σαχλή. Παρόλα αυτά όχι μόνο είχε ενδιαφέρον, αλλά δημιουργεί και το απαραίτητο μυστήριο που απαιτείται σε τέτοιες ιστορίες. Η πλοκή διαχειρίζεται πολύ καλά τον μύθο που έχει γεννήσει ο πρωταγωνιστής όλα αυτά τα χρόνια, ενώ παράλληλα τον εντάσσει άψογα σε μία εποχή που απέχει παρασάγγας τόσο στο ύφος, όσο και στην κουλτούρα του. Παράλληλα διαθέτει τις απαιτούμενες σκηνές δράσης με κλασικό πιστολίδι, ενώ δεν λείπει και η μεταφυσική απόκοσμη ατμόσφαιρα. Ο πρωταγωνιστής διατηρεί όλα τα στοιχεία που μας αρέσουν επάνω του, την ίδια ώρα που δείχνει ευάλωτος, ίσως για να μπορέσει να δομηθεί η ιστορία. Επίσης του έχουν δοθεί αρχές και τιμιότητα, που κάνουν τον αναγνώστη να σκεφθεί πολύ αν θα τον κατατάξει στους απόλυτους villains ή να του δώσει τον τίτλο του εκδικητή των αδυνάτων. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν κι εκείνοι τον ρόλο τους και βοηθούν τον ήρωα στο έργο του. Στα αρνητικά μπορούμε να εντάξουμε την γρηγοράδα από την οποία χαρακτηρίζεται η πλοκή. Πιστεύω ότι λίγη περισσότερη "σάλτσα" θα έκανε την ιστορία περισσότερο ελκυστική και θα όξυνε καλύτερα την ένταση. Επίσης εντόπισα μία μικρή κοιλιά όσο πηγαίνουμε προς την μέση της ιστορίας και με δεδομένο ότι είχε λίγες σελίδες στην διάθεσή της, δεν λειτουργεί υπέρ της. Το φινάλε είναι δίκαιο κι αναμενόμενο, ενώ η τελευταία σελίδα μάς προϊδεάζει για μία καλή συνέχεια, την οποία ανυπομονώ να διαβάσω. Κι αν κρίνω από τον αριθμό "1" που κοσμεί το εξώφυλλο, θέλω να πιστεύω ότι θα την διαβάσω. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία ιστορία που πήρε τα ρίσκα της και παρά τις μικρές της αστοχίες, με κέρδισε. Προτείνεται στους λάτρεις των δύο θεματολογιών, που όμως έχουν ανοιχτούς ορίζοντες και θέλουν να διαβάσουν και κάτι διαφορετικό. Όσον αφορά το σχέδιο μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά. Ο καλλιτέχνης στήνει όμορφες σκηνές και backgrounds, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει να μας δείξει την δεξιοτεχνία του στην απόδοση των χαρακτήρων. Το ασπρόμαυρο χρώμα δένει εξαιρετικά, καθώς επίσης και το μελάνωμα νομίζω ότι αποτελεί και το πιο αξιοπρόσεκτο σημείο του εικαστικού τομέα. Αν το μέγεθος του εντύπου ήταν μεγαλύτερο, ίσως να αναδεικνυόταν καλύτερα. Πηγαίνοντας στα της έκδοσης, όπως έγραψα και πιο πάνω το φορμάτ έκανε το σχέδιο να μην αναδίδει στο απόλυτο τα "αρώματά" του, αλλά για όσον αφορά το σενάριο ήταν εντάξει, δεδομένου ότι δεν έχουμε πολύπλοκους και φλύαρους διαλόγους. Από εκεί και πέρα το έντυπο διαθέτει ματ χαρτί, που όμως αποτυπώνει καλά το σχέδιο, ενώ κι από την κόλληση στην ράχη δεν θα πρέπει να έχουμε ανησυχία. Επίσης και το χαρτονένιο εξώφυλλο το βρήκα μια χαρά. Στο υλικό που συνοδεύει την ιστορία έχουμε επτά σελίδες με ολοσέλιδα σκίτσα γνωστών κι αγαπητών Ελλήνων δημιουργών. Δεν λέω, όμορφα είναι, απλά ένιωσα άβολα να τα βλέπω σε ένα ξενόφερτο κόμικ. Ολοκληρώνοντας αυτή την ακατάσχετη λογοδιάρροια, δεν θα πρέπει να μην αναφέρουμε και το πολύ όμορφο και ταιριαστό σχέδιο στο εξώφυλλο δια χειρός υιού Σταυριανού.

