Jump to content

Search the Community

Showing results for tags '2021'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Valt's blog
  • Dr Paingiver's blog
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Categories

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

  1. Πρόκειται για μία δουλειά της Αικατερίνης Σαραντινού, ή Erinto, όπως είναι το nickname της, προγενέστερη του “Απόπλου”. Στο παρόν κόμικ η δημιουργός θα αντλήσει την έμπνευσή της από μία ιστορία που διαδραματίζεται στον ευρύτερο κόσμο της σειράς επιτραπέζιων παιχνιδιών ρόλων του Μάριου Σαβοριανάκη, με τίτλο “World of Darkness”. Η Ολίβια, ο πατέρας της ο Βίκτωρ κι ο Χένρι, τρεις επιστήμονες παίρνουν μαζί το πρωινό τους και συζητούν για εφευρέσεις. Κάποια στιγμή η Ολίβια συνειδητοποιεί ότι η βάφλα που τρώει έχει μία περίεργη μεταλλική γεύση. Μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει, πέφτει σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στο πάτωμα, βγάζοντας αίμα από την μύτη και το στόμα. Ο πατέρας της τρέχει να βρει μία ένεση, παραγωγής του ιδρύματος Dawson Industries, που περιέχει ένα μυστηριώδες μοβ υγρό και μόλις την βρίσκει, της την κάνει στο μπράτσο. Η “κάμερα” θα αλλάξει τοποθεσία και θα εστιάσουμε στο έτος 2120, όπου η Γη πλέον έχει εκκενωθεί και την όλη λειτουργία παραγωγής ενέργειας και θρέψης του πληθυσμού την επιμελείται το Ίδρυμα Dawson, το οποίο διαφημίζει περήφανα τα επιτεύγματά του. Την ίδια ώρα, οι πρωταγωνιστές ψάχνουν συντονισμένα, αλλά κι απεγνωσμένα, να βρουν κάποιους σπόρους που θα τους επιτρέψουν να τραφούν σωστά και να δημιουργήσουν πάλι το εύφορο κλίμα του πλανήτη τους. Εκτίμησή μου είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία ιστορία που προσωπικά με μπέρδεψε στην αρχή, ενώ στην πορεία κατάλαβα που το πηγαίνει πάνω - κάτω. Η βασική ιδέα αναφέρεται στα διάφορα δυστοπικά σενάρια, που μπορεί να επαληθευτούν αν ο κόσμος δεν προσέξει και δεν έχει την απαραίτητη οικολογική συνείδηση. Νομίζω ότι είναι περιττό, λοιπόν, να πούμε ότι προσφέρεται για άπλετο προβληματισμό. Μου άρεσε, επίσης και η έντονη ειρωνική διάθεση που υπάρχει όταν η πλοκή εστιάζει στα επιτεύγματα του ιδρύματος, σε σχέση με την συνολική κατάσταση του κλίματος. Πολύ εύστοχη κίνηση, κατά την γνώμη μου. Από εκεί και πέρα βλέπουμε μία σκηνοθεσία που αλλάζει απότομα τις σκηνές της πλοκής και δεν δίνει τον χρόνο στον αναγνώστη να καταλάβει τα πώς και τα γιατί. Αν αναλογιστούμε και το βιαστικό στυλ που έχει υιοθετηθεί, το τελικό αποτέλεσμα νομίζω ότι θέλει να πει πολλά, αλλά καταλήγει να τα λέει μαζεμένα και να μπερδεύει κάπως τα αμύητα μάτια. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα κόμικ που θα πρέπει να διαβαστεί περισσότερο από μία φορά και θα ήταν προτιμητέο να υπάρχει και το απαραίτητο υπόβαθρο γνώσης του επιτραπέζιου παιχνιδιού, επάνω στο οποίο στηρίχθηκε. Προσωπικά μου άρεσε, αν και θα ήθελα να υπάρχει περισσότερη φροντίδα κι έκταση. Προτείνεται στους ανοιχτόμυαλους, τα ανήσυχα πνεύματα και φυσικά στους λάτρεις του “World of Darkness”. Ο εικαστικός τομέας είναι από τα δυνατότερα χαρτιά του κόμικ κι αποδεικνύει ότι η Enrito διαθέτει ταλέντο τόσο στην συγγραφή, όσο και στο σχέδιο. Κάθε καρέ είναι προσεγμένο, ενώ έχει υιοθετηθεί η καθαρή γραμμή στην πλειοψηφία του κόμικ, χωρίς φυσικά να παραλείπονται και οι απαραίτητες λεπτομέρειες, όπου κι όταν εκείνες χρειάζονται. Μοναδικό μου παράπονο είναι η έλλειψη πλαστικότητας στην κίνηση των χαρακτήρων. Ο χρωματισμός διαθέτει ποικιλία, ενώ κυριαρχούν έντονοι και χαρούμενοι τόνοι, γεγονός που ίσως να θέλει να δείξει την αισιόδοξη αντίθεσή του, σε σχέση με την απαισιόδοξη άποψη που περνάει το σενάριο. Η έκδοση, μπορεί να είναι υποδεέστερη του “Απόπλου”, αλλά δεν θα την χαρακτηρίζαμε άσχημη, για φανζίν. Είναι μικρή στο μέγεθος, ενώ το δέσιμο έχει πραγματοποιηθεί με καρφίτσα. Το χαρτί στο εσωτερικό έχει ωραία υφή και η εκτύπωση είναι καθαρή. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ και υπόσχεται να μην τσαλακωθεί, αν φυσικά του φερθούμε με αγάπη. Στο εσωτερικό μέρος του εξώφυλλου, η Enrito θα μας εκμυστηρευτεί ότι το παρόν κόμικ δημιουργήθηκε σαν εργασία στο ΣΤ’ Εξάμηνο της Σχολής της. Στην απέναντι σελίδα (και λίγο πριν αρχίσει η ιστορία να ξετυλίγεται) θα έχουμε την δυνατότητα να διαβάσουμε ένα συντομότατο κι άκρως λιτό βιογραφικό της. Μετά το τέλος της ιστορίας, θα δοθούν ευχαριστίες στον εμπνευστή του “World of Darkness” και θα δοθούν στον αναγνώστη μερικές εικονογραφήσεις και σκίτσα. Μην φανταστείτε, όμως, πολλά. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του κόμικ.
  2. Πρόκειται για ένα πόνημα σε σενάριο του Χάρη Γιουλάτου (γνωστού για την συμμετοχή του στον “Νηφάλιο Νάνο” και τον “Μυθομάχο”) και σχέδιο του Ιωσήφ Φαντέλ, το οποίο βρήκε τον δρόμο για το τυπογραφείο, κάπου μέσα στο 2021. Το συγκεκριμένο κόμικ πραγματεύεται, σε μία πρώτη ανάγνωση, την καθημερινότητα δύο γατών, μέσα σε μία πολύβουη, απρόσωπη κι επικίνδυνη μεγαλούπολη. Η γνωριμία τους ξεκίνησε εντελώς συμπτωματικά κι εξελίχθηκε σε μία δυνατή σχέση φιλίας (ή κι έρωτα), που δυστυχώς η κατάληξή της ήταν άκρως θλιβερή κι άδοξη… Όταν λέω σε πρώτη ανάγνωση, εννοώ ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μία απλή δημιουργία, αλλά (πιστεύω) το νόημα είναι βαθύτερο και με έναν όμορφα αλληγορικό τρόπο, μεταφέρεται και στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Προσωπικά, ήταν ένα κόμικ που με κράτησε, με συγκίνησε και μου χτύπησε ευαίσθητες χορδές. Έχει μία άρτια ροή στην πλοκή, η οποία είναι κλιμακούμενη και σε πολλά σημεία, διακρίνεται δράση κι ένταση, μέχρι φυσικά το φινάλε, το οποίο βρίθει συναισθημάτων και συγκίνησης. Πολλά εύσημα, πιστεύω, ότι θα πρέπει να πάρει η σκηνοθετική άποψη, επάνω στην οποία στηρίχθηκε το κόμικ. Η ιστορία ξεκινάει με αναφορές στους ανθρώπους και την μοναξιά τους, για να μονοπωλήσει, στην συνέχεια, το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε δύο χαριτωμένα αιλουροειδή και στο τέλος να γίνει μία άψογη σύνδεση αυτών των δύο… κόσμων. Μία προσέγγιση, που άνετα θα χαρακτηρίζαμε δεξιοτεχνική! Εν κατακλείδι, προτείνω το κόμικ σε όλους τους φιλόζωους, αλλά και σ’ εκείνους που τους αρέσει να προβληματίζονται και να αναζητούν κάτι βαθύτερο. Εσείς, είμαι 100% σίγουρος, ότι θα αφήσετε το τεύχος στο κομοδίνο σας, με βουρκωμένα μάτια. Το ίδιο αξιόλογη δουλειά έχει γίνει και στον εικαστικό τομέα. Έχουμε να κάνουμε με ένα σχέδιο απολαυστικό, καθώς τα ρεαλιστικά στοιχεία που περιέχει, είναι πολλά. Ειδικά η απόδοση των γατών είναι πανέμορφη! Ο χρωματισμός είναι ζωηρός κι έντονος, αλλά παράλληλα τον βρήκα, πέραν του δέοντος, μουντό. Οι τόνοι που έχουν χρησιμοποιηθεί, τείνουν περισσότερο προς το μαύρο, ενώ οι πολλές σκιές και το μαύρο χρώμα που καλύπτει τα περιγράμματα των καρέ, “σκουραίνουν” επικίνδυνα την συνολική εικόνα. Εννοείται ότι δεν αντιμετώπισα σοβαρό πρόβλημα κατά την ανάγνωση, αλλά θα ένιωθα πιο βολικά αν ήταν πιο φωτεινές οι σελίδες. Η έκδοση μάς δίνει ένα μικρό, προς μέτριο σε διαστάσεις τεύχος, το οποίο φέρει γυαλιστερό χαρτί και πιστή εκτύπωση. Δυστυχώς, όμως, το εξώφυλλο είναι λεπτοκαμωμένο και κατά συνέπεια, επιρρεπές στα τσαλακώματα. Το δέσιμο έχει γίνει με την γνωστή μας καρφίτσα, ενώ σαν συνοδευτικό υλικό, ο αναγνώστης το μόνο που θα βρει είναι τα σύντομα βιογραφικά των δύο δημιουργών. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του κόμικ.
