Search the Community

Μόλις διάβασα το Battle For The Cowl 01. Χωρίς να έχω παρακολουθήσει το Batman R.I.P (περιμένω να το διαβάσω στα Ελληνικά από την Anubis), μου έκατσε μια χαρά, καθώς δεν σεν κουράζει με πρότερη γνώση γεγονότων. Ότι χρειάζεται να ξέρει κανείς βρίσκεται εκεί. Έχει επίσης καλό ρυθμό. Δεν είναι και το μεγάλο αριστούργημα, αλλά διαβάζεται ευχάριστα.

Πλοκή: Το Γκόθαμ Σίτυ, στα τέλη του 19ου αιώνα, βιώνει μια χρυσή εποχή βιομηχανικών ανακαλύψεων. Αλλά στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης, ένας δολοφόνος έχει βγει παγανιά. Κυνηγώντας απροστάτευτες γυναίκες, αυτός ο δολοφόνος είναι τόσο ακριβής όσο και αδίστακτος. Ο διοικητής της αστυνομίας, Τζέημς Γκόρντον, προσπαθεί να καθησυχάσει τους φόβους των πολιτών για τον «χασάπη» που αυτοαποκαλείται Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Την ίδια ώρα ο μασκοφόρος εκδικητής Μπάτμαν διεξάγει την δική του έρευνα. Γίνετε μάρτυρες ενός κόσμου πνιγμένου στις φλόγες, καθώς η ελεγχόμενη αγριότητα του δολοφόνου συναντά την επιδεξιότητα του Σκοτεινού Ιππότη! Πρόσθετες Πληροφορίες: Το «Batman: Gotham by Gaslight» έκανε πρεμιέρα την 12η Ιανουαρίου 2018 σε μια ειδική προβολή στο μουσείο δημοσιογραφίας «Newseum» στην Ουάσινγκτον, στα πλαίσια της εκδήλωσης «DC in D.C.», κι έγινε διαθέσιμο για κατέβασμα σε ψηφιακή μορφή την 23η Ιανουαρίου, προτού να κυκλοφορήσει σε DVD και Blu-Ray την 6η Φεβρουαρίου. Είναι εμπνευσμένο από την ομότιτλη εικονογραφημένη νουβέλα της DC Comics, που κυκλοφόρησε το 1989. Τα κείμενα της ιστορίας ήταν του Μπράιαν Αγκούστιν και η εικονογράφηση του Μάικ Μινιόλα, δημιουργού του Hellboy. Με αυτό το κόμικ η εταιρεία ξεκίνησε και επίσημα τις ιστορίες Elseworlds, όπου οι αγαπημένοι ήρωες μεταφέρονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και εναλλακτικές πραγματικότητες. Το 1991 κυκλοφόρησε η συνέχεια με τον τίτλο «Master of the Future», σε κείμενα και πάλι του Αγκούστιν και εικονογράφηση του Εντουάρντο Μπαρέτο, χωρίς όμως την ανάλογη επιτυχία. Συντελεστές κ.ά.: Αυθεντικός Τίτλος : Batman: Gotham by Gaslight Tagline : As the Ripper stalks Gotham City, the Dark Knight reveals the face of terror Catching a legendary killer takes a legendary hero Κατηγορία : Κινούμενα Σχέδια | Δράσης | Περιπέτεια | Μυστηρίου | Ατμοπάνκ Χαρακτηρισμός Καταλληλότητας : Rated R for some violence Σκηνοθεσία : Σαμ Λιού Παραγωγή : Σαμ Λιού Σενάριο : Τζέημς Κριγκ Μουσική : Φρέντερικ Γουίντμαν Εταιρίες Παραγωγής : Warner Bros. Animation, DC Entertainment Εταιρία Διανομής : Warner Bros. Home Entertainment Εταιρία διανομής (Ελλάδα) : ------- Πρεμιέρα : 12 Ιανουαρίου 2018 (Newseum, ΗΠΑ) Ημερομηνία Κυκλοφορίας (Digital Download) : 23 Ιανουαρίου 2018 Ημερομηνία Κυκλοφορίας (DVD/Blu-Ray) : 6 Φεβρουαρίου 2018 Διάρκεια : 77 λεπτά Γλώσσα : Αγγλικά Ενδεικτικά Screenshots: Ακούγονται οι φωνές: Εξωτερικοί Σύνδεσμοι: Wikipedia Rotten Tomatoes Προσωπικά σχόλια: Εάν κάποιος περιμένει να δει μια πιστή μεταφορά του graphic novel, δίχως αμφιβολία θα απογοητευτεί. Το «Batman: Gotham by Gaslight» μένει πιστό στην κεντρική ιδέα και το πνεύμα μυστηρίου που διακατέχει το ομώνυμο κόμικ, αλλά δεν δεσμεύεται από την ιστορία του Augustyn. Δανειζόμενο στοιχεία από την μυθολογία του Σκοτεινού Ιππότη, αλλά και ορισμένες πινελιές από το «Master of the Future», μας παρουσιάζει τον βικτοριανό Άνθρωπο-Νυχτερίδα και την αναμέτρησή του με τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη μέσα από μια διαφορετική οπτική. Σε προσωπικό επίπεδο αυτή η διαφορετικότητά του από το κόμικ, όχι μόνο δεν με χάλασε, αλλά θα έλεγα ότι με ικανοποίησε περισσότερο. Ο λόγος απλός, το παραλλαγμένο σενάριο βοήθησε αφενός στο να «τραβηχτεί» η ιστορία σε διάρκεια, κάτι που θεωρώ απαραίτητο για animated μεταφορά, και αφετέρου στο να διατηρηθεί το μυστήριο γύρω από την πραγματική ταυτότητα του Τζακ. Σίγουρα τη συνιστώ στους νυχτεριδόφιλους και θα τολμήσω να πω ότι την συγκαταριθμώ μεταξύ των καλύτερων ταινιών κινουμένων σχεδίων του Μπάτμαν. [imdb=tt7167630]

Όσοι διαβάζετε αμερικανικά τεύχη των δύο ηγετιδών εταιριών, σίγουρα θα έχει πέσει κατά καιρούς το μάτι σας σε καταχωρήσεις εντός τους για εγγραφή σε συνδρομές έντυπων σειρών. Αποφάσισα λοιπόν να διερευνήσω το αν αξίζουν οι εν λόγω συνδρομές. Εδώ είναι ο επίσημος ιστότοπος για τις συνδρομές στη DC Comics, την ευθύνη της διεκπεραίωσης των οποίων έχει αναλάβει η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων Midtown Comics (αντίστοιχα εδώ οι συνδρομές έντυπων σειρών στο Marvel.com). Είναι διαθέσιμες προς ετήσια συνδρομή οι περισσότερες μηνιαίες σειρές DC Comics, με έκπτωση 40% στις ακριβές (που έχουν καταστεί ο κανόνας, πια) των 5 $ το τεύχος (δηλαδή 36 $ για 12 τεύχη), και 36% στις φθηνότερες των 4 $ το τεύχος (δηλαδή 30,6 $ για 12 τεύχη). Τα μεταφορικά για Ελλάδα είναι 1,75 $ το τεύχος ήτοι 21 $ συνολικά. Ωστόσο, μπορεί κανείς να αγοράσει επιλεγμένα αυτοτελή τεύχη (όπως το Absolute Evil one-shot) με έκπτωση 25 % και μόνο κόστος μεταφοράς το 1,75 $. Επιπρόσθετα, είναι διαθέσιμο το επερχόμενο event "DC K.O." για εγγραφή σε συνδρομή, επίσης με έκπτωση 25 % επί της τιμής 6 $ ανά τεύχος. Όπως φαίνεται όμως και στην παραπάνω εικόνα, η συνδρομή έχει διάρκεια για 4 τεύχη, ενώ η μίνι σειρά θα αποτελείται από 5 τεύχη. Μετά από επικοινωνία λοιπόν με τον εκπρόσωπο, μου προσφέρθηκε επέκταση της συνδρομής κατά ένα τεύχος, έχοντας εγγραφεί όμως στη συνδρομή για τα αναγραφόμενα τέσσερα. Χάρη στο λάθος του συστήματος επί του παρόντος, συνεπώς, μπορεί κάποιος να αποκτήσει το πλήρες event "DC K.O." καταβάλλοντας 25 $ συνολικά (δηλαδή περίπου 22 € ήτοι 4,5 € το τεύχος), και να το έχει κάθε μήνα στην οικία του.

