JohnnyMZ

Όλα τα βιντεάκια ανεβαίνουν και στο κανάλι μας στο Youtube: https://www.youtube.com/@DocMZPublishing/shorts Η δημιουργία τους ήταν πραγματικά μία από τις καλύτερες εμπειρίες αυτού του πρότζεκτ!

Πολύ ωραία σειρά, αρκετά πιστή και στην ιστορία και στην ατμόσφαιρα του κόμικς. Μου άρεσε και λειτούργησε ότι το φέραν στη σύγχρονη εποχή. Το παρακολούθησα 2 φορές, με δύο διαφορετικές παρέες, που δεν είχαν επαφή με το πρωτότυπο υλικό και κόλλησαν και οι δύο -δείγμα ότι στέκεται πολύ καλά ως σειρά αυτοτελώς, δίχως να αναζητά/αντλεί την επιβεβαίωσή της από τους φαν του κόμικς. Ανυπομονώ για τη δεύτερη σεζόν!

Άσ' τα, με έλουσε κρύος ιδρώτας όταν το είδα.

Πολύ όμορφο σχόλιο, ευχαριστούμε.

Αναγράφεται ότι είναι δεύτερη έκδοση, η οποία άλλωστε έχει και μερικές διορθώσεις στην επιμέλεια του κειμένου.

Δεν κρατήθηκες!

Κοντεύει!

Δε λες κουβέντα Έχεις κρυμμένα μυστικά Και DocMZέντα

Απλά συμμετέχουμε στο μπαζάρ, στο πλαίσιο του οποίου θα λάβει χώρα η παρουσίαση της συγκεκριμένης έκδοσης των Loud Mouse Crew.

Καλοδεχούμενες όλες οι απόψεις παιδιά, κάθε οργάνωση έχει τα θετικά της και τα αρνητικά της ή ταιριάζει περισσότερο σε κάποιους και σε άλλους λιγότερο, μια μόνο παρατήρηση σε κάτι που ειπώθηκε, για να είναι σαφές: Φυσικά και δεν παίρνει χρήματα η διοργάνωση από τις πωλήσεις των καλλιτεχνών. Από εκεί και πέρα, το γεγονός ότι προσπαθεί πλέον να ανακοινώνει εκ των προτέρων τους τιμοκαταλόγους που ορίζουν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, για να γνωρίζουν οι επισκέπτες από πριν και να μπορέσουν να κάνουν τον προϋπολογισμό τους ή να προπαραγγείλουν κάτι, όπου τους δίνεται η δυνατότητα, για να εξυπηρετηθούν καλύτερα, είναι κάτι που προσωπικά βρίσκω στα θετικά της διοργάνωσης. Επίσης να έχετε υπόψη σας -και το λέω από προσωπική εμπειρία- ότι πολύ συχνά υπάρχουν ενστάσεις από την πλευρά της διοργάνωσης στους όρους που μας τίθενται από καλλιτέχνες, προκειμένου να τους δει περισσότερος κόσμος ή να ρίξουν τιμές που θεωρούμε δυσπρόσιτες. Για να έχετε μια εικόνα τι γίνεται εκεί έξω, και μιας και αναφέρθηκαν τα manga, ρίξτε μια ματιά τι ζήταγε ο δημιουργός του Hokuto no Ken στο πρόσφατο Lucca Comics & Games στη γειτονική Ιταλία (πιστέψτε με, δεν αντικατοπτρίζει το βιοτικό τους επίπεδο!!!): Φυσικά, έπεσε πολύ κράξιμο και στην εκδοτική που τον έφερε, και στην εκδήλωση. Προφανώς, αν ήταν στο χέρι τους, δε θα ζητούσε αυτά τα τρελά ποσά. Από την άλλη, μη σας ξεγελάει η φωτογραφία (προσπάθησα να βρω την πιο καθαρή): όλα τα tiers, sold out γίνανε! Κλείνοντας, όχι ότι θεωρώ τον Massimo Fecchi κακό Disney καλλιτέχνη (ίσα ίσα σχεδιαστικά είναι ένας από τους αγαπημένους μου), ούτε θα τον χαρακτήριζα τον πιο αδύναμο που έχει έρθει στο AthensCon (αυτή μάλλον θα ήταν η Migheli), αλλά μιας και τα λέμε, για φέτος είχαμε προγραμματίσει ένα απίστευτο όνομα (ίσως τον πιο δυνατό που θα είχε έρθει ποτέ μέχρι τώρα), αλλά δυστυχώς λίγες εβδομάδες πριν την εκδήλωση έπρεπε για προσωπικούς λόγους να ακυρώσει, επομένως έπρεπε κι εμείς με τη σειρά μας να βρούμε αντικαταστάτη σε πραγματικά πολύ λίγο χρόνο. Η εναλλακτική ήταν να μην υπάρχει εκπροσώπηση της Disney, ας πούμε. Αλλά προσωπικά χαίρομαι που θα έρθει ο Fecchi! Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να μη μεγαλώσαμε με τις ιστορίες του, αλλά όσα παιδιά διαβάζουν τις ελληνικές εκδόσεις Disney κόμικς τα τελευταία δέκα χρόνια θα έχουν μεγαλώσει με αυτές, αφού δημοσιεύονται κατά κόρον και κατά ριπάς στα περιοδικά της Β' Περιόδου.

