Jump to content

Κάπου εκεί στο χωματόδρομο, στην αυλή με τα γεράνια και τα γιασεμιά


Recommended Posts

Κάπου εκεί στο χωματόδρομο, στην αυλή με τα γεράνια και τα γιασεμιά

 

Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα. Σε ένα νεοκλασικό σπίτι, στην άγρια ύπαιθρο των Τουρκοβουνίων της Κυψέλης, με μια τεράστια αυλή, κάτι σαν κήπο, γεμάτη γεράνια, βασιλικό, αγιόκλημα και γιασεμί.

Και ζώα, αρκετά ζώα. Σκύλους, γάτες και, όπως κάθε αυτοδύναμο και αυτάρκες ελληνικό σπίτι, κότες και κουνέλια. Κουνέλια που μολονότι προορίζονταν για το τραπέζι, ο εκπαιδευτικός πατέρας μου δεν άντεχε να σφάξει και έτσι είχαμε πλημμυρίσει. Κυριολεκτικά.

Αθήνα, δεκαετία του 1950, αρχές της δεκαετίας του 1960.

Διασκέδαση, το παιχνίδι στους χωματόδρομους της Ευβοίας και της Κερκύρας με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς, τα διαλείμματα για προσφορά φετών ψωμιού με νερό και ζάχαρη από τις μανάδες μας, συγκεντρώσεις για επιτραπέζια τύπου Φιδάκι και Μουντζούρης στα (πάντα ξεκλείδωτα) σπίτια της γειτονιάς, μουσική από το ραδιόφωνο το βραδάκι και, πιο αργά, ανέβασμα στην ταράτσα για ρομαντζάδα κάτω από έναν πλημμυρισμένο από αστέρια ουρανό, σε μια Αθήνα χωρίς εκτυφλωτικά φώτα και χωρίς αιθαλομίχλη.

Ξέχασα κάτι; Α, ναι, μια από τις πιο αγαπημένες μας ασχολίες. Τα κόμιξ. Αργά το απόγευμα, μετά το σχολείο και τα μαθήματα, μαζευόμαστε η τσακαλοπαρέα για να μιλήσουμε για τους αγαπημένους μας ήρωες, να ανταλλάξουμε γνώμες, να παίξουμε «τσιγκάκια» με έπαθλο ένα κόμικ, ή απλά να καθίσουμε και να διαβάσουμε μαζί και χώρια, στην οικεία θαλπωρή της παιδικής συντροφικότητας.

Μαζεύαμε οι περισσότεροι τα πολύτιμα περιοδικά μας και άλλοι τα ντύναμε, άλλοι τα τυλίγαμε, άλλοι – οι πιο προχωρημένοι – τα δέναμε σε τόμους. Οι δικοί μου διασώθηκαν για 30 περίπου χρόνια, μέχρι που μια πλημμύρα στο υπόγειο όπου είχα αποθηκεύσει τους θησαυρούς μου προκάλεσε την καταστροφή τους.

Κάτι δικό μου χάθηκε μαζί τους και απέφευγα τις συλλογές και τη μεθοδική ενασχόληση, μέχρι πρόσφατα που ανακάλυψα αυτή την ιστοσελίδα - και τότε, ένας ομφάλιος λώρος φάνηκε να απλώνεται ξανά και να αναζητεί τον πλακούντα των αναμνήσεων. Η μυρωδιά του αγιοκλήματος και του γιασεμιού γέμισε ξανά την ατμόσφαιρα.

Σας ευχαριστώ για την εκπληκτική δουλειά που έχετε κάνει και για τα συναισθήματα που προκαλείτε. Θα προσπαθήσω σε μελλοντικές αναρτήσεις να μεταφέρω το κλίμα και τις συνθήκες ενασχόλησης με τα κόμιξ εκείνης της εποχής που σήμερα φαντάζει τόσο μακρινή όσο και ο πλανήτης Ραν της Αλάνα για τον Παράξενο Αδάμ…

  • Like 17
  • Respect 2
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites

Δύο σχετικά αγαπημένα τραγουδάκια...
 


Το επόμενο είναι σε πρώτη εκτέλεση Διονύση Θεοδόση. Εγώ το γνώρισα μέσα από το όμορφο video-clip του Μιχάλη Βιολάρη.
 



Εύβοια διάβασα... Από το ίδιο νησί είμαστε??? :) 

:hop::hop::hop: 

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
8 min ago , Μενίγ Πουαγώ said:

Δύο σχετικά αγαπημένα τραγουδάκια...
 


Το επόμενο είναι σε πρώτη εκτέλεση Διονύση Θεοδόση. Εγώ το γνώρισα μέσα από το όμορφο video-clip του Μιχάλη Βιολάρη.
 



Εύβοια διάβασα... Από το ίδιο νησί είμαστε??? :) 

:hop::hop::hop: 

Ευχαριστώ για τα τραγούδια!

Όχι, δεν είμαι από Εύβοια, Αθηναίος είμαι. Ευβοίας και Καυκάσου στην Κυψέλη ήταν το πατρικό μου :)

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
Μόλις τώρα, Pete είπε:

Ευχαριστώ για τα τραγούδια!

