Jump to content
ΚΟΜΙΞ

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 227 [Η Τελευταία Ναυμαχία - Roberto Gagnor & Stefano Zanchi]

Πώς σας φάνηκε το τεύχος;   

2 members have voted

You do not have permission to vote in this poll, or see the poll results. Please sign in or register to vote in this poll.

Recommended Posts

566376363_No.227_1.thumb.jpg.602c2e28d0b025060a883f8555315acd.jpg

 

Οι ιστορίες:

 

Από το readpoint οι παρακάτω εικόνες. :) Τελικά είχα δίκιο για την κεντρική ιστορία. Το σχέδιο ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες.

 

%CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% %CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%A5%20%CE%9C%CE%91% 

 

Edited by ΚΟΜΙΞ
  • Like 6
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παρουσίαση-κριτική του υπ' αριθμόν #227 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο (Κατευθείαν από τίπι χαμένο κάπου στην ζούγκλα).

tn_MIKYMAOUSE_0227.jpg

Εδώ Λιμνούπολη! (by Silvia Ziche) :yahoo:
Ιστορίες.

"Η τελευταία ναυμαχία."

Βρισκόμαστε στην Αγγλία το 1838. 

 

Ο ζωγράφος Μίκυ Τέρνερ και ο φίλος του Γκούφινγκτον βρίσκονται στις σκεπές των σπιτιών πάνω από τον Τάμεση. Περνώντας από σκεπή σε σκεπή. Όταν σταματάνε έχουν μία υπέροχη θέα του ηλιοβασιλέματος στα νερά του Τάμεση. Ο Μίκυ ετοιμάζεται να απεικονίσει με σχολαστικότητα το τοπίο. Δυστυχώς όμως η σκεπή έχει άλλη άποψη και δεν αντέχει το βάρος τους. Οπότε πέφτουν σε ένα σωρό από κάρβουνα και φεύγουν μαυρισμένοι. Στην κυριολεξία. Βγαίνοντας έξω βλέπουν το θρυλικό πλοίο "Τεμεραίρ" που είχε συμβάλει ουσιαστικά στην ναυμαχία των Άγγλων με τους Γαλλούς πριν τριαντατρία χρόνια. Ένα πανό επάνω του όμως μιλάει για την τριακοστή επέτειο από την νικηφόρα ναυμαχία. Ο Μίκυ φαντάζεται πως κάτι ύποπτο συμβαίνει. Αφού η ναυμαχία έγινε το 1805. 

 


Μαζί με τον Γκούφιγκτον μπαίνουν μέσα κρυφά από ένα φινιστρίνι για να ανακαλύψουν τι πραγματικά συμβαίνει. Οι δύο ναύτες στο κατάστρωμα δε φαίνονται να είναι του Βασιλικού ναυτικού. Δυστυχώς ανακαλύπτονται σχετικά γρήγορα και κατλήγουν στην θάλασσα. Το πλοίο αναχωρεί και οι φίλοι μας για να το προλάβουν κόβουν δρόμο μέσα από την πόλη με όχι και τόσο ορθόδοξο τρόπο. Πηδάνε στο πλοίο από μία γέφυρα αψηφώντας τον κίνδυνο και αδιαφορώντας για τους δύο μαυροντυμένους τύπους. Ο Καπετάνιος του πλοίου τος ξαναπιάνει. Αυτή την φορά βρίσκονται σε πιο δύσκολη θέση. Καταμεσής της θάλασσας με μία βάρκα με πανί. Η καταιγίδα που ξεσπάει δε κάνει πιο εύκολα τα πράγατα.

