tik

@ Theo A Το σχόλιο περί ποιότητας είχε να κάνει περισσότερο με την υλική υπόσταση των τευχων, ειδικά των αυτοεκδοσεων. Από τις α/με φωτοτυπίες περάσαμε σε έγχρωμες ποιοτικες εκτυπώσεις, που πολλές φορές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από κανονικές εκδόσεις τυπογραφείου. Όσον αφορά στον Αρκα δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία μιας και δεν έχει κυκλοφορήσει αυτοεκδοσεις. Από εκεί και περα, προσωπική άποψη και γούστο, νομίζω ότι και σαν περιεχόμενο και σαν σχέδιο και σαν σενάρια, συνολικά δηλαδή, οι Έλληνες κομικιστες έχουν εξελιχθεί πολύ από τοτες.

Αυτοέκδοση υπήρχαν και στα '90s. Αν όμως τσεκαρεις το αρχείο σε τούτο εδώ το φόρουμ η διαφορά στην ποιότητα είναι ιλιγγιωδης. Οι τοτινες αυτοεκδοσεις συγκρινόμενες με τις τωρινές, είναι σαν να βάζεις να παίξουν ο ΠΑΟΚ με την Αναγέννηση Επανομής. Άμα βλέπαμε κανένα έγχρωμο τευχακι που ήταν τυπωμένο και όχι φωτοτυπίες, θεωρούνταν πολιτιστικό γεγονός. Επίσης οι Έλληνες κομιξαδες ήταν πολύ λιγότεροι και αντίστοιχα οι αυτοεκδοσεις ήταν πολύ λιγότερες. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι όταν πρωτομπηκα στο φόρουμ το 2012, στις εντυπώσεις από το Comic Dom con κάποιοι γραφαν ότι σήκωναν σχεδόν όλες τις αυτοεκδοσεις και πλάκωναν τις παρουσιάσεις, ενω πλέον για να τις πάρεις όλες χρειάζεσαι κάνα χιλιάρικο και τριαξονικο για να τις μεταφέρεις.

Κι εμένα μου κάνει φοβερή εντύπωση αυτή η άνθηση των μεταφρασμενων (αλλά και ελληνικών) εκδόσεων κόμικς στην Ελλάδα. Ειδικά για εμάς που περάσαμε τα πέτρινα χρόνια των '90s και των αρχών των "00s, νομίζω η εξέλιξη είναι φοβερή και ποσοτικά και ποιοτικά . Μερικές σκόρπιες σκέψεις: Η αγοραστική δύναμη έχει αντικειμενικά ανέβει τα τελευταία χρόνια. Έχουμε περισσότερα λεφτά, ειδικότερα οι νέοι χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις έχουν περισσότερα λεφτά για ξοδεμα σε σχέση με τη δική μου γενιά. Το αγοραστικό κοινό έχει ήδη αυξηθεί: Η νέα γενιά έχει στραφεί ξανά προς την ποπ κουλτούρα. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν τα κομιξοφεστιβαλ και οι ταινίες. Υπήρξε μια γενικότερη διείσδυση των κόμικς στην κοινωνία. Έπαψαν να θεωρούνται αποκλειστικά παιδικά η περιθωριακά, απενοχοποιηθηκε σε έναν βαθμό η ανάγνωση. Βοήθησαν και κάποιες πιο πολιτισμένες εκδόσεις όπως το Logicomix. Επίσης διάφορες μελέτες και θεωρητικά βιβλία. Επίσης ομάδες όπως η ΛΕΦΙΚ. Ο Αρκάς εγινε διάσημος και mainstream από το Ε και επηρέασε πολύ κόσμο. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι τα κόμικς και ειδικότερα η συλλογή τους έχει κάποια πολιτιστική αλλά και οικονομική αξία. Νομίζω σε όλα τα παραπανω βοήθησε και ο γενικότερος χιπστερισμος μετά το 2000. Τα πάντα έγιναν ευκολότερα με το διαδίκτυο. Το μάρκετινγκ, οι πωλήσεις και οι τάσεις, το να μάθεις νέους τίτλους και εκδόσεις, το να διαβάσεις αποσπάσματα ή ένα ενδεικτικό τεύχος, το να βρεις παλιες σειρές, το να γνωρίσεις δημιουργούς, το να γνωρίσεις κι άλλους περίεργους σαν κι εσένα.

