PEANUTS [ Peanuts ]

[Ion]

PEANUTS

Το Peanuts είναι ένα χιουμοριστικό στριπ από τον δημιουργό Charles M. Schulz. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην Αμερική στις 2 Οκτωβρίου 1950 σε οχτώ εφημερίδες (The Washington Post, The Chicago Tribune, The Minneapolis Tribune, The Allentown Call-Chronicle, The Bethlehem Globe-Times, The Denver Post, The Seattle Times και The Boston Globe). Η σειρά συνεχίστηκε μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 2000, οπότε και σταμάτησε λόγω του θανάτου του δημιουργού. Σε αυτό το διάστημα το Peanuts δημοσιεύτηκε σε πάνω από 2.600 εφημερίδες, κυκλοφόρησε σε 75 χώρες και μεταφράστηκε σε 21 γλώσσες, ενώ συνολικά τα στριπ έφτασαν τα 17.897. Επίσης, οι ήρωες της σειράς πρωταγωνίστησαν σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραγωγές, βιντεοπαιχνίδια, βιβλία κλπ. Μετά το 2000 κυκλοφορούν μόνο επαναδημοσιεύσεις.

Στριπ του Peanuts έχουμε δει και στο περιοδικό Βαβούρα. Συγκεκριμένα δημοσιεύονταν πάντα στην 1η ή στην 4η σελίδα του εσωτερικού χαρτονένιου τετρασέλιδου του περιοδικού, δηλαδή πριν και μετά από ιστορίες όπως η Οδός Τρέλας 7 ή o Bananaman. Τα στριπ αυτά ήταν πάντα έγχρωμα.

Παρακάτω ένα στριπ από το Βαβούρα # 305 για να πάρετε μια ιδέα.
 

 

Πηγές:
Wikipedia

[germanicus]

Είχε peanuts η Βαβούρα?????.... Ούτε που είχα πετύχει ποτέ μου κάτι! Μάλλον είναι από συγκεκριμένη περίοδο του περιοδικού!

 

Ίωνα!

 

[DJO]

Αφιέρωμα στα Peanuts από το artic.gr:

Tα Peanuts και ο γοητευτικός τους ρεαλισμός

Δημιουργηθηκε στις Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013 14:13
Κατηγορία: Κόμικ
Αρθρογράφος: Βένια Κουντούρη

 

Τον Οκτώβριο του 1950, δόθηκε μια ευκαιρία στον σχεδιαστή Charles Monroe Schulz να δημοσιεύσει κάποια σκίτσα του σε εφημερίδες της εποχής. Μάλλον δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι θ’ακολουθούσε. Έναν χρόνο μετά, τα σχέδιά του με τον τίτλο: "Peanuts" δημοσιεύονταν σε 35 εφημερίδες, οι οποίες αυξήθηκαν σε 45 τον Οκτώβρη του επόμενου χρόνου. Το στριπ των Peanuts,κερδίζοντας και την δεύτερη θέση στην λίστα των καλύτερων κόμιξ του 20ού αιώνα, θεωρήθηκε ένα από τα πιο διάσημα,ισχυρά και εμπνευσμένα στριπ στην ιστορία των κόμιξ έχοντας μια τεράστια απήχηση σε πολλούς ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Ο Schulz, δήλωνε πως: "Η ευτυχία είναι ένα ζεστό κουτάβι". Η έμπνευσή του αυτή, γέννησε και τον πιο δημοφιλή ήρωα της σειράς των Peanuts, τον Snoopy. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν ορισμένοι που μπορεί να μην γνωρίζουν ολόκληρη την σειρά των Peanuts αλλά για τον Snoopy, ούτε λόγος! Ενδιαφέρον θα ήταν βέβαια να ρίξουμε μια ματιά σε όλη την παρέα.