Διαβάστηκε κι ο Αστερίξ στην Λουζιτανία, που όλο πηγαίνω να το γράψω "Λουζιτάνια", λόγω ενός παλιού μπουζουκσίδικου κι ακούω πάρα πολλούς να μου κάνετε διάφορες κι ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, τις οποίες πρέπει να απαντήσω! "Αγαπημένε και πανέμορφε Ινδιάνε, σου άρεσε το άλμπουμ?": Ναι, αμέ! Εννοείται! Πρόκειται για μία τίμια προσπάθεια στην αναβίωση των ιστοριών των ανυπότακτων Γαλατών από την νέα γενιά και φαίνεται να υπάρχει μεγάλος σεβασμός στους κλασικούς. Το σενάριο έχει αρχή, μέση και τέλος, δεν πλατειάζει και σε κάθε του σελίδα έχει κάτι νέο να μας δώσει. Επίσης, η ιστορία διαθέτει ταξιδιάρικη αύρα κι αποτίει φόρο τιμής (με κωμικό τρόπο) σε έναν λαό και την κουλτούρα του. Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, ένα έμπειρο μάτι να πιάσει την συγγραφική μανιέρα που ενώνει τις περισσότερες από τις παλαιότερες ιστορίες. Εκτός από τους βασικούς πρωταγωνιστές, βλέπουμε και μερικούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες με έντονες προσωπικότητες, που δεν λειτουργούν μόνο σαν support άτομα, αλλά διαδραματίζουν ενεργούς ρόλους στην εξέλιξη της πλοκής. Ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ, πάντα πιστοί στο καθήκον και πάντα λάτρεις της δικαιοσύνης, δεν διστάζουν να φτάσουν μακριά από το χωριό τους, προκειμένου να εξαλείψουν την αδικία και να βοηθήσουν το σωστό να θριαμβεύσει! "Επομένως την ιστορία αυτή την θεωρείς εφάμιλλη των κλασικών ιστοριών?": Εεεεμ, όχι! Ο κύριος λόγος που το υποστηρίζω αυτό είναι ότι προσωπικά δεν βρήκα αυτό το όμορφο χιούμορ που διαθέτει ο κορυφαίος Goscinny. Εδώ το κωμικό στοιχείο έρχεται με το σταγονόμετρο και δυστυχώς δεν βγαίνει αβίαστα. Η μοναδική σκηνή που μου έφερε ένα μειδίαμα ήταν η σκηνή όπου οι φίλοι μας προσπαθούν να δημιουργήσουν λογαριασμό με username και password! Από εκεί και πέρα η ιστορία αναλλωνόταν στα ονόματα των χαρακτήρων και την κατάληξη "-άο" στο τέλος μερικών λέξεων για να αναδειχθεί η καταγωγή. Τα γκαγκ με τους μπακαλιάρους κι εκείνα με την κατάθλιψη, ήταν ευχάριστα, αλλά δεν κατάφεραν να με κάνουν να γελάσω. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ιστορία που την προτείνω σε όλους τους λάτρεις του σύμπαντος του Αστερίξ και πιστεύω ότι δεν θα απογοητευτούν. Παρόλα αυτά, αν κάποιος θέλει τώρα να ξεκινήσει να διαβάζει αυτές τις ιστορίες, εννοείται ότι θα πρέπει να επενδύσει στην παλιά και δοκιμασμένη συνταγή και να ξεκινήσει το ταξίδι του από τους κλασικούς. Ο εικαστικός τομέας μού άρεσε σε μεγάλο βαθμό. Το σχέδιο το βρήκα εφάμιλλο της πένας του μεγάλου Uderzo. Τα καρέ βρίθουν λεπτομερειών, χωρίς όμως να είναι παραμορφωμένα, διατηρούν μια καθαρότητα κι ενισχύουν το χιούμορ του σεναρίου, όπου κρίνεται εφικτό. Ο χρωματισμός δεν κρύβει εκπλήξεις, καθώς δεν έχει διαφορές από τα προγενέστερα άλμπουμ. Η παλέτα αποτελείται από ζωηρά κι έντονα χρώματα, που δεν κουράζουν το μάτι και δημιουργούν μια όμορφη ατμόσφαιρα. Για την Μαμούθ τα έχουμε ξαναπεί. Μπορεί να αργεί να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ, να μην είναι τυπική στις προθεσμίες που εκείνη ανακοινώνει, αλλά όταν αυτό συμβεί, παίρνουμε στα χέρια μας ένα στολίδι για την βιβλιοθήκη μας. Το χαρτί στο εσωτερικό είναι πολυτελέστατο και κατά συνέπεια η εκτύπωση των χρωμάτων είναι άψογη. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ και η κόλληση ανθεκτική. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνουμε και στην μετάφραση, η οποία με κάλυψε και φαίνεται να έχει ανταπεξέλθει σε δύσκολες στιγμές διαλόγων. Μία μικρή ένσταση έχω στην απουσία της γλωσσικής ιδιαιτερότητας του πειρατή, αλλά δεν γνωρίζω αν αυτή η εξάλειψη έχει γίνει από την ελληνική πλευρά ή υπάρχει και στην αρχική απόδοση.

