Αναφορές των κόμικ σε άλλες τέχνες

[Theo A]

Υπάρχει μια παλαιά παράδοση των σχεδιαστών κόμικ να κάνουν αναφορές σε γνωστούς πίνακες ζωγραφικής (και άλλα είδη τεχνών αλλά αυτό μπορεί να μείνει για αργότερα).

Την παράδοση αυτή την τιμούν σχεδιαστές απ' όλα τα είδη της 9ης τέχνης, από τους ντισνεϋκούς μέχρι τον Uderzo, και από τον Μανάρα μέχρι τον Schulz, πιο συχνά οι ευρωπαίοι πιο σπάνια οι αμερικάνοι. Ήταν ένα χαριτωμένο κλείσιμο του ματιού στους αναγνώστες που προσπαθούσαν να βρούν τι τους θυμίζει το καρέ του κόμικ που διάβαζαν. Η παλαιά αυτή συνήθεια αναζήτησης με την έλευση της αναζήτησης εικόνων του Google έγινε πολύ εύκολη γιατί δεν χρειαζόταν ο αναγνώστης να κάνει ιδιαίτερη δουλειά ή να έχει ιδιαίτερες γνώσεις.

Τώρα  με την έλευση της ΤΝ (Τεχνητή νοημοσύνη) τα πράγματα αλλάζουν φυσικά εντελώς.

Αυτή η σύντομη εισαγωγή νομίζω χρειαζότανε πριν μπούμε στο θέμα μας που για αρχή θα είναι το ολόφρεσκο κόμικ Απατηλές Ινδίες των Guarnido και Ayroles. Ο σημαντικός Ισπανός σχεδιαστής ήδη από το εξώφυλλο του μας δίνει πληροφορίες για τον πατριώτη του ζωγράφο στον οποίο θα κάνει αναφορά σε όλο το κόμικ του.

 

 

  Ο ζωγράφος αυτός είναι ο Ντιέγο Βελάθκεθ (Diego Velazquez)    https://el.wikipedia.org/wiki/Ντιέγο_Βελάθκεθ

 

Το πορτρέτο που έβαλα από την Wikipedia είναι του απελευθερωμένου δούλου του, Juan de Pareja (σήμερα στο ΜΟΜΑ) που ταιριάζει θαυμάσια με τον ήρωα των Απατηλών Ινδιών "Δον" Πάμπλος της Σεγόβιας που ανάμεσα στους πολλούς ρόλους του ξεκίνησε ως δούλος.

Στο κόμικ υπάρχει ένα ακόμη πορτρέτο, του Philip IV βασιλιά της Ισπανίας γνωστού και ως "Βασιλιά Πλανήτη", που αναπαράγει ο Guarnido αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ολόκληρος ο πρόλογος και ο επίλογος του, συνδέονται με την δημιουργία ενός από τους ποιο σημαντικούς και δημοφιλείς πίνακές του τις Las Meninas (σήμερα στο Prado)  με τον οποίο έχουν ασχοληθεί πολλοί ομότεχνοι του Βελάθκεθ αλλά ακόμη και φιλόσοφοι σε μια προσπάθεια να τον ερμηνεύσουν:

 

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Guarnido δεν προσπαθεί να αναπαράγει τον πίνακα σε ένα καρέ του αλλά για αρκετές σελίδες μας βάζει στην αίθουσα του ανακτόρου στην οποία ζωγραφιζότανε, την ώρα που ζωγραφιζότανε και συνδέει απόλυτα την πλοκή του δικού του BD με τον πίνακα.

 

Σε άρθρο του The Comics Journal βρήκα έναν ακόμη πίνακα του Βελάθκεθ που αναπαράγει ο Guarnido: το πορτρέτο του νάνου και γελωτοποιού της αυλής Sebastián de Morra

https://www.tcj.com/a-picture-isnt-always-worth-a-thousand-words/

 

 

 

 

 

Επεξεργασία Ιουνίου 3 από Theo A

[Theo A]

Πολλοί γκρινιάζουν γιατί συχνά οι εκδόσεις κόμικς (αλλά και άλλες) δεν περιέχουν πρόσθετες πληροφορίες αλλά μόνο το έργο χωρίς μια εισαγωγή ή ένα επίμετρο. Για τις Απατηλές Ινδίες θα χρειαζότανε ένα επίμετρο αλλά τότε θα χάλαγε η αισθητική της έκδοσης θα αυξανόταν κι άλλο το μέγεθος της και η τιμή της και συχνά αυτές οι πρόσθετες πληροφορίες δεν διαβάζονται άρα πάνε χαμένες. Επίσης συχνά παρουσιάζονται ως πρόσθετες πληροφορίες κάποια βιογραφικούλια ή κάποιες εργογραφίες που στην εποχή της Wikipedia καθώς και άλλων ποιο ειδικών βάσεων δεδομένων είναι αστεία. Σήμερα με λίγο ψάξιμο μπορούμε να βρούμε άρθρα και βίντεο πολύ καλά και ως τώρα τουλάχιστον είναι και δωρεάν.

Για να διασκεδάσουμε λίγο θυμήθηκα την αναφορά του @ Gwynplaine  στο Black Adder όταν μιλάγαμε για τα χαρακώματα του Α Π Πολέμου του Tardi. Για όσους δεν το ξέρουν το Black Adder είναι μια καταπληκτική σειρά που ανατρέχει όλη την βρετανική ιστορία με έναν ξεκαρδιστικό τρόπο και για μένα είναι πολύ καλύτερο από τον Mr Bean γιατί εκτός του Rowan Atkinson έχει και πολλούς άλλους καταπληκτικούς ηθοποιούς.