  3. Ενα πείραμα του Λεοκράτη Ανεμοδουρά σήμερα ολοκληρώνεται με την ευρεία διανομή σε περίπτερα , του νέου περιοδικού ,που μέχρι τώρα το έβρισκες ή στην καινουργια εκδήλωση ή απο τις 20/7 προπαραγγελνωντας στο site. Το πείραμα απλό να χωριστούν οι παλιοί αναγνώστες με το ΜΠΛΕΚ και τούς νέους με το ΝΟΝ-STOP .Να δούμε ποιός θα κερδίσει .ελπιζω και οι δύο. Το νέο περιοδικό είναι σε μεγάλο σχήμα για να αναδυκνέιονται οι ιστορίες που έχει.Σχεδιασμός ,χρωματισμος άψογος ,μία αξιοσέβαστη έκδοση. Στο πρώτο τεύχος θα διαβάσουμε ,συνέντευξη στο Γ.Τομπαλίδη με τους BRUBAKER-PHILLIPS, τις στήλες ποπ κορνερ,ο παπιός ο παλιός και ο αλλιώς ,διεθνή και ντοπια νέα και τα κομικς τo KILL OR BE KILLED ,ΛΑΡΓΚΟ ΓΟΥΙΝΤΣ ,ΣΤΟΡΜ,ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΝΤΡΕΝΤ ΓΑΙ ΤΟ G.C. ΒΑΣΙΛΕΥΣ των ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΛΗ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
  4. Πρόκειται για μία δουλειά, επιμελημένη από την Δήμητρα Νικολαΐδη, η οποία μας έρχεται με την μορφή αυτοέκδοσης. Το χρονικό πλαίσιο του σεναρίου είναι ο Μεσαίωνας κι ο τόπος είναι ένα παραμυθένιο βασίλειο, στο οποίο όλοι είναι ευτυχισμένοι και δεν λείπει τίποτα από κανέναν. Αυτή την ησυχία κι ευημερία, θα ταράξει ένας αιμοβόρος δαίμονας, ο οποίος προκαλεί πολλές καταστροφές. Ένα πριγκιπόπουλο, λοιπόν, αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει σε μία μάχη σώμα με σώμα, αλλά δυστυχώς ηττάται… Ο δαίμονας, τότε “γλυκαίνεται” στο βασιλικό αίμα και τους ανακοινώνει πως αν δεν τον ταΐζουν, κάθε τόσο, ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας, θα καταστρέψει ολόκληρο το βασίλειο! Η μακάβρια συμφωνία κλείνει, οι άρχοντες κλειδώνονται στο παλάτι για να μην βλέπουν το τέλος των απογόνων τους και οι υφάντρες πλέκουν το πέπλο για την θυσία. Μία από αυτές τις υφάντρες, η Μελυσίνη, θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο, αποζητώντας διακαώς να ξεφύγει από τα δεσμά της και να ελευθερωθεί από αυτή της την υποχρέωση. Ο δρόμος της, λοιπόν, θα την οδηγήσει στο παλιό παλάτι, εκεί όπου κείτεται το σκήνωμα του πρώτου πρίγκιπα που θυσιάστηκε… Ομολογώ ότι οι πρώτες σελίδες έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο να μου εξάψουν το ενδιαφέρον. Η Νικολαΐδη έχει καταθέσει μεγάλα ποσά φαντασίας κι έχει “χτίσει” μία όμορφη υπόθεση, που μπαίνει κατευθείαν στο ζητούμενο, χωρίς να χρονοτριβεί, αλλά ούτε και να βιάζεται. Εύσημα θα πρέπει να δώσουμε στον κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας, τον οποίο θα τον χαρακτηρίζαμε “σφιχτοδεμένο” και με δυναμική προσωπικότητα, ένα γεγονός σπάνιο για τον ρόλο της γυναίκας, χαμηλής τάξης, σε τέτοιους καιρούς… Δυστυχώς έχω παράπονα από την διαχείριση της πλοκής, από την μέση και μετά. Ένιωσα ότι δημιουργείται μία “κοιλιά” και σε αρκετά σημεία η σκηνοθεσία και οι εναλλαγές των σκηνών με μπέρδεψαν. Το παραμύθι μπλέκεται άτσαλα με το μεταφυσικό στοιχείο και βγάζουν ένα αποτέλεσμα, σίγουρα όχι κατάλληλο των προσδοκιών που είχα χτίσει διαβάζοντας την αρχή. Παραδέχομαι, πάντως, ότι η πλοκή περιέχει το απαραίτητο μυστήριο, που αφήνει θετικές υποσχέσεις για την συνέχεια. Βλέπετε, μιλάμε για το Α’ μέρος. Εν κατακλείδι, προτείνεται στους φανατικούς παρόμοιας θεματολογίας ιστοριών. Σχεδιαστικά μου άρεσε σε μεγάλο βαθμό. Τα καρέ αποτυπώνονται καθαρά, χωρίς όμως, να στερούνται του ρεαλιστικού στοιχείου, με περισσότερη μαεστρία να έχει κατατεθεί στην απόδοση των χαρακτήρων, οι οποίοι εμφανίζουν φυσικές κινήσεις και περιγράφουν άψογα μία ευρεία γκάμα συναισθημάτων. Ικανοποιημένος δηλώνω κι από τον χρωματισμό. Αν και θα τον ήθελα έναν τόνο πιο φωτεινό (όπου χρειάζεται), εντούτοις έχουμε μία παλέτα, που αποτελείται από “γλυκά” χρώματα που δένουν όμορφα με το σχέδιο. Η έκδοση είναι μικροκαμωμένη, αλλά έχει πολυτέλεια. Η κόλληση στην ράχη φαίνεται να είναι στιβαρή, ενώ το γυαλιστερό χαρτί αποτυπώνει τέλεια το σχέδιο. Συνοδευτικό υλικό δεν υπάρχει, εκτός από τους λογαριασμούς της δημιουργού στα social media. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του κόμικ.
  5. Χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες και μεγάλες διαφημίσεις, παρά μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήρθε και στην χώρα μας, στις 23/02/21, μία σειρά που έχουν λατρέψει πολλοί. Ο λόγος για την πανοπλία MARK III του Iron Man. Η DeAgostini, λοιπόν, φέρνει και στην Ελλάδα την μεταλλική πανοπλία του σπουδαίου χαρακτήρα της Marvel. Η συσκευασία έρχεται μαζί με πολλά καλούδια. Έτσι, εκτός από το 16σέλιδο τεύχος που φέρει αρίθμηση και μας δίνει πληροφορίες για το origin του (κινηματογραφικού) πρωταγωνιστή (που φαντάζομαι όλοι οι φανς γνωρίζουν), έχουμε κι ένα αναδιπλούμενο φυλλάδιο που μας καθοδηγεί βήμα-βήμα για την κατασκευή της πανοπλίας και στο εσωτερικό του φιλοξενεί μία μεγάλη αφίσα του Iron Man. Επίσης, υπάρχει και μία μικρότερη αφίσα, η οποία εμφανίζει μόνο τον κορμό του. Το σημαντικότερο τμήμα του "πακέτου" είναι το κουτί στο οποίο υπάρχουν όλα τα κομμάτια (μαζί με ένα κατσαβίδι) για να σεταριστεί το κράνος της πανοπλίας. Μέσα στο πακέτο, επίσης, ο συλλέκτης θα βρει και μία μπαταρία, τύπου κουμπιού, για να θέσει σε λειτουργία τα μάτια. Μετά την συναρμολόγηση Η κατασκευή είναι Κινέζικη, αλλά φαίνεται πολύ προσεγμένη. Η σειρά θα ολοκληρωθεί σε 100 τεύχη. Η τιμή του πρώτου τεύχους είναι στα 1,99€, το δεύτερο τεύχος θα τιμάται 4,99€, ενώ από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα τεύχη θα κοστίζουν 9,99€ το κάθε ένα. Η κυκλοφορία της σειράς, μέχρι τα πρώτα 10 τεύχη θα είναι δεκαπενθήμερη, ενώ από τα τεύχη #11-100 η περιοδικότητά τους θα είναι εβδομαδιαία. Ας ανεβάσω και μερικά ενδιαφέροντα τμήματα της συσκευασίας (αν και οι φωτογραφίες δεν είναι καλής ποιότητας) Στο τεύχος υπάρχουν λεπτομερέστατες οδηγίες για να φτιάξουμε το κράνος. Είναι πολύ δύσκολο να μην καταφέρουμε να το συναρμολογήσουμε. Αν παρόλα αυτά κάποιος συναντήσει κάποια δυσκολία, υπάρχει και το βίντεο της εταιρεία, που θα τον καθοδηγήσει βήμα βήμα.
  6. Τον γνωρίσαμε από το θρυλικό περιοδικό "9", της Ελευθεροτυπίας, ενώ αργότερα τα τρία πρώτα άλμπουμ του κυκλοφόρησαν σε αυτόνομα τεύχη. Στην συνέχεια ήρθε η σειρά της εκδοτικής "Μικρός Ήρως", το 2020, να χαρίσει στο ελληνικό κοινό μία επίτομη κυκλοφορία, που περιλαμβάνει τα πέντε πρώτα τεύχη του τίτλου. Έπειτα, μετά από μία μικρή δυσφορία των αναγνωστών, όσον αφορά τις διαστάσεις του τόμου, η εταιρία, απέδειξε ότι ακούει το κοινό της κι έτσι την επόμενη χρονιά ο ίδιος τόμος κυκλοφόρησε σε μεγαλύτερες διαστάσεις. Τώρα ο θρυλικός γατόμορφος ντετέκτιβ, που έχει δανείσει το όνομά του στον τίτλο του κόμικ, επιστρέφει με το έκτο κατά σειρά άλμπουμ, το οποίο φέρει τον τίτλο "Τα πάντα καταρρέουν". Αξίζει να αναφέρουμε ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ κυκλοφόρησε μετά από 8 χρόνια αγρανάπαυσης! Την επιμέλεια την έχουν οι γνωστοί καλλιτέχνες Diaz Canales (σενάριο) και Juanjo Guarnido (σχέδιο και χρωματισμός). Αν θέλουμε να πούμε δύο λόγια για την υπόθεση, να αναφέρουμε ότι το τοπικό πλαίσιο της ιστορίας είναι η Νέα Υόρκη, στην οποία ο Κένεθ Κλαρκ, ο πρόεδρος του συνδικάτου των εργαζομένων του Μετρό, δέχεται απειλές για την ζωή του από την τοπική μαφία, η οποία θέλει να τον βγάλει από την μέση, με σκοπό να διευρύνει την κυριαρχία της στην πόλη. Μη εμπιστευόμενος την Αστυνομία, αναζητά την βοήθεια του πρωταγωνιστή, προκειμένου να εντοπίσει πρώτος τον πληρωμένο δολοφόνο, που βρίσκεται στο κατόπι του. Όσον αφορά την έκδοση, αυτή έρχεται σε μεγάλο φορμάτ, με αποτέλεσμα η ιστορία να είναι ευκολοδιάβαστη και τα καρέ να αναδεικνύουν καλύτερα το σχέδιο, την λεπτομέρεια και τον χρωματισμό τους. Σαν έξτρα υλικό, δεν υπάρχουν πολλά. Το άλμπουμ μπαίνει σχεδόν αμέσως στην εξιστόρηση της πλοκής, ενώ μόνο μετά το πέρας της ιστορίας έχουμε μία σελίδα που παραθέτει ονομαστικά τους υπόλοιπους τίτλους της σειράς (αλλά κι εκτός αυτής), κάποια παραθέματα που υπάρχουν σκόρπια μέσα στην ιστορία, μία αναφορά στις χώρες, στις οποίες έχει κυκλοφορήσει η σειρά και τέλος θα μας χαρίσει ένα QR code, με στοιχεία για το ομώνυμο βιντεοπαιχνίδι. Το Blacksad στην Wikipedia Το 6ο άλμπουμ στην Bedetheque