Όχι, δεν είμαι από Εύβοια, Αθηναίος είμαι. Ευβοίας και Καυκάσου στην Κυψέλη ήταν το πατρικό μου :)

Δεν ήταν κατανοητό αν μίλαγες για νησιά ή οδούς για αυτό εμπερδεύτην... Ντεντέκτιβ σου λέει άλλος μετά!!! :lol:  (Αυτοσαρκασμός...) Εγώ Χαλκιδαίικες ρίζες αλλά γέννημα-θρέμμα  Ν. Ηρακλείου...  

:hop::hop::hop: 

  • Like 4
  • Funny 1
Link to post
Share on other sites
23 min ago , Μενίγ Πουαγώ said:

Δεν ήταν κατανοητό αν μίλαγες για νησιά ή οδούς για αυτό εμπερδεύτην... Ντεντέκτιβ σου λέει άλλος μετά!!! :lol:  (Αυτοσαρκασμός...) Εγώ Χαλκιδαίικες ρίζες αλλά γέννημα-θρέμμα  Ν. Ηρακλείου...  

:hop::hop::hop: 

Συγνώμη για την παρανόηση :) το Ν. Ηρακλείου σημαίνει Νέου Ηρακλείου ή Νομός Ηρακλείου; (Καλός ντετέκτιβ κι εγώ... :D )

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
2 λεπτά πριν, Pete είπε:

Συγνώμη για την παρανόηση :) το Ν. Ηρακλείου σημαίνει Νέου Ηρακλείου ή Νομός Ηρακλείου; (Καλός ντετέκτιβ κι εγώ... :D )

Εσύ μία χαρά ντετέκτιβ είσαι!!! Να κανονίσουμε να μου κάνεις μαθήματα στην Λέσχη!!! Ναι του νέου... Αν και πλέον για κάποιο περίεργο λόγο το λένε σκέτο Ηράκλειο πλέον...

:hop::hop::hop:  

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
Just now, Μενίγ Πουαγώ said:

Εσύ μία χαρά ντετέκτιβ είσαι!!! Να κανονίσουμε να μου κάνεις μαθήματα στην Λέσχη!!! Ναι του νέου... Αν και πλέον για κάποιο περίεργο λόγο το λένε σκέτο Ηράκλειο πλέον...

:hop::hop::hop:  

Και παλιά έτσι το έλεγαν (στην Αθήνα έμενα Πεύκη πριν εγκατασταθώ κοντά στο Ναύπλιο). Είπαμε, συντμήσεις σε όλα. Και, δυστυχώς, εκπτώσεις σε όλα...

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
On 6/3/2018 στο 8:54 ΠΜ, Pete είπε:

Θα προσπαθήσω σε μελλοντικές αναρτήσεις να μεταφέρω το κλίμα και τις συνθήκες ενασχόλησης με τα κόμιξ εκείνης της εποχής που σήμερα φαντάζει τόσο μακρινή όσο και ο πλανήτης Ραν της Αλάνα για τον Παράξενο Αδάμ

 

Ενα από τα πιο αγαπημένα μου κόμικς ever. Ακόμα το αγαπώ μετά από τόσα χρόνια. :)

 

mystery-in-space.thumb.jpg.3283f10a8b9704962402484fb968b856.jpg

 

  • Like 8
Link to post
Share on other sites
13 hours ago, CaptainMarvel17 said:

 

Ενα από τα πιο αγαπημένα μου κόμικς ever. Ακόμα το αγαπώ μετά από τόσα χρόνια. :)

 

mystery-in-space.thumb.jpg.3283f10a8b9704962402484fb968b856.jpg

 

Και δικό μου, θα συμφωνήσω πέρα για πέρα! Φυσικά, εγώ (και ίσως κι εσύ) διάβαζα τον Παράξενο Αδάμ στα "Διαπλανητικά" της εποχής... :)

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

@Pete  Τρελαίνομαι να διαβάζω ιστορίες από τα παλιά και ειδικά όταν ταιριάζουν με τις δικές μου παιδικές αναμνήσεις. Ευχαριστούμε που τις μοιράστηκες μαζί μας. :) 

 

:beer: 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Εγώ σε ευχαριστώ που σου άρεσαν, τι να πρωτοδιηγηθώ...