Superman, Batman, Flash και τώρα Batman/Superman από το Έθνος και την Anubis. Για την ποιότητα της έκδοσης, σας παραπέμπω στις παρουσιάσεις των προηγούμενων τίτλων. Το τεύχος περιέχει τις εξής ιστορίες: Το μεγαλύτερο τμήμα του JLA #2 από το New 52, που υπήρχε και στον τόμο της Anubis JUSTICE LEAGUE - ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ. Batman #35 και #36 από το New 52 ( ) και Superman/Batman του παλαιού σύμπαντος. Σχεδόν όλα σε πρώτη προβολή στην Ελλάδα. Την άλλη εβδομάδα Justice League.

Με αφορμή την νέα ταινία “Superman” του Τζέιμς Γκαν, ανατρέχουμε στις κορυφαίες ενσαρκώσεις και περιπέτειες του εμβληματικότερου όλων των (υπερ)ηρώων. Όπως συμβαίνει με κάθε ήρωα που γεννά δίχως σταματημό περιπέτειες επί σχεδόν 9 δεκαετίες, σε διαφορετικά μέσα, και από την πένα εκατοντάδων διαφορετικών δημιουργών, έτσι κι ο Σούπερμαν πάντα άλλαζε. Στο κόμικ-σταθμό All-Star Superman των Γκραντ Μόρισον και Φρανκ Κουάιτλι, ο Σούπερμαν πεθαίνει ύστερα από υπερβολική έκθεση στον Ήλιο της Γης, και προσπαθεί να φέρει εις πέρας μια ντουζίνα από υπεράνθρωπους άθλους – οι 12 άθλοι του Σούπερμαν, σα να λέμε – πριν αποδεχθεί τη μοίρα του. Εκείνη η σειρά 12 τευχών αντλούσε επιρροές και αναφορές από όλη την ιστορία του ήρωα, παρουσιάζοντας τον ίδιο αλλά και τις επιμέρους περιπέτειές του σαν ένα κολάζ διαφορετικών ιδεών, τόνων και προσεγγίσεων, μέσα από την πορεία δεκαετιών. Το All-Star Superman προτείνει την ιδέα πως δεν υπάρχει καθοριστική εποχή για τον Σούπερμαν, και δεν υπάρχει η σωστή εκδοχή του ήρωα – όλες υπήρξαν, άρα όλες υπάρχουν ταυτόχρονα. Είναι όλες, ταυτόχρονα ζωντανές. Παρ' όλα αυτά, η ιδέα της ελπίδας, του Μεγάλου Συμβόλου, μάλλον παραμένει ως κάτι το θεμελιώδες. Η εμβληματική πρώτη σελίδα εκείνου του κόμικ, που αφηγείται την πασίγνωστη πλέον ιστορία προέλευσης του ήρωα μέσα από 4 μόλις καρέ και 8 μόλις λέξεις, περιστρέφεται γύρω από την ιδέα της ελπίδας. (Και κανείς αναγνώστης του κόμικ δε μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη σελίδα). Γύρω από αυτό τον άξονα έχουν γραφτεί αμέτρητες ιστορίες, για ένα σωρό διαφορετικές εποχές. Πάντα οι ιστορίες αυτές αντικατοπτρίζουν κάτι από την εποχή τους, από την απλούστατη πρώτη εμφάνιση στο Action Comics #1 του 1938, μέχρι το πιο σκοτεινό και πολύπλοκο crossover των 2020s – και, όπως λέει και το All-Star Superman, είναι όλες εξίσου αληθινές. Φτάνοντας όμως στις μεταφορές για τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, είχε πάντα ενδιαφέρον να κοιτάζουμε ποιος ήταν ο Σούπερμαν που παίρναμε κάθε φορά. Τι είχε να πει, και μέσα από τι είδους ιστορίες; Εξώφυλλα παλιών τευχών ACTION COMICS, με τις πρώτες περιπέτειες του Σούπερμαν. Στο μέσον, το ιστορικό τεύχος ACTION COMICS #1 του 1938, με την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα. Ο νέος Σούπερμαν δια χειρός Τζέιμς Γκαν έχει κάτι από την ειλικρίνεια των παλιών κινουμένων σχεδίων, αλλά και κάτι την συναισθηματική αμεσότητα του All-Star Superman. Όπως κι η κλασική μίνι σειρά του 2008, έτσι και το νέο Superman προσπαθεί να πει μια ιστορία που περιλαμβάνει περισσότερες, κι είναι όλες διαφορετικές σε setting και σε στόχευση. Κι είναι, πιο αξιοσημείωτα από οτιδήποτε άλλο, μια πλήρης αντιστροφή σε σχέση με τον αμέσως προηγούμενο άντρα από ατσάλι της μεγάλης οθόνης: Τον σκοτεινό, νιχιλιστή Σούπερμαν του Ζακ Σνάιντερ, που παραμένει η πιο ακραία ίσως αποχώρηση που έχει δει ο ήρωας μέχρι σήμερα. Πώς φτάσαμε λοιπόν στον σημερινό Σούπερμαν, όπως τον ερμηνεύει ο Ντέιβιντ Κόρενσουετ; Αξίζει να κάνουμε μια αναδρομή σε μερικές ακόμα κινηματογραφικές και τηλεοπτικές μεταφορές που σημάδεψαν την πορεία του ήρωα – αλλά και την εποχή τους. Superman (1941) Τρία μόλις χρόνια μετά το ντεμπούτο του ήρωα στα κόμικς, τα Fleischer Studios (διάσημα για θρυλικά καρτούν όπως η Betty Boop κι ο Ποπάι) παρέδωσαν 17 περιπέτειες του Σούπερμαν σε μορφή κινουμένων σχεδίων, τα οποία μέχρι και σήμερα θεωρούνται επαναστατικά. Η υφή των χαρακτήρων, η δυναμική δράση και η βαρύτητα που έχουν οι χαρακτήρες (σε αντίθεση με τις περισσότερες CGI live-action ταινίες που βλέπουμε ακόμα και σήμερα) δίνουν σε εκείνα