Το βρήκα τυχαία στο περίπτερο σε προσφορά και είπα να το αγοράσω. Μετά την ανάγνωση, ας πω κι εγώ την άποψή μου. Το συγκεκριμένο κόμικ δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε, αλλά σίγουρα δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να μου δώσει. Το σενάριο πατάει επάνω σε μια ιδέα που είναι πλέον γνωστή και δεν κάνει την διαφορά. Μιλάμε για μία εταιρόκλητη ομάδα μεταλλαγμένων που επιστρέφουν κάτω από την ίδια στέγη, προκειμένου να θρηνήσουν τον μέντορα και να αντιμετωπίσουν κάποιο επερχόμενο κακό. Όπως και να το κάνουμε, τέτοια μοτίβα έχουμε δει στους X-Men, την Suicide Squad, στο The Boys, στο Doom Patrol, στους Titans, στο εξαιρετικό Watchmen κι ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Η πλοκή ομολογώ ότι έχει αρκετή δόση φαντασίας (επιστημονικής και μη) καθώς και δράση όπου κι όποτε χρειαζόταν. Ο συγγραφέας φρόντισε να "ντύσει" τους χαρακτήρες του έργου του με δυναμικά χαρακτηριστικά κι έντονες προσωπικότητες, αλλά όπως ανέφερα και πιο πάνω, δεν είχαν κάτι που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν από τα άλλα μέλη των διαφόρων ομάδων που έχουν παρελάσει από την Ένατη Τέχνη. Το φινάλε το βρήκα αναμενόμενο, αλλά τίμιο. Δυστυχώς ούτε εδώ δεν είχαμε το στοιχείο της έκπληξης που θα έκανε την διαφορά. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία ιστορία που δεν με απογοήτευσε στο σύνολό της, αλλά δεν νομίζω ότι θα την διάβαζα ξανά. Προτείνεται σε εκείνους που αρέσκονται να διαβάζουν ιστορίες με ομάδες μεταλλαγμένων ηρώων. Εκείνοι που έχουν περάσει από X-Men και... ΣΙΑ, δεν θα χάσουν κάτι αν δεν επενδύσουν εδώ. Ο εικαστικός τομέας είναι κάτι περισσότερο από φανερό ότι ακολουθεί την σχεδιαστική γραμμή του μεγάλου Mike Mignola και σε αρκετά σημεία του κόμικ βαδίζει στην εντέλεια. Υπάρχουν, όμως, και σημεία που τα καρέ έχουν μία κάπως παιδική διάθεση που δεν αρμόζει στην περίπτωση, όπως πχ σε μια έντονη σκηνή μάχης. Τέλος να πούμε ότι το σχέδιο διαθέτει αρκετές λεπτομέρειες, οι οποίες όμως δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές, παρά με το επίμονο κοίταγμα των καρέ. Με μια πρώτη ματιά το αποτέλεσμα μοιάζει ενοχλητικό. Όσον αφορά τον χρωματισμό, χρησιμοποιείται μία παλέτα, αποτελούμενη από γήινα χρώματα, που δυστυχώς βγάζουν μια μονοτονία, κάτι που ενισχύει κι ο, πέραν του δέοντος, σκοτεινός τόνος. Η έκδοση της Anubis μού αρεσε. Έχουμε ένα, μεσαίου μεγέθους, κόμικ, με καλό και γυαλιστερό χαρτί στο εσωτερικό, που φέρει μια εξαιρετική εκτύπωση, καθώς επίσης κι ένα, τίμιου πάχους, εξώφυλλο. Κανένα παράπονο δεν είχα κι από την κόλληση, την οποία και βρήκα αρκετά ανθεκτική και στιβαρή. Κλείνοντας, αξίζει να αναφέρουμε ότι βρισκόμαστε στον παράδεισο του συνοδευτικού υλικού! Εκτός από τα μονοσέλιδα σχέδια που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα κεφάλαια, ο