Πίσω στην Ισπανία του Χρυσού Αιώνα ένα πρόβλημα που είχε η βασιλική οικογένεια ήταν ότι λόγω των συχνών ενδογαμιών (γάμοι μεταξύ ξαδελφιών, συγγενών κλπ για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους) είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας και απαίσια εμφάνιση. Μία Ινφάντα (πριγκίπισσα) σαν αυτή που εμφανίζεται στις Las Meninas του Βελάθκεθ που ανάφερα παραπάνω πάει στην Αγγλία να γνωρίσει τον γαμπρό: (δεν λέω τίποτα άλλο απολαύστε το)

 

 

Επεξεργασία Ιουνίου 10 από Theo A

[Gwynplaine]

2 hours ago, Theo A said:

Πολλοί γκρινιάζουν γιατί συχνά οι εκδόσεις κόμικς (αλλά και άλλες) δεν περιέχουν πρόσθετες πληροφορίες αλλά μόνο το έργο χωρίς μια εισαγωγή ή ένα επίμετρο. Για τις Απατηλές Ινδίες θα χρειαζότανε ένα επίμετρο αλλά τότε θα χάλαγε η αισθητική της έκδοσης θα αυξανόταν κι άλλο το μέγεθος της και η τιμή της και συχνά αυτές οι πρόσθετες πληροφορίες δεν διαβάζονται άρα πάνε χαμένες. Επίσης συχνά παρουσιάζονται ως πρόσθετες πληροφορίες κάποια βιογραφικούλια ή κάποιες εργογραφίες που στην εποχή της Wikipedia καθώς και άλλων ποιο ειδικών βάσεων δεδομένων είναι αστεία. Σήμερα με λίγο ψάξιμο μπορούμε να βρούμε άρθρα και βίντεο πολύ καλά και ως τώρα τουλάχιστον είναι και δωρεάν.

Για να διασκεδάσουμε λίγο θυμήθηκα την αναφορά του @ Gwynplaine  στο Black Adder όταν μιλάγαμε για τα χαρακώματα του Α Π Πολέμου του Tardi. Για όσους δεν το ξέρουν το Black Adder είναι μια καταπληκτική σειρά που ανατρέχει όλη την βρετανική ιστορία με έναν ξεκαρδιστικό τρόπο και για μένα είναι πολύ καλύτερο από τον Mr Bean γιατί εκτός του Rowan Atkinson έχει και πολλούς άλλους καταπληκτικούς ηθοποιούς.

Πίσω στην Ισπανία του Χρυσού Αιώνα ένα πρόβλημα που είχε η βασιλική οικογένεια ήταν ότι λόγω των συχνών ενδογαμιών (γάμοι μεταξύ ξαδελφιών, συγγενών κλπ για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους) είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας και είχαν απαίσια εμφάνιση. Μία Ινφάντα (πριγκίπισσα) σαν αυτή που εμφανίζεται στις Las Meninas του Βελάθκεθ που ανάφερα παραπάνω πάει στην Αγγλία να γνωρίσει τον γαμπρό: (δεν λέω τίποτα άλλο απολαύστε το)

 

Ακόμη και ο μεταφραστής της Ινφάντα έχει γέλιο...τι μου θύμησες τώρα 

[kaneda]

@ Theo A , πολύ ενδιαφέρον θέμα άνοιξες. Μπράβο σου για την όλη έρευνα που έκανες και για όλες τις χρήσιμες πληροφορίες που μοιράστηκες μαζί μας! 

 

Ειδικά αυτό που αναφέρεις στο πρώτο σου ποστ, στην σκηνή με την δημιουργία του πίνακα... Αν πριν ήθελα να διαβάσω τις Απατηλές Ινδίες μία φορά, τώρα θέλω να τις διαβάσω δέκα! 

 

Υγ.: Η σκηνή από το Black Adder με τον Rowan Atkinson είναι απλά επική και η εσκεμμένη "βασιλική" προφορά του ίδιου είναι ακόμα επικότερη! 

[Manitou]

@ Theo A υπέροχο θέμα. Εύγε φίλε!!

[albertus magnus]

Το κομικ ειναι σιγουρη αγορα για μενα απο την μερα που ανακοινωθηκε. Ελπιζω τον αλλο μηνα να το τσιμπησω.  Τωρα το θεμα αυτο ειναι τρομερο με πολλες πληροφοριες. Πολλα μπραβο @ Theo A

 

Και απλα να σχολιασω οτι το Blackadder που αναφερθηκε για μενα αποτελει μαζι με το fawlty towers οτι πιο αστειο εχω δει απο την βρετανικη τηλεοραση. Τεραστιος Rowan Atkinson και φυσικα και οι υπολοιποι ηθοποιοι.

Επεξεργασία Μαίου 30 από albertus magnus

[Gwynplaine]

6 hours ago, albertus magnus said:

Το κομικ ειναι σιγουρη αγορα για μενα απο την μερα που ανακοινωθηκε. Ελπιζω τον αλλο μηνα να το τσιμπησω.  Τωρα το θεμα αυτο ειναι τρομερο με πολλες πληροφοριες. Πολλα μπραβο @ Theo A

 

Και απλα να σχολιασω οτι το Blackadder που αναφερθηκε για μενα αποτελει μαζι με το fawlty towers οτι πιο αστειο εχω δει απο την βρετανικη τηλεοραση. Τεραστιος Rowan Atkinson και φυσικα και οι υπολοιποι ηθοποιοι.

Και η σειρά Monty's python flying Circus φοβερή και κλασική ( στην τέταρτη σεζόν πέφτουν λίγο), o Father Ted (και πιο συγκεκριμένα ιρλανδική), οι σειρές του Ricky Gervais μου άρεσαν πολύ ( the office, extras, Derek, afterlife), Garth Marenghi's Dark Place. Γενικά οι Βρετανοί έχουν πολύ ωραίες σειρές ( έχουν την τοπ σειρά όλων των εποχών το the Prisoner του θρυλικού Πάτρικ Μακγκουαν). Τον Ιούλιο θα τιμήσω τις Απατηλές Ινδίες μαζί με undertaker και τις παλιές καραβανες που θα κυκλοφορήσουν τότε για τζαμπε μεταφορικά (wink!)