Η τύχη όμως τους ευνοεί. Βρέθηκαν δίπλα στο "Τεμεραίρ" την ώρα που ο Καπετάνιος και το ο βοηθός του ετοιμάζονταν να πουλήσουν τα μυστικά της Αγγλίας στους Γάλλους. Οι δύο πρώην ναύτες του Βασιλικού ναυτικού συλλαμβάνονται επ' αυτοφώρω. Είχαν ανακαλύψει τα έγγραφα στο "Τεμεραίρ" την βραδυά της θρυλικής ναυμαχίας. Βέβαια βοήθησε αρκετά τον Λόρδο Ο' Χάρα και τον ανηψιό του Ναυάρχου Νέλσον της τότε ναυμαχίας ένα σχέδιο του Μίκυ στο πανί του πλοίου. Αυτοί ήταν οι δύο μαυροφορεμένοι τύποι στη γέφυρα. Ο Μίκυ σκέφτεται ότι δε πρέπει να είναι τόσο σχολαστικός στην ζωγραφική του. Η ιστορία κλείνει με ένα υπέροχο ολοσέλιδο πανοραμικό καρέ.

 

   

 


"Το στρογγυλό σπίτι."

Ο Σκρουτζ βλέπει ις υπερπολυτελείς οικίες του και πολυκατοικίες του να ρημάζουν απούλητες και ανοίκιαστες. Σκέφτεται λοιπόν ότι η αγορά ακινήτων πρέπει να γίνει πιο προσιτή στο μέσο Λιμνουπολίτη. Οπότε με την βοήθεια του Κύρου δημιουργεί ένα επαναστατικό οικοδομικό υλικό. Ο Ρόμπαξ όμως που έχει και εκείνος απώλειες σε αυτόν τον τομέα καραδοκεί.

"Υπόθεση Μάγμα."

Ένας μυστηριώδης επιχειρηματίς έχει φέρει όλους τους κροίσους της Λιμνούπολης σε πολύ δύσκολη θέση. Κλείνει τις πιο επικερδείς συμφωνίες κάτω από την μύτη όλων. Οι πρακτόρισσες Π.ΑΠΙ.Α. αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. Θα καταφέρουν να βρουν ποιός κρύβεται πίσω από όλα αυτά;

"Διαδυκτιακή διχόνοια."

Η τελευταία έξοδος του Ντόναλντ και της Νταίζυ για ρομαντικό δείπνο μόνο ρομαντικά δε κατέληξε. Ο καυγάς ξεκίνησε, τα αίματα άναψαν και επήλθε ο χωρισμός. Νταίζυ και Ντόναλντ ρίχνονται σε έναν ανελέητο άτυπο διαγωνισμό προβολής μέσω τον κοινωνικών δικτύων. Τα ανηψάκια είναι σε απόγνωση βλέποντας την κατάσταση να έχει κυριολεκτικά ξεφύγει. Οπότε ζητάνε την βοήθεια της Ντόρις Ντακ. 

Μονοσέλιδες ιστορίες.

1. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Αξιόπιστες πηγές."
2. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Το χαμένο γλειφιτζούρι."
3. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Άστοχη ευχή."
4. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Μαγικά κόλπα."
5. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Η χαμένη ευκαιρία."
6. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Εκτός θέματος."
7. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Το δειγματολόγιο."
8. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Στενές επαφές."
9. Ο Τζούνιορ & η παρέα του: "Περιμένοντας τον Μπουλ."


Αιτήσεις συνδρομής για Μίκυ Μάους, Ντόναλντ και ΚΟΜΙΞ.

Εν κατακλείδι.

Το πρώτο που θα σχολιάσω είναι το πραγματικά υπέροχο σχέδιο της ιστορίας. Ειλικρινά δε ξέρω αν έχω αντικρύσει κάτι τέτοιο σχεδιαστικά στα προηγούμενα #226 τεύχη. Απο σεναριακής άποψης ήταν επίσης πολύ καλή η ιστορία. Αν και θεωρώ ότι σε κάποιο σημείο θα το ήθελα με λίγο πιο πολύ ανάλυση. Μιλάω για το πόσο

εύκολα ανακαλύψαν το πλοίο μετά την θαλασσοταραχή.

