Search the Community

Η ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1980. Με τον όρο κόμικς, εννοούμε σειρά σχεδίων, συνήθως οργανωμένων σε πλαίσια (καρέ), τα οποία περιλαμβάνουν κείμενα σε μορφή διαλόγου ή λεζάντας. Η λέξη κόμικς προέρχεται από το αμερικάνικο comic (strip και strips), που χρονολογείται από το 1911. Οι πρόδρομοι των κόμικς στην Ελλάδα ως το 1950 Ο Αθανάσιος Ιατρίδης και ο Στέφανος Ξένος, που θεωρείται και «πατέρας» του ιστορικού μυθιστορήματος στη χώρα μας παρουσίασαν γύρω στο 1860 εικόνες πολιτικής σάτιρας και σκίτσα. «Πατέρας» της ελληνικής γελοιογραφίας και κορυφαίος γελοιογράφος του 19ου αιώνα ήταν ο Θέμος Άννινος (1845-1916). Ο Θέμος Άννινος Το 1904 εμφανίστηκε το πρώτο ελληνικό κόμικ με καρέ, το «Διπλωματία εν τη λωποδυτική» του Σταμάτη Σταματίου (1881-1946), γνωστότερου ως Σταμ-Σταμ. Αυτό, δημοσιεύθηκε στο ετήσιο «Εθνικόν Ημερολόγιον» του Κωνσταντίνου Σκόκου. Σταδιακά, εφημερίδες και περιοδικά εντάσσουν τα σκίτσα στην ύλη τους. Από το 1927 ως το 1929, στο περιοδικό «Παιδική Ζωή» δημοσιευόταν η «Ιστορία κωμική του Φούρκα και του Φασαρή», το πρώτο ελληνικό στριπ κόμικ. Ο σπουδαίος Φωκίων (Φώκος) Δημητριάδης (1894-1977), κορυφαίος σκιτσογράφος και πολιτικός, κυρίως, γελοιογράφος δημοσίευσε από το 1927 στην κυριακάτικη έκδοση του «Ελεύθερου Βήματος» ολοσέλιδες «αφηγήσεις», που θεωρούνται επίσης κόμικς. Ο Σταμάτης Σταματίου Τον Ιανουάριο του 1939 κυκλοφόρησε «Το Περιοδικό μας», το παλαιότερο καταγεγραμμένο ελληνικό περιοδικό που περιείχε κόμικς. Υπεύθυνος γι' αυτά ήταν ο Νίκος Καστανάκης. «Το Περιοδικό μας» κυκλοφόρησε 25 τεύχη λόγω της έναρξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Γύρω στο 1948 κυκλοφόρησε το αυτόνομο έντυπο κόμικ, «Ο Μπιμπίκος εφευρέτης», που δημοσιευόταν στην τελευταία σελίδα του «Ελληνόπουλου», ενός σημαντικού περιοδικού της εποχής. Το «Ταμ-Ταμ» και τα «Κλασικά Εικονογραφημένα" Το 1950 κυκλοφόρησε το πρώτο ελληνικό περιοδικό που περιείχε αποκλειστικά κόμικς. Ήταν το «Ταμ-Ταμ». Ένας από τους βασικούς συντελεστές του ήταν ο Βύρων Απτόσογλου (1923-1990), σχεδιαστής και εικονογράφος, ο οποίος τα επόμενα χρόνια συνέδεσε το όνομά του με την εικονογράφηση πολλών ελληνικών περιοδικών κόμικς. Το «Ταμ-Ταμ» δημοσίευε περιπετειώδεις ιστορίες εμπνευσμένες από ήρωες αμερικανικών περιοδικών. Αν και κυκλοφόρησαν μόλις 18 τεύχη του «Ταμ-Ταμ», η κυκλοφορία του ήταν αξιόλογη, φτάνοντας και τις 7.500. Σταθμός για τα ελληνικά κόμικς ήταν τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», που ξεκίνησαν να εκδίδονται τον Μάρτιο του 1951 από τις Εκδόσεις Ατλαντίς των αδελφών Πεχλιβανίδη (Μιχάλη, Γιώργου και Κώστα). Επρόκειτο για διασκευή έργων της κλασικής λογοτεχνίας. Ήταν ιδέα του Αμερικανού Albert Lewis Canter (1897-1973). Κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ από το 1941, ως «Classic Comics», ενώ από το 1947 ο τίτλος τους έγινε «Classics Illustrated». Οι αδελφοί Πεχλιβανίδη, με εμπειρία στον χώρο των εκτυπώσεων γνώρισαν τον Canter σε ένα ταξίδι τους στην Αμερική και θεώρησαν ως μεγάλη ευκαιρία τη μεταφορά της ιδέας του στην Ελλάδα. Στα «Κλασικά Εικονογραφημένα» συναντάμε για πρώτη φορά τα «μπαλονάκια διαλόγου» και τα «συννεφάκια σκέψης», καθαρά αμερικανικής προέλευσης και τα δύο. Το πρώτο τεύχος ήταν η διασκευή των «Άθλιων» του Ουγκό, το οποίο πούλησε συνολικά, με τις επανεκδόσεις, γύρω στο 1.000.000 αντίτυπα! Η υποδοχή των «Κλασικών Εικονογραφημένων» από το κοινό ήταν ενθουσιώδης. Κυκλοφόρησαν συνολικά 153 τεύχη, τα οποία στη συνέχεια επανεκδίδονταν. Η κυκλοφορία των τευχών ήταν εξωπραγματική για τα σημερινά δεδομένα: 200.000-300.000 το καθένα! Το τεύχος 43 ήταν ξεχωριστό για το περιοδικό. Για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε ιστορία «ελληνικού περιεχομένου». Ήταν το «Περσέας και Ανδρομάχη», σε κείμενα του Βασίλη Ρώτα και εικονογράφηση του σπουδαίου Κώστα Γραμματόπουλου. Ακολούθησαν και άλλα ανάλογα τεύχη με θέματα εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία, το Βυζάντιο, την Ελληνική Επανάσταση κ.ά. Πέρα όμως από τη μεγάλη απήχηση που είχαν στο αναγνωστικό κοινό τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» προκάλεσαν και «φωνές» αντίδρασης από τον πνευματικό κόσμο, ιδιαίτερα για την εκλαΐκευση κορυφαίων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και για τη μεταφορά της αμερικανικής κουλτούρας στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά το τέλος και του εμφυλίου και η «αμερικανοποίηση» της ελληνικής ζωής είναι κάτι που τρομάζει πολλούς και δαιμονοποιείται. Ωστόσο, τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» είχαν τεράστια προσφορά, ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία, η οποία ήρθε σε επαφή με κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έστω και σε μια εκλαϊκευμένη απόδοση, κάτι που θα ήταν αδύνατο κάτω από άλλες συνθήκες, ενώ παράλληλα οι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά τα κόμικς, τα οποία, παρά το ότι λοιδορήθηκαν από πολλούς, καθιερώθηκαν και σήμερα είναι γνωστά και ως «ένατη τέχνη». Στέλιος Ανεμοδουράς: ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με τον «Περιοδικό Τύπο» στην Ελλάδα Ίσως η μεγαλύτερη μορφή των περιοδικών στην Ελλάδα ήταν ο αείμνηστος Στέλιος (Στυλιανός) Ανεμοδουράς (1917-2000). Άλλωστε και η εταιρεία που ίδρυσε και εξέδιδε δεκάδες τίτλους περιοδικών κόμικς και άλλων (σταυρόλεξων κ.λ.π.) ονομαζόταν… «Περιοδικός Τύπος» (αρχική ονομασία «Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις»). Όταν έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Ανεμοδουράς, η εταιρεία απασχολούσε γύρω στα 140 άτομα ως μόνιμο προσωπικό, ενώ δεκάδες ήταν οι λεγόμενοι «εξωτερικοί συνεργάτες» της εταιρείας και πολλές οι άλλες εταιρείες (τυπογραφεία κ.λ.π.) που συνεργάζονταν με τον «Περιοδικό Τύπο». Ο Στέλιος Ανεμοδουράς Ο Στέλιος Ανεμοδουράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917. Μεγάλωσε στον Πειραιά. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Καλλιθέα και εκεί δημιούργησε το πρώτο έντυπο του, την «Αργώ», που είχε λογοτεχνικό περιεχόμενο. Την 1η Οκτωβρίου 1935, η ιστορία που έγραψε ο 18χρονος τότε Ανεμοδουράς, υπήρχε στο πρώτο τεύχος του θρυλικού αστυνομικού περιοδικού «Μάσκα». Εκδότης του, ο Μιχάλης Σαλίβερος, γνωστός και από τους «Καζαμίες» που εξέδιδε κάθε χρόνο και διευθυντής ο σπουδαίος Απόστολος Μαγγανάρης, μέγας δάσκαλος, κατά τον Ανεμοδουρά. Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Ανεμοδουράς βρέθηκε στη Σίφνο, έχοντας τελειώσει πλέον τη Νομική Σχολή. Εκεί, παράλληλα με τη μελέτη σπουδαίων λογοτεχνικών έργων, τύπωνε και προκηρύξεις ενάντια στους κατακτητές. Έχοντας εργαστεί σε διάφορες εφημερίδες, αποφασίζει το 1951 να μπει στον χώρο των εκδόσεων. Μαζί με τον Γ. Γεωργιάδη εκδίδουν τον «Υπεράνθρωπο». Επρόκειτο για δημιούργημα του ευφάνταστου Ανεμοδουρά, που πλαισιωνόταν από τα σκίτσα του απόφοιτου της ΑΣΚΤ Βύρωνα Απτόσογλου, που υπέγραφε συνήθως ως Byron. Ο «Υπεράνθρωπος» ταξίδεψε στο Διάστημα με ειδικό αεροσκάφος! Με συμμάχους του τα όπλα που κατασκεύαζε ο δαιμόνιος εφευρέτης Ελ Γκρέκο κατατρόπωνε όλα τα διαστημικά πλάσματα που επιβουλεύονταν τη Γη. Ο «Υπεράνθρωπος» κυκλοφόρησε για 96 τεύχη. Το 1952 όμως, ο Στέλιος Ανεμοδουράς (κείμενα) και ο Βύρων Απτόσογλου (εικονογράφηση) δημιούργησαν τον «Μικρό Ήρωα», ένα περιοδικό που έμεινε στην ιστορία. Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον κατοχικό ζυγό, ξύπνησε ο πατριωτισμός εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και χάρη στην πένα του Ανεμοδουρά, που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Θάνος Αστρίτης και τα σκίτσα του Απτόσογλου έδωσαν τη δυνατότητα στο περιοδικό να γίνει θρύλος. Ο Γιώργος Θαλάσσης, το θρυλικό «παιδί- φάντασμα», η Κατερίνα και ο πάντα πεινασμένος Σπίθας έγιναν ήρωες πρώτης τάξης σε παιδιά, εφήβους και μεγαλύτερους. Οι Γερμανοί τα έβρισκαν σκούρα με τους ήρωες του Ανεμοδουρά, που, παρά τις αντιξοότητες, θριάμβευαν στο τέλος. Οι κυκλοφορίες του «Μικρού Ήρωα» ήταν τεράστιες. Μάλιστα, το 1966 έφτασε να πουλά 100.000 τεύχη! Τον επόμενο χρόνο, η δικτατορία των συνταγματαρχών θεώρησε ότι το περιοδικό έβλαπτε τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων και βέβαια, καθώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της, σταμάτησε την κυκλοφορία του στο νούμερο 798. Το 1995, το περιοδικό «Αντί» ανέλαβε την έκδοση δύο έξτρα τευχών του «Μικρού Ήρωα». Έτσι, τυπώθηκαν το νούμερο 799, με τίτλο «Θανάσιμη Υποψία», την ιστορία του οποίου έγραψαν 4 συγγραφείς διαδοχικά: Σωτήρης Δημητρίου, Ξενοφών Μπρουντζάκης, Αλέξης Πανσέληνος και Ηλίας Λάγιος. Ακολούθησε το 800ο και τελευταίο τεύχος του «Μικρού Ήρωα» με τίτλο «Ένα φάντασμα από το παρελθόν». Την ιστορία έγραψε ο ίδιος o Σ. Ανεμοδουράς. Πηδάλιο Πρεςς: Ιωάννης Δραγούνης Ένας άλλος εκδότης που συνέδεσε το όνομά του με τα κόμικς στην Ελλάδα ήταν ο Ιωάννης Δραγούνης. Η εταιρεία του, «Πηδάλιο Πρεςς» ξεκίνησε τις εκδόσεις της επί χούντας, με το περιοδικό «Καρδιοχτύπι». Το περιεχόμενο του περιοδικού θεωρήθηκε πολύ τολμηρό από τη δικτατορία και οι περιορισμοί ήταν συνεχείς. Υπήρχαν αγωγές από θρησκευτικές οργανώσεις, ακόμα και κατασχέσεις στα περίπτερα! Έτσι, ο Γιάννης Δραγούνης αποφάσισε να κλείσει το «Καρδιοχτύπι» και να ασχοληθεί με την έκδοση κόμικς. Τα καουμπόικα «Τεξ Τον» και «Κιτ Κάρσον» ήταν τα πρώτα που εξέδωσε και είχαν τεράστια επιτυχία. Τα περιοδικά που δεν πουλιούνταν, επέστρεφαν στην αγορά ως τόμοι (π.χ. τρία περιοδικά, στην τιμή των δύο). Έτσι κανένα περιοδικό δεν έμεινε απούλητο. Το περιοδικό όμως που έγινε η ναυαρχίδα της «Πηδάλιο Πρεςς» ήταν ο θρυλικός «Ποπάυ», που συναγωνιζόταν σε πωλήσεις τον «Μίκυ Μάους», που εξέδιδε ο Ευάγγελος Τερζόπουλος. Ακολουθούσαν στη λίστα με τα πιο πετυχημένα περιοδικά της «Πηδάλιο Πρεςς», ο «Μπαγκς Μπάνυ», ο «Ταρζάν», τα πολεμικά («Έφοδος», Κράνος») κ.ά. Και σ’ αυτά τα περιοδικά, οι τόμοι ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν έμεινε τίποτα απούλητο. Ο Γιάννης Δραγούνης κυκλοφόρησε επίσης το σταυρολεξικό περιοδικό «ΚΟΥΙΖ», που συμπληρώνει, με άλλη ιδιοκτησία, 50 χρόνια στην αγορά και την αθλητική εφημερίδα «Φλόγα των Σπορ» (στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980), η οποία όμως έκλεισε σχετικά σύντομα. Όσο για τον «Μίκυ Μάους», ο Γιώργος Δραγούνης, ένας από τους δύο γιους του Ι. Δραγούνη αποκάλυψε ότι η αρχική πρόταση για την έκδοσή του είχε γίνει στον πατέρα του. Αυτός όμως αρνήθηκε. Ο αντιπρόσωπος της King Feature Syndicate στην Ελλάδα, Αγγελόπουλος, πρότεινε τότε στον Ευάγγελο Τερζόπουλο, εκδότη του πετυχημένου περιοδικού «Γυναίκα», να εκδώσει αυτός τον «Μίκυ Μάους». Διστακτικός αρχικά Τερζόπουλος, δέχτηκε τελικά. Το αποτέλεσμα; Θρίαμβος του «Μίκυ Μάους» που ήταν πιο κερδοφόρος για τον Ε. Τερζόπουλο, από την… υπερκερδοφόρα «Γυναίκα». Βλέποντας την επιτυχία του «Μίκυ Μάους», ο Δραγούνης ζήτησε από τον Αγγελόπουλο τα δικαιώματά του «Ποπάυ», κάτι που έγινε. Ο «Μίκυ Μάους» ήταν πρώτος σε κυκλοφορία και τον ακολουθούσε με διαφορά 10.000-15.000 φύλλων ο «Ποπάυ». Ο Μίκυ Μάους, δημιουργία του Γουόλτ Ντίσνεϊ (1928) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ως περιοδικό, τον Σεπτέμβριο του 1967. Κόστιζε 10 δραχμές. Πολύ σύντομα, ο Μίκυ και οι υπόλοιποι ήρωες του Ντίσνεϊ αγαπήθηκαν από τα Ελληνόπουλα και έγιναν μανία, ενώ αποτέλεσαν και προϊόντα ολόκληρης βιομηχανίας! Μπλεκ: ο «ξανθός γίγαντας» των 130.000 τευχών! Στις 3 Οκτωβρίου 1954 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το δημιούργημα των σπουδαίων σχεδιαστών Sartoris, Sinchetto και Guzzon με τίτλο «Il Grande Blek». Στο περιοδικό περιγράφονταν οι περιπέτειες ενός ξανθού γίγαντα, του Μπλεκ, ο οποίος αγωνιζόταν για την ελευθερία της Αμερικής τον 18ο αιώνα. Σύντροφοί του, ο Ρόντι και ο Καθηγητής Μυστήριος. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1969 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά. Τα εξώφυλλα των, αρχικών τουλάχιστον, τευχών του Μπλεκ είχε φιλοτεχνήσει ο Βύρων Απτόσογλου. Πολύ σύντομα έγινε αγαπημένος ήρωας των αγοριών προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και έφτασε στο σημείο να πουλάει 130.000 τεύχη την εβδομάδα! Από τον Δεκέμβριο του 1970, ως το Φεβρουάριο του 1977 κυκλοφόρησαν 175 τεύχη του «Μεγάλου Μπλεκ» που, εκτός από αδημοσίευτες ιστορίες του Μπλεκ, είχε και περιπέτειες ενός άλλου «χάρτινου ήρωα» του Ζαγκόρ. Τα τεύχη του «Μεγάλου Μπλεκ» είναι δυσεύρετα σήμερα. Το 1970 κυκλοφόρησαν επίσης δύο τόμοι (168 σελίδες ο καθένας) του «Μπλεκ των Διακοπών». Το 1975, ο… αρχικός Μπλεκ ολοκληρώνει τον κύκλο του. Την θέση του παίρνει ο «Νέος Δυναμικός Μπλεκ», από το 1976, με νέο, μεγάλο σχήμα για τις ιστορίες άλλων ηρώων, όπως ο Κάπτεν Μαρκ. Η δεύτερη αυτή περίοδος ολοκληρώθηκε το 1979, μετά την κυκλοφορία 120 τευχών. Τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων του 1979 άρχισε η τρίτη περίοδος του «Μπλεκ», με τον αρχικό του τίτλο, που διήρκησε ως το 1994. Τα... καουμπόικα: ο Τζιμ Άνταμς και ο Τεξ ή Ροκ Τα περιοδικά κόμικς που κυκλοφόρησαν από το 1950 ως περίπου τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν εκατοντάδες. Εξέχουσα θέση σ' αυτά κατέχουν τα "καουμπόικα", με κυρίαρχο τον θρυλικό Τζιμ Άνταμς, τον "Μικρό Σερίφη". Φυσικά και αυτός ήταν Έλληνας. Λεγόταν Δημήτρης Αδαμόπουλος και καταγόταν από τη Σπάρτη. Βρέθηκε στην Αμερική σε ηλικία 18 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, που ήταν σερίφης. Και ο Τζιμ Άνταμς έγινε επίσης σερίφης. Μαζί του, στις περιπέτειές του, η αγαπημένη του Ντιάνα, ο Μεξικανός γκαφατζής Πεπίτο και ο μικρός Ινδιάνος Τσιπιρίπο. Τα κείμενα του "Μικρού Σερίφη", έγραφε (στα περισσότερα τεύχη τουλάχιστον), ο Πότης Στρατίκης, με το ψευδώνυμο Κώστας Φωτεινός. Την εικονογράφηση του περιοδικού είχε αναλάβει ο Θέμος Ανδρεόπουλος, ενώ την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο Κώστας Ραμπατζής. Η κυκλοφορία του περιοδικού ήταν εξαιρετική: 35.000 τεύχη την εβδομάδα. Παράλληλα με τον "Μικρό Σερίφη" κυκλοφορεί ένα ακόμα περιοδικό με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Άνταμς: ο "Μικρός Καουμπόυ". Οι έξι τελευταίες σελίδες του "Μικρού Καουμπόυ" φιλοξενούν τις εικονογραφημένες περιπέτειες του μικρού ινδιάνου Χαγιαβάθα. Το 1975 οι συντελεστές των περιοδικών χωρίζουν. Έτσι, ο "Μικρός Σερίφης" εκδίδεται από τους αδελφούς Στρατίκη και έχει πλέον σκίτσα του Μάκη Γιακουμάτου, ενώ οι Ανδρεόπουλος – Ραμπατζής εκδίδουν, από τις εκδόσεις "Μονόκερος" τον "Μικρό Καουμπόυ". Ο "Μικρός Σερίφης" κυκλοφόρησε αδιάλειπτα για 33 χρόνια (1963-1996)! Ξεχωριστή περίπτωση στα καουμπόικα περιοδικά, κατέχει ο Τεξ Γουίλερ, δημιούργημα του Ιταλού Gian Luigi Bonelli το 1948! Αρχικά, ο τίτλος προτάθηκε, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στον Στέλιο Ανεμοδουρά, που όμως θεώρησε ότι δεν θα έχει επιτυχία. Ο ιδιοκτήτης όμως των εκδόσεων "Νέος Παρνασσός" Κ. Δρόσος εμπιστεύτηκε τον Τεξ, τον λευκό αρχηγό των ινδιάνων Ναβάχο, άλλαξε όμως το όνομά του... σε Ροκ. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1969 σε ένα τόμο 146 (!) σελίδων και, απαγορευτική τιμή (10 δραχμές). Σύντομα, ο Δρόσος μειώνει τις σελίδες και την τιμή σε 6 δραχμές. Ο... Ροκ όμως, με τους εκπληκτικούς διαλόγους και τη σπουδαία εικονογράφηση αντέχει μόνο για 36 τεύχη. Το τεύχος Νο 37 με τίτλο "Ο ανελέητος" που προαναγγέλθηκε στο τ. 36, δεν κυκλοφόρησε ποτέ... Ο Τεξ Γουίλερ, επανήλθε τη δεκαετία του 1980 από τις εκδόσεις Παπαχρυσάνθου, για λίγα όμως τεύχη. Νέα εμφάνιση του Τεξ, έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά. Τίτλος του περιοδικού; "ΡΟΝΤΕΟ". Αυτή ήταν και η πιο εκτεταμένη χρονικά έκδοση των περιπετειών του Τεξ Γουίλερ, καθώς κυκλοφόρησαν περισσότερα από 110 τεύχη. Το 2007 κυκλοφόρησε ένας συλλεκτικός τόμος 240 σελίδων, από την Jemma Press, με τίτλο "ΤΕΞ, Ο Μοναχικός Καβαλάρης", με αδημοσίευτη στη χώρα μας ιστορία του Τεξ. Το 1986, ο Ντούσιο Τεσάρι σκηνοθέτησε την ταινία "Τεξ, ο αετός της δύσης", με τον Μοντγκόμερι Γουντ (Τζουλιάνο Τζέμα), στον ρόλο του Τεξ. Άλλοι... "χάρτινοι" ήρωες Από τα εκατοντάδες κόμικς που κυκλοφόρησαν όλα αυτά τα χρόνια αναφέρουμε, ενδεικτικά: "Όμπραξ", "Zagor" ("Ζαγκόρ), τα αθλητικά "Γκολ" και "Φίλαθλος" (καμία σχέση με την αθλητική εφημερίδα που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980), ο θρυλικός "Λούκι Λουκ", που δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις, το... χαρούμενο παιδικό περιοδικό "Τιραμόλα", με πρωταγωνιστή τον... άνθρωπο λάστιχο, ο γνωστός "Τεν Τεν", ο "Ταρζάν", σε διάφορες εκδοχές, τα πολεμικά "Μάχη", "Τανκς" και "Δράσις", το "Μπίγκο", ο "Ρακάρ", ο "Σεραφίνο", ο... γιος του Ταρζάν "Ακίμ", ο μασκοφόρος "Φάντομ", από τον Ηλία Καμπανά, ο "Κοκομπίλ", ο "Mister No", ο "Πεπίτο" κ.ά. Το "Δυναμικό Αγόρι" και τα περιοδικά της "σκληρής γενιάς" Το 1975, ο Νίκος Δεληγιώργης κυκλοφορεί το περιοδικό "Δυναμικό Αγόρι", με... χάρτινους ήρωες από την Αγγλία και την Ισπανία. Το 1977 αφαίρεσε τη λέξη "Δυναμικό", αλλά, ως τις αρχές της δεκαετίας του '90 που τερμάτισε... την καριέρα του, κυκλοφόρησε άλλα 700 τεύχη! Βασικοί του ήρωες; Ο Ελ Ζαμπάτο, ο Δικαστής Ντρεντ και ο Ρου Ρόβερς. Αντίπαλός του; Το περιοδικό "Τρουένο", των "Ελληνικών Περιοδικών Εκδόσεων" που κυκλοφόρησε για 200 τεύχη. Το 1978, ο εκδοτικός οίκος του Ηλία Καμπανά φέρνει στην Ελλάδα τα "περιοδικά της σκληρής γενιάς". Το σύμπαν της Marvel Comics, δημιουργίες, κυρίως του Stan Lee: "Captain America", "Iron Man", "Hulk", "Black Panther" κ.ά. Τα περιοδικά κυκλοφορούν απρογραμμάτιστα και "αντέχουν" για δύο χρόνια μόνο. 15 χρόνια αργότερα επανακυκλοφορούν, με σαφώς καλύτερη τύχη από άλλους εκδότες. Τα ερωτικά κόμικς Το 1962 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το περιοδικό "Diabolik". Ήταν το πρώτο ερωτικό κόμικ. Το ακολούθησε το "Kriminal". Για πρώτη φορά, το γυμνό εμφανιζόταν σε περιοδικά κόμικς. Την ίδια χρονιά, το 1977 το "Ζάκουλα" είναι το πρώτο ερωτικό περιοδικό κόμικ που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Ακολουθούν το "Terror" και το "Orribile" και άλλοι 25 τίτλοι σε τρία χρόνια! Το είδος... κάηκε μ' αυτό τον τρόπο στη χώρα μας. Πάντως, οι νέοι της εποχής εκείνης, θα θυμούνται τη σαφή αναφορά σε αυτά τα περιοδικά: "... Απαγορεύεται κάτω των 17". Τα κοριτσίστικα περιοδικά Το 1972, ο Νίκος Δεληγιώργης κυκλοφόρησε το περιοδικό "Μανίνα", που απευθυνόταν σε κορίτσια. Το όνομα αυτό, Μανίνα, το είχε η κόρη ενός από τους εκδότες, αλλά και η εγγονή της θρυλικής "Θείας Λένας", της Αντιγόνης Μεταξά. Στη "Μανίνα" αρθρογραφούσαν η Λιάνα Κανέλλη, ο Νίκος Μουρατίδης και ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης. Η "Μανίνα" έφτασε σε κυκλοφορία τα 140.000-150.000 τεύχη! Στις 21 Δεκεμβρίου 1972 ο Ι. Δραγούνης κυκλοφορεί το κοριτσίστικο περιοδικό "Βίκυ", με πενιχρά αποτελέσματα, καθώς εκδόθηκαν ελάχιστα τεύχη. Αντίθετα, στις 26 Ιουνίου 1973, ο Στέλιος Ανεμοδουράς κυκλοφόρησε το περιοδικό "Κατερίνα", που πήρε το όνομά του από την Κατερίνα, σύζυγο του γιου του Γιώργου. Η "Κατερίνα" σπάει όλα τα ρεκόρ κυκλοφορίας. Το 1979 κυκλοφόρησε και η "Σούπερ Κατερίνα". Το πρώτο τεύχος της, με τον Τζον Τραβόλτα, πούλησε 70.000 αντίτυπα. Ο Ηλίας Καμπανάς προσπάθησε να συναγωνιστεί την "Κατερίνα", με το "Χαρούμενο Κορίτσι", δεν τα κατάφερε όμως, καθώς το περιοδικό κυκλοφόρησε από το 1973 ως το 1975. Άλλοι εκδότες, που κυκλοφόρησαν τα περιοδικά "Νόβη" και "Μαριλένα" απέτυχαν επίσης, όπως και ο Η. Καμπανάς, εκ νέου, με τα περιοδικά "Ελεάννα" και "Μπάρμπαρα". Το 1977, η Λίνα Δεληγιώργη κυκλοφόρησε την "Πάττυ", μηνιαίο περιοδικό που ξεπέρασε τα 200 τεύχη και ο Θεοφάνης Πάγκαλος, στις 23/6/1978 το περιοδικό "Φλερτ", που έφτασε, τουλάχιστον, τα 243 τεύχη. Όλα τα στοιχεία αφορούν τα περιοδικά ως την εποχή που κυκλοφορούσαν "κανονικά" σε έντυπη μορφή και αναφέρονται στην περίοδο ως τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Και το σχετικό link...