Επεξεργασία Μαίου 30 από Gwynplaine

[Theo A]

Από τα σύγχρονα BD ας πάμε σε κάτι πιο κλασσικό. Στο Αστερίξ λεγεωνάριος των Goscinny και Uderzo υπάρχει και το παρακάτω καρέ: (βάζω την γαλλική εκδοχή για να σας βοηθήσω)

 

 

Με αυτό οι δημιουργοί κάνουν μια αναφορά σε ένα πίνακα που υπάρχει στο Λούβρο. Θα περιμένω ιδέες για τον πίνακα αυτό (η αναζήτηση θα είναι εύκολη ειδικά αν προσέξετε το μπαλονάκι του καπετάνιου των πειρατών του πρωτότυπου γιατί η ελληνική απόδοσή του δεν βοηθάει). 

Επεξεργασία Μαίου 31 από Theo A

[albertus magnus]

Εν τω μεταξύ η ιστορία του πλοίου Μέδουσα είναι απίστευτα φρικιαστική και από εκεί προερχεται και το παιδικό τραγουδάκι "ήταν ένα μικρό καράβι" που δυστυχώς πίσω από τους αθώους στίχους κρύβει την φρικτή αλήθεια της ιστορίας. 

[Theo A]

Δυστυχώς το θέμα με τις αναφορές του Αστερίξ έχει ήδη καλυφθεί και με το παραπάνω με την μορφή παιχνιδιού που είχε ξεκινήσει ο @ YOSHIMITSU  το 2007:

 

Συνιστώ σε όλα τα μέλη του φόρουμ να του ρίξουν έστω μια ματιά είναι πολύ καλό.

Την ερώτηση για την σχεδία της Μέδουσας την είχε τότε απαντήσει πρώτος απ' ότι είδα ο @ crc  του mycomics (όχι ο Αιγιώτης Κώστας, ο Πατρινός )

Έτσι εγώ δεν βάζω τον πρωτότυπο πίνακα του Gericault που είχε ανέβει τότε, αλλά μια άλλη αναφορά του BD De cape et de crocs  που έχει σεναριογράφο τον Alain Ayroles που τον συναντήσαμε και στις Απατηλές Ινδίες:

 

 

Και μια αστεία παραλλαγή του Wolinski:

 

 

 

[Theo A]

Επειδή έχω κάνει τελευταία κριτική σε έλληνες δημιουργούς κόμικς, και πρόσφατα παρέλαβα το τελευταίο επεισόδιο των Μυστήριων Πραμάτων θυμήθηκα μια παλαιότερη έκδοση του Θανάση Πετρόπουλου, τα Καμμένα Βούρλα. Το δίδυμο των ηρώων του στο εξώφυλλο κάνει μια αναφορά σε ένα πολύ γνωστό πίνακα το American Gothic του Grant Wood.

 

 

 

Ο Πετρόπουλος έχει επαναλάβει την ίδια τακτική και σε ένα εξώφυλλο των πολύ αστείων Μυστήριων Πραμάτων του. Το έχει προσέξει κανένας;

 

Επεξεργασία Ιουνίου 4 από Theo A

[Theo A]

Πάμε και στα Μυστήρια Πράματα τεύχος 4 (Ξυλόκαστρο & Πέριξ) που το εξώφυλλό τους αναφέρεται στον πίνακα του Caspar David Friedrich (ζωγράφου του γερμανικού ρομαντισμού) "Οδοιπόρος πάνω από την θάλασσα της ομίχλης"

 

 

 

Στο καινούργιο επεισόδιο (2026) οι δύο ήρωες των μυστήριων πραμάτων από τα βουνά της Κορινθίας ανεβαίνουν στην ορεινή Αρκαδία (προς απογοήτευσή μου αφού έλπιζα να ανέβουν στην ορεινή Αχαΐα) και εκεί έχουν την ευκαιρία να συνδιαλλαγούν στα ...Τσακώνικα! 

[Theo A]

Για αλλαγή, πάμε στον Calvin που συζητάει με τον πατέρα του για τα όρια στην ελευθερία της τέχνης:

Μπορεί να θέλει να διαβάσει τα manga ιαπωνικού τρόμου που κυκλοφορεί η Jemma και προετοιμάζει τον πατέρα του!

Και μια αναφορά σε ένα γνωστό πίνακα:

 

 

[Theo A]

Θα κάνω εδώ ένα post off topic αφού αφορά σκέτες τέχνες χωρίς αναφορά σε κόμικ και το ανάποδο, αλλά θα το χαρεί ο @ Indian :

Στο ΕΜΣΤ στη Συγγρού (το πρώην εργοστάσιο FIX) γίνεται μια έκθεση αφιερωμένη σε έναν σύγχρονο γλύπτη τον Γιώργο Λάππα με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατό του.

 https://www.iefimerida.gr/politismos/giorgos-lappas-sto-emst-treis-nees-ektheseis

 

Για την έκθεση έβγαλαν από την αποθήκη τους και τον τράκτορα που προέρχεται από την δωρεά του Δάκη Ιωάννου και επειδή έχει φυσικό μέγεθος δεν εκτίθεται συχνά:

[Theo A]

Και πάμε πίσω στο Γυμνό που κατεβαίνει τη σκάλα του Calvin. Το πρωτότυπο έργο του Marcel Duchamp θεωρείται ένα κλασσικό του μοντερνισμού και είναι αυτό:

(Να ξεφύγουμε λίγο από το μπαρόκ του Καραβάτζο και του Βελάθκεθ  )

[kaneda]

On 11/6/2026 στο 10:23 ΜΜ, Theo A είπε:

Και πάμε πίσω στο Γυμνό που κατεβαίνει τη σκάλα του Calvin. Το πρωτότυπο έργο του Marcel Duchamp θεωρείται ένα κλασσικό του μοντερνισμού και είναι αυτό:

(Να ξεφύγουμε λίγο από το μπαρόκ του Καραβάτζο και του Βελάθκεθ  )

 

Είναι όμως πράγματι ο κυβισμός ένα πάρα πολύ ιδιαίτερο ρεύμα. Το πως οι καλλιτέχνες εντάσσουν το στοιχείο του χρόνου στα έργα τους... Από το προηγούμενο post με τον Calvin έψαξα τον πίνακα και η αλήθεια είναι ότι μου πήρε κάμποση ώρα για να καταλάβω-διακρίνω την γυμνή φιγούρα που κατεβαίνει τις σκάλες στον πίνακα του Duchamp. 

 

Δυστυχώς εγώ δεν θυμάμαι να έχω δει κάποια αντίστοιχη αναφορά κάποιου πίνακα σε κάποιο από τα κόμικς που έχω διαβάσει. Όμως το παρόν thread με έκανε να αναρωτηθώ αν η κομιξική Marvel είχε κάνει και αυτή κάτι αντίστοιχο. Με λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο βρήκα αυτό το άρθρο του CBR, το οποίο παρουσιάζει κάποια εξώφυλλα του αγαπημένου μου Wolverine, με τα οποία οι σχεδιαστές τους αποτίουν φόρο τιμής σε μερικούς πολύ γνωστούς πίνακες. Παρακάτω παραθέτω κάποια από αυτά που μου κέντρισαν περισσότερο την προσοχή.

 

     

 

Ο Paolo Rivera στο εξώφυλλο του The Amazing Spider-Man #590, εμπνέεται από την σειρά των (αποκαλούμενων για κάποιον λόγο) kitsch ελαιογραφιών "Dogs Playing Poker" του C. M. Coolidge.

 

     

 

Περνώντας στο κίνημα του σουρεαλισμού, ξανά ο Paolo Rivera αποτίει φόρο τιμής αυτή την φορά στον ρηξικέλευθο Salvador Dalí και στον πασίγνωστο πίνακά του "The Persistence of Memory" με το εξώφυλλο του The Amazing Spider-Man #592.

 

     

 

Σε ένα από τα εξώφυλλα που προσωπικά ξεχώρισα περισσότερο, ο Skottie Young σε πιο avant-garde και gothic πινελιές, φιλοτεχνεί το εξώφυλλο του Captain Britan and M.I. 13 #12, εμπνευσμένος από τα βιβλία του συγγραφέα και σχεδιαστή Edward Gorey.

 

     

 

Επιστρέφοντας στο ρεύμα του σουρεαλισμού, ο Jason Chan με το Exiles #1 κάνει μία άμεση αναφορά στον Rene Magritte και τον πίνακά του "The Son of Man".

 

     

 

Κάνοντας μια γρήγορη στάση στο ρεύμα του κυβισμού, ο Juan Doe σχεδιάζει το εξώφυλλο του Moon Knight #29 εμπνευσμένος πιθανότατα από το "The Three Dancers" του τεράστιου Pablo Picasso.

 

     

 

Εδώ η Laura Martin με το εξώφυλλο του Uncanny X-Men #508, σε μία αναφορά στον Vincent Van Gogh και τις πολλές αυτοπροσωπογραφίες του.

 

     

 

Περνώντας στην τέχνη της pop art τώρα, ο Morry Hollowell με το εξώφυλλο του X-Men Legacy #223, αποτίει φόρο τιμής στον cult classic πίνακα "Shot Marilyns" του Andy Warhol.

 

     

 

Και τέλος, κλείνουμε ξανά με τον Paolo Rivera σε ένα εξώφυλλο (που δυστυχώς δεν κατάφερε να γίνει εξώφυλλο) αναφορά στο "American Gothic" του Grant Wood.

 

Υγ.: Αν μπορεί κάποιο παιδί ας ψάξει μήπως βρει κάτι αντίστοιχο και από την ιαπωνική κόμικ σχολή. Θα προσπαθήσω να ψάξω και εγώ και αν βρω κάτι θα επανέλθω. 

Επεξεργασία Ιουνίου 14 από kaneda

[Theo A]

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον @ kaneda  για την βοήθειά του. 

Μέχρι να βρούμε και κάποιον που να ασχολείται με την ιαπωνική σχολή το παραπάνω υλικό θα μας δώσει αρκετή δουλειά.

Η σχέση της pop art με τα κόμικς είναι πολύ σημαντική και θέλει ίσως και δικό της θέμα, αλλά για την ώρα θα ήθελα να σταθώ στον Edward Gorey που ήταν ένας σημαντικός αμερικάνος εικονογράφος. Στην ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει από την Άγρα 4-5 από τα μικρά εικονογραφημένα βιβλιαράκια του. Εγώ έχω τα δύο και όλο σκέφτομαι ότι θα άξιζε να τους κάνω παρουσίαση. (Βέβαια θα ήταν δύσκολο να τα κατατάξω σε κατηγορία)

 

 

Και ένα βίντεο από ένα άλλο βιβλιαράκι του που μας μαθαίνει την αλφαβήτα αλλά δεν κάνει για παιδιά:

 

 

[kaneda]

@ Theo A , παρακαλώ. Εγώ σε ευχαριστώ που άνοιξες ένα τόσο πολύ όμορφο και ενδιαφέρον θέμα και που με έβαλες στην διαδικασία να ψάξω να βρω και εγώ μερικά πραγματάκια, τα οποία ενδεχομένως να φανούν χρήσιμα στην συζήτηση-εξερεύνηση που ξεκίνησες. 