. :respect:και :div: στο τελευταίο πανοραμικό καρέ

Ακολουθεί μία ιστορία οικοδομικού τύπου που διδάσκει ότι οι επαναστατικές ιδέες δεν έχουν πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα. Διδάσκει όμορφα τα αρνητικά και τα θετικά της εξέλιξης. Αρκετά καλή. Τρίτη στην σειρά μία υπόθεση για τις πρακτόρισσες Π.ΑΠΙ.Α που καιρό είχαμε να δούμε στις σελίδες του περιοδικού. Πάρα πολύ καλή αν και ο "κακός"δε γεμίζει το μάτι... Ούτε και οι εφευρέσεις του. Το τεύχος κλείνει με μία ιστορία που δείχνει πόσο αναληθής μπορεί να είναι η εικόνα που παρουσιάζει κάποιος για τον εαυτό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Περνάει πολύ ενδιαφέροντα μηνύμηατα και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Μέχρι να φτάσεις στα τέσσερα τελυταία καρέ... Καταστρέφουν όλη την ιστορία. Της άξιζε ένα διαφορετικό τέλος.


Το τεύχος επμεριέχει και εννέα (9) μονοσέλιδες!!! :oops: Είχαν καιρό να βάλουν και αναπλήρωσαν το κενό... :lol: 

Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Η τελευταία ναυμαχία."
2. "Υπόθεση Μάγμα."
3. "Διαδυκτιακή διχόνοια."
4. "Το στρογγυλό σπίτι."

8.2/10!!!
Πραγματικά απλαυστικό τεύχος Σίγουρα ήτο πολλές οι μονοσέλιδες αλλά δε με χάλασαν... :D 

:hop: :hop: :hop: 

Edited by Μενίγ Πουαγώ
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αξίζει να σημειώσουμε πως είναι το πρώτο τεύχος εδώ και κάμποσους μήνες, που έχει μέσα μόνο σχετικά καινούργιες ιστορίες. Η πιο παλιά είναι του Pastro του 2010, ενώ η πρώτη και η τελευταία είναι του 2015. Η δε «ιστορία της τέχνης» των Gagnor & Zanchi κινείται σε εξαιρετικά επίπεδα. Το είχαμε δει στα «Μυστικά των Ετρούσκων», το βλέπουμε και τώρα.

 

 

Βλέπω πως υπάρχουν άλλες έξι 20σέλιδες ιστορίες με το συγκεκριμένο δίδυμο. Μακάρι να τις δούμε σύντομα.

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

temeraire.jpg

Το τελευταίο πανοραμικό καρέ είναι η Ντισνεϋκή εκδοχή ενός πίνακα τού Τέρνερ, που δείχνει το Τεμεραίρ να ρυμουλκείται, καθώς το πηγαίνουν για διάλυση. (Δεν το αναφέρει η ιστορία, αλλά γι' αυτό ο τίτλος της είναι η τελευταία ναυμαχία.)

  • Like 8
  • Respect 1
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μετά από καιρό διάβασα Μίκυ Μόαυς και οφείλω να πω ότι μου άρεσε το τεύχος. Θα πω κάποια πράγματα για τις ιστορίες.

 

Η Τελευταία Ναυμαχία: Υπέροχα σχέδιο, πάρα πολύ ωραίος χρωματισμός από την Mirka Andolfo, η οποία είχε χρωματίσει και το Μόμπυ Ντικ, αλλά το σενάριο ήταν βεβιασμένο. Καταλαβαίνω ότι μάλλον αυτές οι ιστορίες θα πρέπει να είναι γύρω στις 20 σελίδες αλλά θα ήθελα κάτι περισσότερο (ειδικά το σημείο που ο Μίκυ με τον Γκούφυ έτρεξαν το μισό Λονδίνο για να προλάβουν το πλοίο, ή προς το τέλος που μετά από την καταιγίδα βρέθηκαν κοντά στο κλεμμένο Τεμεραίρ ήταν πολύ βιαστικά). Πολύ μου αρέσει που και η συγκεκριμένη ιστορία αλλά και η σειρά με την Ιστορία της Τέχνης έχει διδαχτικό τόνο. Οφείλω να δώσω ένα μπράβο στον Gagnor που σε όλη τη σειρά το έχει διατηρήσει αυτό και φαίνεται για άνθρωπος που μελετά. Ο Stefano Zanchi ήδη από τόσο μικρή ηλικία έχει ταλέντο και σχεδιάζει και ωραία τους χαρακτήρες αλλά και το φόντο. Ειδικά το τελευταίο μονοσέλιδο καρέ που αποτελεί φόρο τιμής στον κανονικό πίνακα του Τέρνερ ήταν πολύ ωραίος τρόπος να κλείσει η ιστορία. Θα δώσω ένα 8/10