Η ιστορία «Ο Ντόναλντ και η Ενεργειακή Κρίση», από παλιό τεύχος του Μίκυ Μάους, στον απόηχο της πετρελαϊκής κρίσης του 1979-80, έχει ανατριχιαστικές ομοιότητες με το σήμερα. Αν αντί για τα μαθήματά σου διαβάζεις Μίκυ Μάους, όταν μεγαλώσεις δεν θα βρεις καμιά δουλειά της προκοπής, μόνο σκουπιδιάρη θα σε πάρουν. Με αυτή την απειλή προσπαθούσαν οι γονείς των 80s να τρομάξουν τα παιδιά τους, για να μη χαζολογάνε διαβάζοντας κόμιξ, ενώ θα έπρεπε κανονικά να μελετάνε για το σχολείο. Δεκαετίες πριν τo ίντερνετ, τα smartphones και τα social media , η συνήθης γκρίνια ήταν ότι τα παιδιά «αφαιρούνται» με τα «μίκυ μάου», όπως τα έλεγαν περιφρονητικά κάποιοι μεγάλοι, παίρνοντας σβάρνα ό,τι είχε καρεδάκια με σκίτσα και συννεφάκια με διαλόγους. Ήταν η εποχή που αποκαλούσαν την τηλεόραση «χαζοκούτι», υποστηρίζοντας ότι αν βλέπεις πολλές ώρες χαζεύεις, κι ας μην είχες και τόσα πράγματα να δεις αφού υπήρχαν μόνο δύο κρατικά κανάλια ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Ο Θείος Σκρουτζ και η κρίση του πετρελαίου – Ιταλικό Μίκυ Μάους (Topolino), 1981 – πηγή: inducks.org Τότε ήταν τα Μίκυ Μάους, τώρα είναι τα κινητά Σήμερα αντί για την τηλεόραση και τα κόμιξ ο μπαμπούλας είναι ο εθισμός στο διαδίκτυο, το cyberbullying, για να μη μιλήσουμε για τη φιλολογία περί βίας και εγκληματικότητας των ανηλίκων. Οι ανησυχίες δεν είναι αβάσιμες. Όμως συνήθως τα παραπάνω είναι συμπτώματα της γενικότερης κρίσης, που «ξεβάφει» και στα παιδιά, όχι οι αιτίες της. Τα δε φάρμακα που προτείνονται (απαγόρευση κινητών στα σχολεία, ηλικιακός «κόφτης» στα social media, αυστηροποίηση ποινών), δεν βοηθάνε τόσο στην αντιμετώπιση του προβλήματος, όσο στην ενίσχυση του ηθικού πανικού και τη στοχοποίηση των ίδιων των ανηλίκων, των γονιών και των εκπαιδευτικών, σύμφωνα με το δόγμα της «ατομικής ευθύνης». πηγή: Vendora Τα Μίκυ Μάους και η πετρελαϊκή κρίση Αν αποτελεί παρηγοριά για το σήμερα, ας θυμίσουμε ότι τα παιδιά του χθες δεν χάζεψαν από τα Μίκυ Μάους ή αν κάποιοι χάζεψαν ήταν από άλλα πράγματα. Ούτε έγιναν όλοι σκουπιδιάρηδες. Άσε που το επάγγελμα του σκουπιδιάρη ή μάλλον του εργαζόμενου καθαριότητας είναι από τα πλέον χρήσιμα στην κοινωνία, σε αντίθεση με άλλα πιο ευυπόληπτα επαγγέλματα. Τα Μίκυ Μάους, και η έννατη τέχνη γενικότερα, δεν χρήζουν υπεράσπισης ούτε εξωραϊσμού. Είναι κομμάτι της σύγχρονης κουλτούρας, διδάσκονται σε σχολές και πανεπιστήμια, γίνονται αντικείμενο συνεδρίων, φεστιβάλ και φυσικά κριτικής. Όσοι και όσες διατηρούν κάτι από τις παιδικές τους μνήμες, ίσως θυμούνται ότι τα ελληνικά Μίκυ Μάους των περασμένων δεκαετιών, των εκδόσεων Τερζόπουλου, τα οποία στην πλειονότητά τους ήταν μεταφράσεις από τα ιταλικά Topolino, δεν ήταν ούτε απολίτικα ούτε εκτός της κοινωνίας. Η Λιμνούπολη και το Μίκυ Σίτι ήταν μικρογραφίες του κόσμου των ανθρώπων, ενώ οι ιστορίες τους συχνά διαπραγματεύονταν – με παιγνιώδη τρόπο – ζητήματα της επικαιρότητας. Ένα από τα μοτίβα που επαναλαμβάνονταν, ιδίως στις ιστορίες που προέρχονταν από τα ιταλικά fumetti (κόμιξ) της δεκαετίας του ’70 και του ’80, ήταν η ενεργειακή κρίση, ο πληθωρισμός, η οικονομική και εργασιακή αβεβαιότητα. Ο πάντα άφραγκος και άνεργος Ντόναλντ Nτακ ήταν υποχείριο του πλούσιου και τσιγγούνη θείου Σκρουτζ, που πάντα τον εκμεταλλευόταν και τον κορόιδευε, τάζοντάς του μερίδιο στην αμύθητη περιουσία του. Η αυθεντική ιταλική έκδοση της ιστορίας «Ο Ντόναλντ και η ενεργειακή κρίση» πηγή: inducks.org Τα χρόνια του μολυβιού στα καρέ του Μίκυ Μάους Τα ελληνικά ‘80ς, σε αντίθεση με την ωραιοποιημένη και διαστρεβλωμένη εικόνα που συχνά παρουσιάζεται, δεν ήταν εποχή ευμάρειας και αφθονίας, τουλάχιστον όχι για όλους. Λέξεις όπως τιμάριθμος, λιτότητα, ανεργία, ακρίβεια, ήταν στην καθημερινή ειδησεογραφία, μαζί με τον πόλεμο (Ιράν-Ιράκ, Λίβανος, Αφγανιστάν) και τις νωπές μνήμες των δίδυμων πετρελαϊκών κρίσεων του 1973-74 και 1979-80. Οι τελευταίες, πέρναγαν στα καρεδάκια των Μίκυ Μάους, ιδίως στις ιστορίες με τα παπιά. Τίτλοι όπως «Ο Ντόναλντ και η Ενεργειακή Κρίση» ή «Ο Σκρουτζ και η Πετρελαϊκή Κρίση», είναι χαρακτηριστικοί. Τα ιταλικά Τοpolino, επηρεασμένα από το ανήσυχο κλίμα της δεκαετίας του ’70, έρχονταν στην Ελλάδα με χρονοκαθυστέρηση, περνώντας όχι άμεσα «κοινωνικά μηνύματα», αλλά εικόνες που μας ήταν οικείες: Κλειστά βενζινάδικα, αυτοκίνητα με άδεια ρεζερβουάρ και ένα διαρκές κυνήγι για χρήμα, πετρέλαιο αλλά και εναλλακτικές πηγές ενέργειας, για να γίνει ο θείος Σκρουτζ ακόμα πιο ζάπλουτος. Εικόνες που επανέρχονται δριμύτερες στην επικαιρότητα καθώς έχει ξεσπάσει «η μεγαλύτερη διαταραχή στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου που έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία», όπως υπογραμμίζει ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας. πηγή: inducks.org Ο Ντόναλντ Ντακ και η ενεργειακή κρίση Αναζητώντας παλιά τεύχη του Μίκυ Μάους με το ενεργειακό ζήτημα στο προσκήνιο, βρήκαμε την ιστορία «Ο Ντόναλντ και η Ενεργειακή Κρίση» – από το «Paperino e La Crisi Energetica», του ιταλικού Μίκου Μάους (Topolino), τεύχος του Ιουλίου του 1980 (ιστορία Guido Martina – σχέδιο Giovan Battista Carpi). Στην Ελλάδα επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα του Τερζόπουλου (τεύχος 1328, 27 Δεκεμβρίου 1991). Αναζητήσαμε το πρωτότυπο ελληνικό τεύχος από τη Λέσχη Φίλων Κόμιξ, αλλά μέχρι να το βρουν, κατεβάσαμε το ιταλικό τεύχος, από ιστοσελίδα για τον Guido Martina στο Facebook. Η μετάφραση της ιστορίας στα ελληνικά (με τη βοήθεια του ΑΙ), επιβεβαιώνει ότι τα ιταλικά fumetti ήταν άριστος παλμογράφος μιας εποχής που σημαδεύτηκε από τη «στρατηγική της έντασης». Ο Ντόναλντ τρώει ξύλο από απλήρωτους εργάτες σε πετρελαιοπηγή Ζητείται πετρέλαιο Ακόμα και το χαζοχαρούμενο Topolinο αντανακλούσε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ανασφάλειας, συγκρούσεων και υφέρπουσας (ακόμα και ανοιχτής) βίας. Η ιστορία ξεκινάει στον απόηχο της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης του 1979. Καθώς υπάρχει έλλειψη πετρελαίου και καυσίμων και έντονος πληθωρισμός, ο Σκρουτζ ψάχνει πηγές ενεργειακού πλουτισμού. Θυμάται ότι σε μια εφημερίδα (που μάζεψε από το πάρκο, αφού ποτέ δεν αγοράζει) πριν έξι μήνες, υπήρχε αγγελία για πώληση πετρελαιοπηγής, που έβγαζε «μόνο 1000 βαρέλια τη μέρα». Πριν την κρίση δεν θα το σκεφτόταν καν, αλλά τώρα κάθε σταγόνα είναι πολύτιμη. Στέλνει τον Ντόναλντ ταξίδι, να την αγοράσει, δανείζοντάς του χρήματα (με 25% τόκο) και τάζοντάς του τη θέση του διευθυντή, με αντάλλαγμα 0,005 τις χιλίοις από τα κέρδη. Ο Ντόναλντ κλέβει βενζίνη, εν μέσω της πετρελαϊκής κρίσης Υποψήφιος μεγιστάνας πετρελαίου, δαρμένος και κυνηγημένος Έτσι ξεκινάει ένα κυνήγι θησαυρού, με τον Ντόναλντ υποψήφιο «μεγιστάνα του πετρελαίου» και τον Χιούι, τον Λιούι και τον Ντιούι, να τον σιγοντάρουν. Ο Ντόναλντ δεν έχει χρήματα για βενζίνη και του έχει δώσει κουπόνια ο θείος, για τα δικά του πρατήρια. Το σαραβαλάκι μένει από καύσιμα, αλλά το ένα πρατήριο δεν του πουλάει, γιατί ανήκει σε ανταγωνιστή ολιγάρχη. Το δεύτερο έχει κλείσει τις αντλίες και κηρύσσει αργία. Τα παπιά αναγκάζονται να κλέψουν βενζίνη για να φτάσουν στον προορισμό τους. Εκεί τους λένε ότι το πετρελαιοπήγαδο είναι σε άθλια κατάσταση και πωλείται επειδή δεν είναι αποδοτικό. Παρ’όλα αυτά ο Ντόναλντ το αγοράζει, για να μάθει εκ των υστέρων ότι η πηγή άνηκε ήδη στον θείο Σκρουτζ. Με τα χρήματα ο διαχειριστής αποζημιώνει τους εργάτες που είναι απλήρωτοι έξι μήνες και κυνηγάνε όλοι μαζί τον Ντόναλντ που θέλει τα λεφτά του πίσω. Επιστρέφοντας από ένα μάταιο ταξίδι, ο Ντόναλντ είναι και κερατάς και δαρμένος, αφού θα πρέπει να δουλεύει τζάμπα 25 χρόνια για να ξεπληρώσει με τόκους τον θείο. Η ιστορία κλείνει με τη σαρκαστική διαπίστωση των ανιψιών ότι «Αυτή τη φορά ο θείος Ντόναλντ δεν υποφέρει από ενεργειακή κρίση». Υποφέρει από διαρκή εκμετάλλευση και εθελοδουλεία. κεντρική φωτογραφία: Danique Godwin, unsplash.com κατεβάστε την πλήρη ιστορία «Ο Nτόναλντ και η ενεργειακή κρίση» (στα ιταλικά): ΕΔΩ Πηγή: https://www.in.gr/2026/03/23/economy/o-ntonalnt-ntak-kai-energeiaki-krisi-ti-mas-didaksan-ta-miky-maous-gia-osa-symvainoun-simera/