Αλλά ταιριάζουν με τις δικές σου αναμνήσεις; Αν δεν υπάρχει κάποιο λάθος στα στοιχεία σου, έχεις σχεδόν τα μισά μου χρόνια.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Φίλε Pete κι εγώ Κυψελιώτης είμαι (πλατεία μεριά) και γνωρίζω τα μέρη που ανέφερες. Σαν παλιός ροκάς που είσαι, είμαι σίγουρος ότι θα θυμάσαι και θα σύχναζες στην Quinta. Επειδή μάλλον έχω καταλάβει ποιός είσαι (ίδια γενιά είμαστε, ίδια ακούσματα έχουμε), σε διάβαζα, σε άκουγα και θα χαρώ να σε γνωρίσω κι από κοντά κάποια στιγμή που θα μπορέσεις να ανέβεις Αθήνα και να περάσεις από την Λέσχη. :) 

Άνθρωποι σαν και σένα, λείπουν σήμερα από την μουσική σκηνή. :)

 

:Paingiver: 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
5 min ago , Dr Paingiver said:

Φίλε Pete κι εγώ Κυψελιώτης είμαι (πλατεία μεριά) και γνωρίζω τα μέρη που ανέφερες. Σαν παλιός ροκάς που είσαι, είμαι σίγουρος ότι θα θυμάσαι και θα σύχναζες στην Quinta. Επειδή μάλλον έχω καταλάβει ποιός είσαι (ίδια γενιά είμαστε, ίδια ακούσματα έχουμε), σε διάβαζα, σε άκουγα και θα χαρώ να σε γνωρίσω κι από κοντά κάποια στιγμή που θα μπορέσεις να ανέβεις Αθήνα και να περάσεις από την Λέσχη. :) 

Άνθρωποι σαν και σένα, λείπουν σήμερα από την μουσική σκηνή. :)

 

:Paingiver: 

Με τιμάς ιδιαίτερα και σε ευχαριστώ πολύ!

Πολύ χαίρομαι που έχουμε λίγο πολύ τις ίδιες εμπειρίες και ήμαστε γειτονόπουλα (το σπίτι μου ήταν Ευβοίας). Φυσικά και σύχναζα στην Κουίντα και στη Ρεγκίνα (Ντι Νότε). Εξάλλου εκτός από την Κουίντα και το Queen Anne δεν υπήρχαν πολλά στέκια τότε για να ακούσουμε λίγη καθωσπρέπει live μουσική :D

Πολύ θα ήθελα κι εγώ να βρεθούμε και να θυμηθούμε τα παλιά, είτε στην Αθήνα (όπου όμως ανεβαίνω σπάνια πλέον) είτε στο Ναύπλιο όπου πολύ θα χαρώ να καθίσουμε και να τα πούμε ακούγοντας περασμένα και μη ξεχασμένα :)  Με κολακεύεις, αλλά υπάρχουν και σήμερα παιδιά που ξέρουν καλά τη μουσική και έχουν στη διάθεσή τους πλέον το απίστευτο οπλοστάσιο του Ίντερνετ για πληροφορίες και ακούσματα, κάτι που εμείς δεν είχαμε και ιδρώναμε να μαζέψουμε έστω και ένα στοιχείο (μέχρι στον αμερικάνικο σταθμό του Ελληνικού δούλεψα για να μπορώ να έχω βιογραφικά και δίσκους από πρώτο χέρι). Πάντως ετοιμάζω μια εγκυκλοπαίδεια του ροκ εκείνων των δεκαετιών με ονόματα που δεν έχουν ξαναμπεί σε καμιά άλλη εγκυκλοπαίδεια, ελληνική ή ξένη. 

  • Like 3
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Πολύ χαίρομαι που το ακούω. Ανυπομονώ να την πάρω στα χέρια μου. :)

 

:Paingiver: 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
5 min ago , Dr Paingiver said:

Πολύ χαίρομαι που το ακούω. Ανυπομονώ να την πάρω στα χέρια μου. :)

 

:Paingiver: 

Θα είσαι από τους πρώτους που θα τη στείλω. Και φυσικά αν περάσεις από Ναύπλιο, στείλε μου ένα μήνυμα για να βρεθούμε :)

  • Like 3
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

@Pete Όσο λένε τα στοιχεία μου είμαι. Δεν κρύβω τίποτα. :P 

Απλά μερικές σκηνές που περιγράφεις τις έχω ζήσει κι εγώ μεταγενέστερα και περισσότερο τα καλοκαίρια που παραθέριζα τους τρεις μήνες των διακοπών,στο χωριό μου. Βόλτες κάτω από τον έναστρο ουρανό,η αναμονή να έρθει το απόγευμα για να συναντηθώ με τους φίλους μου,το ποδόσφαιρο με το "πατημένο" κουτάκι αναψυκτικού στο προαύλιο του σχολείου,το βρεγμένο νερό με την ζάχαρη για απογευματινή λιχουδιά (που με τα χρόνια έγινε αυγό με κακάο και τηγανίτες με μέλι),η προσμονή να έρθει η Παρασκευή για να πιάσω στα χέρια μου το Μίκυ Μάους,οι ατελείωτες συζητήσεις με την παλιοπαρέα για τα κόμικς κι όχι μόνο,το αθώο φλερτ,είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τις δικές μου αναμνήσεις,που ειλικρινά στενοχωριέμαι που έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. :( 

 

:beer: 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
12 hours ago, Indian said:

@Pete Όσο λένε τα στοιχεία μου είμαι. Δεν κρύβω τίποτα. :P 

Απλά μερικές σκηνές που περιγράφεις τις έχω ζήσει κι εγώ μεταγενέστερα και περισσότερο τα καλοκαίρια που παραθέριζα τους τρεις μήνες των διακοπών,στο χωριό μου. Βόλτες κάτω από τον έναστρο ουρανό,η αναμονή να έρθει το απόγευμα για να συναντηθώ με τους φίλους μου,το ποδόσφαιρο με το "πατημένο" κουτάκι αναψυκτικού στο προαύλιο του σχολείου,το βρεγμένο νερό με την ζάχαρη για απογευματινή λιχουδιά (που με τα χρόνια έγινε αυγό με κακάο και τηγανίτες με μέλι),η προσμονή να έρθει η Παρασκευή για να πιάσω στα χέρια μου το Μίκυ Μάους,οι ατελείωτες συζητήσεις με την παλιοπαρέα για τα κόμικς κι όχι μόνο,το αθώο φλερτ,είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τις δικές μου αναμνήσεις,που ειλικρινά στενοχωριέμαι που έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. :( 

 

:beer: 

Έχεις απόλυτο δίκιο, είχα ξεχάσει ότι οι ίδιες σκηνές ίσχυαν στα ελληνικά χωριά για πολλά χρόνια μετά τη στιγμή που η Αθήνα έγινε μεγάλη πρωτεύουσα :) 

Μου έφεραν πολλά στο νου οι αναμνήσεις σου, να είσαι καλά!

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Υπέροχες αναμνήσεις αγαπητέ μου! Τις ίδιες σχεδόν έχω κι εγώ από τα χωμάτινα πεζοδρόμια, τις αλάνες και τους κήπους των προσφυγικών οικιών στο Αιγάλεω των '60ς - '70ς

Link to post
Share on other sites

Σε ευχαριστώ πολύ, φίλε μου. Αυτές οι αναμνήσεις και αυτές οι συνθήκες μάς έκαναν ό,τι είμαστε σήμερα.

Κι ίσως πρέπει να ευχαριστήσουμε την κρίση που κάποιες αξίες αναδύθηκαν ξανά, κυρίως της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης που είχε χαθεί στο κυνήγι ενός ουτοπικού πλούτου.

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Κι εγώ το ελπίζω αυτό, αν και διατηρώ μεγάλες επιφυλάξεις, από όσα βλέπω και ακούω... Μακάρι να είμαι λάθος.

Link to post
Share on other sites

Η γενιά σας μεγάλωσε με γεράνια και σε εμάς άφησε τσιμέντα :) 
Και μετά τα πουλάμε όλα και πάμε και ζούμε στην εξοχή.

 

Ναι, αυτές οι συνθήκες μας έκαναν ότι είμαστε σήμερα. 

Ναι, ευχαριστούμε για την κρίση που έφερε η γενιά σας.

 

1 hour ago, Pete said:

Σε ευχαριστώ πολύ, φίλε μου. Αυτές οι αναμνήσεις και αυτές οι συνθήκες μάς έκαναν ό,τι είμαστε σήμερα.

Κι ίσως πρέπει να ευχαριστήσουμε την κρίση που κάποιες αξίες αναδύθηκαν ξανά, κυρίως της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης που είχε χαθεί στο κυνήγι ενός ουτοπικού πλούτου.

 

  • Like 2
  • Read 1
Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, αΝώΔυΝος είπε:

Κι εγώ το ελπίζω αυτό, αν και διατηρώ μεγάλες επιφυλάξεις, από όσα βλέπω και ακούω... Μακάρι να είμαι λάθος.

 

Πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις όσο κάποιοι καπηλεύονται ιδανικά, φίλε μου. Αλλά έστω και ένα μικρό ποσοστό να άλλαξε είναι κέρδος, γιατί τις αξίες θα τις περάσει στα παιδιά του.

 

 

51 λεπτά πριν, totally_wired είπε:

Η γενιά σας μεγάλωσε με γεράνια και σε εμάς άφησε τσιμέντα :) 
Και μετά τα πουλάμε όλα και πάμε και ζούμε στην εξοχή.

 

Ναι, αυτές οι συνθήκες μας έκαναν ότι είμαστε σήμερα. 

Ναι, ευχαριστούμε για την κρίση που έφερε η γενιά σας.

 

 

 

Δεν έχω να αντιτάξω κάτι πάνω σε αυτό. Δυστυχώς έχεις δίκιο. Η "εξέλιξη" έφερε και τη διαφθορά _τουλάχιστον σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Τα τσιμέντα ήταν απαραίτητα, τη στιγμή που επικράτησε η αστυφιλία, αλλά όχι με την έκταση και την αλόγιστη δόμηση που τελικά σημειώθηκε.

Μακάρι να μπορούσαν όλοι να τα πουλήσουν και να ζήσουν στην εξοχή.

Αλλά η γενιά μου δεν έφερε μόνο την κρίση. Έφερε και την αντίσταση, έφερε ένα Πολυτεχνείο, δημιούργησε τις συνθήκες για αλλαγή.