Ευχαριστούμε πολύ, όπως και όλους όσους μπήκαν στον κόπο να γράψουν τη γνώμη τους για τον πρώτο μας Όλυμπο! Από εκεί και πέρα, ευχαριστώ πολύ για την ερώτησή σου! Ήταν ένα από τα (λίγα ομολογουμένως, σε σχέση με το Σμάλτο & Τζόννυ και την Προφητεία του Αρμαντίλλο που ήταν πολύ πιο πολύπλοκα στη μετάφραση) δύσκολα σημεία της συγκεκριμένης μετάφρασης, καθώς η πρωτότυπη φράση έχει αρκετά σύνθετο νόημα στην ιταλική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα: Una casalinga di Voghera λοιπόν, δηλαδή κυριολεκτικά μία νοικοκυρά από τη Βογκέρα. ( https://en.wikipedia.org/wiki/Voghera ) Όπως θα δείτε και στο αγγλικό λήμμα στη wikipedia: Popular culture and media The term "Voghera housewife" (casalinga di Voghera) is often used in the media, political discourse and even in common parlance as a reference to the average, stereotypical, somewhat lower-middle-class person, voter or consumer. It is not a disparaging term but refers to an average person who – despite not being very educated or sophisticated – with hard work and self-sacrifice is trying to raise a family as best as possible. Στα ελληνικά δεν υπάρχει κάποιος σχετικός εξίσου διαδεδομένος ευφημισμός (σκέφτηκα τον ψυκτικό από το Περιστέρι αλλά είναι πολύ πρόσφατο, άρα ενδεχομένως μελλοντικά εφήμερο, ενώ θεώρησα ότι πολλοί αναγνώστες ίσως να αγνοούν τη σχετική δήλωση). Επομένως αντί να κρατήσουμε τη φράση "μια νοικοκυρά από τη Βογκέρα" και να κοτσάρουμε έναν ογκώδη αστερίσκο για να περιγράψουμε το νόημα, επιλέξαμε να αποδώσουμε όσο πιο φυσικά στην ελληνική γλώσσα τη συγκεκριμένη φράση, τοποθετώντας στη θέση της Βογκέρα το τοπωνύμιο μιας περιοχής που συνδέεται στην κοινή γνώμη με τα λαϊκά χαρακτηριστικά που υπονοούνται στη φράση του πρωτότυπου. Υπάρχει σχετικό λήμμα στην ιταλική wikipedia, όπου εξηγεί την ιταλική φράση και την ιστορία της: https://it.wikipedia.org/wiki/Casalinga_di_Voghera Εν ολίγοις, η φράση προέκυψε και σταδιακά καθιερώθηκε όταν το 1966 η Υπηρεσία Κοινής Γνώμης της RAI ξεκίνησε μια έρευνα με σκοπό να διαπιστώσει πόσες από τις λέξεις που χρησιμοποιούνταν στα δελτία πολιτικής επικαιρότητας ήταν πλήρως κατανοητές από τον μέσο Ιταλό. Συλλέχθηκαν συνεντεύξεις από διάφορες περιοχές της Ιταλίας: οι ερωτώμενοι έπρεπε να δώσουν τον ορισμό λέξεων όπως scrutinio (καταμέτρηση ψήφων), leader (ηγέτης) κ.ά. Η ομάδα που, μεταξύ όσων συμμετείχαν στην έρευνα, παρουσίασε το χαμηλότερο ποσοστό κατανόησης αποτελούνταν από νοικοκυρές της Βογκέρα. Ελπίζω να ήταν πετυχημένη η απόδοσή μας. Αυτό που με ενθουσιάζει από αυτήν την ενασχόληση, είναι πώς μια φράση σε ένα καρέ μπορεί να πυροδοτήσει τόση σκέψη, συζήτηση και σχολιασμό. Ακόμα περισσότερο με εντυπωσιάζει όταν αυτά τα σημεία, τα οποία μας προβληματίζουν κατά την επιμέλεια των βιβλίων, γίνονται αντιληπτά κι από τους αναγνώστες, ελλείψει του σχετικού feedback ή της σύγκρισης με το πρωτότυπο. Επί τη ευκαιρία, δε σας είπα ποτέ ποιες σελίδες χρειάστηκε να σκανάρουμε επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμα τα σχετικά αρχεία: πρόκειται για τι σελίδες 30, 88 και 90!