  7. Το 3ο φανζινάκι από την Κατερίνα Μεραμβελιωτάκη που βγήκε τον Σεπτέμβρη του 2021 στο Comicdom. Πάντα με ιππότες και μεσαίωνα Σεναριακά δεν είμαι σίγουρος τι συμβαίνει Έχουμε ένα μεσαιωνικό πανηγύρι, έχουμε κάποιες που ψάχνουν για ένα πάγκο με γλυκά, έχουμε γελωτοποιούς, σκιάχτρα και ιππότες. Έχουμε και φεγγάρια που μας κλείνουν το μάτι. Έχουμε φιλιά, έχουμε μετεφηβική χιουμοριστική αμηχανία πάνω από ένα φλιτζάνι τσάι, που θα μπορουσε να είχε υπάρξει, αλλά φευ το πήρε η Μπλανς Επίφανι όσο ήταν όμως ακόμα παιδούλα και πριν αρχίσει ω μον Ντιέ το κάπνισμα (αλλά σίγουρα ήδη κατουρούσε). Αυτή η πρόταση ελπίζω να μη βγάζει νόημα, αλλά να βγάζει μια ατμόσφαιρα κι ένα συναίσθημα, πράγμα που ίσως να την κάνει τελείως πιστή στο σενάριο (και όχι μόνο) του κόμικ που μάλλον στοχεύει σε κάτι τέτοιο ποιητικό και εγώ είμαι ένας βάρβαρος με τους αφρούς της μπύρας στο μουστάκι και στα μούσια μου, που δεν ισχύει γιατί δεν κάνει να πίνω αλκοόλ λόγω σακχάρου, αλλά αυτό δεν θα με εμποδίσει να σκουπίσω με την ανάστροφη τις τρίχες αφού πληκτρολογήσω την επερχόμενη τελεία. Επιστροφή επί τω έργω. Εικαστικά. Κάνει πολλά και διάφορα. Αλλού είναι μπαρόκ σαν τις σελίδες του Willingham στο Fables, αλλού είναι λιτή και αφαιρετική. Αλλού έχει ένα λεπτό πενάκι, αλλού έχει ένα πιο χοντρό μαρκαδοράκι. Έχει σίγουρα φόρους τιμής σε κάποια πράγματα, μόνο που δεν μου έρχεται το που. Να είναι το φεγγάρι φόρος τιμής στην ταινια του 1902 A Trip to the Moon του Meliers? (θυμίζω το βίντεο κλιπ του Tonight των Smashing Pumpkins). Να είναι σε φόρος τιμής σε κάτι άλλο που πήγασε εικονογραφικά από αυτό? Ο γελωτοποιός κάτι μου θυμίζει. Κάποιο logo? κάποιο πίνακα? Σχετίζεται ο ιππότης με τον άνθρωπο που γελά? Είναι ένας τζόκερ σε πανοπλία? Δεν ξέρω τι από όλα αυτά και τι από τα υπόλοιπα που και γιατί. Οπότε. Τι κατάλαβα? Τίποτα Νομίζω όμως πως είναι προφανές ότι διασκέδασα. Γιατί? Δεν ξέρω. Ατμόσφαιρα και συναίσθημα ίσως Ετσιμπήθη διότι είχα περάσει καλά με τους Πότες Ιππότες Τσίμπησα και τους Πότες της Λάσπης που είχαν βγει το 19 και δεν τους είχα πάρει χαμπάρι. Θα το διαβάσω μετά. Πιθανολογώ ότι έβγαλε άλλο ένα στο Comicdom που μόλις τέλεψε (2022) και ηλιθιωδώς δεν το πήρα? Μάλλον. Διότι είμαι ηλίθιος. (εγώ μπορώ να το ισχυρίζομαι, εσείς δεν μπορείτε. Όχι δημόσια ) Εσωτερική σελίδα: ένα από τα πολλά στυλ που χρησιμοποιεί. Όχι. Το χέρι δεν είναι δικό μου. Δεν έχω δαχτυλίδια. Απλώς (α) βαριέμαι να σκανάρω (και μετά να κάθομαι να επεξεργάζομαι στον GIMP) και (β) μου δινεται η ευκαιρία να λινκάρω στο instagram της διότι το τσίμπησα εδώ και (γ) μπορείτε να πάτε να δείτε ποιο είναι το γενικό στυλ της (δ) δεν έχει δ, απλώς ευχαριστώ για τα ψάρια. the world is a vampire
  8. Από την εκδοτική Ήρωες; Ημίθεοι; Μεσσίες; Οι άνθρωποι τους έχουν δώσει πολλά ονόματα στο πέρασμα της Ιστορίας. Οι Μυθομάχοι όμως, είναι αρχαίοι, αθάνατοι πολεμιστές. Ζουν εξολοθρεύοντας αλλόκοσμα πλάσματα και προστατεύουν την ανθρωπότητα μέσα στους αείμνηστους Ωκεανούς του Χρόνου. Σε αυτούς τους Ωκεανούς ταξίδεψε κι ο Αριστόμαχος, ο τελευταίος απόγονος των Ηρακλειδών. Ένας ήρωας που γνώρισε τόπους ξεχασμένους κι έζησε σε χρόνους περασμένους. Το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας του Μυθομάχου, διαδραματίζεται το 1821, λίγο πριν ξεσπάσει η Επανάσταση των Ελλήνων κατά του Τουρκικού ζυγού. Εκεί, ανάμεσα σε μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ο Άρις θα γνωρίσει συντρόφους πιστούς, θα κάνει εχθρούς μοχθηρούς και θα κληθεί να αντιμετωπίσει κάτι ξεχασμένο, κάτι σκοτεινό που θα τον φέρει πολύ κοντά … στον Θάνατο! ___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή η όλη ιδέα 1821 και τέρατα μου φαινόταν περίεργη αλλά σε συνδιασμό του καλογραμμένου σεναρίου και του ωραίου σκίτσου, απόλαυσα τον Μυθομάχο πάρα πολύ και τον διάβασα σε χρόνο ντε τε. Η ιστορία σε συνεπαίρνει και δεν καταλαβαίνεις πότε περνάει η ώρα καθώς χάνεσαι στην φαντασία και στα όμορφα σχέδια του δημιουργού. Εν ολίγοις μία πολύ αξιόλογη προσπάθεια σε σκίτσο του Γιάννη Ρουμπούλια και σενάριο του Χάρη Γιολάτου σε 68 έγχρωμες σελίδες διαστάσεων 18.5 x 28 από την Nerdula Creative Lab με ονομαστική τιμή τα 12€. Μία σελίδα για το σχέδιο
  9. Όπως σε κάθε Comicdom Con τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος ο Γιάννης Ρουμπούλιας εξέδωσε ένα κομικσάκι-παρωδία του κόσμου του Κόναν, παρόμοιας τεχνοτροπίας με την τριλογία του Πόναν του Μάρμαρου. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση το περιοδικό είναι καθαρή τσόντα και όχι το σύνηθες sword & sorcery περιβάλλον. Πρωταγωνίστρια προφανώς είναι η πολεμίστρια Νταρντάνα που πολεμά όχι για πλούτη ή δόξα, αλλά για τη σεξουαλική της ικανοποίηση. Απλά έχετε το υπ' όψιν πριν ξεφυλλίσετε αυτό το κόμικ, γιατί μαντεύω πως θα δούμε κι άλλα τεύχη απ' αυτή τη σειρά...
  10. Ένα έργο του Soloup γύρω από τον Πόλεμο Ανεξαρτησίας του 1821. Αντιγράφω από το εσωτερικό: "Το βιβλίο αποτελείται από 21 σπονδυλωτά κεφάλαια, χωρισμένα σε 5 μεγάλες ενότητες. Σε αυτά παρεμβάλλονται 21 ιστορίες σε αφηγήσεις και κείμενα ανθρώπων που έζησαν ή μελέτησαν την Επανάσταση, καθώς και μια σειρά από ένθετα πορτραίτα "ηρώων" και "αντιηρώων". Στο Παράρτημα αναλύεται το σκεπτικό της συγγραφής του βιβλίου και φωτίζονται πρόσωπα και γεγονότα της Ιστορίας, ενώ παρατίθενται και οι πηγές στις οποίες βασίστηκε το graphic novel" Με λίγο πιο διαφορετικά Ελληνικά (από εμένα ): Αφηγείται την Επανάσταση του 1821 με μεγάλη ποικιλία τεχνικών. Κατά κύριο λόγο ένας άστεγος στην πλατεία Κολοκοτρώνη μπροστά από την Παλιά Βουλή και το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, εξιστορεί σε μια νεαρή γυναίκα την Επανάσταση. Ο Soloup αλλού βάζει τον άστεγο να εξιστορεί τα γεγονότα, αλλού βάζει κάποιον που ήταν παρών, αλλού κάποιον που έχει μελετήσει τα συμβάντα. Αλλού βάζει να μιλούν Έλληνες, αλλού Τούρκοι, αλλού ξένοι. Αλλού αφηγείται πράγματα που ξέρουμε όλοι, αλλού αφηγείται μικρά παραλειπόμενα. Ως εικονογράφηση το 90% είναι καθαρά Σολούπ. Ένα 10% όμως είναι φωτογραφίες, γκραβούρες, αντιγραφές πινάκων. Παραθέτω υλικό που έκανε διαθέσιμο στο issuu ο εκδότης. Έβαλα 15 σελίδες. Σε άλλες εκδόσεις αυτό είναι το μισό κόμικ. Εδώ είναι περίπου το 2% Οι 620 σελίδες είναι κόμικ, οι υπόλοιπες 130 είναι κείμενα και βιβλιογραφία. Όπως λέει ο εκδότης "Ακολουθώντας τα κείμενα πάνω από 30 συγγραφέων, αλλά και τις εικαστικές δημιουργίες περισσότερων από 50 ζωγράφων και χαρακτών, το βιβλίο αποτελεί ένα παζλ υποκειμενικών προσεγγίσεων για τις μάχες και τα πρόσωπα του Αγώνα, τα γεγονότα και τις ιδέες της Επανάστασης. Το παράρτημα του βιβλίου, με γλωσσάρι, χρονολόγιο, βιογραφικά, αλλά και κατατοπιστικά κείμενα και αναφορές σε πηγές, προσφέρεται για μια πολυεπίπεδη ανάγνωση." Δεν μου αρέσει να κοπιάρω τα Δελτία Τύπου και τις επίσημες ανακοινώσεις, αλλά ρε φίλε, εδώ πολύ απλά λέει την εντυπωσιακή αλήθεια Πρώτο πράμα που έκανα πριν το αρχίσω ήταν να το ζυγίσω γιατί εντυπωσιάστηκα από το βάρος του στο χέρι. 1831-1832 γραμμάρια Για 10 γραμμάρια θα χτύπαγε το συμβολικό νούμερο Δεν ξέρω άμα τους έκατσε ή άμα ήταν σχεδιασμένο. Αμφότερες εξηγήσεις μου κάνουν Το ξεκίνησα με ένα τουπέ. Με παρότρυναν και κάποια προσωπικά σχόλια του Manitou για την ποιότητά του. Το έχω αυτό με τα ιστορικά κόμικ. Πάντα πιστεύω ότι ξέρω περισσότερα από τον δημιουργό ή, ειδικά για κομβικά σημεία της ιστορίας μας, ότι θα πέσω στα κοινότυπα και τα τετριμμένα. Μου άλλαξαν όμως τη διάθεση δυο πράγματα που συνέβησαν αρκετά νωρίς. Το ένα ήταν η χρήση POV (point of view) από Τούρκους. Ένα φιρμάνι του Σουλτάνου και