Για να μην αρκείται η σημερινή γενιά στις δικαιολογίες του τύπου "τίποτα δεν αλλάζει", "δεν υπάρχει λόγος να ψηφίζουμε" και "όλα είναι σκ...". Βαθυστόχαστες φιλοσοφίες του φραπέ στο πιο μοδάτο καφέ με λεφτά των γονιών.

Χαίρομαι που διαμαρτύρεσαι γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν ανήκεις στην τελευταία κατηγορία και αγωνίζεσαι για να αλλάξουν τα πράγματα. Σωστά;

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι η αστυφιλία και τα τσιμέντα. Με ενοχλεί το ότι όσοι ήρθαν από τα χωριά τους στην Αθήνα, πότε δεν την ένιωσαν δική τους πόλη. Ποτέ δεν την έκαναν δική τους πόλη. Δεν τους ένοιαζε ποτέ (Η καταγωγή μου είναι από μικρά ασία). Με ενοχλεί που αρκετοί δεν ζουν την πόλη, απλά ζουν στην πόλη. Η πόλη έχει πλατείες, γειτονίες, πάρκα, λόφους κτλ. Χαίρομαι τους μετανάστες που ζουν την πόλη που ποτέ δεν έζησαν οι "Επαρχιώτες-Αθηναίοι" (και γκρινιάζουν και από πάνω, πως γίναμε έτσι).

 

Οι συνθήκες για αλλαγή ήρθαν, όχι γιατί τις έφερε η γενιά σας. Φυσικά και αγωνίστηκε (πολυτεχνείο, χημείο, νομική), αλλά δεν τις έφερε ο αγώνας τους. Την έφεραν οι διεθνείς συνθήκες (Εισβολή σε Κύπρο, Ευρωπαϊκή αγορά, ανικανότητα χούντας, αμερικάνικος παράγοντας, ισπανικός εκδημοκρατισμός) κτλ. 

 

Δεν διαμαρτύρομαι για την σημερινή κατάσταση. Δεν αγωνίζομαι να αλλάξω τον κόσμο. Προσπαθώ λίγο λίγο να αλλάζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου πρώτα. Προσπαθώ να είμαι ρεαλιστής όσο και ιδεαλιστής.

Προσωπικά δεν μπορώ όταν παρουσιάζονται όλα ρόδινα να συμφωνώ και κουνώ το κεφάλι μου συγκαταβατικά όταν το μαύρο παρουσιάζεται άσπρο.

 

Καλώς όρισες στο forum. Είναι από τις καλύτερες επιλογές που μπορεί να κάνει κάποιος που του αρέσουν τα κόμικς και η δημιουργική κουβέντα.

 

Υ.Γ.

Και ναι, πίνω φραπέ αλλά ας μην το ποινικοποιούμε και αυτό, διαφορετικά θα πρέπει να ποινικοποιήσουμε και το ροκ.

 

Edited by totally_wired
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
2 hours ago, totally_wired said:

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι η αστυφιλία και τα τσιμέντα. Με ενοχλεί το ότι όσοι ήρθαν από τα χωριά τους στην Αθήνα, πότε δεν την ένιωσαν δική τους πόλη. Ποτέ δεν την έκαναν δική τους πόλη. Δεν τους ένοιαζε ποτέ (Η καταγωγή μου είναι από μικρά ασία). Με ενοχλεί που αρκετοί δεν ζουν την πόλη, απλά ζουν στην πόλη. Η πόλη έχει πλατείες, γειτονίες, πάρκα, λόφους κτλ. Χαίρομαι τους μετανάστες που ζουν την πόλη που ποτέ δεν έζησαν οι "Επαρχιώτες-Αθηναίοι" (και γκρινιάζουν και από πάνω, πως γίναμε έτσι).

 

Οι συνθήκες για αλλαγή ήρθαν, όχι γιατί τις έφερε η γενιά σας. Φυσικά και αγωνίστηκε (πολυτεχνείο, χημείο, νομική), αλλά δεν τις έφερε ο αγώνας τους. Την έφεραν οι διεθνείς συνθήκες (Εισβολή σε Κύπρο, Ευρωπαϊκή αγορά, ανικανότητα χούντας, αμερικάνικος παράγοντας, ισπανικός εκδημοκρατισμός) κτλ. 

 

Δεν διαμαρτύρομαι για την σημερινή κατάσταση. Δεν αγωνίζομαι να αλλάξω τον κόσμο. Προσπαθώ λίγο λίγο να αλλάζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου πρώτα. Προσπαθώ να είμαι ρεαλιστής όσο και ιδεαλιστής.

Προσωπικά δεν μπορώ όταν παρουσιάζονται όλα ρόδινα να συμφωνώ και κουνώ το κεφάλι μου συγκαταβατικά όταν το μαύρο παρουσιάζεται άσπρο.

 

Καλώς όρισες στο forum. Είναι από τις καλύτερες επιλογές που μπορεί να κάνει κάποιος που του αρέσουν τα κόμικς και η δημιουργική κουβέντα.

 

Υ.Γ.