Τα Peanuts είναι μια ομάδα παιδιών που αποτελείται από: τον Charlie Brown- ιδιοκτήτη του Snoopy, την Lucy, τον Linus-αδερφό της Lucy, τον Shroeder, την Sally-αδερφή του Charlie, τον Pig-Pen, κ.ά. Όλα τα παιδιά είναι ιδιάζουσες προσωπικότητες με πολλά αξιοπερίεργα στοιχεία χαρακτήρα που σίγουρα εκτός από τον αναμενόμενο προβληματισμό, επιφέρουν και χιούμορ στον αναγνώστη. Για παράδειγμα, ο Charlie Brown, ίσως είναι ο πιο "αποτυχημένος" ήρωας στον κόσμο! Ένα παιδί που δεν έχει καταφέρει ποτέ να πετάξει τον χαρταετό του, δεν έχει μιλήσει ποτέ στην κοπέλα που του αρέσει και που στην ομάδα μπέιζμπολ στην οποία και είναι αρχηγός, δεν έχει κερδίσει ούτε έναν αγώνα! Χαρακτηρίζεται από νευρικότητα και πλήρη έλλειψη αυτοπεποίθησης. Στην ουσία πιστεύει πως είναι ένα απλό μηδενικό και η πραγματικότητα έρχεται να το επιβεβαιώσει. Ο Shulz, μέσω αυτού του χαρακτήρα καταφέρνει να "βγάλει" χιούμορ μέσα από την αποτυχία. Αντιθέτως, η Lucy είναι μια κοπέλα που θεωρεί τον εαυτό της πολύ ανώτερο των υπολοίπων και λατρεύει να επαναλαμβάνει τις φράσεις: " Είμαι σίγουρη για ότι κάνω", " Κανείς δεν με καταλαβαίνει". Αρέσκεται στο να βασανίζει τους γύρω της μα κυρίως τον Charlie, εκμεταλλευόμενη την αδυναμία του.

Και συνεχίζοντας, έρχεται ο Linus, ένας μικρός διανοούμενος και συνάμα μια μαθηματική ιδιοφυία που έχει όμως μία ισχυρή αδυναμία: έχει συντροφιά μια κουβέρτα και νιώθει πως σε περίπτωση που την χάσει δεν θα καταφέρει να επιβιώσει μακριά της! Αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν υστερούν φαντασίας του μεγάλου δημιουργού τους, του Shulz. O Pig Pen, ένα μονίμως βρώμικο παιδί,η Sally που δηλώνει αθεράπευτα και αμετάκλητα ερωτευμένη με τον Shroeder και αυτός με τη σειρά του αποτελεί έναν μεγάλο πιανίστα και λάτρη του Beethoven.

Έπειτα από αυτή την γνωριμία της σύνθεσης αυτών των πολύπλοκων μα τόσο ενδιαφέροντων χαρακτήρων, είναι η στιγμή πιστεύω να διεισδύσουμε και στο προφίλ του πιο πολυαγαπημένου ήρωα της σειράς, που δεν είναι άλλος απ’ τον Snoopy.
 

 

Ο Snoopy λοιπόν, κάνει το ντεμπούτο του στις 4 Οκτωβρίου το 1950, δύο μέρες μετά την πρεμιέρα των Peanuts. Ο Schulz αρχικά, ήθελε να τον ονομάσει Sniffy αλλά επειδή υπήρχε κι άλλο καρτούν μ‘ αυτό το όνομα,τελικά δεν έγινε.Πρόκειται για ένα σκυλί ράτσας αγγλικού λαγωνικού που θα μπορούσε να του δοθεί ο τίτλος ίσως του πιο ανθρώπινου χαρακτήρα του strip. Ξεκίνησε ως ένα ήσυχο και απλό καθημερινό σκυλί, αναπτύσσοντας ολοένα και περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως ισχυρή φαντασία και εξυπνάδα μεγαλύτερη του ιδιοκτήτη του. Υιοθετεί τον Woodstock ένα μικρό πουλάκι που δεν μπορεί να πετάξει καλά και μαζί με την αισιοδοξία και την φιλία που δημιουργούν μεταξύ τους, δίνουν απαντήσεις σε όλα τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της ζωής. Ο σχεδιαστής του, θέλει τον Snoopy ένα σκυλί που "λέει" τις σκέψεις του στον αναγνώστη και πολλοί χαρακτήρες στο Peanuts εμφανίζονται σαν να διαβάζουν κατά κάποιον τρόπο τις σκέψεις του και ν’ανταποκρίνονται σε αυτές κανονικά. Οι σκέψεις του, δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε:"verbalized", εννοώντας ότι δεν εκφράζονται ακριβώς με λέξεις, γι‘ αυτό και συνήθως χρησιμοποιεί είδη επιφωνημάτων όπως "bleah", "hey", σαν την παντομίμα!