Walter Elias Disney O Walter Elias Disney ήταν αμερικάνος παραγωγός ταινιών, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων. Γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1901 στο Σικάγο, του Ιλινόις στις Η.Π.Α. Ήταν γιος της Φλόρα και του Έλιας Ντίσνεϋ, έχοντας τρεις αδελφούς και μια αδελφή. Ως συνιδρυτής αρχικά της Walt Disney Productions (Ο άλλος ιδρυτής ήταν ο αδελφός του, Ρόι Ντίσνεϋ) και του μέχρι σήμερα κολοσσού Walt Disney Company, έχει γίνει ένας από τους πιο διάσημους παραγωγούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Η Walt Disney Company σήμερα έχει ετήσια έσοδα που φτάνουν περίπου τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια. Σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σικάγου κι ασχολήθηκε αποκλειστικά με τα κινούμενα σχέδια που τον έκαναν διάσημο. Στα 1928 γύρισε την πρώτη ταινία του, το "Ατμόπλοιο Γουίλ" κι από τότε και μετά την ανακάλυψη του ομιλούντος κινηματογράφου δημιούργησε θαυμάσιες ταινίες μεγάλου μήκους ζωντανεύοντας τα ωραιότερα παραμύθια με το δικό του εντελώς πρωτότυπο θαυμαστό τρόπο. "Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι", " Πινόκιο" είναι μερικές απ' τις καλύτερες ταινίες του. Ανάμεσά τους "Η Φαντασία", το περίφημο έργο του με τα ζωντανά χρώματα και τη θαυμάσια μουσική που μπλέκονται τόσο όμορφα, ώστε θαρρείς πως βλέπεις χρώματα κι ακούς εικόνες. Εκτός απ' τις ταινίες των κινουμένων σχεδίων, ο Ντίσνεϊ μετέφερε στον κινηματογράφο μερικά απ' τα ωραιότερα περιπετειώδη μυθιστορήματα, όπως το "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" και τα "Παιδιά του Πλοιάρχου Γκραντ" του Ιουλίου Βερν. Δημιούργησε ακόμη και τη θαυμαστή "Ντίσνεϊλαντ", τη χώρα του Ντίσνεϊ, την πόλη, όπου η φαντασία κι η πραγματικότητα πλέκουν ένα σύνολο φαντασμαγορικό. Ο Ουώλτ Ντίσνεϋ είναι ιδιαίτερα γνωστός ως επιτυχημένος παραμυθάς και δημιουργός ταινιών κινουμένων σχεδίων. Έφερε επίσης επανάσταση στον χώρο των θεματικών πάρκων με την πρωτοποριακή του δημιουργία, την Ντίσνεϋλαντ. Ο ίδιος και το προσωπικό του δημιούργησαν μια σειρά από τους πιο διάσημους ήρωες κινουμένων σχεδίων με εξέχουσα θέση να κατέχει η δημιουργία του Ουώλτ Ντίσνεϋ (που πολλοί που τον γνώριζαν αποκάλεσαν ως «τον άλλο εαυτό του Ουώλτ»), Μίκυ Μάους. Ο Ουώλτ Ντίσνεϋ πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου του 1966 στο Λος Άντζελες,της Καλιφόρνια στις Η.Π.Α. από καρκίνο του πνεύμονα και λίγο καιρό πριν τα εγκαίνια του Walt Disney World στο Orlando της Florida, που ήταν και το όνειρό του. Τα λεγόμενα περί παγώματος του μέχρι να ανακαλυφθεί θεραπεία, μάλλον θα πρέπει να θεωρείται πως είναι θρύλος. Πηγή: Βικιπαίδεια και LivePedia

Αναρωτηθήκατε ποτέ, πότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά εικονογράφηση του Μίκυ σε σελίδα ελληνικού περιοδικού? Εγώ βρήκα αυτό. Εσείς έχετε συναντήσει τον Μίκυ σε παλαιότερη έκδοση??? ============================================================= -- edit -- Το παρόν Θέμα ξεκίνησε με την πιο πάνω ερώτηση πριν από περίπου 4 χρόνια. Μετά τις απαντήσεις που πήραμε στις καταχωρήσεις που ακολουθούν, η (μέχρι στιγμής) παλαιότερη εμφάνιση του Μίκυ σε ελληνικό περιοδικό βρέθηκε να χρονολογείται από το 1931. Αντιγράφουμε πιο κάτω τις λεπτομέρειες (από αυτήν ΕΔΩ την καταχώρηση): ============================================================= Ο Μίκυ Μαόυς, μετά τη δημιουργία του από τον Walt Disney, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο test screening της ταινίας βωβού κινηματογράφου Plane Crazy στις 15 Μαΐου 1928. Όσοι την παρακολούθησαν τότε, δεν έδειξαν κανέναν ενθουσιασμό και, αφού δεν βρέθηκε διανομέας για την ταινία, ο Walt την έβαλε στην πάντα και έφτιαξε μια δεύτερη, το The Gallopin' Gaucho που έκανε την ανεπίσημη της πρεμιέρα στις 7 Αυγούστου 1928. Όμως, ούτε αυτή η ταινία βρήκε διανομέα και έτσι ο Μίκυ έμεινε και πάλι μακριά από το ευρύ κοινό. Στην τρίτη του προσπάθεια, ο Walt βρήκε την αποδοχή που αναζητούσε και η ταινία Steamboat Willie παρουσίασε τον Μίκυ επίσημα στο παγκόσμιο κοινό, στις 18 Νοεμβρίου 1928. Η πρώτη εμφάνιση του Μίκυ σε κόμικ στριπ έγινε στις 13 Ιανουαρίου 1930, σε σενάριο Walt Disney και σχέδιο Ub Iwerks: ====================================================== Στα πάτρια εδάφη: Με βάση τα όσα έχουν καταγραφεί στις καταχωρήσεις πιο πάνω, η μέχρι στιγμής πρώτη εμφάνιση του Μίκυ στην Ελλάδα είναι αυτή στο περιοδικό Ἑβδομάς, στο τεύχος 212 που κυκλοφόρησε στις 24 Οκτωβρίου 1931 (και ίσως πρόκειται για αυτήν εδώ την έκδοση). Οι σχετικές εικόνες του Μίκυ φαίνονται πιο κάτω, όπως τις παρουσίασε στο GC ο @rotagiatipino εδώ: Συγκριτικά με τις πρώτες εμφανίσεις του Μίκυ στο ευρύ κοινό, στην Ελλάδα έφτασε μόλις 3 χρόνια και περίπου 5 μήνες μετά την πρώτη-πρώτη του εμφάνιση, 3 χρόνια και κάτι μέρες μετά την επίσημη του πρώτη εμφάνιση με διανομέα και όλα τα σχετικά, και 1 χρόνο και 9 μήνες μετά την πρώτη του εμφάνιση σε κόμικς. Όχι κι άσχημα αν λάβουμε υπόψη τις τηλεπικοινωνίες της εποχής ------------------------------------------------------------------------------------------- Ευχαριστούμε τον @rotagiatipino για τις πληροφορίες και τον @PhantomDuck που τις έφερε εις γνώσιν του παρόντος Θέματος.