Και ναι, πίνω φραπέ αλλά ας μην το ποινικοποιούμε και αυτό, διαφορετικά θα πρέπει να ποινικοποιήσουμε και το ροκ.

 

Στο πρώτο, δε θα διαφωνήσω. Αλλά δεν μπορώ να κατηγορήσω ανθρώπους που έχοντας συνηθίσει σε μια άλλη ζωή ήρθαν από ανάγκη στην Αθήνα. Πώς να την αγαπήσουν; (Αν και εδώ έχουμε εξαιρέσεις. Πολλοί από τους διαμορφωτές της πόλης προς το καλύτερο δεν ήταν καν Αθηναίοι).

Οι συνθήκες για αλλαγή φυσικά και ήρθαν επειδή τις έφερε η γενιά μας. Ποια γενιά έφερε όλα αυτά που αναφέρεις; Η διάθεση για επανάσταση ήρθε επειδή ήρθαν και οι συνθήκες για επανάσταση. Το ένα δε γίνεται χωρίς το άλλο. Και, φυσικά, οι γενιές δεν περιορίζονται σε σύνορα. Διεθνείς συγκυρίες τις δημιούργησαν. Και σήμερα ζούμε αντίστοιχες συνθήκες, πιο συγκαλυμμένες και πολιτισμένες ίσως, αλλά χωρίς ουσιαστική διάθεση αντίστασης και επανάστασης. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά. Κάθε γενιά κατηγορεί την προηγούμενη και κάθε γενιά στερεί από την επόμενη. Οι νεότεροι θα έπρεπε να διδαχτούν από τα δικά μας λάθη και να παραδώσουν έναν καλύτερο κόσμο στα παιδιά τους.

Λυπάμαι που δε διαμαρτύρεσαι για τη σημερινή κατάσταση (αν και αυτό συμπέρανα όταν μας ευχαρίστησες για την κρίση που προκάλεσε η γενιά μας. Φαίνεται πως λάθεψα). Και είναι εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι προσπαθείς πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου, γιατί όπως έχουν γράψει τόσοι φιλόσοφοι και ψυχαναλυτές, κάθε αλλαγή ξεκινά πρώτα από μας. Καλά κάνεις και δεν κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι όταν όλα παρουσιάζονται ρόδινα, αλλά χωρίς αγώνα το χρώμα δε θα αλλάξει.

Σε ευχαριστώ πολύ για το καλωσόρισμα και, πράγματι, η ατμόσφαιρα και η παρέα εδώ είναι καταπληκτικές. Εύχομαι να τα λέμε και, μακάρι, κάποια στιγμή και από κοντά.

 

Υ.Γ. Ελπίζω τουλάχιστον να ψηφίζεις και δεν ποινικοποίησα πουθενά τον καφέ. Πώς σου ήρθε; :)  Όσο για το ροκ, αδυνατώ να βρω το συσχετισμό...

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Αγαπητέ φίλε, παρά λίγο (2,5 χρόνια) να μου στερήσεις τον τίτλο του πρεσβύτερου ενεργού μέλους του φόρουμ.

 

Οι γειτονιές που γεννηθήκαμε δεν απέχουν πολύ. Τις χωρίζει το Πεδίο του ΄Αρεως, η αλάνα μπροστά από την Ευελπίδων με το άγαλμα του εφήβου και η ίδια η Σχολή.

 

΄Ομως η δική μου (Καλλιδρομίου, Σπυρίδωνος Τρικούπη και Μετσόβου) ήταν ήδη πυκνοκατοικημένη, με ασφαλτοστρωμένους δρόμους και λεωφορείο που περνούσε από το πλάι του σπιτιού μας. Ούτε κήπος, ούτε κουνέλια, μόνο ένα "αναιμικό" κοτέτσι στην ταράτσα. Το κενό το κάλυπτε σ' ένα βαθμό το Πεδίο του ΄Αρεως, το Πάρκο, όπως το λέγαμε τότε, το οποίο πρωτοεπισκέφθηκα βρέφος στο καροτσάκι, όπως προκύπτει από φωτογραφίες, και όπου συνέχισα να πηγαίνω ανελλιπώς από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, μέχρι τα 13, οπότε άρχισαν τα απογευματινά θερινά μαθήματα αγγλικών. Εκεί παίζαμε με τον κατά δύο χρόνια μικρότερο αδελφό μου, εκεί κάναμε τους πρώτους φίλους, εκεί ένιωσα τα πρώτα αθώα σκιρτήματα προς το "αιώνιο θήλυ".

 

Το σπίτι μου, στο οποίο ζούσε η οικογένειά μου από το 1935 με ενοίκιο, ήταν ένα από τα ωραιότερα νεοκλασικά της περιοχής.

Σπίτι Καλλιδρομίου α.jpg

 

Δυστυχώς, το σάρωσε, το καλοκαίρι του 1960, η πρόσφατη τότε αντιπαροχή. Θυμάμαι και την ημερομηνία, 5 Ιουλίου, που το αποχαιρετήσαμε.

