Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'marvel comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Dr Paingiver's blog
  • Valt's blog
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

  1. Σύνοψη βιβλίου: Εκπαιδευμένη από νεαρή ηλικία για να γίνει ένα κοφτερό σαν ξυράφι όπλο, το κορίτσι απ' τη Ρωσία ονόματι Νατάλια Ρομάνοβα τελειοποιήθηκε ως μυστική πράκτορας και υπέρ-ηρωίδα γνωστή ως Μαύρη Χήρα. Ζώντας μια χαοτική ζωή γεμάτη κατασκοπεία και προδοσίες, μόνο ένα πράγμα παρέμεινε σταθερό: η σχέση της με τον Ιβάν, τον αινιγματικό άντρα που τη μεγάλωσε σαν κόρη του. Αλλά όταν το μυστηριώδες "Πρωτόκολλο Παγοκόφτης" ξαφνικά χτυπά την αγαπημένη της πατρική φιγούρα, οι κίνδυνοι για τη Νατάλια γίνονται μεγαλύτεροι. Με αυτή τη μυστηριώδη συνωμοσία να απειλεί οτιδήποτε αγαπά, η Μαύρη Χήρα πρέπει να ξεμπερδέψει με τις δεκαετίες προδοσίας που την ταλαιπωρούν από την παιδική της ηλικία. Σε έναν αγώνα δρόμου σε ολόκληρη την υδρόγειο, η Νατάλια πρέπει να αντιμετωπίσει πρώην εραστές και συμμάχους: Ντέρντεβιλ, Χοκάι, Ηρακλή, Νικ Φιούρι και τον νέο Κάπτεν Αμέρικα. Αλλά ακόμη και με ισχυρούς συμμάχους όπως αυτοί, μπορεί να προλάβει ώστε το παρελθόν της να μην καταστρέψει το μέλλον της; Σχολιασμός: Πρόκειται για τη συγκεντρωτική έκδοση των τευχών Black Widow: Deadly Origin #1-4 (2009). Λίγες μέρες μετά την πρώτη εκδοτική προσπάθεια της Μαύρης Χήρας από την Anubis και αναμένοντας την κινηματογραφική εμφάνιση της ηρωίδας, έρχεται και μια νέα ιστορία από τις εκδόσεις Οξύ! Καλογραμμένη ιστορία, επεκτείνει τις γνώσεις μας για το παρελθόν της Μαύρης Χήρας σε σχέση με την άλλη έκδοση -χωρίς να αναιρεί φυσικά και την πρώτη σαν έκδοση για αγορά. Ευχάριστη έκπληξη η εμφάνιση άλλων ηρώων της Marvel, δίνοντάς μας μια ελπίδα ότι μπορούν κάποιοι να αξιοποιηθούν και στη ταινία (ευχή μου για Wolverine και Daredevil). Στο τέλος του βιβλίου έχει κάποια εναλλακτικά εξώφυλλα, σημειώσεις για κάθε τεύχος από τον συντάκτη Bill Rosemann, κάποια σκίτσα με μολίβια και ένα πραγματικά μεγάλο αφιέρωμα στην ιστορία της Μαύρης Χήρας! Μια όμορφη έκδοση από τις εκδόσεις Οξύ, στα γνωστά ποιοτικά της στάνταρ. Παρακάτω, επισυνάπτω και τις εικόνες που μας είχε προφέρει ο @Valtasar πριν λίγες μέρες για την έκδοση.(https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/42302-νέες-κυκλοφορίες-από-τις-εκδόσεις-οξύ-2020/&do=findComment&comment=595941) Εικόνες:
  2. Σύνοψη του τόμου: ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ! Η Νατάσα Ρομανόφ έχει ζήσει μια ταραγμένη ζωή, πρώτα ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης και έπειτα έχοντας αποσκιρτήσει στη Δύση. Έχει αποκτήσει τη φήμη της απόλυτης επαγγελματία, ικανότατης και θανάσιμης, όπως ταιριάζει στο κωδικό της όνομα άλλωστε. Τώρα ίσως η εποχή της ως η Μαύρη Χήρα να φτάνει στο τέλος της, καθώς μία φιλόδοξη αντικαταστάτρια έκανε την εμφάνισή της. Τη λένε Γελένα Μπέλοβα και δε θα διστάσει μπροστά σε τίποτα για να εξοντώσει την προκάτοχό της! Στοιχεία ιστορίας και διαφορές με την ξένη έκδοση: Η συγκεκριμένη ιστορία της Black Widow ανήκει στο Marvel Knights imprint, το οποίο η Marvel ξεκίνησε το 1998. Περισσότερες πληροφορίες για το Marvel Knights γενικότερα, τους ήρωες και τις ιστορίες του μπορείτε να βρείτε εδώ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη έκδοση από το συγκεκριμένο imprint που βλέπουμε στην Ελλάδα, καθώς την προηγούμενη δεκαετία, η Anubis είχε εκδώσει δύο τεύχη του Marvel Knights Spider-Man με συγγραφέα τον Mark Millar, ενώ πέρυσι η Οξύ σε συνεργασία με το Έθνος είχε εκδώσει το Spider-Man: Με τη Μεγάλη Δύναμη..., αλλά τώρα η Anubis επανέρχεται στο παιχνίδι με τη συγκεκριμένη έκδοση για τη Μαύρη Χήρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια άλλη έκδοση που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή Μια συζήτηση που είχαμε και το thread των εκδόσεων της Anubis αφορά τις διαφορές που υπάρχουν με την ξένη έκδοση. Συγκεκριμένα η ξένη έκδοση είχε κυκλοφορήσει ως Black Widow: The Itsy-Bitsy Spider και συμπεριελάμβανε έξι τεύχη, όλα από ιστορίες της ηρωίδας από το Marvel Knights. Τα πρώτα τρία κυκλοφόρησαν το 1999, γράφτηκαν από την Devin Greyson με σχέδιο του J. G. Jones, ενώ τα άλλα τρία ήταν του 2001 με συγγραφείς τη Devin Greyson και τον Greg Rucka και σχεδιαστή τον Scott Hampton. Η έκδοση της Anubis περιέχει μόνο τα πρώτα τρία των Greyson-Jones και αφήνει εκτός τα τρία των Greyson-Rucka-Hampton. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε στα χέρια μας ένα graphic novel μόλις 72 σελίδων. Σχετικά με την έκδοση θα μιλήσουμε παρακάτω. Η ιστορία του τεύχους αφορά τη Natasha Romanov, η οποία ως Μαύρη Χήρα υπήρξε σοβιετική κατάσκοπος και αργότερα υπερηρωίδα και μέλος των Avengers. Αυτό που καλείται να αντιμετωπίσει η Natasha ωστόσο είναι μία καινούρια Μαύρη Χήρα με το μανδύα να τον έχει καταλάβει η Yelena Belova, μια κατάσκοπος και δολοφόνος εκπαιδευμένη κι αυτή από το πρόγραμμα Red Room. Η Yelena αποτελεί δημιούργημα των Greyson-Jones και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Inhumans #5 το Μάρτιο του 1999 και σε αυτά τα τρία τεύχη θα αποτελέσει την κύρια εχθρό της Black Widow, καθώς θεωρεί πως η ταυτότητα της Μαύρης Χήρας δεν ανήκει στη Natasha που δραστηριοποιείται στη Δύση, αλλά στην πατρίδα της τη Ρωσία. Σχόλια για την έκδοση: Ποιοτικά η έκδοση είναι στα συνήθη στάνταρ της Anubis. Θεωρώ πως η επιλογή της ιστορίας είναι αρκετά καλή, καθώς έγινε με αφορμή την κυκλοφορία της φετινής ταινίας της ηρωίδας. Εν τέλει η πρεμιέρα της ταινίας μεταφέρθηκε λόγω του ζητήματος με τον ιό, αλλά μου άρεσε το ότι η ιστορία της Anubis συμπεριλαμβάνει τη Yelena Belova, την οποία θα τη δούμε και στην ταινία του MCU με το ρόλο της να τον ερμηνεύει η Αγγλίδα Florence Pugh. Από εκεί και πέρα αυτό που σχολιάστηκε αρνητικά στο thread των νέων εκδόσεων της Anubis εκτός της παράλειψης των τευχών των Greyson-Rucka-Hampton του 2001 είναι και το ότι σαν επιλογή δεν είναι ιδιαίτερα value for money. Μιλάμε για ένα graphic novel μόλις 72 σελίδων, το οποίο κοστίζει 10,90 και με την έκπτωση του 10% είναι στα 9,81. Ιδιαίτερα ακριβή επιλογή βάσει του αριθμού σελίδων, ενώ την ίδια ώρα η εκδοτική κάνει επιμέλεια των εκδόσεων της Συλλογής της Hachette που έχουν σχεδόν 3 φορές το μέγεθος αυτού του τίτλου, καλύτερη έκδοση, καλύτερη ποιότητα ιστοριών και πωλούνται στην ίδια τιμή. Αν η τιμή ήταν κατά λίγα ευρώ μεγαλύτερη και είχε μέσα τα τεύχη του 2001 σίγουρα θα υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση. Θα ήταν πολύ καλύτερο σαν έκδοση σε τομάκι περιπτέρου στη μισή τιμή. Παρ' όλα αυτά χαίρομαι που ένας ακόμα τίτλος από το Marvel Knights βρίσκει τη θέση του στα ράφια των βιβλιοπωλείων και ευελπιστώ σε καλύτερες εκδοτικές επιλογές μελλοντικά από την Anubis. Ευχαριστώ τον Valtasar για τη διάθεση του εξώφυλλου και του οπισθόφυλλου για την παρουσίαση.
  3. Σύνοψη του τόμου: ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ! Το όραμα για το μέλλον είναι εκείνο που τον καθοδηγεί σε κάθε του βήμα. Ο Τόνι Σταρκ είναι ο Άιρον Μαν και ο Άιρον Μαν είναι… μια ιδέα. Που πάντα αλλάζει και πάντα εξελίσσεται. Οι δημιουργοί Dan Slott και Valerio Schiti εκτινάσσουν τον αυτοδημιούργητο ήρωα σε νέα ύψη περιπέτειας, καθώς ο Τόνι θα βρεθεί αντιμέτωπος με πρωτόγνωρους κινδύνους. Ευτυχώς γι’ αυτόν, έχει τον Τζέιμς Ρόουντς στο πλευρό του. Ο Τόνι Σταρκ είναι ο Άιρον Μαν και το μέλλον μόλις έφτασε! Ετοιμαστείτε! Στοιχεία ιστορίας: Πρόκειται για τα πρώτα τρία τεύχη της σειράς Tony Stark: Iron Man του 2018 όπου αναλαμβάνει ως writter ο Dan Slott, γνωστός για τη μακρόχρονη θητεία του στον τίτλο The Amazing Spider-Man, αλλά και σε άλλες δουλειές όπως τα The Superior Spider-Man, She-Hulk, Silver Surfer, Arkham Asylum: Living Hell, Avengers: The Initiative μεταξύ άλλων. Έτσι ύστερα από τις πρωτότυπες ιστορίες του στον τίτλο του Ανθρώπου-Αράχνη, ο Slott πριν δύο χρόνια ανέλαβε να φέρει νέα πνοή στα κόμικ του Tony Stark και των Fantastic Four και η θητεία του ξεκινάει με το Vol. 1: Self-Made Man, μέρος του οποίου βλέπουμε σε αυτήν την έκδοση. Μαζί του βρίσκεται ο σχεδιαστής Valerio Schiti, ο οποίος εκτός του Tony Stark: Iron Man έχει δουλέψει και Guardians of the Galaxy, New Avengers, Journey into Mystery. Ο Slott είχε σχεδιάσει η ιστορία να κρατήσει δύο χρόνια με ένα επικό arc για φινάλε. Η σειρά Tony Stark: Iron Man τελείωσε το 2019 και συνεχίστηκε με το Iron Man 2020. Ο Slott ανακοίνωσε τον Απρίλιο πως σταματάει αφού βγει το έκτο τεύχος του Iron Man 2020 που θα δούμε την τελική κόντρα μεταξύ του Tony Stark και του Arno Stark. Στόχος των δημιουργών είναι η αναβίωση του Iron Man με νέα στοιχεία εφευρετικότητας και πρωτοτυπίας και μαζί του φέρνουν και άλλους ήρωες για τον βοηθήσουν σε αυτή τη νέα αρχή. Ένας είναι ο καλύτερος του φίλος, James Rhodes τον οποίο εμπιστεύεται με ένα μοναδικό μυστικό που κουβαλά. Εκτός του Rhodes εμφανίζονται επίσης οι Machine Man, Gauntlet, Jocasta και Wasp με την οποία μάλιστα ο Stark θα έχει μια ρομαντική περιπέτεια. Στόχος της σειράς επίσης ήταν η εισαγωγή στοιχείων τεχνητής νοημοσύνης. Το Vol. 1: Self-Made Man λειτουργεί περισσότερο ως προπομπός της κύριας πλοκής της σειράς παρά σαν ένα πρώτο κεφάλαιο της όλης ιστορίας. Οι κριτικές που έλαβε έδειξαν ότι το κοινό διχάστηκε αρκετά με αρκετούς να εξαίρουν τον Slott για τις νέες ιδέες, τους χαρακτήρες και το supporting cast και άλλους να επισημαίνουν τις ομοιότητες με το γράψιμο του συγγραφέα στο The Amazing Spider-Man και να επισημαίνουν ότι η ιστορία είναι μικρή και σχετικά βαρετή. Ο καθένας ωστόσο βρίσκεται εδώ για να κρίνει ο ίδιος την εκάστοτε ιστορία Σχόλια για την έκδοση: Ποιοτικά η έκδοση είναι στα συνήθη στάνταρ της Anubis, αλλά πρέπει να πούμε κάποια πράγματα που συζητήσαμε και στο θρεντ για τις νέες κυκλοφορίες της εκδοτικής. Το συγκεκριμένο κόμικ είναι από τις πιο αντι-value for money επιλογές που έχω δει πρόσφατα στην ελληνική αγορά. Πέραν των αμφιλεγόμενων κριτικών που δεν το κάνουν must για έκδοση στα ελληνικά, όταν υπάρχουν άλλοι κι άλλοι τίτλοι που δεν έχουμε δει, η Anubis αποφάσισε να κόψει δύο ολόκληρα τεύχη από το Vol.1: Self-Made Man και αντί για το σύνηθες graphic novel 140-150 σελίδων που μας προσφέρει σε μια τιμή στα 16-17 ευρώ, εδώ έχουμε μόλις 80 σελίδες με τιμή καταλόγου στα 12,20! Την ίδια ώρα η εκδοτική κάνει επιμέλεια των εκδόσεων της Συλλογής της Hachette που έχουν σχεδόν 2,5 φορές το μέγεθος αυτού του τίτλου, καλύτερη έκδοση, καλύτερη ποιότητα ιστοριών και πωλούνται και 2 ευρώ φθηνότερα. Από τη στιγμή που υπάρχουν τέτοιοι ανταγωνιστές, οι επιλογές σε graphic novels έπρεπε να είναι πιο έξυπνες και σίγουρα να εκδίδονται πιο δυνατοί τίτλοι. Το συγκεκριμένο θα ήταν ταμάμ ως τομάκι περιπτέρου όπως κάποιες ιστορίες του Spider-Man με συγγραφέα πάλι τον Slott που εξέδωσε η Anubis τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο εδώ με μόλις 80 σελίδες να διατίθενται με την έκπτωση του 10% στα 10,98 δε θεωρώ πως θα προσεγγίσει τόσο κόσμο να ασχοληθεί. Ευελπιστώ στο μέλλον να έχουμε πιο λογικές επιλογές Ευχαριστώ τον Valtasar για τη διάθεση του εξώφυλλου και του οπισθόφυλλου για την παρουσίαση.
  4. Σύνοψη βιβλίου: Μετά από μια μακρά ζωή σημαδεμένη από τις μάχες, ο Γούλβεριν υπέκυψε στο αναπόφευκτο. Ο Λόγκαν πέθανε. Μα τώρα ξαφνικά είναι και πάλι ζωντανός! Πώς; Γιατί; Και πόσο τον άλλαξε αυτή η φρικιαστική εμπειρία; Ο Γούλβεριν ξυπνά σε ένα κατεστραμμένο εργαστήριο, με μερικά θραύσματα μόνο από τις αναμνήσεις του, με τα νύχια του να καίνε και χωρίς να γνωρίζει ποιος είναι. Μία μυστηριώδης οργάνωση και η αινιγματική αρχηγός της, η Περσεφόνη, ίσως ξέρουν την αλήθεια. Ο Γούλβεριν επέστρεψε στη ζωή, μα, καθώς προσπαθεί να βρει τη λύση στο μυστήριο γύρω του, μπορεί αυτή η επιστροφή να αποδειχθεί σύντομη. Μια αναμέτρηση με τους παλιούς του συμμάχους τον περιμένει, αλλά οι X-Men έχουν μάθει πολλά όλον αυτόν τον καιρό που τον αναζητούν. Μπορεί ο Λόγκαν να αντέξει την αλήθεια για όσα έχει κάνει; Και, τώρα που επέστρεψε, πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει; Σχολιασμός: Πρόκειται για τη συγκεντρωτική έκδοση των τευχών Return of Wolverine #1-5 (2018). Ακολουθεί τα γεγονότα της ιστορίας Death of Wolverine (2014), την οποία είχαμε διαβάσει στα ελληνικά πάλι από τις εκδόσεις Anubis με τίτλο "Ο Θάνατος του Γούλβεριν", καθώς και της ιστορίας Hunt for Wolverine (2018), όπου και βλέπουμε με ποιόν τρόπο ο Γούλβεριν επέστρεψε από τον θάνατο. Το σενάριο είναι αρκετά καλό κατά τη γνώμη μου. Ξεκινάει με τον Γούλβεριν να είναι ήδη ζωντανός και όσο προχωράει η ιστορία βλέπουμε και με ποιόν τρόπο αναστήθηκε. Το σχέδιο εξίσου πολύ καλό με αρκετές σκηνές δράσης που δεν κουράζουν. Γενικά σαν ιστορία διαβάζεται εύκολα και θεωρώ θα ευχαριστήσει τους φίλους των X-Men. Πριν από το κάθε τεύχος έχει το σχέδιο του εξωφύλλου του και στο τέλος του βιβλίου έχει αρκετά εναλλακτικά εξώφυλλα των τευχών. Μια όμορφη έκδοση από τις εκδόσεις Anubis, στα γνωστά ποιοτικά της στάνταρ.
  5. Τιμή καταλόγου: 14,90 Δεύτερη εκδοτική παρουσία του διάσημου εχθρού του Spider-Man στη χώρα μας μετά από εκείνη του Οξέος προ εξαμήνου. Σε αντίθεση με εκείνη την έκδοση, αυτή έχει ως βασικό πρωταγωνιστή. τον αυθεντικό Venom, τον Eddie Broc και αφηγείται την ιστορία του πώς ο απογοητευμένος, διψασμένος για αναγνώριση και κοινωνικά αδέξιος και τελικά στα όρια του κοινωνικώς αποδεκτού δημοσιογράφος έγινε υποχείριο της εξωγήινης οντότητας και δημιούργησαν έτσι τον Venom. Ουσιαστικά το κόμικ αφηγείται κάποια από τα γεγονότα που είχαν διαδραματιστεί στα τεύχη του Σπάιντερ Μαν της δεκαετίας του 1980 (πολλές από αυτές τις ιστορίες είχαν δημοσιευτεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καμπανά), αλλά αυτή τη φορά από τη σκοπιά του Broc. Ενδιαφέρουσα η σεναριακή προσέγγιση, σίγουρα διαφωτίζει και προσπαθεί να εξανθρωπίσει τον (αντι)ήρωα, αλλά δεν είναι και κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει σε διάφορες παραλλαγές. Εντυπωσιακό, κατά τη γνώμη μου το σχέδιο του Medina, αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών, με ιδιαίτερη έμφαση στο βλέμμα τους, αν και κάπου το παρακάνει με κίνδυνο να πέσει στα όρια της καρικατούρας, Σε γενικές γραμμές πάντως, εξυπηρετεί και προάγει την ιστορία σε μεγάλο βαθμό. Η έκδοση της Anubis, όπως πάντα εξαιρετική. Θεωρώ ότι οι οπαδοί των υπερηρωικών κόμικ αξίζει να το αποκτήσουν. Είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία και απολύτως διαφορετική προσέγγιση από εκείνη του Οξέος.
  6. Ένα από τα πιο γνωστά crossover της Marvel Comics κυκλοφόρησε και στα ελληνικά. Δεν το έχω διαβάσει, αλλά δεν έχω ακούσει και τα καλύτερα, παρόλο που υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Χρονικά τοποθετείται πριν από το Secret Wars που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Anubis και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο καλύτερα να περιμένουμε να ολοκληρωθεί, να το διαβάσουμε και μετά να διαβάσουμε το Secret Wars. Νομίζω ότι είναι σαφές, ότι παρά το ειδικό βάρος που έχουν οι συγκεκριμένοι υπερήρωες, αλλά και οι συντελεστές της αμερικάνικης έκδοσης, το κόμικ απευθύνεται σε φανατικούς της Marvel. Η έκδοση της Anubis φαίνεται πολύ καλή, για μια ακόμα φορά. Περιλαμβάνει εναλλακτικά εξώφυλλα και καταχώρηση για το επόμενο τεύχος, στις 22/11/2018 Το πιο θετικό από όλα, είναι ότι η εκδοτική ετοιμάζει πολλά για το άμεσο μέλλον. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους GreekComicFan, Βασιλεύς των κόμικς & james768.