αναγνώστης θα βρει μετά το πέρας της κεντρικής ιστορίας, δύο σύντομες ιστορίες με τους ίδιους πρωταγωνιστές, καθώς και μία σελίδα με σημειώσεις του σχεδιαστή γι' αυτές. Έπειτα βρίσκουμε τέσσερις σελίδες με τις σκέψεις του συγγραφέα την εποχή που "γεννιόταν" το κόμικ, για να συνεχίσουμε με πολλές σελίδες με προσχέδια, σχέδια και σκίτσα. Ολοκληρώνοντας τα εξτραδάκια, βλέπουμε τις σύντομες βιογραφίες των συντελεστών και κλείνουμε με την καθιερωμένη σελίδα με την διαφήμιση κάποιων από τις άλλες κυκλοφορίες της εκδοτικής.

Ισχύει!

Ας ποστάρουμε και το πάσο του φεστιβάλ για το αρχείο.

Όταν λέω εγώ ότι φαίνεται η πανεπιστημιακή μόρφωση...!

Το πινακάκι ενημερώθηκε.

Είναι μία μυστική ενότητα στο φόρουμ στην οποία μαζευόμαστε η ΔΟ και κουτσομπολεύουμε τα υπόλοιπα μέλη συζητούμε σε σοβαρό ύφος τα ζητήματα της διαχείρισης του GC. Για έναν μήνα θα μπορείς κι εσύ να βλέπεις όλα τα threads του Κέντρου Ελέγχου, μπαίνοντας ΕΔΩ.

Η εκδήλωση καταχωρήθηκε στο ημερολόγιο του φόρουμ.

Πέρασε ένας χρόνος από την κυκλοφορία του για να αγοραστεί ο δέκατος τόμος (05.2), ο οποίος ανέβηκε αριβιστικά στην αρχή της στοίβας με τα αδιάβαστα κόμικς και διαβάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Η Selini αποχαιρετά την συγκεκριμένη σειρά με έναν τόμο που βρήκα τρομερά δυνατό και με διασκέδασε σε μεγάλο βαθμό. Στις σελίδες του βρίσκουμε δύο πολυσέλιδες ιστορίες, την "Block Mania" και τον "Πόλεμο της Αποκάλυψης", οι οποίες είναι αλληλένδετες και τα σενάριά τους διαθέτουν δυναμισμό και μία άγρια ομορφιά. Όλο το σύμπαν του Δικαστή δηλώνει το "παρών", οι σκηνές απόλυτου ολέθρου είναι στην ημερήσια διάταξη και η ένταση κλιμακώνεται εκθετικά, δημιουργώντας καταστάσεις που κάνουν τον αναγνώστη να αναρωτηθεί πώς τελικά θα καταφέρουν οι καλοί να επικρατήσουν. Το μόνο αρνητικό ήταν το πολιτικοποιημένο μήνυμα που προσπαθούν οι συγγραφείς να περάσουν, που ομολογώ ότι το βρήκα λίγο άβολο κι άστοχο για ένα τέτοιου είδους κόμικ. Κατά τα άλλα έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το σύνολο του έργου και με κάλυψε τόσο η κεντρική ιδέα, όσο και η πλοκή και το φινάλε. Σχεδιαστικά έχουμε το ίδιο εξαιρετικό αποτέλεσμα, με λεπτομέρεια στις γραμμές, το οποίο απογειώνεται με το πανέμορφο μελάνωμα και το ασπρόμαυρο χρώμα. Όσον αφορά την έκδοση, κι εδώ δεν έχω κάποιο παράπονο. Αξίζει κάθε ευρώ του κόστους της. Το χαρτί εξακολουθεί να είναι ματ και αρκετά παχύ, το εξώφυλλο έχει άψογη υφή και η κόλληση στην ράχη κρατάει στοιβαρά τον μεγάλο όγκο των σελίδων (άνω των 230) που διαθέτει ο τόμος. Προσωπικά και χωρίς να έχω μεγάλη σχέση με τον Δικαστή Ντρεντ, ομολογώ ότι μου άρεσε η συγκεκριμένη σειρά, της οποίας δηλώνω φανατικός αναγνώστης και ειλικρινά με θλίβει το γεγονός ότι η εκδοτική αποφάσισε να την σταματήσει. Εύχομαι κάποια στιγμή να διαβάσουμε την συνέχειά της.