τα καρτούν μια διαχρονική χροιά, ενώ παραμένουν σημείο αναφοράς για δεκαετίες. Σε αυτές τις περιπέτειες, στη σκιά κιόλας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο μεγάλος αμερικάνος ήρωας αντιμετωπίζει ξεκάθαρους εχθρούς σε απλές πλοκές – δεν είναι καιρός για πολυπλοκότητες. Η μαγεία αυτής της παραγωγής βρίσκεται στη δράση και στην τεχνική όπου προσφέρονται καθαρά και σαφή σημεία θριάμβου. Superman (1948) Atom Man vs. Superman (1950) Δύο κινηματογραφικά σίριαλ συνολικής διάρκειας 4 ωρών και 15 κεφαλαίων το καθένα, αποτέλεσαν την πρώτη live-action μεταφορά του ήρωα, με τον Κερκ Άλιν στον ρόλο. Στο πρώτο έργο βλέπουμε την προέλευση του Σούπερμαν, ενώ στο δεύτερο κάνει και το ντεμπούτο του στην οθόνη ο Λεξ Λούθορ. Καμία εκ των δύο δεν είναι πλέον essential θέαση, με επαναλαμβανόμενες πλοκές για να γεμίζει ο χρόνος και επαναχρησιμοποίηση υλικού. Όμως έχουν την ιστορική τους σημασία. Όχι μόνο επειδή αποτέλεσαν τακτικό ραντεβού για τους θεατές στη σκοτεινή αίθουσα, επεισόδιο μετά το επεισόδιο, αλλά και για το πώς θεμελίωσαν – σε live action κίνηση πλέον – την εικόνα και την αίσθηση του Σούπερμαν με την καλοσυνάτη του ενέργεια προσκόπου. Ένα είδος δηλαδή μη εγωιστικής, ανοιχτόκαρδης καλοσύνης που ο κόσμος είχε ανάγκη να βλέπει σε εκείνη την πρώιμη μεταπολεμική περίοδο. Superman (1978) Superman II (1980) Superman II: The Donner Cut (2006) Η πρώτη blockbuster era του Σούπερμαν έρχεται στα τέλη των ‘70s, με την καλύτερη μέχρι ακόμα και σήμερα εκδοχή του στο σινεμά. Μια τρομερά φιλόδοξη παραγωγή – με τον σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Ντόνερ να γυρίσει το μεγαλύτερο μέρος του σίκουελ αμέσως μετά την παραγωγή του πρώτου φιλμ, και προτού αυτό κυκλοφορήσει – που μπορεί να συνάντησε εν τέλει μεγάλα προβλήματα, όμως έθεσε κάποια στάνταρ για το τι σημαίνει μεγαλεπήβολο κινηματογραφικό πρότζεκτ. Και σε έναν ήρωα σαν τον Σούπερμαν, δεν θα άξιζε τίποτα λιγότερο από αυτό. Οι δύο ταινίες του Ντόνερ διαθέτουν έναν εμβληματικό πρωταγωνιστή (Κρίστοφερ Ριβ ο αιώνιος Σούπερμαν), μια συναρπαστική Λόις Λέιν παιγμένη από τη Μάργκο Κίντερ κι έναν ορεξάτο villain στο πρόσωπο του Λεξ Λούθορ του αξεπέραστου Τζιν Χάκμαν, κλασικές πλοκές, στιγμές και ατάκες (από το «kneel before Zod» του Τέρενς Σταμπ μέχρι την πτήση γύρω από τον πλανήτη Γη που γυρνάει πίσω τον χρόνο). Αλλά πάνω από όλα, αποτελούν ιδανική έκφραση των ιδεών και των μέσων της χολιγουντιανής μηχανής για την παραγωγή ονείρων που ξεπερνούν την καθημερινότητα. Η πρώτη ταινία υποσχόταν πως θα πιστέψετε πως ένας άνθρωπος μπορεί να πετάξει, κι η εμπειρία ήταν αυτή ακριβώς. Στην μετάβαση από το counter culture των ‘70s στην περίοδο νοσταλγίας των ‘80s, μέσα και από μια μεταβαλλόμενη εικόνα του τι είναι και πώς μοιάζει ένα Μεγάλο Αμερικάνικο Μπλοκμπάστερ, ο Σούπερμαν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή – καλώς ή κακώς. Κι αν το σίκουελ εν τέλει έφυγε από τα χέρια του Ντόνερ και ολοκληρώθηκε όπως-όπως από τον διακεκριμένο βρετανό σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λέστερ μέσα από εκτεταμένα reshoots, τουλάχιστον δεκαετίες αργότερα μπορέσαμε να έχουμε επιτέλους ολοκληρωμένο το σίκουελ όπως αρχικά το είχε οραματιστεί ο Ντόνερ, μέσα από μια εξαιρετική home video κυκλοφορία. Superman III (1983) Superman IV: The Quest for Peace (1987) Μπαίνοντας βαθιά στα ‘80s και με τον Ριβ ακόμα στον ρόλο, το franchise χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Ο Ρίτσαρντ Λέστερ επιστρέφει επισήμως πλέον για να σκηνοθετήσει το τρίτο φιλμ, με τον Ρίτσαρντ Πράιορ σε κεντρικό ρόλο, ενώ το καταγέλαστο 4ο διαθέτει την επιστροφή την Κίντερ και του Χάκμαν μέσα όμως σε ένα εντελώς camp πλαίσιο με μεγάλο αντίπαλο έναν πυρηνικό μασίστα – μια ταινία όχι και τρομερά ανόμοια με το Rocky IV και την κατεύθυνση και εκείνου του franchise. Η ‘80s διάθεση απλούστευσης σε συνδυασμό με την πυρηνική απειλή έχουν σαν αποτέλεσμα έναν Σούπερμαν που δεν γεννά κανέναν θαυμασμό και δεν έχει τίποτα να προσφέρει στο κοινό. Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1993) Η επόμενη μεγάλη επιστροφή γίνεται μέσα από την ‘90s σειρά του ABC, η οποία όμως πλέον εστιάζει περισσότερο στην καθημερινή, «ανθρώπινη» πλευρά του ήρωα και βασίζεται σε πιο σύγχρονης αισθητικής κόμικς όπως του Τζον Μπερν – ο οποίος ανέλαβε τον ήρωα το 1986 και τον καθόρισε όσο ίσως κανείς άλλος. Στη σειρά, η έμφαση πέφτει στην καθημερινότητα του Κλαρκ Κεντ, στην περιπέτεια και το ρομάντζο με την Λόις Λέιν (στο ρόλο η Τέρι Χάτσερ), με μια διαρκή αγωνία για το αν θα αποκαλυφθεί η αληθινή του ταυτότητα, και με την εξισορρόπηση του (αληθινού) Κλαρκ με τον (ρόλο) Σούπερμαν. Όλα αυτά είναι παντελώς ‘90s πράγματα, με λιγοστές πολιτικές και ηθικές έγνοιες σε μια Δύση που πίστεψε τότε πως τα είχε ξεπεράσει όλα. Πολύ φαν και watchable, σε κάθε περίπτωση – από τις σειρές που ένιωθες πως έπαιζε διαρκώς η τηλεόραση, και πάντα θα καθόσουν να χαζέψεις. Superman: The Animated Series (1996) Μετά την επιτυχία του Batman: The Animated Series (που παραμένει σπουδαίο μέχρι και σήμερα), ο Μπρους Τιμ ανέλαβε να μεταφέρει και τον Σούπερμαν σε μορφή κινουμένων σχεδίων. Φανταστικά χρώματα μια φουτουριστικής Μετρόπολις και ωραίες σκηνές δράσης που εξερευνούν όλη την πινακοθήκη αντιπάλων του ήρωα μέσα από ανάλαφρες και διασκεδαστικές περιπέτειες, συνθέτουν μια από τις απόλυτες μεταφορές Σούπερμαν. Εδώ τονίζεται ξανά ο ηρωισμός και η ελπίδα που ενσταλάζει ο ήρωας στον κόσμο, με τη δράση να παίρνει ξανά κεντρικό ρόλο. Με δική του αισθητική ταυτότητα και με απόλυτη επιτυχία στην αποστολή του, αυτό το Animated Series παραμένει στον αφρό των εκδοχών του Σούπερμαν στην οθόνη. Smallville (2001) Η έτερη μεγάλη τηλεοπτική πτήση του Σούπερμαν διαφοροποιείται από κάθε άλλη διασκευή, εστιάζοντας – όπως έλεγε κι ο άκρως επεξηγηματικός τίτλος – στα Χρόνια της Νιότης. Ή αλλιώς, ο Κλαρκ πριν βάλει τη μπέρτα και τη στολή και γίνει Σούπερμαν. Εφηβικό δράμα γεμάτο νεανικές αγωνίες, με τον νεαρό Σούπερμαν και τον νεαρό Λεξ Λούθορ ως φίλοι-πριν-γίνουν-εχθροί στο Smallville, με τη Λάνα πριν την Λόις (και μετέπειτα την ίδια τη Λόις), και με μια εφηβική ελπίδα και αίσθηση δραματικότητας να διαπερνά το μύθο. Εδώ ο ήρωας μπαίνει αποφασιστικά στα ‘00s κάνοντας το δικό του κομμάτι σε μια σύντομα κυρίαρχη μανία με ιστορίες προέλευσης και πρίκουελ, με ιστορίες που επεξηγούν και αναλύουν κάθε απειροελάχιστο κομμάτι ενός μύθου. Προς τιμήν του, δεν ενδιαφέρεται τόσο για αυτό (στις πρώτες σεζόν ειδικά) όσο για το να πει μια εφηβική ιστορία μέσα από το πρίσμα του αγνότερου των υπερηρώων – κι αυτό το καταφέρνει, τίμια. Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για μια εποχή τεράστιας ακμής για το είδος του teen drama στην τηλεόραση. Ο Σούπερμαν θα τη γλίτωνε; Superman Returns (2006) Διχαστικό στην εποχή του, διχαστικό μέχρι ακόμα και σήμερα, το legacy sequel του Μπράιαν Σίνγκερ με τον Κέβιν Σπέισι (να μια ακολουθία λέξεων που δε θέλω ποτέ μου να ξαναγράψω) παίρνει την οδό ενός νοσταλγικού, ανοιχτόκαρδου φιλμ, με εντονότατες μεσσιανικές αναφορές αλλά και έμφαση στο διαπροσωπικό δράμα ανάμεσα στον Σούπερμαν, την Λόις, και τον τωρινό σύντροφό της. Εδώ έχουμε ξανά έναν Σούπερμαν που σταματά ληστείες, έναν Σούπερμαν που τον απασχολεί η προέλευση και η κληρονομιά του – μέσα από ένα τρομερά συγκινητικό κομμάτι που αφορά τον γιο του, με υπέροχη επαναχρησιμοποίηση των λέξεων του Μάρλον Μπράντο από την πρώτη ταινία. Φτάνοντας, ιστορικά μιλώντας, σε μια περίοδο ηρεμίας πριν την καταστροφή, η ταινία έμοιαζε ήδη στην εποχή της πολύ παλιομοδίτικη. Σήμερα, σαν ιστορία τουλάχιστον, μοιάζει οριακά με μουσειακό κομμάτι, με ένα αξιοπερίεργο αντικείμενο έξω από την εποχή του. Όμως – και παρά το δυστυχώς αδιάφορο κάστινγκ του – παραμένει ένα πολύ όμορφο και συναισθηματικό φιλμ, με ωραίες ιδέες και ένα αληθινό αξιοπερίεργο φινάλε. Για την ακρίβεια μάλιστα, η τότε εντελώς παράξενη και οριακά ακατανόητη απόφαση να αποτελέσει αυτό το φιλμ απευθείας σίκουελ μόνο των δύο πρώτων φιλμ του Ντόνερ (του ‘78 και του ‘80) θα γινόταν τα επόμενα χρόνια κάτι σαν νόρμα. Καθώς τα διαρκή σίκουελ γίνονταν μονόδρομος και η νοσταλγία δημιουργών και κοινού για τα έργα με τα οποία είχαν μεγαλώσει θα οδηγούσε την ποπ κουλτούρα σε μια διαρκή τάση επιστροφής και