Μπορεί να τους γνωρίσαμε ως το πιο αγαπημένο καρτούν-ζευγάρι όλων των εποχών, αλλά λίγοι ξέρουν πως οι φωνές πίσω από τον Μίκυ και τη Μίννι ήταν παντρεμένες στην πραγματική ζωή! Ο Μίκυ και η Μίννι ήταν κάτι παραπάνω από ένα ζευγάρι της Disney. Οι φωνές τους, Wayne Allwine και Russi Taylor, μοιράστηκαν 20 χρόνια γάμου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η Disney έχει χαρίσει εκατομμύρια χαμόγελα με τους χαρακτήρες της. Αλλά αυτή η πραγματική ιστορία αγάπης, ίσως είναι το πιο γλυκό “παραμύθι” της. Ο Wayne Allwine, η φωνή του Mickey Mouse, και η Russi Taylor, η φωνή της Minnie Mouse, ήταν παντρεμένοι για σχεδόν 20 χρόνια. Το πιο συγκινητικό; Για μεγάλο διάστημα, κανείς δεν το ήξερε! Οι δυο τους γνωρίστηκαν στα στούντιο της Disney και η αγάπη τους άνθισε στα… μικρόφωνα. Όπως ο Mickey αποκαλούσε τη Minnie “sweetheart”, έτσι και ο Wayne φώναζε την Russi “το κορίτσι μου”. Ένας έρωτας που δεν ήταν για τα φώτα Δεν έβγαζαν selfies, δεν έδιναν συνεντεύξεις για τον δεσμό τους. Απλώς δούλευαν μαζί, γελούσαν μαζί… και έδιναν φωνή στον πιο διάσημο animated έρωτα της ιστορίας. «Δεν ήταν απλά ο Mickey, ήταν ο Mickey με καρδιά» είπε ένας συνεργάτης. Η Russi συνέχισε να δανείζει τη φωνή της στη Minnie μέχρι τον θάνατό της το 2019 — δέκα χρόνια μετά τον αποχωρισμό της από τον Wayne. Πίσω από τα κινούμενα σχέδια και τις φανταχτερές στολές, υπήρχε μια αληθινή ιστορία αγάπης. Και ναι — ο Μίκυ και η Μίννι ήταν ζευγάρι… στα αλήθεια. Πηγή: https://www.sportime.gr/viral/i-pio-glikia-apokalipsi-tis-disney-o-miki-ke-i-minni-ekanan-gamo-sta-alithia/

Η περιπέτεια και το γέλιο συνεχίζονται στις νέες ιστορίες του Μίκυ Μάους που κυκλοφορούν στα περίπτερα. ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΚ ΝΤΑΚ: Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΡΑ ΜΙΚΥ & ΓΚΟΥΦΥ: ΤΟ ΑΣΤΡΟΣΚΟΠΙΟ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΟΥ ΝΤΕ ΓΚΟΥΦ ΤΑΜΠΥ: ΜΙΑ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΝΤΑΚ: ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 25/04 (Νο. 567) @ Rombax @ natsos , @ Μενίγ Πουαγώ ... Τι έγινε σήμερα;

Ο Μάσιμο ντε Βίτα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εν ζωή δημιουργούς κόμικς με τους ήρωες του Ντίσνεϊ – και όχι άδικα. Είναι, όμως, πολύ περισσότερα. Όταν προέκυψε η ιδέα να προσκαλέσουμε τον Μάσιμο ντε Βίτα στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του φεστιβάλ κόμικς και κινουμένων σχεδίων Chaniartoon στα Χανιά, ήμουν σχετικά επιφυλακτικός. Η αρχισυντάκτρια του Ιταλικού «Topolino», του αντίστοιχου εβδομαδιαίου «Μίκυ Μάους», με είχε προϊδεάσει πως «δεν λατρεύει τις δημόσιες εμφανίσεις, αλλά λατρεύει την Ελλάδα! Ίσως έτσι να τον καταφέρετε». Πράγματι, ο μύθος γύρω από το όνομά του καθώς και το γεγονός ότι σπανίως παρευρισκόταν σε μεγάλα φεστιβάλ κόμικς στην Ιταλία, ήταν ανασταλτικοί παράγοντες. Αλλά τι θα χάσουμε να δοκιμάσουμε; Ήδη από το πρώτο μας τηλεφώνημα είχα εκπλαγεί, όχι μόνο από την απλότητα και τη διαθεσιμότητά του, αλλά και από τον ενθουσιασμό με τον οποίο μιλούσε για την Ελλάδα, διανθίζοντας τη συζήτηση με ολόσωστα ελληνικά που είχε μάθει «στον δρόμο», όπως χαρακτηριστικά δήλωνε με κάθε ευκαιρία. Πράγματι, ο Μάσιμο ντε Βίτα επισκεπτόταν την Ελλάδα ήδη από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 – θυμάται ότι την πρώτη φορά που επισκέφτηκε με μηχανή τη Χαλκιδική, δεν είχε φτάσει ακόμα το δίκτυο ηλεκτροδότησης στην περιοχή. «Εγώ αυτή την Ελλάδα λάτρεψα, την παλιά Ελλάδα που γνώρισα στα πρώτα ταξίδια μου. Πέρασα τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου βυθισμένος στη μαγεία της χώρας σας». Σε ένα από τα πρώτα ταξίδια του στην Αττική, ρώτησε κάποιον Έλληνα ποιο είναι το πιο όμορφο μέρος της χώρας, κι αυτός του απάντησε τη Σκιάθο. Ο Μάσιμο τον εμπιστεύτηκε, κι έκτοτε ερωτεύτηκε τις Σποράδες. Κάθε χρόνο ταξίδευε οικογενειακώς με ένα Volkswagen Camper, φτάνοντας διά μέσου της τότε Γιουγκοσλαβίας στο λιμάνι του Βόλου για να περάσει απέναντι. Εκεί τον περίμενε κάθε καλοκαίρι το φουσκωτό 5 μέτρων που είχε αγοράσει για να κάνει βόλτες στο Αιγαίο και να ψαρεύει, με ιδιαίτερη προτίμηση στους σαργούς που έπιανε με το ψαροντούφεκο. «Εκείνα τα χρόνια κάναμε διαγωνισμό με τους υπόλοιπους ψαράδες ποιος έπιασε το μεγαλύτερο. Περνούσαμε όλο το καλοκαίρι στο νησί, γι’ αυτό πολλές από τις ιστορίες μου τις σχεδίασα όσο βρισκόμουν στην Ελλάδα». Ο πάτερ Νεκτάριος (με τη γυναίκα και τον γιο του Ντε Βίτα) υπήρξε κάτι σαν πνευματικός πατέρας για τον Ιταλό καλλιτέχνη, αποτελώντας έμπνευση για τον... Γκουφόδουλο («Η Έβδομη Μονή των Μετεώρων» από «Τα Ημερολόγια του Σερ Μίκυ»). Ο Ντε Βίτα όμως σχεδίασε και ιστορίες που διαδραματίζονταν στη χώρα μας, εμπνεόμενες από τις εμπειρίες του. Μία από αυτές ήταν «Το Μυστήριο της Ψαθούρας» όπου ο καθηγητής Ζαποτέκ χάνεται στο βορειότερο ερημονήσι των Σποράδων, έναν λατρεμένο προορισμό του Ιταλού καλλιτέχνη: «Ήταν ο Παράδεισος! Ήταν γεμάτη ψάρια, την προσέγγιζαν μόνο οι ψαράδες της Αλοννήσου και της Σκοπέλου. Μόνο οι επιστάτες του φάρου έμεναν εκεί και βοηθούσαν με το γαϊδουράκι τους όποιον έφτανε με το καΐκι να ξεφορτώσει». Με τον Μάσιμο Ντε Βίτα στο Chaniartoon. Η άλλη είναι «Η Έβδομη Μονή των Μετεώρων» με τον Σερ Μίκυ, για την οποία μιλήσαμε στο Καρέ Καρέ στις 12.10.2024. Αν και η ιστορία διαδραματίζεται στα Μετέωρα, το υπαρκτό πρόσωπο στο οποίο στηρίχτηκε ο… Γκουφόδουλος, όπως μεταφράστηκε ο «Pater Pipparius», ήταν ο πατέρας Νεκτάριος, ένας μοναχός που γνώρισε στο νησάκι της Κυρα-Παναγιάς Αλοννήσου, η οποία αποτελεί ιδιοκτησία της Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. «Ήταν σαν πατέρας μου, μου δίδαξε πάρα πολλά. Ζούσε σαν ερημίτης και ήταν υπεύθυνος για όλα, καλλιεργούσε, άρμεγε, έφτιαχνε τυρί, λάδι... Τον επισκέφτηκα πολλές φορές, ήταν πάντοτε φιλόξενος και καταπληκτικός μάγειρας. Ζύμωνε το πιο νόστιμο ψωμί και έψηνε τα ψάρια που ψαρεύαμε». Ο Μάσιμο Ντε Βίτα με τον γιο του στην Ελλάδα τη δεκαετία του '70. Ο Μάσιμο ντε Βίτα δέχτηκε μετά χαράς την πρόσκληση στα Χανιά και, όταν συναντηθήκαμε, πίστευα ότι ήξερα ήδη αρκετά για αυτόν και τη σχέση του με την Ελλάδα. Δε σταμάτησε όμως να με εκπλήσσει, καθώς μου διηγούνταν τα υπόλοιπα ταξίδια που έκανε αργότερα με το ιστιοπλοϊκό δεκατεσσάρων μέτρων που είχε μόνιμα δεμένο στη χώρα, αλλά και το ιδιαίτερο δέσιμο που είχε με την Κρήτη. Απολάμβανε ιδιαίτερα το μπάνιο στην παραλία του Σταυρού, αλλά ακόμα περισσότερο να περιγράφει σε ποιο σημείο γυρίστηκε η κάθε σκηνή του «Αλέξη Ζορμπά», μεταξύ των οποίων η περίφημη σκηνή με το συρτάκι. Είχα μάλιστα την τύχη να μεταφράσω μια ενδιαφέρουσα μεταμεσονύκτια συζήτηση που έκανε για το θέμα με τον Soloup, ο οποίος εκείνες τις ημέρες παρουσίαζε τον δικό του «Ζορμπά», με μια έκθεση αφιερωμένη στο νέο γκράφικ νόβελ. Όντας λάτρης του ελληνικού κινηματογράφου, με άλλη αφορμή βρέθηκε να συζητάει με τον Τάσο Ζαφειριάδη για το έργο του Αγγελόπουλου με ειδική μνεία στον «Θίασο», το χαρακτηριστικό μονοπλάνο και τα επίπεδα αφήγησης. Απ’ όπου κι αν το πιάσεις, η φεστιβαλική εμπειρία με τον Μάσιμο ντε Βίτα ήταν μοναδική. Μπάνια στον Μπάλο, εκδρομές στην Κίσσαμο, ταβέρνες στο Θέρισο… Κάπου κάπου συζητούσαμε και για κόμικς. Οι ιστορίες του Ντε Βίτα αποπνέουν πάντοτε κάτι από την περιπετειώδη φύση του, αλλά και από την ιδιαίτερα σαρκαστική του προσέγγιση. «Το μότο μου είναι πως "ο σαρκασμός θα σώσει τον κόσμο". Ακόμη και τώρα αισθάνομαι παιδί, ακόμα και ως καλλιτέχνης πάντοτε αναρωτιόμουν τι θα ήθελε το παιδί μέσα μου να δει στη συνέχεια της ιστορίας. Αν συγκινείται ο δημιουργός καθώς γράφει, τότε συγκινείται και ο αναγνώστης». Και το σχετικό link...

Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία,μάλλον για δύο λόγους: εκτός του ότι οι ιστορίες του με ικανοποιούν σχεδόν πάντα,η συνήθεια του να παίρνω κάθε Παρασκευή το Μίκυ Μάους είναι για μένα απολαυστική(μη με ρωτάτε γιατί,δεν ξέρω ) Εσείς?

Την περασμένη βδομάδα διάβαζα στο Μίκυ Μάους 135 την ιστορία "Κεραυνοί κι Αστροπελέκια", σχεδιασμένη από τον Massimo De Vita, και πρόσεξα ότι στη σελίδα 7, τελευταίο καρέ, ένα ζευγάρι 'ματάκια' παρακολουθούσαν τον Μίκυ καθώς περπατούσε. Μόνο 'ματάκια'. Ούτε πρόσωπο, ούτε κεφάλι. Το επόμενο καρέ όμως συνέχιζε με μια αναπάντεχη αλλαγή στη ροή της ιστορίας και έτσι απορροφήθηκα στο διάβασμα, ξεχνώντας παντελώς τα 'ματάκια'. Προχθές, διάβαζα μια άλλη ιστορία σε σχέδιο Massimo De Vita, "Το Δόρυ των Σέμινολ" στο Μίκυ Μάους 93. Καθώς η υπόθεση κυλούσε όμορφα κι ωραία, πετάγονται τα δύο γνωστά 'ματάκια' πίσω από ένα φωτιστικό μιας βιβλιοθήκης και παρακολουθούν τον θείο Ιερεμία! (αυτό συνέβη στη σελίδα 25, δεύτερο καρέ). Σταματώ το διάβασμα, βρίσκω αμέσως το ΜΜ 135 που διάβασα την περασμένη βδομάδα, και κάθομαι και παρακολουθώ τα 2 καρέ με τα επίμαχα 'ματάκια': Ακολούθως, θυμήθηκα ότι είχα προσέξει και παλαιότερα σε άλλες ιστορίες αυτά τα 'ματάκια'. Αν ήταν σε ιστορίες σχεδιασμένες από τον Massimo De Vita όμως, αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Οι δύο ιστορίες που αναφέρω έχουν διαφορετικό σεναριογράφο, επομένως εικάζω ότι τα 'ματάκια' είναι επινόηση του σχεδιαστή De Vita. Γνωρίζει κάποιος κάτι σχετικά με τα 'ματάκια' του De Vita?? ----------------------EDIT---------------------- Μετά από την επιβεβαίωση και από άλλο κομικσόφιλο συμφορουμίτη ότι υπάρχουν κι άλλα 'ματάκια' σε άλλες ιστορίες του Massimo De Vita, ετοιμάζω την ακόλουθη λίστα με όσα έχουμε βρει, και καλείστε όλοι να συνεισφέρετε στην ολοκλήρωση της: · "Ένδοξη Αποστολή" (1988), Μίκυ Μάους 2201, σελίδα 39, πέμπτο καρέ. · "Το Κόλπο των Β.Α.Μ.Π.Ι.Ρ.!" (1989), Μίκυ Μάους 1498, σελίδα 3, δεύτερο καρέ. · "Η Θαυματουργή Πηγή" (1989), Κλασικά 233, σελίδα 57, τέταρτο καρέ. · "Το Πνεύμα της Ευφυΐας" (1990), Μίκυ Μάους 2015, σελίδα 19, πέμπτο καρέ. · "Φάντομ Ντακ Εναντίον Σκούπι Ντο" (1991), Αλμανάκο 118, σελίδα ??, καρέ ??. · "Ο Μαγικός Θρόνος" (1993), Μεγάλα Σήριαλ 30, σελίδα 12 του Β' μέρους, έκτο καρέ. · "Το Χτύπημα του Γάτου" (1998), Μίκυ Μάους 2268, σελίδα 18, πρώτο καρέ. · "Αστεροειδείς Εναντίον Γης" (2000), Μεγάλα Σήριαλ 38, σελίδα 20, πρώτο καρέ. · "Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας" (2002), Μεγάλα Σήριαλ 7, σελίδα 177, πρώτο καρέ. · "Το Ακρωτήρι της Ομίχλης" (2003), Μίκυ Μάους 2095, σελίδα 9, πρώτο καρέ. · "Ο Παλιός Συμμαθητής" (2004), Μίκυ Μάους 2033, σελίδα 23, δεύτερο καρέ. · "Η Σούπερ Θεία" (2007), Μίκυ Μάους 2217, σελίδα 6, πρώτο καρέ. · "Η Πριγκίπισσα της Αόρατης Λίμνης" (2010), Νέο Μίκυ Μάους 170, σελίδα 112, πέμπτο καρέ. · "Το Δόρυ των Σέμινολ" (2012), Νέο Μίκυ Μάους 93, σελίδα 25, δεύτερο καρέ. · "Η Eφεύρεση του Ζβάινσταιν" (2012), Νέο Μίκυ Μάους 85, σελίδα 9, τρίτο καρέ. · "Αποστολή στον ΑΣΣΟ" (2013), Νέο Μίκυ Μάους 88, σελίδα 28, τελευταίο καρέ. · "Ο Τυφώνας της Αβύσσου" (2014), Νέο Μίκυ Μάους 180, σελίδα 27, πέμπτο καρέ. · "Κεραυνοί κι Αστροπελέκια" (2014), Νέο Μίκυ Μάους 135, σελίδα 7, τελευταίο καρέ. · "Μυστικές Σκέψεις" (2014), Νέο Μίκυ Μάους 72, σελίδα 63, τελευταίο καρέ. · "Ο Γκαφατζής Σούπερ Μάους" (2016), Νέο Μίκυ Μάους 179, σελίδα 55, πέμπτο καρέ. Εκτός από τα πιο πάνω, σε αρκετές ιστορίες βρέθηκαν και κάποια guest-star ματάκια (ή φατσούλες), σχεδιασμένα σε άλλο στυλ. Από αυτά παραθέτουμε ένα μικρό δείγμα πιο κάτω: · "Το Υπερηχητικό Περιστέρι" (1973), Κλασικά 217, σελίδα ??, καρέ ?? (ματάκια σε κάδρο!): · "Φάντομ Ντακ Εναντίον Σκούπι Ντο" (1991), Αλμανάκο 118: · "Ήρωας σε Κρίση" (1991), Αλμανάκο 111, σελίδα 44, τρίτο καρέ (κι άλλα ματάκια σε κάδρο!!): · "Το Φαράγγι του Διαβόλου" (2013), Νέο Μίκυ Μάους 99, σελίδα 63, τελευταίο καρέ (εδώ βρέθηκε ένας συνδυασμός από ματάκια):