  7. Η DC και η Marvel είναι οι δυο μεγαλύτερες εταιρείες κόμικς, οι οποίες διαθέτουν στο «οπλοστάσιο» τους χιλιάδες χαρακτήρες.Αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι πως υπάρχουν χαρακτήρες που είναι Έλληνες ή έχουν Ελληνική καταγωγή. Σ' αυτό το αφιέρωμα θα σας παρουσιάσω τους εν λόγω χαρακτήρες, στο οποίο όμως δεν θα συμπεριληφθούν όσοι έχουν βασιστεί στην Ελληνική μυθολογία, όπως για παράδειγμα η Κίρκη, οι Θεοί του Ολύμπου κλπ. Εξαίρεση αποτελεί η Wonder Woman καθώς είναι σημαντικός χαρακτήρας του σύμπαντος της DC.Olympian (DC) Ο Aristides Demetrios είναι το alter ego του Olympian, ο οποίος φοράει το χρυσόμαλλο δέρας που του δίνει τη δύναμη των 50 Αργοναυτών και είναι μέλος της ομάδας ηρώων The Global Guardians. Δημιουργοί του χαρακτήρα είναι οι Nelson Bridwell και Alex Saviuk και την πρώτη του εμφάνιση την έκανε στο 46ο τεύχος του DC Comics Presents τον Ιούνιο του 1982.Diamondette (DC) Η Diana Theotocopoulos aka Diamondette είναι ηρωίδα και αποτελεί μέλος της ομάδας υπερηρώων Hero Hotline. Τα χέρια της είναι σκληρά σαν διαμάντι. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο 637ο τεύχος του Action Comics τον Ιανουάριο του 1989, με τον Mark Verheiden να είναι δημιουργός του χαρακτήρα. Η τελευταία της συμμετοχή στο σύμπαν της DC ήταν στο 175ο τεύχος του Wonder Woman Vol 2 τον Δεκέμβριο του 2001 μετά από 10 χρόνια αποχής.Constantine Drakon (DC) Ο Constantine Drakon είναι επαγγελματίας δολοφόνος και εχθρός του Green Arrow. Είναι δάσκαλος στις πολεμικές τέχνες, με απίστευτα φυσικά χαρακτηριστικά. Ο Drakon είναι εξειδικευμένος στα πυροβόλα όπλα και επίσης διαθέτει εντυπωσιακή ταχύτητα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο 27ο τεύχος του Green Arrow vol. 3 και έχει για δημιουργό τον Judd Winick, με τον Phil Hester να αναλαμβάνει το καλλιτεχνικό κομμάτι.Silver Swan II (DC) Η Silver Swan II κάποτε πίστευε πως είναι η καλύτερη φίλη της Wonder Woman. Η Vanessa "Nessie" Kapatelis, κόρη της αρχαιολόγου Julia Kapatelis, έβλεπε την Diana ως τη μεγάλη της αδερφή, αλλά σταδιακά άρχισε να ζηλεύει την Αμαζόνα. Πληγωμένη και οργισμένη όταν η Diana επέλεξε την Cassie Sandmark ως τη νέα Wonder Girl, ήταν πλέον εύκολος στόχος για την μοχθηρή μάγισσα Κίρκη, που με μια γητειά της μετέτρεψε τη Nessie σε μια νέα Silver Swan. Έχοντας πολλά ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία έγιναν ακόμη χειρότερα από την πλύση εγκεφάλου στην οποία την υπέβαλε ο προσωρινός σύμμαχος της Κίρκη, Doctor Psycho, η Silver Swan II στράφηκε εναντίον της Wonder Woman. Ισοπέδωσε με ένα ισχυρότατο υπερηχητικό κύμα το σχολείο της Wonder Girl, με αποτέλεσμα άθελα της να αποκαλυφθεί η μυστική ταυτότητα της Cassie Sandmark, όταν αυτή δοκίμασε να σώσει τους συμμαθητές της με τις δυνάμεις της. Πρόσφατα η Silver Swan II έγινε πράκτορας της Veronica Cale, αντιπάλου της Wonder Woman, και επιτέθηκε μαινόμενη στην Αμαζόνα πριγκίπισσα. Η Diana τη νίκησε και την πήγε στη Themyscira για να την θεραπεύσει.Aegeus (DC) Ο Nikos Aegeus είναι τρομοκράτης που έχει αντιμετωπίσει την Wonder Woman. Έχει ενισχυμένη σωματική δύναμη και με μια μυστική αστραπή μπορεί να καταστρέψει πράγματα ή να τηλεμεταφερθεί. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν στο 297ο τεύχος του κόμικ Wonder Woman τον Νοέμβριο του 1982 και δημιουργοί του είναι οι Dan Mishkin, Gene Colan και Frank McLaughlin.Vyronis (DC) Ο Konstantin Vyronis είναι εγκληματίας ταξιδιώτης του χρόνου και πρώην μέλος των Goodfellow Troupe. Είναι εν μέρη υπεύθυνος που ο Walker Gabriel έγινε ο δεύτερος Chronos. Ο Vyronis σκότωσε τον Modrecai κατά την διάρκεια μιας επίθεσης του στην Chronopolis, σβήνοντας τον από την ιστορία.Antiphon (DC) Ο Antiphon είναι Έλληνας τρομοκράτης και αρχηγός της τελευταίας έκδοσης της ομάδας Onslaught που κυνηγούν υπερήρωες και supervillains για δικό τους σκοπό. Ο Antiphon είναι θύμα φωτιάς ενώ του λείπει και το ένα πόδι. Δημιουργοί του χαρακτήρα είναι οι Keith Giffen και Paco Medina και την πρώτη του εμφάνιση έκανε στο 11ο τεύχος του κόμικ Suicide Squad Vol 2 τον Σεπτέμβριο του 2002, με την δεύτερη να είναι στο αμέσως επόμενο τεύχος.Wonder Woman (DC) Σοφή όσο η Αθηνά, πιο δυνατή από τον Ηρακλή, γρήγορη σαν τον Ερμή και όμορφη όσο η Αφροδίτη, η Wonder Woman είναι η Πριγκίπισσα Diana, προστάτιδα της Θεμίσκυρας. Πλασμένη από πηλό από τη μητέρα της, την Βασίλισσα Ιππολύτη, και παίρνοντας ζωή από τους Θεούς του Ολύμπου, η Diana κέρδισε ένα διαγωνισμό που είχε ως σκοπό να αναδείξει την πιο γενναία Αμαζόνα. Αφού έλαβε την αποστολή να ανατρέψει τα σχέδια του θεού του Πολέμου, η Diana άφησε πίσω της την πατρίδα της για να επισκεφτεί τον κόσμο των Ανδρών και να γίνει μία από τους σπουδαιότερους προστάτες της Γης, με το ψευδώνυμο Wonder Woman. Κατέχει το μαγικό λάσο, με το οποίο αναγκάζει αυτόν που κρατάει δεμένο να λέει την αλήθεια ενώ τα βραχιόλια της εξοστρακίζουν σφαίρες. Είναι από τα πρώτα μέλη της Justice League ενώ αργότερα υπήρξε μία εκ των τριών ιδρυτών μιας νεότερης εκδοχής της ομάδας.Mordecai Midas (Marvel) Ο Mordecai Midas γεννήθηκε στην Αθήνα ως ένα πολύ φτωχό παιδί. Έγινε εμμονικός με το να γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο και συμμετείχε σε σκοτεινές επιχειρήσεις. Κάποια στιγμή προσπάθησε να αποκτήσει τον έλεγχο των Stark Industries, χρησιμοποιώντας τον ξάδελφο του Tony Stark, Morgan Stark και την Madame Masque ως πράκτορές του. Μια επίθεση είχε ως αποτέλεσμα να αντικατασταθεί ο Tony Stark από πιστό αντίγραφο, το οποίο κατηγορήθηκε ως απατεώνας. Ο Midas προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τον αληθινό Stark, για τον οποίο πίστευε ότι ήταν και αυτός απατεώνας για να πάρει τις Stark Industries. O Midas νικήθηκε όταν η Madame Masque τον πρόδωσε και ελευθέρωσε τον Tony Stark από την φυλάκη του.Avalanche (Marvel) Ο Dominic Petros ήταν ένας Έλληνας μετανάστης στις ΗΠΑ με μεταλλαγμένες δυνάμεις (Οι δονήσεις των χεριών του μπορούν να ρίξουν κτίρια και να προκαλέσουν σεισμούς). Η μορφοπλάστρια μεταλλαγμένη Mystique τον στρατολόγησε στην ομάδα Brotherhood of Evil Mutants και συμμετείχε στην πρώτη απόπειρα δολοφονίας του γερουσιαστή Robert Kelly. Εγκατέλειψε για ένα διάστημα την ομάδα για να εκβιάσει την Καλιφόρνια απειλώντας τη με σεισμούς, ενώ επέστρεψε όταν αυτή μετατράπηκε στη Freedom Force. Αργότερα εντάχθηκε στην εκδοχή της Brotherhood του Exodus. Κράτησε τις δυνάμεις του μετά την M-Day, αλλά αντί να επιστρέψει στο έγκλημα προτίμησε να ανοίξει ένα μπαρ.Elektra (Marvel) Οι ζωές πολλών υπερηρώων είναι σημαδεμένες από τραγωδίες. Αυτό ωθεί κάποιους σε πράξεις ηρωισμού, κάποιους άλλους όμως τους σπρώχνει στο έγκλημα. Στην περίπτωση της Elektra Natchios, η επιλογή ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρη. Παρ'όλο που επιμένει να αναζητά την ευτυχία, η αναζήτησή της αυτή συχνά ματαιώνεται από την παρέμβαση άλλων. Πριν ακόμα γεννηθεί, η δυστυχία είχε σημαδέψει την ύπαρξης της Elektra: η έγκυος μητέρα της πυροβολήθηκε και πέθανε ενώ την έφερνε στον κόσμο. Όταν ο υπερπροσταυτευτικός πατέρας της έγινε πρεσβευτής της Ελλάδας στις ΗΠΑ, η Elektra γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης αλλά σωματοφύλακες την ακολουθούσαν παντού. Παρά τους περιορισμούς, συνδέθηκε συναισθηματικά με τον Matt Murdock, ένα συμφοιτητή της. Η κρυφή αυτή σχέση διατηρήθηκε για ένα χρόνο, όταν όμως ο πατέρας της σκοτώθηκε σε μια τρομοκρατική ενέργεια, ολόκληρος ο κόσμος της Elektra γκρεμίστηκε. Κυριευμένη από την θλίψη, έφυγε από τις ΗΠΑ, αφήνοντας πίσω της τον Matt. Η Elektra εκπαιδεύτηκε ως νίντζα και για ένα χρόνο ήταν μέλος του Chaste, του τάγματος νίντζα στο οποίο αρχηγός ήταν ο Stick, ο μέντορας του Matt Murdock. Τελικά η «ακάθαρτη» καρδιά της Elektra την εμπόδισε να γίνει πλήρες μέλος και αυτή η απόρριψη την οδήγησε στους εχθρούς του Chaste, το τάγμα δολοφώνων Hand. Αργότερα αποχώρησε και έγινε πληρωμένη δολοφόνος. Κατά τραγική ειρωνεία, αυτό την οδήγησε πίσω στον Matt Murdock, που ήταν πλέον ο διώκτης του εγκλήματος Daredevil. Οι πρώην εραστές ήταν τώρα αντίπαλοι. Παρ'όλα αυτά, όταν η Elektra τραυματίστηκε θανάσιμα από τον Bullseye, κατάφερε να συρθεί ως την πόρτα του Matt και να πεθάνει στην αγκαλιά του. Ο Matt δεν ήθελε να πιστέψει ότι η Elektra ήταν νεκρή και ενεπλάκη στην προσπάθεια της ομάδας Hand να την αναστήσει. Απέτυχε μεν να εμποδίσει την επιστροφής της, όμως η αγάπη του εξάγνισε την ψυχή της, κάνοντας την άχρηστη για τη Hand. Πρόσφατα φάνηκε ότι η Elektra είχε επανέλθει στη Hand για να πολεμήσει τους Avengers. Όταν όμως σκοτώθηκε, αποκαλύφθηκε ότι ήταν ένας Skrull που την παρίστανε, κάτι που δεν είχαν ξαναδεί. Αυτό ξεκίνησε τη Secret Invasion, κατά την οποία η αληθινή Elektra απέδρασε από τους Skrulls και επέστρεψε στην ζωή της.Carnivore (Marvel) O Andreas Zorba ήταν αρχικό μέλος της οργάνωσης που ονομάζεται The Council of Antiquarians, αλλιώς γνωστή ως The Collectors. Αποτελούνταν από ανθρώπους που θα εκάναν τα πάντα για να κερδίσουν ένα τεχνούργημα. Έχουν συγκρουστεί με τον Black Panther. Ο Carnivore διαθέτει υπεράνθρωπη δύναμη, υπεράνθρωπη ταχύτητα, υπεράνθρωπες αισθήσεις (οι οποίες του επιτρέπουν να δει μέσα από ψευδαισθήσεις), αυξημένα αντανακλαστικά, αυξημένη αντοχή και είναι άφθαρτος στα χτυπήματα. Επίσης έχει εξαιρετικά αιχμηρά νύχια που μπορεί να κόψει σχεδόν τα πάντα.Babel (Marvel) Ο Thame Panagitis είναι ο αρχηγός της Medusa Web, μιας οργάνωσης που αποτελείται από μισθοφόρους, αλλά όπως υποστηριζει ο ίδιος σκοπός τους είναι η ασφάλεια του πλανήτη. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τον χαρακτήρα αλλά πιστεύεται ότι πήρε τις δυνάμεις του από το White Event. Ύπουλος και παραποιητής γεγονότων, κάποτε δείχνει ειλικρίνεια και ανησυχία για τις αποστολές του και θεωρεί ότι οι προθέσεις του είναι σωστές. Όταν η Αμερικάνικη κυβέρνηση του ανέθεσε να κυνηγήσει τους Psi - Force, αυτός τους έκανε μέλος της ομάδας του.Minotaur (Marvel) Ο Miklos Vryolak υπέφερε από μια επάρατη νόσο. Στην προσπάθεια να θεραπεύσει το γιο του, ο Miklos μετατράπηκε σε Μινώταυρο από μια χημική ουσία που ο πατέρας του είχε βρει στα ερείπια του λαβυρίνθου. Ο πατέρας του, στη συνέχεια, προσπάθησε να μετατρέψει την Madame Masque σε κάτι παρόμοιο με τον γιο του, καθώς και να δημιουργήσει έναν στρατό από παρόμοια πλάσματα. Ο Miklos συγκρούστηκε με το Iron Man και τον πράκτορας της SHIELD, Jasper Sitwell όταν ήρθαν να ελευθερώσουν την Madame Masque. Κατά τη διάρκεια της μάχης, μια κολόνα που υποστήριζε το σπήλαιο όπου μονομαχούσαν γκρεμίστηκε. Ο Miklos καθυστέρησε την κολόνα αρκετή ώρα για να ξεφύγουν οι Madame Masque, Sitwell και Iron Man, αλλά σκοτώθηκε μαζί με τον πατέρα του, όταν το σπήλαιο κατέρρευσε.Iron Monger (Marvel) Ο χαρακτήρας του Yiorgos Krallis κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1986 στο κόμικ του Iron Man, Iron Man Vol 1 #212 και συνέχισε στο αμέσως επόμενο, ενώ οι επόμενες δύο εμφανίσεις του ήταν σε κόμικ του Spider- Man, Web of Spider-Man Vol 1 #71 και Web of Spider-Man Vol 1 #72. Δημιουργοί του είναι οι Danny Fingeroth και Dwayne Turner και μέχρι στιγμής η Marvel δεν έχει δείξει διάθεση να τον χρησιμοποιήσει ξανά. Ήταν υπάλληλος της εταιρίας Simon Steele και παρά το γεγονός ότι δεν είχε δυνάμεις χρησιμοποίησε την στολή Iron Monger για να κυνηγήσει το έγκλημα. Ως χαρακτήρας μοιάζει περισσότερο με ανταγωνιστής του Iron Man. Morbius (Marvel) Ο Dr. Michael Morbius έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και είναι βραβευμένος βιοχημικός, ο οποίος ανακάλυψε πως έπασχε από μια σπάνια ασθένεια του αίματος που διέλυε τα αιματοκύτταρα του. Ο Morbius δοκίμασε μια πειραματική μέθοδο θεραπείας, που συνδύαζε ορούς, τους οποίους κατασκεύασε από σώματα νυχτερίδων βαμπίρ, και ηλεκτροσόκ. Αυτός ο συνδυασμός μεταμόρφωσε τον Morbius, χαρίζοντας του υπεράνθρωπη δύναμη αλλά και ακόρεστη δίψα για αίμα ενός βαμπίρ. Δεν ήταν ένας πραγματικός νεκροζωντανός, καθώς δεν είχε πεθάνει πραγματικά. Απέκτησε γαμψώνυχα και σκότωνε για να ικανοποίηση την δίψα του για αίμα. Όμως, αφού έπινε αίμα του θύματος του, η δίψα έσβηνε και ο ίδιος πλημμύριζε από τύψεις και ενοχές. Βρέθηκε συχνά αντιμέτωπος με τον Spider-Man.Venus (Marvel) Η Venus ήταν κάποτε μια Σειρήνα (του είδους που προσπάθησε να παρασύρει τον Οδυσσέα στον θάνατο στον ελληνικό μύθο). Όταν ένας αρχαίος μάγος (Ancient One) της έδωσε ψυχή, μετάνιωσε για αυτά που είχε κάνει και σταμάτησε τις άσχημες πράξεις. Περιπλανώμενη στον κόσμο, κάποτε ξέχασε το παρελθόν και πίστευε ότι είναι η θεά Αφροδίτη. Στην δεκαετία του 1940 εντάχθηκε στους G-Men, συνεργαζόμενη με τον Jimmy Woo. Όταν η Namora της είπε την αλήθεια για την καταγωγή της, έπεσε σε κατάθλιψη, αλλά ο Jimmy την βοήθησε να θεραπευτεί. Τώρα είναι μέλος των Agents of Atlas.Δημοσιεύτηκε πρώτα στο gtvs.gr
  8. Ποιοι τόμοι, από την σειρά Marvel Graphic Novel Collection της Hachette, κατά την γνώμη σας αποτελούν τις ιδανικές επιλογές για την εισαγωγή νέων αναγνωστών στο σύμπαν της Marvel? Σημείωση-Διευκρίνηση: Οι προτάσεις αφορούν τους 200+ τόμους που έχουν κυκλοφορήσει στο εξωτερικό, όχι μόνο τους αντίστοιχους 18 που διανεμήθηκαν μέχρι στιγμής στην Ελλάδα.
  9. Σύνοψη βιβλίου: Ο ΝΤΕΡΝΤΕΒΙΛ! Ο ΛΟΥΚ ΚΕΪΤΖ! Η ΤΖΕΣΙΚΑ ΤΖΟΟΥΝΣ! Ο ΑΪΡΟΝ ΦΙΣΤ! ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ, ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ήρωες είναι στην εμπροσθοφυλακή αναρίθμητων μαχών για να κρατήσουν ασφαλή την πόλη. Mα τώρα, με έναν θανάσιμο εχθρό από το παρελθόν που θέλει να ενώσει τον υπόκοσμο, πρέπει να γίνουν κάτι παραπάνω – πρέπει να γίνουν Υπερασπιστές! Οι δρόμοι γίνονται πιο επικίνδυνοι όταν ο Τιμωρός βάζει στο μάτι τους φίλους εκδικητές του! Καθώς το χάος απειλεί να καταβροχθίσει τη Νέα Υόρκη, μπορεί αυτή η παρέα από κοινωνικά απροσάρμοστους ήρωες να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλο αρκετά για να λειτουργήσουν ως ομάδα; Ή μήπως το κενό εξουσίας που προκάλεσε η απουσία του Κίνγκπιν θα οδηγήσει σε ανοιχτό πόλεμο συμμοριών; ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΤΕΥΧΩΝ DEFENDERS (2017) #1-5 ΚΑΙ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ FREE COMIC BOOK DAY 2017 (GUARDIANS OF THE GALAXY) #1 – ΑΠΟ TOYΣ BRIAN MICHAEL BENDIS, DAVID MARQUEZ ΚΑΙ JUSTIN PONSOR. Σχολιασμός: Πρόκειται για τη συγκεντρωτική έκδοση των τευχών The Defenders #1-5 (2017) και της ιστορίας των Defenders από το Free Comic Book Day 2017. Μια πολύ καλογραμμένη ιστορία με τους Defenders που γνωρίσαμε από την ομόνυμη σειρά του Netflix. Ουσιαστικά είναι σαν να διαβάζεις μια νέα ιστορία τους, σε συνέχεια της σειράς. Υπάρχει μια ισορροπία στις εμφανίσεις των ηρώων, μπόλικη δράση και ατμόσφαιρα που σε κρατάει και κάποιες εμφανίσεις ηρώων της Marvel! Στο τέλος του βιβλίου έχει κάποια εναλλακτικά εξώφυλλα, καθώς και ένα άρθρο για τον Daredevil που υποτίθεται έγραψε ο Joe Robertson, αλλά και μια συνέντευξη με τον Λουκ Κέιτζ! Ελπίζω να βγει και ο δεύτερος τόμος με τα υπόλοιπα 5 τεύχη, μιας και η ιστορία κόβεται κάπως απότομα και θες να δεις τι θα γίνει στη συνέχεια. Μια ευχάριστη έκπληξη από τις εκδόσεις Οξύ, στα γνωστά ποιοτικά της στάνταρ. Εικόνες:
  10. Secret Invasion Σενάριο: Brian Michael Bendis Σχέδιο: Leinil Francis Yu Μελάνια: Mark Morales Χρώματα: Laura Martin Lettering: Chris Eliopoulos Ιστορία πίσω από την έκδοση - Πως ξεκίνησε Ο συγγραφέας Brian Michael Bendis δήλωσε σε συνεντεύξεις του ότι το κίνητρο για το Secret Invasion είναι η καταστροφή της Skrull Empire στην ιστορία Annihilation του 2007. Ο Bendis είπε ότι οι Skrulls πιστεύουν ότι η Γη τους ανήκει δικαιωματικά και ότι υπάρχουν διάφορα στοιχεία της πλοκής της ιστορίας τόσο στο Secret War του 2004 όσο και τον τίτλο New Avengers του 2005 και μάλιστα από το πρώτο τεύχος. Από το Νοέμβριο του 2007 αρκετοί ongoing τίτλοι και μίνι-σειρές χαρακτηρίστηκαν ως tie-ins για την κύρια ιστορία με τίτλο Secret Invasion: The Infiltration. Οι τίτλοι των Avengers έδωσαν έξτρα στοιχεία της πλοκής και λειτούργησαν ως σύνδεσμος μεταξύ των tie-ins. Άλλοι τίτλοι της Marvel φιλοξένησαν έξτρα εξώφυλλα με χαρακτήρες να απεικονίζονται ως Skrulls. Στην ιστοσελίδα της Marvel ανέβηκαν δύο webcomics, το Secret Invasion Prologue και το Secret Invasion: Home Invasion. Το tagline της Marvel για τη σειρά ήταν το “Who do you trust?” και συνοδεύτηκε από διάφορους ήρωες σε Skrull μορφή. Η κύρια σειρά Secret Invasion και η πλοκή της ιστορίας Η limited σειρά Secret Invasion έτρεξε για 8 τεύχη. Στο τέλος της παρουσίασης θα παρατεθούν και όλα τα tie-ins εκδόθηκαν για την κύρια σειρά. Ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2008 και τελείωσε τον Ιανουάριο του 2009. Η πλοκή αφορά την εισβολή των Skrulls, ενός εξωγήινου είδους που μπορεί να αλλάζει μορφή, στη Γη. Πριν από την τελική εισβολή τους, οι Skrulls έχουν φροντίσει να αντικαταστήσουν αρκετούς υπερήρωες στη Γη με δικούς τους πράκτορες και έχουν μεριμνήσει να μοιράσουν την αντικατάσταση στην πάροδο κάμποσων χρόνων για να μη γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Το πλάνο των Skrulls είναι να χτυπήσουν σε πολλαπλά σημεία και αργά και σταθερά αποσταθεροποιούνται διάφορα καίρια μέτωπα υπερηρώων ή υπερκακών όπως το Baxter Building, το Peak, το Helicarrier, το Thunderbolt Mountain και τη φυλακή Raft, ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ ηρώων και ηρώων-Skrulls ξεκινούν από τη Νέα Υόρκη και τη Savage Land. Η δράση μοιράζεται μεταξύ όλων αυτών των μετώπων και στην πορεία διάφοροι χαρακτήρες αποκαλύπτουν πως ήταν Skrulls. Επίσης οι Skrulls έχουν φροντίσει να αχρηστεύσουν ή να πάρουν τη θέση διαφόρων μελών των Illuminati όπως ο Mister Fantastic, o Tony Stark και ο Hank Pym προκειμένου να μη μπορούν να βρουν κάποιο σχέδιο για να τους κερδίσουν. Μεταξύ των ιστοριών είναι και η προσπάθεια, κάποιων εξ αυτών να ορθοποδήσουν και να προετοιμάσουν κάποιο πλάνο για να βρουν ποιοι από τους ήρωες είναι Skrulls. Ιστορία Δε θα μου άρεσε να διηγηθώ όλη την ιστορία τεύχος-τεύχος, καθώς δε βρίσκω νόημα να το χαλάσω σε ανθρώπους που θέλουν να το διαβάσουν, γι' αυτό το λόγο θα κάνω τη σύνηθη κριτική με το ποια στοιχεία μου άρεσαν και ποια δε μου άρεσαν προκειμένου να το λάβει υπ' όψιν του όποιος θέλει να το διαβάσει. Γενικά τα 00s ήταν μία δεκαετία όπου ο Bendis έγραψε ένα τεράστιο εύρος τίτλων, τόσο για τους Avengers όσο και για το Ultimate σύμπαν, ενώ και πολλά events ή limited series ήταν δικής του έμπνευσης. Και εδώ πάντως γράφει αρκετά καλά και ισορροπεί εξαιρετικά τα γεγονότα με τη δράση. Όσον αφορά τη δομή της ιστορίας, φροντίζει να δείχνει αργά και σταθερά την κατάληψη των Skrulls σε σημεία σημαντικά για τους Avengers, τη S.H.I.E.L.D και τους Fantastic Four, ενώ πολύ γρήγορα έχουμε την πρώτη μεγάλη μάχη μεταξύ των Skrulls και κάποιων εκ των Avengers στη Savage Land. Δε σταματάει εκεί και αμέσως απεικονίζει την εισβολή των Skrulls στη Νέα Υόρκη και δείχνει τον Nick Fury, πράκτορες της Ασπίδας και Young Avengers να προσπαθούν να τους περιορίσουν, αλλά μάταια. Οι καταλήψεις των Skrulls και η επικράτησή τους σε κάθε μέτωπο γίνεται με το σωστό ρυθμό, αρνητικό ωστόσο βρήκα είναι ότι σε αρκετά σημεία χρειάζεται να διαβάσει κανείς κάποια tie-ins για να καταλάβει ακριβώς τι έγινε. Οι Skrulls καταλαμβάνουν επίσης καίρια πρόσωπα και προσπαθούν να πείσουν τον απλό κόσμο ότι η επικράτησή τους είναι καθολική και καλό θα ήταν να μην αντισταθούν. Επιπλέον ο Bendis φροντίζει να καλλιεργήσει έναν αέρα μυστηρίου (Who do you trust? όπως είπαμε και στην αρχή) μεταξύ των υπερηρώων μας και γι' αυτό το λόγο βλέπουμε πολλές φορές τους ήρωες να αμφιβάλλουν για αυτόν που έχουν απέναντι, δηλαδή αν είναι πράγματι αυτός που δείχνει ή αν είναι κάποιος πράκτορας-Skrull, δημιουργώντας κάποιες συναισθηματικές σκηνές. Οι εκπλήξεις και οι ανατροπές φυσικά και δεν λείπουν. Σε μία ιστορία που αφορά ουσιαστικά ένα infiltration των Skrulls, φυσικά κάποιοι εκ των ηρώων θα αποδειχθούν πως δεν είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι, αλλά Skrulls και έτσι κάποιες κορυφαίες στιγμές αποκαλύψεων λαμβάνουν χώρα. Δε θα ήθελα να κάνω spoiler με την αγαπημένη μου εξ αυτών, αλλά υπάρχουν κάποιες που δεν τις βλέπεις να έρχονται. Ο Bendis πάντως δεν μας βομβαρδίζει ακατάπαυστα με κείμενο. Στο Secret Invasion χόρτασα μάχες. Τόσο στη Savage Land και στο Thunderbolt Mountain όσο και στο Peak και τη Νέα Υόρκη, δε σταματάμε να βλέπουμε τεραστίων διαστάσεων, επικές μάχες με τις ξαφνικές εμφανίσεις και τις επιστροφές να μην απουσιάζουν. Στο τέλος της ιστορίας, έρχονται ουσιαστικά οι εξελίξεις που θα οδηγήσουν τον Norman Osborn στο να γίνει Διευθυντής της S.H.I.E.L.D, κάτι που θα είχε μεγάλες εξελίξεις στα Marvel comics και σε events όπως το Dark Reign και το Siege. Μία άλλη λεπτομέρεια που πρόσεξα είναι κάποιες σελίδες μεταξύ των τευχών όπου έχουν φτιάξει πραγματικές φωτογραφίες ανθρώπων σε παρέες όπου κάποιοι εξ αυτών φαίνονται ως Skrulls και χρησιμοποιείται η έκφραση "Embrace Change". Σχέδιο Όπως είπα και στο κομμάτι της ιστορίας, ο Bendis αφήνει χώρο στον Leinil Francis Yu να ζωγραφίσει μάχες και μάλιστα χρησιμοποιώντας ένα τεράστιο εύρος ηρώων. Υπάρχουν αρκετά δισέλιδα καρέ με Skrulls και ήρωες να μονομαχούν ανά ομάδες τα οποία είναι εντυπωσιακότατα, ενώ μεγάλη εντύπωση μου έκανε το πόσο καθαρά διακρίνει ο αναγνώστης τι γίνεται τόσο στο προσκήνιο όσο και στο βάθος του πλάνου. Αυτό που στις σκηνές μάχης στον κινηματογράφο αποκαλούμε γεωγραφία σκηνής, το πετυχαίνει στην εντέλεια ο Yu, δίνοντας κάποιες πολύ εντυπωσιακές μάχες με πολλή ένταση και που αποπνέουν δυναμισμό. O Yu για μένα αποδεικνύεται ο MVP της ομάδας, καθώς χρησιμοποιεί πάντα τα σωστά καρέ στις μάχες, πότε δισέλιδα με μεγάλα πανοραμικά πλάνα, πότε μικρά τετράγωνα καρέ, πότε τρία μεγάλα ορθογώνια καρέ που εκτείνονται σε δύο σελίδες και όλα αυτά σε συνδυασμούς και με τεράστια ποικιλία ανά τεύχος. Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα τόσο από το σενάριο, όσο από το σχέδιο και τις μεγάλες μάχες που ζωγραφίζει ο Yu. Είναι ένας penciller, με τις δουλειές του οποίου δεν έχω έρθει σε μεγάλη επαφή δυστυχώς και θα ήθελα να διαβάσω κι άλλες. Επίσης πολύ καλή δουλειά έχει γίνει από τον Steve McNiven, τη Mel Rubi και άλλους σχεδιαστές στα εναλλακτικά εξώφυλλα κάθε τεύχους. Σύνοψη Σίγουρα είναι ένα από τα πολύ γνωστά storylines της Marvel, ειδικά όσον αφορά τους Skrulls. Για μένα πρέπει να ψάξει κανείς λίγο την ιστορία και να διαβάσει μερικά tie-ins, προτού μπει στην κύρια ιστορία, εγώ το ανακάλυψα στην πορεία της ανάγνωσης, μετά από 1-2 τεύχη. Φυσικά διαβάζεται και αυτόνομα, απλά θα σας φανεί λίγο πιο δύσκολο κατά τη γνώμη μου. Η δουλειά του Bendis είναι καλή και η δουλειά που κάνει ο Yu είναι φανταστική. Έχει τεράστιες και εντυπωσιακές μάχες, αλλά και αρκετούς διαλόγους, μοιράζεται αρκετά καλά θα έλεγα. Για μένα αξίζει αν είναι κάποιος τακτικός αναγνώστης των Marvel Comics να το έχει στη συλλογή του. Προσωπικά το βρήκα αρκετά καλό, γι' αυτό και έφτιαξα την παρουσίαση Τα tie-ins για το Secret Invasion και Secret Invasion The Infiltration ήταν τα εξής: Secret Invasion: The Infiltration: · Avengers: The Initiative Annual #1 · Captain Marvel vol. 6, #4-5 · The Mighty Avengers #7 · Ms. Marvel vol. 2, #25-27 · The New Avengers #38 · The New Avengers: Illuminati #5 · Franklin Richards Not-So-Secret Invasion · Marvel Spotlight Secret Invasion · Secret Invasion Saga · Secret Invasion Home Invasion Secret Invasion: · Avengers: The Initiative #14-19 · Black Panther vol. 4, #39-41 · Captain Britain and MI: 13 #1-4 · Deadpool (vol. 2) #1-3 · Guardians of the Galaxy vol. 2, #4-6 · Incredible Hercules #116-120 · Iron Man: Director of S.H.I.E.L.D. #33-35 · Marvel Spotlight: Secret Invasion Saga #1 · The Mighty Avengers #12-20 · Ms. Marvel vol. 2, #28-30 · New Avengers #39-47 · New Warriors vol. 4, #14-15 · Nova vol. 4, #16-18 · Punisher War Journal #24-25 · Secret Invasion: The Amazing Spider-Man #1-3 · Secret Invasion: Aftermath Beta Ray Bill: The Green of Eden #1 · Secret Invasion: Dark Reign #1 · Secret Invasion: Fantastic Four #1-3 · Secret Invasion: Front Line #1-5 · Secret Invasion: Inhumans #1-4 · Secret Invasion: Requiem #1 · Secret Invasion: Runaways/Young Avengers #1-3 · Secret Invasion: Thor #1-3 · Secret Invasion: War Of Kings (One-Shot) · Secret Invasion: Who Do You Trust? (one-shot) · Secret Invasion: X-Men #1-4 · She-Hulk vol. 2, #31-33 · Skrulls! (one-shot) · Thunderbolts #122-125 · X-Factor vol. 3, #33-34
  11. Τιμή καταλόγου: 22,99€ Σύνοψη βιβλίου: Μετά την επιστροφή του Άνταμ Γουόρλοκ στο Infinity Gauntlet, το χειρότερο μισό του, ο Μάγκους, δεν αργεί πολύ ν’ ακολουθήσει! Η μάχη για την απόλυτη εξουσία του σύμπαντος συνεχίζεται όταν διαβολικοί δίδυμοι υπερνικούν τους Τέσσερις Φανταστικούς, τους Εκδικητές, τους Χ-Μεν, τους Νέους Πολεμιστές, την Πτήση Άλφα και άλλους! Σχολιασμός: Πρόκειται για την συγκεντρωτική έκδοση των τευχών Infinity War #1-6, όπου είναι συνέχεια της ιστορίας The Infinity Gauntlet που διαβάσαμε στα ελληνικά πριν λίγους μήνες. Το σκίτσο είναι πολύ όμορφο, στο στυλ που είχαμε συνηθίσει την δεκαετία του '90 και παραπλήσιο του The Infinity Gauntlet -μιας και φτιάχτηκε από την ίδια δημιουργική ομάδα. Η έκδοση είναι στα ποιοτικά δεδομένα που μας έχει συνηθίσει η Οξύ. Στην αρχή κάθε τεύχους υπάρχει και το δισέλιδο εξώφυλλό του. Μια εξαιρετική έκδοση που θεωρώ ότι πρέπει να έχουμε όλοι στη βιβλιοθήκη μας. Ευελπιστώ και στην έκδοση του The Infinity Crusade, για να ολοκληρωθεί η τριλογία. Εικόνες:
  12. Μια ακόμα εκδοτική παρουσία του πολυαγαπημένου Ανθρώπου Αράχνη στην Ελλάδα, η οποία θα ολοκληρωθεί σε τρία τεύχη, που θα κυκλοφορήσουν ανά δίμηνο περίπου. Εδώ ο τίτλος βρίσκεται στο vol.4 πλέον και η Anubis παρουσιάζει σε αυτό το τεύχος τα δύο πρώτα (από τα τρία συνολικά, εάν δεν κάνω λάθος) τεύχη από το Dark KIngdom (το οποίο κατά την πάγια μεταφραστική λογική της εταιρείας αποδόθηκε ως "Σκοτενοί Αντίπαλοι") και λογικά, θα δούμε και τη συνέχειά του, το επόμενο story arc, Scorpio Rising εάν κρίνω από το εξώφυλλο του επόμενου τεύχους, που αντιστοιχεί στο #9 της αμερικανικής έκδοσης. Διάφοροι παλαιοί γνώριμοι κάνουν την εμφάνισή τους, δεν έχω διαβάσει την ιστορία για να εκφέρω άποψη, αλλά δεν έχω πλέον εμπιστοσύνη στη Marvel. Συνεπώς, όσοι πιστοί προσέλθετε. Η έκδοση της Anubis στα γνωστά επίπεδα. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τον constantinople.
  13. Τιμή καταλόγου: 13,99 ευρώ Η νέα προσθήκη στη βιβλιοθήκη της συνεργασίας των εκδόσεων Οξύ με τη Marvel Comics είναι το Avengers Prime, μια μίνι σειρά 5 τευχών, που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2011. Η ιστορία επικεντρώνεται στους τρεις ισχυρότερους και πιθανόν πλέον αναγνωρίσιμους Εκδικητές (Thor, Iron Man, Captain America) και κυρίως στην εξομάλυνση των μεταξύ τους σχέσεων μετά τα γεγονότα του Civil War. Στο υπόβαθρο, φυσικά, υπάρχει μια σύγκρουση στην Άσγκαρντ με εχθρό τη σκανδιναβική θεότητα Χέλα, αλλά σε κάθε περίπτωση προηγείται η ψυχολογική σκιαγράφηση των ηρώων, με τον έμπειρο Bendis, που έχει γράψει πολλές ιστορίες των Εκδικητών, να τα καταφέρνει πολύ καλά στους διαλόγους και στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας. Εξίσου καλά τα καταφέρνει και ο Alan Davis με το δυνατό, πειστικό σχέδιό του, που αναδεικνύει τόσο τις ψυχολογικές καταστάσεις των ηρώων, αλλά και τις αναπόφευκτες και απαραίτητες σκηνές δράσεις. Η ιστορία είναι αυτοτελής και χρειάζεται ελάχιστη γνώση του τι έχει συμβεί προηγουμένως, άρα μπορούν να την απολαύσουν και οι σχετικά αμύητοι στο σύμπαν της Marvel. Ωραία έκδοση, όπως και οι υπόλοιπες των εκδόσεων Οξύ, σε αναμονή για τον επόμενο τόμο.
  14. Ενημέρωση διαχείρισης: Η συζήτηση ξεκίνησε στο θέμα του Infinity War και μεταφέρθηκε μετά από την παρεκτροπή της σε άλλα ζητήματα. Πως είναι η εκτύπωση; Έχει πρόβλημα όπως την προηγούμενη ιστορία & το "Original Sin" ή τα καρέ εμφανίζονται κανονικά;
  15. ZEUS / ΖΕΥΣ / ΔΙΑΣ Ο Zeus ή αλλιώς Ζευς ή Δίας όπως τον γνωρίζουμε, είναι δημιουργία των Stan Lee και Steve Ditko. Η πρωτη του εμφάνιση ήταν στο κομικ της Marvel, Venus #5, τον Ιούνιο του 1949. ======================================================= Γέννηση Γεννημένος δέκα χιλιάδες χρονιά πριν, ο Δίας, είναι ο νεότερος γιος του τιτάνα Κρόνου και της Ρέας, παιδιών του Ουρανού και της Γαίας ή Μητέρα Γη, όπως είναι γνωστότερη. Ο Κρόνος ανέτρεψε την εξουσία του πατέρα του τραυματίζοντας τον θανάσιμα. Πεθαίνοντας ο Ουρανός, είχε προφητεύσει ότι η ανατροπή του Κρόνου θα έρθει ενός εκ των παιδιών του. Ο Κρόνος, φοβούμενος μια ίδια μοίρα, τη στιγμή που γεννήθηκαν οι: Εστία, Δήμητρα, Ήρα, Πλούτωνας και Ποσειδώνας, τα κατάπιε όλα! Όταν γεννήθηκε ο Δίας, η Ρέα ζήτησε από τη Γαία να επινοήσει ένα σχέδιο για να τον σώσει, έτσι ώστε ο Κρόνος να τιμωρηθεί για τις πράξεις του ενάντια στον πατέρα του Ουρανό και τα παιδιά του. Η Ρέα γέννησε το Δία στο Δικταίο Άντρο της Κρήτης, παραδίδοντας στον Κρόνο μια πέτρα τυλιγμένη στα σπάργανα, την οποία κατάπιε. Ο Δίας, όταν μεγάλωσε, ελευθέρωσε και τα υπόλοιπα αδέρφια του, δίνοντας στον Κρόνο να πιει δηλητήριο. ====================================== Τιτανομαχία Ο Δίας, μαζί με τα αδέλφια του, πολέμησαν εναντίον του Κρόνου και των Τιτάνων, στον πόλεμο που ονομάστηκε Τιτανομαχία, για την κυριαρχία επάνω στην Γη. Ο αμείλικτος αυτός πόλεμος διήρκεσε δέκα χρόνια, ώσπου ο Δίας έλαβε την συμβουλή της Γαίας, να κατέβει στα Τάρταρα και να απελευθερώσει τους αδελφούς των Τιτάνων, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Στα Τάρταρα πάλεψε με το μυθικό τέρας Κάμπη και αφού το νίκησε, απελευθέρωσε τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες, οι οποίοι έκτοτε έγιναν σύμμαχοί του. Οι Κύκλωπες από ευγνωμοσύνη έδωσαν στον Άδη και στον Ποσειδώνα πολεμικά όπλα και προμήθευσαν τον Δία με τις αστραπές, τη βροντή και το σφυρί, τα οποία από τότε έγιναν σύμβολα της δύναμής του. Οι δε Εκατόγχειρες συνόδευσαν τον Δία στην μάχη, όπου με την βοήθειά τους οι θεοί νίκησαν τους Τιτάνες καταποντίζοντάς τους στα Τάρταρα βάζοντας για φρουρούς τους, τους Εκατόγχειρες. Τον Κρόνο τον φυλάκισαν μαζί με τους Τιτάνες στα Τάρταρα και όρισαν σαν φρουρό του τη Νύχτα. Αργότερα, πήρε χάρη και έγινε βασιλιάς των Ηλύσιων Πεδίων, όπου κοιμόταν αιώνια. Ο Δίας, κατόπιν προτάσεως από την Γαία, αναλαμβάνει την υπέρτατη εξουσία ανάμεσα στους Θεούς και μοιράζει τον κόσμο σε τρία βασίλεια: Τον ουρανό, τη θάλασσα και τον κάτω κόσμο, θέτοντας για αρχηγούς τον εαυτό του, τον Ποσειδώνα και τον Άδη αντίστοιχα. ========================================================= Δυνάμεις και ικανότητες Ο Δίας ανήκει σε μια φυλή που είναι γνωστή τόσο μεταξύ τους όσο και στους θνητούς ως οι Ολύμπιοι. Ο Δίας διαθέτει δύναμη σε μια κοσμική κλίμακα που ξεπερνάει τις δυνάμεις οποιουδήποτε άλλου Ολύμπιου και είναι ίση με δυνάμεις των: Γκαλάκτους, Σελέστιαλς και Όντιν. Όπως όλοι οι Ολύμπιοι, ο Δίας έχει υπεράνθρωπες φυσικές ιδιότητες δύναμης, αντοχής και ταχύτητας, αν και είναι ισχυρότερες από τους άλλους Ολύμπιους, με εξαίρεση τον γιο του Ηρακλή. Η έξοχη ταχύτητά του, του επιτρέπει να τρέχει και να πετάει με ταχύτητες που ξεπερνούν την ταχύτητα του ήχου, αν και δεν είναι πιο γρήγορος από τον μεταλλαγμένο Κουικσίλβερ ή τον γιο του Έρμη, ο οποίος είναι πολύ ταχύτερος από τον Δία, με τον ίδιο τρόπο που ο Ηρακλής είναι δυνατότερος. Η αντοχή του, του επιτρέπει να ασκείται αυστηρά για ώρες, πιθανώς για ημέρες, χωρίς κούραση. Η υπέρτατη Ολύμπια δύναμή του, του επιτρέπει να σταθεί ενάντια σε σχεδόν κάθε υπερδύναμο εχθρό και η πλήρης δύναμη της μαγείας του, είναι αρκετά ισχυρή ώστε να είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένος στη χρήση των τεράστιων δυνατοτήτων χειραγώγησης της ενέργειας του σε καταστάσεις μάχης. Ο Δίας είναι ικανός να σηκώνει πάνω από 100 τόνους χωρίς να συμπληρώνει τη δύναμή του με τις άλλες δυνάμεις του. Αν και δεν είναι ούτε ανίκητος ούτε παντοδύναμος και μπορεί να νικηθεί από μεγαλύτερες θεότητες ή κοσμικά όντα υπεράνθρωπων δυνάμεων. Ο Δίας είναι ουσιαστικά αθάνατος υπό την έννοια ότι δεν γερνά, είναι άνοσος σε όλες τις γνωστές ασθένειες ενώ δεν μπορεί να σκοτωθεί με συμβατικά μέσα. Όπως όλοι οι Ολύμπιοι, μπορεί να αναγεννηθεί με επιταχυνόμενο ρυθμό και έχει αντίσταση στη μαγεία λόγω της θεϊκής του υπόστασης. ============================================================== Σύμμαχοι και Εχθροί Ανάμεσα στους συμμάχους του Δία, εκτός από τους Ολύμπιους, και τον Ηρακλή, συγκαταλέγονται οντότητες από διαφορετικές κουλτούρες, όπως αυτή της Asgard. Ενώ θα έλεγε κανείς, ότι είναι σχεδόν αδύνατον ένας Θεός με τέτοιους συμμάχους να έχει εχθρούς, παρόλα αυτά, μερικοί από τους πιο δυνατούς κακούς όπως οι: Thanos, Pluto, Mephisto, Malekith, Satan, Typhon και στο συνολο τους οι Celestials, τολμούν κατά καιρούς να προκαλούν την οργή του Δια. =============================================== Εμφανίσεις Ο Δίας έχει εμφανιστεί στα κόμικς της Marvel 131 φόρες, ενώ παράλληλα έχει κάνει 4 cameo εμφανίσεις στα: Avengers Vol. 1 #177 (Νοέμβριος 1978), Fantasy Masterpieces Vol.2 #4 (Μάρτιος 1980), New Avengers Vol. 1 #29 (Ιούνιος 2007), Herc Vol. 1 #7 (Νοέμβριος 2011). Οι εμφανίσεις του Δία στα κόμικς! Ο Δίας εκτός από τα κόμικς, έχει εμφανιστεί και στην μικρή οθόνη. Το 1966 στο "The Marvel Super Heroes", στην 2η ενότητα του 12ου επεισοδίου για τον Thor, με τίτλο "The Power of Pluto, The Verdict of Zeus, Thunder in the Netherworld". Το 2010 στο "The Super Hero Squad Show", στο 5ο επεισόδιο της 2ης σεζόν, με τίτλο "Support Your Local Sky-Father!". Και κάπου εδώ, παίρνει τέλος το αφιέρωμα για τον Δία. Μιας και είναι η πρωτη παρουσίαση κάποιου χαρακτήρα, παρακαλώ τα όποια λάθη/παραλήψεις, ας μου συγχωρεθούν.
