Ο ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΣ ΣΥΓΚΟΛΛΗΤΗΣ

[Lelis]

  

 

Πρώτη μου παρουσίαση στο forum και μεγάλη μου χαρά να παρουσιάζω μια ιστορία από έναν αγαπημένο δημιουργό.

 

Λίγα Λόγια για τον Lemire

Αν δεν κάνω λάθος και από ότι είδα, πρέπει να είναι η δεύτερη δουλειά του Lemire που κυκλοφορεί στην χώρα μας. Η άλλη είναι το Joker: Φονικό Χαμόγελο από τις εκδόσεις Anubis.

Ο Jeff Lemire είναι Καναδός συγγραφέας και σχεδιαστής, γνωστός για τα συναισθηματικά και συχνά μελαγχολικά έργα του. Έχει δημιουργήσει δημοφιλείς σειρές όπως το Sweet Tooth, το Essex County και το Black Hammer, συνδυάζοντας το φανταστικό στοιχείο με βαθιά ανθρώπινες ιστορίες. Συνεργάzεται επίσης και με τις μεγάλες εκδοτικές, όπως η DC και η Marvel.

 

Σενάριο

Συνήθως δεν αναφέρομαι ποτέ στο σενάριο ενός κόμικς, καθώς προσωπικά, δεν μου αρέσει να ξέρω σχεδόν το παραμικρό για αυτό, θέλω να ξεκινάω την ανάγνωση χωρίς να γνωρίζω και να έχω έτσι πάντα και τον παράγοντα της έκπληξης καθώς το διαβάζω.

Επομένως θα δανειστώ τα πίσω λόγια του βιβλίου για όσους θέλουν:

 

Ως υποβρύχιος ηλεκτροσυγκολλητής σε μια πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου στη Νέα Σκωτία, ο Τζακ Τζόζεφ είναι συνηθισμένος στην απίστευτη πίεση που συνοδεύει τη δουλειά του στα βάθη της θάλασσας - αλλά όχι στην πίεση της επερχόμενης πατρότητας. Ενώ ο Τζακ βουτά όλο και πιο βαθιά, φαίνεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη νεαρή σύζυγό του και τον αγέννητο γιο τους. Τότε μια νύχτα, βαθιά στην απομόνωση του παγωμένου βυθού, ο Τζακ έχει μια μυστηριώδη και υπερφυσική συνάντηση που θα αλλάξει την πορεία της ζωής του για πάντα.

 

Η ιστορία

Το βρήκα εξαιρετικό!

Μιλάμε για μια ιστορία η οποία είναι άκρως ονειρική, συγκινητική και μελαγχολική. Το σενάριο η αλήθεια είναι ότι είναι πιο φλατ, αλλά εστιάζει σε συναισθήματα και έννοιες όπως, η πατρότητα, η απώλεια και η συνέπειες της και η μοναξιά. Γενικά όλα τα έργα του Lemire περιστρέφονται γύρω από τέτοιες υπαρξιακές ανησυχίες, πράγμα που σπάνια βλέπεις να λειτουργούν τόσο καλά σε ένα κόμικ.

 

Η ροή είναι εξαιρετική! Σελίδες που έχουν έντονους διαλόγους και εναλλάσσονται με μεγάλα και απλωμένα καρέ χωρίς μπαλονάκια, κάνουν την ανάγνωση ατμοσφαιρική και δημιουργούν μια ροή σαν να βλέπεις ταινία. Σκηνοθετικά επίσης έχουμε εξαιρετικό αποτέλεσμα με κάποια ιδιαίτερα και μεγάλα καρέ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το καρέ, το οποίο και λάτρεψα, που δείχνει από ψηλά την πόλη, τον ήρωα να περπατάει μόνος σε αυτή και δίπλα σε αφήγηση, η σκέψη και τα συναισθήματα του.

 

 

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, σε βουτάνε στην μελαγχολία και την μουντίλα μέχρι το κόκαλο και απορροφήθηκα πραγματικά από την ανάγνωση.