Με δεδομένο ότι έχω γεννηθεί την δεκαετία του '80, έχω γαλουχηθεί με τις ταινίες της εποχής εκείνης κι έχω ξεχωρίσει την συγκεκριμένη ταινία, δεν θα μπορούσα να μην αποκτήσω το εν λόγω κόμικ. Μετά την ανάγνωσή του μπορώ να πω ότι μου άφησε θετικότατες εντυπώσεις. Ο Γιουλάτος φαίνεται να σέβεται στο έπακρο το σενάριο που μας παρέδωσε ο εξαιρετικά ταλαντούχος κ. Γιώργος Κωνσταντίνου κι αποτυπώνει στο χαρτί με σχεδόν ευλαβική συνέπεια το έργο. Παρόλα αυτά δεν βλέπουμε μόνο μια στείρα αντιγραφή, αλλά μπαίνουν και διάφορα μικρά στοιχεία που ενισχύουν το χιούμορ και δεν βλάπτουν το συνολικό καλό αποτέλεσμα. Απεναντίας, θα έλεγα. Ο τρόπος που ο Λεωνίδας κι ο συνεργάτης του ξεφεύγουν κάθε φορά από την αγκαλιά της Φρόσως κι ο δυσμοιρος τοίχος που φτιάχνουν ο Τσάκωνας κι ο βοηθός του (που παραπέμπουν στην "Κλασική περίπτωση βλάβης") αποτελούν ευφυέστατες προσθήκες που δηλώνουν και την αγάπη του κομίστα για τα cult διαμάντια των '80s. Αυτό που αξίζει να τονίσουμε είναι και το γεγονός ότι αποφεύγονται οι αναφορές που είχαν γίνει στην ταινία κι αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα που φιγουράριζαν εκείνη την εποχή. Παρόλα αυτά έχουν υιοθετηθεί οι περισσότερες ατάκες που μας έκαναν να ξεχωρίσουμε τους "Κόπανους" και τις λέμε ακόμα και στις ημέρες μας! Προσπαθώντας να βρω κάποιο ψεγάδι, αυτό θα ήταν η κάπως βιαστική εναλλαγή των σκηνών και η ακόμα πιο βιαστική καταδίωξη στο φινάλε. Επίσης, αν θυμάμαι καλά, νομίζω ότι στο φέρετρο μπαίνει ο Μίκυ (ο Γιάννης Βούρος) κι όχι ο Τούφας (ο Μάρκος Λεζές). Εν κατακλείδι το κόμικ μου άρεσε, με διασκέδασε και με έκανε να θέλω να ξαναδώ την ταινία και να νιώσω και πάλι παιδί. Αν με ρωτούσε κάποιος αν θα ήθελα να δω κι άλλες ταινίες του 1980 να μεταφέρονται (έτσι) στο χαρτί, η απάντησή μου θα ήταν καταφατική. Προτείνεται σε όλους του συνομηλίκους μου που τους αρέσει η συγκεκριμένη ταινία. Προσωπικά έπιασα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει την μουσική της ταινίας κατά την διάρκεια της καταδίωξης! Τον ίδιο σεβασμό με τον σεναριακό τομέα έχει κι ο εικαστικός. Ο Γιαννης έχει βάλει κι εδώ όλη του την μαεστρία και φαίνεται οφθαλμοφανώς ότι απόλαυσε αυτή την δουλειά. Οι χαρακτήρες αποτελούν γελοιογραφικές καρικατούρες των πρωταγωνιστών κι αμέσως καταλαβαίνουμε ποιος είναι ποιος ακόμα και πριν ξεκινήσουμε την ανάγνωση. Ευχάριστη προσθήκη και η παρουσία του Στάθη Ψάλτη σαν cameo στον ρόλο του barman! Πολύ σημαντικό είναι και το πώς έχουν μοιραστεί τα "μπαλονάκια", κάτι που ήταν πολύ δύσκολο λόγω των πολύπλοκων διαλόγων που υπάρχουν στην ταινία. Καλύπτουν όλες τις στιχομυθίες, χωρίς να γίνονται εκπτώσεις στο σχέδιο. Πραγματικά βγάζω το καπέλο στον υπεύθυνο! Η έκδοση είναι αρκετά καλή σε όλους τους τομείς. Το χαρτί είναι καλής ποιότητας και η εκτύπωση εξαιρετική, ενώ και το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ. Επίσης η κόλληση δείχνει στιβαρή και υπόσχεται πολλές κι απρόσκοπτες αναγνώσεις. Όσον αφορά το συνοδευτικό υλικό, αυτό επικεντρώνεται στους στοίχους του κύριου τραγουδιού που πλαισιώνει την ταινία, καθώς επίσης κι ένας πρόλογος δύο σελίδων, επιμελημένος από την Ειρήνη Ξυγκάκη. Μετά το τέλος της ιστορίας βρίσκουμε και δύο σελίδες με τα σχέδια όλων των πρωταγωνιστών, ευγενική προσφορά του Rubus! Εννοείται ότι έμεινα ευχαριστημένος από τα εξτραδάκια αν και μεταξύ μας, θα ήθελα να υπήρχαν και δύο λόγια από κ. Κωνσταντίνου με παραλειπόμενα από την ταινία!