μια αφήγηση ενός στρατιωτικού διοικητή. Πάντα είχα την περιέργεια του πως έχουν δει οι Τούρκοι αυτή την Ιστορία και είναι κάτι που το ψιλοψάχνω (αλλά δεν έχω βρει ). Το άλλο ήταν η αφήγηση των συμβάντων στην Πόλη την Άνοιξη του 21. Εκεί απλά σταμάτησα την ανάγνωση προκειμένου να συνέλθω. Η συνέχεια ήταν αέρα πατέρα. Παρά τον τεράστιο όγκο του, παρά το ότι μέσες άκρες ήξερα την ιστορία, δεν βαρέθηκα χιλιοστό. Βοήθησε το ότι ήταν χωρισμένο σε κεφάλαια, το ότι αλλού μιλούσε ο ένας, αλλού ο άλλος, το ότι διανθιζόταν με κειμενάκια, το ότι αλλού μίλαγε για τα μεγάλα και τα τρανά, αλλού για τα μικρά και τα επι μέρους, το ότι σε διάφορα σημεία έχει ενσωματώσει φωτογραφίες, πίνακες, γκραβούρες. Τις 100+ σελίδες κείμενο στο τέλος δεν τις άγγιξα ακόμα. Επί του παρόντος ήθελα να διαβάσω κόμικ. Είναι πασιφανέστατο από την ανάγνωση ότι ο Soloup έκατσε και διάβασε, έκατσε και μίλησε με ιστορικούς. Φαίνεται. Είναι επίσης προφανές το γιατί του πήρε 3 χρόνια Υπάρχουν σημεία που ίσως να έχω μια διαφορετική ματιά για τα γεγονότα. Οι γνώσεις μου όμως για το 21 είναι τρομερά επιδερμικές, προέρχονται κυρίως ως "και γιατί ο τάδε ιστορικός λέει κάτι το διαφορετικό για αυτό εκεί?" και συν τοις άλλοις το λέει ξεκάθαρα ο εκδότης. Μια υποκειμενική ματιά Λέει όμως ξεκάθαρα κι όλας ότι όλο αυτό έχει ως στόχο το να γίνει συζήτηση Καραπροτείνεται. Απέχει αιώνες από τις φουστανέλα-γιούχου-πανηγυρικός του γυμνασιάρχη στα 60ς προσεγγίσεις που τόσο εκνευρίζουν Δεν είναι για μικρά παιδιά. Ειδικά κάποια σημεία, πολύ μακριά από αυτά. Έχει πολύ ρεαλισμό σε κάποια σημεία... Χάρηκα πολύ που το διάβασα Καλοτάξιδο γιατί του αξίζει εδιτ Υπάρχει και επίσημο site του comic αφού φιλοδοξεί να είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό κόμικ, αλλά θέλει να είναι μια πολυεπίπεδη εμπειρία
  11. Το γνωστό παιδικό (?) μυθιστόρημα που έγραψε η Άλκη Ζέη ούσα εξόριστη στη Μόσχα το 1963, διασκευασμένο από τις Γεωργία Ζάχαρη και Στέλλα Στεργίου. Ευ.Πο. - Λυ.Πο. Τα πρωτοσυνάντησα σε ένα ανθολόγιο στο σχολείο. Να ήταν Δημοτικό? Να ήταν Γυμνάσιο? Δεν θυμάμαι. Σίγουρα στη Μεταπολίτευση όμως αφού γεννήθηκα το 1972. Το απόσπασμα με εντυπωσίασε πάρα πολύ και έτσι είχα την τύχη να διαβάσω το βιβλίο. Ένα υπέροχο μαγικό βιβλίο που πάντα νόμιζα ότι λάμβανε χώρα στην Ικαρία (λαμβάνει χώρα στη Σάμο). Με μάγεψε. Με σημάδεψε. Μου γνώρισε για πρώτη φορά την ΕΟΝ και κάτι άλλο για τον Μεταξά πέρα από το Όχι. Με έκανε να θέλω πάντα να ζήσω ένα χειμώνα σε ένα νησί. Με έκανε ως φοιτητής να γράψω μια ολιγοσέλιδη ιστορία για το υποχρεωτικό πανεπιστημιακό μάθημα της έκθεσης στην ΟΥΖΑ την τρίτη φορά που αναγκάστηκα να το πάρω, γιατί κόπηκα τις 2 άλλες, όταν και έπεσα σε καθηγητή που μας έβαζε αρκετά ελεύθερο θέμα και μπορούσα να γράψω για αυτά που εγώ ήθελα και όχι αυτά που άλλοι νόμιζαν ότι θα έπρεπε να γράψω (οπότε και πήρα Α σοκάροντας τον academic advisor μου ). Ίσως και να μου γνώρισε το Πα Βου Γα Δι Κε Ζω Νη. Άμα ξέρετε για τι μιλάω, είστε τυχεροί Άμα δεν ξέρετε... Well. Και να μην έχετε κάνει το εμβόλιο, δεν πειράζει Ως εκ τούτου, παρόλο που δεν είναι τόσο του γούστου μου το σχέδιο των 2 δημιουργών, το τσίμπησα αβλεπί. Στις πρώτες σελίδες είχα μεν θέμα με το σχέδιο, αλλά προχωρούσα ακάθεκτος. Μέχρι που κατάλαβα ότι το σχέδιο ήταν εξ'επί τούτου παιδικό. Διότι απευθύνεται το κόμικ σε παιδιά? Δεν το νομίζω. Διότι είναι βασισμένο σε παιδικό μυθιστόρημα? ... Ποιο παιδικό μυθιστόρημα? Στα 50 μου, μου είναι οφθαλμοφανέστατο ότι είναι ένα πολιτικότατο κείμενο Τι πολιτικότατο? Ξύλινο και στρατευμένο? Δεν θα άντεχα 10η σελίδα άμα ήταν έτσι. Πολιτικό, γλυκό και ανθρωπιστικό όπως ο Κόρτο, όπως τα σκίτσα του Στάθη (Σταυρόπουλου (μαμημένη επικαιρότητα που πρέπει να κάθομαι να βάζω και επώνυμο ενώ θα έπρεπε να λέω Στάθης και όλοι να καταλαβαίνουν για ποιον μιλάω...)) Στο μέτρο που αφορά εμένα λοιπόν είναι εξ'επι τούτου παιδικό γιατί εγώ το διάβασα παιδί. Και με φέρνει έτσι σε επαφή με το παρελθόν μου και με συναισθήματα που έχω κάπου μέσα μου And I am thankful for that. Το τι ήθελαν να κάνουν οι καλλιτέχνες, well. Ας το πούνε όταν τις ρωτήσουν 150+ σελίδες και τις ρούφηξα Το Καπλάνι είχε γυριστεί και σε σειρά το 1990. Την έχει το Ertflix. Πολλάκις θέλησα να την δω. Ελληνική τηλεόραση όμως... Και δη του τότε. Ή δεν βλέπεται αντικειμενικά πλέον, ή είναι τόσες οι προκαταλήψεις μου που δεν μπορώ να τις περάσω ούτε καν για το Καπλάνι. Τι είναι ένα Καπλάνι? Κάτι σε μια βιτρίνα και όπως είπα και πριν δεν χρειάζεται να κάνετε το εμβόλιο άμα δεν ξέρετε Σημάδι? Όταν πήγα να το αγοράσω, το μόνο αντίτυπο που είχαν ήταν αυτό στη βιτρίνα Δεν με χάλασε Ευ.Πο. Πολύ Ευ.Πο. Τόσο που πήρα την κουμπάρα μου και της είπα ότι άμα έχει κάποιο 10χρονο-12χρονο στον κύκλο της, να του το πάρει δώρο Άμα και εσείς είχατε αγαπήσει το μυθιστόρημα, μη διστάσετε χιλιοστό να πάρετε το κόμικ. Αξίζει και με το παραπάνω υγ και μια σελίδα με το σχέδιο όπως την αλίευσα από το φβ της Ζαχάρη. την βάζω καθαρά για τυπικούς λόγους "τάξης". Όπως προείπα, άμα σας άρεσε το μυθιστόρημα, χτυπήστε το άφοβα. εδιτ. κάτι ακόμα όσον αφορά το "παιδικό" σχέδιο. Το ντεκουπάζ και η ροή είναι εξαιρετικότατα ποιο παιδικό λοιπόν?
  12. Πρόκειται για μία δημιουργία, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2021, η οποία είναι σίγουρο ότι θα μιλήσει στις καρδιές των απανταχού πιστών υποστηρικτών της Πράσινης Αθηναϊκής ομάδας, αλλά (θέλω να πιστεύω) και σε όλους τους γνήσιους φιλάθλους. Με το σενάριο να το έχει επιμεληθεί ο Ανδρέας Οικονόμου και την εικονογράφηση να ανήκει στον Πέτρο Μπάλτα, η ιστορία που αφηγούνται οι δύο δημιουργοί μάς πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στις 22 Απριλίου 1928, όταν ο Παναθηναϊκός έπαιξε εντός έδρας με την Σέρβικη Μπεογκράτσκι. Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, ήταν βαρύ για την ελληνική ομάδα, η οποία ηττήθηκε με σκορ 4-0, σε ένα ματς που όλα λειτούργησαν εναντίον της. Παρά το βαρύ σκορ, όμως, ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν (ένας από τους πολλούς) που σφυρηλάτησαν την στόφα της ομάδας και την νοοτροπία της. Μέσα από τις σελίδες του κόμικ γίνεται αναφορά σε σημαντικές ποδοσφαιρικές προσωπικότητες της εποχής, με προεξάρχουσα εκείνη του Απόστολου Νικολαΐδη. Μετά την ανάγνωση, μπορώ να πω ότι η πλοκή μού θύμισε κάτι από τα κλασικά ποδοσφαιρικά κόμικ που κυκλοφόρησαν κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία, με την διαφορά ότι εδώ υπήρχαν δόσεις μίας ιδιαίτερης συναισθηματικής φόρτισης. Σκηνοθετικά έχουμε μία αξιόλογη αφηγηματική ροή, δοσμένη με την απαραίτητη γλαφυρότητα και μία συγκινησιακή υπερβολή. Εν κατακλείδι, μιλάμε για ένα πόνημα, το οποίο σίγουρα θα πρέπει να κοσμεί τις βιβλιοθήκες (τουλάχιστον) των φίλων της συγκεκριμένης ομάδας. Ο εικαστικός τομέας είναι αρκετά προσεγμένος, την ώρα που το ασπρόμαυρο χρώμα είναι το καταλληλότερο για ένα τέτοιο κόμικ. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι βοηθάει τον αναγνώστη να εμβαθύνει καλύτερα στην αναδρομή στο παρελθόν. Τα καρέ είναι καθαρά και βγάζουν τον απαραίτητο ρεαλισμό. Η έκδοση είναι μικρή το δέμας, αλλά αρκετά στιβαρή κι αυτό οφείλεται στο παχύ εξώφυλλο, αλλά και στις εξίσου παχιές εσωτερικές σελίδες του ματ χαρτιού. Σαν συνοδευτικό υλικό θα μπορούσαμε να εντάξουμε έναν δισέλιδο πρόλογο για το κόμικ, ο οποίος (συν τοις άλλοις) αποτελεί κι ένα είδος περίληψής του. Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι η Μαργαρίτα Κωτσίνη, η Μαρία Τσιουράκη κι ο Άγγελος Σκλαβουνάκης έδωσαν τις συμβουλές τους για την παρούσα έκδοση, ενώ η καλλιτεχνική επιμέλεια και η σελιδοποίηση ανήκει στην Πένια Παππά. Τέλος να πούμε ότι μέσα στην έκδοση περιέχεται και μία συλλεκτική κάρτα, εμπνευσμένη από το βιβλίο “Έντεκα εμείς”, το οποίο αναφέρεται στην πορεία του Παναθηναϊκού στο Wembley. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του κόμικ.