Ο Ιταλός σχεδιαστής μιλάει στην «Κ». Ο Μάσιμο ντε Βίτα στο σχεδιαστήριό του στο περιοδικό Topolino. Ο πατέρας του, Πιερ Λορέντσο ντε Βίτα, ήταν επίσης «καρτουνίστας». Εκείνος τον έβαλε στο εργασιακό περιβάλλον των κόμικς της Ντίσνεϊ, όπου η καριέρα του Μάσιμο ντε Βίτα θα διαρκούσε πάνω από μισό αιώνα και θα αριθμούσε πολλές εκατοντάδες ιστορίες με παπιά και ποντίκια. Δεν είναι πολύ παράξενο λοιπόν, που ο 83χρονος σήμερα σχεδιαστής και σεναριογράφος των πλέον διάσημων ντισνεϊκών ηρώων, ένας από τους καλύτερους της Ιταλίας, δυσκολεύεται να διαλέξει μια «καταγωγική» ανάμνηση της σχέσης του με την ένατη τέχνη. «Όταν ήμουν μικρός, τρεφόμουν με ψωμί και κόμικς», λέει στην «Κ» και προσθέτει: «Έγινα φανατικός αναγνώστης τους γιατί μπορούσα να “ζω” στους κόσμους τους. Και επειδή σχεδίαζα καλά από μικρός, το να γίνω και εγώ σχεδιαστής ήταν κάτι φυσικό και επόμενο». Σπούδασε σχέδιο στη γενέτειρά του Μιλάνο, εργάστηκε στο στούντιο κινουμένων σχεδίων των αδελφών Παγκότο, ενώ το 1959 ξεκίνησε ως γραφίστας και διορθωτής στο περιοδικό Topolino (το όνομα του Μίκυ στα ιταλικά). Πολύ σύντομα θα σχεδίαζε ιστορίες σε σενάρια άλλων ή και δικά του, και με πρωταγωνιστές αρχικά τους κατοίκους της Λιμνούπολης και κυρίως τον Ντόναλντ Ντακ. Και ήταν το alter ego του γκαφατζή και ευέξαπτου παπιού, ο μασκοφόρος Φάντομ Ντακ, που δεν είχε μεν δημιουργηθεί από τον Ντε Βίτα, διαμορφώθηκε όμως από εκείνον και εισήγαγε τον σχεδιαστή στη σπουδαία ιταλική σχολή της Ντίσνεϊ, την οποία είχαν τιμήσει ονόματα όπως ο Ρομάνο Σκάρπα και ο Τζιοβάν Μπατίστα Κάρπι. Ενώ όμως ο Φάντομ Ντακ δημιουργήθηκε ως παρωδία άλλου κόμικ, του «Ντιαμπολίκ», ο Μάσιμο ντε Βίτα συνέβαλε στην καθιέρωση ήδη από το 1971 με την ιστορία «Ο χρυσός σκαραβαίος», μερικών πιο ιδιοσυγκρασιακών χαρακτηριστικών του. «Φρόντιζα να τον παρουσιάζω όχι σαν υπερήρωα, αλλά σαν τον Ντόναλντ που ήταν μεταμφιεσμένος ως τέτοιος, με τις γκάφες του και τις αναποδιές του», θυμάται. «Αργότερα τον μεταμόρφωσαν σε έναν υπερήρωα με τρομερό οπλοστάσιο, σχεδόν ανίκητο. Εκεί άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου». Δύο ιστορίες του έχουν ελληνικό ενδιαφέρον. Η μία διαδραματίζεται στην Ψαθούρα των Σποράδων, όπου ο καθηγητής Ζάποτεκ (δική του δημιουργία) αναζητά μια πολιτεία χαμένη στη θάλασσα. Η άλλη έχει φόντο τα Μετέωρα. «Είναι η πιο σημαντική ιστορία που έχω σχεδιάσει, από τις πιο αγαπημένες μου», λέει για τη δεύτερη ο Ντε Βίτα. «Κατάφερα με αυτήν να αποτίσω έναν φόρο τιμής τόσο στην Ελλάδα που αγαπώ, όσο και σε έναν μοναχό τον οποίο είχα γνωρίσει στο νησάκι της Κυρά Παναγιάς, πάνω από την Αλόννησο, που ανήκει στη μονή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Μου έμαθε πολλά πράγματα για τη ζωή και όποτε γυρνούσα την Ελλάδα τον επισκεπτόμουν. Είχαμε εξαιρετική σχέση. Στο κόμικ τον ενσαρκώνει ο Γκούφυ, ο οποίος ενώ σε άλλες ιστορίες είναι λίγο αφελής και ανόητος, εδώ παρουσιάζεται έτσι ώστε να φαίνεται και το μεγαλείο εκείνου του ανθρώπου. Η ιστορία αυτή είναι και ένας φόρος τιμής στο Άγιον Όρος, που μου θυμίζει τη γνήσια Ελλάδα, όπως τη γνώρισα τη δεκαετία του ’80 και του ’90». Ο μασκοφόρος Φάντομ Ντακ διαμορφώθηκε από τον Ντε Βίτα. Η ιστορία «Ο Μίκυ Μάους και η έβδομη μονή των Μετεώρων» θα παρουσιαστεί στο 8ο Φεστιβάλ Κόμικς των Χανίων Chaniartoon (chaniartoonfest.gr), που διεξάγεται ως τις 29 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο μεγάλου αφιερώματος στον Ιταλό σχεδιαστή. Από τις 27 Σεπτεμβρίου ο Ντε Βίτα θα συμμετέχει επίσης σε εργαστήρια και θα υπογράφει βιβλία του. Σταμάτησε να σχεδιάζει νέες ιστορίες το 2020, έπειτα από περίπου πεντακόσιες σε 55 χρόνια, εν μέρει λόγω διαφωνιών με τη σύνταξη του Topolino, αλλά κυρίως επειδή το χέρι του είχε αρχίσει ήδη να τρέμει. «Σε αντίθεση με συναδέλφους που “πεθαίνουν στο σχεδιαστήριο», εξηγεί, «επέλεξα να σταματήσω σε ένα σημείο που ήξερα ότι οι ιστορίες μου δεν θα ήταν πια στο ίδιο επίπεδο και δεν θα ικανοποιούσαν εμένα τον ίδιο». Διατηρούν τα κλασικά κόμικς την αίγλη τους; «Είμαι φαν της κλασικής γραμμής της Ντίσνεϊ», καταλήγει. «Όμως έχουν υπάρξει διάφορες αναπροσαρμογές, σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και στην Αμερική. Βλέπουμε μια τάση – και στο Topolino – για εκσυγχρονισμό ως αυτοσκοπό. Η κατάσταση απομακρύνεται από το πώς είχα μάθει να αντιμετωπίζω π.χ. τον Μίκυ και τον Ντόναλντ, που κατά κάποιο τρόπο εκπροσωπούσαν κάποια αρχέτυπα της κοινωνίας και οι ιστορίες τους εμπνέονταν από την πραγματικότητα. Τώρα υπάρχουν ιστορίες με χαρακτηριστικά ακόμα και από τα Μάνγκα και γενικά ακολουθούν τάσεις και μόδες. Και να σκεφτείς ότι εκείνες τις εποχές το Topolino πουλούσε 1 εκατ. τεύχη την εβδομάδα, ενώ τώρα 30.000». Και το σχετικό link...

15 Μαΐου 1928 Ο Μίκυ Μάους κάνει το ντεμπούτο του στο Χόλιγουντ. Σε ένα καρτούν εμπνευσμένο από την ηρωική σόλο πτήση με την οποία ο Τσαρλς Λίντμπεργκ διέσχισε τον Ατλαντικό, το Plane Crazy, παρουσιάζεται με τη μορφή μιας δοκιμαστικής προβολής. Όμως η ταινία δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει διανομή. Η δεύτερη ταινία του Μίκυ Μάους έχει την ίδια τύχη. Ένας διανομέας είπε τότε στον Γουόλτ Ντίσνεϊ «δεν σε ξέρουν και δεν ξέρουν το ποντίκι σου». Όμως η τρίτη προσπάθεια πέτυχε, καθώς η ταινία Steamboat Willie έκανε πρεμιέρα στο Colony Theatre της Νέας Υόρκης στις 18 Νοεμβρίου του 1928, την ημέρα που γιορτάζονται έως και σήμερα τα γενέθλια του Μίκυ Μάους. «Ξεπετάχθηκε από το μυαλό μου σε ένα μπλοκ πριν από 20 χρόνια σε ένα ταξίδι με το τρένο από το Μανχάταν στο Χόλιγουντ, σε μία εποχή που η επιχειρηματική τύχη η δική μου και του αδερφού μου βρισκόταν στο χειρότερο σημείο της και η καταστροφή έμοιαζε να μας περιμένει στη γωνία», θα έγραφε το 1949 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ. Ποια ήταν αυτή η καταστροφή; Ο ανταγωνιστής του Τσάρλι Μιντζ του είχε κλέψει τον επιτυχημένο ήρωα καρτούν Όσγουαλντ το Τυχερό Κουνέλι, αλλά και τους περισσότερους από τους καλλιτέχνες της Walt Disney Studios. Με τη γέννηση του Μίκυ Μάους, η επιχείρηση σώθηκε. Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ. Το διασημότερο ποντίκι όλων των εποχών εμφανίστηκε σε περισσότερες από 130 ταινίες, μεταξύ των οποίων και η θρυλική Fantasia του 1940. Και βέβαια, σε άπειρα επεισόδια σειρών και βιβλία κόμικ. Δέκα καρτούν του Μίκυ Μάους προτάθηκαν για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρής Διάρκειας. Το Lend a Paw κέρδισε το χρυσό αγαλματάκι το 1941. Το 1978 ο Μίκυ έγινε ο πρώτος ήρωας καρτούν με το δικό του αστέρι στο Hollywood Walk of Fame. Μέχρι και σήμερα, ο Μίκυ Μάους είναι ένα πανίσχυρο σύμβολο. Στα 80α γενέθλια του Μίκυ το 2008, το περιοδικό Time τον ανακήρυξε ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στον κόσμο, συγκρίνοντάς τον ακόμα και με τον Άγιο Βασίλη. Σύμφωνα με στοιχεία της Disney, το 98% των παιδιών ηλικίας από 3 έως 11 ετών σε όλο τον κόσμο γνωρίζουν τον Μίκυ Μάους. Και το σχετικό link...

Κυκλοφόρησε λοιπόν το πρώτο τεύχος της νέα τετράτευχης σειρά Μίκυ Μάους με αφορμή τα 100 χρόνια από τη δημιουργία της Ντίσνευ. Μεγαλύτερο μέγεθος από τα εβδομαδιαία Μίκυ, σχεδόν ίδιο με άλλα τεύχη της σειράς Editor's Choice όπως π.χ. τα Χρονικά των τεράτων, αλλά με πιο σκληρό εξώφυλλο και λιγότερες σελίδες, που και αυτές είναι πιο λεπτές από το σύνηθες των Editor's Choice. Ίσως στις λιγότερες και πιο λεπτές σελίδες να οφείλεται και το δυνατό δέσιμο που σε κάνει να φοβάσαι να ανοίξεις μέχρι τέρμα το περιοδικό μην τυχόν και του κάνεις ζημιά στη ράχη. Ιδιαίτερη και η τεχνοτροπία στο σκίτσο, ενδεχομένως να μην κάνει "κλικ" σε κάποιους. Θέλω να δω το στυλ που θα έχουν και τα υπόλοιπα τεύχη της σειράς για να βγάλω τελικό συμπέρασμα...

Διαθέσιμος προς χρήση και πώληση από κάθε ενδιαφερόμενο θα είναι από την 1η Ιανουαρίου 2024 ο πρώτος Μίκυ Μάους της Ντίσνεϊ, καθώς τα πνευματικά δικαιώματα που τον προστάτευαν επί 95 χρόνια παύουν να ισχύουν. Η εξέλιξη δεν αφορά την παγκοσμίως διαδεδομένη εκδοχή του διάσημου ποντικού, αλλά εκείνη που πρωτοεμφανίστηκε στην ασπρόμαυρη ταινία κινουμένων σχεδίων «Steamboat Willie» που σκηνοθέτησαν το 1928 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ και ο Ουμπ Άϊβερκς. Στιγμιότυπο από τη «Steamboat Willie» που σκηνοθέτησαν το 1928 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ και ο Ουμπ Άϊβερκς. Η απώλεια της αποκλειστικότητας του αρχικού Μίκυ δεν αναμένεται να κλονίσει συθέμελα την Ντίσνεϊ. Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Guardian, είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η εταιρεία έκανε εδώ και δεκαετίες νομικούς ελιγμούς, με στόχο να διατηρήσει τα πνευματικά δικαιώματα της αρχικής μορφής του διασημότερου ήρωά της. Ενδεικτικά, το 1998 η Ντίσνεϊ άσκησε τέτοιες πιέσεις στο νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ προκειμένου να επεκταθεί χρονικά η ισχύς των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, που ο σχετικός νόμος έμεινε γνωστός ως «Mickey Mouse Protection Act». Το 1989 η εταιρεία είχε απειλήσει τρεις παιδικούς σταθμούς στη Φλόριντα ότι θα κινηθεί νομικά αν δεν αφαιρούσαν αυτοσχέδια πορτρέτα των ηρώων της από τους τοίχους τους. Ενώ επίσης η Ντίσνεϊ συμπλήρωσε το 2023 εκατό χρόνια ζωής, η επέτειος τη βρήκε να αντιμετωπίζει προβλήματα όπως απώλειες εσόδων από την πλατφόρμα Disney+, φιλμ με χαμηλές εισπράξεις, εντάσεις με πολιτικούς που δεν καλοβλέπουν το συμπεριληπτικό χαρακτήρα των ταινιών της κ.ά. Όσον αφορά τις νέες πιθανές χρήσεις του παλιού Μίκυ, το στούντιο Fumi κυκλοφόρησε ήδη το τρέιλερ ενός βίντεο γκέιμ με τίτλο «Mouse», όπου μια παρόμοια φιγούρα παρουσιάζεται ως αιμοδιψής γκάνγκστερ. Η ίδια η Ντίσνεϊ ανακοίνωσε ότι «οι πιο σύγχρονες εκδοχές του Μίκυ θα παραμείνουν ανεπηρέαστες από τη λήξη των πνευματικών δικαιωμάτων του «Steamboat Willie» και ο Μίκυ θα συνεχίσει να έχει ηγετικό ρόλο ως παγκόσμιος πρεσβευτής της Walt Disney Company στις αφηγήσεις μας, τα θεματικά πάρκα και τα προϊόντα μας». Και το σχετικό link...

Τίτλος:ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 1979 Εκδοτική:ΤΑΚΗΣ Ε. ΒΟΣΚΑΚΗΣ Λίστα εκδόσεων Hμερ. έκδοσης:1979 Εξώφυλλα:1 ΕΔΩ ΛΙΣΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ Τεύχη:1 Κατηγορία:Αυτοτελές Είδος εντύπου:Ημερολόγιο Μέγεθος:; Σελίδες:; Χρώμα:Έγχρωμο (ΕΓΧ) Ακομα ενα ημερολογιο ετους -συγκεκριμενα του 1979- με τους ηρωες του Ντισνευ. Και λεω ακομα μιας και ο εκδοτης Βοσκακης ειχε εντρυφυσει στο Ντισνεικα ημερολογια. (1974,1975,1982,1983.. που εχουν ηδη βρεθει κ παρουσιαστει) https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/48180-μικυ-μαουσ-ημερολογιον-1974/ https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/25159-μικυ-μαουσ-ημερολογιον-1975/#comment-232999 https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/47493-μικυ-μαουσ-calendar-ημερολογιον-1983/#comment-664451 Η πηγη της εικονας που επεξεργαστικα λιγο προερχεται φυσικα απο τα κοινωνικα δικτυα Καθε περαιτερω πληροφορια,σκανναρισμα ή πληροφοριες δεκτες..

Τίτλος:ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 1974 Εκδοτική:ΤΑΚΗΣ Ε. ΒΟΣΚΑΚΗΣ Λίστα εκδόσεων Hμερ. έκδοσης:1974 Εξώφυλλα:1 Τεύχη:1 Κατηγορία:Αυτοτελές Είδος εντύπου:Ημερολόγιο Μέγεθος:; Σελίδες 12:; Χρώμα:Έγχρωμο (ΕΓΧ) Ακομα ενα ημερολογιο ετους -συγκεκριμενα του 1974- με τους ηρωες του Ντισνευ. Και λεω ακομα μιας και ο εκδοτης Βοσκακης ειχε εντρυφυσει στο Ντισνεικα ημερολογια. (1975,1979,1982,1983.. που εχουν ηδη βρεθει κ παρουσιαστει) Αλλα ημερολογια του ιδιου εκδοτη https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/25159-μικυ-μαουσ-ημερολογιον-1975/#comment-232999 https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/48181-μικυ-μαουσ-ημερολογιον-1979/ https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/47493-μικυ-μαουσ-calendar-ημερολογιον-1983/#comment-664451 Η πηγη της εικονας που επεξεργαστικα λιγο προερχεται φυσικα απο τα κοινωνικα δικτυα Καθε περαιτερω πληροφορια,σκανναρισμα ή πληροφοριες δεκτες.. Οι σελιδες του ημερολογιου δεν ειναι δεμενες προκειμένου να γινουν καρτες.Επισης υπάρχουν και οι ηρωες με διακεκομμένες γραμμες για να στεκονται στην πισω πλευρα σαν χειροτεχνια και ζωγραφικη Καθε περαιτερω πληροφορια,σκανναρισμα ή πληροφοριες δεκτες..