Για όσους ενδεχομένως δεν τον γνωρίζουν, πρόκειται για έναν παλιό γνώριμο, καθώς ήταν ο δεύτερος Ιταλός δημιουργός Disney κόμικς που είχε δεχθεί να μου παραχωρήσει συνέντευξη για το forum πριν από 15 χρόνια. Τη βρίσκετε εδώ: Τότε δεν ήξερα ιταλικά και τον έγραφα και λάθος Φέκι λοιπόν, και όχι Φέτσι! Αφιέρωμα στο forum: Αν και εκείνη την εποχή δεν είχε δημοσιευτεί σχεδόν τίποτα δικό του στα ελληνικά, από το 2015 μέχρι σήμερα τα περιοδικά των Καθημερινών Εκδόσεων, κυρίως το Ντόναλντ και το Σούπερ Μίκυ, έχουν δημοσιεύσει σχεδόν το σύνολο των ιστοριών του στα ελληνικά! Αντιγράφω από το βιογραφικό του στο AthensCon: O Μάσιμο Φέκι είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς Ιταλούς δημιουργούς χιουμοριστικών κόμικς, με καριέρα που ξεπερνά τις έξι δεκαετίες. Σπούδασε στο Istituto d’Arte di Roma και έκανε το ντεμπούτο του το 1964 με τη σειρά Picchio & Pacchio στο περιοδικό Il Pioniere. Tην δεκαετία του ’70 σχεδίασε χαρακτήρες της Warner Bros — από τον Tom & Jerry μέχρι τον Bugs Bunny και τον Woody Woodpecker — ενώ συνεργάστηκε για περισσότερα από είκοσι χρόνια με τη γερμανική Kauka Verlag, εικονογραφώντας τις δημοφιλείς σειρές Fix & Foxi και Lupo. Το 1984 υπέγραψε την προσαρμογή του κλασικού Pumuckl (Φρου Φρου) σε κόμικς και λίγο αργότερα δημιούργησε μια χιουμοριστική εκδοχή της Οδύσσειας. Από το 1998 συνεργάζεται με την εκδοτική Egmont, σχεδιάζοντας ιστορίες με τον Ντόναλντ, τον Μίκυ και τον Κακό Λύκο, που δημοσιεύονται σε περιοδικά σε όλη την Ευρώπη. Για τη δουλειά του αυτή ίδρυσε τα Fecchi Studios, όπου συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες, ενώ έχει εργαστεί και ως animator στο βερολινέζικο στούντιο Hahn Film και ως εικονογράφος για τις εκδόσεις San Paolo και Paoline. Το σχέδιό του ξεχωρίζει για τη ρευστότητα, το εκφραστικό χιούμορ και την κινηματογραφική αφήγηση. Το 2023–2024 τιμήθηκε στη Ρώμη με τη μεγάλη αναδρομική έκθεση «L’arte nei fumetti di Massimo Fecchi», αφιερωμένη στα εξήντα χρόνια της πορείας του. Στην Ελλάδα, οι ιστορίες του δημοσιεύονται στα περιοδικά Ντόναλντ και Σούπερ Μίκυ των Καθημερινών Εκδόσεων. Η πρώτη του εμφάνιση στα ελληνικά ήταν το 2012, με την ιστορία Η σμαραγδένια αλεπού στο Αλμανάκο #251. https://www.athenscon.gr/massimo-fecchi/

Αποκάλυψη εξωφύλλου!

Έχει κυκλοφορήσει, το βρίσκεις -ενδεικτικά- εδώ: https://comicstrip.gr/el-gr/comics/ellhnika/chiaroscuro κι εδώ: https://solaris.gr/shop/comics/in-greek/chiaroscuro-2/ Στο Solaris γράφει -μάλλον εκ παραδρομής- ότι είναι της Jemma Press, αλλά αν έχω καταλάβει σωστά πρόκειται για αυτοέκδοση.

Πράγματι, πιο κοντά στον Γκότφρεντσον ήταν παρά στον Μπαρκς.