  16. Τα κόμικς είναι γεμάτα με εναλλακτικές πραγματικότητες – γι’ αυτό και αποκαλούνται multiverses. Παρότι παράξενο, οι περισσότεροι από αυτούς τους κόσμους αποτελούν απλώς παραλλαγές του πρωταρχικού σύμπαντος, όπως λόγου χάρη όπου ο Σούπερμαν προσγειώθηκε στη Σοβιετική Ένωση αντί της Αμερικής ή η ραδιενεργή αράχνη τσίμπησε τον Gwen Stacy και ούτω καθεξής. Όμως, πίσω από όλες αυτές τις πραγματικότητες βρίσκεται ένα πιο περίπλοκο σύνολο εναλλακτικών διαστάσεων που επισκέπτονται οι ήρωες, εγκλωβίζονται σ’ αυτές ή φρικάρουν. Εδώ είναι οι αγαπημένες μας ιστορίες από την DC Comics και τη Marvel. 15) Πέμπτη Διάσταση Σίγουρα, υπάρχει και μια τέταρτη διάσταση, αλλά πραγματικά στην DC όλη η δράση βρίσκεται στην πέμπτη – κυρίως επειδή εκεί βρίσκεται ο πλανήτης Zrff, είναι η πατρίδα της φυλής των απίστευτα ευφυών μπάσταρδων στους οποίους ανήκει και ο Mister Mxyzptlk. Η περίεργη φυσική της Πέμπτης Διάστασης γεννάει τα είδη Mxyzptlk με θεϊκές δυνάμεις όχι μόνο στην Πέμπτη Διάσταση αλλά και σε άλλες πραγματικότητες και διαστάσεις που μπορούν να διασχίσουν, αλλά και να χρησιμοποιούν κυρίως για να κάνουν ηλιθιότητες που βγάζουν γέλιο! 14) The Bleed Πολλά multiverses των κόμικς έχουν την έννοια μιας ολόκληρης διάστασης που υπάρχει ανάμεσα σε παράλληλα σύμπαντα, αλλά κανένα δεν είναι τόσο νιχιλιστικό όπως αυτό της DC, το οποίο λέγεται κυριολεκτικά Bleed. Έχει, φυσικά, το κόκκινο χρώμα του αίματος. Αρχικά, η ιδέα στα κόμικς της DC αναφερόταν απλώς ως Limbo, αλλά το Bleed εισήχθη ως ιδέα στο Wildstorm τη δεκαετία του ’90 πριν από το New 52 ανακατέψει όλες τις ιδιότητες της DC μαζί σε ένα εκ νέου φανταστικό multiverse, κάνοντας το Bleed το επίσημο όνομα για την διασυνδεδεμένη και καταλλήλως ευδιάκριτη διάσταση του multiverse της DC. 13) Microverse Το Microverse της Marvel είναι γνωστό ότι αποτελεί τη διάσταση των Micronauts, της σειράς παιχνιδιών της Hasbro που δημιούργησε ο εκδότης για ένα κόμικ τη δεκαετία του ’80. Το Microverse υπήρχε πολύ πριν από την άφιξη των Micronauts και θα συνέχιζε να υπάρχει και μετά τη λήξη της άδειας της Marvel για τους χαρακτήρες. Αρχικά είχε περιγραφεί ως μια σειρά από μικρές πραγματικότητες που ήταν προσβάσιμες μόνο μέσω της συρρίκνωσης σε υποατομικά μεγέθη (από, ας πούμε, Pym σωματίδια του Ant-Man). Εμφανίστηκε πρώτη φορά σε μια ιστορία του Captain America, στην οποία ένα μικροσκοπικό Cap και Bucky έδωσαν τέλος στο δεσποτικό καθεστώς ενός κακού αλλά μικροσκοπικού βασιλιά με το όνομα Togaro, ο οποίος είχε στείλει την κόρη του να μεγαλώσει στο γιγαντιαίο βασίλειο της Γης. 12) Phantom Zone Ίσως μια από τις πιο διάσημες εναλλακτικές διαστάσεις όλων, η Phantom Zone υπάρχει κυρίως για να μην έχει τίποτα. Εκτός από ένα μάτσο φυλακισμένων, οι Kryptonians συνέχιζαν να πετάνε εκεί καθιστώντας εξαιρετικά αγενή τον τρόπο φυλάκισης κάποιου. Αρχικά ανακαλύφθηκε από τον μπαμπά του Σούπερμαν, τον Jor-El. Ο σκοπός ήταν να έχουν οι κρατούμενοι πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση, αλλά δεδομενου ότι είναι ένα κενό έξω από όλες τις έννοιες του χώρου και του χρόνου, φαίνεται ότι είναι πραγματικά μια άθλια εναλλακτική λύση. Τουλάχιστον το χρησιμοποιούσαν συνήθως για τους πιο τερατώδεις εγκληματίες τους; 11) Purple Dimension Όταν οι περιπέτειες του Doctor Strange άρχισαν για πρώτη φορά στις σελίδες του Strange Tales, πήγε σε πολλές περιπέτειες σε διαφορετικές διαστάσεις και σε ψυχεδελικούς κόσμους με άγρια γραφικά. Όμως, τότε υπήρχε μια μωβ διάσταση, που ήταν το σπίτι του μοχθηρού και πεινασμένου για πολύτιμους λίθους Aggamon. Ήταν η λεγόμενη αλλά δεν ήταν τελικά και τόσο μωβ! 10) Couldn’t-Be-Shouldn’t-Be Εκτός από το απίστευτα ποιητικό όνομα, που είναι εξαιρετικό συγκριτικά με τα άλλα ανιαρά ονόματα αυτής της λίστας, η διάσταση του Couldn’t-Be-Shouldn’t-Be εμφανίστηκε στο υπέροχο βιβλίο Silver Surfer των Dan Slott / Mike Allred και έχει μια εξίσου δραματική δημιουργία που συμπεριλαμβάνει μια κοσμική έκρηξη. Βασικά. Η διάσταση Couldn’t-Be-Shouldn’t-Be δημιουργήθηκε ως μια ρομαντική συνέπεια της σχέσης μεταξύ του Eternity (Αιωνιότητα), της κοσμικής οντότητας που αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, το χρόνο και το διάστημα στον Κόσμο της Marvel και της Queen of Nevers, την ενσάρκωση της δυνατότητας. Η σχέση τους δημιούργησε τη διάσταση των κενών ως ένα κενό καμβά, με σημεία που μπορούν να συμβούν κυριολεκτικά τα πάντα. Αυτό θα πει δυναμικό ζευγάρι. 9) Mirror World Ο Flash είχε μια ολόκληρη σειρά από χαζοχαρούμενους κακούς μέσα στα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του Mirror Master-αλλά ήταν η πρώτη ενσάρκωση του Mirror Master που χρησιμοποίησε κατά λάθος μια δική του διάσταση για να ενεργοποιήσει τις δυνάμεις του. Ο Sam Scudder, ο αρχικός Mirror Master, πήγαινε σε αυτή την πλευρική διάσταση κάθε φορά που χρησιμοποιούσε τις ικανότητές του και όταν ο Flash τον αιχμαλώτισε και τον φυλάκισε, διέφυγε εκεί, μόνο για να πάει πάρα πολύ βαθιά και να ανακαλύψει ότι δεν είχε κανέναν τρόπο να επιστρέψει. Ο Mirror World έχει εμφανιστεί πολλές φορές από τότε χάρη στις νέες γενιές των Mirror Masters, αλλά η ανατριχιαστική, απελπισμένη αρχική έκδοση του Scudder εξακολουθεί να είναι η καλύτερη. 8) The Dark Dimension Τόσο η Marvel όσο και η DC έχουν πολλές εναλλακτικές διαστάσεις αφιερωμένες σε πραγματικές θεολογικές έννοιες – Παράδεισος, Όλυμπος, Άσγκαρντ (ναι, έχει και η DC Άσγκαρντ, αλλά είναι απλώς για τους τακτικούς παλιούς Νορβηγούς Θεούς και όχι μια πύλη για το Marvel Universe). Έχει απίστευτες και απεχθείς δαιμονικές διαστάσεις, παρόμοιες με την κόλαση. Η διάσταση Darkforce είναι ίσως η πιο γνωστή από όλα τα γειτονικά βασίλεια της κόλασης της Marvel, καθώς είναι το σπίτι του Dormammu αφότου εξορίστηκε από το extra-dimensional είδος του, τους Faltine. Τώρα ο Dormammu συλλέγει μόνο άλλες διαστάσεις της κόλασης για να επεκτείνει την εμβέλεια της Dark Dimension, οπότε είναι σχεδόν η κόλαση 2.0. 7) Dimension Aqua Όπως μαντεύει κανείς από το όνομα, η διάσταση Aqua ήταν μια διάσταση που αποτελείται εξ ολοκλήρου από νερό. Παρουσιάζεται στα πρώτα comics του Aquaman, φυσικά. Στην πραγματικότητα από εκεί κατάγεται η μερικές φορές-γυναίκα του Aquaman, η Mera, και το βασίλειό της, Xebel. Από εκεί εξορίστηκε και δραπεύτευσε στη Γη, όπου στρατολόγησε τον Aquaman και τον Aqualad για να μπορέσει να επιστρέψει στην υδάτινη πατρίδα της. Αντ’ αυτού παρέμεινε στην Γη… σ’ ένα εξίσου υδάτινο σπίτι. 6) Brimstone Dimension Θυμάστε που είπα ότι υπάρχουν πολλές διαστάσεις που θυμίζουν κόλαση στα κόμικς; Η Brimstone Dimension είναι ακόμη μια, αλλά είναι γελοία: είναι η διάσταση από την οποία κατάγεται ο Nightcrawler και άλλοι μεταλλαγμένοι τηλεμεταφερόμενοι, που δημιουργήθηκαν από το δαιμονικό μεταλλαγμένο Azazel. Το είδος του Αζάζελ, οι Neyaphem, ήλπιζαν να χρησιμοποιήσει τους μεταλλαγμένους όπως τον Nightcrawler για να ξεφύγουν από την εξορία πέρα από την Brimstone Dimension μετά από έναν πόλεμο με ένα άλλο μυστικό μεταλλαγμένο είδος, τους Cheyarafim. Αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει, πρόκειται για συμβολισμό αγγέλου και διαβόλου, απλά σε μεταλλαγμένη μορφή. 5) Weirdworld Αχ, το Weirdworld. Κρυμμένο σε μια μυστηριώδη διάσταση, όπως τα κοσμικά συντρίμμια ενός πολέμου μεταξύ των θεών, ήταν βασικά η αφορμή για τη Marvel για να δημοσιεύσει παραδοσιακά κόμικς φαντασίας. Ένα βασίλειο δράκων, μαγείας και όσα άλλα παραδοσιακά στερεότυπα φαντασίας μπορείτε να συγκεντρώσετε, το Weirdworld εμφανίστηκε πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως εφεδρική ιστορία στο Marvel Super Action, αλλά δεκαετίες αργότερα στο Secret Wars, το βασίλειο επέστρεψε για μια miniseries που συνεχίστηκε για λίγο όταν η Marvel ξεκίνησε εκ νέου το multiverse της με το «All-New, All-Different». 4) Secret Sea Πιστέψατε ότι μια εναλλακτική υδάτινη διάσταση θα ήταν αρκετή για τον Aquaman; Ξανασκεφτείτε το. Εμπνευσμένη από αρθουριανή φαντασία, η Secret Sea ήταν μια διάσταση στην οποία κυριαρχούσε η Lady of the Lake και φέρεται ότι ήταν η πηγή της ζωής στο Man’s World. Όταν ο Aquaman περνούσε μια δύσκολη εποχή, όπου έχασε το χέρι του και εξορίστηκε (σιγά το πράγμα!), συνάντησε τα νερά της Secret Sea και η Lady of the Lake του ανέθεσε να γίνει το μέσο της για τη δύναμη της Secret Sea στη διάσταση της Γης. Επιπλέον, του έδωσε ένα υδάτινο χέρι, το οποίο ταυτόχρονα εξαιρετικό και χαζό. 3) Gutterspace Τα κόμικ αγαπούν τις περίεργες εναλλακτικές διαστάσεις λόγω των κενών μεταξύ όλων των διαφορετικών τους κόσμων, αλλά τι γίνεται με τα κενά μεταξύ των πάνελς ενός κόμικ; Η Marvel έχει το Gutterspace, μια μυστική διάσταση που ανακάλυψε η Gwenpool χάρη στην κωμική συνειδητοποίησή της – θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για να κοιτάξει άλλες σελίδες στο κόμικ της και να δει τα γεγονότα που δεν γνώρισε ή για να πάει πίσω στο παρελθόν της και να πάρει χρήσιμα αντικείμενα, αλλά άρχισε επίσης να αφήνει κάποιους από τους εχθρούς της στο λευκό κενό, που για έναν χαρακτήρα κόμικς (ειδικά ένας που έχει επίγνωση των κόμικς όπως η Gwen είναι) φαίνεται ιδιαίτερα σαδιστικό. 2) The Survival Zone Η Survival Zone κάνει μόνο μια μικρή εμφάνιση στην κλασική εκδοχή της αρχικής ιστορίας του Supergirl, αλλά είναι ξεκαρδιστική. Εκεί όπου οι γονείς της Kara κάθονταν, ενώ καταστρεφόταν το Krypton, μια μυστική διάσταση τσέπης που ο Zor-El, ο μπαμπάς της Kara, είχε ανακαλύψει και δεν ανέφερε σε κανέναν καθώς ο πλανήτης του όδευε προς την πλήρη καταστροφή του. Όταν έφτασε η ώρα του Krypton, ο Zor-El και η Allura πήγαν στην «Survival Zone», αποφεύγοντας ευτυχώς την καταστροφή κυριολεκτικά όλων όσων γνώριζαν. 1) Punch Dimension Η Punch Dimension είναι παράλογη, επειδή είναι ένα πλήρες και απόλυτο αστείο και επειδή πράγματι υφίσταται. Βλέπε σε μερικές εκδοχές των μεταλλαγμένων του Cyclops– κυρίως εκείνες που απευθύνονται σε όλα τα εγχειρίδια της Marvel – οι συγκλονιστικές οφθαλμικές εκρήξεις προκαλούνταν από τα μάτια του για να ανοίγουν μικροσκοπικές πύλες σε μια διάσταση γεμάτη ζοφερή ενέργεια, για να εξηγήσουν γιατί οι ακτίνες των ματιών του Cyclops είχαν δύναμη αλλά δεν βασίζονταν στη θερμότητα. Αυτό είναι εκπληκτικό, αλλά και γελοίο, κάνοντας έτσι meme τη διάσταση «Punch Dimension» για τους φαν. Αλλά στη συνέχεια η δεύτερη σειρά του απίστευτου comic του Al Ewing’s Ultimates από πριν από λίγα χρόνια αποφάσισε να κάνει πραγματικότητα την Punch Dimension στο σύστημα της Marvel. Η America Chavez, της οποίας οι δυνάμεις της επιτρέπουν να σπάει τις πύλες με σχήμα αστεριών προς άλλες διαστάσεις, άνοιξε ένα παράθυρο στην κόκκινη διάσταση στο Ultimates Squared # 9 για να βοηθήσει την ομάδα να νικήσει ένα γιγαντιαίο τέρας, κάνοντας μια πολύ ανόητη ιδέα κόμικου βιβλίου εξίσου ανόητη (και ευχάριστη) πραγματικότητα. smassingculture.gr
  17. Στη σκιά του παππού των comics-H κληρονομιά του Σταν Λι και η απόδραση από αυτή Είναι αρκετά δύσκολο να συλλάβει κανείς την κληρονομία του Σταν Λι, σε όλη της την έκταση και τις αντιφάσεις. Κυκλοφορεί ήδη μία σειρά από αξιόλογα (και μη) κείμενα που περιλαμβάνουν βιογραφικά στοιχεία καθώς και λίστα με τους δεκάδες χαρακτήρες που δημιούργησε. Αυτή είναι η πλευρά που κυριαρχεί χωρίς όμως να λείπουν και άλλες αναφορές. Έχουν γραφτεί αρκετά κείμενα που ορθότατα αναδεικνύουν την πιο σκοτεινή πλευρά του έργου του Σταν Λι, την υποτίμηση της συμβολής των συν-δημιουργών του στην ανάπτυξη και καθιέρωση του σύμπαντος της Marvel, υποτίμηση για την οποία ευθύνεται η ίδια η εταιρεία, τα ΜΜΕ αλλά και ως ένα βαθμό, ο ίδιος ο Σταν Λι. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια είχαν εμφανιστεί καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση εργαζομένων που φρόντιζαν τον 95χρονο Σταν Λι. Οι συγκεκριμένες καταγγελίες υποτιμήθηκαν εξαρχής, καθώς πολλοί επικαλέστηκαν την ηλικία του δημιουργού ως παράγοντα που τον αθωώνει. Η τάση εξιδανίκευσης του Σταν Λι προϋπήρχε του θανάτου του και πλέον φαίνεται να ενισχύεται σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείται ότι οποιοσδήποτε αναφέρει αυτά τα ζητήματα, προσβάλλει τη μνήμη του. Η ζωή και του έργο του αποτελούνται από μία σύνθεση όσων αναφέραμε –και πολλών ακόμα- και δεν ωφελεί σε τίποτα το να παραβλέπονται ορισμένες πλευρές προκειμένου να μη στραπατσαριστεί ο μύθος του. Ωστόσο, σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε να επικεντρωθούμε στα στοιχεία εκείνα του έργου του που τον καθιστούν σημαντικό μέχρι σήμερα για τον κόσμο των κόμικ αλλά και ολόκληρη τη μαζική κουλτούρα. Γράφτηκε πολλές φορές αυτές τις εβδομάδες ότι το έργο του ήταν «αξεπέραστο». Χρειάζεται μία εξέταση παραπάνω αυτή η έκφραση. Αν αυτό σημαίνει ότι είναι ο «πατέρας του υπερ-ηρωικού κόμικ», όπως επίσης γράφτηκε, είναι σίγουρα λανθασμένο. Υποτιμά το έργο των πραγματικών πρωτοπόρων της δεκαετίας του ’30, τους δημιουργούς των Batman, Superman, Captain America, Namor και πολλών άλλων. Από την άλλη, αν κάποιος εννοεί ότι οι ιστορίες του είναι αξεπέραστες, επίσης είναι ανακριβής. Χωρίς να θέλουμε να τις υποτιμήσουμε, θεωρούμε κάπως δεδομένο ότι ήδη από τη δεκαετία του ’80, αν όχι νωρίτερα, τα σενάρια του Σταν Λι είχαν ξεπεραστεί από μία νέα γενιά δημιουργών που μεγαλούργησε με τους ήρωες του. Δεν είναι τυχαίο ότι στις εκατοντάδες λίστες που κυκλοφορούν με τις «καλύτερες ιστορίες του Spider-Man/ Iron Man/ των X-Men κλπ» σπάνια θα βρεθεί μέσα σε αυτές κάποιο σενάριο του Σταν Λι από τη δεκαετία του ’60. Συνήθως, αν τρυπώσει κάποιο, θα είναι το εξαιρετικό Spider-Man #33 ή το Galactus Trilogy (Fantastic Four, #48-50). Ωστόσο, οι ιστορίες που αντέχουν στο χρόνο και διαβάζονται μέχρι σήμερα, γίνονται ταινίες και συζητιούνται μεταξύ των φαν είναι αυτές των μεταγενέστερων δεκαετιών, οι οποίες συνδέθηκαν με μία ιδιαίτερη διαδικασία «ωρίμανσης» των υπερ-ηρωικών κόμικ. Ωστόσο, ο Σταν Λι άφησε παρακαταθήκη κάτι πολύ σημαντικότερο από κάποια δυνατά σενάρια καθώς καλλιέργησε τα βασικά αφηγηματικά μοτίβα που σφραγίζουν την πορεία των κόμικ -και όχι μόνο- μέχρι σήμερα. Δεν δημιούργησε απλά χαρακτήρες με κάποιες εντυπωσιακές δυνάμεις. Δεν είναι απλά ότι έκανε τους υπερ-ήρωες «ανθρώπινους», δηλαδή αδύναμους όχι απλά απέναντι σε κρυπτονίτες, αλλά απέναντι σε πραγματικές δυσκολίες με τις οποίες ταυτίστηκαν οι αναγνώστες του. Κατάφερε να δημιουργήσει κάποια ορισμένα πλαίσια ιστοριών που μέχρι σήμερα εμπνέουν νέους δημιουργούς να τα ανανεώνουν διαρκώς, διατηρώντας τις βασικές αρχές τους. Ίσως το πιο καλό παράδειγμα αυτού να είναι ο Spider-Man και ο κόσμος που στήθηκε γύρω του. Έφηβοι χαρακτήρες υπήρχαν στα κόμικ ήδη από τη δεκαετία του ’40 (Bucky, Robin). Όμως ο Σταν Λι έκανε έναν έφηβο πρωταγωνιστή και έβαλε, σχεδόν ισότιμα, ως αντιπάλους του τους διάφορους villain καθώς και τις δυσκολίες της ηλικίας αλλά και ένα συγκεκριμένο κοινωνικό πλαίσιο των προαστίων της Νέας Υόρκης. Ο Peter Parker πρέπει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής του υπερ-ήρωα, του μαθητή (που υφίσταται bullying, μεταξύ άλλων), του περιστασιακά εργαζόμενου. Το βασικό αξίωμα των περιπετειών του είναι ότι ποτέ δεν μπορεί να επιτύχει σε όλα, με αποτέλεσμα κάθε μικρή ή μεγάλη επιτυχία να συμβαδίζει με κάποιου είδους φιάσκο σε ένα άλλο πεδίο της ζωής του. Η αρχή αυτή διατηρήθηκε ακόμα και όταν ο πρωταγωνιστής μεγάλωσε, αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και έφτασε σήμερα να είναι ένας νεαρός εργαζόμενος που ψάχνει δουλειές στις εφημερίδες της Νέας Υόρκης (έκανε ένα μικρό διάλλειμα, όταν έζησε ως εκατομμυριούχος αλλά προσπαθούμε να το ξεχάσουμε…). Όμως οι βασικές αρχές της αφήγησης παραμένουν ίδιες και με έναν περίεργο τρόπο είναι επίκαιρες και το 2018, στο βαθμό που αντιστοιχούν στη ζωή μίας νεολαίας που είναι διαρκώς στο μεταίχμιο, δυσκολεύεται να οργανώσει τη ζωή της και νιώθει ότι κάθε μικρό βήμα μπροστά συνοδεύεται από μεγάλη προσπάθεια και θυσίες. Πέρα από τη δεδομένη πίεση της Marvel για εμπορικό ξεζούμισμα του Spider-Man, είναι αυτός ο πυρήνας της ιστορίας του που έχει οδηγήσει να βγουν περισσότερα από 800 τεύχη Amazing Spider-Man και συνολικά, αν αθροίσουμε τα διαφορετικά περιοδικά, κάποιες χιλιάδες τεύχη με παραλλαγές αυτού του μοτίβου. Η ύπαρξη ενός μαύρου Spider-Man,γυναικών διαφόρων ηλικιών που παίρνουν τον τίτλο Spider-Woman, με πιο επιτυχημένη την Spider-Gwen του 2015 πιστοποιεί τη δύναμη της αρχικής ιδέα του Σταν Λι. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και με διάφορους άλλους χαρακτήρες. Ο Daredevil αποτελεί το υπόδειγμα ενός χαρακτήρα στον οποίο η δύναμη και η αδυναμία είναι αξεδιάλυτα δεμένες και τον καθιστούν μία σύγχρονη τραγική φιγούρα. Έσπασε για πάντα το πρότυπο του υπεράνθρωπου με την αχίλλειο πτέρνα για να φτιάξει μία νέα μορφή ήρωα, η οποία ταιριάζει πολύ περισσότερο στις σύγχρονες μητροπόλεις. Από την άλλη, ο Tony Stark/Iron Man –που δημιουργήθηκε, αρχικά, ως προσπάθεια του Σταν Λι να «τσιγκλίσει» τους χίπις- μετατράπηκε σε μία κεντρική μορφή ενός ισχυρού προσώπου που συνδυάζει αλαζονεία, εξαιρετικές ικανότητες και μία διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο που συμβαδίζει πάντα με τις ενοχές για κάποια άλλη πράξη του — στην περίπτωση του Iron Man με τις πωλήσεις όπλων. Είναι μια μορφή που αντιστοιχεί ταυτόχρονα στον Ψυχρό Πόλεμο αλλά και στις σύγχρονες συγκρούσεις στις οποίες πρωταγωνιστούν οι ΗΠΑ. Για αυτό το λόγο η μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη το 2008 μετέφερε με μεγάλη ευκολία το origin story από το Βιετνάμ στα τέλη της δεκαετίας του ’60 στο Αφγανιστάν στις αρχές του 21ου αιώνα, διατηρώντας την ίδια δομή ιστορίας και ανάπτυξης του χαρακτήρα. Πολύ περισσότερο, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι ενώ ο ίδιος ο Σταν Λι δεν εξέφρασε ποτέ τη διάθεση να δημιουργήσει κόμικ με έντονο πολιτικό χαρακτήρα, έχτισε το βασικό πλαίσιο μεταφοράς κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων στην ποπ κουλτούρα. Με τους X-Men σχολίασε το κίνημα των μαύρων για τα πολιτικά δικαιώματα, τις διαφορετικές τάσεις τους όπως τις αντιλαμβανόταν ο ίδιος αλλά και τη στάση του κράτους απέναντί τους. Ουσιαστικά καθιέρωσε τον φιλελεύθερο τρόπο με τον οποίο ένα μεγάλο κομμάτι των δημιουργών της μαζικής κουλτούρας προσεγγίζουν φαινόμενα κοινωνικής ανισότητας, στηρίζοντας αιτήματα δικαιοσύνης, διατηρώντας, ταυτόχρονα, αποστάσεις από αυτό που θεωρούν ως πιο «εξτρεμιστιστικές» τάσεις του κάθε κινήματος. Ο Magneto, ο αντίπαλος των X-Men αποτελεί τον τρόπο του Σταν Λι να προειδοποιήσει για μορφές διαμαρτυρίας που θεωρεί ότι «χάνουν το δίκιο τους». Την ίδια στιγμή, τα Sentinel, τα ρομπότ που παράγει η στρατιωτική βιομηχανία με κρατική χρηματοδότηση για να κυνηγήσουν τους μεταλλαγμένους, αποτελούν ένα πιο ριζοσπαστικό σχόλιο στο πώς αντιμετωπίστηκαν κατασταλτικά οι αγώνες ενάντια στον ρατσισμό. Παρά τις διαφωνίες μας με τη μεσοβέζικη θέση του Σταν Λι που αδικεί, συγκεκριμένα, τους Μαύρους Πάνθηρες και, γενικότερα τις πιο ριζοσπαστικές τάσεις μέσα στα κινήματα των 60s, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε την τεράστια επίδραση που είχε η δημιουργία του. Οι X-Men αποτελούν μέχρι σήμερα σύμβολά ενάντια στο ρατσισμό, έχοντας ενσωματώσει, μέσα από μία εξέλιξη δεκαετιών, στοιχεία κριτικής στη γυναικεία καταπίεση και τείνουν να αποτελέσουν το γενικό παράδειγμα φανταστικών χαρακτήρων που αντιστέκονται σε κάθε μορφή διάκρισης. Τα βασικά μοτίβα τους έχουν εμπνεύσει μία σειρά από αντίστοιχα πολιτικά σχόλια μέσα στη μαζική κουλτούρα. Παρομοίως, ο χαρακτήρας του Hulk συνδυάζει ένα προσωπικό δράμα, μία ιδιαίτερα αντιφατική προσωπικότητα με την –όχι και τόσο έμμεση- κριτική σε ένα σύστημα μίντια, στρατού και πολιτικών στελεχών που αντιλαμβάνονται με εργαλειακό τρόπο τους ανθρώπους είτε ως χρήσιμα εξαρτήματα στα σχέδια τους, είτε ως αντιπάλους που πρέπει να αφανιστούν με κάθε τρόπο. Ο Hulk ενέπνευσε μία σειρά από ιστορίες για ανθρώπους που είναι πολύ περισσότερα από αυτό που δείχνουν αλλά και μία οξεία κοινωνική κριτική. Αποτελεί έναν αρχετυπικό ήρωα του 20ου αιώνα όπως και οι περισσότεροι από όσους επινόησε ο Σταν Λι. Υπό αυτή την έννοια, η κληρονομία που αφήνει είναι πολύ μεγαλύτερη και ευρύτερη και υπερβαίνει τον κόσμο των κόμικ ή των σύγχρονων δημοφιλών υπερ-ηρωικών ταινιών, σε κάθε μία από τις οποίες είχε τη δική του παρουσία, για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά. Η σύγχρονη μυθοπλασία –και ειδικά η επιστημονική φαντασία- βρίσκονται σταθερά υπό τη σκιά του Σταν Λι και του έργου του. Νεότεροι δημιουργοί, χωρίς να έχουν ποτέ ασχοληθεί συστηματικά με τα κόμικ του, επηρεάζονται βαθύτατα από αυτά εξ αντανακλάσεως. Και αν καμία φορά δυσανασχετούμε με τη μετατροπή σε κλισέ τόσων, αρχικά ευρηματικών και γόνιμων, αφηγηματικών σχημάτων, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι δεν ευθύνεται ο Σταν Λι για αυτό. Θα χρειαστούν νέοι Σταν Λι και Κίρμπυ και Ντίτκο για να αναγεννηθεί η δημιουργικότητα και να χτίσει νέους κόσμους, εξίσου πλούσιους και πρωτότυπους με το σύμπαν της Marvel της δεκαετίας του ‘60 . Ίσως το σημαντικότερο όλων, όμως, να είναι ότι θα χρειαστεί μία νέα κοινωνική πραγματικότητα για ένα νέο άλμα στη συλλογική φαντασία μας. Πηγή
  18. Τιμή καταλόγου: 19,99€ Ένα από τα γνωστότερα και κατά τη γνώμη μου καλύτερα run του Μαύρου Πάνθηρα κυκλοφορεί και στη χώρα μας. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, όπου ο διάσημος υπερήρωας υπερασπίζεται τη χώρα του απέναντι σε μια πολυεθνική συμμαχία κακοποιών, που θέλουν τα πλούτη της χώρας του. Με δεδομένο το πότε δημοσιεύτηκε το κόμικ στις ΗΠΑ (2005) μπορούμε να μιλήσουμε για μια αλληγορία του πολέμου και της εισβολής στο Ιράκ, ενώ ταυτόχρονα μπορούμε να το δούμε και ως απροκάλυπτη κριτική απέναντι στην αποικιοκρατία, τόσο την παλιά, αλλά και τη σύγχρονη, που κρατά δέσμιες πολλές χώρες της Αφρικής. Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, πρόκειται για ένα πολιτικά φορτισμένο κόμικ και αυτό είναι που ίσως το κάνει ενδιαφέρον και σε αναγνώστες που δεν τρελαίνονται για υπερηρωικά κόμικ. Δεν θα χάσετε καθόλου χρόνο να του ρίξετε μια ματιά, όταν το βρείτε. Με εντυπωσίασε και ο επίλογος του συγγραφέα, ο οποίος είναι τόσο πολύ φορτισμένος πολιτικά και με τόσες πολλές βωμολοχίες, (αλλά και με αρκετή έπαρση) που ειλικρινά απορώ πώς του επέτρεψε η Marvel να τον δημοσιεύσει. Το μόνο αρνητικό του κόμικ είναι ότι το σχεδιάζει ο John Romita Jr. Ζητώ συγγνώμη από τους θαυμαστές του, αλλά δεν κρατήθηκα να μην το γράψω Η έκδοση και η μετάφραση είναι πολύ καλή, όπως μας έχει συνηθίσει η εκδοτική. Για τους φίλους των υπερηρωικών είναι απαραίτητο ανάγνωσμα.