 

Το Στρογγυλό Σπίτι: Το σενάριο είναι από τον Αρτιμπάνι. Περίμενα κάτι καλύτερο καθώς το σχέδιο δεν μου άρεσε. Ναι μεν υπήρχε μια μικρή πρωτοτυπία για το όλο μπάχαλο και αυτή την φορά δεν φταίει ο Ντόναλντ ή ο Σκρουτζ αλλά μέχρι εκεί. 5.8/10

 

Υπόθεση Μάγμα: Ιστορία με ωραίο σχέδιο αλλά το σενάριο δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Άσε που μετά την αποκάλυψη του κακού δεν άργησαν να τον πιάσουν. 6/10

 

Διαδικτυακή Διχόνοια: Πραγματικά δεν το περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η ιστορία. Το σχέδιο το βρήκα πολύ καλό και είναι από τον Blasco Pisapia. Πρόκειται για την τέταρτη καλύτερη του ιστορία σύμφωνα με το inducks. Δεν έχει κάνει πολλά πράγματα αλλά στην Ελλάδα τον έχουμε γνωρίσει μέσα από τις ιστορίες για τη θεία Νένα της Κλάραμπελ. Γυρίζοντας πάλι στην ιστορία, θα ήθελε να πω ότι για μένα σατιρίζει με εύστοχο τρόπο το facebook και την όλη μανία που μπορεί να προκαλέσει.  Ναι μεν είναι λίγο υπερβολικό αλλά αυτά που δείχνει γίνονται. Το τέλος μου άρεσε (όχι τόσο τα τελευταία καρέ). 7.7/10

 

Γενικά ωραίο το τευχάκι. Οι μονοσέλιδες με τον Τζούνιορ ήταν για μένα αδιάφορες. :) 

Edited by ΚΟΜΙΞ
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να μη χρωματίζεις τα γράμματα, αλλά να αφήνεις το θέμα, που χρησιμοποιεί ο καθένας, να τα χρωματίζει εκείνο. Τα άσπρα γράμματα φαίνονται ωραία, αν χρησιμοποιείς σκούρο θέμα, αλλά στο default θέμα, τα άσπρα γράμματα φαίνονται (ή, μάλλον δεν φαίνονται) κάπως έτσι:

screenshot.thumb.jpg.1dc3754a331986ff96017a34c28ce259.jpg

Αν χρησιμοποιείς σκούρο θέμα, δεν νομίζω να ήθελες να γράφουμε κάπως έτσι, παραδείγματος χάριν. Σωστά;

(Για να αναιρέσεις το χρώμα, επίλεξε "automatic". Μη βάλεις μαύρο.)

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
41 λεπτά πριν, Kriton είπε:

Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να μη χρωματίζεις τα γράμματα, αλλά να αφήνεις το θέμα, που χρησιμοποιεί ο καθένας, να τα χρωματίζει εκείνο.

Ναι έχω σκούρο θέμα αλλά δεν χρωματίζω τα γράμματα :) Αυτό θα έγινε διότι έκανα copypaste της ιστορίες από το πρώτο ποστ....

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ο Chrome στην αντιγραφή / επικόλληση, κρατάει το background χρώμα στην μορφοποίηση κειμένου. Για να επικολληθεί κείμενο αμορφοποίητο, Ctrl+Shift+V αντί για Ctrl+V. Στον Firefox δεν υπάρχει πρόβλημα με το χρώμα. Σε άλλους browsers δεν ξέρω.

