Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. Yesterday
  3. Θα συμφωνήσω με τα παιδιά. Ο Μπαμ-Μπαμ ποτέ δεν εντασσόταν στους αγαπημένους μου χαρακτήρες του Disney. Ήταν αρκετά άγαρμπος, απότομος και μου έδινε την εντύπωση ότι ήταν μία κακή αντιγραφή του Φέθρυ. Το ίδιο ατσούμπαλο ήταν και το σχέδιό του. Με την έλευση όμως των ιστοριών στις οποίες εμφανίζεται μαζί με τον Ντόναλντ και τον Κύρο, δείχνει να έχει ωριμάσει και η ύπαρξή του βγάζει πλέον κάποιο νόημα. Και πάλι δεν μπορώ να πω ότι με τρελαίνει, αλλά τουλάχιστον τον διαβάζω ευχάριστα.
  4. Indian

    LAKE COMO COMIC ART FESTIVAL vol.2

    Από τις φωτογραφίες διακρίνω πολλή ησυχία. Δεν έχει κόσμο?
  5. averel

    MISTER NO

    Τεύχος νο 2 συμπαθητική ιστορία. Τεύχος νο 3 revolution. Πολύ διαφορετικό στυλ. Ωμή βία, λιγότερο ανάλαφρη ιστορία. Ο πόλεμος, η βια, τα ναρκωτικά κυριαρχούν. Η ατμόσφαιρα είναι βαριά σε όλες τις σελίδες. Α και για να μην το ξεχάσω , αξίζει να το αγοράσετε.
  6. ikarukani