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω μεγάλη εμπειρία με πολεμικά κόμικς (έχω γύρω στα δέκα συνολικά στην συλλογή μου κι αυτά απλά για να πάρω μια ιδέα περί τίνος πρόκειται) κι επομένως είχα την περιέργεια να δω πώς θα είναι ο νέος τίτλος που λανσάρει ο Μικρός Ηρώς. Μετά την ανάγνωση μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος σε μεγάλο βαθμό, αλλά σίγουρα όχι τελείως ενθουσιασμένος. Νομίζω ότι τέτοιου είδους ιστορίες είναι αρκετά παροχημένες για την εποχή μας κι ακόμα κι εγώ τις θεωρώ κάπως παλιακές ακόμα και για εμένα. Δυσκολεύομαι, λοιπόν, να αντιληφθώ πώς θα κερδίσουν το νεανικό κοινό σε βάθος χρόνου. Παρόλα αυτά η κεντρική ιστορία είναι κι εκείνη που διεκδικεί τις περισσότερες δάφνες, καθώς εκτείνεται σχεδόν στα 2/3 του εντύπου. Το σενάριο είναι καλογραμμένο και βρίσκουμε μια πλοκή με ένταση, ηρωισμούς και το σωστό κλίμα που (εικάζω) θα είχε μία αντίστοιχη μάχη. Και το σχέδιο ήταν άξιο της προσοχής μας (λόγω Pratt), αν και τα έδειχνε τα χρονάκια του. Η δεύτερη ιστορία, που εκτυλίσσεται στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι και η πιο συγκινητική του τεύχους, καθώς χτυπάει ευαίσθητες χορδές τόσο με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στον πρωταγωνιστή, όσο και στην σχέση εκείνου με τα ζώα και την αγάπη προς τους γονείς του. Παρόλα αυτά κι εδώ δεν λείπει η περιγραφή της φρίκης του πολέμου. Το σχέδιο δεν απογοητεύει και το ασπρόμαυρο χρώμα βοηθάει. Για την τρίτη ιστορία δεν μπορώ να πω ότι αποκόμισα κάτι. Ένας Ταγματάρχης ηρωικός, αλλά με ένα στυλ που δεν αρμόζει σε τέτοιες περιόδους. Εκτός αυτού, έχουμε και μια πλοκή γρήγορη κι επίπεδη. Όσον αφορά τις ελληνικές συμμετοχές, δεν ξέρω το κατά πόσο ταιριάζουν στο έντυπο. Ο Πέτρου μάς χαριζει μία ιστορία που φαίνεται ότι θα οδηγήσει σε κάτι θλιβερό, αλλά με δύο μόνο σελίδες που έχει αυτό το μέρος, δεν προλαβαίνει να χτίσει κάτι, την ώρα που ο Δερβενιώτης μάς χαριζει μόνο μία χιουμοριστική - καυστική σελίδα που μας αφήνει στην γλύκα. Όλο αυτό νομίζω ότι φανερώνει ότι μπήκαν αυτές οι ιστορίες απλά για να κλείσει η ύλη του τεύχους. Εν κατακλείδι, μπορεί στο editorial να γίνεται μία απόπειρα να περάσει το αντιπολεμικό πνεύμα, για να γίνει πιο ελκυστικό και στις νεότερες γενιές αναγνωστών, αλλά νομίζω ότι πρωτίστως θα το τιμήσουν εκείνοι που διάβαζαν τις παλαιότερες, αντίστοιχες σειρές. Προσωπικά, επειδή το γενικό πρόσημο είναι θετικό, θα την ακολουθήσω την σειρά. Τέλος, μιλώντας για την έκδοση, δεν έχει την πολυτέλεια, αλλά για την τιμή που διατίθεται, είναι η ιδανική. Βλέπουμε καλό ματ χαρτί με τίμια εκτύπωση, ενώ κι από το εξώφυλλο δεν έχω κάποιο παράπονο.