Edited by PhantomDuck
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η κύρια ιστορία του τεύχους είναι παρμένη από την γνωστή μας σειρά,"Η Ιστορία της Τέχνης" κι έχει τίτλο "Η τελευταία ναυμαχία". Βρισκόμαστε στο Λονδίνο το 1838. Πρωταγωνιστές είναι το δίδυμο Μίκυ και Γκούφυ οι οποίοι υποδύονται δύο αιθεροβάμονες,ρομαντικούς,πλην επίδοξους καλλιτέχνες,που αναζητούν την έμπνευση σε οποιοδήποτε μέρος. Ένα από τα αντικείμενα της μελέτης και της έμπνευσης του αγαπημένου ποντικού είναι το Τέμεραιρ,ένα καράβι-σύμβολο,που διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην νίκη των Άγγλων εναντίον του στόλου του Ναπολέοντα. Ο Μίκυ αποφασίζει να εισχωρήσει στο Τέμεραιρ,με σκοπό να το ζωγραφίσει. Εκεί όμως θα συνειδητοποιήσει ότι μία συμμορία έχει κάνει κατάληψη κι έχει καταστρώσει ένα σατανικό σχέδιο. Πραγματικά απολαυστική υπόθεση,που εκτός από διασκέδαση μάς προσφέρει και γνώση ιστορίας. Η πλοκή μού άρεσε σε μεγάλο βαθμό,αλλά θα συμφωνήσω ότι όσο πηγαίνουμε προς το φινάλε,τα γεγονότα εκτυλίσσονταν με βιαστικούς ρυθμούς. Πέραν αυτού,κανένα πρόβλημα. Σχεδιαστικά η ιστορία είναι αξιοπρεπής. Μέσα από τα καρέ περιγράφεται όλο το στυλ της εποχής. Αν δεν υπήρχε όμως μεγάλο "φόρτωμα" στα καρέ,ίσως να ήταν καλύτερα.

 

Στην επόμενη ιστορία βλέπουμε τον Σκρουτζ να είναι προβληματισμένος. Τα σπίτια που κατασκευάζει δεν γίνονται ανάρπαστα όπως υπολόγιζε κι αυτό το γεγονός τον ανησυχεί. Καταλαβαίνει λοιπόν ότι τα εν λόγω σπίτια είναι περισσότερο πολυτελή απ'όσο θα μπορούσε να αντέξει το πορτοφόλι του μέσου Λιμνουπολίτη. Έτσι επιστρατεύεται ο Κύρος,ο οποίος του δίνει μία φαεινή ιδέα. Να κατασκευάσει το "Στρογγυλό σπίτι". Για την ακρίβεια μία σειρά από σφαιρικές οικίες,οι οποίες θα βρίσκονται τοποθετημένες σε έναν κεντρικό άξονα με διακλαδώσεις,όπως ακριβώς οι καρποί επάνω στα δέντρα. Ο πρώτος ένοικος-πειραματόζωο είναι ο Ντόναλντ με τα τρία του ανίψια. Ο Ρόμπαξ όμως καραδοκεί και αναθέτει σε μία πανούργα και πολύ γνωστή μας συμμορία ένα σαμποτάζ,ευελπιστώντας να γίνει ο βασιλιάς στο real estate. Σενάριο που πραγματεύεται την κλασική έχθρα των δύο άσπονδων αντιπάλων της Λιμνούπολης,διανθισμένο με φουτουρισμό. Φυσικά δεν λείπει το χιούμορ,ενώ το φινάλε έχει έντονη δράση. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό.