    LAKE COMO COMIC ART FESTIVAL vol.2

    L.C.C.A.F. Day 1 Ο καιρός από χθές Παρασκευή, έχει αρχίσει να χαλάει. Όλο το βράδυ έριχνε τουλούμια. Φοβήθηκα οτι τα τευχάκια-βιβλία θα μουλιάσουν.. Πακετάρισμα και βουρ μέσα σε ψιλόβροχο... Η μέρα ξεκινάει έτσι και συνεχίζει στο καραβάκι φορτωμένος με τα μπαγκάζιαμου Αλλάζω εισιτήριο με βραχιολάκι και είσοδος στο χώρο της εκδήλωσης Rossa, από τους πρώτους που συναντάω, μαζί με το Γερμανό του, λείπει μόνο η τεράστια ουρά του Thecomiccon5 ...Προχωράω παραμέσα, επόμενο τραπέζι Frank Cho και ένας τύπος του μετράει εκατοδόλλαρα, αρκετά ώστε να μην μπορώ να πω πόσα. Με ζώνουν τα φίδια, σκέφτομαι ούτε γραμμούλα δεν θα μας τραβήξουν τζάμπα εδώ.... Μάλλον απογοητευμένος δεν ξέρω από που ν' αρχίσω... Παραδίπλα Loisel, ζωγραφίζει με νερομπογιές Hook από Πήτερ Παν και συζητάει με δύο τύπους για ώρα . Τολμάω να ρωτήσω... Πεντακόσια έγχρωμο σχέδιο, τετρακόσια μόνο μελάνι...Την κάνω με ελαφρά... Το BD έθος του dedicace πάει περίπατο προ του χρήματος..Παραδίπλα Mignola, σκέφτμαι ας πάρω καμμιά υπογραφούλα.... Μου υπογράφει αδιαμαρτύρητα. Φαίνεται προσηνής και εντάξει τύπος. Χωρίς συμαντικό portfoglio μπροστά του, μόνο ένα μικρούλι με πολύ απλά σχεδιάκια, αρκετά τσουχτερά.. @stardust που σε ξέρει ο τύπος Manion απέναντι, δείχνει χαρούμενος με τη Fearless Dawn, που του δίνω να υπογράψει, μου φτιάχνει γρήγορο σκετσάκι και πριντάκι, free και τα δύο. Συνεχίζω την περιπλάνηση.....Ryan Benjamin φαίνεται να μην έχει ουρά, οπότε κάθομαι για υπογραφούλες και κανονίζω για σχεδιάκι να πάρω λίγο τα πάνω μου... Παραδίπλα Guarnido βγάζω για υπογραφή collected Blacksand και μαγισσούλες. Μου φαίνεται λίγο βαρύς, και όταν ρωτάω για σχεδιάκι μου λέει, μάλλον απότομα οτι η λίστα του έχει κλείσει. Τιμούλεςαλμυρούτσικες, 100 κεφάλι από Blacksand, διπλά για χρώμα και πάει λέγοντας.... Διαγώνια Bermejo επίσης χωρίς ουρά, μου υπογράφει Damned, αλλά τρώω πόρτα για σκετσάκι, λίστα κλειστή. Ξαναγυρνάω στις άλλες αίθουσες. Λίγο-λίγο έμαθα να βολεύω την πραμάτεια μου από τον ένα σάκο στον άλλο.... Στο βάθος της αίθουσας, Humberto Ramos, Joyce Chin, Art Adams, Enrico Marini, Alex Alice...Οι τιμές του Alice, ξεκινούν από τετρακόσια και δεν έχω κάτι για υπογραφές.... Ο Ramos μες την καλή χαρά από απέναντι, χαιρετάει, αλλά τρώς την ξυραφιά μόλις πλησιάσεις: υπογραφή και τάλληρο (κυριολεκτικά)... Το portfoglio του, όλα τα λεφτά, η αποκάλυψη του φεστιβάλ μαζί με τον Bianchi, αλλά τιμές τετρψήφιες πάνω από 5. Γυρίζω προς το ζεύγος Adams- Chin. Έχω μπόλικες Βαμπιρέλλες και για τους δυό...Η Chin δεν έχει λίστα οπότε ζητάω σκετσάκι Μπαίνω και στη λίστα του Adams για σκετσάκι, νούμερο 16, το μεσημέρι της πρώτης μέρας, σημειώστε το... Η βόλτα συνεχίζει και Sanjulian, για μένα πολύ μεγάλος καλλιτέχνης, με τις ωραιότερες Βαμπιρέλλες που ζωγραφίστηκαν ποτέ, αλλά στο φεστιβάλ χωρις κίνηση...Κλείνω Βαμπιρελλίτσα, θα ήθελα να κάνω και κουβεντούλα, αλλά γρυ αγγλικά, μόνο ισπανικά. Τιμή πολύ καλή, λαμβανομένου υπ' όψιν του ονόματος. Χωρίς πρωτότυπα έργα, από τους λίγους με prints. Και μιας και αρχίσαμε παλιούς, βόλτα προς Serpieri...Κρατάει ένα μηχανικό μολύβι μόνο, με το οποίο υπογράφει τα πάντα και ζωγραφίζει μόνο δωρεάν και μόνο στα βιβλία μιας καινούριας πεντάτομης έκδοσης της Druuna, που έχει στο τραπέζι και στο Little Big Horn, το οποίο επίσης έχει στο τραπέζι. Παίρνω ένα τελευταίο, ευτυχώς, τομάκι στα Αγγλικά, μπαίνω στη σειρά και παίρνω υπογραφούλες στις πολυκαιρισμένες μου Βαβέλ-Ντρούνες, που πυροδότησαν κουβεντούλα, μέσω διερμηνέως. @Valtasar prints και αφίσσες δεν υπήρχαν, μόνο πρωτότυπα σε απαγορευτικές τιμές αλλά το άλλο που ζήτησες έγινε. Περασιά ξανά από Adams..( @konni φωτιές μου άναψες, μ' αυτόν)...Τζίφος το σχέδιο οπότε γυρνάω στον Marini.... @Retroplaymo όπως τα είπε ο @Θρηνωδός πιο πάνω: βάση το κατοστάρικο και ανεβαίνουμε.Ενδιαφέρον έδειξε για τα Τζίπσυ τα οποία φωτογράφησε.. . Ο Wolverine, μάλλον δώρο σε συνάδελφο, γιτί τον είδα σε άλλο τραπέζι. Η βόλτα τελειώνει με Mirka Andolfo γιατί άρχισα να ξεπατώνομαι στο κουβάλημα. ......και μετά από λίγο ακόμα γενικό καυλάντισμα πήρα το δρόμο για το καραβάκι..... Αυτά απ' την πρώτη μέρα, επανέρχομαι σύντομα με τη δεύτερη.......
  7. Γενικά μου άρεσε το φινάλε, δε μου άρεσε πως εκβιάστηκε (γιατί η πλοκή ήταν εκβιαστική) το να φτάσουμε εδώ, περιμένω τα βιβλία να μπούνε τα πράματα στη θέση τους και να μου φανεί η κατάληξη λογική. Το φινάλε όμως άφησε χώρο για πάαααααααααααρα πολλά sequel: Θέλετε κι άλλα; Το μόνο φάλτσο ήταν η αποτυχημένη προσπάθεια συγκίνησης στο τέλος. Δηλαδή για όνομα! Θες απλό και συγκινητικό φινάλε; Μάθε από τους κλασσικούς:
  8. Εδώ ο Omar από το Near Mint Condition λέει ότι τον πέτυχε στον δρόμο και ο Ρόσα του είπε ότι είναι ο δεύτερος που τον αναγνωρίζει!
  9. Retroplaymo