@ Comichunter Το νο1 κόμιξ άμα σκέφτεσαι να το ξεφορτωθείς το αγοράζω. Παντα με ενδιαφέρουν τα πλαστά αντίτυπα

Κι εγώ για Πρίγκιπα Βάλιαντ το κόβω, αλλά ψάχνω πόση ώρα μήπως και βρω την 2η εικόνα στο διαδίκτυο και δεν βρίσκω κάτι.

@ Dr Paingiver έχει isbn αυτό;

@ Bilis Τώρα είδα ότι είσαι εικοσαρης . Άμα τον ξέρεις πάντως αυτόν που λέω, πες του η κόρη μου ακόμη τον ψάχνει τον Θανάση. Παίζανε δύο ώρες στα Lego κι εγώ ξεροσταλξαχα εκεί γύρω .

Δε πιστεύω να ήσουν ο πατέρας του Θανάση;

Ναι, μην αγχώνεσαι, όλα έγιναν όπως έπρεπε. Εξάλλου στο Κον γνωρίζονται λίγο πολύ οι περισσότεροι οπότε δυσκολο να γίνει λάθος. Εδώ ο άλλος ξέχασε τα Χαμένα Επεισόδια στην τουαλέτα και αυτός που τα βρήκε πήγε και τα παρέδωσε

Την περασμένη Παρασκευή είχα την τιμή να επισκεφθώ τον Γενικό Πρόξενο του Βασιλείου της Συλδαβίας στη Θεσσαλονίκη κ. Γεώργιο Αποστόλου, ο οποίος θεώρησε τη βίζα μου, ώστε να επισκεφθώ τη χώρα τον επόμενο μήνα. Μάλιστα είχε την καλοσύνη να με ξεναγήσει σε μια μικρή έκθεση τεκμηρίων και αντικειμένων από τη Συλδαβία, τα οποία βρίσκονται στο προξενείο. Επίσης μου σφράγισε ένα αντίτυπο του βιβλίου "Το Σκήπτρο του Οττοκαρ" με τον επίσημο θυρεό του βασιλείου. Επόμενο βήμα να ψάξω αν υπάρχει κανένα καλό κομιξαδικο στο Κλοβ.

Και πέρυσι μιλουσε ο Ντε Βιτα ελληνικά και λέει και αρκετά πράγματα. Στην κόρη μου ας πούμε είπε τα κλασικά πώς σε λένε, εμένα με λένε Μάσιμο, είμαι από Ιταλία και τέτοια, αλλά μετά που σηκωνόταν από το τραπέζι το εξώφυλλο από το τευχακι, καθώς πήγαινε να υπογράψει, της είπε επίσης "βάλε το δάχτυλο σου εντώ" για να το κρατάει κατω. Δεν το λες και τυποποιημένη φράση, του τύπου καλημέρα, τι κάνεις, μαλάκα και τα τοιαυτα. Πρέπει να έχει έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα παλιά.

Αυτός ο κύριος το ξέρω ότι έχει ιδρύσει μια χιουμοριστική παπιοεκκλησία στο φεισμπουκ. Ξέρει κανείς ποιος είναι;

@ konni περιμένω να ανεβασεις και την καθιερωμένη μεταφεστιβαλικη ανάρτηση με άπειρα στιγμιότυπα, κοσπλέιερς και σχέδια.