Ένα γεγονός που συνεισφέρει στο να κάνει τον Snoopy να αποτελεί εξαίρεση του κανόνα των σκύλων, είναι ότι πολλοί χαρακτήρες δείχνουν να αναζητούν τις συμβουλές του και να παίρνουν οδηγίες από αυτόν. Έτσι, παρ’όλη την ανικανότητά του να μιλήσει σαν ένας φυσιολογικός άνθρωπος, με το πέρασμα του χρόνου, αυτή η ανθρωπομορφική του τάση αυξάνεται περισσότερο. Αρχίζει λοιπόν να απαντάει κανονικά και να φέρνει αντιρρήσεις στα λεγόμενα άλλων όπως όταν ο Charlie Brown σ‘ένα στριπ του ‘60 λέει :"Beagles on tha grass alas!"(Τα λαγωνικά στο γρασίδι), ο Snoopy δείχνει να καταλαβαίνει απολύτως απαντώντας : "Ι ain’t no stupid beagle" (Εγώ δεν είμαι ένα ηλίθιο λαγωνικό).
Μια φορά ο Schulz δήλωσε πως:" H καλύτερη ιδέα που είχα ποτέ μου ήταν να μετακινήσω τον Snoopy από το εσωτερικό του σκυλόσπιτου, στην κορυφή του". Πίστευε πως θα έδινε μια καλύτερη εικόνα στα παιδιά για να χρησιμοποιήσουν την φαντασία τους, αφήνοντας τους ανθρώπους να πιστεύουν πως αυτό το σκυλόσπιτο θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε εκείνος ήθελε να είναι. Πάνω σ‘ αυτήν την κορυφή το ιδιαίτερο αυτό σκυλί, κοροϊδεύει ανελέητα όποιον προσπαθεί να παίξει μαζί του σαν να ήταν ένας συνηθισμένος σκύλος.

Όσο τα στριπ των Peanuts προχωρούν και συνεχίζουν να εκδίδονται και να πληθαίνουν , ο Snoopy έχει περάσει σχεδόν από όλες τις φάσεις που θα γινόταν να περάσει κάποιος, όλα τα χόμπι, τις ασχολίες, τα ενδιαφέροντα. Θα τον δούμε ως έναν ριψοκίνδυνο πιλότο στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, ως έναν παίκτη του χόκει και του τέννις, έναν γραβατωμένο δικηγόρο που κάποτε νίκησε τον Peter Rabbit, τον πρώτο αστροναύτη που πάτησε στο φεγγάρι ή ακόμη έναν διάσημο συγγραφέα. Πολλές φορές ξεχνάει πως είναι σκύλος και αρχίζει να γράφει μυθιστορήματα, ξεκινώντας με την φράση: "Ιt was a dark and strormy night". Αλλά οι ικανότητές του δεν σταματούν εδώ. Διαβάζει τον Πόλεμο και Ειρήνη του Tolstoy, έχει την περίεργη ιδιότητα να εξαφανίζεται όπως ο γάτος του Cheshire απ‘την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, να μεταμορφώνεται σε σκυλίσιο ελικόπτερο με πιλότο τον Woodstock και να χορεύει τον αγαπημένο του χορό γνωστό και ως:"Τhe Beagle" ή "Τhe Suppertime dance". Λατρεύει την pizza και να παίζει με σαπουνόφουσκες και μισεί τις γάτες και το άκουσμα των μπαλονιών που ξεφουσκώνουν! Μία αδυναμία όμως έπρεπε να του δωρίσει ο σχεδιαστής του μέσα στην τόσο ανεπτυγμένη του νοημοσύνη και το πλήθος των επιτευγμάτων του. Είναι αποτυχημένος στον ερωτικό τομέα ,όπως το αφεντικό του στο μπέιζμπολ και το πέταγμα χαρταετού, έχοντας κάνει πρόταση γάμου που είχε άδοξο τέλος καθότι η αγαπημένη του τον παράτησε!