  19. Σταν Λι (1922-2018): Ένας Ακόμα Αμερικάνος Υπερήρωας… Σπύρος Δερβενιώτης, Άκης Καπράνος και Άρης Μαλανδράκης αποχαιρετούν τον μεγάλο αμερικάνο δημιουργό που έφυγε από τη ζωή λίγο πριν κλείσει τα 96. Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς το αμερικάνικο κόμικ χωρίς την, καθοριστικής συμβολής, παρουσία του Σταν Λι. Ήταν λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν ο κύριος που γεννήθηκε Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ (και υπέγραφε κατά καιρούς με διάφορα ψευδώνυμα για να φαίνεται ότι η Marvel έχει μεγάλη ποικιλία σε κειμενογράφους), ασχολήθηκε ενεργά με το κόμικ ύστερα από το τέλος της θητείας του στον αμερικανικό στρατό. Εντάχθηκε στο δυναμικό της εταιρείας που το 1939 ονομαζόταν Timely Publications, στα 50s έγινε γνωστή ως Atlas Comics, για να μετονομαστεί το 1961 σε Marvel και να αποτελέσει τον έναν από τους δύο βασικούς κόμικ πυλώνες του 20ου αιώνα (μαζί φυσικά με την DC). Στη Marvel, ο Σταν Λι υπήρξε δημιουργός, αρχισυντάκτης κι εκδότης, μα πάνω από όλα ταυτίστηκε όσο κανείς με το ίδιο το brand. Όρισε την μεταπολεμική αμερικάνικη ποπ κουλτούρα, στο βαθμό που η φθηνή ψυχαγωγία των χάρτινων υπερηρώων υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της. Δεν ήταν η μόνη σημαντική φιγούρα αυτού του σύμπαντος, δίπλα του μεγαλούργησαν σπουδαίοι σχεδιαστές όπως ο Τζακ Κίρμπι και ο Στιβ Ντίτκο με τους οποίους συνδημιούργησε εμβληματικούς ήρωες όπως οι Spider-Man, Iron Man, Hulk, Fantastic Four, Black Panther, τόσοι και τόσοι άλλοι, και φυσικά οι X-Men. Ως ποπ φιγούρα που ήξερε καλά τους όρους του παιχνιδιού (για να μην πούμε ότι τους έγραψε κιόλας), ο Σταν Λι στην πορεία πέρασε από το στάδιο του δημιουργού σε εκείνο του ήρωα. Κυριολεκτικά. Σε κάθε τηλεοπτική ή κινηματογραφική μεταφορά ηρώων της Marvel (κι όχι μόνο) δεν παρέλειπε να κάνει χαρακτηριστικά cameos, εξελίχθηκε σε πρεσβευτή του brand, κι έπαιξε χωρίς ανταγωνισμό στο πεδίο της πιο χιτσκοκικής διαχείρισης εικόνας επί της οθόνης ύστερα από τον… ίδιο τον Χίτσκοκ. H Marvel επί των ημερών του υπήρξε το «σπίτι» υπερηρώων που άφηναν χώρο για να φανεί και η τρωτή τους πλευρά. Μετά τη χρυσή εποχή των all american (super)heroes, ο Λι δημιούργησε φιγούρες που ξεπηδούσαν μέσα από τον αστικό ιστό, ήταν περισσότερο προϊόντα της ζωής των πόλεων (κι ενδεχομένως της παρακμής τους) παρά παναμερικανικά σύμβολα. Λίγες εβδομάδες πριν κλείσει τα 96 του χρόνια, ο Σταν Λι έφυγε πλήρης ημερών από τη ζωή, έχοντας εξασφαλίσει για πάντα το στάτους του θρύλου. Σπύρος Δερβενιώτης, Άκης Καπράνος και Άρης Μαλανδράκης τον αποχαιρετούν, βοηθώντας μας να καταλάβουμε τη σημασία της κληρονομιάς που αφήνει… Για τον κομίστα Σπύρο Δερβενιώτη, ο Σταν Λι ανύψωσε το αμερικάνικο κόμικ στο πολιτιστικό του βάθρο Ο Σταν Λι είχε αγαπηθεί απ’ όλους, γιατί ήθελε να αγαπηθεί απ’ όλους. Η ενέργεια που κατανάλωνε για «κλείνει το μάτι» στον αναγνώστη, όλα αυτά τα εσωτερικά αστεία, τα nicknames, τα catchphrases, ήταν ίση (ή και μεγαλύτερη) από την ενέργεια που κατανάλωνε για τη συγγραφή των σεναρίων του. (Σε ίσες ποσότητες καινοτομίας κι αρπακολισμού, τα “Marvel Way” σενάρια ήταν περιγραφή τριών λέξεων, π.χ. «ακολουθεί τρεις σελίδες μάχη», οι καλλιτέχνες σολάρανε κατά το δοκούν και μετά προσθέτονταν οι διάλογοι στις ήδη σχεδιασμένες σελίδες). Αυτό δε συνιστά υποβιβασμό της αξίας του, αντίθετα, είναι το κλειδί της κατανόησης του Stan Lee-gacy: τη δημιουργία (ή για να είμαστε ακριβείς, την τελειοποίηση) του fandom, της κοινότητας των κόμιξάδων, αυτόν τον πυλώνα που κράτησε κι ανύψωσε το αμερικάνικο κόμικ στο πολιτιστικό του βάθρο. Το τελευταίο κομμάτι αυτού του παιχνιδιάρικου πάζλ του Σταν Λι ήταν η αναμενόμενη cameo εμφάνισή του σε κάθε, μα κάθε, ταινία με ήρωες της Marvel (και ήταν πολλές). Ωστόσο υπάρχει μία «cameo εμφάνιση» που λίγοι ίσως καταλάβανε: η φυσιογνωμική του ομοιότητα με τον fictional πρωταγωνιστή του Glow δεν είναι τυχαία: Ένας κυνηγός ευκαιριών, βασιλιάς της υποκουλτούρας, που παίρνει μια ομάδα από ψυχολογικά βασανισμένες misfit υπάρξεις και τις μεταμορφώνει σε μαζικό υπερθέαμα, είναι σε μεταφορά και περίληψη, το γόνιμο πάντρεμα του αποφασισμένου να γοητεύσει Σταν, με τη συμπυκνωμένη street οργή του Τζακ Κίρμπι και την ψυχολογική ιδιοσυγκρασία του Στιβ Ντίτκο, καρπός των οποίων ήταν το μοναδικό χαρμάνι ηρώων της Μarvel. Βουτηγμένοι στην αμφιβολία και με υπερδυνάμεις που καταλήγουν να βλάπτουν τους οικείους τους ίσως περισσότερο απ’ όσο τους αντιπάλους τους, δε θα μπορούσαν να γεννηθούν και να ανθίσουν σε καμία άλλη εποχή από τα 60s της αμφισβήτησης και της αντικουλτούρας, και δε θα μπορούσαν να μιλήσουν σε πιο ευήκοα ώτα από τους baby boomers. ’nuff said. Το αγαπημένο κινηματογραφικό Stan Lee cameo του σινεκριτικού Άκη Καπράνου δεν είναι από υπερηρωική ταινία Όταν έσκασε ο Σταν Λι και η Marvel στο σύμπαν των κόμικ, βρήκαν ως αντίπαλο δέος την DC. Εκείνη αντιπροσώπευε το «κατεστημένο», ενώ η Marvel ερχόταν ως κάτι πιο φρέσκο, trippy, πιο πειραματικό και προοδευτικό: Οι ήρωες της DC ήταν ατσαλάκωτοι με ξεκάθαρες ηθικές γραμμές, οι ήρωες της Marvel πάλι, απόκληροι. Γι’ αυτόν τον λόγο τη γούσταραν πολλοί Ευρωπαίοι κινηματογραφιστές. O Σταν Λι είχε επικοινωνία με τον Φελίνι, αλλά και τον Αλέν Ρενέ που ήθελε μάλιστα να κάνει και κάποια σχετική ταινία. Γνώμη μου είναι πως ο τρόπος που μεταφέρθηκαν τα κόμικ του Σταν Λι, ειδικά τον 21ο αιώνα, στο σινεμά προκαλώντας ένα μεγάλο εμπορικό «μπουμ» ήταν εξαιρετικά αποσυνδεδεμένος από τη φιλοσοφία τους. Τα φιλμ αυτά βέβαια έγιναν πλέον κομμάτι του «κατεστημένου», κομμάτι του mainstream – και οι ηθικές διδαχές τους πεντακάθαρες και ενοχλητικά «ορθές». Ως ελαφρώς «ψυχάκιας» με τα αυθεντικά κόμικ, μπορώ να πω ότι οι ταινίες απέχουν πολύ από το πνεύμα τους. Και είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ενώ οι ταινίες της Marvel κάνουν τρομερά εισιτήρια, οι πωλήσεις των κόμικ πέφτουν συνεχώς. Το αγαπημένο μου Σταν Λι cameo είναι σε μια ταινία που δεν αφορά κάποιον ήρωα κόμικ, και λαμβάνει χώρα στο Mallrats του Κέβιν Σμιθ. Έχει σχετικά μεγάλο ρόλο και παίζει τον εαυτό του. Πολύ ενδιαφέρον, επίσης, είναι ότι στο Fantastic Four του 2005 υποδύεται – επιτέλους – έναν από τους χαρακτήρες που ο ίδιος δημιούργησε, τον Willie Lumpkin, κρίμα που η ταινία ήταν χάλια. Αν έπρεπε πάντως να διαλέξω την αγαπημένη μου στιγμή της Marvel στο σινεμά, αυτή είναι μάλλον το πρώτο Spider-Man του Σαμ Ράιμι. Γιατί ο σκηνοθέτης όντως κουβάλησε αυτό το αναρχικό πνεύμα του “left side of Hollywood” που ταίριαζε πάρα πολύ στον Σταν Λι αλλά και στον ήρωα. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Άρης Μαλανδράκης εκτιμά βαθιά ότι ο Σταν Λι έφερε στο προσκήνιο τους προβληματικούς κι ευάλωτους ήρωες Σε αντίθεση με τη DC, o Σταν Λι ως ηγετική μορφή στη Marvel, ανέδειξε τους προβληματικούς ήρωες όπως ο Spider-Man, οι X-Men και οι υπολοιποι. Ήρωες με χαρακτηριστικό τους στοιχείο ότι ήταν ευάλωτοι: ειδικά ο Spider-Man ήταν πιο κοντά στους εφήβους, στο κύριο δηλαδή αναγνωστικό κοινό, αφού αναγνώριζαν τον εαυτό τους μέσα σε αυτό το άτολμο και λίγο γκαφατζίδικο παιδί, τον Πίτερ Πάρκερ. Καθώς εκείνος γινόταν Spider-Man έβρισκαν κι οι αναγνώστες μαζί του νοερά τη δύναμη να μετουσιώνουν κάθε αδυναμία σε μια υπερηρωική φαντασίωσή τους. Κάτι σπουδαίο ακόμα είναι ότι συνεργάστηκε με ή ανέδειξε ή έψαχνε διαρκώς να βρει εκλεκτούς σχεδιαστές. Από αυτούς που κάνουν το προσχέδιο μέχρι και τους inkers. Με αποτέλεσμα οι συνεργασίες του να δίνουν πάντα εξαιρετικά αποτελέσματα. Ο Σταν Λι είχε έναν τρόπο να μεταγγίζει αυτό που είχε κατά νου ο σεναριογράφος και να ενσαρκώνεται σε εικόνα από τους σχεδιαστές. Πάντα «τα έβρισκε» μαζί τους. Πηγή
  20. Γιατί ο Σταν Λι έβγαλε 100 φορές λιγότερα χρήματα από τον Τζορτζ Λούκας «Έπρεπε να ήμουν πιο άπληστος», είχε δηλώσει ο θρύλος των κόμικς, που πέθανε στα 95 του. Ο θρύλος των κόμικς Σταν Λι που δημιούργησε τους πιο γνωστούς υπερήρωες της Marvel και έφυγε από τη ζωή στα 95 του χρόνια, έδωσε ώθηση σε μια βιομηχανία που σήμερα κερδίζει δεκάδες δισεκατομμύρια. Μόνο οι ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel έχουν αποφέρει πάνω από 24 δισ. δολάρια, ενώ η εταιρεία συνεχίζει να κερδίζει χρήματα από κόμικς, video games, ρούχα και κάθε είδους παιχνίδια. Θα πίστευε κανείς ότι ο Λι ήταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη, θα έκανε όμως λάθος. «Ήμουν ηλίθιος από επιχειρηματικής άποψης», είχε δηλώσει ο ίδιος στο Hollwood Reporter το 2016. «Έπρεπε να ήμουν πιο άπληστος». Ούτε σεντ από την Disney Η Marvel αγοράστηκε και πουλήθηκε αρκετές φορές από τότε που ιδρύθηκε, και η τελευταία φορά ήταν το 2009 όταν η Disney την απέκτησε με 4 δισ. δολάρια – επένδυση που έχει ήδη αποσβέσει από τις ταινίες και μόνο... Όμως ο Λι, που υπήρξε αρχισυντάκτης, εκδότης και πρόεδρος της εταιρείας στη μακροχρόνια καριέρα του, δεν είδε ούτε σεντ από αυτά τα χρήματα. Και αυτό γιατί δεν είχε ποτέ μερίδιο στην ιδιοκτησία της. Πολλοί θεωρούν ότι ο Λι είναι στην ίδια κατηγορία με τον Τζορτζ Λούκας, που δημιούργησε τους χαρακτήρες του «Star Wars» και επίσης πούλησε την εταιρεία Lucasfilm στην Disney. Όμως η περιουσία του Λούκας υπολογίζεται από το Forbes στα 5 δισ. δολάρια, ενώ του Λι είναι κάπου 100 φορές μικρότερη, λίγο πάνω από τα 50 εκατ. δολάρια. «Ο Λούκας τα έκανε όλα μόνος του», έχει δηλώσει σχετικά ο Λι. «Είχε τις ιδέες, έκανε την παραγωγή των ταινιών, τις έγραψε και τις σκηνοθέτησε και είχε τα δικαιώματα του merchandising. Ήταν όλα δικά του. Ενώ εγώ δούλευα για εκδότη. Αν τα κόμκς δεν πήγαιναν καλά, ο εκδότης χρεοκοπούσε». Ξεκίνημα με 8 δολάρια την εβδομάδα Ήταν έφηβος ακόμη όταν έπιασε την πρώτη του δουλειά στην Timely Publications, που κυκλοφορούσε τα κόμικς της Marvel. O πρώτος του μισθός ήταν 8 δολάρια την εβδομάδα και η υπογραφή του μπήκε για πρώτη φορά το 1941 σε μια ιστορία του Captain America. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1961 με τη δημιουργία των Fantastic Four που άλλαξαν την ιστορία των κόμικς. Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια ο Λι εμπνεύστηκε τρεις από τους διασημότερους υπερήρωες, τους Spider-Man, Iron Man και Hulk. Στα τέλη των 60s η Marvel προσπέρασε την DC Comics και έγινε η πρώτη σε πωλήσεις εταιρεία κόμικς, και το 1972 ο Σταν Λι έγινε υπεύθυνος των εκδόσεών της. Ο Σταν Λι στο γραφείο του 1 εκατ. το χρόνο εφ' όρου ζωής Η Marvel έκανε πλούσιο τον Σταν Λι, όχι όμως και κροίσο. Eίχε χρειαστεί να κάνει ακόμη και μήνυση στην εταιρεία το 2002, ισχυριζόμενος ότι δεν λάμβανε τα ποσοστό των κερδών από ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, που οριζόταν σε συμβόλαιο του 1998. Κέρδισε τη δίκη και έτσι έλαβε το 10% των εισπράξεων από ταινίες όπως οι «Spider-Man» και «Spider-Man 2», καθώς και ετήσια αποζημίωση 1 εκατ. δολαρίων εφ' όρου ζωής. Περιστοιχιζόταν από απατεώνες Μόλις τον περασμένο Μάιο μήνυσε την πρώην εταιρεία του, POW! Entertainment, ισχυριζόμενος ότι εξαπατήθηκε στην παραχώρηση δικαιωμάτων της δουλειάς του σε κινεζική εταιρεία. Ζητούσε αποζημίωση άνω του 1 δισ. δολαρίων, αλλά τελικά απέσυρε τη μήνυση δύο μήνες μετά, τον Ιούλιο. «Ο Σταν Λι σε όλη του τη ζωή περιστοιχιζόταν από σκοτεινούς τύπους», έχει δηλώσει στους Los Angeles Times ο Μπομπ Μπάτσελορ, συγγραφέας της βιογραφίας του που κυκλοφόρησε πέρυσι. «Αν είχε... αραχνοαίσθηση όπως ο Spider-Man για τους απατεώνες γύρω του, όλα θα ήταν καλύτερα για τον κόσμο και για την περιουσία του». 130 δολάρια για ένα αυτόγραφο Τα τελευταία χρόνια ο Λι ήταν περιζήτητος σε συνέδρια/φεστιβάλ κόμικς σε όλο τον κόσμο. Έδινε το παρών στα περισσότερα, αλλά σε βάρος της υγείας του. Στις αρχές του χρόνου ακύρωσε ταξίδι για συνέδριο στις Φιλιππίνες, ενώ στο Comic Con της Silicon Valley τον περασμένο Απρίλιο έδειχνε εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος. Οι φαν πλήρωναν όλο και περισσότερα χρήματα για ένα αυτόγραφο ή/και μία σέλφι με τον θρύλο των κόμικς. Η τιμή για ένα αυτόγραφό του ήταν 50 δολάρια το 2010, μέχρι το 2016 είχε διπλασιαστεί στα 100 δολάρια και πιο πρόσφατα είχε φτάσει τα 130 δολάρια. Πηγή
  21. Σταν Λι: Αυτή ήταν η ζωή του νονού των κόμικς O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤO ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ MARVEL Στα συννεφάκια των παιδικών του ονείρων ήθελε να γράψει το «μεγάλο αμερικανικό μυθιστόρημα». Αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην ηλικία των 95 ετών στο Λος Άντζελες κατάφερε μάλλον κάτι σπουδαιότερο. Δεν θεμελίωσε απλά τον κόσμο των σύγχρονων κόμικς. Συμπαρέσυρε τη φαντασία αναρίθμητων ανθρώπων με το σύμπαν της Marvel, εκεί όπου οι ανθρώπινες αδυναμίες γίνονταν υπερφυσικές δυνάμεις και τα ακίνδυνα τυπάκια της διπλανής πόρτας μεταμορφώνονταν σε υπερήρωες που μπορούσαν να σώσουν τον πλανήτη. © Joe Jusko Ο Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ ήρθε στα εγκόσμια στις 28 Δεκεμβρίου του 1922 σε ένα διαμέρισμα ρουμανοεβραίων μεταναστών. Μεγαλώνοντας στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης που προκλήθηκε μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929, είδε τον πατέρα του, που δούλευε τότε σποραδικά ως ράφτης, να δυσκολεύεται να ζήσει την οικογένειά τους, ενθουσιαζόταν στο Ουάσινγκτον Χάιτς του Μανχάταν με τις ταινίες του Έρολ Φλιν για παρέα και τις ιστορίες του Ρομπέν των Δασών, μοιραζόταν στο Μπρονξ, όπου πήγε σχολείο, με τον αδερφό του Λάρι ένα μικρό υπνοδωμάτιο και έβλεπε τους γονείς του να κοιμούνται σε έναν πτυσσόμενο καναπέ. Μια καθημερινότητα από την οποία πολλοί θα ήθελαν να διακτινιστούν. Δεκαετία του 1930, DeWitt Clinton High School, στο Μπρονξ, © facebook.com/realstanlee Μαθαίνοντας από μικρός την πιάτσα των μεγάλων εργάστηκε γράφοντας νεκρολογίες σε υπηρεσίες ειδήσεων, συντάσσοντας δελτία τύπου για το Εθνικό Κέντρο Φυματίωσης, μεταφέροντας σάντουιτς σε γραφεία, κάνοντας τον τρεχαλατζή για έναν κατασκευαστή παντελονιών, τον ταξιθέτη στο θέατρο Rivoli στο Μπρόντγουεϊ, τον κράχτη συνδρομών για την εφημερίδα New York Herald Tribune. Τελειώνοντας το σχολείο το 1939, λίγο πριν τα 17, θα γραφτεί στο Federal Theatre Project, στο πλαίσιο των προγραμμάτων πολιτισμικής ενίσχυσης που προωθούσε ο 32ος πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούζβελτ. Την ίδια χρονιά με ένα κονέ του θείου του Ρόμπι Σόλομον, θα γίνει βοηθός στη νεοσύστατη Timely Comics που έτρεχε ο εκδότης pulp βιβλίων και κόμικς Μάρτιν Γκούντμαν. Την εταιρία που στις αρχές των 60s θα μετεξελισσόταν στη Marvel Comics. Από την άχαρη θέση του να γεμίζει τα μελάνια των σχεδιαστών, ανάμεσα στους οποίους ο Τζακ Κίρμπι, θα βρεθεί μέσα σε δύο χρόνια να δημιουργεί τον πρώτο του υπερήρωα, τον Destroyer, τον Αύγουστο του 1941, λίγους μήνες μετά τη συγγραφή της δίφυλλης ιστορίας «The Traitor's Revenge!» στo τεύχος 3 του «Captain America Comics» που υπέγραψε ως Σταν Λι. Ζώντας στον πυρετό της Χρυσής Εποχής των Κόμικς θα συστήσει τον Jack Frost και τον Father Time. «Συνήθιζα να νιώθω αμήχανα επειδή ήμουν απλώς ένας συγγραφέας βιβλίων κόμικς, ενώ άλλοι άνθρωποι έχτιζαν γέφυρες ή γίνονταν γιατροί. Και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα: η ψυχαγωγία είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή των ανθρώπων. Χωρίς αυτή θα χάνονταν στο σκοτάδι. Νομίζω πως αν μπορείς να διασκεδάζεις τους ανθρώπους, τότε κάνεις κάτι καλό» είχε πει. Όταν ο συγγραφέας Τζο Σάιμον και ο σχεδιαστής Τζακ Κίρμπι, που δημιούργησαν τον Captain America, θα τα σπάσουν με τον εκδότη Μάρτιν Γκούντμαν, ο Σταν Λι θα βρεθεί στα 19 του να διαχειρίζεται δημιουργικά τα πράγματα. Από το 1941 έως το 1972 ο Σταν Λι θα αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του στην ποπ κουλτούρα ως αρχισυντάκτης και καλλιτεχνικός διευθυντής, διαδεχόμενος στο τέλος ως εκδότης τον Γκούντμαν. Η εμπλοκή των ΗΠΑ στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον βρίσκει να κατατάσσεται στον αμερικανικό στρατό το 1942 και να υπηρετεί ως το 1945. Ως ασυρματιστής θα επιδιορθώνει τηλεγραφόξυλα και θα περάσει το χρόνο του συμμετέχοντας στη δημιουργία εκπαιδευτικών φιλμ και σκίτσων για τις ανάγκες του στρατού. H κατάταξή του ήταν «θεατρικός συγγραφέας», τίτλος που δόθηκε εκείνη την εποχή σε 9 στρατιώτες. Επιστρέφοντας στην εταιρία που πλέον ήταν γνωστή ως Atlas Comics, οι ιστορίες του Σταν Λι δεν είχαν ταξινόμηση. Ρομάντζα, γουέστερν, επιστημονική φαντασία, μεσαιωνικές περιπέτειες, τρόμος, μυστήριο, μια δεκαετία που τον είχε οδηγήσει πολύ κοντά στο να παρατήσει αυτό που έκανε, αφού δεν ικανοποιούσε τις δημιουργικές του ανησυχίες όσο ο ίδιος θα ήθελε. Η έλευση του Flash και της Justice League από το στρατόπεδο της DC Comics, που αναβίωσε την αρχετυπική ιδέα του σούπερ ήρωα ακολουθώντας τις ιδέες του συγγραφέα Τζούλιους Σβαρτς, θα βάλει τον Μάρτιν Γκούντμαν να βάλει τα δύσκολα στον Σταν Λι ζητώντας του να απαντήσει με μια εξίσου δυνατή ιδέα. Ακολουθώντας τη συμβουλή της γυναίκας του, με την οποία μοιράστηκε 69 χρόνια κοινής πορείας, και πιθανώς τον ψυχισμό του, ο Σταν Λι αποφάσισε να αλλάξει τις παιδαριώδεις αφηγήσεις των κόμικς, συστήνοντας σύνθετους χαρακτήρες της καθημερινής ζωής που είχαν ό,τι και οι καθημερινοί άνθρωποι: νεύρα, μελαγχολία, φιλοδοξίες. Τα έβαζαν με τον εαυτό τους, ήταν συνήθως ντροπαλοί με τους άλλους, ανησυχούσαν για το πώς θα πληρώσουν τους λογαριασμούς τους και ήθελαν πάντα να εντυπωσιάζουν τα κορίτσια που τους αρέσαν. Η εμπειρία του από την αληθινή ζωή του είχε δώσει αρκετές παραστάσεις και η φαντασία του ξεπερνούσε κάθε προβλέψιμη σκέψη. Απέναντι στον ιδεαλισμό και την εξιδανικευμένη άποψη για τους σούπερ ήρωες ο Σταν Λι αντιπαρέβαλλε την ιδέα των καθημερινών, τρωτών προσωπικοτήτων που μπορούσαν να βαριούνται, να πονούν και να αρρωσταίνουν. Όπως ακριβώς οι αναγνώστες που επρόκειτο διαβάσουν τις περιπέτειές τους. Το σενάριο της ζωής θα τον βρει να συνεργάζεται ξανά με τον Τζακ Κίρμπι. Ο ένας βάζει τις λέξεις, ο άλλος τις γραμμές. Μαζί θα γεννήσουν στο χαρτί τους Fantastic Four, που βασίστηκαν στο τιμ Challengers of the Unknown που είχε σχεδιάσει για τη DC ο μυθικός δημιουργός. Οι δημοφιλείς ιστορίες πουλάνε και μια πλειάδα φανταστικών χαρακτήρων θα ακολουθήσει. Οι Hulk, Thor, Iron Man και X-Men θα δημιουργηθούν με τον Τζακ Κίρμπι. Ο Daredevil με τον Μπιλ Έβερετ. Ο Doctor Strange και η πιο πετυχημένη κι ευφυής για πολλούς στιγμή της Marvel, o Spider-Man, με τον Στιβ Ντίτκο. Φαινομενικά καθημερινές υπάρξεις, άνθρωποι με αναπηρίες, φιλήσυχοι επιστήμονες που αποκτούσαν ασύλληπτες για τον κοινό νου δυνάμεις και μαζί με τις χάρτινες σελίδες των κόμικ γυρνούσαν τους αναγνώστες σε μέρη που όλα μπορούσαν να συμβούν. 