 

Σχέδιο

Θεωρώ ότι το σχέδιο είτε θα το αγαπήσεις είτε θα σου περάσει αδιάφορο. Γενικά είναι πιο αφηρημένο όχι τόσο αυστηρό, ενώ έχει έντονες σκιάσεις που το κάνουν να εξυπηρετεί άψογα το σκοπό του. Γενικά το σχέδιο το Lemire, βγάζει και αυτό αυτή την μουντίλα των ιστοριών του και για μένα πάντα είχε μια πιο καλλιτεχνική έκταση. Ιδικά ο τρόπος που σχεδιάζει τα συναισθήματα, τα πρόσωπα τα μάτια και την μελαγχονλία στους χαρακτήρες του.

 

 

Έκδοση

Η έκδοση με απογοήτευσε λίγο στην ποιότητα της. Τόσο το εξώφυλλο όσο και οι εσωτερικές σελίδες είναι σχετικά λεπτές και όχι ιδιαίτερα καλής ποιότητας. Οι εσωτερικές σελίδες, δείχνουν κάπως ποιο παλιακές που η αλήθεια είναι δίνουν λίγο στο μελαγχολικό και μουντό της όλης ανάγνωσης. Δεν θα της ήθελα γυαλιστερές, αλλά σίγουρα πιο χοντρές από ότι είναι. Το ίδιο και το εξώφυλλο. Η επιμέλεια είναι καλή και υπάρχουν κάποιες έξτρα σελιδούλες στο τέλος με προσχέδια από την δημιουργία του κόμικ.

 

Συμπέρασμα

Γενικά μιλάμε για μια παρά πολύ καλή ιστορία και δουλειά. Δεν είναι από τις καλύτερες ιστορίες του Lemire, αλλά είναι καλή εισαγωγή για όσους θέλουν να δουν το έργο του, καθώς έχει όλα τα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν. Προσωπικά το συστήνω σε όλους, αν όχι άμεσα, με την πρώτη καλή έκπτωση που θα συναντήσουν.

[hudson]

@ Lelis  καλή αρχή.

Πολύ ωραία παρουσίαση.

 

Το διάβασα και εγώ και μου άρεσε, είναι απλό και συγκινητικό.

Η έκδοση της "Οξύ" μου φάνηκε πολύ πρόχειρη, μου θύμισε κάτι βιβλία που προσφέρουν κάποιες εφημερίδες. 

[rolandofshire]

Thanks a lot @ Lelis . Θα αγοραστεί μαζί με τα BD του Μ. Ήρωα φέτος (η στο Comicdom) γιατί προηγούνται άλλα αλλά μου φαίνεται είναι στα γούστα μου 

[Indian]

@ Lelis

 

Εξαιρετική παρουσίαση!  

 

Καλή αρχή κι εύχομαι να έρθουν κι άλλες, εξίσου αξιόλογες!

 

 

[Ζάνταφ]

Κυκλοφόρησε τελικά; Δεν είμαι πολύ online αυτές τις μέρες και δεν το κατάλαβα. Ο Lemire είναι ένας από τους πραγματικά καλούς συγγραφείς, θα το αγοράσω σίγουρα!

@ Lelis  πολύ ωραία παρουσίαση! Μακάρι να ήταν και η δικιά μου πρώτη τόσο καλή και να μην χρειαζόταν να την επισκευάσει ο @ nikolas12 . Άντε, θέλουμε κι άλλες!

[nikolas12]

3 ώρες πριν, Ζάνταφ είπε:

Κυκλοφόρησε τελικά; Δεν είμαι πολύ online αυτές τις μέρες και δεν το κατάλαβα. Ο Lemire είναι ένας από τους πραγματικά καλούς συγγραφείς, θα το αγοράσω σίγουρα!

@ Lelis  πολύ ωραία παρουσίαση! Μακάρι να ήταν και η δικιά μου πρώτη τόσο καλή και να μην χρειαζόταν να την επισκευάσει ο @ nikolas12 . Άντε, θέλουμε κι άλλες!