    THOR - ΠΡΩΤΟΣ ΚΕΡΑΥΝΟΣ

    @Βασιλεύς των κόμικς Παναγιώτη, ρίξε και καμιά ενημέρωση με νέο post ότι ανέβασες το οπισθόφυλλο, κατά τύχη το είδα!
  10. Ο σημαντικότερος διάδοχος του Καρλ Μπαρκς και δημιουργός των πιο εμβληματικών από τη δεκαετία του ’80 ιστοριών της περίφημης οικογένειας Ντακ τα τελευταία χρόνια διασχίζει πολύ συχνά τον Ατλαντικό για να συναντήσει τους θαυμαστές του και να απαντήσει στις απορίες τους για την παπιοπαρέα της Disney αλλά και την ιστορία των κόμικ του Μπαρκς, την οποία, όπως ο ίδιος διαπιστώνει, «πολλοί δεν ξέρουν». Στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα αγαπητός, όπως αποδείχτηκε από τους χιλιάδες φαν που πέρασαν το κατώφλι του Comic Con 5 το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη για να αποκτήσουν την πολυπόθητη υπογραφή του αλλά και να ακούσουν έναν από τους διασημότερους σχεδιαστές στον κόσμο να μιλάει για τη μακρόχρονη πορεία του στον μαγικό κόσμο των κόμικ. Από τη δεκαετία του ’40 μέχρι και τώρα γενιές και γενιές μεγαλώνουν με τις ιστορίες του Ντόναλντ και του Σκρουτζ. Ξέρει σήμερα ο κόσμος ποιος είναι ο Καρλ Μπαρκς και ποιος είστε εσείς, κ. Ρόσα; Πολλοί με μπερδεύουν με τον Μπαρκς. Αυτό που με απασχολεί είναι ότι δεν ξέρουν ποιος είναι ο δημιουργός των παπιών, ποιος είναι ο Καρλ Μπαρκς και η ιστορία των κόμικ του. Πολλοί νομίζουν ότι είναι ένα σόου της τηλεόρασης και κάτι που ανήκει στην Disney. Λέμε «Disney κόμικ» αλλά η Disney δεν έχει καμία ανάμειξη. Τα βιβλία κόμικ βασίζονται στις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από οτιδήποτε ντισνεϊκό. Αυτό πρέπει να γίνει ξεκάθαρο. Οι χαρακτήρες, οι ιστορίες, οι λεπτομέρειες της οικογένειας Ντακ ήταν όλα έργο δικό του και των καλλιτεχνών οι οποίοι ύστερα από αυτόν συνεργάστηκαν με ανεξάρτητους εκδότες. Κάποιοι υποστηρίζουν πως είστε ο μόνος δημιουργός που συνέχισε το έργο του Μπαρκς με την ίδια έμπνευση και αυτός που το διέσωσε στην αιωνιότητα. Δεν νομίζω ότι με χρειαζόταν για να διασωθεί η μνήμη του. Οι ιστορίες του παραμένουν τα πιο δημοφιλή κόμικ σε όλο τον πλανήτη παρόλο που οι πωλήσεις των βιβλίων είναι σε πτώση τόσο στην Ευρώπη σήμερα όσο και στην Αμερική ήδη από το ’70. Πάντα χαίρομαι πολύ όταν κάποιοι μου λένε ότι δίπλα στις δικές του ιστορίες έχουν και τις δικές μου. Νομίζω ότι ο κόσμος θαυμάζει τις ιστορίες μου γιατί αντιλαμβάνεται πως πρώτα από όλα είμαι θαυμαστής των ιστοριών του Μπαρκς. Δεν ήμουν ποτέ εξπέρ επαγγελματίας, είμαι ένας φαν όπως ο καθένας. Σταμάτησα να δουλεύω πριν από δώδεκα χρόνια. Παραιτήθηκα γιατί δεν μου άρεσε όλο το σύστημα, αλλά δεν κουράστηκα ποτέ να ταξιδεύω και να συναντώ φαν σαν εμένα ανά τον κόσμο. Ο Ντον Ρόσα υπογράφει για το Documento Θυμάστε πότε σχεδιάσατε κόμικ για πρώτη φορά; Νομίζω πως άρχισα να σχεδιάζω από τη μέρα που γεννήθηκα. Θα σας πω την ιστορία μου συνοπτικά. Από μικρός ήξερα ότι θα σπουδάσω πολιτικός μηχανικός και θα αναλάβω την κατασκευαστική εταιρεία την οποία