2002, στην 40ή επέτειο του Spider-Man, στα στούντιο της Universal, © Michel Boutefeu/Getty Images «ΣΥΝΗΘΙΖΑ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΑΜΗΧΑΝΑ ΕΠΕΙΔΗ ΗΜΟΥΝ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΚΟΜΙΚΣ, ΕΝΩ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΤΙΖΑΝ ΓΕΦΥΡΕΣ Ή ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΓΙΑΤΡΟΙ. ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ: Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ». Επίμονος τύπος, ο Σταν Λι δημιούργησε σχολή με την περίφημη «Μέθοδο της Marvel» για να ανταποκριθεί στην αυξημένη ανάγκη παραγωγής: Προκειμένου να προλάβει τις προθεσμίες έκδοσης, έκανε ένα γρήγορο brain storming με τους σχεδιαστές, ετοίμαζε μια σύνοψη αντί για ένα πλήρες σενάριο και με βάση αυτή ο δημιουργός καλούταν να γεμίσει τις σελίδες και μετά ο Λι να βάλει τις κατάλληλες λέξεις στα συννεφάκια και να επιβλέψει τα χρώματα. Οι «κακές γλώσσες» έχουν πει πως οι άλλοι έκαναν τη «βρώμικη δουλειά» κι αυτός απλά ενέκρινε. Όπως φάνηκε, είχε τον τρόπο να το κάνει καλά. 2015, Ο Σταν Λι στην πρεμιέρα του Ant-Man στο Dolby Theatre στην Καλιφόρνια, © Kevin Winter/Getty Images/Ideal Image Διορατικός επαγγελματίας, διαισθάνθηκε την ανάγκη σύνδεσης με το αναγνωστικό κοινό του και το 1965 προχώρησε την ιδέα της Merry Marvel Marching Society, ενός φαν κλαμπ στο οποίο έστελνε ηχογραφημένα μηνύματα. Μέσα από τη στήλη Stan's Soapbox επικοινωνούσε με το δικό του τρόπο με όσους τον διάβαζαν, υπογράφοντας με το μότο «Excelsior!». Τα έβαλε με τις φυλετικές διακρίσεις, αντιτάχθηκε στο λόγο του μίσους, υπερασπίστηκε την ιδέα της ελευθερίας των ατόμων. Υπέρτερος; Υπέρτερος. Το 1966 στην τριλογία του Galacticus, στην οποία θα συστήσει τον Silver Surfer, αγγίζει την τελειότητα μαζί με τον Τζακ Κίρμπι. Στις ιστορίες της Marvel η επικαιρότητα ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη ύλη: το αμερικάνικο όνειρο, ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο φοιτητικός ακτιβισμός στην εποχή που τον είχε πραγματικά ανάγκη, οι ψυχροπολεμικές ισορροπίες, η θρησκοληψία, άλλαζαν ονόματα και τόπους αλλά ήταν αναγνωρίσιμες έννοιες. Και ο Σταν Λι ήταν εκεί για να δώσει με καρέ και λεζάντες τη δική του θεώρηση για τον κόσμο που άλλαζε. Το 1968 θα λανσάρει μαζί με τον Τζιν Κόλαν, τον Falcon, τον πρώτο έγχρωμο σούπερ ήρωα στην ιστορία των κόμικς. Το 1971 θα του ζητηθεί από το υπουργείο Υγείας, Εκπαίδευσης και Πρόνοιας να γράψει μια ιστορία για τους κινδύνους των ναρκωτικών. Θα σκαρφιστεί μια, στο «Amazing Spider-Man», όπου ο κολλητός του Πίτερ Πάρκερ, Χάρι Όσμπορν, είναι εθισμένος στα χάπια. Θα συναντήσει τη λογοκρισία της αρχής δεοντολογίας για τα κόμικς που αρνήθηκε να βάλει τη σφραγίδα της, θα πάρει το ρίσκο να την εκδώσει, θα ξεπουλήσει και θα μνημονευτεί στις επόμενες δεκαετίες για τις κοινωνικές ευαισθησίες του. Τον Αύγουστο του 1972, μετά το τεύχος 124 των Fantastic Four, σταματά τυπικά τη συγγραφή κόμικς και αναλαμβάνει πλέον το ρόλο του εκδότη. Ένα νέο απαιτητικό καρέ που κλήθηκε να συμπληρώσει μετά από μια πορεία τριών δεκαετιών. ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟΥ ΝΙΞΟΝ, ΤΟΥ ΦΟΡΝΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΡ, Ο ΣΤΑΝ ΛΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΣΤΑ 70s ΩΣ Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΣΚΟΤ ΤΗΣ MARVEL. 2004, Ο Σταν Λι ποζάρει στο γραφείο του στο Μπέβερλι Χιλς, Καλιφόρνια, © Vince Bucci/Getty Images/Ideal Image Ως πετυχημένος μεσήλικας έσπασε με τις γκριμάτσες και τη δημόσια στάση του και την παρουσία του την άποψη που ήθελε τα κόμικς να διαβάζονται μόνο από παιδάκια και εφήβους, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην επέκταση της Marvel στην αγορά. Μετά το χαρτί, οι ήρωές του έπρεπε να περάσουν στη μεγάλη οθόνη και οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν στη δημιουργία του Marvel Universe. Μπορεί να υποθέσει κανείς πως για αυτό μετακόμισε το 1981 στην Καλιφόρνια και τον πλανήτη Χόλιγουντ. Οι cameo εμφανίσεις του σε όλες τις ταινίες, ήταν απλά δείγμα αυτής της εμμονής του. Η επιστροφή του στα κόμικς, η συνεργασία του με τους John Byrne, τον Mœbius, όπως υπέγραφε ο γάλλος κομίστας Jean Henri Gaston Giraud, και τον Keith Pollard, ήταν η απόδειξη πως τον εξίταρε πάντα κάτι φρέσκο. 2015, στην πρεμιέρα του Avengers: Age Of Ultron στο Dolby Theatre, Καλιφόρνια, © Kevin Winter/Getty Images/Ideal Image Αέναα δαιμόνιος και αντιλαμβανόμενος τη δυναμική του διαδικτύου ιδρύει μαζί με τον εντερπρενέρ και δικηγόρο Πίτερ Πολ το 1998 τη Stan Lee Media, την εταιρία που αντιμετώπισε διάφορα νομικά προβλήματα όταν ανέκυψαν σοβαρά ζητήματα και καταγγελίες για τα μετοχικά της κεφάλαια. Το 2001 θα ιδρύσει την POW! (Purveyors of Wonder) Entertainment για να αναπτύξει κινηματογραφικά, τηλεοπτικά και video game σχέδια. Το 2007 θα δει τον εαυτό του να γίνεται κούκλα στην Comic-Con. To 2012 θα ανεβάσει το δικό του κανάλι στο YouTube. Από το πρώτο φιλμ του Iron Man, το 2008 έως το Ant-Man and the Wasp, το 2018, η σινεφίλ απήχηση της Marvel έφτασε τα 17,6 δισεκατομμύρια δολάρια στο box office. 2016, στην πρεμιέρα του Captain America: Civil War στο Dolby Theatre, Καλιφόρνια, © Frazer Harrison/Getty Images/Ideal Image Δεν αποχωρίστηκε σχεδόν ποτέ το μουστάκι του, πόζαρε πάντα χαμογελαστός κι έπαιρνε πολύ σοβαρά το χόμπι του. Χάνοντας το 2017 τη γυναίκα της ζωής του, Τζοάν, βρέθηκε στη δίνη ενός μιντιακού κυκλώνα για την προσωπική ζωή του και τα περιουσιακά του στοιχεία. Μήνυσε την POW! (Purveyors of Wonder) Entertainment με αγωγή 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων, την οποία απέσυρε μερικούς μήνες μετά, βρέθηκε στο επίκεντρο αστυνομικής έρευνας μετά τις κατηγορίες κακομεταχείρισης ενηλίκου και τη σύλληψη του επιχειρηματία και προσωπικού του συμβούλου Kέιγια Μόργκαν, που φερόταν να διαχειρίζεται τον πλούτο του. Λίγους μήνες μετά, πέθανε στην ίδια ηλικία με την αγαπημένη του, έχοντας ζήσει 95 χρόνια κι έχοντας αφήσει μια σούπερ παρακαταθήκη στους φίλους των κόμικς και στον παγκόσμιο πολιτισμό. Hooray! https://youtu.be/u_29DHdH_ig 10 μαθήματα ζωής από τον Stan Lee «Στη Marvel, τα μόνα πράγματα για τα οποία δεν έχουμε χώρο είναι το μίσος, η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός. Αυτός ο άντρας δίπλα σου; Είναι ο αδελφός σου. Αυτό το κορίτσι εκεί πέρα; Είναι η αδελφή σου». «Η ζωή δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη χωρίς τις προκλήσεις της». «Το να είσαι geek έχει γίνει ένα σύμβολο τιμής. Είναι οι geeks που πραγματικά κάνουν να τα σπάσει μια τηλεοπτική εκπομπή ή μια ταινία ή ένα βιντεοπαιχνίδι. Είναι αυτοί που είναι παθιασμένοι με αυτά τα πράγματα και που συλλέγουν και μιλάνε γι’ αυτά. Ένας geek είναι πραγματικά κάποιος που ενδιαφέρεται για την επικοινωνία και την ψυχαγωγία και βρίσκει τον καλύτερο τρόπο να επωφεληθεί από αυτό». «Ξέρετε, το σύνθημά μου είναι “Excelsior”. Αυτή είναι μια παλιά λέξη που σημαίνει “προς τα πάνω και προς τα εμπρός για μεγαλύτερη δόξα”. Είναι στη σφραγίδα της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Συνεχίστε να προχωράτε κι εάν είναι καιρός να φύγετε, ήρθε η ώρα. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα». «Όσο περισσότερο διαβάζετε, τόσο καλύτερος θα γίνετε ως αφηγητής». «Ήθελα να είναι διαφορετικοί. Όλη η αρχή που διέπει τους X-Men ήταν η προσπάθεια να είναι μια ιστορία ενάντια στο φανατισμό, για να δείξουμε ότι υπάρχει καλό σε κάθε άτομο». «Η ευχαρίστηση να διαβάζω μια ιστορία και να αναρωτιέμαι τι θα έρθει στη συνέχεια για τον ήρωα είναι μια ευχαρίστηση που έχει διαρκέσει αιώνες και, νομίζω, θα είναι πάντα μαζί μας». «Όλοι οι χαρακτήρες στη Marvel ήταν οι ιδέες μου, αλλά οι ιδέες δεν σήμαιναν τίποτα εκτός αν είχα κάποιον που θα μπορούσε να τις εικονογραφήσει». «Για χρόνια, τα παιδιά με ρωτούσαν ποια είναι η μεγαλύτερη υπερδύναμη. Πάντα λέω τύχη. Εάν είστε τυχεροί, όλα λειτουργούν. Είμαι τυχερός». «Νομίζω ότι δεν έχω σταματήσει να νιώθω σαν παιδί». Πηγή
  22. R.I.P. Stan Lee: Ο βίος και οι υπερδυνάμεις του Αρχιερέα των Marvel Comics Τελικά ήταν θνητός ο δημιουργός των διάσημων υπερ-ηρώων που πέθανε στα 95 αφού γαλούχησε γενιές και γενιές φανατικών αναγνωστών «Ήθελα να αισθάνεται ο αναγνώστης ότι είμαστε όλοι φίλοι» είχε πει σε μια παλιότερη συνέντευξή του, «ότι μοιραζόμαστε κάτι μυστικό, το οποίο αγνοεί ο έξω κόσμος». Όταν προς τα τέλη της δεκαετίας του '70 κατέφταναν επιτέλους και στην χώρα μεταφρασμένοι στα ελληνικά, ο ένας μετά τον άλλον οι τίτλοι της Marvel Comics (ο πρώτος, το «Μάστερ Κουνγκ Φου», είχε κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 1976) από τις εκδόσεις «Καμπανάς» (Kabanas Hellas), τα αγοράκια ανά την επικράτεια ήταν πανέτοιμα να χαθούν στο σύμπαν των διάσημων στην Αμερική υπερ – ηρώων διαβάζοντας («ρουφώντας» σε σημείο παραισθητικής εμμονής, για την ακρίβεια) τα «περιοδικά της σκληρής γενιάς», όπως διαφημίζονταν από τις ελληνικές εκδόσεις που τα αντιπροσώπευαν. Το δεύτερο τεύχος του "ελληνικού" Spider-Man που κυκλοφόρησε το 1978. πήρχαν ήδη περιπετειώδη (προ)εφηβικά κόμικς φυσικά στην ελληνική αγορά, υπήρχε ακόμα και ο Σούπερμαν της DC, αλλά αυτοί εδώ (ο Σπάιντερ Μαν, ο Κάπταιν Αμέρικα, οι X-Men, o Χουλκ, ο Θορ και οι υπόλοιποι) ήταν κάτι άλλο, πολύ πιο συναρπαστικό, συγχρόνως μαγευτικά απόκοσμο, ψυχεδελικά καλειδοσκπικό και ωμά ρεαλιστικό, καθώς στα περισσότερα κόμικς της Μάρβελ, η δράση και οι συχνά ενήλικων ζητημάτων ιστορίες συνέβαιναν κατά κανόνα σε πραγματικά μέρη και κυρίως στη Νέα Υόρκη, όχι στην «Μητρόπολη» του Σούπερμαν ή την «Γκόθαμ» του Μπάτμαν. Είναι αδύνατον να μεταδώσει κανείς τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση που νιώθαμε με κάθε καινούργιο τεύχος (και για μια περίοδο κυκλοφορούσαν κατά ριπάς, γι' αυτό και «κάηκαν» γρήγορα) περιοδικού της Μάρβελ που έβγαινε, με τις αποκαλυπτικές ιστορίες που έμεναν μετέωρες για να συνεχιστούν στο επόμενο, με την εικονογραφική πανδαισία κορυφαίων μαστόρων του είδους όπως ο μεγάλος Jack Kirby και με τα κείμενα που σε τραβούσαν από το γιακά μέσα στην ιστορία, και συνήθως ήταν γραμμένα από τον «Αρχιερέα» Stan Lee. Ο Στανλεϊ Λϊμπερ το 1942, κατά τη θητεία του στον αμερικανικό στρατό με την ειδικότητα του συγγραφέα εκπαιδευτικών εγχειριδίων για το Σώμα Διαβιβαστών Συγγραφέας, διευθυντής σύνταξης, εκδότης, μεγιστάνας, ακαταπόνητος «πλασιέ» των κόμικς (και αργότερα των blockbuster ταινιών) της εταιρείας του αλλά και της ίδιας της επιμελώς δομημένης περσόνας του, ο άνθρωπος που υπήρξε η ενσάρκωση και η επιτομή της Marvel (αν όχι των κόμικς εν γένει στο μυαλό εκατομμυρίων αναγνωστών), υπήρξε σίγουρα ο πιο κομβικός παράγοντας της μεταπολεμικής περιόδου των κόμικς, της αποκαλούμενης και «αργυρής εποχής» του μέσου. Αειθαλής και δραστήριος μέχρι το τέλος, σε βαθμό που ήταν έτοιμος να πιστέψει κανείς – ειδικά αν είχε υπάρξει μικρός φανατικός αναγνώστης των κόμικς του – ότι μπορεί και να είχε και ο ίδιος κάποιες από τις υπερδυνάμεις που η οργιώδης φαντασία του χάριζε στους ήρωές του, εξέπνευσε τελικά στα 95 του, παρότι η Siri, η «ψηφιακή βοηθός» των συσκευών της Apple είχε αποφασίσει να τον πεθάνει πρόωρα τον περασμένο Ιούλιο. 1962: Η πρώτη εμφάνιση του Πίτερ Πάρκερ / Σπάιντερ Μαν διά χειρός Stan Lee και Steve Ditko. O "Stan Lee" εξάλλου δεν είχε γεννηθεί ποτέ πραγματικά. 'Ηταν απλά το ψευδώνυμο που στάθηκε τελικά ανάμεσα στα πολλά που χρησιμοποιούσε στα πρώτα χρόνια της Marvel έτσι ώστε να φαίνεται ότι η εταιρεία του διαθέτει στόλο συγγραφέων (ήταν γύρω στα μέσα των '70s όταν τελικά άλλαξε με τις απαραίτητες νομικές διαδικασίες το επώνυμό του σε Λι). Ο Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 28 Δεκεμβρίου του 1922 και με την αποφοίτηση του από το Λύκειο εργαζόταν ήδη ως βοηθός σύνταξης στα Timely Comics. εκδοτική εταιρεία που αργότερα μετονομάστηκε σε Atlas. Μετά τη θητεία του – κυρίως ως συγγραφέας εκπαιδευτικών εγχειριδίων για το Σώμα Διαβιβαστών / Σηματοδοτών – στον αμερικανικό στρατό κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφάσισε να αφοσιωθεί στη συγγραφή και παραγωγή κόμικς. Ήταν η εποχή της ακμής της «χρυσής εποχής» του μέσου, όμως την επόμενη «Μακαρθική» δεκαετία οι συντηρητικές κραυγές υπέρ της λογοκρισίας των κόμικς εισακούστηκαν με αιχμή την «πραγματεία» του ψυχιάτρου Φρέντρικ Γουέρταμ που είχε τίτλο «Η αποπλάνηση των αθώων» και μεταξύ άλλων εγκαλούσε ιστορίες του εικονογραφημένου αφηγηματικού είδους ως «ψυχολογικά ομοφυλοφιλικές». Έτσι εγκαθιδρύθηκε ο περιβόητος κώδικας (αυτο)λογοκρισίας των εκδοτών κόμικς με την ονομασία Comics Code Authority ο οποίος ανάγκαζε πλέον τους δημιουργούς να εξαντλούν την προσεκτικότητα και τη δυνατότητα τους για λοξά υπονοούμενα για να μην πέσουν στα νύχια των λογοκριτών. Ο Stan Lee το 1966. Το 1961 οι εκδόσεις Atlas είχαν μετονομαστεί σε Marvel, έπνεαν όμως κι αυτές τα λοίσθια όπως και άλλοι οργανισμοί του ίδιου αντικειμένου, όταν ο Stan Lee αποφάσισε να εμπιστευτεί απολύτως τον οίστρο του και να αλλάξει τον ρου της ιστορίας των κόμικς, δημιουργώντας μαζί με τον Jack Kirby τους «Τέσσερις Φανταστικούς» με ήρωες τέσσερις αστροναύτες που αποκτούν υπερδυνάμεις μετά από ένα περίεργο, συμπαντικό ατύχημα. Την επόμενη χρονιά μαζί με έναν άλλον κορυφαίο καλλιτέχνη του είδους, τον Steve Ditko (τον επονομαζόμενο «J.D. Salinger των κόμικς» που πέθανε επίσης σε βαθύ γήρας τον Ιούνιο που μας πέρασε) θα δημιουργούσε τον «απόλυτο» του ήρωα, τον Spider-Man και τα υπόλοιπα ανήκουν στην ένδοξη ιστορία της Μάρβελ. Τα τελευταία χρόνια είχε απασχολήσει τη δημοσιότητα κυρίως με διάφορα ζητήματα νομικής και οικονομικής φύσεως σε σχέση με την περιουσία του («δεν υπήρξα καλός διαχειριστής χρημάτων» είχε παραδεχτεί πρόσφατα) καθώς και με τη συγγραφή απομνημονευμάτων στα οποία επιχειρούσε να απαλύνει τις κατηγορίες που είχε κατά καιρούς δεχτεί ότι είχε «ρίξει» πολύτιμους συνεργάτες του όπως ο Jack Kirby, οι οποίοι πέθαναν πένητες σχεδόν ενώ ο ίδιος ζούσε μυθικά. Μια πρόσφατη φωτογραφία παρέα με τον Deadpool, έναν από τους πιο "αιρετικούς" υπερ-ήρωες του σύμπαντος της Marvel Η σχέση του με το διάσημο brand θα κρατούσε ως το τέλος της ζωής του, παρά το γεγονός ότι κατά τον 21ο αιώνα λειτουργούσε κυρίως ως επίτιμος πρεσβευτής της Marvel. Τα δικαιώματα του ως ιδιοκτήτης είχαν παραχωρηθεί στην Disney και έπρεπε να φτάσει στα δικαστήρια για να πάρει χρήματα από τις ταινίες με τους ήρωες του που γυρίζονται εδώ και δυο δεκαετίες σχεδόν η μία μετά την άλλη, παρότι εμφανίζεται στις περισσότερες να κάνει ένα σήμα – κατατεθέν πέρασμα α λα Χίτσκοκ και να κλείνει το μάτι στον θεατή. Όπως μας το έκλεινε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες και βλέπαμε το όνομά του φαρδύ πλατύ κάτω (αλλά συχνά και πάνω) στη σελίδα, συχνά με αστερίσκους που μας παρέπεμπαν με χιούμορ σε άλλη ιστορία διαφορετικού τεύχους, ακόμα και διαφορετικού τίτλου της Marvel, κι εμείς τρέχαμε σαν τρελοί να το αναζητήσουμε στον ζοχάδα περιπτερά (ή ιδιοκτήτη πρακτορείου τύπου τα ατέλειωτα καλοκαίρια). «Ήθελα να αισθάνεται ο αναγνώστης ότι είμαστε όλοι φίλοι» είχε πει σε μια παλιότερη συνέντευξή του, «ότι μοιραζόμαστε κάτι μυστικό, το οποίο αγνοεί ο έξω κόσμος». Πηγή