αυτοαναφορικότητας, τέτοια legacy sequels θα γυρίζονταν δεκάδες τα επόμενα χρόνια. Λίγο θα ήταν καλύτερα από αυτό. Man of Steel (2013) Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) Zack Snyder’s Justice League (2021) Αν ήταν διχαστικό το Superman Returns, τότε τι να πούμε και για το DCEU του Ζακ Σνάιντερ. Γενικά… δύσκολος ο 21ος αιώνας για τον Σούπερμαν. Ως ριζική αντίθεση στη νοσταλγία εκείνου του φιλμ, και γυρισμένες πλέον σε μια πολύ πιο σκοτεινή εποχή, οι ταινίες του Σνάιντερ φέρνουν στο προσκήνιο έναν Σούπερμαν για την εποχή του μεγάλου νιχιλισμού. Αυτός (με τον Χένρι Κάβιλ, σκοτεινό και στιβαρό στο ρόλο) είναι ένας Σούπερμαν που εκτελεί εν ψυχρώ, που ζυγίζει την προέλευσή του, που πεθαίνει στην κορύφωση ενός πολύ σκοτεινού και πολιτικά αμφιλεγόμενου δεύτερου μέρους – το Batman v Superman παραμένει μια αδικημένη ταινία, έχοντας αποτυπώσει κάτι από τη σύγχυση και την οργή μιας κοινωνίας που βυθίζεται στο σκοτάδι, μέσα κι από την σκιαγράφηση και τις πράξεις των δύο μεγάλων ηρώων της. Στο εξαιρετικό Zack Snyder ’s Justice League (η Ιστορία ας αγνοεί πλήρως το άθλιο, Φρανκενστάιν κατασκεύασμα Justice League του 2017), ο Σούπερμαν υπάρχει περισσότερο δια της τρανταχτής απουσίας του, κατά την οποία ο κόσμος μοιάζει να χάνεται στην κόλαση. Με έναν εντελώς παράδοξο τρόπο, είναι σαν ο Σνάιντερ μέσα από αυτή την τριλογία να καταφέρνει να εντοπίσει τελικά την ελπίδα που χαρακτηρίζει τον Σούπερμαν – ακόμα κι αν για να το κάνει τον έχει μεταμορφώσει σε κάτι γκροτέσκο, όπως ακριβώς και τον κόσμο-αντικατοπτρισμό γύρω του. Εκ των υστέρων, δεν μοιάζει και πολύ παράξενο ότι ο Σούπερμαν των ‘10s έμοιαζε κάπως έτσι, σε ταινίες-ρέκβιεμ. My Adventures with Superman (2023) Μετά από μερικά χρόνια απόστασης από τα έργα του Σνάιντερ (το δικό του Justice League ολοκληρώθηκε το ‘21 για το HBO max, αλλά στην ουσία η τελευταία ταινία κυκλοφόρησε το ‘17), η διάθεση μπαίνοντας στα ‘00s είναι εμφανώς μια απόσταση από εκείνο το σκοτάδι, και μια επαναφορά στην πολύχρωμη αισιοδοξία και αγνότητα που παραδοσιακά χαρακτήριζε τον ήρωα. Το στυλ πλέον είναι επηρεασμένο από anime (επειδή είμαστε στα ‘20s!), αλλά ευρύτερη λογική είναι πολύ παραδοσιακή. Καθαρή, ορμητική δράση, γρήγορες περιπέτειες, αναφορές στους εμβληματικούς προκατόχους Superman: The Animated Series και το Superman των Fleischer Studios, σε συνδυασμό με ένα πολύ μοντέρνο στυλ αφήγησης. Απολαυστικό και αισιόδοξο – σαν ανάσα που παίρνεις αφού έχεις κρατήσει πολύ ώρα την αναπνοή σου. Superman (2025) Το οποίο μας φέρνει στην καινούρια, κατά Τζέιμς Γκαν εκδοχή του ήρωα, η οποία όπως σημειώναμε και στην κριτική μας, έχει το βλέμμα στα Silver Age κόμικς και στις κλασικές καρτούν περιπέτειες. Υπάρχει μια πολύ έντονη αίσθηση «επιστροφής» στα βασικά, αλλά αυτό δεν γίνεται με συντηρητικό ή αντιδραστικό τρόπο – αν μη τι άλλο μάλιστα η ταινία έχει μια κάποια πολιτική τοποθέτηση, έστω με έναν παλιομοδίτικα Σούπερμαν τρόπο. Με μεγαλομανείς κακούς, με μίσος για το Άλλο, και με καταπιεστικά έθνη (και villains) που επιτίθενται σε αδύναμους, με τον Σούπερμαν μόνη γραμμή άμυνας για το Καλό. Με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ο Γκαν θέλει ξανά ο ήρωας να εκπροσωπεί ευθέως την ελπίδα. Και μπορεί να είναι πολύ νωρίς για να μπορέσουμε να κρίνουμε αυτή την ταινία στο πλαίσιο της εποχής της, στο πώς εκφράζει ή αντιτίθεται σε κυρίαρχες τάσεις, αλλά και μόνο καταφέρνοντας να εκφράσει κάτι αρχετυπικό και διαχρονικό μέσα από την ταινία του, ο σκηνοθέτης πέτυχε κάτι αξιοσημείωτο – παρά τα όποια προβλήματα του φιλμ. Ο Σούπερμαν τελικά, ακόμα και στις πιο σκοτεινές του στιγμές, πάντα την ελπίδα κατέληγε να συμβολίζει – αλλά σπάνια έχει γίνει αυτό με πιο σαφή και ευθύ τρόπο, από ότι εδώ. Ο Γκαν θέλει, παραδόξως, ο δικός του Σούπερμαν να έχει κάτι από πολλούς άλλους Σούπερμαν. Ίσως είναι η επιρροή του All-Star Superman που λέγαμε παραπάνω, ή ίσως κι αυτός να είναι τελικά ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το legacy στον 21ο αιώνα. Σε κάθε όμως περίπτωση, τη ελπίδα δεν ξεριζώνεται από αυτόν τον ήρωα. Αυτή είναι η παντοτινή του κληρονομιά. Και το σχετικό link...