ίδρυσε ο παππούς μου, όπως και έγινε. Ωστόσο μεγάλωνα περιτριγυρισμένος από κόμικ λόγω της αδερφής μου. Η κατά έντεκα χρόνια μεγαλύτερη αδερφή μου είχε πολλά βιβλία κόμικ, τα οποία μάζευε από τη δεκαετία του ’40. Έτσι λοιπόν γεννήθηκα και μεγάλωσα ανάμεσα σε κόμικ. Είμαι φαν και συλλέκτης από τα γεννοφάσκια μου. Γι’ αυτό λέω ότι είμαι εραστής των κόμικ από πάντα και συλλέκτης από δώδεκα χρόνων. Άρχισα να συλλέγω μόνος μου κόμικ το 1961. Τότε κανείς δεν ήξερε τον Καρλ Μπαρκς, δεν υπήρχε το όνομά του στα βιβλία. Τη δεκαετία του ’70 αρχίσαμε να μιλάμε γι’ αυτόν μεταξύ μας κάποιοι συλλέκτες. Το όνομά του ήταν άγνωστο, όμως είχαμε ανακαλύψει ότι αυτός ήταν ο δημιουργός των ιστοριών των παπιών και όχι ο Ντίσνεϊ. Ο Ντίσνεϊ όμως δεν ήθελε αυτό να γίνει γνωστό και γι’ αυτό δεν υπήρχε το όνομα του Μπαρκς στα βιβλία. Το ’87 τρεις φίλοι μου, συλλέκτες και φαν σαν εμένα, πήραν την άδεια της Disney για εκδόσεις βιβλίων κόμικ στη Βόρεια Αμερική, άρχισαν να συστήνουν τον Καρλ Μπαρκς στους Αμερικανούς και να δημοσιεύουν τα ονόματα συγγραφέων και σχεδιαστών. Όταν το είδα τηλεφώνησα αμέσως στον ένα από αυτούς, τον εκδότη της Gladstone Publishing στην Αριζόνα –είναι γνωστή αυτή η ιστορία αλλά και αληθινή–, και του είπα: «Είναι στο πεπρωμένο μου να γράψω και να σχεδιάσω μία και μόνο περιπέτεια του Θείου Σκρουτζ». Συμφώνησε και έκανα το «The son of the sun» (Ο γιος του ήλιου). Χαρακτηρίστηκε τότε από τους κριτικούς ως η καλύτερη ιστορία κόμικ της χρονιάς. Ήταν η πρώτη μου ιστορία για τον Σκρουτζ. Ήξερα ότι δεν θα έβγαζα ποτέ από τα κόμικ όσα χρήματα έβγαζα από την οικογενειακή επιχείρηση αλλά δεν μ’ ένοιαζε. Άφησα την 85άχρονη κατασκευαστική εταιρεία του παππού μου και άρχισα να γράφω και να σχεδιάζω κόμικ αποκλειστικά. Δεν θα το έκανα αν δεν ήμουν σε θέση να δουλέψω για τις δημιουργίες του Μπαρκς. Θα παρέμενα ένας συλλέκτης κόμικ που θα σχεδίαζε αυστηρά ως χόμπι, όπως έκανα μέχρι τότε. Ο Ντον Ρόσα στο The Comic Con 5 στη Θεσσαλονίκη Πολύ σύντομα σταματήσατε να δουλεύετε σε αμερικανικές εκδόσεις. Γιατί; Από τις αρχές του ’90 στην Αμερική όλα τα κόμικ ήταν ίδια, αφιερωμένα όλα στον βωμό του εύκολου κέρδους. Άρχισα να δουλεύω για την Egmont Publishing, τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εταιρεία, η οποία δεν θεωρούσε ότι όλα πρέπει να είναι ίδια προκειμένου να πουλήσουν. Γι’ αυτό τον λόγο το «Ο βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ ΜακΝτάκ» εκδόθηκε πρώτα στην Ευρώπη; Είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Περίπου το 1992 αποφάσισαν στην Disney να δημιουργήσουν ειδικές εκδόσεις για τους συλλέκτες – άλλωστε δεν υπήρχαν άλλοι αναγνώστες στις ΗΠΑ. Ο στόχος ήταν μια μικρή σειρά για τη ζωή του Σκρουτζ ΜακΝτάκ και πρότειναν σε έναν φίλο μου εκδότη να το αναλάβει. Εκείνος με κάλεσε –παρόλο που ήξερε ότι δεν θα δούλευα για την Disney– επειδή γνώριζα καλά αυτό τον χαρακτήρα. Αρνήθηκα φυσικά, αλλά του ζήτησα να το προτείνω στην Egmont. Αν το δεχόταν, αυτός θα έπαιρνε έτοιμη την ιστορία χωρίς να ξοδευτεί. Διότι ούτε οι δημιουργοί πληρώνονται για δεύτερη χρήση μιας ιστορίας τους ούτε οι εκδότες της, σύμφωνα με το συμβόλαιο που έχουν με την Disney. Ο,τι παράγουν είναι δική της πνευματική ιδιοκτησία. Μόνο η Disney κερδίζει από αυτό. Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Ο εκδότης μου στην Κοπεγχάγη δέχτηκε και έγινε. Ο λόγος που ανέλαβαν να το κάνουν οι Ευρωπαίοι –και, όπως ευχόμουν, μου πρότειναν να φτιάξω εγώ τη σειρά– ήταν για να αποτρέψουμε την Disney να αναμειχθεί σε αυτή την ιστορία. Θα το έκαναν λάθος. Δεν ήξεραν τίποτε για τον χαρακτήρα του Σκρουτζ, δεν ήξεραν τους χαρακτήρες του Μπαρκς. Και για μένα ο κύριος λόγος της δημιουργίας του βιβλίου ήταν να βάλω σε μια μεγάλη ιστορία κάθε γεγονός στο οποίο είχε αναφερθεί σχετικά με τον Σκρουτζ ΜακΝτάκ ο Καρλ Μπαρκς, ώστε να μην υπάρχει καμιά σύγχυση για την πραγματική ζωή του χαρακτήρα. Σας είπα, πρώτα από όλα είμαι φαν των ιστοριών του Μπαρκς. Στην ιστορία σας «Γράμμα από το σπίτι» ο Σκρουτζ μεταβάλλεται σε πολύ «ανθρώπινο» παπί. Τελικά ο χρόνος δεν άφησε αλώβητο ούτε τον Σκρουτζ, έτσι δεν είναι; Όλοι είναι άνθρωποι, δεν είναι παπιά. Εγώ τα βλέπω ως ανθρώπους πάντα. Το ίδιο και ο Μπαρκς, ο οποίος έχει δείξει τα συναισθήματα του Σκρουτζ. Ακόμη και όταν τα έκρυβε λόγω του χαρακτήρα του. Είναι λίγο ντροπαλός. Όπως είμαι κι εγώ. Κρύβεται συμπάθεια στα συναισθήματά του. Την εκφράζει κάποιες φορές. Και αυτό τον κάνει ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Ο χρόνος τον επηρεάζει, τα πράγματα όμως που είναι σημαντικά γι’ αυτόν δεν αλλάζουν. Το ίδιο ισχύει και για μένα. Βλέπετε τον εαυτό σας στον Σκρουτζ; Μοιάζουμε. Όταν ήμουν παιδί οι γονείς μου δεν ήξεραν τι να κάνουν μ’ εμένα. Περνούσα τον περισσότερο καιρό μόνος μου σχεδιάζοντας. Είχα άραγε δυστυχισμένη παιδική ηλικία; Δεν ξέρω. Δεν έχω αναρωτηθεί. Αλλά ήθελα να απομονώνομαι και μου άρεσε αυτό. Αποκομμένος από τον κόσμο, από τη διασκέδαση και από την οικογένεια είναι και ο Σκρουτζ. Και νομίζω ότι του αρέσει η ζωή του. Στις ΗΠΑ σας αναγνωρίζουν στον δρόμο, κ. Ρόσα; Όχι, κανείς δεν ξέρει ποιος είμαι. Μερικοί νομίζουν ότι κάνω τη φωνή του Ντόναλντ Ντακ σε κάποιο από τα «Duck tales» ή κάτι ανάλογο. Οι Αμερικανοί σταμάτησαν να διαβάζουν βιβλία κόμικ τη δεκαετία του ’70. Δεν ξέρουν ποιος είναι ο Καρλ Μπαρκς, αγνοούν εντελώς τις ιστορίες του και πιστεύουν ότι τα βιβλία κόμικ προέκυψαν από τα «Duck tales». Οι Αμερικανοί δεν ασχολούνται με την Ιστορία, μόνο με το τώρα. Οι Ευρωπαίοι, από την άλλη, ασχολούνται με την Ιστορία. Όμως προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ να μιλάω για τον Καρλ Μπαρκς και το κάνω και στην Αμερική. Με ενδιαφέρει πολύ να είναι ξεκάθαρο στον κόσμο ποιος είναι. Όλα ξεκίνησαν από τον Μπαρκς. Αυτός είναι που αξίζει πρώτος απ’ όλους τους επαίνους. * Φωτογραφίες: Δέσποινα Βαξεβάνη Και το σχετικό link...
  11. fotdim

    ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ

    Ένα αρκετά καλό γουέστερν αλλά δεν έχει το χιούμορ του Λούκυ Λουκ το διάβασα μετά το ΛΛ στο Παρίσι και μου φάνηκε λίγο περίεργο
  12. Πώς μ'αρέσει το παλιό σχέδιο κι ο χρωματισμός!!!
  13. fotdim

    LAKE COMO COMIC ART FESTIVAL vol.2

    Δεν φταίω εγώ αλλά μόλις το διάβασα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το παρακάτω Αφιερωμένο λοιπόν
  14. Νέα από το μέτωπο: Συνολικά άνοιξα περίπου 60 φακελάκια (ένα κουτί + καμιά δεκαριά ξέμπαρκα) Κόλλησα περίπου 200 και μου έμειναν 100 διπλά και τρίδιπλα. Από φίλο που άνοιξε κι αυτός αντίστοιχο αριθμό φακελακίων τσίμπησα γύρω στα 30. Αυτή τη στιγμή μου λείπουν γύρω στα 50 και περιμένουμε με αγωνία τρίτο φίλο να ανοίξει το δικό του κουτ΄ί για να δούμε και τα δικά του διπλά . Με τα μέχρις στιγμής δεδομένα πιστεύω ότι από εκεί θα τσιμπήσω 10-15. Συμπέρασμα: Συνεχίστε να ανταλλάσσετε, διότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται το να συμπληρωθεί το άλμπομ.
  15. Μπορεί να είχα έντονες ενστάσεις στα επεισόδια 3-5, όμως το φινάλε μου άρεσε. Ωραίο επεισόδιο γενικά, έκλεισε όμορφα τα σημαντικά plotlines και εν ολίγοις ήταν ένα ικανοποιητικό κλείσιμο. Εάν είχαν κάνει καλύτερη δουλειά στην πορεία προς αυτό το τέλος, θα ήταν μπόμπα, όμως ακόμα και έτσι μου άρεσε.
  16. Για τους φίλους του Μίκυ το νέο πλούσιο τεύχος με 10 απολαυστικές ιστορίες στα περίπτερα. ΜΙΚΥ ΤΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΚΡΟΥΤΖ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΝΤΟΝΑΛΝΤ Ο ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ ΜΙΚΥ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΚΡΟΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΟΔΑΡΟΣ ΜΟΥΡΓΟΛΥΚΟΙΑΛΛΕΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΝΤΟΝΑΛΝΤ Ο ΥΠΝΩΤΙΣΤΗΣ ΓΚΟΥΦΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΓΚΟΥΦΥ ΣΚΡΟΥΤΖ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟ ΧΟΜΠΥ ΤΖΟΥΝΙΟΡ Ο ΠΙΟ ΚΑΛΟΣ ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ Από την Τετάρτη 22/5, αναζητήστε το 45ο τεύχος στα περίπτερα.
  17. Α, ΟΚ, ίσως εγώ να μην κατάλαβα καλά αυτό που είπε, ή ίσως εκείνος να μην κατάλαβε καλά αυτό που του είπα εγώ.
  18. ΟΚ, το τελευταίο επεισόδιο ένωσε τις τελευταίες τελείες και φάνηκε η τελική ζωγραφιά η οποία είναι θέμα γούστου αν αρέσει. Προσωπικά ελπίζω όταν βγουν τα βιβλία να διαπιστώσουμε ότι το πραγματικό τέλος της ιστορίας δεν έχει καμιά σχέση με αυτά τα τυχαία περιστατικά, τα άσχετα με τον χαρακτήρα των χαρακτήρων, που διάλεξαν αυθαίρετα και τα ονόμασαν "τελευταία season".
  19. Πριν λίγο τελείωσα την ανάγνωση και του 24ου τεύχους (2ο HC) και το μόνο που έχω να πω μέχρι στιγμής είναι πω, πω, πω, πω! Αψογο κόμικ, τόσο σεναριακα όσο και σχεδιαστικά!!! Ο Azaceta, εξυπηρετεί το σενάριο εξαιρετικά!!! Περιμένω με αγωνία το 3ο HC που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα για τα επόμενα 12 τεύχη! Αν δεν το έχετε ξεκινήσει και σας αρέσει το Horror genre, δοκιμάστε το σίγουρα!
  20. Θα συμφωνήσω με τα παιδιά πιο πάνω, δεν έχω κάτι περισσότερο να προσθέσω για τα όσα έχουν γίνει στο φινάλε. Αυτό που θα ήθελα να πώ είναι πως αισθάνομαι συγκινημένος και λίγο λυπημένος που η σειρά έφτασε στο τέλος της (εντάξει, κάποτε θα γινόταν και αυτό). Μια σειρά που από το πρώτο επεισόδιο, μας έδινε συνεχώς απίστευτα συναισθήματα, ανατροπές και επικές στιγμές. Οι συζητήσεις, οι θεωρίες, τα σενάρια και η αγωνία για την εξέλιξη της σειράς θα μου λείψουν πολύ. Από την άλλη σίγουρα αισθάνομαι πολύ τυχερός που ήμουν θεατής της. Ένα μεγάλο ευχαριστώ απο καρδιάς σε όλους τους συντελεστές, από τον Μάρτιν μέχρι και τον τελευταίο κομπάρσο.
  21. Απόσπασμα από άρθρο του Γιάννη Δημητρέλλου στην ιστοσελίδα contra.gr στις 20/05/2019. Η Έμα Χέιζ μπορεί να γίνει η Captain Marvel της Τσέλσι Αν η Τσέλσι θέλει να εκδικηθεί για τη φετινή χρονιά και να επιστρέψει σε διακρίσεις και τρόπαια, η Χέιζ είναι η out of the box, αντισυμβατική επιλογή. Μπορεί να εκτοξεύσει την ομάδα, να γίνει η Captain Marvel της. Και το σχετικό link...
  22. ramirez

    ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ [ (1944-2019) ]

    Σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 18/05/19. Σκίτσο του Γαβριήλ Παγώνη στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 18/05/19. Σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 18/05/19.
  23. Αυτό το Σάββατο, 25 Μαΐου, μαζί με την «Εφημερίδα των Συντακτών - Σαββατοκύριακο» μία μοναδική προσφορά: «Το Μεγάλο Αφεντικό» του Γιάννη Ιωάννου. Πρόκειται για τα σκίτσα στον «Σχολιαστή» το 1985. Μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κριτική ματιά, εξαιρετικά επίκαιρη μετά από 34 χρόνια.
  24. Ο κορυφαίος γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς Γιάννης Ιωάννου πέθανε πριν από λίγες ημέρες σε ηλικία 74 ετών. Το Καρέ Καρέ, περήφανο που περιλαμβάνεται στις σελίδες της ίδιας εφημερίδας όπου τα τελευταία 3,5 χρόνια δημοσίευε τα έργα του ο μεγάλος δημιουργός, θυμάται τα συγκλονιστικά του κόμικς με πρωταγωνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και κρατάει στη μνήμη του το μήνυμα ότι ο αγώνας ενάντια στην εξουσία και την εξαπάτηση του λαού είναι πιο αποτελεσματικός όταν έχει για όπλο του το σκληρό, καυστικό, ανελέητο χιούμορ. Η παράξενη δεκαετία του 1980 έφερε στην Ελλάδα τη «σοσιαλιστική» επανάσταση και τον ηγέτη της, Ανδρέα Παπανδρέου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο μύθος ξέφτισε, ο σοσιαλισμός πέρασε και δεν ακούμπησε, οι ελπίδες προδόθηκαν και ξεχάστηκαν και ο Ανδρέας έδωσε τη θέση του στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Στην απομυθοποίηση του Ανδρέα, εκτός φυσικά από την πολιτική του και τα στελέχη του, συνέβαλαν σημαντικά οι Έλληνες γελοιογράφοι και δημιουργοί κόμικς. Και περισσότερο απ’ όλους, ο άφθαστος Γιάννης Ιωάννου με τη σειρά κόμικς «Ο Τρίτος Δρόμος». Μια σειρά, ίσως τη μοναδική σε ολόκληρο τον κόσμο, που είχε επί σχεδόν μια ολόκληρη δεκαετία για πρωταγωνιστή της έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό. Ο Γιάννης Ιωάννου, καχύποπτος από την αρχή απέναντι στον ενθουσιασμό για την έλευση του «σοσιαλισμού», όλα αυτά τα χρόνια, δεν χαρίστηκε ούτε στιγμή στο ΠΑΣΟΚ και επί των ημερών των κυβερνήσεών του έδωσε ορισμένα από τα καλύτερά του κόμικς, πάντα με στόχο να αντισταθεί στην εξουσία που γινόταν όλο και πιο απάνθρωπη, απομακρυνόμενη ταχύτατα από τις διακηρύξεις της και τις απαιτήσεις του λαού. Στο πρώτο άλμπουμ της σειράς, ο ίδιος έγραφε στον πρόλογό του με τον τίτλο «Αλλαγή»: «Όλα αναποδογύρισαν μέσα σε λίγες ώρες. Η δεξιά στην αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση κι εμείς στην εξουσία. Μας ήταν δύσκολο να συλλάβουμε όλη αυτήν την κοσμογονία που συντελέστηκε έτσι απλά κι ανέμελα με το να ρίξουμε εκείνο το φακελάκι μέσα από τη χαραμάδα στο μεγάλο ξύλινο κουτί με την κλειδαριά. Ως τότε νομίζαμε ότι ο Σοσιαλισμός θέλει αγώνες, αίμα και δάκρυα για να 'ρθει. Ότι το κατεστημένο δεν θ’ άφηνε έτσι εύκολα την εξουσία από τα χέρια του. Κι όμως. Εκείνη την Κυριακή, στις εννιά τη νύχτα, ο πριν από λίγο πρωθυπουργός και αρχηγός της παντοδύναμης δεξιάς βγήκε στην τηλεόραση και μας παρέδωσε την εξουσία ήρεμα και αναίμακτα. Πραγματικός τζέντλεμαν. Μήπως την είχαμε αδικήσει τη δεξιά; Η αλλαγή που όλοι περιμέναμε μας βρήκε απροετοίμαστους. Ποια ήταν τα καθήκοντά μας τώρα; Τι έπρεπε να κάνουμε;». Ο ίδιος αποφάσισε γρήγορα τι έπρεπε να κάνει. Να περιλάβει τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και, με αρκετή ανοχή στην αρχή που αναπόφευκτα μειωνόταν με ταχείς ρυθμούς μέχρι που έδωσε τη θέση της στον απόλυτο σαρκασμό και την ειρωνεία, να παρουσιάσει με το μοναδικό χιούμορ του την πολιτική του, τις αποφάσεις του, την αλλαγή στάσης του, τις επικίνδυνες στροφές του, τις αλλόκοτες συμμαχίες και επιλογές του. Κι αν στην πρώτη ιστορία του «Τρίτου Δρόμου», ο Ανδρέας ήταν ένα νεογέννητο μωρό που προκαλούσε ενθουσιασμό αλλά και ερωτήματα, σύντομα μετατράπηκε σε έναν περιπλανώμενο τυχοδιώκτη που κουβαλώντας μια ταμπέλα με την επιγραφή «Σοσιαλισμός», αναζητούσε μάταια τη διαδρομή του ακολουθώντας τα πιο αδιέξοδα μονοπάτια