 

E σιγά και εσύ, θες να σου πω εγώ τι έχω κάνει που στην πρώτη παρουσίαση μου πήγα και έβαλα κατεβασμένο εξώφυλλο σε jpeg γιατί δεν ήξερα σκανάρισμα ή πριν γίνω mod που είχα δώσει σκαναρισμένα σε μορφή png που δεν ανεβαίνει;  @ Lelis  Τρομερά ενδιαφέρουσα παρουσίαση, θα ήθελα πολύ να δω κι άλλες δουλειές του Lemire στα ελληνικά μετά από αυτήν και το Joker: Killer Smile. Είναι μακράν από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς στις μέρες μας με πάρα πολλούς τίτλους σε πολλές εταιρίες.

[diotsoumas]

Δεν ειχα ιδεα οτι ηταν να κυκλοφορησει στα ελληνικα! Το πηρα στις αρχες του μηνα στα αγγλικα, μαζι με καμποσο ακομα Lemire (Descender και Royal City). Παντως και η αγγλικη εκδοση ειναι στην ιδια τιμη, και η ποιοτητα της εξισου οχι premium.

[nikos99]

Εξαιρετικό !!!

θα μπορούσε να γίνει και ταινία ειδικά στο δεύτερο μισό το κόμικ απογειώνεται και οι εναλλαγές  σε παρών και μέλλον ταιριάζουν απόλυτα . 
μπορεί να ξενίζει λίγο το σχέδιο αλλά αξίζει και με το παραπάνω . Το πιο δυνατό που διάβασα αυτό το μήνα . 

[albertus magnus]

Απο Jeff Lemmire εχω διαβασει τα sweet tooth και gideon falls και εχω στο προγραμμα και το descender/ascender.  Τον συγκολλητη τον αγορασα προσφατα και τον διαβασα χθες και σημερα.

 

Πολυ ενδιαφερων δημιουργος οποτε το περιμενα καλο.  Και πραγματικα απο σεναριακη αποψη ηταν εξαιρετικο. Πολυ συναισθηματικο, πολυ συγκινητικο, τρομερες οι εναλλαγες παρελθοντος - παροντος και μου αρεσε παρα πολυ η ολη αισθητικη, η σκηνοθεσια και η ολη μουντιλα που ηθελε να περασει.  Το σχεδιο πολυ ταιριαστο, σιγουρα δεν ειναι τελειο αλλα ηταν οτι πρεπει για αυτη την ιστορια.  Πολυ καλο γενικα και πραγματικα θα το εβλεπα ανετα να μεταφεροταν σε μια ταινια κοινωνικοδραματικη.

[Panos Kosmas]

Συγχαρητήρια για την παρουσίαση, έχει μπει και στα δικά μου μελλοντικά. Από Lemire έχω διαβάσει το Black Hammer ( εξαιρετικό μέχρι τον 4ο τόμο), το A.D (δεν το πολυκαταλαβα στο τέλος) και το Green Hell του Swamp Thing , ενώ το sweet tooth και η συνέχειά του κάθονται κανένα δωδεκαμηνο+ στη βιβλιοθήκη λόγω έλλειψης χρόνου. Συμφωνώ απολύτως για το σχέδιο, είτε το μισείς είτε σε εκφράζει απόλυτα. Θα επανέλθω μόλις πέσει στα χέρια μου και ο υποβρύχιος συγκολλητής... 

[nikolas12]

Το διάβασα σήμερα και πραγματικά έχω να πω τα καλύτερα. Ο Lemire είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα περίπτωση καλλιτέχνη, είναι σεναριογράφος και ταυτόχρονα σχεδιαστής, τρομερά παραγωγικός, με ποιοτικές δουλειές τόσο σε υπερηρωικά όσο και σε άλλες πιο ανεξάρτητες δουλειές. Ο Υποβρύχιος Συγκολλητής είναι μια ιστορία που όμως πολύ επιτυχημένα αναφέρει ο Lindelof στο εισαγωγικό σημείωμα θα μπορούσε να είναι άνετα επεισόδιο της Ζώνης του Λυκόφωτος στα 50s. Ο Lemire καταπιάνεται με το θέμα της πατρότητας και της γονεϊκής αγάπης μέσα από τον Τζακ, τον ήρωά του που μικρός έχασε τον πατέρα του όταν πνίγηκε και ο ίδιος δουλεύει ως υποβρύχιος συγκολλητής λόγω της σύνδεσής του με τη θάλασσα. Είναι στην ίδια ηλικία με τον πατέρα του και περιμένει το πρώτο του παιδί.