Ο συνδιευθύνων σύμβουλος της DC Studios, που σκηνοθετεί και υπογράφει το σενάριο της νέας ταινίας με τον θρυλικό υπερήρωα, συζητά για τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της επανεκκίνησης του franchise και για όλα εκείνα που κάνουν τον εν λόγω χαρακτήρα τόσο αγαπητό αλλά και τόσο «ανθρώπινο». Γιατί αποφασίσατε να ξεκινήσετε τη σειρά ταινιών της DC Studios με ένα φιλμ για τον Σούπερμαν; Ο Σούπερμαν είναι η αρχή των πάντων. Είναι ο πρώτος υπερήρωας. Είναι ένας εξαιρετικά σημαντικός χαρακτήρας για το σύμπαν της DC. Υπάρχει μια τριάδα: ο Μπάτμαν, ο Σούπερμαν και η Wonder Woman. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε δει πολύ περισσότερο τη Wonder Woman και τον Μπάτμαν τα τελευταία χρόνια από όσο τον Σούπερμαν, οπότε ένιωσα ότι πρέπει να ξεκινήσουμε τη νέα εποχή της DC Studios με το καλύτερό μας χαρτί. Και αυτός είναι ο Σούπερμαν. Ποια ήταν η στιγμή που καταλάβατε πώς να προσεγγίσετε την ιστορία του; Ήταν στις πρώτες κιόλας σελίδες (του σεναρίου). Είχα δοκιμάσει πολλές διαφορετικές ιδέες, αλλά η στιγμή που με άγγιξε ήταν όταν φαντάστηκα τον Σούπερμαν χτυπημένο, στο έδαφος, σε ένα μέρος που μοιάζει με την Αρκτική. Και τότε εμφανίζεται ο Κρύπτο – ένα σκυλί που είναι λίγο σκανταλιάρικο – και προσπαθεί να παίξει μαζί του, αλλά στην πραγματικότητα τον τραυματίζει περισσότερο. Έπειτα μπαίνει στο Οχυρό της Μοναξιάς, όπου βρίσκονται και τα ρομπότ Σούπερμαν. Παράλληλα, βλέπουμε τον Λεξ Λούθορ και το πώς κινεί τα νήματα με διάφορους ανθρώπους που δουλεύουν για εκείνον. Εκεί ήταν που κατάλαβα προς τα πού πήγαινε η ιστορία. Είχα προσπαθήσει για χρόνια να «ξεκλειδώσω» την αφήγηση του Σούπερμαν και τότε όλα πήραν μορφή. Το όραμά σας περιλαμβάνει κάτι ασυνήθιστο για το είδος των κόμικς σήμερα: το να δημιουργήσεις μια ιστορία για έναν «καλό» ήρωα. Από πού πηγάζει αυτό; Όταν ανέλαβα τους Φύλακες του γαλαξία, ήξερα ότι είχαμε περάσει 25 χρόνια με απαισιόδοξες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπου όλα ήταν αληθινά επειδή ήταν σκοτεινά. Αισθανόμουν όμως ότι υπήρχε χώρος για το χρώμα. Κάτι σαν την παλαιάς κοπής φαντασία, που είχε χαθεί από τον κινηματογράφο. Ο Σούπερμαν είναι ένας χαρακτήρας όσο το δυνατόν πιο καλός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Είναι καλοκάγαθος, αλλά το να είσαι απόλυτα καλός δεν σημαίνει ότι πάντα κάνεις το σωστό με βάση τη λογική. Η ταινία έχει να κάνει με έναν χαρακτήρα απόλυτα καλό σε έναν κόσμο που δεν είναι καλός, και πιστεύω πως αυτό δεν το βλέπουμε συχνά. Πλέον όλοι είναι αντιήρωες και, όταν κάποιος φαίνεται καλός, υπάρχει η τάση να τον κοροϊδεύουμε ή να τον θεωρούμε αφελή. Αλλά αυτός ο χαρακτήρας είναι ευγενής, όμορφος, δεν έχει πάντα δίκιο, κάνει λάθη. Με συγκινεί, γιατί αυτό που προσπαθεί να πει η ταινία είναι το γιατί αγαπάμε τόσο πολύ τον Σούπερμαν. Είναι επειδή μπορεί να ρίξει γροθιά σε πλανήτες ή να σηκώσει ουρανοξύστες; Δεν νομίζω. Τον αγαπάμε για την έμφυτη καλοσύνη του, για την ανθρώπινη πλευρά του – παρόλο που είναι εξωγήινος – και για το γεγονός ότι δεν έχει πρόβλημα να είναι αισιόδοξος, ευάλωτος και να ελπίζει. Πότε ερωτευτήκατε για πρώτη φορά τον εν λόγω χαρακτήρα; Ήταν μέσα από τα κόμικς ή τις παλαιότερες ταινίες; Πάντα μου άρεσε. Ως παιδί ήμουν ιδιαίτερα δεμένος με τα κόμικς της οικογένειας του Σούπερμαν: με τον Σούπερμαν, τη Σούπεργκερλ, τον Κρύπτο και όλη την παρέα. Ήμουν επίσης μεγάλος θαυμαστής της ταινίας του Ρίτσαρντ Ντόνερ ως παιδί· η μουσική, τα πάντα με συγκλόνισαν. Ήταν η εποχή που άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο σημαντικός είναι για μένα ο κινηματογράφος, διαφορετικά απ’ ό,τι για τους περισσότερους ανθρώπους γύρω μου. Ο Νίκολας Χουλτ στον ρόλο του «κακού» Λεξ Λούθορ. Πώς πιστεύετε ότι έχει αλλάξει ο χαρακτήρας με τα χρόνια και ποιες ήταν οι κύριες επιρροές για τη δική σας εκδοχή του Σούπερμαν; Οι δυνάμεις του Σούπερμαν έχουν αλλάξει δραστικά με τα χρόνια· άλλοτε αυξάνονται, άλλοτε μειώνονται. Όταν πρωτοεμφανίστηκε, ήταν απλώς ένας πολύ δυνατός τύπος που μπορούσε να πηδήξει πάνω από κτίρια, αλλά δεν πετούσε. Μπορούσε να δώσει δυνατές γροθιές, αλλά δεν ήταν άτρωτος. Οι σφαίρες εξοστρακίζονταν από πάνω του, αλλά αυτό ήταν το όριο. Με τα χρόνια, γινόταν όλο και πιο δυνατός, μέχρι που τη δεκαετία του ’70, πριν από την εποχή του Τζον Μπιρν [σ.