  13. Αυτοέκδοση από τον Απρίλη του 2019. 10 τετρασέλιδες ερωτικές ιστορίες από 10 γυναίκες δημιουργούς. Περιεχόμενα 1ου τόμου Big Love - Έλενα Γ. (Έλενα Γώγου) Φιλότεχνοι - Γεωργία Ζάχαρη Satyr - Roberta Γιαϊτζόγλου Watkinson Netflix & Chill - Poisoner (Αλκυόνη Παπακωνσταντοπούλου) Ρομαντισμούλης - Lussaki (Λουκία Τζωρτζοπούλου) Έρχομαι - Στέλλα Στεργίου Gay Porn - Darina Miroshnichenko Saturnidae - Σ.Π. (Σιαδώρα Παπαθεοδώρου) Το Απέναντι Μπαλκόνι - Σμαρ Το Μπεκ - Ραφαέλλα Κόνη Πρόσθετα έχει 3 σελίδες με μίνι βιογραφικά των δημιουργών, με λινκς στα fb και insta τους καθώς και ένα δισέλιδο Μπίνγκο από τη Στέλλα Στεργίου. Λόγω του δεσίματος του κόμικ, αλλά και του ότι έχουμε 10 ιστορίες με 10 διαφορετικές τεχνοτροπίες, δεν μπορώ να σκανάρω υλικό από μέσα. Αντ'αυτού ένα κολλάζ που έχουν ανεβάσει στο φβ με καρέ από κάθε ιστορία για να πάρετε μια ιδέα. Μην παρασύρεστε από το απαλό ροζ. Το κόμικ μέσα είναι ξεκάθαρα α/μ. Πριν από πολλά χρόνια, προ GC, ο Valt σκάναρε και διαμοίραζε κομιξάκια σε γνωστό τορρεντάδικο εκείνης της εποχής. Πέραν από τα τυπικά, σκανάριζε και τσοντούλες (λχ Comics Erotica). Μια διαπίστωση που είχε κάνει ήταν πως τις τσόντες τις κατέβαζαν κυρίως γυναίκες Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το τι θα πίστευε κανείς αναλογιζόμενος τα στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία οι τσόντες, σε κόμικ ή σε ταινίες, είναι ένα ανδρικό σπορ. Νομίζω πως αυτή η ανθολογία στοχεύει και εκεί. Πέραν του να κάνουν τον χαβαλέ τους οι δημιουργοί, να θυμίσουν/τονίσουν/ενημερώσουν ότι ο ερωτισμός δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τους άνδρες και ότι το γλύψιμο, τα ερωτικά βοηθήματα και οι φαντασιώσεις αρέσουν σε πάρα πολλούς ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου Όπως κάθε ανθολογία, άλλα μου άρεσαν, άλλα όχι. Το σχέδιο διαφέρει. Και οι ιστορίες διαφέρουν. Άλλες έχουν έντονο το χιουμοριστικό στοιχείο, άλλες το ερωτικό, άλλες το χυδαίο. Well, είναι μια ανθολογία Με κοινό τόπο το σεξ Έχει λόγο ύπαρξης? Ναι. Πρωτοφανώς για εμένα (που έχω θέμα με τα κόμικ με το μεγάλο νόημα ή την οιαδήποτε πολεμική) η αξία του στο να πει ότι το ερωτικό κόμικ (και όχι μόνο) αφορά και τις γυναίκες προσπερνά την οιαδήποτε καλλιτεχνική αξία του κάθε έργου της ανθολογίας. Βέβαια, ασχέτως του άμα αρέσει ή δεν αρέσει το κάθε στυλ, είναι καλοδουλεμένες δουλειές. Αυτές τις μέρες, Απρίλης 2021, ρολλάρει μια καμπάνια στο Kickstarter για την έκδοση του 2ου τόμου με τίτλο "Αθήνα ένα μεγάλο κρεββάτι". Ήθελαν να μαζέψουν 7506 ευρώ, έχουν ήδη μαζέψει 11332 και κάποια από τα καλούδια έχουν καπαρωθεί. φβ επίσημο σάητ
  14. 19 Φεβρουαρίου 2021 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το δεύτερο περιοδικό της σειράς Ninjago, το Ninjago Legacy. Στο εξωτερικό κυκλοφορεί από το 2019 και σε αντίθεση με το απλό περιοδικό Ninjago, είναι αφιερωμένο στις παλιότερες περιπέτειες των Ninja και όχι στις τρέχουσες σεζόν της σειράς. Σκοπός του είναι, φυσικά, να προωθήσει την σειρά παιχνιδιών Ninjago Legacy τα οποία είναι καινούριες εκδοχές των παλιότερων προϊόντων Ninjago. Η έκδοση είναι παρόμοια με αυτή του απλού Ninjago, Αποτελείται από 36 σελίδες οι οποίες περιλαμβάνουν ένα κόμικ 12 σελίδων, μια αφίσα διπλής όψης, παρουσιάσεις από την σειρά, διαφημίσεις των παιχνιδιών και των καρτών, δραστηριότητες καθώς και μία κατασκευή. Η μόνη αξιοσημείωτη διαφορά είναι η τιμή που από 4,50€ έχει ανεβεί στα 5,90€. Βέβαια, με την αύξηση της τιμής, αυξήθηκε και το δώρο. Αντί για μία φιγούρα περιλαμβάνονται δύο, οι οποίες είναι της σειράς Legacy. Στο συγκεκριμένο τεύχος οι Wu και Garmadon: Επίσης συμπεριλαμβάνεται και ένα φακελάκιαπό την δεύτερη σειρά του Ninjago Trading Card Game, για το οποίο μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ. Η άποψη μου Γενικά, πιστεύω πως αυτό το περιοδικό θα αρέσει σε όσους τους αρέσει και το απλό Ninjago. Η αύξηση της τιμής κατά 1,40 δεν είναι μεγάλη για μια δεύτερη φιγούρα. Ένα κανονικό φακελάκι με μία φιγούρα LEGO κάνει 5€ (και με την καινούρια σειρά Vidyio 6€) οπότε ουσιαστικά παίρνεις δύο στην τιμή του ενός. Υποθέτω αυτό εξαρτάται και από το ποιες είναι οι φιγούρες. Οι κάρτες (αξίας 1€) είναι ωραία προσθήκη αν και δεν ξέρω αν θα περιλαμβάνονται σε κάθε τεύχος ή ήταν μόνο για το πρώτο. Το περιεχόμενο θα αρέσει στους νέους fan του Ninjago που θα μάθουν για την προϊστορία του Ninjago αλλά και οι παλιότεροι θα νιώσουν νοσταλγία διαβάζοντας το. Προσωπικά, προτιμώ το απλό Ninjago αφού δεν με ενδιαφέρουν τόσο οι φιγούρες Legacy και προτιμώ το περιεχόμενο που σχετίζεται με τις καινούριες σεζόν. Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν αναγράφεται πουθενά ημερομηνία για το επόμενο τεύχος, ούτε έστω κάποια ανακοίνωση. Υπάρχει η πιθανότητα να κυκλοφορήσει μόνο το πρώτο τεύχος, ως αυτοτελές, αλλά αφού γράφει "Τεύχος 1" στο εξώφυλλο, μάλλον θα ακολουθήσουν την έκδοση του εξωτερικού. Η μόνη έκδοση περιπτέρου Ninjago που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στην χώρα μας είναι η συλλογή αυτοκόλλητων Legacy, την οποία πιστεύω πως δεν θα αργήσουμε να δούμε.
  15. Όλοι ξέρουμε τους μύθους και τους θρύλους που έχουν γραφτεί για τις γοργόνες, τα πανέμορφα πλάσματα που έχουν από την μέση και πάνω γυναικεία μορφή κι από την μέση και κάτω ουρά ψαριού. Μάλιστα ένα ανέκδοτο αναφέρει ότι είναι τα πιο άχρηστα πλάσματα γιατί… τέλος πάντων, δεν είναι της παρούσης. Μία μοντέρνα εκδοχή της γοργόνας, λοιπόν, μας έρχεται από το χέρι της Fokshee. Ο λόγος για μία γκοθ εκδοχή μίας γοργόνας, η οποία είναι ένα ον απελευθερωμένο από τα κλισέ και τις συμβάσεις. Χορεύει στα μπαράκια, ακούει ιδιαίτερη μουσική κι όταν ο φουκαράς ο Μανώλης της κάνει απροκάλυπτο φλερτ, με σκοπό να την προσεγγίσει, η προσπάθειά του πέφτει στο κενό. Η φίλη μας δεν ενδιαφέρεται, πρώτον γιατί έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις και δεύτερον γιατί στέκεται φύσει αδύνατο να έρθουν αυτοί οι δύο σε πιο… στενή σχέση. Ένα ιδιαίτερο φανζινάκι, λοιπόν, μας έρχεται από την Συμπρωτεύουσα, το σενάριο του οποίου βασίζεται σε μία πρωτότυπη ιδέα, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι με κάλυψε. Η πλοκή αποτελείται από στριπάκια, η εναλλαγή των οποίων γίνεται άτσαλα σκηνοθετικά, με αποτέλεσμα να χάνεται η ομαλή ροή της. Ο λόγος που χρησιμοποιείται είναι κάπως αγοραίος κι έτσι δεν θα το πρότεινα στους μικρούς αναγνώστες. Γενικά θα προτιμούσα να υπήρχε περισσότερη φροντίδα στο παρόν πόνημα, το οποίο με περισσότερες σελίδες στην διάθεσή του, ίσως να είχε καλύτερο αποτέλεσμα. Το σχέδιο αποδίδει σε πολύ καλό βαθμό τον ρεαλισμό των προσώπων και των κινήσεων, ενώ κι από τα backgrounds (όπου υπάρχουν) δεν έχω μεγάλο παράπονο. Το χρώμα, μοιάζει να έχει επεξεργαστεί με την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή, αλλά αυτό δεν το επηρεάζει αρνητικά. Η αλήθεια είναι ότι επικρατεί μία μουντάδα, η οποία, όμως, νομίζω ότι δεν είναι υπερβολική. Απεναντίας, ένιωσα ότι ταιριάζει. Η έκδοση είναι αυτή που πρέπει να έχει ένα τίμιο φανζινάκι. Μιλάμε για ένα μικρό έντυπο, δεμένο με καρφίτσα, αλλά αρκετά στιβαρό, τολμώ να πω. Η ποιότητα του χαρτιού είναι σε υψηλά επίπεδα (γυαλιστερό και παχύ) και η εκτύπωση είναι πιστή. Όπως μας αποκαλύπτει η ίδια η δημιουργός, το παρόν project δημιουργήθηκε μέσα στην καραντίνα, την Άνοιξη του 2021, ενώ πήρε τον δρόμο για το τυπογραφείο τον Αύγουστο του 2021, με την πρώτη του έκδοση να αριθμεί 50 αντίτυπα. Στο έξτρα υλικό βρίσκουμε τις μονοσέλιδες δημιουργίες τριών συναδέλφων της Fokshee κι αυτοί είναι οι: Μαρία Καιρίδου, Μάρκος Ευλογημένος κι ο Μάνος Κοτσιφάκης. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του τεύχους. Η σελίδα της δημιουργού στο Facebook Η σελίδα της δημιουργού στο Devian Art
  16. Το κόμικ “Διακοπές στην ακτή” είναι μία δημιουργία του Ευάγγελου Ανδρουτσόπουλου και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2021, από την Comicdom Press. Το σενάριο αφηγείται δύο αδέλφια, τα οποία προετοιμάζονται να ταξιδέψουν με το τραίνο για να επισκεφτούν ένα πρόσωπο (που μάλλον έχει γενέθλια), το οποίο όμως τους προκαλεί αμηχανία, ίσως και θυμό. Σε όλη την διάρκεια της αφήγησης, αυτά τα συναισθήματα αποτυπώνονται απόλυτα στο χαρτί. Οι χαρακτήρες έχουν βάθος και μοιάζει να κουβαλούν ένα κοινό παρελθόν, που αμφότεροι θα ήθελαν να ξεχάσουν. Δυστυχώς, όμως, το σενάριο αφήνει πολλά σημεία χωρίς επεξήγηση, με αποτέλεσμα να βγάζει έναν δύστροπο χαρακτήρα και να γίνεται αρκετά δυσνόητο, τουλάχιστον σε εμένα. Πολλά είναι εκείνα που εννοούνται και βάζουν τον αναγνώστη να τα μαντέψει, χωρίς όμως να δίνονται επαρκή στοιχεία για… έρευνα. Το φινάλε με έκανε να κλείσω την ιστορία με το αίσθημα του ανικανοποίητου και με πολλές απορίες. Προτείνεται, λοιπόν, μόνο σε εκείνους που αναζητούν κάτι περισσότερο από ένα “ρηχό” κόμικ και σίγουρα είναι μία δουλειά που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Το σχέδιο, ενώ στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο, φαίνεται αξιοπρεπές, στο κύριο σώμα του κόμικ είναι άτσαλο κι άκαμπτο. Οι πρόχειρες γραμμές και το ελλιπές μελάνωμα, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα, όχι και τόσο θετικό στο μάτι, την ίδια ώρα που υπάρχουν πολλές σελίδες με απλά σκίτσα, που δεν έχουν ουσιαστική προσφορά στην εξέλιξη του μύθου ή τουλάχιστον δεν επηρεάζουν την πλοκή. Για να μην γίνομαι κακός και για να είμαι ειλικρινής, επειδή δεν γνωρίζω την ηλικία του δημιουργού, θα κρατήσω μία επιφύλαξη, όσον αφορά την μελλοντική του εξέλιξη. Η έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη, έχει κόλληση στην ράχη της, ενώ το χαρτί είναι ματ και σχετικά παχύ. Σαν έξτρα υλικό θα βρούμε μία εξομολόγηση του δημιουργού, ο οποίος μας πληροφορεί ότι ξεκίνησε να γράφει το συγκεκριμένο πόνημα το 2015, το οποίο κυκλοφόρησε με την μορφή αυτοέκδοσης το 2016. Επίσης, μαθαίνουμε ότι η ιστορία είναι μεταφρασμένη στα ελληνικά. Το κείμενο ολοκληρώνεται με μερικές ευχαριστίες του. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του κόμικ.