 

Γενικότερα, η αντίθεση μεταξύ της ύπαρξης του Snoopy σ’έναν φανταστικό κόσμο και του Charlie Brown σ‘έναν αληθινό κόσμο, αποτέλεσαν το επίκεντρο της φιλοσοφίας και του χιούμορ των Peanuts. Όλoι οι ήρωες είναι στην ουσία μικροί φιλόσοφοι που προσπαθούν να μας διδάξουν. Οι ιστορίες που μας διηγούνται είναι σαν να γράφτηκαν από την οπτική γωνία ενός μικρού παιδιού, δεν είναι πολύπλοκες μα αντίθετα πλήρως κατανοητές. Ο Schulz, αποφεύγει να χρησιμοποιήσει ενήλικες χαρακτήρες , θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να εξετάσει πολλές απ’τις κοινωνικές και ψυχολογικές εντάσεις της μοντέρνας και ενήλικης κοινωνίας. Τα κόμιξ πολλές φορές έχουν ίσως την ικανότητα να "μαλακώσουν" την επιρροή της πραγματικότητας που μπορεί να είναι γεμάτη από κακοτυχίες και κινδύνους και να μας κάνουν να γελάσουμε με τους ίδιους τους εαυτούς μας. Τα Peanuts περιγράφουν το βάθος των συναισθημάτων των ανθρώπων δείχνοντάς μας με ποιόν τρόπο κάτω από μια φαιδρή και πρόσχαρη επιφάνεια, μπορούμε να διακρίνουμε τα άγχη μας, που όλοι έχουμε περάσει, πόσο ευάλωτοι μπορούμε να γίνουμε πολλές φορές αλλά είμαστε πλήρως απρόθυμοι να το αναγνωρίσουμε.

Επιπλέον, τα συγκεκριμένα στριπ είναι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτα για τα επιδέξια κοινωνικά τους σχόλια. Δεν απευθύνονται ρητά στα φυλετικά θέματα τόσο όσο τα κάνουν να μοιάζουν αυτονόητα και αυτοφανή, η προσέγγιση είναι πάντα απαλή και προσεγμένη. Η ειλικρίνεια,η απλότητα, η αμεσότητα και ο αληθινός τρόπος γραφής του Shulz, δημιουργούν συναισθηματική ταύτιση στον αναγνώστη, άρα μπορούμε να θεωρήσουμε ως άμεσο και φυσικό επακόλουθο την αγάπη του κοινού για τα Peanuts καθώς και την τόσο μεγάλη αναγνώριση που έλαβε από αυτό.

Στις 3 Ιανουαρίου του 2000 όμως τα Peanuts σταματούν. Αυτή είναι η ημερομηνία που δημοσιεύεται το τελευταίο strip των Peanuts. Ο Schulz, προσβεβλημένος από την νόσο του καρκίνου αφήνει την τελευταία του πνοή στην ηλικία των 77 ετών στη Santa Rosa της Καλιφόρνια, έχοντας σίγουρα αφήσει και το δικό του μοναδικό στίγμα στον κόσμο των κόμιξ.