 

΄Αρχισα να διαβάζω κόμικς από το 1954 που πρωτοκυκλοφόρησε το "Γέλιο και Χαρά", διάβασα κι εγώ "Τα Καλύτερα Κόμιξ", γνώρισα και την Αλάνκα, όπως απέδωσαν τότε το όνομα της φίλης του Παράξενου Αδάμ γιατί το Αλάνα ενοχλούσε γιατί θύμιζε τα Αλάνια ή τις Αλάνες.

 

Είμαι κυρίως συλλέκτης ελληνικών κόμικς Ντίσνεϋ με σχεδόν 5.000 κομμάτια και κόμικς σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών, με τους περισσότερους από τους οποίους συνδέομαι με φιλικούς δεσμούς και των οποίων τα κόμικς κοσμούν τη συλλογή μου και φέρουν αφιερώσεις τους με υπογραφές και προσωπικά σκιτσάκια.

 

Καλωσόρισες, λοιπόν, στο φόρουμ μας και ελπίζω να πάρεις τη σκυτάλη του πρεσβύτερου ενεργού μέλους, καθώς εγώ έχω κάπως αποστασιοποιηθεί τον τελευταίο καιρό..

 

Αυτά τα λίγα για απόψε. 

Edited by tryfev
Ξαφνική διακοπή της ανάρτησης με υπαιτιότητα του υπολογιστή μου.
  • Like 5
Link to post
Share on other sites
12 hours ago, tryfev said:

Αγαπητέ φίλε, παρά λίγο (2,5 χρόνια) να μου στερήσεις τον τίτλο του πρεσβύτερου ενεργού μέλους του φόρουμ.

 

Οι γειτονιές που γεννηθήκαμε δεν απέχουν πολύ. Τις χωρίζει το Πεδίο του ΄Αρεως, η αλάνα μπροστά από την Ευελπίδων με το άγαλμα του εφήβου και η ίδια η Σχολή.

 

΄Ομως η δική μου (Καλλιδρομίου, Σπυρίδωνος Τρικούπη και Μετσόβου) ήταν ήδη πυκνοκατοικημένη, με ασφαλτοστρωμένους δρόμους και λεωφορείο που περνούσε από το πλάι του σπιτιού μας. Ούτε κήπος, ούτε κουνέλια, μόνο ένα "αναιμικό" κοτέτσι στην ταράτσα. Το κενό το κάλυπτε σ' ένα βαθμό το Πεδίο του ΄Αρεως, το Πάρκο, όπως το λέγαμε τότε, το οποίο πρωτοεπισκέφθηκα βρέφος στο καροτσάκι, όπως προκύπτει από φωτογραφίες, και όπου συνέχισα να πηγαίνω ανελλιπώς από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, μέχρι τα 13, οπότε άρχισαν τα απογευματινά θερινά μαθήματα αγγλικών. Εκεί παίζαμε με τον κατά δύο χρόνια μικρότερο αδελφό μου, εκεί κάναμε τους πρώτους φίλους, εκεί ένιωσα τα πρώτα αθώα σκιρτήματα προς το "αιώνιο θήλυ".

 

Το σπίτι μου, στο οποίο ζούσε η οικογένειά μου από το 1935 με ενοίκιο, ήταν ένα από τα ωραιότερα νεοκλασικά της περιοχής.

Σπίτι Καλλιδρομίου α.jpg

 

Δυστυχώς, το σάρωσε, το καλοκαίρι του 1960, η πρόσφατη τότε αντιπαροχή. Θυμάμαι και την ημερομηνία, 5 Ιουλίου, που το αποχαιρετήσαμε.

 

΄Αρχισα να διαβάζω κόμικς από το 1954 που πρωτοκυκλοφόρησε το "Γέλιο και Χαρά", διάβασα κι εγώ "Τα Καλύτερα Κόμιξ", γνώρισα και την Αλάνκα, όπως απέδωσαν τότε το όνομα της φίλης του Παράξενου Αδάμ γιατί το Αλάνα ενοχλούσε γιατί θύμιζε τα Αλάνια ή τις Αλάνες.

 

Είμαι κυρίως συλλέκτης ελληνικών κόμικς Ντίσνεϋ με σχεδόν 5.000 κομμάτια και κόμικς σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών, με τους περισσότερους από τους οποίους συνδέομαι με φιλικούς δεσμούς και των οποίων τα κόμικς κοσμούν τη συλλογή μου και φέρουν αφιερώσεις τους με υπογραφές και προσωπικά σκιτσάκια.

 

Καλωσόρισες, λοιπόν, στο φόρουμ μας και ελπίζω να πάρεις τη σκυτάλη του πρεσβύτερου ενεργού μέλους, καθώς εγώ έχω κάπως αποστασιοποιηθεί τον τελευταίο καιρό..

 

Αυτά τα λίγα για απόψε. 