 

Το συγκεκριμένο εξώφυλλο του Skottie Young θυμάμαι ότι μου είχε κάνει από την πρώτη στιγμή ιδιαίτερη εντύπωση, από όταν το είχα δει πριν κάποια χρόνια στον ομώνυμο τόμο του Captain Britain που είχε κυκλοφορήσει από την συλλογή της Hachette. Από το λίγο φευγαλέα που έψαξα, είδα ότι ο Edward Gorey γενικά βγάζει μία Tim Burton-ική και gothic αισθητική στις εικονογραφήσεις του. Αν βρεις χρόνο, πιστεύω ότι θα άξιζε φουλ να έκανες την παρουσίαση των εικονογραφημένων βιβλίων του που ανέφερες ότι έχεις. Σίγουρα θα υπάρχει κάποια σχετική ενότητα στο φόρουμ που να μπορεί να φιλοξενήσει την παρουσίασή σου (ενδεχομένως αυτή εδώ ή αυτή εδώ (ίσως και η πρώτη που ανέφερα, αν λάβουμε υπόψη τον υπότιτλο της κατηγορίας "Εκδόσεις εικονογραφημένων στην Ελλάδα χρονολογικά, λίστες κυκλοφορίας")).

 

Τώρα, επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα του τόπικ...

 

 

Η σιωπηλά σπαρακτική Πιετά του τιτανοτεράστιου Michelangelo. Ένα γλυπτό που η ίδια η λέξη "έργο τέχνης" δεν αρκεί προκειμένου να μπορέσει να περιγράψει το μεγαλείο της. Είναι απλά από εκείνα τα πράγματα που, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, το βλέπεις και λες "αυτό και μόνο να μπορέσω να δω κάποια στιγμή από κοντά στην ζωή μου και μετά ας πεθάνω". Αλλά ξεφεύγω όμως πάλι... 

 

               

 

Από τα αριστερά στα δεξιά: Crisis on Infinite Earths vol. 1 #7 από τον George Pérez, X-Men vol. 1 #136 από τον John Byrne, Thor vol. 1 #127 από τον Jack Kirby και Daredevil vol. 1 #164 από τον Frank Miller. Όλες τους τιμιότατες εκτελέσεις από μεγάλους σχεδιαστές, αν και προσωπικά ξεχωρίζω λίγο περισσότερο το εξώφυλλο του Byrne για τους X-Men (Jean! Γιατί;  Όλα τα λεφτά είναι η απόγνωση του Wolverine, παρότι σχεδιαστικά μοιάζει με αυτήν του Καθηγητή Χ).

 

 

Σκάζοντας τρίπλα της τελευταίας στιγμής, παραπάνω παραθέτω και ένα στιγμιότυπο από το πρώτο opening της θρυλικής άνιμε σειράς Death Note. Ένα άνιμε που το Neon Genesis Evangelion μπροστά του μοιάζει γατάκι στις θρησκευτικές υπόγειες αναφορές. Και... πως είπατε; Ότι εξαρχής ήθελα να βάλω αυτήν την εικόνα και ότι τα άλλα εξώφυλλα παραπάνω απλά τα έβαλα για τα μάτια του κόσμου για να μην βγω εκτός topic; Ω, ναι... 

 

Υγ.:

 

On 12/6/2026 στο 10:16 ΜΜ, Theo A είπε:

Και ένα βίντεο από ένα άλλο βιβλιαράκι του που μας μαθαίνει την αλφαβήτα αλλά δεν κάνει για παιδιά:

 

Γέλασα πάρα πολύ έτσι όπως το περιέγραψες εδώ, αλλά δεν το λέω καθόλου με την κακή την έννοια όμως. 

Επεξεργασία Ιουνίου 14 από kaneda

[CarpiMan]

@ Theo A  και @ kaneda  δε μαζεύετε όλα αυτά τα ωραία σε έναν ωραίο τόμο και για εμάς τους δεινόσαυρους που ακόμα μας αρέσει να ξεφυλίζουμε σελίδες και με το σκρολάρισμα παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μας δεν το'χουμε. 

Πολύ ενδιαφέρον θέμα και ίσως ανεξάντλητο αλλά πιο πολύ ένας μοναδικός τρόπος να γνωρίσει κάποιος διάσημα έργα τέχνης με αφορμή τα κόμικς που πήραν στοιχεία από αυτά και μετά ο αναγνώστης ανακαλύπτει την πηγή κάτι σαν αντιδάνειο που θα έλεγε και ο Μπαμπινιώτης.

[albertus magnus]

Οσον αφορα την Πιετα του Μικελαντζελο (οχι αυτουνου με την πορτοκαλι μασκα και τα νουτσακου αλλα του αλλου του Original) να προσθεσω και την αποκατω εικονα της Μαρζαν Σατραπι που εφυγε και τοσο προσφατα και τοσο νεα απο την ζωη. Φυσικα απο το κομικ Περσεπολις.

 

 

 

 

@ kaneda     απλα να σχολιασω οτι το death note ειναι εξαιρετικο. Εχω διαβασει το Manga και πραγματικα πολυ εξυπνο με πολλα ηθικα διλληματα καο σε κραταει απιστευτα. Και ειναι και μαζεμενο για Manga και διαβαζεται ευκολα. Πολυ προσφατα επεισα και την γυναικα μου να δει το anime με την λογικη οτι ειναι αστυνομικο εργο και πραγματικα της αρεσε και δεν την κουρασε καθολου (εχε υποψην σου οτι η γυναικα μου δεν ειχε ξαναδει anime γενικα εκτος ισως απο κανα επεισοδιο καντυ-καντυ οταν ηταν μικρη, και το Ghost in the shell που την επεισα και το ειδαμε στο σινεμα παρεα)

 

 

[kaneda]

On 13/6/2026 στο 4:18 ΠΜ, CarpiMan είπε:

@ Theo A  και @ kaneda  δε μαζεύετε όλα αυτά τα ωραία σε έναν ωραίο τόμο και για εμάς τους δεινόσαυρους που ακόμα μας αρέσει να ξεφυλίζουμε σελίδες και με το σκρολάρισμα παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μας δεν το'χουμε. 