 

Το πως ο Lemire ενσωματώνει το μεταφυσικό σε μια τόσο συναισθηματική ιστορία είναι εντυπωσιακό. Συν τοις άλλοις το σχέδιο του μπορεί να μην είναι αντικειμενικά όμορφο, ωστόσο εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς. Ασπρόμαυρο με σκιάσεις με αρκετά μελάνια και χωρίς πολλή λεπτομέρεια, η αφαιρετικότητά του συνδέεται με το αχανές περιβάλλον του βυθού, αλλά κυρίως με το πως ο Τζακ σιγά σιγά οδηγείται στην παράνοια, ενώ παράλληλα έχει θολές αναμνήσεις από το παρελθόν με τον πατέρα του. Ειλικρινά προς το τέλος γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακό, όλο και καλύτερο και πιο συγκινητικό συνδυάζοντας όλες τις αρετές του Lemire.

 

Η έκδοση δε μου θύμισε τόσο Οξύ, αλλά περισσότερο ήταν στα πρότυπα της Jemma, θα πω όμως πολλά μπράβο στην εκδοτική για την επιλογή της ιστορίας, καθώς πληροί τα κριτήρια ποιότητας ειδικά στο κομμάτι του σεναρίου.

[rolandofshire]

Διαβάστηκε και από εμένα.

 

Ξεκίνησα να το διαβάζω με σκοπό να διαβάζω λίγο λίγο κάθε βράδυ, με φόβιζε λίγο και το μέγεθός του. ΝΑΙ ΚΑΛΑ! Ο Lemire με ρούφηξε μέσα και το τελείωσα σε 2 μέρες. Παρότι το σχέδιο όντως με ξένιζε και εξακολουθώ να μη το θεωρώ φοβερό, η ιστορία με πήρε και με σήκωσε. Σκοτεινό, μυστηριακό και μια μεγάλη βουτιά στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που έζησε με πατέρα παρών-απών. Σε ένα σημείο του κόμικ η αλήθεια είναι ψιλοχάθηκα με το μπρος πίσω και το τι συνέβαινε ακριβώς στον παρόντα χρόνο αλλά αυτό ήταν μάλλον λόγω κούρασης και σίγουρα δεν επηρεάζει την απόλαυση της ιστορίας. Ο Lemire βάζει τον Τζακ να περάσει από τη χειρότερη συνειδητοποίηση που όλοι θα χρειαστεί να κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας: την πάλη με τα φαντάσματα του παρελθόντος και το πόσο ωφελεί τελικά να τη δώσεις αυτή τη μάχη ή όχι. Τη χρειάζεσαι για να προχωρήσεις; Μήπως είναι απλά ανώφελο και πρέπει να δεις το τώρα και τους ανθρώπους που σε αγαπούν; Αλλά όταν είσαι σε μια κατάσταση που "θεωρητικά" θα έπρεπε να είσαι καλά, γιατί δεν είσαι; Μήπως δεν ερχόμαστε "tabula rasa" στις καταστάσεις αλλά ό,τι χτίζεται με τα χρόνια γράφει και δεν είναι τόσο εύκολο για όλους να ξεγράψει; Αυτά θα βρει ο Τζακ μπροστά του και δε θα δώσει μόνο μια απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Μούρλια

 

Λιιιιγο με χάλασε το μεταφυσικό του πράγματος (αν και οργανικό για την ιστορία, το παραδέχομαι). Επίσης, να πω πως παρότι το σχέδιο το θεωρώ απλοϊκό, υπήρχαν κάποια καρέ που είναι πολύ εντυπωσιακά, ειδικά αν σκεφτείς ότι μιλάμε για ασπρόμαυρο.

 

Προτείνεται σε όλους, δώστε κι άλλο Lemire στο λαό.