Τίτλος:ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ CALENDAR ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 1983 Εκδοτική:ΤΑΚΗΣ Ε. ΒΟΣΚΑΚΗΣ Λίστα εκδόσεων Hμερ. έκδοσης:1983 Εξώφυλλα:1 ΕΔΩ ΛΙΣΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ Τεύχη:1 Κατηγορία:Αυτοτελές Είδος εντύπου:Ημερολόγιο Μέγεθος:; Σελίδες:; Χρώμα:Έγχρωμο (ΕΓΧ) Ακομα ενα ημερολογιο ετους -συγκεκριμενα του 1983- με τους ηρωες του Ντισνευ. Και λεω ακομα μιας και ο εκδοτης Βοσκακης ειχε τουλαχιστον πριν απο καμια δεκαετια εντρυφυσει στο Ντισνεικα ημερολογια. https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/25159-μικυ-μαουσ-ημερολογιον-1975/#comment-232999 Εδω απεικονιζονται σε ενα φυλλο δυο μηνες και μια εποχιακη Ντισνεικη παρασταση. Το παρων το αντλησα απο το διαδυκτιο και θεωρησα σωστο να υπαρχει καπου. Ειναι το δευτερο εξακριβωμενο Ντισνεικο ημερολογιο μετα απο αυτο του 1982 και μετα απο αυτο του 1975 και μαλλον του 1976 οπως αναφερεται συγκεκριμενα στις σχετικες εκδοσεις του εκδοτικου οικου. (Εξωφυλλο του ημερολογιου 1982-πηγη διαδυκτιο- )

Ο Μίκυ Μάους, το διασημότερο ποντίκι του κόσμου γίνεται 93 ετών! Αχαιοί μιλούν στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» για ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του αμερικανικού πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Ο Μίκυ Μάους γίνεται 93 ετών σήμερα Παρασκευή 13/01/2023 και δεν έχει γκρίζα μαλλιά στο κεφάλι του. Σίγουρα, είναι λίγο πιο σκανδαλιάρης και φοράει τα ίδια ρούχα εδώ και δεκαετίες, αλλά η γενική του εικόνα είναι σχεδόν ίδια! Η ιστορία του Μίκυ ωστόσο ξεκινά με ένα κουνέλι το 1927, όταν ο Walt Disney δημιούργησε έναν χαρακτήρα που ονομάζεται «Oswald the Lucky Rabbit». Με το στρογγυλό, λευκό πρόσωπό του, τη μεγάλη μύτη του με κουμπιά και τα μαύρα μακριά αυτιά του, ο χαμογελαστός Oswald έγινε αμέσως επιτυχία και η Universal «παρήγγειλε» μια σειρά από σορτς. Όταν τα στελέχη της Disney συναντήθηκαν μίκρυναν λίγο τα αφτιά, προσέθεσαν επιπλέον επένδυση γύρω από τη μέση και μετέτρεψαν το κουνέλι σε ποντίκι. Ονομάστηκε Mortimer. Το παρατσούκλι δεν κράτησε. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που προσπαθούν να εξηγήσουν πώς και γιατί – η πιο δημοφιλής είναι ότι η γυναίκα του Disney μισούσε το όνομα και πρότεινε την αντικατάστασή του – σύντομα ήταν έτοιμος για το ντεμπούτο του ως Μίκυ. Ο Μίκυ γεννήθηκε στην Αμερική την εποχή της κατάθλιψης, έγινε – και διαμορφώθηκε για να γίνει – ένας ήρωας για τον απλό άνθρωπο, ένας αισιόδοξος ποντικός που αντιμετώπιζε χαρούμενα τις δυσκολίες που έρχονταν στον δρόμο του και ως χαρούμενο καρτούν κατακτούσε τις αντιξοότητες. Ένα ποντίκι, ντυμένο σαν τον αεροπόρο Τσαρλς Λίντμπεργκ, κατασκευάζει ένα αεροπλάνο και ονειρεύεται να γίνει σπουδαίος πιλότος. Παίρνει μαζί του την κοπέλα του στην πρώτη του πτήση. Αλλά μετά έρχεται εμπόδιο μετά από εμπόδιο – η κοπέλα του παρασύρεται και απομακρύνεται, πλησιάζει μια καταιγίδα και το ποντίκι καταλήγει σε ένα έρημο νησί, όπου οι ντόπιοι αποφασίζουν να τον μαγειρέψουν. Ο Μίκυ τούς πολεμά όλους μόνος του. Αυτό ήταν το πρώτο κόμικ του Μίκυ Μάους, που τυπώθηκε στο «The New York Daily Mirror» πριν από 93 χρόνια, στις 13 Ιανουαρίου 1930. Παρόλο που το «Steamboat Willie», η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με το ποντίκι, έκανε το ντεμπούτο στη Walt Disney το 1928, το κόμικ στριπ ήταν αυτό που προκάλεσε διεθνή φήμη για τον Μίκυ Μάους – κυρίως λόγω της πολύ περιορισμένης εμβέλειας των ταινιών τότε. Το κουβάρι του απόλυτου μύθου των κινουμένων σχεδίων ξετυλίγεται σήμερα στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» από τρεις αχαιούς συμπολίτες που έχουν να πουν ο καθένας τη δική του ιστορία για το απόλυτο σύμβολο της αμερικανικής αισιοδοξίας, επινοητικότητας και ενεργητικότητας: Κώστας Γιαννακόπουλος, διευθυντής mycomics.gr - συλλέκτης: «Ο Μίκυ είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού» Ο Μίκυ Μάους είναι ο πιο διάσημος χαρακτήρας κόμικς. Και δεν το λέει αυτό όποιος-όποιος, αλλά η ίδια η Google, καθώς μέσα σε ένα χρόνο έγιναν πάνω από 34 εκατομμύρια αναζητήσεις για αυτόν. Χιλιάδες καλλιτέχνες έχουν δημιουργήσει ιστορίες με τον Μίκυ. Αυτές οι ιστορίες έχουν εκδοθεί σε πάνω από 120 χώρες στον κόσμο. Στην Ελλάδα μόνο, συνολικά, υπάρχουν καταγεγραμμένες πάνω από 260 εκδόσεις με ιστορίες χαρακτήρων της Ντίσνεϋ προεξάρχοντος του Μίκυ. Είναι απλά αδύνατο κάποιος αναγνώστης τους να μην βρει μια έστω ιστορία που μεγαλώνοντας θα έχει να την θυμάται ως την «αγαπημένη» του ιστορία. Στην πραγματικότητα όμως ο Μίκυ Μάους δεν είναι ένας ήρωας. Ο Μίκυ είναι δεκάδες διαφορετικοί χαρακτήρες που απλά μοιάζουν στην εμφάνιση του Μίκυ. Το κατόρθωμα της Ντίσνεϋ είναι ότι μπόρεσε να μετατρέψει το μικρό σκανδαλιάρικο ποντίκι των πρώτων σχηματικών ταινιών κινουμένων σχεδίων σε ένα χαρακτήρα ήρωα για όλες τις εποχές και όλους τους αναγνώστες. Πιστεύω πως όλοι όσοι είστε τώρα μαζί μας σε αυτή σελίδα έχετε διαβάσει ιστορίες με τον Λούκυ Λουκ, Τον Αστερίξ, τον Τεν Τεν, τον Ποπάυ, τον Σπάιντερ Μαν. Όλοι αυτοί οι πετυχημένοι ήρωες πρακτικά κάνουν μόνο μια δουλειά. Την κάνουν σίγουρα καλά για αυτό και είναι διάσημοι στο αντικείμενό τους (!) αλλά είναι και στην ουσία μονοδιάστατοι. Έχουν έναν τυποποιημένο χαρακτήρα και χαρακτηριστικά και πάνω σε αυτά χτίζονται οι ιστορίες τους. Αντίθετα, ο Μίκυ στην καριέρα του έχει κάνει σχεδόν τα πάντα – έχει παρουσιαστεί με διαφορετικούς χαρακτήρες, ιδιότητες και ασχολίες. Αυτό βέβαια, εξαιτίας των χιλιάδων δημιουργών και εκδόσεων που όπως είπαμε έχουν δημιουργήσει και δημοσιεύσει ιστορίες με τον Μίκυ. Ο Μίκυ, ανάλογα την ιστορία, μπορεί να παρουσιαστεί σαν ξεροκέφαλος, τεμπελάκος, γενναίος, επιπόλαιος, ο πιστός φίλος του Γκούφη, αιώνιος αρραβωνιαστικός της Μίνι Μάους (συνεπωνυμία απλή), ο πιστός θείος στα ανίψια του και το αγαπημένο αφεντικό του σκύλου του Πλούτο. Στην Ελλάδα, η πιο γνωστή ίσως περσόνα του Μίκυ είναι αυτή του κυνηγού της περιπέτειας. Οι ελληνικές εκδόσεις, καθοδηγούμενες από αλάνθαστο ένστικτο ή… τύχη επέλεξαν και πρόσφεραν στους αναγνώστες μερικές από τις πιο καλογραμμένες και σχεδιασμένες ιστορίες κόμικς με τον Μίκυ. Σε αυτές, ο ήρωάς μας είναι ντετέκτιβ που λύνει τα πιο σκοτεινά μυστήρια και καταδιώκει άπιστους εγκληματίες. Περιστασιακά γίνεται εξερευνητής αρχαιολόγος (τρέμε Ιντιάνα Τζόουνς) μέχρι και σερίφης στην άγρια Δύση. Δεν υπάρχει περίπτωση το παιδί αναγνώστης να μην βρει μια πλευρά με την οποία θα ταυτιστεί. Αρκεί το παιδί να βρει χρόνο, κίνητρο και όρεξη να ασχοληθεί με την ανάγνωση των κόμικς. Κάτι που δυστυχώς πλέον σπάνια συμβαίνει με τα παιδιά. Η κατάληξη είναι σήμερα στην εποχή του Internet και του tiktok οι αναγνώστες να είναι κυρίως μεσήλικες που προσπαθούν να επαναφέρουν κομμάτια του παρελθόντος τους και αγαπημένες αναμνήσεις. Η ανάγνωση των κόμικς έχει μετασχηματιστεί σε συλλογή κόμικς. Ακόμα και έτσι όμως ο Μίκυ είναι και εδώ ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, καθώς τα τεύχη του Μίκυ Μάους είναι τα πιο συλλεκτικά και ακριβά ανάμεσα στις ελληνικές εκδόσεις. Αυτή είναι μια ωραία ιστορία που θα αναλύσουμε ίσως σε ένα προσεχές αφιέρωμα. Δήμητρα Φραγκούλη, συγγραφέας: «Ο νους μου τρέχει σ’ εκείνο το μικρό κορίτσι με τον αγαπημένο φίλο τον Μίκυ» Μεσημέρι Αυγούστου 1989. Στο ενοικιαζόμενο επικρατεί ησυχία. Ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι ο ελαφρύς κυματισμός της θάλασσας καθώς σκάει στο ακρογιάλι. Ένα απαλό αεράκι μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο και κουνώντας την κουρτίνα, προσπαθεί να σπάσει για λίγο τη ζέστη που επικρατεί. Η μαμά και ο μπαμπάς έχουν ξαπλώσει, αλλά εγώ όχι, δε θέλω να κοιμηθώ. Τα μαλλιά μου είναι ακόμα βρεγμένα από το λούσιμο – η μαμά μάς λούζει πάντα μετά τη θάλασσα. Βάζω ένα μαξιλάρι στην πλάτη του κρεβατιού και μισοξαπλώνω. Πάνω στο ξύλινο, χαμηλό κομοδίνο είναι ακουμπισμένα τα δύο τελευταία τεύχη του Μίκυ Μάους. Ένα από χθες και ένα από την περασμένη Παρασκευή που δεν είχα προλάβει να πάρω. Τα έφερε ο μπαμπάς το πρωί από την Πάτρα. Πιάνω στα χέρια το πρώτο τεύχος, αυτό της περασμένης εβδομάδας. Η ανυπομονησία δεν περιγράφεται. Απ’ έξω με κοιτάζει ο Μίκυ με ένα τεράστιο χαμόγελο, μέσα στο μπλε αμάξι του, υποσχόμενος μεγάλες περιπέτειες. Ανοίγω την πρώτη σελίδα, την έγχρωμη. Με τις γνώσεις της απόφοιτου της Α’ δημοτικού, χώνομαι συλλαβιστά μέσα στην ιστορία. Ο Μίκυ είναι ντετέκτιβ! Προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μιας πολύ περίεργης ληστείας. Τα μάτια μου πετάνε στα συννεφάκια με τα γράμματα, και από εικόνα σε εικόνα, γίνομαι μέλος της ομάδας. Γυρίζω σελίδα, είναι το ασπρόμαυρο μέρος της ιστορίας. Έτσι είναι όλες οι ιστορίες, μια χρωματιστές, μια ασπρόμαυρες. Τις βαρετές Κυριακές του χειμώνα, όταν τελειώνω το διάβασμα, βάζω χρώμα με τις ξυλομπογιές μου και σε αυτές τις σελίδες. Τώρα όμως δε με νοιάζει. Να και ο Γκούφη, που τον βοηθάει στη λύση του μυστηρίου. Η μια ιστορία διαδέχεται την άλλη καθώς τα μάτια μου γίνονται βαριά και το κεφάλι γέρνει στο μαξιλάρι. Ο ύπνος έρχεται κι εγώ παίρνω μαζί μου τον αγαπημένο ήρωα με την παρέα του, στον κόσμο των ονείρων. Μετά τις διακοπές, τα τεύχη του Μίκυ Μάους τοποθετούνται με ευλάβεια στο μεγάλο κουτί πίσω από το κρεβάτι, μαζί με πολλά άλλα. Από πάνω τους ένα λούτρινο ζευγάρι, ο Μίκυ και η Μίνι, στέκονται φύλακες των αξέχαστων εικονογραφημένων ιστοριών. Με τα χρόνια, και προσπαθώντας να το παίξω μεγάλη, αδιαφόρησα για το ποντίκι με τα λευκά γάντια και δυστυχώς η συλλογή του Μίκυ Μάους χάθηκε. Πολλά δόθηκαν, άλλα πετάχτηκαν, ελάχιστα έμειναν. Ύστερα ήρθε η σκληρή εκλογίκευση της ενηλικίωσης. Τα ποντίκια δε μιλούν, δε φορούν γάντια και κόκκινο σορτσάκι, είναι μόνο μικρά, βρομερά τρωκτικά. Καμιά φορά όμως, ο νους μου τρέχει σ’ εκείνο το μικρό κορίτσι με τη μεγάλη φαντασία και τον αγαπημένο φίλο. Και παραμένει εκεί, καθώς τοποθετώ τον λούτρινο φίλο μου με το κορίτσι του, δίπλα από μερικά – κλασικά πλέον – Μίκυ Μάους, στο δωμάτιο των παιδιών μου. Κώστας Νταλιάνης, σκηνοθέτης - συλλέκτης: «Ο Μίκυ Μάους αντιπροσωπεύει όλα όσα ήθελε να εκφράσει ο Γουόλτ Ντίσνεϋ» «Ο Μίκυ Μάους είναι, για μένα, ένα σύμβολο ανεξαρτησίας. Ήταν ένας τρόπος για την εξάλειψη όλων των δυστυχιών», απάντησε ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, όταν ρωτήθηκε τι σήμαινε ο Μίκυ για αυτόν.Το ποντίκι του Ντίσνεϋ έγινε το κυρίαρχο σύμβολο της εταιρείας «Γουώλτ Ντίσνεϋ», αποτελώντας την μασκότ της. Το χαρούμενο πρόσωπό του παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμη και τον Άγιο Βασίλη. Ο Ντίσνεϋ τον δημιούργησε το 1928. Το ενδιαφέρον παρασκήνιο έγκειται στο ότι πριν δημιουργήσει τον Μίκυ Μάους, ο Ντίσνεϋ σχεδίασε τον Όσβαλντ, το τυχερό κουνέλι. Αλλά κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας με τον επιχειρηματικό του συνεργάτη στην εταιρία «Γιουνιβέρσαλ», ο Ντίσνεϋ έχασε τα πνευματικά δικαιώματα του Όσβαλντ. Το 1932 ο Ντίσνεϋ έλαβε ένα ειδικό βραβείο από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για τη δημιουργία του Μίκυ Μάους. Ο Μίκυ έχει λάβει δέκα υποψηφιότητες για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μικρού μήκους και αποτέλεσε τον πρώτο χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων που κέρδισε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Τα αφτιά του εξακολουθούν να είναι μια από τις πιο διάσημες πολιτιστικές εικόνες του 20ού και 21ου αιώνα. Επίσης, κατέχει την πρωτοπορία στο να είναι ο πρώτος χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που μίλησε ποτέ στην οθόνη. Η περίφημη ντροπαλή, φαλτσέτο φωνή του αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά του. Μάλιστα, ο ίδιος ο Ντίσνεϋ δάνεισε τη φωνή του στον Μίκυ, πράγμα για το οποίο ο δημιουργός του ένιωθε ξεχωριστή περηφάνια. Ο Μίκυ Μάους αντιπροσωπεύει όλα όσα ήθελε να εκφράσει ο Γουώλτ Ντίσνεϋ – ευτυχία, διασκέδαση, όνειρα και την ικανότητα να φέρει κοντά τις οικογένειες. Ο Μίκυ έχει τη δύναμη να προκαλεί θετικά συναισθήματα και να δημιουργεί αξέχαστες εμπειρίες, διαμορφώνοντας έτσι ένα ισχυρό και διαχρονικό παγκόσμιο σύμβολο. Η στενή σχέση του Μίκυ με τα παιδιά επέβαλλε να παραμείνει πάντα σεβαστός και ηθικός. Με το πέρασμα του χρόνου, ο Μίκυ Μάους μετατράπηκε από καρτούν σε αναντικατάστατο κομμάτι της παιδικής ηλικίας όλων. Και το σχετικό link...