 

Λες;  Πέρα από την πλάκα, πολύ ωραία ιδέα θα ήταν αν μπορούσαμε να το κάναμε αυτό. Όπως και να το κάνουμε το scrolling δεν συγκρίνεται με τίποτα με το καλό, πατροπαράδοτο ξεφύλλισμα και την μεθυστική μυρωδιά που αναδύεται από το τυπωμένο χαρτί. 

 

Για να επανέλθω όμως στο θέμα του τόπικ, αξίζει να παραθέσουμε άλλη μία αναφορά που εντόπισα στον ίσως πιο πασίγνωστο πίνακα της περιόδου της Αναγέννησης...

 

Spoiler

 

Ό,τι πιο γλυκούλικο και αθώο έχω δει ποτέ σε διασκευή του πίνακα της "Mona Lisa"! Δεν περίμενα με τίποτα ότι η Τζιοκόντα θα είχε τόσο πλούσια και στητά ελέη, αν ήταν άνιμε χαρακτήρας. Για να μην αναφέρω καν τα αναψοκοκκινισμένα αφράτα μαγουλάκια της. 

 

Φίλε @ CarpiMan  σου ζητώ συγνώμη, αλλά ήθελα να το αναφέρω αυτό από την πρώτη στιγμή που είδα την υπογραφή σου. Ελπίζω να μην σε ενόχλησε. 

 

Επανέρχομαι όμως πάλι στο κυρίως θέμα του τόπικ (αυτή την φορά αληθινά ), για να παραθέσω μερικά καρέ του Chainsaw Man, με τα οποία ο Tatsuki Fujimoto αποτίει φόρο τιμής σε κάποιους πολύ γνωστούς πίνακες. Εννοείται ότι παρακάτω ακολουθούν ελαφρά σπόιλερ από το μάνγκα.

 

     

 

Ξεκινώντας με το κεφάλαιο #66 του μάνγκα, βλέπουμε την κυρία Makima και τον αιμόφυρτο Denji, σε μία άμεση αναφορά στον πίνακα του Ilya Repin (ενός από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του ρεαλισμού) το "Ivan the Terrible and His Son Ivan". Αν και με ελαφρώς διαφορετικές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων, παρόλα αυτά πιστεύω ότι η ομοιότητα είναι εμφανής.

 

     

 

Στο κεφάλαιο #81 βλέπουμε προφητικά ενταγμένη μέσα στο περιβάλλον της ιστορίας, την ξυλογραφία "Paradise Lost" του Gustave Doré.

 

     

 

Προχωρώντας στο κεφάλαιο #98, βλέπουμε την κατεργάρα Yoru να ποζάρει με ατελείωτο coolness στον φακό, όπως ο Θεός Άρης στην ελαιογραφία "Mars Resting" του Diego Velázquez. Για να είμαι ειλικρινής αυτό το έβαλα περισσότερο για τον @ Theo A , επειδή αν έχω καταλάβει καλά μάλλον ο Velázquez πρέπει να είναι από τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Προσωπικά εγώ δεν διακρίνω κάποια τρομερή ομοιότητα, αλλά για να το λένε οι σκληροπυρηνικοί αναγνώστες του μάνγκα, οι οποίοι παίζει και να είναι δέκα φορές πιο πωρωμένοι με τον Fujimoto από ότι εγώ, μάλλον όλο κάτι θα ξέρουν περισσότερο.

 

     

 

Στη συνέχεια στο κεφάλαιο #101, ο Fujimoto στην αιφνίδια επανεμφάνιση του Bat Devil, εμπνέεται ξεκάθαρα από τον πίνακα "Saturn Devouring His Son" του παράφορα συμβολικού Francisco Goya.

 

     

 

Τέλος, στο κεφάλαιο #183 ο Fujimoto διασκευάζει το "Narcissus" του Caravaggio. Σε αντιδιαστολή με την γαλήνια και ατσαλάκωτη φιγούρα του Νάρκισσου του Caravaggio, ο Fujimoto μας παρουσιάζει έναν Denji θυμωμένο και εμφανώς σωματικά καταβεβλημένο.

 

19 ώρες πριν, albertus magnus είπε:

Οσον αφορα την Πιετα του Μικελαντζελο (οχι αυτουνου με την πορτοκαλι μασκα και τα νουτσακου αλλα του αλλου του Original) να προσθεσω και την αποκατω εικονα της Μαρζαν Σατραπι που εφυγε και τοσο προσφατα και τοσο νεα απο την ζωη. Φυσικα απο το κομικ Περσεπολις.

 

 

 

 

@ kaneda     απλα να σχολιασω οτι το death note ειναι εξαιρετικο. Εχω διαβασει το Manga και πραγματικα πολυ εξυπνο με πολλα ηθικα διλληματα καο σε κραταει απιστευτα. Και ειναι και μαζεμενο για Manga και διαβαζεται ευκολα. Πολυ προσφατα επεισα και την γυναικα μου να δει το anime με την λογικη οτι ειναι αστυνομικο εργο και πραγματικα της αρεσε και δεν την κουρασε καθολου (εχε υποψην σου οτι η γυναικα μου δεν ειχε ξαναδει anime γενικα εκτος ισως απο κανα επεισοδιο καντυ-καντυ οταν ηταν μικρη, και το Ghost in the shell που την επεισα και το ειδαμε στο σινεμα παρεα)

 

@ albertus magnus  πολύ δυνατό και το δικό σου καρέ που παρέθεσες. Ίσως το πιο σπαρακτικό από όλα όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής...