Καλέ μου φίλε,

Πόσα πράγματα μου θύμισες με την περιγραφή και τη φωτογραφία σου! Και είχες το προνόμιο ασφαλτοστρωμένου δρόμου; Τυχερέ! Λάθος, μάλλον άτυχος ήσουν, γιατί εμείς δεν κινδυνεύσαμε ποτέ από τα 3 αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή στην περιοχή :D Άσε που μπορούσαμε να κυλιστούμε ελεύθερα στη λάσπη, δήθεν από ατύχημα, για να μη μας τις βρέξουν οι μανάδες μας που μπουγάδιαζαν τα ρούχα μας :)

Κι εγώ από αντιπαροχή έχασα το πατρικό μου το 1964 (λυπάμαι, αλλά ακριβή ημερομηνία δε θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο πόσο έκλαιγα που η "ανάπτυξη" (που γράφει και ο φίλος totally_wired) πιο πάνω και οι οικονομικές ανάγκες με έκαναν να αποχωριστώ τον κήπο μου, τις κότες και τα κουνέλια μου.

Πιθανότατα κινούμαστε και στους ίδιους χώρους, αφού το Πεδίο του Άρεως ήταν κοινός τόπος συνάντησης και σίγουρα θα μας πήγαιναν οι γονείς μας στο Green Park με τον Όμηρο Αθηναίο, ή στο Άλσος με τον Γιώργο Οικονομίδη.

Με εντυπωσιάζει η συλλογή σου. Τώρα μόλις ξαναρχίζω να μαζεύω, γιατί όπως θα διάβασες έχασα πάνω από 14.000 κομμάτια σε μια πλημμύρα. Το χειρότερο είναι πως επειδή ήμουν δίγλωσσος τα περισσότερα ήταν στη σπάνια αμερικανική έκδοσή τους που τώρα είτε δε βρίσκεις είτε σκας 1000 ευρώ για να τα αποκτήσεις. Και, πράγματι, η Αλάνα είχε αποδοθεί Αλάνκα στα ελληνικά, έχεις φοβερή μνήμη.

Σε ευχαριστώ για το καλωσόρισμα, ελπίζω να μην είσαι πολύ αποστασιοποιημένος ώστε να μπορούμε να τα λέμε και θα χαρώ πολύ να βρεθούμε και από κοντά.

Όσο για το γεγονός ότι μου στερείς τον τίτλο του πρεσβύτερου μέλους, τι να πω... Άντε, χαλάλι σου :) 

 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Βεβαίως και πηγαίναμε ΄Αλσος και Green Park. Θυμάμαι μια φορά, στο δεύτερο, σε ένα νούμερο με μπαλαρίνες που είχαν καλυμμένες μόνο τις θηλές τους, έπεσε το κάλυμμα και την κοιτάζαμε με πονηρές ματιές. Ακόμη, στο χώρο που χτίστηκε το Green Park ή κάπου δίπλα, είχε εγκατασταθεί το καλοκαίρι του '53 το τσίρκο Medrano και είχαμε επισκεφθεί επτά φορές τα ζώα με υποτυπώδες εισιτήριο, ενώ είχαμε παρακολουθήσει δυο φορές την παράσταση. Παίρναμε παγωτά από το πέτρινο περίπτερο που λεγόταν "Γαρδένια" και πολλά άλλα.

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
7 min ago , tryfev said:

Βεβαίως και πηγαίναμε ΄Αλσος και Green Park. Θυμάμαι μια φορά, στο δεύτερο, σε ένα νούμερο με μπαλαρίνες που είχαν καλυμμένες μόνο τις θηλές τους, έπεσε το κάλυμμα και την κοιτάζαμε με πονηρές ματιές. Ακόμη, στο χώρο που χτίστηκε το Green Park ή κάπου δίπλα, είχε εγκατασταθεί το καλοκαίρι του '53 το τσίρκο Medrano και είχαμε επισκεφθεί επτά φορές τα ζώα με υποτυπώδες εισιτήριο, ενώ είχαμε παρακολουθήσει δυο φορές την παράσταση. Παίρναμε παγωτά από το πέτρινο περίπτερο που λεγόταν "Γαρδένια" και πολλά άλλα.

ΧΑΧΑΧΑ! Κι εμείς βασικά Green Park πηγαίναμε, είχε καλύτερο πρόγραμμα. Θυμάμαι μόνο μια φορά στο Άλσος το "αηδόνι του Αττίκ", τη Δανάη (Στρατηγοπούλου) που καθώς είχα πλησιάσει πολύ τη σκηνή (δε γινόταν στο GP, ήταν ψηλότερη :) ) με ανέβασε πάνω και συνέχισε να τραγουδάει. Πέθανε πριν 9 χρόνια σε οικοτροφείο 5ης κατηγορίας το άλλοτε μεγάλο αστέρι...

Medrano! Γαρδένια! Τι μου θύμισες πάλι! Πάντως ακόμα θυμάμαι τα απίστευτα γλυκά του Select...

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Αυτό το θέμα είναι αρκετά παλιό. Παρακαλούμε σκεφτείτε μήπως είναι καλύτερα να ξεκινήσετε ένα νέο θέμα αντί να απαντήσετε σε αυτό.

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.