  23. Ποιός είναι τελικά ο Venom; Ένα απαραίτητο who is who Το ότι η ταινία Venom θα ήταν κατώτερη των (όποιων) προσδοκιών, ήταν κάτι μάλλον αναμενόμενο. Η κριτική περί της απουσίας του Spider-Man, η οποία άρχισε να αναπτύσσεται ήδη από τον πρώτο καιρό που ανακοινώθηκε η εκκίνηση της παραγωγής της, έχει σημαντική δόση αλήθειας. Τα πεδία για το χαρακτήρα που αφήνονται ανεξερεύνητα σε σχέση με την ιδιότυπη τριπλέτα συμβιωτικού-ξενιστή-πρώην ξενιστή που σχηματίζει ο Venom με τον Spider-Man είναι τεράστια και, θα μπορούσε να πει κανείς, ακριβώς στον πυρήνα του πώς λειτουργεί ο χαρακτήρας εν γένει. Κι όμως, ο Venom είναι πολλά πράγματα και πέρα από τον καθορισμό του απ’τον αρχιεχθρό του. Το πρόβλημα με τις ως τώρα απεικονίσεις του στις μεγάλες οθόνες είναι ότι καθεμία εστιάζει σε επιφανειακές πλευρές του χαρακτήρα, αφήνοντας στην άκρη δυνατότητες ανάπτυξης που στα κόμικς κατέληξαν να τον συγκροτούν ως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες villain/anti-hero της ένατης τέχνης. Ξεκινώντας από το πιο κλισέ, δε μπορούμε να μην τονίσουμε το ότι η σχέση του συμβιωτικού, και κατ’επέκταση του Venom, με τον Spider-Man είναι εμφανής μεταφορά τοξικής ανθρώπινης σχέσης. Ο Spider-Man πρωτοδέθηκε με το συμβιωτικό στο Battleworld κατά τη διάρκεια του storyline Secret Wars. Το συμβιωτικό, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ανήκει σε ένα είδος οργανισμών που ζουν καταναλώνοντας την αδρεναλίνη του ξενιστή τους μέχρι θανάτου, αλλά το συγκεκριμένο ήθελε να βρει έναν ξενιστή με τον οποίο θα έχουν πιο βαθιά και ανταποδοτική σχέση, κάνοντας τα υπόλοιπα του είδους του να το χαρακτηρίσουν παρανοϊκό και να το φυλακίσουν στο Battleworld για να μη μολύνει το γένος τους. Απομονωμένο από τους ομοίους του, φυλακισμένο για τεράστιο διάστημα σε έναν άγνωστο κόσμο, πιστεύει πως βρήκε επιτέλους στον Spider-Man κάποιον αντάξιο να συγκροτήσουν ένα ενιαίο οργανισμό. Γαντζώνεται από πάνω του, καθορίζεται απ’αυτόν, προσπαθεί να αποτελέσει μέρος κάθε πλευράς της ζωής του. Μέχρι που ο Spider-Man αποφασίζει να το αποχωριστεί. Το συμβιωτικό, και κάθε ξενιστής του μετά το Spider-Man, κουβαλάει το ίδιο μίσος γι’αυτόν γιατί το απέρριψε, ενώ “του είχε δώσει τα πάντα”. Το φαινόμενο, ειδικά σε ανθρώπους με τραυματικές εμπειρίες, της απόλυτης, ακόμα και ιδεοψυχαναγκαστικής, προσκόλλησης σε κάποιον άλλο τραβιέται εδώ στα άκρα του, ειδικά στην περίπτωση του Eddie Brock που για τους δικούς του λόγους συμμερίζεται το μίσος για τον Spider-Man και τον Peter Parker. Ακόμα και το γεγονός πως το συμβιωτικό μεταφέρει σε κάθε ξενιστή τις ιδιότητες του Spider-Man μοιάζει με τον τρόπο που η εμμονή με κάποιον τείνει να μεταφέρεται και να αποτυπώνεται με ανθυγιεινό τρόπο σε άλλες διαπροσωπικές σχέσεις. Κατ’αυτό τον τρόπο, ο Venom λειτουργεί και ως δυνατή μεταφορά ψυχικών παθήσεων. Ο Eddie Brock πάσχει από κατάθλιψη, με το συμβιωτικό να είναι ακόμα μια λύση αποφυγής της θλιβερής πραγματικότητάς του. Ο Venom επί της ουσίας είναι το αποτέλεσμα μιας -διπλής- εμμονής απέναντι σε πρόσωπο, της κατάθλιψης που σε μεγάλο βαθμό απορρέει και από αυτήν και, τελικά, της εξάρτησης. Ο Eddie Brock χρησιμοποιεί το συμβιωτικό και το συμβιωτικό αυτόν όπως ένα ναρκωτικό, με τη δύναμη να είναι το high του. Στα υπερηρωϊκά κόμικ αυτό δεν είναι κάτι νέο. Ως θεματική έχει εξερευνηθεί πολύ, ιδιαίτερα σε χαρακτήρες όπως ο Iron Fist, ο Daredevil, ο Batman,ακόμα και ο ίδιος ο Spider-Man. Ο εθισμός στη δύναμη, όμως, στο χαρακτήρα του Venom βγάζει πιο πολύ νόημα απ’ όσο σε οποιονδήποτε άλλον. Εντάσσεται σε μια περίπλοκη διατομική σχέση, αντί να περιγράφεται απλά ως “φυγή από την πραγματικότητα και τα προβλήματα” ή ως συγκυριακό ατόπημα, αντίληψη που και στην πραγματική ζωή απομειώνει πολύ τη σοβαρότητα και αδυνατεί να κατανοήσει την πραγματικότητα του εθισμού. Μια απ’ τις πιο ισχυρές στιγμές της πιο πρόσφατης ιστορίας του Venom άλλωστε είναι όταν ο Eddie Brock αρχίζει να χρησιμοποιεί αντικαταθλιπτικά για να αντιμετωπίσει το ίδιο το συμβιωτικό και την ισχύ που έχει πάνω του, αναφορά ταυτόχρονα στη λειτουργία της μεθαδόνης στον εθισμό αλλά και του συμβιωτικού ως προσωποποίησης ψυχικής νόσου. Ο Venom έχει μια σημαντική ιδιαιτερότητα και όταν ενεργεί ως vigilante/anti-hero. Σε αντίθεση με το στερεότυπο, δεν είναι κάποιο τραγικό παρελθόν, κάποια ορμή για εκδίκηση, κάποια προσωπική σταυροφορία που τον ωθεί στο να παίρνει την απόφαση να προστατεύει αθώους. Είναι μια ειλικρινής αίσθηση δικαίου, ένα εσωτερικό αίσθημα ευθύνης που αντανακλά αυτό του Spider-Manχωρίς να είναι κληρονομημένο απ’αυτόν. Δεν μοιάζει τόσο με τον Frank Castle όσο με τον Jason Blood και τον Etrigan: βρέθηκαν σε μια κατάσταση που δεν επέλεξαν, είναι βαθιά προβληματικοί ως χαρακτήρες, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν είναι σκληροί όχι επειδή θεωρούν πως είναι αποτελεσματικότεροι αλλά επειδή έλκονται από την ίδια τους την κατάρα. Η γενέθλια ιστορία του Carnage είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον ηθικό κώδικα του Venom. Ενώ έχει ξεγελαστεί στο να πιστέψει πως σκότωσε τελικά τον Spider-Man και ζει για πρώτη φορά ευτυχισμένος σε ένα νησί, όταν τελικά ο Spider-Man αναγκάζεται να επανεμφανιστεί και να του ζητήσει βοήθεια απέναντι στον ψυχοπαθή συμβιωτικό του γιο, ο Venom χωρίς ιδιαίτερη σκέψη συμφωνεί μαζί του. Είναι γιατί στον πυρήνα του, το σκεπτικό του είναι πως δε θα υποφέρουν άλλοι με δική του ευθύνη όσο εκείνος θα κυνηγά τη δική του εμμονή, κάτι που τον διαχωρίζει και οριστικά από το μέσο villain. Ο Venom δεν είναι “σκοτεινός”, δεν είναι “edgy”, δεν είναι “κουλ” και κάθε τέτοια αναπαράσταση τον αδικεί. Ο Venom είναι ένας αυθεντικά τραγικός χαρακτήρας, με πολύ πειστικά προβλήματα και κίνητρα. Ο Venom έχει αρρωστημένη σχέση με άλλους και με τον/τους εαυτό/εαυτούς του, ο Venomείναι τοξικοεξαρτημένος, ο Venom είναι τοξικός. Είναι κρίμα ένας τέτοιος χαρακτήρας να ανάγεται σε καρικατούρα. Το ίδιο το όνομά του, δηλητήριο, το έδωσε στον εαυτό του λόγω των παλιοφυλλάδων (venomous tabloids) στα οποία δούλευε μετά την καταστροφή της καριέρας του, αλλά υποδηλώνει όλες του τις υπόλοιπες πτυχές: δηλητηριώδεις κοινωνικές σχέσεις, δηλητηριώδεις ψυχικές καταστάσεις, δηλητηριώδεις εξαρτήσεις. Ας ελπίσουμε ότι το μέλλον της απεικόνισης του χαρακτήρα σε όλα τα μέσα δε θα δηλητηριάζει τις ίδιες του τις προοπτικές. Πηγή
  24. O Σπάιντερμαν του Στηβ Ντίτκο (1927-2018) Αυτοπροσωπογραφία του Στηβ Ντίτκο, από καρέ κόμικ Στις 29 Ιουνίου 2018, πέθανε σε ηλικία 92 ετών ο Στηβ Ντίτκο, ο σχεδιαστής του Σπάιντερμαν, του «υπερήρωα της διπλανής πόρτας», σε σενάριο του Σταν Λη - ο οποίος συνειδητά επέλεξε να συνεργαστεί με έναν αφανή ακόμα τότε σχεδιαστή και όχι με τη μεγάλη μορφή των υπερηρωικών εικονογραφημένων, τον Τζακ Κϊρμπυ, για αυτόν τον νέο τότε και διαφορετικό υπερήρωα. Σήμερα αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο κείμενο, από το Books’ Journal#22, Αύγουστος 2012, χρήσιμο για τη γέννηση και την περιγραφή της εκδοτικής διαδρομής του δημοφιλούς χαρακτήρα της ποπ κουλτούρας. 1. Η κινηματογραφική κριτική το προσγείωσε σε ένα μέγεθος που, φαινομενικά,το αξίζει. Η νέα ταινία Σπάιντερ Μαν (ο λόγος για το φιλμ The Amazing Spider-Man, σε σκηνοθεσία Marc Webb, που όταν γράφτηκε το κείμενο παιζόταν ήδη στους κινηματογράφους), είπαν κατά κανόνα οι περισσότερες κριτικές σε έντυπα που καθορίζουν το κοινό γούστο, είναι προσεγμένη, έχει ρυθμό, αλλά δεν μας λέει κάτι παραπάνω απ’ ό,τι μας έλεγαν οι τρεις προηγούμενες ταινίες τις οποίες είχε σκηνοθετήσει ο Σαμ Ράιμι. Απλώς, παρατήρησαν οι κριτικοί, μετατοπίζει λίγο την οπτική της και, στο βαθμό που επανεγγράφει το origin, την καταγωγή και την εξέλιξη του πιο «ανθρώπινου υπερήρωα των κόμικς», αλλάζει τα κινητήρια πρόσωπα της ιστορίας: το αντικείμενο του πόθου του νεαρού Πήτερ Πάρκερ, του ανθρώπου πίσω από τη μάσκα της Αράχνης, δεν είναι πλέον η Μαίρη-Τζέην αλλά η ωραία ξανθιά Γκουέν Στέησυ, κόρη του διευθυντή της Αστυνομίας· και ο βασικός αντίπαλός του, το «τέρας» με το οποίο θα συγκρουστεί, δεν είναι ο δρ. Νόρμαν Όσμπορν που θα μεταμορφωθεί στο φονικό, ιπτάμενο ξωτικό Hobgoblin, αλλά ένας άλλος επιστήμονας, ο μονόχειρας δρ. Κερτ Κόννορς, η προσπάθεια του οποίου να επισπεύσει ένα πείραμα ανάπλασης κατεστραμμένων ιστών προκειμένου να αποκτήσει το χέρι που του λείπει τον μετατρέπει σε τερατώδη, φονική σαύρα. Οι κριτικοί παρατήρησαν, επίσης, ότι ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Πήτερ Πάρκερ/Σπάιντερμαν, όπως τον εμψυχώνει αυτή τη φορά ο Άντριου Γκάρφιλντ αντί του Τομπ Μαγκουάιρ, είναι περισσότερο ψαγμένος, περισσότερο συνειδητοποιημένος, περισσότερο υπεύθυνος, σαν έτοιμος δηλαδή από καιρό να σηκώσει το βάρος της ευθύνης που απορρέει από τον ρόλο του υπερήρωα τον οποίο πολύ σύντομα θα επωμισθεί – το βάρος, δηλαδή, της επιλογής του να αυτοδικεί, να επιλέγει ο ίδιος, συχνά βιαστικά, τι είναι καλό και τι κακό και να προβαίνει δημοσίως, αυτόκλητος τοποτηρητής της τάξης και του καλού εναντίον κάθε κακού. Η αλήθεια είναι ότι ο νέος κινηματογραφικός Σπάιντερμαν έχει χάσει το πλεονέκτημα του ξαφνιάσματος των θεατών. Αυτό το χρησιμοποίησε κατά κόρον ο Σαμ Ράιμι, με τις προηγούμενες σχετικές ταινίες, ειδικότερα μάλιστα την πρώτη και τη δεύτερη. Ωστόσο, η νέα αυτή εκδοχή των περιπετειών του ήρωα είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα της ζωής στις σύγχρονες μητροπόλεις, περισσότερο οξυδερκής και πολιτική (κι ας μην το δηλώνει κραυγαλέα). Και εκτός από το θέμα της αυτοδικίας, θέτει μερικά ακόμα ουσιαστικά σύγχρονα διλήμματα. Ένα από τα διλήμματα αυτά έχει να κάνει με το φόβο, διάχυτο στις κοινωνίες μας και εξαιρετικά δημοφιλή στις αφηγήσεις της λογοτεχνίας του φανταστικού και των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών αντιστοίχων της, κατά πόσον η επιστήμη μπορεί εν τέλει να προκαλέσει καλό στους ανθρώπους. Η φήμη που συνοδεύει π.χ. τα μεταλλαγμένα προϊόντα, ότι μακροχρόνια προκαλούν βλάβες στους ανθρώπους, γι’ αυτό άλλωστε τα οικολογικά κινήματα προτείνουν ενίσχυση των ελέγχων από τα κράτη και τους οργανισμούς και, στην καταναλωτική μετάφραση αυτής της φήμης, μας καθοδηγούν να αγοράζουμε (πανάκριβα και πεπερασμένων ποσοτήτων) βιολογικά, σαν συνειδητοί καταναλωτές που έχουν (όσοι το έχουν) το προνόμιο της επιλογής σπανιότερων και ακριβότερων προϊόντων, προκύπτει από αυτή την επιφύλαξη στην καλή προαίρεση της επιστήμης απέναντι στους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές χιλιαστικές αναγνώσεις αυτής της επιφύλαξης. Μια πολιτογραφημένη αριστερή, αλλά πάντως χιλιαστική και γενικευτική, θεωρεί ότι είναι επικίνδυνο να έχει, σε πολλές περιπτώσεις, αφεθεί η επιστημονική εξέλιξη σε ιδιωτικές εταιρείες, σκοπός των οποίων είναι το πάση θυσία κέρδος. Η άποψη αυτή προεξοφλεί ότι, προκειμένου να κερδίσει η επιχείρηση, δεν έχει πρόβλημα να προκαλέσει ακόμα και μαζικές εκατόμβες ανθρώπινων θυμάτων. Ένας τέτοιος φόβος δεν είναι απολύτως αστοιχείωτος και έωλος (ας θυμηθούμε μόνο, ως παράδειγμα, την περίπτωση της πυρηνικής καταστροφής της Φουκουσίμα, για την οποία ευθύνεται ένα πλέγμα συμπτώσεων, από την αρχική υποτίμηση του προβλήματος, την προσπάθεια των υπευθύνων να το υποβαθμίσουν όταν άρχισε να γίνεται απειλητικό μέχρι την καθυστερημένη κατανόηση από πλευράς των κρατικών αρχών του εύρους της απειλής…). Αλλά δεν δικαιολογείται στην πολιτική, χρέος της οποίας είναι, αν θέλει να συμβάλει στο κοινό καλό το οποίο ευαγγελίζεται, να έχει επεξεργασίες της συνθετότητας των πραγμάτων. Αντίθετα, οι τέχνες της αφήγησης, τρέφονται συχνά από τις γενικεύσεις. Στον καινούργιο κινηματογραφικό Σπάιντερμαν, ωστόσο, δεν μπορεί κανείς εύκολα να ισχυριστεί ότι η ταινία γενικεύει όταν περιστρέφει την αφήγησή της γύρω από την υποβάθμιση της ατομικής ευθύνης του επιστήμονα απέναντι στο κοινό σύνολο, δι’ ίδιον όφελος. Στις αφηγήσεις, βλέπετε, υπάρχει πάντα ένα επίπεδο, αόρατο με την πρώτη ματιά, ενδεχομένως και με την πρώτη ανάγνωση, ένα επίπεδο στο οποίο μπορεί να υποκρύπτονται ιδιαίτερες εμβαθύνσεις, καθοριστικές στην εξέλιξη της ίδιας της αφήγησης, που ακόμα κι αν δεν τις προσπελάσει κανείς δεν θα επηρεαστεί η αφηγηματική τεχνική ούτε η πρόσληψη της αφηγούμενης ιστορίας από το μεγάλο κοινό. Στην περίπτωση του νέου κινηματογραφικού Σπάιντερμαν, το καλά κρυμμένο μυστικό πίσω από τα πολλά ειδικά εφέ, τις αναγκαίες σκηνές δράσης, τις εντάσεις και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των κεντρικών ηρώων, είναι η δειλή, εξπρεσιονιστική ματιά στη σύγχρονη ζωή των πόλεων. Η ματιά αυτή, ακόμα κι αν δεν το πιστεύετε, είναι αντλημένη από τις ιστορίες των comic-books με ήρωα τον Σπάιντερμαν των χρόνων του 1960, οπότε και δομήθηκε η βασική ιστορία του την οποία επικαλούνται σήμερα οι σεναριογράφοι των κινηματογραφικών μεταφορών του. Στην περίπτωση της ανάγνωσης του Σπάιντερμαν από τον Μαρκ Γουέμπ, όμως, ο εξπρεσιονισμός είναι αντλημένος από τα δεδομένα της σημερινής εποχής μας – τα οποία ο ίδιος δεν φαίνεται να τα προσεγγίζει επιφανειακά. Και κινηματογραφικά σημαίνονται από τις διακριτικές παραπομπές στην παράδοση του γερμανικού εξπρεσιονισμού που άκμασε τα χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης – στην παράδοση, δηλαδή, ενός κινηματογράφου που εξέφρασε, συμβολικά έστω, τους μύχιους φόβους συνειδητοποιημένων τμημάτων της κοινωνίας απέναντι σε δεινά τα οποία κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, αιωρούνταν όμως ως αδιόρατη απειλή στον αέρα. Θα πει κανείς ότι στην παράδοση της Γερμανίας και του γερμανικού ρομαντισμού υπήρχαν πολλές αναφορές στα σκοτεινά αποκυήματα της φαντασίας, γκόλεμ και τέρατα, που ενέπνευσαν τις ταινίες με τρελούς επιστήμονες, παράξενα πεισιθάνατα κατασκευάσματα σε εργαστήρια παρανοϊκών εγκεφάλων και τις συνεχείς σκιές που συμβόλιζαν απειλές στους τοίχους και στο κινηματογραφημένο ημίφως. Η απάντηση βρίσκεται στα ίδια τα υπερηρωικά κόμικς – και εν προκειμένω, κυρίως, στα κόμικς του Σπάιντερμαν. Που στα πενήντα χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του «ανθρώπινου υπερήρωα» έχουν περάσει από σαράντα κύματα. Ας βουτήξουμε λίγο στον ωκεανό των εικονογραφημένων αυτών ιστοριών. 2. Η δεκαετία του 1960 στην Αμερική ήταν η εποχή ανάδυσης ενός δεύτερου κύματος υπερηρώων των κόμικς, στην παράδοση των περιοδικών με τις ιστορίες του Μπάτμαν, του Σούπερμαν, του Κάπταιν Αμέρικα και ενός ακόμη σωρού μασκοφόρων στο πλευρό του νόμου και της τάξης. Στην πραγματικότητα, η αύξηση της καταναλωτικής δυνατότητας των λαϊκών στρωμάτων δημιούργησε μια νέα ανάγκη κυκλοφορίας αυτοτελών pulpιστοριών σε ξεχωριστά τεύχη – έως τότε λίγα τέτοια έντυπα κυκλοφορούσαν και, πάντως, τα κόμικς κυρίως δημοσιεύονταν με τη μορφή στριπ, ως καθημερινά αναγνώσματα συνεχείας, στις εφημερίδες. Στο χώρο των εικονογραφημένων, εκείνη την εποχή, βρίσκονταν δυο πρόσωπα που σήμερα θεωρούνται αξιοσέβαστα. Ο ένας ονομαζόταν Τζακ Κίρμπυ, ήταν εικονογράφος αφηγήσεων με εικόνες και το στιβαρό σχεδιαστικό στυλ του, το κινηματογραφικό ντεκουπάζ, οι ευρηματικές γωνίες λήψης από τις οποίες συχνά διαμόρφωνε τα καρέ του και η ευρηματικότητά του στην απόδοση συμπλοκών και σκηνών μάχης του είχαν δώσει τα προσωνύμια «The King», ο βασιλιάς, αλλά και «ο Ουίλλιαμ Μπλέηκ των εικονογραφημένων» στο σινάφι των εργαζομένων στα κόμικς (που τότε ήταν μια απλή ταπεινή τέχνη από την οποία με δυσκολία βιοπορίζονταν όσοι την ασκούσαν). Επιπλέον, μάλιστα, είχε επινοήσει (με τον σεναριογράφο Τζόε Σάιμον) τα χαρακτηριστικά του Κάπταιν Αμέρικα, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί στα κόμικς στα 1940 ως απηνής διώκτης του ναζισμού και του Χίτλερ του ίδιου. Ο άλλος λεγόταν (λέγεται, ζει ακόμα) Σταν Λη και είχε αρχίσει να γράφει σενάρια «με το κιλό», επινοώντας συνεχώς νέους υπερήρωες για τις εκδοτικές ανάγκες μιας νέας εταιρείας που φιλοδοξούσε να ανταγωνιστεί την παντοκράτειρα DC, εκείνο το διάστημα, στα υπερηρωικά κόμικς, της Marvel. Κίρμπυ και Λη συνεργάστηκαν σε πολλές νέες σειρές, επινοώντας και λανσάροντας νέους υπερήρωες, κι ανάμεσά τους την ομάδα των Τεσσάρων Φανταστικών (που απέκτησαν υπερδυνάμεις έπειτα από το βομβαρδισμό τους με κοσμική ακτινοβολία από έναν αστεροειδή από τον οποίο πέρασαν ξυστά σε μια πτήση στο διάστημα), την ομάδα των μεταλλαγμένων X-Men και το πρασινοτόμαρο τέρας Χουλκ (αποτέλεσμα μιας παρενέργειας, όταν ο πυρηνικός επιστήμονας Μπρους Μπάννερ εκτέθηκε σε ακτίνες Γάμα). Για τον Σπάιντερμαν, πάντως, οι δύο συνεργάτες (που αργότερα χώρισαν τα τσανάκια τους με άγριο τρόπο, ο Κίρμπυ μάλιστα δεν κατάφερε να πάρει ούτε πνευματικά δικαιώματα ούτε τίποτα, πέθανε το 1994, θαυμαζόμενος μεν από τους φαν του αλλά φτωχός, σχεδιάζοντας υπερήρωες μέχρι τέλους και ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η επιτυχία του θα επαναλαμβανόταν) δεν βρήκαν χρόνο να ενώσουν τις δημιουργικές τους ικανότητες ακόμα μια φορά. Ο Σταν Λη το 1962 συνεργάστηκε με έναν άλλο εικονογράφο, τον Στηβ Ντίτκο, για να αφηγηθούν την ιστορία ενός ορφανού νεαρού, του Πήτερ Πάρκερ, που μένει στο σπίτι των θείων του, φοιτά σε κολέγιο, κι είναι βαθιά προσηλωμένος στα βιβλία του, νωθρός και αδέξιος. Αλλά έπειτα από το δάγκωμα μιας ραδιενεργού αράχνης αποκτά υπερδυνάμεις που του επιτρέπουν να σκαρφαλώνει σε τοίχους και, γενικώς, να κάνει αναλογικά πολλαπλάσια ό,τι κάνει η αράχνη, έντομο ιδιαίτερα δυνατό παρά το μικρό δέμας της. Στην αρχή, θα χρησιμοποιήσει τα χαρίσματά του για να επωφεληθεί στο σχολείο έναντι των συμμαθητών του που του κάνουν συστηματικά καζούρα και στο λαϊκό θέαμα για να κερδίσει κάποια χρήματα – για να γίνει ένα είδος μπεχλιβάνη σε ρινγκ, άλλωστε για τις ανάγκες των παραστάσεων αυτών επινόησε τη χαρακτηριστική κόκκινη και μπλε στολή του. Αλλά στη συνέχεια ένας κλέφτης, τον οποίο θα μπορούσε ο ίδιος να έχει εξουδετερώσει αν ενδιαφερόταν λίγο, δολοφονεί το θείο του – κι εκεί η ιδέα της αυτοδικίας Η πρώτη ιστορία του Σπάιντερμαν τυπώθηκε στο τελευταίο τεύχος, #15, του βραχύβιου περιοδικού Amazing Fantasy, τον Αύγουστο του 1962. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και πολύ σύντομα, τον Μάρτιο του 1963, κυκλοφόρησε ένας νέος τίτλος: The Amazing Spider Man. Η επιτυχία επιβεβαιώθηκε, και δεν οφειλόταν τόσο στη μόδα όσο στα συστατικά της αφήγησης: κατά βάσιν, μια ιστορία που έχει θέμα και κοινό τους τηνέιτζερ, μπολιάζεται με την κουλτούρα των υπερηρωικών κόμικς. Δεν απουσιάζουν η ηθικολογία και ο μανιχαϊσμός, αλλά τα κλισέ αυτά επισκιάζονται από το δυναμισμό του σχεδίου του Ντίτκο και, κυρίως, από την απόδοση υπερηρωικών χαρακτηριστικών σε ένα παιδί του διπλανού θρανίου, έναν δειλό έφηβο με σπυράκια που μαθαίνει σιγά σιγά να αναμετριέται με τις αμφιβολίες, τις αναστολές και τους φόβους του. Η επιτυχία του ανθρώπινου υπερήρωα ήταν τεράστια. Πολύ σύντομα, οι περιπέτειες του Σπάιντερμαν έγιναν το υπ’ αριθμόν ένα εμπορικό ατού τηςMarvel. Ενδεικτικό είναι το ότι δυο χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του ξεχωριστού τίτλου με τις περιπέτειες του ήρωα με την κόκκινη και την μπλε στολή, σε έρευνα του περιοδικού Esquire ανάμεσα σε σπουδαστές κολεγίων, η συγκεκριμένη κόμικς φιγούρα ήταν πιο δημοφιλής ποπ εικόνα από εκείνες του Μπομπ Ντύλαν ή του Τσε Γκεβάρα. Η επιτυχία του κόμικς δεν σήμανε για τη Marvel και τους συντελεστές της καθήλωση στα κλισέ δεδομένα μιας αφήγησης που πουλούσε. Ο Πήτερ Πάρκερ μεγάλωνε και, μαζί, μεγάλωναν οι ανάγκες του. Μαζί με τους αντιπάλους του που γίνονταν πιο ισχυροί και πιο περίπλοκοι, γινόταν πιο περίπλοκος ως χαρακτήρας και ο ίδιος. Όταν, το 1966, ο Ντίτκο αποχώρησε για να αναλάβει τον σχεδιασμό της σειράς ο τελειοθήρας Τζον Ρομίτα πατήρ, ο κόσμος του Πήτερ Πάρκερ είχε μεγαλώσει πολύ. Οι βασικές σπουδές είχαν τελειώσει, συνέχιζε όμως με την αγαπημένη του χημεία, οι δουλειές του ως υπερήρωα μεγάλωναν και, παρ’ όλα αυτά, για να βγάζει το χαρτζιλίκι του είχε πιάσει και δουλειά, free lancerφωτορεπόρτερ στην εφημερίδα Daily Buggle – όπου, βεβαίως, έγινε δεκτός επειδή, χάρη σε μια αυτόματη μηχανή, εξασφάλιζε αποκλειστικές φωτογραφίες με τον Σπάιντερμαν! Την επόμενη δεκαετία, και ενώ ο θρίαμβος θα συνεχιζόταν, ο Σπάιντερμαν έμελλε να είναι ένας από τους τίτλους χάρη στους οποίους άλλαξαν πολλά στα κόμικς: οι αισθητικές αλλά, κυρίως, η αντίληψη για το καλό και το κακό. Ήταν θέμα χρόνου να γίνει, τα ερωτήματα είχαν ήδη τεθεί: ποιος νομιμοποιούσε τους υπερήρωες να δρουν για λογαριασμό των κοινωνιών; από πού αντλούσαν το δικαίωμα στην αυτοδικία; γιατί οι θεωρητικώς «καλοί» ήταν καλύτεροι από τους θεωρητικώς «κακούς»; Χρειάστηκαν, βεβαίως, μερικά συμβολικά γεγονότα με ευρύτερη απήχηση στο χώρο των κόμικς και, κυρίως, δύο καλλιτέχνες, το πέρασμα των οποίων τα άλλαξε όλα. Αλλά ώσπου να έρθει η ώρα τους, συνέβησαν μερικά πράγματα ακόμα. 