 

Επίσης αξίζεις πολλά μπράβο και που διάβασες το μάνγκα του Death Note, αλλά και, κυρίως, που έπεισες την γυναίκα σου να ξεκινήσει την άνιμε σειρά! Γενικά το συγκεκριμένο υπήρξε η αιτία που πολλοί θεατές στην Δύση εντάχθηκαν στον κόσμο των άνιμε. Εγώ, παρόλα αυτά, μόλις πριν από λίγους μήνες το είδα για πρώτη φορά και δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου σε όσα λες. Ήταν ένα πάρα πολύ δυνατό άνιμε. Κυρίως το πρώτο μέρος ήταν κορυφή. Το δεύτερο με έχασε λιγάκι, αλλά κατάφερε όμως και έδωσε ένα ικανοποιητικό κλείσιμο στην ιστορία. Από το Heat του Michael Mann είχα να ευχαριστηθώ τόσο πολύ το λεγόμενο κυνηγητό μεταξύ γάτας και ποντικιού.

Επεξεργασία Ιουνίου 14 από kaneda

[CarpiMan]

 

1 ώρα πριν, kaneda είπε:

Φίλε @ CarpiMan  σου ζητώ συγνώμη, αλλά ήθελα να το αναφέρω αυτό από την πρώτη στιγμή που είδα την υπογραφή σου. Ελπίζω να μην σε ενόχλησε. 

 

Αντιθέτως φίλε @ kaneda  χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε και δεν θα μπορούσα να την περιγράψω καλύτερα !

Είχα πειραματιστεί για την υπογραφή και με μια ηρωίδα των κόμικς που για κάποιο ακατανόητο λόγω την συμπαθώ παρα πολύ αλλά ήρθε δεύτερη επιλαχούσα .

 

 

[kaneda]

13 ώρες πριν, CarpiMan είπε:

Αντιθέτως φίλε @ kaneda  χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε και δεν θα μπορούσα να την περιγράψω καλύτερα !

Είχα πειραματιστεί για την υπογραφή και με μια ηρωίδα των κόμικς που για κάποιο ακατανόητο λόγω την συμπαθώ παρα πολύ αλλά ήρθε δεύτερη επιλαχούσα .

 

 

Η καλή μας η Olive! Πω, πω! Τι φινέτσα! Τι δυναμισμός!  Και πόσο όμορφη είναι που ο λαιμός της είναι εσκεμμένα πιο λεπτός. Με συγχωρείς για την αδιακρισία μου, αλλά μου είναι αδύνατον να μην σε ρωτήσω... Μόνος σου τα σχεδίασες; Και επίσης, αν επιτρέπεται, η άλλη κοπέλα στην υπογραφή σου είναι κάποιος γνωστός άνιμε χαρακτήρας; Είναι λίγο προσωπικές ερωτήσεις, οπότε θα το καταλάβω αν δεν θέλεις να απαντήσεις. 

 

Επιστρέφοντας ξανά στο κυρίως θέμα του τόπικ, παρακάτω παραθέτω άλλη μία αναφορά ενός πίνακα που εντόπισα από ένα άλλο άνιμε που παρακολούθησα. Όχι εντάξει, πλάκα κάνω. Δεν είναι από άνιμε, αλλά από μάνγκα. 

 

     

 

Ο Junji Ito, ο μετρ των horror μάνγκα, στο εξώφυλλό του για τις Ψηφίδες Τρόμου κάνει μία άμεση αναφορά στον διαβόητο πίνακα της "Κραυγής" του εξπρεσιονιστή Edvard Munch.

Επεξεργασία Ιουνίου 14 από kaneda

[Theo A]

  Επειδή κατάφερα και εγώ να αγοράσω δύο από τους τόμους της συλλογής του Sergio Toppi από την Magnetic και έχω αρχίσει το διάβασμα, βρήκα πολλές ομοιότητες στην δουλειά του με έναν ζωγράφο. Δεν μιλάω για τις συνήθως χιουμοριστικές αναπαραγωγές γνωστών πινάκων από κομίστες με τους οποίους ασχολούμαστε συνήθως εδώ αλλά για επηρεασμό του στυλ του Toppi από το στυλ κάποιου ζωγράφου. Ψάχνοντας για μια επιβεβαίωση (κάτι δύσκολο γιατί εδώ δεν βοηθάει η αναζήτηση της Google) και οι αναφορές στον Toppi συνήθως περιορίζονται σε εκδηλώσεις θαυμασμού και τίποτα άλλο, τελικά πέτυχα διάνα. Μια συνέντευξη του ίδιου του δημιουργού περιείχε την επιβεβαίωση που έψαχνα και ακόμη πρόσθετες πληροφορίες από το στόμα του!

Αφού λοιπόν σας δώσω δύο δείγματα, περιμένω ιδέες...

 

 

[Gwynplaine]

53 min ago , Theo A said:

  Επειδή κατάφερα και εγώ να αγοράσω δύο από τους τόμους της συλλογής του Sergio Toppi από την Magnetic και έχω αρχίσει το διάβασμα, βρήκα πολλές ομοιότητες στην δουλειά του με έναν ζωγράφο. Δεν μιλάω για τις συνήθως χιουμοριστικές αναπαραγωγές γνωστών πινάκων από κομίστες με τους οποίους ασχολούμαστε συνήθως εδώ αλλά για επηρεασμό του στυλ του Toppi από το στυλ κάποιου ζωγράφου. Ψάχνοντας για μια επιβεβαίωση (κάτι δύσκολο γιατί εδώ δεν βοηθάει η αναζήτηση της Google) και οι αναφορές στον Toppi συνήθως περιορίζονται σε εκδηλώσεις θαυμασμού και τίποτα άλλο, τελικά πέτυχα διάνα. Μια συνέντευξη του ίδιου του δημιουργού περιείχε την επιβεβαίωση που έψαχνα και ακόμη πρόσθετες πληροφορίες από το στόμα του!