  17. Μία ευχάριστη έκπληξη μάς επιφύλαξε η Μαρία - Όλια Ντακογιάννη στο δεύτερο κόμικς της, το οποίο φέρει τον τίτλο “Musicoma”. Το συγκεκριμένο πόνημα είναι ένα κόμικ που συνδυάζει τα στοιχεία ενός καλοδουλεμένου μιούζικαλ, με άμεσες επιρροές από την jazz σκηνή. Το σενάριο μάς γνωρίζει την Άλι Μπράουν, μία τραγουδίστρια της jazz μουσικής, που την δεκαετία του ’50 γνώρισε την αποθέωση για το ταλέντο της και η οποία δέχτηκε μία άνανδρη επίθεση, που την άφησε ημιθανή. Τότε ο μεγάλος μέντοράς της, ο Charlie “Bird” Parker, αποφασίζει να την μεταφέρει νοητά στον “Παράδεισο” της jazz, την πόλη Musicoma (που μοιάζει με την Νέα Υόρκη της εποχής), προκειμένου να την γλιτώσει από τον ψυχικό της θάνατο. Εκεί θα νιώσει χαρούμενη κι ευτυχισμένη, παρέα με θρυλικές μορφές της μουσικής που λάτρεψε. Τα χρόνια περνούν κι ενώ νόμιζε ότι τίποτα δεν πρόκειται να την κάνει να νιώσει περισσότερο χαρούμενη, έρχεται ο Κάμερον, ένας νεαρός, που δουλεύει σε μπαρ, δεν τα πάει καλά με τον πατέρα του κι έχασε πρόσφατα την μητέρα του, να της θυμίσει πώς είναι να ερωτεύεται κανείς και να την κάνει να αναθεωρήσει κάποιες από τις απόψεις της περί ειλικρινούς και πραγματικής ευτυχίας. Οι δύο τους θα περπατήσουν στα μονοπάτια του έρωτα και θα διαπιστώσουν ότι το συναίσθημα δεν μπορεί να συμβαδίσει με την λογική. Προσωπική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για μία υπόθεση, που άνετα θα την χαρακτηρίζαμε “ψαγμένη”. Η δημιουργός, εμφανώς επηρεασμένη από την αγάπη της για την jazz, έχει συνθέσει έναν ολόκληρο κόσμο και τον έχει αφιερώσει στην συγκεκριμένη μουσική, ενώ έχει εντάξει σε αυτόν μία ρομαντική ιστορία αγάπης. Οι πρωταγωνιστές αποτελούν καλοδουλεμένες προσωπικότητες, έχουν βάθος κι ο καθένας διαδραματίζει τον δικό του μοναδικό ρόλο στην εξέλιξη του μύθου. Εννοείται φυσικά ότι μέσα από τις σελίδες του κόμικ, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα ιερά τέρατα του χώρου της jazz, όπως ο Charlie “Bird” Parker, ο “Dizzy” Gillespie, η Sheila Jordan, ο Thelonious Monk, ο Charles Mingus, ο Miles Davis και πολλοί άλλοι. Η αίσθησή μου, λοιπόν, είναι ότι μιλάμε για μία αξιέπαινη δουλειά, όσον αφορά την ιδέα, αλλά και την εκτέλεση, ενώ μόνο λίγα είναι τα αρνητικά (αν και δεν μου ακούγεται σωστός ως όρος) που εντόπισα. Το βασικότερο έγκειται στην σκηνοθεσία, η οποία δημιουργεί μερικές απότομες εναλλαγές σκηνών και καρέ, με αποτέλεσμα να μπερδεύει κάπως η μαγεία των ονειρικών παραισθήσεων που θέλει να περάσει η δημιουργός. Κι αν νομίζατε ότι μέχρι εδώ τα έχετε διαβάσει όλα, απλά κάνετε λάθος. Βλέπετε, στο κόμικ υπάρχουν μερικές σελίδες με αγγλικό κείμενο και ουσιαστικά παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές να “τραγουδούν” τους στίχους κάποιων jazz κομματιών, που έχουν συντεθεί ειδικά για το συγκεκριμένο κόμικ! Μάλιστα, τα τραγούδια αυτά παίρνουν κι ακουστική υπόσταση, μιας κι έχουν ενορχηστρωθεί, ηχογραφηθεί και υπάρχουν μέσα σε ένα CD, που βρίσκεται στο μέσα μέρος του οπισθόφυλλου! Έτσι ο αναγνώστης, μπορεί να ακούσει το εκάστοτε τραγούδι την ώρα που διαβάζει την αντίστοιχη σκηνή κι αυτό είναι κάτι που το προτείνει η ίδια η δημιουργός, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο κι έναν χαρακτήρα διαδραστικό στο έργο της. Στις τρεις και πλέον δεκαετίες που ασχολούμαι με τα κόμικς, δεν έχω συναντήσει μεγαλύτερη πρωτοτυπία! Ειλικρινά αξίζουν πολλά μπράβο στην δημιουργό και σε αυτούς που συνέβαλαν στην συγκεκριμένη σύλληψη! Εννοείται ότι προτείνεται στους λάτρεις της jazz μουσικής και είμαι σίγουρος ότι κι εκείνοι που δεν είχαν ασχοληθεί με το συγκεκριμένο είδος, θα μπουν στο mood να το ψάξουν. Τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα! Ο εικαστικός τομέας έχει κι εκείνος την δική του ομορφιά. Το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι αρκετά ικανοποιητικό, αν και οι χαρακτήρες εμφανίζονται κάπως στατικοί και χωρίς μεγάλη πλαστικότητα στις κινήσεις τους. Ακόμα ένα μικρό παράπονο που έχω από το κόμικ, λοιπόν. Από εκεί και πέρα ο σχεδιασμός είναι τίμιος, χωρίς όμως να μιλάμε για αριστούργημα, ενώ το δυνατότερο σημείο του πιστεύω ότι είναι ο χρωματισμός, τον οποίο επιμελήθηκε ο Theodore Duck. Τα χρώματα, μουντά όποτε το απαιτούσαν οι περιστάσεις κι έντονα σε άλλες περιπτώσεις, αλλά πάντα σε μία γλυκιά παλέτα, έδιναν έναν καλαίσθητο ρυθμό, που έκανε τα μάτια να χαίρονται. Η έκδοση, αν και μικρή σε διαστάσεις, διαθέτει μία ανεπανάληπτη στιβαρότητα, που την κάνει εφάμιλλη ποιοτικών βιβλίων. Όλο το χαρτί, από το οποίο αποτελείται, είναι καλής ποιότητας, γυαλιστερό και με πιστή απόδοση των χρωμάτων στην εκτύπωση. Η ράχη έχει μία κόλληση τόσο γερή που δεν νομίζω να χαλάσει ποτέ, ενώ στο πίσω μέρος του οπισθόφυλλου έχει το μεγαλύτερο συνοδευτικό υλικό που θα μπορούσαμε να δούμε σε κόμικ, ένα CD με τα τραγούδια που έχουν γραφτεί για το κόμικ αυτό, αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο την απίστευτη δουλειά που έχει εκπονηθεί και μάλιστα σε όλους τους τομείς! Αλλά δεν μένουμε μόνο σε αυτό το συνοδευτικό υλικό, καθώς υπάρχει και σε… έντυπη μορφή. Θα ξεκινήσουμε με τρεις σελίδες (!!!), στις οποίες η δημιουργός δίνει τις ευχαριστίες της και θα συνεχίσουμε με ένα δισέλιδο πρόλογο από τον Ανδρέα Παπαγιαννακόπουλο, jazz κιθαρίστα, συνθέτη και δάσκαλο της δημιουργού, που φέρει τον τίτλο “Το όνειρο ανεστραμμένο”. Μία σελίδα πριν ξεκινήσει η ιστορία η δημιουργός θα μας δώσει τις απαραίτητες προτάσεις της για τον τρόπο που θα πρέπει να διαβάσουμε – ακούσουμε καλύτερα το κόμικ. Όταν η ιστορία ολοκληρωθεί, θα δοθεί στον αναγνώστη ένα παράρτημα με όλους τους καλλιτέχνες που παρατέθηκαν σε αυτήν, αλλά και στις εξειδικευμένες λέξεις της jazz που σε εμάς τους αμύητους μας φαίνονται παράξενες. Με αυτή την κίνηση η δημιουργός γεφυρώνει το κόμικ της με εκείνους που δεν γνωρίζουν πολλά από jazz και το κάνει περισσότερο προσιτό για όλους. Στην συνέχεια θα ακολουθήσουν οι στίχοι όλων των τραγουδιών που ενορχηστρώθηκαν για τις ανάγκες του παρόντος πονήματος (εννοείται φυσικά μαζί με τα στοιχεία των δημιουργών και των συμμετεχόντων μουσικών) κι ο τόμος θα ολοκληρωθεί με το εντυπωσιακό (για την ηλικία της) βιογραφικό της δημιουργού, η οποία μας πληροφορεί ότι το ντεμπούτο της στην Ένατη Τέχνη το έκανε στην Λέσχη μας, με το κόμικ “Starman” στα πλαίσια του 3ου Comic – Zine Weekend που διοργάνωσε η ΛΕΦΙΚ! Αυτά τα ολίγα. Πωρώθηκα τώρα! Πάω να ξαναδώ το “Wiplash”! Ευχαριστούμε το μέλος @ nikos99 για την παράθεση του κόμικ. Το κόμικ στο site της εκδοτικής Η σελίδα του “Musicoma” στο Facebook Η σελίδα της δημιουργού στο Facebook Το κανάλι του κόμικ στο YouTube