στα πιο απίθανα μέρη. Τα επόμενα χρόνια, ο Ανδρέας –τόσο ο πραγματικός όσο και αυτός του Ιωάννου– έχασε εντελώς τον προσανατολισμό του. Και ο (κάποτε τρίτος) δρόμος του έγινε όλο και πιο σκοτεινός, στρωμένος με όλο και πιο «κακές» προθέσεις. Μέχρι τον γκρεμό. Το τελευταίο μέρος της σειράς είχε τον τίτλο «Τρίτος Δρόμος Ήταν και Πέρασε». Με τον Ανδρέα, γέρο και κουρασμένο αλλά ακόμη εγωιστή και γεμάτο αυταπάτες να μονολογεί: «Θα ασχοληθώ με κάτι άλλο… Θα κάνω μια καινούργια αρχή. Έχω όλην τη ζωή μπροστά μου… Να! Ένας νέος ήλιος ανατέλλει για μένα… Σκατά. Τώρα που δεν έχω κοινό να κοροϊδεύω άρχισα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Αφού ξέρω ότι είναι δύση! Ποτέ δε φαινόταν η ανατολή από δω». Τα βιβλία του Γιάννη Ιωάννου που κυκλοφόρησαν στη σειρά «Τρίτος Δρόμος» (όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη εκτός από το πρώτο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πολύτυπο) ήταν τα εξής: ■ «Ο Τρίτος Δρόμος» (1982) ■ «Ο Τρίτος Δρόμος '83» (1983) ■ «Ο Τρίτος Δρόμος… Δεξιά» (1984) ■ «Ποιος Τρίτος Δρόμος;» (1985) ■ «Ο Τρύπιος Δρόμος» (1986) ■ «Ο Τρίτος Δρόμος, Αυστηρώς Ακατάλληλον» (1987) ■ «Ο Τρίτος Μελόδρομος» (1988) ■ «Τρίτος Δρόμος Ηταν και Πέρασε» (1989) Ο Γιάννης Ιωάννου, εκτός από τη σειρά «Τρίτος Δρόμος», δημιουργούσε ακατάπαυστα γελοιογραφίες και κόμικς από το 1974. Τα πρώτα του έργα στα οποία καταγράφεται η πρώιμη Μεταπολίτευση δημοσιεύτηκαν στο «Αντί» και στο «Βήμα» και στη συνέχεια συλλέχθηκαν στο βιβλίο «Η Άλλη Επταετία» (εκδόσεις Πολύτυπο, 1981) με αρνητικούς πρωταγωνιστές τούς υπουργούς και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Γεώργιου Ράλλη. «Χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στους πολιτικούς της Νέας Δημοκρατίας. Χωρίς αυτούς δεν θα ήταν δυνατό να γίνει αυτή η έκδοση που στην ουσία της είναι αφιερωμένη στο έργο τους» έγραφε ο ίδιος, προλογίζοντας την έκδοση που συνοδεύεται από αναλυτικό χρονολόγιο καταγραφής των σημαντικών γεγονότων της «άλλης επταετίας» (1974 – 1981) με νωπές ακόμη τις μνήμες της γνήσιας «επταετίας» της χούντας. Ακολούθησαν παράλληλα με τον Τρίτο Δρόμο αλλά και μετά από αυτόν, πολλά ακόμα βιβλία, κυρίως από τις εκδόσεις Καστανιώτη, μεταξύ των οποίων «Το Γνήσιο 1984» (εκδ. Σχολιαστής, 1984), «Το Θαύμα» (1985), «ΚάλπηC.O.» (1987), «Αντ’ Αυτού» (με κεντρικό πρόσωπο τον Μένιο Κουτσόγιωργα, 1988), «Τέλος Εποχής» (1989), «Οίκος Ευγηρίας “Οι Νέες Ιδέες”» (1990), «Δε Χάθηκαν Όλα» (1991), «Το Μαύρο Πρόβατο» (που δεν ήταν άλλο από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, 1992), «Δημόσιες Σχέσεις» (εκδ. Λιβάνη, 2008), όλα δημοσιευμένα πρώτη φορά σε περιοδικά και εφημερίδες όπως ο «Ταχυδρόμος», η «Πρώτη», το «Έθνος», η «Θεσσαλονίκη», η «Μακεδονία», το «Ποντίκι», η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», ο «Σχολιαστής». Τα τελευταία χρόνια, οι όλο και πιο απαισιόδοξες, όλο και πιο αφαιρετικά καρναβαλικές πολιτικές γελοιογραφίες του κοσμούσαν με την παρουσία τους την «Εφ. Συν.» και δεν είναι τυχαίο ότι και αυτός, όπως και ο άλλος μεγάλος πολιτικός γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς της μεταπολιτευτικής γενιάς, ο αείμνηστος Γιάννης Καλαϊτζής που είχαν συνεργαστεί και παλαιότερα στο περιοδικό «Γαλέρα», επέλεξαν να είναι συντελεστές σε αυτήν εδώ την εφημερίδα. Και το σχετικό link...
  25. Τι έγινε ρε παιδιά με κάτι τίτλους που είχε αγοράσει η Κ, κάτι Οικονομίες του Θείου Σκρουτζ κλπ; Πάμε για καλοκαίρι και ακόμα να δούμε κάτι (λατρεύω τις special εκδόσεις από μικρός);
  26. Ρώτησα κι εγώ σήμερα στο περίπτερο, και μου είπε πως τα πρακτορεία τα γυρνάνε πίσω αμέσως και ο μόνος τρόπος να τα προμηθευτεί είναι να τα πάρει απ' ευθείας από «αυτούς» (λογικά την Καθημερινή εννοεί) που γίνεται μεν, όμως θα πάρει κάναν μήνα. Δεν έχει θέμα, μπορεί να το κάνει, αρκεί να του το πω και να περιμένω.
  1. Load more activity
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?

    Sign Up
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.