σ. δημιουργός κόμικς], έφτανε στο σημείο να αλλάζει την τροχιά πλανητών με μια γροθιά ή, όπως στην πρώτη ταινία, να γυρίζει τον χρόνο πίσω. Υπήρχαν στιγμές που ήταν τόσο παντοδύναμος, που δεν μπορούσα να τον νιώσω ως έναν ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Αλλά τότε συνέβησαν δύο πράγματα: Πρώτον, διάβασα το All-Star Superman του Γκραντ Μόρισον, που ήταν τρομερά επιδραστικό για μένα. Ερωτεύτηκα τον χαρακτήρα μέσα από αυτό το κόμικ – και δεν ήμουν παιδί τότε. Το All-Star Superman μου έδειξε πως η δύναμη του Σούπερμαν είναι μέρος της γοητείας του. Ήταν ένας ευγενικός, γεμάτος αυτοπεποίθηση τίμιος τύπος που πάντα έκανε το σωστό, και αυτό ήταν που τον έκανε ενδιαφέροντα. Ο Γκραντ τού έδωσε μια πλευρά που αγάπησα: την έμφυτη καλοσύνη του. Αυτή η πλευρά έγινε το θεμέλιο για τον Σούπερμαν της δικής μου ταινίας. Στην ταινία μας έκανα τον Σούπερμαν λιγότερο παντοδύναμο. Δεν γυρίζει τον χρόνο πίσω. Δεν γρονθοκοπεί πλανήτες. Είναι πολύ δυνατός, μπορεί να σηκώσει έναν ουρανοξύστη, αλλά δεν είναι άτρωτος. Στην αρχή της ταινίας βλέπουμε έναν Σούπερμαν που αιμορραγεί. Με το που το φαντάστηκα αυτό, σκέφτηκα: «Πώς φτάσαμε εδώ;». Για να παρουσιάσετε στον κόσμο το όραμά σας, επιλέξατε τον Ντέιβιντ Κορένσουετ. Τι ήταν αυτό που τον έκανε τον ιδανικό Σούπερμαν και Κλαρκ Κεντ; Νομίζω ότι όποιος δει την ταινία θα καταλάβει γιατί ο Ντέιβιντ Κορένσουετ είναι ο Σούπερμαν. Τον είχα δει στην ταινία Pearl του φίλου μου Τι Γουέστ και σκέφτηκα πως αυτός ο τύπος πρέπει να κάνει οντισιόν για τον Σούπερμαν. Πήρα την πρώτη παρτίδα με βίντεο-οντισιόν και υπήρχαν περίπου 30 Σούπερμαν και 30 Λόις. Ανάμεσά τους, την πρώτη μέρα ήταν η Ρέιτσελ Μπροσνάχαν για τη Λόις και ο Ντέιβιντ Κορένσουετ για τον Σούπερμαν. Περίμενα ότι θα έβρισκα τη Λόις πιο εύκολα, επειδή δεν περιορίζεται τόσο από τη φυσική εμφάνιση όσο εκείνος. Φοβόμουν ότι δεν θα βρω τον σωστό Σούπερμαν. Ευτυχώς, είδα τον Ντέιβιντ να διαβάζει και ήταν εξαιρετικός. Μία από τις βασικές σκηνές της οντισιόν ήταν μια διαφωνία μεταξύ Σούπερμαν και Λόις για τη θέση του στον κόσμο. Ο Ντέιβιντ ήταν φανταστικός· όταν δείτε αυτή τη σκηνή στην ταινία, θα καταλάβετε ότι πρόκειται για έναν εκπληκτικό ηθοποιό που τυχαίνει επίσης να μοιάζει και να ακούγεται σαν τον Σούπερμαν. Είναι και στην πραγματική ζωή λίγο «τετράγωνος», όπως εκείνος. Ακούει παλιά τζαζ και σουίνγκ μουσική. Ο «νέος» Σούπερμαν, Ντέιβιντ Κορένσουετ. Η δυναμική μεταξύ Σούπερμαν/Κλαρκ και Λόις είναι κεντρική στην ιστορία σας. Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τη δική σας Λόις; Πιστεύω ότι η Λόις έχει ένα παρελθόν πολύ πιο ταραχώδες από αυτό του Σούπερμαν, κάτι που λέει πολλά, αφού ο δικός του πλανήτης εξερράγη και εκείνος στάλθηκε εδώ ως βρέφος. Αλλά πέρα από αυτό το γεγονός, ο Σούπερμαν μεγάλωσε με δύο υπέροχους ανθρώπους που τον αγάπησαν πολύ και ήταν το καμάρι τους. Αντίθετα, το παρελθόν της Λόις ήταν λίγο πιο τρελό. Είναι σκληρή. Λατρεύω τη Μάργκοτ Κίντερ στην ταινία του Ντόνερ, αλλά εκεί ήταν πιο παθητική. Ήταν ερωτευμένη με τον Σούπερμαν, κι εκείνος ήταν απλώς ο… Σούπερμαν. Στην ταινία μας βλέπετε ότι η Λόις είναι αντάξια του Σούπερμαν και καταλαβαίνετε γιατί ένας τόσο δυνατός, καλός και κουλ τύπος θα ερωτευόταν εκείνη. Είναι ιδεαλίστρια και έχει ακεραιότητα, αλλά δεν πιστεύει απαραίτητα στην καλοσύνη. Και μέσα από τη σχέση τους, με τη σοφία της Λόις και την καθαρότητα του Σούπερμαν, δημιουργείται κάτι πολύ όμορφο. * Ο νέος Superman, που επανεκκινεί τον μύθο του ήρωα, κυκλοφορεί από την Πέμπτη 10/7 στις ελληνικές αίθουσες. Ευχή και κατάρα Από τα τέλη των ’70s μέχρι σήμερα, και από τον Κρίστοφερ Ριβ μέχρι τον Χένρι Κάβιλ, η κινηματογραφική ιστορία του Σούπερμαν είναι γεμάτη εισπρακτικούς θριάμβους, μεγάλες αστοχίες και ακόμα μεγαλύτερες ατυχίες. Όπως εύστοχα επισημαίνει ο Τζέιμς Γκαν, ο Σούπερμαν είναι ο αρχετυπικός υπερήρωας· ο «υπεράνθρωπος», όπως μεταφράζεται και το όνομά του από τα αγγλικά. Όταν αυτή η κομίστικη ενσάρκωση της ανώτερης οντότητας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό του σινεμά, ήταν λογικό να γοητεύσει. Το Superman (1978) του Ρίτσαρντ Ντόνερ εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό μιας δεκαετίας όπου ο κόσμος είχε αρχίσει πια να μαθαίνει την ιδέα των μπλοκμπάστερ φαντασίας σαν Τα σαγόνια του καρχαρία του Στίβεν Σπίλμπεργκ ή τον Πόλεμο των άστρων του Τζορτζ Λούκας. Και εκείνος όμως, ο πρόδρομος των σημερινών υπερηρωικών franchise δεν είχε τυχαίους συντελεστές: Ο Μάριο Πούζο, συγγραφέας του Νονού, υπέγραφε το σενάριο, ενώ στο καστ συναντά κανείς γίγαντες σαν τον Μάρλον Μπράντο (Τζορ-Ελ) και τον Τζιν Χάκμαν (Λεξ Λούθορ) δίπλα στον Σούπερμαν-Κρίστοφερ Ριβ. Το εμβληματικό σκορ της ταινίας είναι φυσικά του Τζον Γουίλιαμς, ενώ τα πρωτοποριακά ειδικά εφέ ανάγκασαν την ακαδημία να απονείμει ειδικό Όσκαρ, αφού η σχετική κατηγορία δεν είχε ακόμη καθιερωθεί. Με