  18. Ο λόγος για ένα γελοιογραφικό φανζινάκι, εμπνευσμένο από την πένα του Κωνσταντίνου Κάτσου, γνωστού για την παλαβή την “Πριγκίπσσά” του. Το σενάριο περιγράφει, με απόλυτα γλαφυρό τρόπο, δύο αστροναύτες, μέλη μίας ερευνητικής αποστολής, οι οποίοι προσεδαφίστηκαν στην Σελήνη αλλά κατά μία τραγική απερισκεψία (ή μάλλον πολλές ) το διαστημόπλοιό τους χάθηκε στο διάστημα κι ανατινάχθηκε! Έτσι έχουν μείνει άπρακτοι μακριά από τον πλανήτη μας, με συντροφιά τους… θρυλικούς τσακωμούς τους. Βλέπετε, ο ένας (που ονομάζεται ΕΝΑ) είναι σχετικά έξυπνος, ενώ για τον άλλο (που τον λέμε ΔΥΟ) θα λέγαμε ότι μάλλον ήταν μία ατυχής επιλογή γι’ αυτή την αποστολή. Προσωπικά, το συγκεκριμένο δίδυμο μού έφερε στο μυαλό την χημεία που έχουν μεταξύ τους ο Pinky και ο Brain. Η ώρα περνάει, λοιπόν, λύση στο πρόβλημά τους δεν φαίνεται να βρίσκεται εύκολα, το οξυγόνο τελειώνει και οι παραισθήσεις αρχίζουν. Όταν, κάποια στιγμή, ο ΔΥΟ εξαφανίζεται μυστηριωδώς, κατά την διάρκεια της έρευνας για τον εντοπισμό του, θα αποκαλυφθεί κάτι που θα τους αφήσει με ανοιχτό το στόμα! Δύο στα δύο, λοιπόν, για τις δουλειές του Κάτσου, όσον αφορά το χιούμορ. Ο δημιουργός, όπως και στην “Πριγκίππσα”, παίρνει ένα απλό και “φορεμένο” story και το οδηγεί σε σατιρικά μονοπάτια και μάλιστα σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό. Εδώ έχουμε μία ιστορία με σωστή ροή, ενώ παράλληλα δημιουργούνται γκαγκ, που μοιάζουν με στριπ και τα περισσότερα με διασκέδασαν. Το φινάλε ανοίγει την όρεξή μας και μας υπενθυμίζει ότι η ιστορία δεν έχει μόνο μία στείρα παράθεση κωμικών σκετς, αλλά έχει και υπόθεση. Η λέξη “Συνεχίζεται” στο τελευταίο καρέ, υπόσχεται και δεύτερο μέρος, το οποίο φαίνεται να έχει κάποιο ενδιαφέρον. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα τίμιο τευχάκι, που το απόλαυσα. Ο εικαστικός τομέας, αυτή την φορά, είναι κάπως ατημέλητος, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μεγαλύτερο πάτημα στο σενάριο να δείξει τι αξίζει. Τα καρέ είναι κάπως ατσούμπαλα, αλλά αυτό δεν επηρεάζει την ανάγνωση. Αυτό που επικρατεί είναι οι ασπρόμαυροι τόνοι, τους οποίους προσωπικά τους βρήκα του γούστου μου. Η έκδοση είναι υποδεέστερη σε σχέση με την “Πριγκίππσα”. Έχει μικρό μέγεθος και δέσιμο με καρφίτσα. Το χαρτί είναι ματ, αλλά τόσο οι εσωτερικές σελίδες, όσο και τα εξώφυλλα είναι αρκετά παχιά, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει μεγάλο πρόβλημα τσαλακώματος. Κι εδώ το συνοδευτικό υλικό απουσιάζει, με μοναδική εξαίρεση (αν και δεν νομίζω να θεωρείται συνοδευτικό υλικό αυτό ) μερικές χαριτωμένες ατάκες, στο οπισθόφυλλο, μία πρακτική που μου θυμίζει τα φανζίν του Ρουμπούλια. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του κόμικ.
  19. -1- ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΟΣΤΡΑΚΟΝΗΣΙ- Μετά απο τα διάφορα μικροσύμπαντα του Μελλισαρόπουλου ,Κατσαρίδες στο ΤΕΖΑ ,μπάμπουρες στο ... ΜΠΑΜΠΟΥΡΕΣ,ΤΟ ANIMALIES,ΤΡΕΛΙΤΣΕΣ,ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ ακόμα ένας μικρόκοσμος με ήρωες μικρά ζωάκια και αμφίδια . Ενα κόμικς για παιδιά αλλά και για μεγάλα παιδιά.Οτι πρέπει για τους γονείς να το διαβάσουν στα παιδιά τους και να έρθουν πιο κοντα σε εποχές που οι άνθρωποι αποξενόνωνται .‎ Σε ένα νησί που δεν το ξέρουν οι άνθρωποι .στο ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ζουν διάφορα ζώα κατα κύριο λόγο αμφίδια που αθελά τους πλέκονται σε περιπέτειες για τέρψη οφθαλμών μας (και όχι μόνο ). Λίγα λόγια για τους χαρακτήρες .Ο ΚΟΥΚΟΥΒΑΟΣ ,η Κουκουβάγια ,οπως μας προδίδει το ονομά της είναι ο δημιουργος του οικισμου στο νήσι ,ο ΑΣΤΕΡΙΟΣ ο αστερίας ανήσηχο πνεύμα ,μάστορας ,περιπετειώδης αλλα και πολυ ενθουσιώδης που τον κάνει να μπερδεύει τα πράγματα .Η ΚΟΧΥΛΕΝΙΑ γλυκιά και έξυπνη το πιστο της κατοικίδιο το ΤΣΙΚΙ ΦΥΚΙ ,οΔΕΛΦΙΝΙΟΣ ναυαγοσώστης και ο μπρατσαράς της παρέας. Η υπόθεση της πρώτης περιπέτειας ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΟΣΤΡΑΚΟΝΗΣΙ:ο Αστέριος και η Κοχυλένια αθελά ους βρίσκονται στο Οστρακονήσι γνωρίζονται με την Καβουρεττα και μπλέκονται σε εναν ποδοσφαιρικό αγώνα τους θρυλικούς ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ(κατάληλη εποχη για ποδόσφαιρο ) .Θα καταφέρουν να νικήσουν και να επιστρέψουν στο νησί τους; Διασκεδαστική περιπέτεια στο γνωστό στυλ του δημιουργου στο χιούμορ ,στο σενάριο όσο και στο σχέδιο.Με ζωντανά και φωτεινά χρώματα ,Αξιόλογη δουλειά όσο και η έκδοση της ΄΄ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ΄΄ που μας δίνει ακόμα ένα Ελληνικό άλμπουμ ,μία εταιρία που ψάχνεται και αγαπά το κόμικς . ΚΑΛΗ ΝΗΣΟΑΝΑΓΝΩΣΗ Για το G.C. ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ
  20. DRIVE 25 ΧΡΟΝΙΑ μια ειδική έκδοση του περιοδικού DRIVE (παρουσίαση εδώ) που κυκλοφόρησε Δεκέμβριο του 2021.
  21. DRIVE TOP CARS 2021 μια ειδική έκδοση του περιοδικού DRIVE (παρουσίαση εδώ) που κυκλοφόρησε Ιούλιο του 2021.
  22. DRIVE TECH μια ειδική έκδοση του περιοδικού DRIVE (παρουσίαση εδώ) που κυκλοφόρησε Οκτώβριο του 2021.
  23. Ο Μίκα, ένα μικρό παιδί, έχει αναγκαστεί από την μοίρα κι από την αναλγησία των πολιτικών, να αφήσει την χώρα του και να μεταναστεύσει στην Ακαταλαβούπολη, μία πόλη, που έχει μεγάλες ομοιότητες με την Αθήνα (δυστυχώς) κι όπως είναι φυσικό γνωρίζει την κοινωνική αποξένωση και περιθωριοποίηση. Μόνος του, χωρίς γονείς και με μόνη του συντροφιά τον σκύλο του τον Βάλκα, θα γνωριστεί με τον Φειδία, έναν καλλιτέχνη του δρόμου, ο οποίος θα τον βοηθήσει να πάρει κάποιες απαντήσεις στα διάφορα φιλοσοφικά ερωτήματα κι ανησυχίες που τον ταλανίζουν και θα του μάθει, με έναν αισιόδοξο τρόπο, το τι χρειάζεται για να επιβιώσει ένας παρίας, σε μία αφιλόξενη και δυστοπική πόλη. Το κόμικ αυτό, λοιπόν, μας έρχεται δια χειρός Λάζαρου Αλεξάκη, ο οποίος έχει επιμεληθεί το σενάριο και Κλήμη Κεραμιτσόπουλου που έχει αναλάβει την οπτική αποτύπωσή του. Αμφότεροι οι δημιουργοί με το παρόν πόνημά τους επιχειρούν ν΄ αποτυπώσουν με χιουμοριστικό (??) τρόπο τα κακώς κείμενα που διέπουν την εποχή μας, όσον αφορά το μεταναστευτικό, αλλά παράλληλα να δώσουν τροφή για σκέψη και περισυλλογή. Και πιστεύω ότι το πετυχαίνουν όχι απλά στην εντέλεια, αλλά ακόμα περισσότερο. Ο χαρακτήρας του Μίκα, ενός παιδιού ορφανού, είναι ο ορισμός της εγκατάλειψης και της δυστυχίας, την ίδια ώρα που ο Φειδίας, σαν άλλος φιλόσοφος του δρόμου, προσπαθεί να του δώσει τα εφόδια για την νέα (κι επώδυνη) πραγματικότητα που καλείται να αντιμετωπίσει από εδώ και στο εξής. Μέσα από τα ολοσέλιδα στριπ βγαίνουν μεγάλες αλήθειες στην επιφάνεια για τον τρόπο που η πλειοψηφία του κόσμου αντιδρά με τους ανθρώπους που δεν έχουν την “πολυτέλεια” μίας πατρίδας και μίας αξιοπρεπούς διαβίωσης κι όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι αλήθειες αυτές… πονάνε… Κάθε μικρή ιστορία που πραγματεύονται οι σελίδες, είναι εξαιρετική, καμία δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους και στο τέλος πιστεύω ότι θα κάνει τον αναγνώστη να αφήσει το κόμικ με μία γλυκιά θλίψη. Προσωπικά το “Μίκα & Βάλκα” το βρήκα ένα εξαιρετικό κόμικ για την θεματολογία του και για τον τρόπο που την παραθέτει, ενώ υπήρχαν και κάποια καρέ (που αν και σαραντάρης πλέον), λόγω του πρόσφατου χαμού των γονιών μου, μου έφεραν δάκρυα στα μάτια. Ομολογώ ότι είχε ΠΟΛΛΑ χρόνια να με επηρεάσει συναισθηματικά ένα κόμικ σε τέτοιο βαθμό. Πολλά μπράβο στους δημιουργούς. Εννοείται ότι προτείνεται σε όλους τους φιλελεύθερους κι ορθά σκεπτόμενους ανθρώπους. Οι υπόλοιποι ας προσπεράσουν. Αυτό δεν κάνουν, άλλωστε? Ο εικαστικός τομέας φέρει την υπογραφή του έμπειρου κομίστα Κλήμη, επομένως ξέραμε εκ των προτέρων ότι θα απολαύσουμε ένα αξιόλογο σχέδιο, όπως κι έγινε. Όλα τα καρέ χαρακτηρίζονται από μεγάλη πλαστικότητα κινήσεων, ενώ αποτυπώνονται αριστοτεχνικά τα συναισθήματα του μικρού μας πρωταγωνιστή (τρόμος, ευχαρίστηση, απορία, θλίψη). Οι γραμμές του είναι καθαρές και οι τόνοι του άσπρου και του μαύρου, δένουν άψογα με το σχέδιο. Εντυπωσιασμένος έμεινα κι από το μελάνωμα. Συμπερασματικά, λοιπόν, έχουμε ένα άρτιο δέσιμο σεναρίου και σχεδίου! Η έκδοση είναι λιτή, αλλά συμπαθητική. Το φορμάτ της είναι στενόμακρο και το λευκό χρώμα επικρατεί κατά κόρον στο εξώφυλλο, με μοναδική εξαίρεση ένα κόκκινο μπαλόνι, που κι αυτό έχει τον συμβολισμό του. Συνοδευτικό υλικό δεν υπάρχει, παρά μόνο τα social media του κόμικ και των δημιουργών, που βρίσκονται στο οπισθόφυλλο. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του τεύχους. Το “Μίκα & Βάλκα” στο Facebook Ο Λάζαρος Αλεξάκης στο Facebook Ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος στο Facebook