Το οτι κάθε φορά που επιστρέφω από το πατρικό μου σπίτι έχω ανακαλύψει και κάποιο "καλούδι" μάλλον έχει πάψει να είναι είδηση. Το οτι αυτή τη φορά η "ανακάλυψή" μου αφορά σε Ντίσνευ μάλλον είναι ... Ψάχνοντας λοιπόν στο γνωστό πατάρι έπεσα πάνω σε ένα album που ήταν από τα πιο αγαπημένα μου οταν ήμουν μικρός....... Κυρίες και κύριοι χωρίς άλλη καθυστέρηση σας παρουσιάζω τον " Παγκόσμιο Ατλαντα και σημαίες όλων των κρατών " ένα λεύκωμα που υπήρχε σε παλιά Μικυ Μαους και είχε σκοπό να τονώσει τις γεωγραφικές μας γνώσεις μέσω της συλλογής 150 σημαιών κρατών των 5 ηπείρων ...... Οπως διάβασα στο inducks γιατί εγώ δεν θυμόμουν έφτασε στα χέρια μου με το τεύχος 525 του Μικυ Μαους στις 6 Ιουλίου του 1976.!! Αυτό που θυμάμαι είναι οτι από τότε και για κάμποσα τεύχη (για πόσα άραγε ??? ) κάθε εβδομάδα 8 νέες σημαίες κρατών. προστίθονταν στη συλλογή μου .Δεν κατάφερα να το συμπληρώσω αλλά δεν πειράζει......... Σας παρουσιάζω το εξώφυλλο τον πρόλογο και όλες τις εσωτερικές σελίδες του album......

Στο Μίκυ Μάους 377, στη σελίδα 59, βλέπουμε την ιστορία Τα μπισκότα του ορεσίβιου. Μια ιταλική ιστορία που πρωτοεκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2015 στο Τοπολίνο 3086, δηλαδή πριν περίπου 6μισι χρόνια (όταν ήδη υπήρχε το Μίκυ Μάους της Καθημερινής). Είναι μια από τις ιστορίες που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κάθε βδομάδα στο Μίκυ Μάους. Γιατί, τότε, να ασχοληθούμε μαζί της? Στην πρώτη σελίδα της ιστορίας, στην εν λόγω ελληνική έκδοση, αναγράφεται η φράση "Η ιστορία δημιουργήθηκε το 2015 και παρουσιάζεται όπως ακριβώς πρωτοδημοσιεύθηκε." Τι μπορεί να σημαίνει αυτό? Πρόκειται για ιστορία του 2015, όχι του 1915. Περίεργο είναι και το σημείο της σελίδας όπου το έγραψαν (σχεδόν δεν φαίνεται). Κάτι τέτοιες εκδοτικές δηλώσεις είχαμε δει σε επανεκδόσεις αρκετά παλαιότερων ιστοριών, π.χ. στα Άπαντα του Σκάρπα, όπου υπάρχουν κάτι ιστορίες σε σενάριο του Μαρτίνα που καταλύουν κάθε είδους πολιτική ορθότητα, με βιαιοπραγίες, κάπνισμα, θανάτους και άλλα τέτοια. Σε τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνω τη σημασία μιας προειδοποίησης στην αρχή της ιστορίας (όσο και να το θεωρώ αχρείαστο). Στην ιστορία του 2015 με τον Τζιμ τον Τρομερό, όμως, τι μπορεί να σημαίνει? Απαγορεύτηκε, πλέον, στις ιταλικές ιστορίες, να πυροβολεί ο Τζιμ ανεξέλεγκτα? Ή μήπως θα του απαγορευτεί να είναι πλέον αγροίκος και μισάνθρωπος? Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Έχει κανείς σας κάποια σχετική πληροφορία ή κάτι άλλο να προσθέσει στο θέμα αυτό??

MIKY MAOYΣ #359 Οι σκιές του Μέλανα Δρυμού ΙΣΤΟΡΙΕΣ: ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΚ ΝΤΑΚ ΤΟ ΕΚΚΟΛΑΠΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΤΑΡΤΑΠΕΡ ΧΙΟΥΗ, ΛΙΟΥΗ, ΝΤΙΟΥΗ ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΑΝΑ ΔΡΥΜΟΥ ‘Α μέρος ΧΙΟΥΗ, ΛΙΟΥΗ, ΝΤΙΟΥΗ ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΑΝΑ ΔΡΥΜΟΥ ‘Β μέρος ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΕΞΥΠΝΑ ΡΟΥΧΑ ΝΤΑΙΖΥ ΝΤΑΚ ΒΡΟΧΗ ΑΠΟ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΝΤΑΚ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΤΥΦΩΝΩΝ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ: Σε αυτό το τεύχος βλέπουμε και από τις 2 υποσειρές (Spookyzone-YOUNG DONALD DUCK) ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο!!! Κυκλοφορεί αυτή την Μ.Πέμπτη 29/4 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ? ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ: https://e-ducks.webnode.gr/ ? YOUTUBE: https://bit.ly/3rAISTj

Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς Αστερίξ; Χωρίς Τζέιμς Μποντ; Έναν κόσμο όπου τα παιδιά δεν είχαν νέες περιπέτειες του Θείου Σκρουτζ ή του Ντόναλντ Ντακ να διαβάσουν; Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί μια γενιά που δεν γνώριζε τον Ηρακλή Πουαρό; Οι παραπάνω ήρωες – και αρκετοί άλλοι – αποτελούν σημεία κατατεθέντα του 20ου και του 21ου αιώνα. Ταυτόχρονα αποτελούν πολύ δυνατά brand name. Αποφέρουν εκατομμύρια δολάρια, τροφοδοτούν τεράστιο αριθμό επιχειρήσεων. Σε ένα τόσο καπιταλιστικό κόσμο σαν τον δικό μας αυτό θα μπορούσε να είναι αρκετό για την αιωνιότητα τους. Ωστόσο υπάρχει και μία συναισθηματική πτυχή. Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, που οι εξελίξεις, τεχνολογικές, οικονομικές, κοινωνικές, είναι τόσο ραγδαίες που δεν μπορεί πάντα να τις παρακολουθεί κανείς, ο άνθρωπος – από τη φύση του – χρειάζεται κάποιες σταθερές. Ναι, θα δει άπειρες ταινίες, θα γνωρίζει πολυάριθμους χαρακτήρες αλλά όταν θα έρθει η ώρα για την καινούργια ταινία του Τζέιμς Μποντ, θα τον χαλαρώσει το οικείο, το γνωστό, αυτό με το οποίο μεγάλωσε. Μπορεί η φιγούρα του ήρωα να έχει προσαρμοστεί στην εποχή μας αλλά η ουσία δεν παύει να είναι ίδια. Έτσι οι ήρωες αυτοί μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και παραμένουν αθάνατοι. Ποιοι είναι όμως αυτοί που φροντίζουν για την αιωνιότητά τους; Ηρακλής Πουαρώ: Φέτος το τέταρτο βιβλίο Ο δαιμόνιος ντετέκτιβ, ο σαρκαστικός Βέλγος (που όλοι περνούν για Γάλλο), ο εκκεντρικός παρατηρητής με τα γκρίζα κύτταρα φαιάς ουσίας, καλείται να διαλευκάνει μια νέα υπόθεση δολοφονίας το 2021. Η συγγραφέας Sophie Hannah, 45 χρόνια μετά το τελευταίο βιβλίο της Agatha Christie, αναβίωσε τον μυθικό χαρακτήρα και το πνεύμα της εποχής του και το επιτυγχάνει με μια ιστορία που μοιάζει να γράφτηκε από την ίδια την «μητέρα» του διάσημου ντετέκτιβ Αγκάθα Κρίστι! Η Sophie Hannah είναι και η ίδια από τις πιο διάσημες συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων κι έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον κόσμο. Κινείται στο χώρο του ψυχολογικού θρίλερ και τα βιβλία της έχουν κυκλοφορήσει σε πάνω από 27 χώρες, ενώ κάποια αποτέλεσαν σενάρια για την τηλεόραση. Έχει αποσπάσει υποψηφιότητες και βραβεία λογοτεχνίας και το ξεχωριστό χάρισμά της στην κατασκευή συναρπαστικών υποθέσεων και μοναδικών χαρακτήρων έκανε τους κληρονόμους των πνευματικών δικαιωμάτων της Αγκάθα Κρίστι, έπειτα από δεκαετίες πιέσεων από δεκάδες συγγραφείς αστυνομικών, να εμπιστευτούν στη Hannah το διασημότερο δημιούργημα της μεγάλης κυρίας του crime fiction – τα βιβλία της οποίας εξακολουθούν να είναι τα πλέον ευπώλητα σε όλο τον κόσμο. Απ’ την έκδοση του πρώτου της βιβλίου το 1920, η Κρίστι έγραψε 33 μυθιστορήματα, δύο θεατρικά και πάνω από 50 διηγήματα με πρωταγωνιστή τον Ηρακλή Πουαρό. Η ίδια η συγγραφέας εξιστόρησε: « Το πιο σημαντικό για εκείνους – τους κληρονόμους της βρετανίδας συγγραφέως- ήταν (και παραμένει) να μην ξεχάσουν οι νεότερες γενιές των αναγνωστών το έργο της Αγκάθα Κρίστι, να έλθουν σε μια ελκυστική επαφή μαζί της. Κάποια μέρα λοιπόν, ο Πίτερ Στράους, ο ατζέντης μου, συζητούσε μάλλον κάτι άσχετο με τους υπεύθυνους στον μεγάλο εκδοτικό οίκο HarperCollins που εκδίδει, ως γνωστόν, τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Τότε του κατέβηκε η ιδέα: Είστε οι εκδότες της Αγκάθα Κρίστι, έτσι δεν είναι; Γιατί δεν ζητάτε από την πελάτισσά μου Σόφι Χάνα να σας γράψει ένα βιβλίο, κάτι σαν συνέχεια των ιστοριών της; Είναι μεγάλη θαυμάστρια της Αγκάθα!». Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα». 007: Ζει μονάχα… πολλές φορές Ο Τζέιμς Μποντ ή Πράκτωρ 007 δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε το 1953 από τον Άγγλο συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ. Είναι πρωταγωνιστής δώδεκα μυθιστορημάτων και δύο συλλογών διηγημάτων. Το ονοματεπώνυμό του ανασύρει εικόνες πλούτου, εξωτικές τοποθεσίες, σεξ, περιπέτεια και κατασκοπεία. Τα βιβλία του Ίαν Φλέμινγκ, με φανατικούς αναγνώστες στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη δημιουργώντας τη δημοφιλέστερη, πιο μακροχρόνια και επιτυχημένη κινηματογραφική σειρά, που απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Όσο λοιπόν η τελευταία ταινία «No Time To Die» με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Κρεγκ και 25η από τον κόσμο του Τζέιμς Μποντ αναμένεται στις αίθουσες στις 8 Οκτωβρίου 2021, κορωνοϊού επιτρέποντος, το ερώτημα που κυριαρχεί είναι ποιος θα είναι ο επόμενος Τζεημς Μποντ. https://www.youtube.com/watch?v=VNYhgQGS2jU Οι παραγωγοί των ταινιών έβαλαν τέλος στις εικασίες ξεκαθαρίζοντας πως ο επόμενος Μποντ δεν θα είναι γυναίκα, ενώ παραδέχτηκαν ότι μπορεί να είναι αρκετά διαφορετικός από ότι έχουμε συνηθίσει. Μάλιστα η παραγωγός Barbara Broccoli δήλωσε πως «Μπορεί να είναι οποιουδήποτε χρώματος, αλλά θα είναι άντρας». Ο Γαλάτης που κατέκτησε τον κόσμο Το φαινόμενο «Αστερίξ» αποτελεί σταθμό στην τέχνη των κόμικς, όχι μόνο για τα εκπληκτικά σκίτσα του Albert Uderzo αλλά και για το πλούσιο σενάριο, που οφείλεται στον Rene Goscinny. Ο τελευταίος ήταν και ο εμπνευστής της περίφημης σειράς το 1959. Μετά τον θάνατο του Goscinny, ο Uderzo συνέχισε την έκδοση της σειράς μόνος και παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της κόρης του, παρέδωσε τη σκυτάλη στο νέο καλλιτεχνικό δίδυμο JeanYves Ferri και Didier Conrad. Ο ίδιος ο Uderzo αποκάλυψε ότι αισθανόταν το χρέος να μεταβιβάσει στις επόμενες γενιές τον χαρακτήρα του Αστερίξ: «Όταν πήρα αυτήν την απόφαση έπρεπε να στρωθούμε αμέσως στη δουλειά», τόνισε αναφερόμενος στους νέους «κηδεμόνες» του Γαλάτη ήρωα. Ο Conrad, ο νέος σκιτσογράφος, παραδέχεται ότι δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα: «Πολλές φορές έχανα κάθε ελπίδα και ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω», ανέφερε ο Γάλλος περιγράφοντας την εμπειρία του από τη συνεργασία με τον προκάτοχο του Uderzo. «Πιστεύω ότι ο δημιουργός μπορεί να βάλει τις δικές του προσωπικές του πινελιές ωστόσο δεν μπορεί να ξεφύγει από το βασικό πλαίσιο που κινείται ο ήρωας. Στον Αστερίξ βλέπουμε ότι έχουν προστεθεί ορισμένα μοντέρνα χαρακτηριστικά, υπάρχουν πολιτικά υπονοούμενα, υπάρχουν παρεμβάσεις που κάνουν το κόμιξ πιο political correct στην εποχή μας» είχε αναφέρει στο topontiki.gr ο έλληνας εκδότης του Αστερίξ Γιώργος Τσίτσοβιτς. Στις 21 Οκτωβρίου 2021 θα κυκλοφορήσει το νέο τεύχος με τις περιπέτειες του Αστερίξ και της παρέας του. Το 39ο βιβλίο θα σηματοδοτήσει την πέμπτη ιστορία που υπογράφει το καλλιτεχνικό δίδυμο από το 2013, οπότε ανέλαβαν τις τύχες του διάσημου κόμικ. https://www.youtube.com/watch?v=wipG9U2zaOs Ο θαυμαστός κόσμος της Ντίσνευ Τα σχέδια του Ντον Ρόσα και του Καρλ Μπαρκς συντρόφευσαν αμέτρητους πιτσιρικάδες από το 1966, οπότε κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του Μίκυ Μάους στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Τερζόπουλου. Το 1990 ο νεαρός τότε Πάολο Μοτούρα γνώρισε στα στούντιο της Ντίσνεϊ στο Μιλάνο έναν από τους μεγάλους κομίστες της εταιρείας, τον Τζιοβάνι Μπατίστα Κάρπι, που ήταν στην ίδια γενιά με τους Ρομάνο Σκάρπα και Τζόρτζο Καβατσάνο. Τότε έκανε πραγματικότητα το παιδικό του όνειρο και ξεκίνησε να σκιτσάρει τους αγαπημένους του ήρωες. «Ο μεγάλος “δάσκαλος” των κόμικς, ο Μπατίστα Κάρπι, μου έδωσε να εικονογραφήσω το πρώτο μου σενάριο», τονίζει και περιγράφει αυτό που κάνει ως «κάτι περισσότερο από δουλειά και κάτι λιγότερο από τρόπο ζωής». Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ποιότητα του χαρτιού στο Μίκυ Μάους άλλαζε προς το καλύτερο και μαζί του άλλαζε και ο σχεδιασμός των ηρώων του. Από τα τετραγωνισμένα καρέ των πρώτων δεκαετιών και την απλή εικονογράφηση των χαρακτήρων με μια βασική χρωματική παλέτα περάσαμε μετά το 2000 σε πιο εξεζητημένα σχέδια, με περισσότερες λεπτομέρειες, φωτοσκιάσεις, ενώ άλλαξε και το «στήσιμο» του περιεχομένου με ιστορίες μυστηρίου σε συνέχειες και κινηματογραφική σκηνοθεσία. «Το ιταλικό στυλ είναι πιο στυλιζαρισμένο. Η πρόκληση για τους σχεδιαστές είναι να προσελκύσουμε και να γοητεύσουμε νέους αναγνώστες με νέες θεματικές και στυλ, χωρίς να απομακρυνόμαστε από το κλασικό πνεύμα του κόσμου που έπλασε ο Ντίσνευ», τονίζει ο Ιταλός σχεδιαστής. Όπως και να έχει οι περιπέτειες με τους ήρωες του Ντίσνευ είναι αμέτρητες. Στην Ελλάδα τα περιοδικά κυκλοφορούν πλέον με εκδότη τον Θέμη Αλαφούζο – της Καθημερινής, της Vogue κ.λ.π – και παραμένουν στην κορυφή της κυκλοφορίας. Ένας μικρός και μόνος κάου-μπόι Ο Λούκυ Λουκ, συνεχίζει και αυτός χωρίς τον Μορίς, τον «πατέρα» του. Ο Βέλγος δημιουργός έφυγε από τη ζωή το 2001, αλλά το χιουμοριστικό έπος της Άγριας Δύσης με αυτούς τους γκροτέσκους χαρακτήρες, εδώ και μια δεκαετία βρίσκει συνέχεια στα σχέδια του Achde. Και πρόσφατα είδαμε στα ελληνικά νέα τεύχη του «Λούκυ Λουκ» σε σενάρια των Daniel Pennac & Tonino Benacquista όπου ο φτωχός και μόνος καουμπόι έρχεται αντιμέτωπος με τη μητροπολιτική αστυνομία, και για άλλη μια φορά οι Ντάλτονς κλέβουν την παράσταση. Και το σχετικό link...