 

 

 

Ομαδοποίηση Ελληνικών Εκδόσεων

[DJO]

Έπικ:

 

[aprositos]

Να συγκεντρώναμε λέτε εδώ τα Peanuts που έχουμε;
Ξεκινάω:

Από το περιοδικό "ΒΑΒΟΥΡA" #140:


Από το περιοδικό "ΒΑΒΟΥΡA" #140 και πάλι το δέυτερο έγχρωμο μονοσέλιδο:


Το επόμενο είναι από το περιοδικό "ΒΑΒΟΥΡΑ" νούμερο # 105. Ένα πραγματικά απίθανο επεισόδιο! Απολαύστε:

[albert]

 

Αξιζει να γινει μια αναφορα μιας κ αυριο περιμενουμε σχετικο υλικο με το Σνουπυ απο την Καθημερινη..

Βρεθηκε τυχαια ερασιτεχνικο συγκεντρωτικο αφιερωμα στον "Σνουπυ-Τσαρλυ Μπραουν και η παρεα τους".

-Οπως συρραφαμε παλια και τα συγκεντρωναμε για να τα εχουμε-

Φυσικα δεν ξερω τον ακριβη αριθμο τευχων του περιοδικου Ταχυδρομος για να τα καταχωρησω αντιστοιχως απλα υποψιαζομαι οτι 

κυκλοφορησαν  αρχες δεκαετιας 80΄και πιο συγκεκριμενα το 1982 (απο μια διασταυρωση στοιχειων των διαφημιστικων καταχωρησεων κ σχετικων αρθρων της εποχης..)

Να σημειωθει οτι την επιμελεια στα στριπ  ειχαν αναλαβει ο στιχουργος/δημοσιογραφος Αρης Δαβαρακης και η δημοσιογραφος/συγγραφεας Αγλαΐα Κρεμέζη.

Παραπανω 2 ενδεικτικες σελιδες/στριπ 

 

Πληροφοριες για τους επιμελητες των στριπ

https://el.wikipedia.org/wiki/Άρης_Δαβαράκης

https://el.wikipedia.org/wiki/Αγλαΐα_Κρεμέζη

 

Πληροφοριες για τον Σνουπυ σαν ηρωα και καποιες εκδοσεις που ειχαν θεμα τον ηρωα

https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/22624-σνουπυ-snoopy-peanuts/#comment-655401

https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/3625-peanuts/

https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/45167-peanuts-καθε-κυριακη/

 

Και παρακατω συνδεσμος του περιοδικου Ταχυδρομος απο οπου προηλθαν τα συγκεκριμενα στριπακια

https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/30343-ο-ταχυδρομοσ/

Επεξεργασία Ιουλίου 1, 2023 από albert

[Valtasar]

Ο πραγματικός Σνούπυ και ο ιδιοκτήτης του Charles Schultz

 

 

[Mandrake]

On 14/6/2024 στο 8:08 ΠΜ, Valtasar είπε:

Ο πραγματικός Σνούπυ και ο ιδιοκτήτης του Charles Schultz

 

 

 

Εδώ έπρεπε να τη βάλεις φίλε Γιώργο!

[Valtasar]

15 ώρες πριν, Mandrake είπε:

Εδώ έπρεπε να τη βάλεις φίλε Γιώργο!

 

Μπήκε και εκεί φίλε Κώστα!

 

[petran79]

On 16/7/2014 στο 4:11 ΜΜ, DJO είπε:

Έπικ:

 

 

 

στα γυρίσματα μιας ταινίας, ένα παιδί ηθοποιός του έκανε ένα μικρο δώρο για τα γενέθλιά του. 

Το κοίταξε το παιδί, δεν είπε τίποτα και έφυγε. 

Αργότερα το καλεί στο τροχόσπιτό του και του λέει "κάνεις δεν μου έκανε ως τώρα δώρο στα γενέθλιά μου". 