  24. Σίγουρα όλοι μας έχουμε διαβάσει ή ακούσει ιστορίες από τον μακρινό Μεσαίωνα, όπου οι ατρόμητοι ιππότες σώζουν τις ανυπεράσπιστες πριγκίπισσες. Μία ωραία εποχή άκρατου ρομαντισμού, αλλά και ηρωικών κατορθωμάτων. Αυτή την εποχή, λοιπόν, έρχεται να σατιρίσει μέχρι τελικής πτώσης, ο Κωνσταντίνος Κάτσος με το κόμικ του “Η Πριγκίπσσα”. Όχι, μην νομίζετε ότι υπάρχει κάποιο λάθος στην ορθογραφία της λέξης. Ο δημιουργός αποφάσισε να τιτλοφορήσει με αυτόν τον τρόπο το κόμικ του, δίνοντας από την πρώτη κιόλας εντύπωση τον χαρακτήρα που θέλει ν΄ αποδώσει σε αυτό. Το σενάριο πραγματεύεται την ιστορία μίας νεαρής πριγκίπισσας, με πολύ πυκνά και μακριά κόκκινα μαλλιά, η οποία είναι φυλακισμένη μέσα σε έναν πύργο, με μοναδική της συντροφιά μερικά βιβλία, αλλά κι ένα αντρόγυνο ποντικιών, με το αρσενικό να αντιδρά στην φασαρία και να έχει καρδιολογικά προβλήματα. Μέσα στην ανία της και την προσμονή να γίνει ένα θαύμα και να ελευθερωθεί από τα δεσμά της, εμφανίζεται ένα γενναίο παλικάρι, το οποίο τηρεί την παράδοση κι αποφασίζει να την βοηθήσει να εγκαταλείψει το κάστρο-φυλακή της. Σε αντίθεση, όμως, με τα υπόλοιπα παραμύθια αντίστοιχης θεματολογίας, αυτό φαίνεται να είναι αρκετά δύσκολο. Προσωπική μου άποψη είναι ότι η συγκεκριμένη ιστορία με διασκέδασε σε μεγάλο βαθμό και μάλιστα πολλές ήταν οι φορές που έπιασα τον εαυτό μου να γελάει δυνατά με τα παθήματα των δύο επίδοξων εραστών. Τα περισσότερα γκαγκ έχουν σαν βάση την ασυνεννοησία των δύο πρωταγωνιστών να συντονιστούν στην αποφυλάκιση, βγάζοντας ένα έντονο σατιρικό και κωμικό στοιχείο, καλής ποιότητας. Σημαντικό ρόλο στο χιούμορ έπαιξε κι ο… Χαρίλαος, το αρσενικό ποντίκι, ο οποίος χάνει συχνά την ψυχραιμία του κι αυτό δεν είναι καλό, γιατί πάσχει από την καρδιά του, με την γυναίκα του μάταια να προσπαθεί να τον επαναφέρει στην ηρεμία. Το φινάλε, με μία πρώτη ανάγνωση φαίνεται να είναι ευτυχές, αλλά έρχεται το τελευταίο, ολοσέλιδο καρέ να μας κάνει να κλείσουμε το άλμπουμ με ένα τρανταχτό γέλιο. Γενικά την βρήκα μία αξιόλογη δουλειά στον τομέα της, που αξίζει να διαβαστεί από τους λάτρεις των αντίστοιχων ιστοριών και του καλού χιούμορ. Τον εικαστικό τομέα σίγουρα δεν θα τον χαρακτηρίζαμε το δυνατότερο στοιχείο της ιστορίας. Το σχέδιο είναι τίμιο, απαντά στις κωμικές επιταγές του σεναρίου, αλλά πιστεύω ότι δεν στέκεται ικανό να υπερκεράσει το ίδιο το σενάριο. Το χρώμα είναι αρκετά έντονο και διαχειρίζεται με καλό τρόπο το πράσινο, το κίτρινο, το κόκκινο και το μπλε, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μία αισιόδοξη (για το μάτι) νότα στην ανάγνωση. Η έκδοση είναι αρκετά ποιοτική και μιας και δεν αναφέρεται το αντίθετο, εικάζω ότι πρόκειται για φανζίν. Οι διαστάσεις της είναι μεγάλες, το χαρτί είναι γυαλιστερό κι αρκετά παχύ και η θερμοκόλληση στην ράχη υπόσχεται πολλές αναγνώσεις. Σίγουρα είναι ένα έντυπο που ανταγωνίζεται επάξια επαγγελματικές εκδόσεις του χώρου. Το συνοδευτικό υλικό είναι εντελώς ανύπαρκτο. Μετά το εξώφυλλο έχουμε την ιστορία, η οποία μόλις τελειώνει, έρχεται το οπισθόφυλλο. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παράθεση του κόμικ.
  25. Η πρόσφατη πανδημία, η αλήθεια είναι ότι, επηρέασε και ταλαιπώρησε με αφάνταστο τρόπο την ανθρωπότητα. Γι' αυτή την μάστιγα γράφτηκαν συγγράμματα, θεατρικά έργα, ακόμα και ταινίες. Όπως ήταν φυσικό, λοιπόν, ο τομέας της Ένατης Τέχνης δεν θα μπορούσε να μείνει αδρανής. Μέσα σε πολλά κόμικς που έχουν ασχοληθεί με το θέμα, έρχεται κι ο “Κήπος του Προφήτη: ANIMALE” να μας δώσει μία “λογική” εξήγηση, αλλά και μία λύση στο πρόβλημα. Ο Ντίνος έχει βαρεθεί την ζωή του, με την ρουτίνα που τον έχει κατακλύσει από τις πολλές ώρες που περνάει μέσα στο σπίτι του κι έτσι ψάχνει να βρει έναν τρόπο για να αντιδράσει. Σε αυτή του την αντίδραση έχει μία λύση ο Δαίμονας, ο οποίος έχει την ικανότητα να γυρίσει τον χρόνο πίσω, τότε που ο πρώτος Κινέζος δοκίμασε το έδεσμα από το (κατά τα άλλα) συμπαθές ζωάκι, που μετέφερε τον COVID στον άνθρωπο. Αποφασίζουν, λοιπόν, να τον επισκεφτούν με σκοπό να τον αποτρέψουν. Εκείνος, όμως, θα τους αποκαλύψει ότι αυτό είναι προϊόν μίας γενικότερης συνωμοσίας, που σκοπό έχει την… εκδίκηση. Οι δύο, υπερασπιστές της ανθρωπότητας, λοιπόν, θα ξεκινήσουν την έρευνα, με σκοπό να βρουν την άκρη του νήματος και τους υπαίτιους αυτής της συνωμοσίας και να τους επαναφέρουν στην τάξη. Σε αυτό το ταξίδι θα έχουν στο πλευρό τους μερικές από τις σημαντικότερες μορφές της διεθνούς metal σκηνής. Ο Gordon Blacksmith ξαναχτυπά, λοιπόν, με τον θρυλικό “Προφήτη” του και δημιουργεί ένα σύντομο φανζίν, το οποίο βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικό. Ο δημιουργός επικεντρωθεί στην συγγραφή του σεναρίου και στον σχεδιασμό του εξώφυλλου, ενώ το σχέδιο στο εσωτερικό το έχει επιμεληθεί ο Περικλής Αρκάς. Το σενάριο έχει καλή σκηνοθεσία, πιάνει τον σφυγμό της επικαιρότητας, χωρίς φυσικά να κάνει έκπτωση στην βασική ιδέα που έχει σφυρηλατήσει το κόμικ. Το μουσικό στοιχείο είναι πολύ έντονο και ταιριάζει απόλυτα στο κωμικό στυλ που έχει υιοθετήσει η πλοκή. Και φυσικά δίνεται και μία γροθιά στο στομάχι των απανταχού υπερβολικών συνωμοσιολόγων και των πρακτικών που ακολουθούν. Γενικά πρόκειται για ένα κόμικ το οποίο είναι άξιο αναφοράς, έχει φρεσκάδα και πλάκα. Νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί από όλους τους λάτρεις παρόμοιων δουλειών. Στον εικαστικό τομέα, αυτό που επικρατεί κατά κράτος, είναι το σκοτεινό στοιχείο, το οποίο δένει ομαλά με το σενάριο. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα “Black Metal” ύφος. Τα καρέ βρίθουν λεπτομερειών, ενώ βοηθούν στο να ξετυλιχθεί καλύτερα το κωμικό στοιχείο. Στο χρώμα επικρατεί το άσπρο και το μαύρο, ένας συνδυασμός που εμένα, προσωπικά, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Αν και δεν αναφέρομαι ποτέ στο lettering ενός κόμικ (ίσως κακώς να μην το κάνω ), αξίζει να πούμε ότι εδώ έχουμε μία καθαρή κι ευκολοδιάβαστη γραμματοσειρά, η οποία, όμως, είναι λίγο μεγάλη για το μέγεθος της έκδοσης, με αποτέλεσμα τα μπαλονάκια να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στα καρέ, από ότι θα έπρεπε. Μικρό το κακό, πάντως. Η έκδοση σίγουρα δεν αγγίζει ποιοτικά την προηγούμενη που είχε κυκλοφορήσει το 2018, αλλά αν δεν έχετε αυτές τις προσδοκίες, τότε εννοείται ότι δεν θα δυσαρεστηθείτε. Αυτή την φορά το φορμάτ της είναι “κανονικό” (με το ύψος να είναι μεγαλύτερο από το πλάτος) και το δέσιμο έχει γίνει με καρφίτσα. Το χαρτί είναι αρκετά παχύ και πολυτελές, ενώ το μοναδικό έξτρα υλικό είναι μία αφίσα που την βρίσκουμε στην μέση του εντύπου. Αρνητική εντύπωση μου έκαναν οι τρεις διαφημιστικές σελίδες, τις οποίες τις βρήκα πολλές, αν κρίνουμε ότι το συγκεκριμένο κόμικ διαθέτει συνολικά 32 όλες κι όλες, συμπεριλαμβανομένης και της αφίσας. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την παραχώρηση του τεύχους. Παρουσίαση "Ο Κήπος του Προφήτη" (2007) Παρουσίαση "Ο Κήπος του Προφήτη: The Unholy Book" (2018)
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.