Ενα κόμικ από τη δημιουργό Μεριτσέλ Μποσκ, με αφορμή την προσωπική της ιστορία και τον αγώνα της Πώς ζει μια γυναίκα που από μικρή ηλικία καλείται να αντιμετωπίσει το βάρος της ως ένα «πρόβλημα», που ενοχλεί κυρίως τους γύρω της; Πόσα σημάδια αφήνει ένας πολύχρονος αγώνας με το βάρος και πώς διαμορφώνει την παιδική αλλά και ενήλικη ζωή του ανθρώπου που αντιμετωπίζει διαταραχές πρόσληψης τροφής; Η δημιουργός Μεριτσέλ Μποσκ, με αφορμή την προσωπική της ιστορία και τον αγώνα της με τις διατροφικές διαταραχές, κάνει το ντεμπούτο της με το κόμιξ «Εγώ, χοντρή», μέσα από το οποίο φιλοδοξεί να φωτίσει όλα τα παραπάνω ερωτήματα και να επαναδιατυπώσει κάποιες από τις κυρίαρχες αρχές της σύγχρονης αισθητικής σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ σε συνεργασία με την εκδοτική πλατφόρμα Πεζοδρόμιο. Οπισθόφυλλο: «Χοντρή, αγελαδογαϊδούρα, φαταού-λα. Αν συνεχίσεις να τρως έτσι, θα γίνεις σαν φάλαινα και κανείς δεν θα σε αγαπάει». Η Μεριτσέλ άκουγε τα πάντα. Στο σπίτι υποφέρει εξευτελισμούς από μικρή. Στο σχολείο κάνει παρέα με άλλες περιθωριοποιημένες ενώ ανέχεται ψυχρολουσίες. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η συσσώρευση συναισθηματικών προβλημάτων θα την κάνουν να γίνει βουλιμική. Τα πράγματα θα αλλάξουν, αλλά θα χρειαστούν χρόνο. Το ΕΓΩ, ΧΟΝΤΡΗ είναι ένα κόμικ βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα σε σχέση με την ψυχολογική κακοποίηση και τις διατροφικές διαταραχές. Μία αυτοβιογραφική εξομολόγηση που, όπως λέει η ίδια η συγγραφέας του, αρχίζει άσχημα αλλά τελειώνει καλά. Βιογραφικό Μεριτσέλ Μποσκ: Είναι καταλανή, μητέρα, καθηγήτρια σχεδίου και εικονογράφος για τη βορειοαμερικανική βιομηχανία. Από πολύ μικρή μουντζουρώνει χαρτιά, μία συνήθεια που της έσωσε τη ζωή σε πάνω από μία περιπτώσεις και που μάλιστα της εξασφάλισε μια υποψηφιότητα για τα μεγάλου κύρους βραβεία Eisner. Αυτό συνέβη το 2015 με το έργο BirdCatDog, ένα εικονογραφημένο αφήγημα για παιδιά με σενάριο του Lee Norling. Ο Τομάς, ο πρώην της, της πρότεινε να αναζητήσει θέματα στη δική της ζωή και τα βρήκε. Έτσι προκύπτει το ΕΓΩ, ΧΟΝΤΡΗ, το ντεμπούτο της ως συνολική δημιουργός. Κατά τη διαδικασία της συγγραφής του έχασε γύρω στα πενήντα κιλά. ΠΗΓΗ