[petran79]

Η πρώτη μου εμπειρία με τα Peanuts ήταν ένα τοπικό σινεμά με παιδικές προβολές στη Γερμανία. Μια από τις ταινίες ήταν αυτή. Δεν θυμάμαι τον τίτλο, ήταν από τέλη 60 - αρχές 70 με τις σκηνές στο παγοδρόμιο και την υπέροχη μουσική. Και εξαιτίας αυτού εσφαλμένα πίστευα μέχρι να το διαβάσω, πως το κόμικ προορίζονταν για όλη την οικογένεια. Και αυτό γιατί τα τηλεοπτικά έκτακτα εστιαζαν στο καλλιτεχνικό κομμάτι, απλοποιώντας τους διαλόγους. Και έδειχναν μόνο μερικές απλουστευμένες πτυχές του χαρακτήρα των πρωταγωνιστών. Όμως απευθύνονται κυρίως σε ενήλικες. 

 

Με τα κόμικ δεν πολυασχοληθηκα. Όμως επειδή διάβασα Καλβιν και Χομπς, όπως και Μαφάλντα, επιβάλλονταν να διαβάσω και αυτό. Παλιότερα σταμάτησα στο έτος 1954, οπότε το συνέχισα μέχρι τέλους.

 

Τι να πω... πραγματικό έπος. Ξεπερνά αμφότερα με διαφορά, όχι λόγω εύρους αλλά προσέγγισης. Επίσης και τα Peanuts ασχολούνται εν μέρη με την πολιτική και την ιστορία. Η καλύτερη περίοδος είναι από αρχές δεκαετίας 60 μέχρι τέλη 70 όπου οι πρωταγωνιστές ήρωες πληθυνονται και αυξάνονται. Δεκαετία 80-90 αντίστοιχα δεν προστίθενται νέοι ήρωες (με εξαίρεση μέλη της οικογένειας του Σνουπι) και βλέπουμε τους παρόντες να αλληλεπιδρούν περισσότερο.

Το κόμικ εννοείται πως δεν είναι ποτέ ίδιο και αλλάζει ανά δεκαετία. Από τη δοκιμαστική δεκαετία του 50, στα ίχνη του Litl People, που ο Σνουπι είναι ακόμα άλλος ένας σκύλος καρτούν, το γύριζει σε πιο σουρεαλιστικά κείμενα και διαλόγους, ενώ τη δεκαετία του 70 οι διάλογοι αραιώνουν κάπως αλλά το χιούμορ παραμένει ακέραιο.

Η γνωριμία του αναγνώστη με τις Πάτυ και Μάρσι αργότερα, που υποκαθιστούν τη Λούσι, κάνουν το κόμικ ακόμα καλύτερο. Οι καλύτεροι ήρωες κατά τη γνώμη μου. 

Όταν είδα τις ταινίες, δεν ήξερα πως η Σαλυ ήταν τόσο αντιπαθής. Στο κόμικ εξελίχθηκε χειρότερη και από τη Λούσυ, ενώ στην αρχή ήταν πιο προσιτή. Ο αδελφός των Λάινους και Λούσι αντίστοιχα δεν με πολυενθουσίασε αλλά δεν είχε το χρόνο να εξελιχθεί όπως πχ η Μάρσι. 

Ούτε μου άρεσε ο Σπάικ. Θα μπορούσε πχ άνετα να είναι άλλος ένας ρόλος του Σνουπι. Ο Γούντστοκ και η πτηνοπαρέα του αντίστοιχα, μεγάλη λατρεία, αν και από τα μέσα του 70 και μετά. 

Το κόμικ κάνει μια μικρή κοιλιά τέλη 80, αλλά πιστεύω πως δεν επαναλαμβάνεται, με εξαίρεση μερικούς μήνες τέλη 90 που μάλλον για λόγους υγείας βάζει ακριβώς τα ίδια καρέ με πριν. 

Γενικά το κόμικ βρίσκει τρόπο να προσαρμόζεται ανά δεκαετία. 

 

Ωστόσο αν και με συνεπήρε, η ανάγνωση δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση και για αυτό έχω απορία σχετικά με τις μεταφράσεις, εκτός αν επιλέγουν τα πιο βατά καρέ. Τι εννοώ. 