Τη δεκαετία του '70 οι μικροί φίλοι των περιοδικών Ντίσνεϋ, εκτός από τη χαρά του διαβάσματος, λάμβαναν κατά καιρούς μικρά ένθετα δωράκια μαζί με τα τεύχη που αγόραζαν. Ο Τερζόπουλος έκλεισε το προηγούμενο έτος της έκδοσης του Μίκυ Μάους με ένθετες χριστουγεννιάτικες κάρτες, ενώ ξεκίνησε το 1977 με ακόμα καλύτερο τρόπο, προσφέροντας στους αναγνώστες του ένα πρωτότυπο (για την εποχή και τα δεδομένα των εκδόσεων) δώρο. Το αναστημόμετρο! Για όσους αναρωτιούνται τι μπορεί να είναι αυτό (όπως κι εγώ, όταν άκουσα για πρώτη φορά για την ύπαρξη του), το αναστημόμετρο είναι μία κάθετη κλίμακα υπό μορφή μακρόστενης αφίσας, η οποία εφαρμόζεται σε ένα τοίχο (ή πόρτα κλπ) στη σωστή απόσταση από το πάτωμα (50 cm στην προκειμένη περίπτωση), ώστε τα μικρά (ή και μεγάλα) παιδάκια να μπορούν να μετράνε το ύψος τους, μέχρι 169 cm (θυμάμαι ότι είχε κάτι παρόμοιο ο παιδίατρος μου). Το συγκεκριμένο ένθετο αναστημόμετρο ήταν διακοσμημένο με μια σύνθετη παράσταση εύθυμου περιεχομένου με πρωταγωνιστές αρκετούς γνωστούς μας ήρωες του Ντίσνεϋ, από παπιά και ποντίκια, μέχρι κάτοικους του Δάσους. Η προσφορά ξεκινούσε από το τεύχος του Μίκυ Μάους αρ. 550 και συνεχιζόταν μέχρι και το τεύχος 558. Στα Μίκυ Μάους 550 μέχρι 553, δινόταν στο κάθε τεύχος από ένα κομμάτι του αναστημόμετρου (από ένα τέταρτο της όλης αφίσας του) ως ένθετο στο κέντρο του κάθε τεύχους, διπλωμένο στα τέσσερα, πιασμένο στους συνδετήρες του περιοδικού. Από την αφίσα, έλειπαν μέρη της εικόνας, τα οποία μπορούσαν να συμπληρωθούν κόβοντας και κολλώντας τα κατάλληλα εικονίδια που δίνονταν στα οπισθόφυλλα των Μίκυ Μάους 554 μέχρι 558. Φυσικά, για να συμπληρωθεί ολόκληρη η εικόνα του αναστημόμετρου, κάποιος θα έπρεπε να κόψει τα οπισθόφυλλα από τα αντίστοιχα τεύχη (και έτσι να καταστρέψει 5 τεύχη Μίκυ Μάους). Τη σημερινή εποχή όμως, μια έγχρωμη φωτοτυπία τους θα ήταν αρκετή! Τα (4 από τα 5) οπισθόφυλλα αυτά είναι τα εξής: (το άλλο που λείπει, έρχεται σύντομα) Την ολοκληρωμένη εικόνα του αναστημόμετρου πιο πάνω, την έφτιαξα, με τη βοήθεια του Photo shop, από σαρώσεις ενός αυθεντικού ενωμένου αναστημόμετρου, το οποίο ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση και δεν είχε κολλημένα τα κομμάτια που δίνονταν στα οπισθόφυλλα. Το μόνο ελαττωματάκι που είχε, ήταν ότι ο πρώην πρώην ιδιοκτήτης (ίσως μικρής ηλικίας??) έγραψε με μαρκαδόρο στο σημείο που υπάρχει χώρος για φωτογραφία. Έτσι, βασανίστηκα λίγο μέχρι να αφαιρέσω τα γραμμένα στο Photo shop χωρίς να φαίνεται πειραγμένη η εικόνα (εδώ που τα λέμε, μου πήρε μια τριετία -βλέπε εδώ- αλλά "κάλλιο αργά παρά ποτέ"!). Έτσι, ένωσα τις ξεχωριστές σαρώσεις στο Photo shop (αφού δεν υπήρχε πρόχειρος σαρωτής μήκους 1,30 μέτρα) και για πρώτη φορά στα χρονικά, το Google θα είναι σε θέση να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο Αναστημόμετρο του Μίκυ Μάους!!! (αν δεν με πιστεύετε, ψάξτε το! ) ======================================= Εάν υπάρχει κάποιος γνώστης του Photo shop ή άλλου κατάλληλου λογισμικού και θα ήθελε να ασχοληθεί, θα ήταν πολύ ευχάριστο αν μπορούσε να φτιάξει μια εικόνα, προσθέτοντας ψηφιακά τα κομμάτια από τα οπισθόφυλλα που λείπουν, στη μεγάλη εικόνα ======================================= Στα τεύχη στα οποία έτρεχε η προσφορά του αναστημόμετρου, υπήρχε ανακοίνωση στο εξώφυλλο: Στα τεύχη του Τερζόπουλου που προηγούνταν του Μίκυ Μάους 550, υπήρχε μια ολοσέλιδη διαφημιστική ανακοίνωση στο εσωτερικό του τεύχους, με πληροφορίες για την επερχόμενη προσφορά. Κάτι τέτοιο δηλαδή: Στο τεύχος 550 του Μίκυ Μάους, με το οποίο ξεκινούσε η προσφορά, υπήρχε παρόμοια ολοσέλιδη ανακοίνωση στην τελευταία σελίδα του τεύχους. Αυτό δηλαδή: Τυχεροί όσοι συλλέκτες το έχουν, κι άτυχοι όσοι συλλέκτες μόλις έμαθαν την ύπαρξη του και θα το ψάχνουν μάταια κι ανώφελα ως τα βαθιά γεράματα! (κι ακόμα πιο άτυχοι όσοι το βρουν και το αγοράσουν σε εξωφρενική τιμή ) ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Υγ.: Οι εικόνες εξώφυλλων, οπισθόφυλλων και διαφημίσεων πάρθηκαν από το inducks. Εάν μου το επιτρέψει ο χρόνος, ίσως σκανάρω κάποια σε καλύτερη κατάσταση. Ευχαριστούμε τον @trelele για τη διάθεση του αναστημόμετρου και για το σκανάρισμα!

Φέτος, ολόκληρος ο κόσμος γιόρτασε διαφορετικά την αλλαγή του χρόνου. Μπορεί αυτές οι μέρες αλληλεγγύης και αγάπης να μας βρήκαν όλους κλεισμένους στο σπίτι, αλλά η ανθρωπότητα δεν παραιτήθηκε! Τα Χριστούγεννα μπήκαν στις καρδιές μας φέρνοντας την αισιοδοξία και την ελπίδα ότι σύντομα θα έρθουν καλύτερες μέρες… Και η μέρα της Πρωτοχρονιάς πέρασε ήρεμα, με λίγα άτομα στο τραπέζι, μια καλή ταινία και το αγαπημένο μας κατοικίδιο στην αγκαλιά μας. Προς μεγάλη μας αγαλλίαση, σχεδόν όλα τα ιδιωτικά κανάλια είχαν εντάξει στο πρόγραμμά τους κλασικές ταινίες της Ντίσνεϊ! Έτσι, με φόντο το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα φωτάκια του, η Ντίσνεϊ μας έβαλε σ’ έναν κόσμο γεμάτο υπέροχα σχέδια, χαρακτήρες, τραγούδια που τα γνωρίζουν μικροί και μεγάλοι, χρωματιστά τοπία, σε κόσμους γεμάτους μαγεία και… happy end! Η Ντίσνεϊ που ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1923 από τους αδερφούς Walt και Roy Disney, υπό την επωνυμία Disney Brothers, άλλαξε αρκετές φορές όνομα και το 1986 κατέληξε στο γνωστό μας πλέον The Walt Disney Company, με έδρα την Αμερική. Μέχρι το 1928, η Ντίσνεϊ και ο ιδιοφυής Γουώλτ ανακάλυπταν την ταυτότητά τους και τον χαρακτήρα των ταινιών τους, ενώ έγιναν πειραματισμοί και με τον βουβό κινηματογράφο. Η εκτόξευση στην κορυφή έγινε με το γνωστό και αγαπημένο σε όλους μας ποντίκι, τον Μίκυ Μάους, που «γεννήθηκε» το 1928. Έκτοτε, ο Γουώλτ Ντίσνεϊ έδωσε ζωή στις πανέμορφες πριγκίπισσες των παραμυθιών, έδωσε φωνή στα ζώα, χάρισε μιαν ανεπανάληπτη καλλιτεχνική ποιότητα στην παγκόσμια κινηματογραφία. Έπειτα από τα τραγικά επεισόδια στην Αμερική με τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και τη θύελλα αντιδράσεων που προκλήθηκε κατά της ρατσιστικής βίας, αρκετές εταιρείες αναγκάστηκαν να επανεξετάσουν κάποιες αναφορές στις ιστορικές τους ταινίες για υποτιθέμενες ρατσιστικές αιχμές. Τρανταχτό παράδειγμα, το «Όσα παίρνει ο άνεμος», ταινία την οποία κατέβασε από την πλατφόρμα της η HBO για μικρό χρονικό διάστημα εξαιτίας «ρατσιστικών» – όπως κρίθηκαν – αναφορών. Ανάμεσα σ’ αυτές τις εταιρείες ήταν και η Ντίσνεϊ, η οποία από τον Οκτώβριο προσέθεσε επεξηγηματικό μήνυμα πριν από την έναρξη ορισμένων ταινιών της. Υπεύθυνοι της εταιρίας διευκρινίζουν πως δεν έχει αλλαχθεί κάτι στις ταινίες, όμως μπορεί να εμπεριέχονται ξεπερασμένες πολιτικές αναφορές. Έτσι, με μια επισήμανση, ο τηλεθεατής ενημερώνεται για τυχόν αρνητικές απεικονίσεις άλλων πολιτισμών ή αναφορές σε «μη πολιτικώς ορθά» στερεότυπα. Τέτοιες επισημάνσεις έγιναν στις ταινίες Ντάμπο (1941), Πήτερ Παν (1953), Η Λαίδη κι ο Αλήτης (1955), Το βιβλίο της Ζούγκλας (1967) και Αριστόγατες (1970). Πολλές ταινίες της Ντίσνεϊ είναι πάνω από 70 ετών και όπως γνωρίζουμε, τα παραμύθια αποτελούν συμπύκνωμα αντιπροσωπευτικών πολιτισμικών και ιστορικών στοιχείων της εποχής στην οποία δημιουργήθηκαν. Με σημαία την πολιτική ορθότητα όμως, ένα κύμα λογοκρισίας σαρώνει όπως φαίνεται κι αυτά τα αριστουργήματα. Η τέχνη, ακόμα κι εκείνη του παρελθόντος, δεν έχει το δικαίωμα να είναι ελεύθερη, πρέπει να είναι πολιτικά ορθή! Τα κινούμενα σχέδια της Ντίσνεϊ ήταν και θα είναι πάντα κλασικά αριστουργήματα. Τα μηνύματα τα οποία διαπερνούν κάθε μια από τις ιστορικές της ταινίες, είναι πολύ πιο ισχυρά από μιαν αναφορά που μπορεί να μην εκλαμβάνεται ως πολιτικώς ορθή. Όλοι οι ήρωές της μπορεί να είναι καλοί, αλλά κάνουν λάθη, οι κακοί μερικές φορές αλλάζουν αν τους δοθεί η ευκαιρία, μια πανέμορφη γυναίκα μπορεί να ερωτευτεί ένα τέρας, η καλοσύνη ανταμείβεται, η κακομεταχείριση όλων των πλασμάτων καταγγέλλεται, οι ήρωες απελπίζονται αλλά δείχνουν υπομονή, κουράγιο και γενναιότητα και οι πιο απλοί και ταπεινοί χαρακτήρες αποθεώνονται στο τέλος! Ο Γουώλτ Ντίσνεϊ είναι ο πρώτος δημιουργός που έδωσε φωνή και ανθρώπινα χαρακτηριστικά στα ζώα, ευαισθητοποιώντας γενιές παιδιών και ενηλίκων εναντίον της κακοποίησης των ζώων και δίνοντας τεράστια ώθηση παγκοσμίως στην ζωοφιλία. Εδώ και αρκετόν καιρό η Ντίσνεϊ έχει εντάξει ομοφυλοφιλικούς χαρακτήρες στις ταινίες της. Ο Λι Σανγκ από τη Μουλάν λόγου χάρη, μπορεί να χαρακτηριστεί ως bisexual, υπάρχει κάποιο φλερτ ανάμεσα στον Λε Φου και τον Γκαστόν στο έργο «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», στην ταινία Finding Dory κάνει μια γρήγορη εμφάνιση ένα ομόφυλο ζευγάρι, ενώ τώρα στην ταινία Onward εισάγεται ο πρώτος καθαρά γκέι χαρακτήρας. Εν ολίγοις, η ιστορία είναι αυτή που έχτισε τον κόσμο του σήμερα και η τέχνη που είναι μία αναπαράσταση, ένας καθρέφτης των ιστορικών εξελίξεων δεν μπορεί να υπόκειται σε λογοκρισία. Οι σπασμωδικές καταδίκες έργων τέχνης ή ταινιών στον αντίκτυπο φρικτών εγκλημάτων, δεν αφορούν το πραγματικό πρόβλημα.. Αντίθετα, ελλοχεύει ο κίνδυνος, το «φάρμακο» του πολιτικώς ορθού να γίνει μια καινούργια και πολύ ισχυρή μορφή καταπίεσης της ελεύθερης έκφρασης. Και το σχετικό link...

Πρωταγωνιστές η γιαγιά Λόλα και η εγγονή της Διάρκειας τριών λεπτών είναι η φετινή συγκινητική διαφήμιση της Disney για τα Χριστούγεννα στην οποία πρωταγωνιστεί μια γιαγιά και η εγγονή της. Η φετινή διαφήμιση σηματοδοτεί, μάλιστα, τη συμπλήρωση 40 ετών της συνεργασίας της Disney με την οργάνωση Make-A-Wish. Πρωταγωνιστές της διαφήμισης η γιαγιά Λόλα, η εγγονή της και ο διαχρονικός «σταρ» της Disney, Μίκυ Μάους με την ιστορία να ξεκινά από το 1940 και τη μικρή τότε Λολα να παίρνει για πρώτη φορά ως δώρο τον αγαπημένο ποντικό των παιδιών. Απολαύστε τη διαφήμιση: ΠΗΓΗ