Αφού λοιπόν σας δώσω δύο δείγματα, περιμένω ιδέες...

 

 

Θα πω Γκούσταφ Κλιμτ...μου τον θυμίζει κυρίως στο στήσιμο των χαρακτήρων 

[CarpiMan]

On 14/6/2026 στο 12:13 ΜΜ, kaneda είπε:

Με συγχωρείς για την αδιακρισία μου, αλλά μου είναι αδύνατον να μην σε ρωτήσω... Μόνος σου τα σχεδίασες; Και επίσης, αν επιτρέπεται, η άλλη κοπέλα στην υπογραφή σου είναι κάποιος γνωστός άνιμε χαρακτήρας; Είναι λίγο προσωπικές ερωτήσεις, οπότε θα το καταλάβω αν δεν θέλεις να απαντήσεις. 

 

 

Νόμιζα ότι ήταν ολοφάνερο , σχεδιάζω σκίτσα αλλά σχεδιάζω καλύτερα ηλεκτρονικά κυκλώματα! 

Όχι αγαπητέ μου φίλε @ kaneda

αυτά είναι αγνά προϊόντα ΑΙ η κοπελίτσα μάνγκα δεν είναι υπαρκτός χαρακτήρας κόμικς , στην Όλιβ του είπα μόνο να διορθώσει το χαμόγελο για το οποίο είναι φημισμένη η Τζοκόντα στην πρώτη του προσπάθεια δεν ήταν αυτό που ήθελα :

[Theo A]

Και φυσικά έχεις δίκαιο.

Η συνέντευξη που ανέφερα είναι η εξής:

Παράθεση

 I also find the period between the end of the 19th century and the beginning of the 20th century to be very exciting with regards to the creativity amongst the ‘fine artist.’ I like Schiele and Klimt, all the artists from the Secession movement, even the minor ones, I think are extraordinary. It was the time of applied arts and even a napkin could become an art object. They were great ‘craftsmen’ able to work in many different artistic fields.

https://sardinianconnection.blogspot.com/search/label/Interview%3A SERGIO TOPPI

 

 

 

η επιμονή του Toppi να σχεδιάζει όλες αυτές τις λεπτομέρειες σε όλες τις επιφάνειες των έργων του θυμίζει τον G. Klimt.

 

 

Επεξεργασία Ιουνίου 16 από Theo A

[Gwynplaine]

16 min ago , Theo A said:

Και φυσικά έχεις δίκαιο.

Η συνέντευξη που ανέφερα είναι η εξής:

https://sardinianconnection.blogspot.com/search/label/Interview%3A SERGIO TOPPI

 

 

 

η επιμονή του Toppi να σχεδιάζει όλες αυτές τις λεπτομέρειες σε όλες τις επιφάνειες των έργων του θυμίζει τον G. Klimt.

 

 

Κουφό ...το πέτυχα!!! Για να διαβασουμε και την συνέντευξη!

[Theo A]

Τα ονόματα του Klimt και του Schiele τα είδαμε και στο επίλογο του Θηρίου όπου μάθαμε ότι ο σχεδιαστής του Φράνκ Πε     είχε αρχίσει να ετοιμάζει  μια συνέχεια που διαδραματίζεται στην Βιέννη των αρχών του αιώνα. Ας ελπίζουμε ότι οι γάλλοι εκδότες θα μπορέσουν να συνεχίσουν στα βήματα του Πε και να μας δώσουν κάτι τόσο καλό όσο και το δικό του Θηρίο. Οι έλληνες εκδότες του (ΜΗ) καλό θα ήταν να δουν αν το αφιέρωμα του Πε στον Little Nemo που εδώ μας έχει αναφέρει ο @ Gwynplaine  αξίζει να μπει στα μελλοντικά σχέδιά τους.

Και επειδή εκτός από τα παραπάνω μέλη του φόρουμ και ένας ηθοποιός ασχολήθηκε χθες με την Τζοκόντα δεν αντέχω να μην βάλω την παραλλαγή του Marcel Duchamp:

Και επειδή ο Duchamp είχε και μια ντανταϊστική πλευρά ας θυμηθούμε και την ...κρήνη που είχε υπογράψει και στείλει να εκτεθεί:

 

 

 

 

[Indian]

On 11/6/2026 στο 10:04 ΜΜ, Theo A είπε:

Θα κάνω εδώ ένα post off topic αφού αφορά σκέτες τέχνες χωρίς αναφορά σε κόμικ και το ανάποδο, αλλά θα το χαρεί ο @ Indian :

Στο ΕΜΣΤ στη Συγγρού (το πρώην εργοστάσιο FIX) γίνεται μια έκθεση αφιερωμένη σε έναν σύγχρονο γλύπτη τον Γιώργο Λάππα με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατό του.

 https://www.iefimerida.gr/politismos/giorgos-lappas-sto-emst-treis-nees-ektheseis

 

Για την έκθεση έβγαλαν από την αποθήκη τους και τον τράκτορα που προέρχεται από την δωρεά του Δάκη Ιωάννου και επειδή έχει φυσικό μέγεθος δεν εκτίθεται συχνά:

 

Το θρυλικό Volvo F89 turbo 6! 

 

Εντυπωσιακό έκθεμα!