 

Το αντίπαλο δέος της οργάνωσης Π.Α.Π.Ι. πρωταγωνιστεί στην ιστορία με τίτλο "Υπόθεση Μάγμα". Ο θείος Σκρουτζ καλεί επειγόντως τις τρεις πράκτορες της οργάνωσης ΠΑΠΙΑ (την Νταίζυ,την δεσποινίδα Ευταξία και την Τσικίτα) με σκοπό να τους αναθέσει μία σημαντική αποστολή. Ένας μυστηριώδης επιχειρηματίας,του οποίου το παρελθόν,αλλά και η ταυτότητα είναι καλά κρυμμένα,φαίνεται ότι βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από κάθε επαγγελματική επένδυση που πάει να κάνει ο Σκρουτζ,αλλά κι όλα τα διακεκριμένα μέλη της Λέσχης των εκατομμυριούχων. Έτσι οι τρεις ηρωίδες (με την αμέριστη βοήθεια των εφευρέσεων του Κύρου) θα καταστρώσουν ένα σχέδιο δράσης προκειμένου να βρουν τον επιχειρηματία-φάντασμα. Κι εδώ πέρασα ευχάριστα με το σενάριο. Αν και η οργάνωση ΠΑΠΙΑ είναι μία κόπια της κλασικής πλέον οργάνωσης Π.Α.Π.Ι.,εντούτοις εδώ μπορώ να πω ότι ο ρόλος πήγαινε γάντι στα κορίτσια. Δεν ξέρω αν θα μου άρεσε να έβλεπα σε αυτή την ιστορία τον Ντόναλντ και τον Φέθρυ. Η πλοκή ήταν καλογραμμένη,με αποκορύφωμα το φινάλε,το οποίο ήταν ανατρεπτικό,έξυπνο και περιπετειώδες. Αρκετά καλό ήταν και το σχέδιο.

 

Η "Διαδικτυακή διχόνοια" ολοκληρώνει τον κύκλο των πολυσέλιδων ιστοριών του τεύχους. Ο Ντόναλντ και η Νταίζυ επιστρέφουν από ένα δείπνο που,σε καμία περίπτωση,δεν θα λέγαμε ότι πήγε καλά. Αμφότεροι έχουν παράπονα και στο μοναδικό πράγμα που συμφωνούν είναι ότι πρόκειται για δύο διαφορετικούς χαρακτήρες,δύο διαφορετικούς κόσμους. Έτσι,μετά από αυτόν τον τσακωμό,αποφασίζουν να χωρίσουν τους δρόμους τους. Επειδή όμως ο εγωισμός συντηρεί τον άνθρωπο όπως ο πάγος το κρέας,αρχίζουν και οι δύο να δίνουν υπερβολική βαρύτητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,με σκοπό να δείξουν πόσο όμορφα περνούν μόνοι τους κι ότι δεν έχουν κανέναν ανάγκη. Η αλήθεια όμως είναι άλλη... Χαριτωμένο σενάριο που σατιρίζει όλα αυτά τα μέσα που υποτίθεται ότι μας φέρνουν κοντά με τους φίλους μας,αλλά με κακή χρήση,μπορούν να μας απομονώσουν και να μας οδηγήσουν σε άρρωστες πράξεις. Ένας χαρακτήρας που δεν τον βλέπουμε συχνά θα κάνει την εμφάνισή του και με την ευστροφία του θα συμβάλλει στο ευτυχές φινάλε. Γενικά την βρήκα μέτρια σαν ιστορία. Το σχέδιο δεν ήταν κι άσχημο.

 

Στο τεύχος επίσης περιέχονται και 9 μονοσέλιδες ιστορίες,όλες από την σειρά "Ο Τζούνιορ & η παρέα του". Οι τίτλοι τους είναι οι εξής:

 

Όλες τους έχουν γελοιογραφικό ύφος και διαβάζονται ευχάριστα χωρίς να κάνουν τον αναγνώστη να βαριέται. Σχεδιαστικά μπορώ να πω ότι μου άρεσαν πολύ. Καιρό είχα να απολαύσω καλό σχέδιο σε ιστορία του Παπιοχωρίου. :) Προσωπικά όμως θα ήθελα μία πολυσέλιδη ιστορία του Τζούνιορ,παρά τόσες πολλές μικρές. 

 


:beer: 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.