Τελείωσε και το 10ο The Comic Con. Φέτος αντιλήφθηκα, ότι αν και κάνω τα ίδια πράγματα μια φορά το χρόνο (ουρές, υπογραφές, ψιλοαγορες, κουίζ κλπ) και βλέπω τους ίδιους ανθρώπους επίσης μια φορά το χρόνο, κι όμως, περιμένω με την ίδια ανυπομονησία να γίνει η ίδια διαδικασία-ιερορελεστια. Θα χαιρετισω γνωστούς που γνώρισα εδώ μέσα κυρίως, θα μιλήσω με τους ίδιους πάνω κάτω Έλληνες σχεδιαστές, θα δω λίγο τις αυτοεκδοσεις, θα πιάσουμε λιγο κουβέντα με τον Cappezone. Το περίεργο είναι ότι μοιάζει σαν να μην πέρασε ένας χρόνος από την προηγούμενη φορά και με την ίδια ευκολία θα συνεχίσουμε την οποία επαφή είχαμε τότε. Μάλιστα νομίζω σήμερα σε μια κουβέντα είπα τη συνέχεια από μια ιστορία που ξεκίνησα περσι. Ειδικά η πρώτη μέρα έχει πάντα πολύ συγκεκριμένη μανιέρα: 1. Θα πάω νωρίς και θα προσπαθήσω να είμαι από τους πρώτους στους ντισνεϊκους για να τελειώνω (πέρσι ήμουν δεύτερος στον Ντε Βιτα, φέτος πρώτος - αν και έφαγα τη θέση του Comichunter). 2. Θα συναντήσω σε αυτή την ουρά (Disney και BD) την ίδια πάντα κοπέλα, που έρχεται από την Αθήνα και πιάνουμε την κουβέντα. Δε νομίζω ότι είναι στο φόρουμ, δεν ήξερα πώς τη λένε (φέτος είδα το όνομά της σε μια αφιέρωση). Κι όμως κάθε χρόνο είμαστε εκεί από τους πρωτους και τα λέμε. 3.Θα πετύχω το δίδυμο ikarukani και konni, θα κάνουμε την ίδια θειιστικη πλάκα, θα με εντυπωσιάσουν με την ποιότητα των σχεδίων που πήραν ή με τα πλούσια σκετσμπουκ και θα ζηλεύω. 4. Θα πετύχω κάπου τον Phantom, θα του πλέξω το εγκώμιο για τις γνώσεις του και αυτός θα απαντήσει συνεσταλμένα αλλά και με πνευματώδη τρόπο. 5. Θα περάσω από τον Τάσο Μαραγκό, θα τον ρωτήσω τι καινούργιο έχει φέρει, θα πάρω ένα ακατάλληλο για ανηλικους σχέδιο σε τευχακι και θα του πω πάνω κάτω το ίδιο μπαμπαδιστικο αστείο, να μην μου βάλει όνομα γιατί κάποτε θα αφήσω τα τεύχη με τα όργια και τους βελζεβουληδες κληρονομιά στις κόρες μου. 6. Θα κάνω ανίχνευση για τη επόμενη μέρα, γιατί Σάββατο κατεβαίνουμε οικογενειακώς: τι δραστηριότητες υπάρχουν για τα παιδιά, τι κομιξακια μπορούν να αγοράσουν από τους δημιουργούς, ποιος μπορεί να τις σχεδιάσει. 7. Θα συναντήσω στα πεταχτά τον christs, ο οποίος πάντα δεν θα έχει χρονο και θα τρέχει και πάντα θα μου αποκαλύπτει χαμηλόφωνα ότι ναι, χαλάλι τα έσκασε ή ταξίδεψε πόσα χιλιόμετρα αλλά πήρε σχεδιαρα από τον τάδε αγαπημένο καλλιτέχνη, και στο κατω-κατω μια ζωή την έχουμε. 8. Θα πιάσω την κουβέντα σε καμία ουρά με κανέναν πιο άσχετο από εμένα και θα το παίξω ξερολας, ενώ δεν ξέρω την τύφλα μου. Μικροπράγματα δηλαδή, κοζερί και άσκοπες βόλτες, που σε κανέναν δεν κάνουν εντύπωση, αν τα βάλεις όλα μαζί όμως είναι ένα ωραίο σύνολο. Άντε και του χρόνου!

Δυστυχώς το Q&A του Δον έφαγε άκυρο.