 

Το κόμικ βρίθει από αναφορές τόσο της ποπ κουλτούρας της εποχής, όσο και από λογοτεχνία, ποίηση, ιστορία, κλασσική και λαϊκή μουσική, κινηματογράφο, επικαιρότητα, απόσπασματα από Παλαιά και Καινή Διαθήκη, παροιμίες, ορολογίες και αθλητές από γκολφ, μπέιζμπολ, τένις, αμερικανικό ποδόσφαιρο, χόκεϊ επί πάγου και άλλα. Αναφέρεται και σε πολιτικά γεγονότα και πρόσωπα της επικαιρότητας. Και μιλάμε για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα όπως και του 19ου.

Έπρεπε καθε λίγο να ανατρέχω σε ψηφιακές εγκυκλοπαίδειες για να μάθω ποιος ήταν το πρόσωπο που αναφέρονταν ή από που προήλθε αυτή η φράση. Έμαθα δεκάδες πρόσωπα και πράγματα για τα οποία δεν γνώριζα το παραμικρό. Από αθλητές και συγγραφείς, μέχρι τοποθεσίες και ιστορικά γεγονότα. 

Μία κανονική μετάφραση θα έπρεπε να περιέχει πολλές υποσημειώσεις για να καταλάβει ο αναγνώστης. Συν τους ιδιωματισμους και τα λογοπαίγνια, που πολλά δεν μεταφραζονται στα Ελληνικά, πόσο μάλλον όταν απεικονιζονται στο κόμικ κιόλας. 

Η Μαφαλντα και οι Καλβιν και Χομπς δεν απαιτούσαν να ζεις εκείνη την περίοδο για να καταλάβεις τι εννοούσαν. 

Εδω αντίθετα έπρεπε να ψάξω και για συνήθειες της εποχής. 

Δεν θα ήθελα να το ξαναπεράσω. Ώρες ώρες το κεφάλι μου γινοταν καζάνι. 

 

Και τέλος ας σταθώ στους πρωταγωνιστές, τον Σνουπι και τον Τσαρλι Μπράουν. 

Ο Σνουπι μακράν ο καλύτερος χαρακτήρας κόμικ που διάβασα. Ιδίως οι σκηνές του Α ΠΠ είναι καθηλωτικές, ενώ πολύ ευφάνταστες και όταν ασχολείται με αθλήματα ή πεζοπορία με τα πουλιά. 

 

Ο Τσαρλι Μπράουν αντίστοιχα κατά βάθος είναι μεγάλος νικητής αφού αντέχει και υπομένει όλα αυτά και με έναν τρόπο που εκφράζει τους περισσότερους. Γιατί και ο περίγυρός του, με εξαίρεση τον Σνουπι, δεν στέκει στα καλά του. Μόνο μια φορά έδειξε πως ξέρει κάτι παραπάνω, όταν κέρδισε πίσω τις μπίλιες του Ρέραν, νικώντας τον καλύτερο μπιλιαδορο της πολιτείας. 

 

Ο Σουλτς ανηκε στη γενιά των παππούδων μου, που αγωνιστηκαν στον Β ΠΠ και για να βγουν σώοι ψυχολογικα και σωματικά από εκεί, δείχνουν τι σημαίνει πραγματικά να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες, έστω και αν ο τρόπος αυτός δεν είναι και πολύ προσιτός για διασκευή, ούτε τότε, ούτε και τώρα. 

 

Θεωρώ τα Peanuts ως το καλύτερο αλλά και πιο δύσκολο κόμικ που διάβασα και πιστεύω αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή. Γιατί παλιότερα θα ήταν αδύνατο να εντοπίσω όλες αυτές τις αναφορές και τα ονόματα. Απαιτεί πολύ καλή γνώση Αγγλικών που τότε δεν τη διέθετα. 

 

Αγκαλιάζει ουσιαστικά έναν ολόκληρο κόσμο και ένα ολόκληρο πνεύμα εποχής με όλες τις λεπτομέρειες, για αυτό είναι και τόσο δύσκολη η ανάγνωση.