3. Τα τελευταία χρόνια της δεκαετίαςτου 1960, η Marvel είχε αλλάξει τα δεδομένα της βιομηχανίας των κόμικς, αναθερμαίνοντας το αναγνωστικό ενδιαφέρον και συμβάλλοντας στη γιγάντωση της ποπ κουλτούρας. Χωρίς τη γιγάντωση αυτή, άλλωστε, και χωρίς τους εκφραστικούς τρόπους που το mainstream είχε επιβάλει, δύσκολα θα εύρισκαν την απήχηση που τελικά είχαν οι εκπρόσωποι της αντεργκράουντ σκηνής – ανάμεσα στους οποίους ο Ρόμπερτ Κραμπ που, το 1967, τάραξε τα νερά με το δικό του περιοδικό, Zap, και με τους δικούς του ήρωες (Φριτς ο Πονηρόγατος, Μr. Νatural), που κινήθηκαν στον αντίποδα των αστέρων της Marvel και της ανταγωνιστικής της DC: στην περιοχή της ψυχεδέλειας, της σεξουαλικότητας, της πολιτικής σάτιρας και της κατεδαφιστικής, σχεδόν μηδενιστικής κριτικής στην πόζα της πανεπιστημιακής κυρίως διανόησης. Το διάστημα εκείνο, στο αντεργκράουντ ρεύμα της Νέας Υόρκης, έκανε την εμφάνισή του και ο Αρτ Σπίγκελμαν – πασίγνωστος αργότερα πρωτίστως για το μπεστ σέλερ Maus, με θέμα του το Ολοκαύτωμα αλλά και την πρόσληψη της μνήμης του από τις γενιές των Εβραίων που ακολούθησαν. Οι αλληλεπιδράσεις των σχολών, ωστόσο, δεν άφησαν ανεπηρέαστη την κεντρική σκηνή των κόμικς. Η Marvel, ιδίως, και ο βασικός τίτλος της, ο Amazing Spider-man, συνέχισε να γίνεται μπεστ σέλερ χάρη στα νέα αφηγηματικά δεδομένα που έφερε στα κόμικς, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της νέας δεκαετίας. Εν πρώτοις, έστω και συναινετικά, στο πλαίσιο μιας καμπάνιας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών που έγινε σε συνεργασία με την κεντρική κυβέρνηση, ο Σταν Λη βρήκε την ευκαιρία να καταστρατηγήσει τον περίφημο Κώδικα των Κόμικς, μακαρθική επιβίωση που τηρούσαν απαρεγκλίτως τα κόμικς με διαπλαστικό χαρακτήρα και στην πραγματικότητα επέβαλλε μια σειρά από σοβαρούς εκφραστικούς περιορισμούς στους καλλιτέχνες, θεματολογικούς και αισθητικούς. Απαλλαγμένοι από το βραχνά της αυτολογοκρισίας, οι καλλιτέχνες της Marvel μπόρεσαν να κινηθούν πιο ελεύθερα. Και δεν χρειάστηκε παρά η έλευση στο σενάριο των περιπετειών που δημοσίευε τοAmazing Spider-man του ευρηματικού Τζέρρυ Κονγουαίυ, ο οποίος ανέλαβε τις ιστορίες της σειράς τον Αύγουστο του 1992. Πολύ σύντομα, σε συνεργασία με σχεδιαστές όπως ο Τζιν Γκόλαν, ο Ρομίτα πατήρ και ο Ρος Άντρου, έβαλε σε καινούργια τροχιά τις περιπέτειες του υπερήρωα. Κομβική θεωρείται η επιλογή του Kονγουαίυ, τον Ιούνιο του 1973, στο τεύχος #121, να «αποσύρει» από τη δράση ένα από τα κομβικά πρόσωπα στον περίγυρο του Πήτερ Πάρκερ/Σπάιντερμαν: την αγαπημένη του Γκουέν Στέησυ. Σε μια σύγκρουση με τον καλύτερο φίλο του, Χάρρυ Όσμπορν, που έχει μεταμορφωθεί στo τέρας Green Goblin και είναι πια αδυσώπητος αντίπαλός του, ο υπερήρωας δεν καταφέρνει να σώσει την αγαπημένη του, που ο αντίπαλός του έχει σπρώξει στο κενό από τη Γέφυρα Τζορτζ Γουάσινγκτον της Νέας Υόρκης. Ο θάνατος εισβάλλει σε μια αφήγηση, οι αναγνώστες της οποίας είχαν τη σιγουριά ότι τουλάχιστον οι ήρωές τους είναι άτρωτοι – κι ακόμα μια φορά θα αλλάξουν όλα στα υπερηρωικά κόμικς. Χρειάστηκε, βεβαίως, να περάσουν κι άλλα χρόνια, και κυρίως η δεκαετία του 1980, για να αναθεωρηθούν, εκτός από μερικά δεδομένα της δράσης, και οι αισθητικές της. Σε αυτό συνέβαλαν κυρίως δύο πρόσωπα των κόμικς, που σήμερα οι συνάδελφοί τους τα αντιμετωπίζουν με δέος. Ο ένας ονομάζεται Φρανκ Μίλλερ (και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, νεαρός ακόμα και άγνωστος, έγραψε ιστορίες για τα περιοδικά με τις περιπέτειες του Σπάιντερμαν, μία εκ των οποίων, «The Bend sinister», περιέχει εν σπέρματι πολλά από τα χαρακτηριστικά των μεταγενέστερων ιστοριών του – το «πείραγμα» της τυπικής αλληλουχίας των καρέ μέσω των οποίων προχωρεί η αφήγηση των κόμικς, την αποδόμηση των δεδομένων ίσαμε τότε εικονογραφικών τρόπων και την εισαγωγή στοιχείων που είχε υιοθετήσει πολλά χρόνια νωρίτερα η λογοτεχνία του φανταστικού (ο Ρέυ Μπράντμπερυ, ας πούμε, ή ο Άλντους Χάξλεϋ), όπως η περιγραφή μελλοντικών δυστοπιών σε αυταρχικά, ολοκληρωτικά περιβάλλοντα, αλλά και τυπικά μοτίβα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, τον μυστικισμό και τη μαγεία. Ο άλλος ήρθε στην Αμερική από τη Βρετανία και ονομάζεται Άλαν Μουρ. 4. Η είσοδος του φρανκ Μίλλερ στα υπερηρωικά κόμικς δεν πρέπει να ήταν δύσκολη. Ως free lancer, κατάφερε σχεδόν πιτσιρικάς να σχεδιάσει ιστορίες για σειρές της εταιρείας, ανάμεσα στις οποίες, όπως είδαμε, και Σπάιντερμαν. Κάποια στιγμή, βρέθηκε, τον Μάιο του 1979, σχεδιαστής στο περιοδικόDaredevil – στις περιπέτειες ενός τυφλού υπερήρωα με υπεραισθήσεις – ο οποίος, εκτός των άλλων, είναι και σπουδαίος δικηγόρος της Νέας Υόρκης. Εκεί πειραματίστηκε με τα πάντα, άλλαξε τα πάντα, καλλιέργησε τα αναγνωρίσιμα δεδομένα της προσωπικής του αφήγησης (αφαίρεση, εσωτερικοί μονόλογοι, αναφορές στο πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο…) απογειώνοντας τη σειρά – και ανοίγοντας δρόμους για τη δική του καριέρα. Η ιστορία που άλλαξε οριστικά τα υπερηρωικά κόμικς, ωστόσο, δεν ήταν με τον Σπάιντερμαν ούτε στη Marvel. Το 1986, ο Μίλλερ συνεργάστηκε με την ανταγωνιστική της Marvel, DC, για μια ιστορία τουBatman: The Dark Knight Returns, H επιστροφή του Σκοτεινού Ιππότη. Είναι η πρώτη φορά που ο κεντρικός ήρωας είναι φθαρμένος, κουρασμένος και κακοσυντηρημένος μεσήλικος, και επιπλέον πρόσωπο διαβλητό ως προς τη δράση που αναλαμβάνει: ποιος έδωσε σε αυτό το πρόσωπο το δικαίωμα να κρίνει και να επιβάλει το δίκιο;, φαίνεται να αναρωτιέται ο Μίλλερ. Και κάπως έτσι, μέσα σεελάχιστο διάστημα, τα κόμικς μευπερήρωες έγιναν κάτι πολύ συνθετότερο από αφηγήσεις περιπετειών ορισμένων τύπων με κολάνπου έχουν την απόλυτη αίσθησητου δικαίου. Ανάλογη ήταν η εισφορά στην ποπ κουλτούρα, στην κατεύθυνση της αποδόμησης των κλισέ, του Άλαν Μουρ. Έχοντας προϋπηρεσία στα βρετανικά κόμικς περιοδικά 2000AD και Warrior, κι έχοντας γράψει επικές αφηγήσεις (From Hell), πορνογραφία και υπερηρωικές ιστορίες, βρίσκεται στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου κυρίως εργάζεται για έναν τίτλο της DC που επίσης σήμερα θεωρείται κομβικός: το Swamp Thing, το Πράγμα του Βάλτου, είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα που ζει την απόλυτη μοναξιά και την υπαρξιακή καταδίκη στα πιο αντιηρωικά περιβάλλοντα όλων των εποχών. Μπορεί αυτό το πλάσμα να αγαπηθεί; Ο Μουρ μπολιάζει με τα μοτίβα του ρομαντισμού μια αντιηρωική μορφή των κόμικς, συμβάλλοντας κι αυτός με τον τρόπο του στην κατάλυση του πομπώδους που θεωρούνταν σύμφυτο με τα υπερηρωικά κόμικς. Κάπως έτσι, συνέχισε και αργότερα, όταν ανέλαβε πιο mainstream κόμικς, όπως ο Μπάτμαν, για να κάνει συμπαθή για μια τουλάχιστον φορά τον Τζόκερ, τον κύριο εχθρό του Μπάτμαν, στο Φονικό αστείο (το τέρας είναι μέσα στην ψυχή του Τζόκερ – αλλά μήπως διεκδικεί χώρο και στη δική μας ψυχή, που ταυτιζόμαστε σε μεγάλο βαθμό με τις επιλογές του;) Και δεν σταμάτησε εκεί. Συνέχισε με τη δημιουργία ενός ολόκληρου, αποκλειστικά δικού του τημ υπερηρώων, των Watcmen, που επίσης αποδιάρθρωσαν τα κλισέ τα οποία καλλιεργούσε το είδος, επί χρόνια. Και ο Σπάιντερμαν; Το διάστημα που οι σημαντικοί αυτοί καλλιτέχνες άλλαζαν τα κόμικς, τις τύχες του δημοφιλούς Ανθρώπου-Αράχνη ανέλαβε ένας άλλος δαιμόνιος σεναριογράφος και εικονογράφος, ο Τοντ Μακφάρλαν. ο οποίος, από το 1988 και ώς το 1991, μεταμόρφωσε τον υπερήρωα. Με πάνελ πιο απλά και ευανάγνωστα, με σχεδιαστικό ρετούς στον ήρωα και στη σύζυγό του Μαίρη-Τζέην (ο Πήτερ, βλέπετε, ξεπέρασε τον πόνο του για την Γκουέν Στέησυ και στην πορεία ξανασυνάντησε μια άλλη παιδική του φίλη, με την οποία ταίριαξαν), η οποία άλλαξε χτένισμα, απέκτησε πιο θελκτικές αναλογίες και κέρδισε ρόλο σε μια διάσημη σαπουνόπερα, και με την επινόηση νέων, επίσης πολυσύνθετων αντιπάλων (όπως ο Venom), ο Σπάιντερ ξανάρχισε να αντανακλά την εποχή του: ποτέ πομπώδης αλλά πρόσωπο κύρους, ποτέ σοβαροφανής αλλά πάντα σοβαρός, ποτέ ηθικολόγος αλλά πάντα στην περιοχή του «καλού», έστω κι αν πολλοί το αμφισβητούν… Και κάποια στιγμή, θα απελευθερώσει κάτι που ούτε οι ρεαλιστές των δεκαετιών του 1960 και του 1970 ούτε οι αναμορφωτές των υπερηρωικών περιπετειών είχαν σκεφτεί: την εισαγωγή στις περιπέτειες του Σπάιντερμαν (ιδιαίτερα σε έναν νέο, δικό του τίτλο, που συμφώνησε λόγω της επιτυχίας του να εκδίδει) του μυστικισμού και της μαγείας. Η ουσία είναι ότι ο Μακφάρλαν (και για σύντομο χρονικό διάστημα ο διάδοχός του στις ιστορίες Σπάιντερμαν, Έρικ Λάρσεν), ήταν ο τελευταίος σπουδαίος, ώς σήμερα, καλλιτέχνης του Σπάιντερμαν. Πρωτεργάτης μιας ανταρσίας των καλλιτεχνών της Marvel, που αποχώρησαν, συνέβαλε στη δημιουργία μιας νέας, ανεξάρτητης εκδοτικής εταιρείας κόμικς, της Ιmage, η οποία, παρά την επιτυχία τίτλων όπως ο Spawn του ίδιου του Μακφάρλαν, δεν κατάφερε να αλλάξει τα πράγματα. Κι ύστερα, μπήκαν πολύ στην αισθητική των κόμικς τα κομπιούτερ, και την ντίτζιταλ περίοδο οι υπερήρωες άρχισαν όντως να μην αισθάνονται καλά. Στο χαρτί έμοιαζε να έχουν ειπωθεί όλα – πώς να ξεπεράσεις καλλιτεχνικές προτάσεις όπως του Μίλλερ ή του Μουρ; Αλλά η περίοδος είχε ωριμάσει για μια καινούργια καριέρα των υπερηρώων στο πανί. Ο Σπάιντερμαν, με τα δικά του χαρακτηριστικά, φαινομενικά φωτεινότερος χαρακτήρας από τον Μπάτμαν1, ήδη κάνει την τέταρτη εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη… Είναι όμως τόσο φωτογενής, όσο εκ πρώτης όψεως τον παρουσιάζει ο φακός; 5. Σε μια σκηνή του καινούργιου κινηματογραφικού Σπάιντερμαν, από τον Σαμ Ράιμι, ο καθηγητής Κόννορς, ο οποίος εξαιτίας μιας θεραπείας που εφαρμόζει στον εαυτό του μεταμορφώνεται σε γιγαντιαία φονική σαύρα, περιπλανιέται στους υπονόμους της Νέας Υόρκης – εκεί όπου, σε λίγο, θα δώσει μια αδυσώπητη μάχη εναντίον του διώκτη του, του Ανθρώπου Αράχνη. Περπατά σκυφτός και η σκιά του μεγεθύνεται απειλητικά στον τοίχο του υπονόμου. Η σκηνή κρατά ελάχιστα, ο μυημένος θεατής ωστόσο δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι η σκιά του τέρατος στο οποίο έχει μεταμορφωθεί ο (όπως αποδεικνύεται) τρελός επιστήμων μοιάζει πάρα πολύ με τις σκιές σε ταινίες όπως Το εργαστήρι του δόκτορα Καλιγκάρι, ο Νοσφεράτου, οι εξπρεσιονιστικές ταινίες του Φριτς Λανγκ. Η σκηνή κρατά ελάχιστα, αλλά είναι φως φανάρι ότι ο Ράιμι ψάχνει να βρει τρόπους για να δηλώσει ότι ο δαίμονας είναι εδώ, πανταχού παρών, έτοιμος να στοιχειώσει την καθημερινότητα των ανθρώπων, να συμβολίσει τη γιγάντωση των φόβων τους για μια νέα εποχή αβεβαιότητας που μοιάζει να πέφτει πάνω από τον κόσμο. Ο κόσμος, μοιάζει να δηλώνει ο αμερικανός σκηνοθέτης, είναι εδώ μπροστά μας, στέλνει τα σήματά του – και όσο επιτρέπει η αισθητική των μπλοκμπάστερ, εμείς πρέπει να τον αποδώσουμε έτσι όπως είναι: εφιαλτικό πίσω από τη φωτεινή επιφάνειά του, σκοτεινό, μεγεθυμένο όπως η σκιά του τέρατος που ψάχνει στα υπόγεια τον εχθρό του, ο οποίος θέλει να του στερήσει το όνειρο για κυριαρχία. Ο εξπρεσιονισμός επιστρέφει – και τα τέρατα των κόμικς που μεταπήδησαν στον κινηματογράφο, φως φανάρι, κάτι θέλουν να μας πουν. Να είναι κάτι αντίστοιχο όσων ήθελε να πει ο Νίτσε (μέσω του Τάδε έφη Ζαρατούστρα) στους σύγχρονους των πρωτεργατών της «δαιμονικής οθόνης» του γερμανικού εξπρεσιονισμού; «Τι με νοιάζει για τη σκιά μου! Άσ’ τη να με κυνηγάει. Μπορώ να τρέξω και να της ξεφύγω…» Όταν όμως κοίταξα στον καθρέφτη έβγαλα μια κραυγή και η καρδιά μου ταράχτηκε・ αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη δεν ήταν ο εαυτός μου αλλά το μορφάζον πρόσωπο του διαβόλου… Σημείωση: Στις 20 Ιουλίου 2012, στην πρεμιέρα της νέας κινηματογραφικής ταινίας με ήρωα τον Μπάτμαν, ένας νεαρός μπήκε σε κινηματογράφο του Ντένβερ, στο Κολοράντο της Αμερικής, και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως. Πέθαναν ακαριαία δέκα, πολλοί περισσότεροι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, αρκετοί ανάμεσά τους πολύ σοβαρά, κάποιοι δεν επέζησαν, αρκετοί έπαθαν νευρικό κλωνισμό. Ο νεαρός ιδιόρρυθμος δολοφόνος, σαν άλλος Τζόκερ, είχε επιπλέον παγιδεύσει με εκρηκτικά το σπίτι του. Ήταν τόση η ευρηματικότητά του στην κατασκευή παγίδων, που οι αστυνομικές αρχές σπατάλησαν μέρες για να τις εξουδετερώσουν και να εισβάλουν στο χώρο, αναζητώντας πειστήρια για την ταυτότητα του νεαρού δολοφόνου. Με αφορμή την κυκλοφορία και της ταινίας αυτής στην Ελλάδα, την κυκλοφορία του σπουδαίου γκράφικ νόβελ Arkham Asylum των Γκραντ Μόρρισον και Ντέηβ ΜακΚην στα ελληνικά και το γεγονός που προανέφερα, θα μου επιτρέψετε, ελπίζω, ένα δεύτερο κείμενο, για τον Μπάτμαν τη φορά αυτή, όταν τα καταφέρω. Πηγή
  25. Η κατά Marvel ποικιλομορφία Το έκανε λοιπόν το οικονομικό θαύμα του ο «Black Panther» της Marvel: μόλις τέσσερις εβδομάδες μετά από την πρεμιέρα της, η κινηματογραφική εκδοχή του ίσως δημοφιλέστερου, μαύρου υπερήρωα από το σύμπαν του αμερικανικού κολοσσού των κόμικς, κατάφερε να σπάσει το φράγμα του ενός δις δολαρίων στο παγκόσμιο box office. Το επίτευγμα δεν είναι βέβαια πρωτοφανές: ανάλογο ή και μεγαλύτερο ακαθάριστο τζίρο έχουν συγκεντρώσει το «Avatar», ο «Τιτανικός» και το «Jurassic Park», καθώς και οι «Τελευταίοι Τζεντάι» της σειράς Star Wars, οι «Εκδικητές» (επίσης της Marvel), το «Frozen» κι αρκετά ακόμα. Ούτε φαίνεται σαν κατόρθωμα που θα ξεχαστεί: όπως δήλωσε προ ημερών ο Κέβιν Φέιτζ, πρόεδρος των Marvel Studios, η πολιτισμική ποικιλομορφία και η εκπροσώπηση των «έγχρωμων» καλλιτεχνών στις οποίες διέπρεψε η ταινία (με πρωταγωνιστή έναν υπερήρωα προερχόμενος από μια φανταστική αφρικανική χώρα ονόματι Ουακάντα), θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο μέλλον του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel. «Όπως απέδειξε τόσο ξεκάθαρα ο “Black Panther”, η ποικιλομορφία, μόνο να σε βοηθήσει μπορεί», έλεγε ο Φέιτζ σε συνέντευξή του στο Entertainment Weekly, «να σε βοηθήσει να αφηγηθείς μοναδικές ιστορίες, να σε βοηθήσει να κάνεις πράγματα με ένα νέο, ξεχωριστό, φρέσκο και συναρπαστικό τρόπο». Στην ερώτηση δε για την συνέχιση της παρουσίας γυναικών και μη λευκών δημιουργών πίσω από τις κάμερες, απάντησε εξίσου ξεκάθαρα: «νομίζω ότι πρόκειται για μετατόπιση από μια ουσιαστική πρωτοβουλία, προς μια πραγματικότητα, προς ένα τρόπο να κάνουμε μπίζνες» Κι όμως, κι όμως. Πέρσι, τέτοια εποχή, τον Απρίλιο του 2017, ένα άλλο υψηλόβαθμο στέλεχος της ίδιας εταιρείας, ο αντιπρόεδρος πωλήσεων Ντέιβιντ Γκάμπριελ, δήλωνε απογοητευμένος, γιατί η ποικιλομορφία και η εκπροσώπηση των γυναικών ή των μειονοτήτων στις ιστορίες της Marvel δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Σύμφωνα με πληροφόρησή του από καταστήματα λιανικής, το κοινό «δεν ήθελε πια την ποικιλομορφία, δεν ήθελε γυναικείους χαρακτήρες, είτε το πιστεύουμε, είτε όχι. Δεν γνωρίζω αν είναι πράγματι αλήθεια, οι πωλήσεις όμως, αυτό έδειξαν. Κάθε χαρακτήρας που ήταν διαφορετικός, καινούριος, οι γυναικείοι χαρακτήρες μας, ο,τιδήποτε δεν προερχόταν από τον πυρήνα της Marvel, συναντούσε την αδιαφορία του κόσμου». Ήταν λίγο αφότου η εταιρεία είχε επιχειρήσει να εισάγει χαρακτήρες όπως έναν μιγά Spiderman και μια μουσουλμάνα Ms. Marvel. Φαίνεται πως το εγχείρημα δυσαρεστούσε, οικονομικά μιλώντας τον Γκάμπριελ, παρόλο που λίγο αργότερα θα μετρίαζε τις δηλώσεις του, υποσχόμενος ότι οι καινούριοι ήρωες και οι νέες ηρωίδες, δεν επρόκειτο να παραμεριστούν. Έστω κι έτσι, τα λεγόμενά του δεν ακούγονταν πολύ λιγότερο αντιφατικά από τους πρόσφατους πανηγυρισμούς του προέδρου των Marvel Studios, Κέβιν Φέιτζ υπέρ της ποικιλομορφίας. Τι είχε μεσολαβήσει; Μάλλον οι «μπίζνες» που έλεγε ο Φέιτζ. Το σπάσιμο του φράγματος του ενός δις δολαρίων που πέτυχε ο Black Panther. Σύμφωνοι, κάποιος ειδικός στην ανάλυση των τάσεων και των μεγεθών, μπορεί να επισήμαινε ότι ο Γκάμπριελ ήταν ο βιαστικός της υπόθεσης κι ότι ο Φέιτζ εκπροσωπούσε καλύτερα το πνεύμα της εταιρείας. Θέλει προσπάθεια όμως για να αποσυνδέσει κανείς τα παράπονα του ενός και τις επευφημίες του άλλου, από την εκάστοτε πτώση ή άνοδο των πωλήσεων. Είναι λες κι η Marvel εμβαθύνει στην ποικιλομορφία και την εκπροσώπηση των μειονοτήτων, όταν (ή όπου) εκείνες πουλάνε. Κι αν όχι, μπορεί και να ξεχαστούν, να κατηγορηθούν ως εφήμερη μόδα. Αν κιόλας, τη θέση της καταλάβουν αφηγήσεις εντελώς αντίθετες αλλά κερδοφόρες, ποιος ξέρει τι ιστορίες, τι σόι ήρωες και τι κατορθώματα θα διηγείται ο αμερικανικός κολοσσός του κινηματογράφου και των κόμικς. Πηγή
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.