μπάτζετ 55 εκατομμύρια δολάρια ήταν επιπλέον η ακριβότερη ταινία που είχε γίνει ποτέ, ενώ η επιτυχία της γέννησε μέσα στην επόμενη δεκαετία τρία σίκουελ, όλα με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Κυρίως όμως εδραίωσε τον καλτ κινηματογραφικό μύθο του Σούπερμαν σε ένα κοινό πολύ ευρύτερο από τους πιτσιρικάδες και τους «σπασίκλες», που ασχολούνταν τότε με τα κόμικς. Όσοι γεννήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, σε μια εποχή που ο Ψυχρός Πόλεμος και ο παγκόσμιος συναγερμός των πυρηνικών κρατούσε ακόμα καλά, είδαν στον Σούπερμαν έναν ελπιδοφόρο ήρωα, πιο φωτεινό από τον Μπάτμαν και πιο ενωτικό από – για παράδειγμα – τον Κάπτεν Αμέρικα. Η Μαργκό Κίντερ με τον Κρίστοφερ Ριβ από το Superman του 1978. Και οι επόμενες γενιές όμως είχαν τους δικούς τους Super-men. Η δεκαετία του 1990 καλύφθηκε με το τηλεοπτικό Λόις και Κλαρκ, το οποίο είδαμε και στα μέρη μας σε ατελείωτες μεσημεριανές επαναλήψεις. Το επίσης τηλεοπτικό Smallville σημείωσε τεράστια επιτυχία από το 2001 μέχρι το 2011, εστιάζοντας στα νεανικά χρόνια του ήρωα με έντονα στοιχεία εφηβικής κομεντί. Παράλληλα, ο Σούπερμαν επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη με το πολυσυζητημένο Superman Returns (2006) του Μπράιαν Σίνγκερ. Το 2013 πλέον, και με τη Warner να θέλει να απαντήσει στους ανερχόμενους υπερήρωες της Marvel-Disney, κυκλοφορεί το Άνθρωπος από ατσάλι του Ζακ Σνάιντερ, με τον Κρίστοφερ Νόλαν να βάζει το χέρι του στο σενάριο και τον Χένρι Κάβιλ να πείθει στον κεντρικό ρόλο, έχοντας στο πλευρό του και την Έιμι Άνταμς ως Λόις Λέιν. Αυτός ήταν ίσως και ο τελευταίος αξιόλογος Σούπερμαν που είδαμε στη μεγάλη οθόνη, αφού οι μεταγενέστερες συμμετοχές σε υπερηρωικά franchise (Batman v Superman, Justice League κ.ο.κ.) αποδείχθηκαν κατώτερες του αναμενομένου. Όπως βέβαια συμβαίνει με τους περισσότερους καλτ μύθους, έτσι και ο κινηματογραφικός Σούπερμαν έχει παραγάγει τους δικούς του… θρύλους. Ένας από τους πιο γνωστούς έχει να κάνει με την περίφημη «κατάρα» που συνοδεύει τόσο όσους ενσαρκώνουν τον ήρωα, όσο και το ευρύτερο περιβάλλον παραγωγής των συγκεκριμένων ταινιών. Όλα ξεκίνησαν με δύο από τους πρώτους Σούπερμαν: Τον Τζορτζ Ριβς, ο οποίος ερμήνευσε τον ρόλο στο σχετικά χαμηλού προϋπολογισμού Superman and the Mole Men του 1951, όπως και σε μια σχετική τηλεοπτική σειρά, όμως η ταύτισή του με τον ήρωα τον εμπόδισε να βρει άλλες δουλειές στο μέλλον. Το 1959, λίγες μέρες πριν από τον γάμο του, ο Ριβς βρέθηκε νεκρός με ένα πιστόλι δίπλα του, με τις Αρχές να κάνουν λόγο για αυτοκτονία. Σκηνή από το Batman v Superman: Η αυγή της δικαιοσύνης (2016) με τον Χένρι Κάβιλ. Και ο Κρίστοφερ Ριβ όμως δεν γλίτωσε από την «κατάρα». Επίσης, κουβαλώντας το σημάδι της τυποποίησης σε όλη τη μετέπειτα καριέρα του, έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω έπειτα από ένα ιππικό ατύχημα το 1995. Ο θάνατος τον βρήκε τελικά το 2004, μόλις στα 52 του χρόνια. Από εκεί και έπειτα, αρκετά λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά περιστατικά που σημειώθηκαν στον περίγυρο του Σούπερμαν συνδέθηκαν με τη μεταφυσική, ωστόσο η κάπα του ήρωα αποδεικνύεται σταθερά πιο θελκτική από τις δεισιδαιμονίες. Ο Σούπερμαν είναι άλλωστε άτρωτος… Και το σχετικό link...

Ο Σούπερμαν φτάνει στην Αμερική ως μωρό από έναν κατεστραμμένο πλανήτη. Μεγαλώνει στο Κάνσας από μια αγροτική οικογένεια και παλεύει μια ζωή να ισορροπήσει δύο ταυτότητες. Πρόκειται για μια αφήγηση που επαναλαμβάνεται επί 87 χρόνια – αλλά η πρόσφατη δήλωση του σκηνοθέτη της νέας ταινίας «Superman» προκάλεσε αντιδράσεις: ο ήρωας είναι μετανάστης. «Ο Σούπερμαν είναι η ιστορία της Αμερικής», δήλωσε ο Τζέιμς Γκαν στους Times of London. «Ένας μετανάστης που ήρθε από αλλού και βρήκε θέση σε αυτή τη χώρα. Κυρίως όμως, είναι μια ιστορία που λέει πως η βασική ανθρώπινη καλοσύνη είναι μια αξία που έχουμε χάσει». Η δήλωση έγινε την ώρα που η διοίκηση Τραμπ εντείνει τις επιχειρήσεις απέλασης μεταναστών. Τα δεξιά μέσα έσπευσαν να αντιδράσουν. Το Fox News χαρακτήρισε την ταινία «Superwoke», ενώ η πρώην σύμβουλος του Τραμπ, Κέλιαν Κόνγουεϊ, δήλωσε: «Δεν πάμε σινεμά για να μας κάνουν μάθημα ιδεολογίας». Ο Ντιν Κέιν, που υποδύθηκε τον ήρωα στη σειρά «Lois & Clark», προειδοποίησε ότι οι αναφορές στη μετανάστευση μπορεί να αποδειχθούν πολιτικό λάθος. Ωστόσο, το κοινό έχει άλλη άποψη. Η ταινία της Warner Bros έκανε άνοιγμα 122 εκατ. δολαρίων και παραμένει στην κορυφή του box office. Και όπως σημειώνουν ειδικοί της ποπ κουλτούρας, η ιδέα του Σούπερμαν ως μετανάστη μόνο καινούργια δεν είναι. «Η αφήγηση του Σούπερμαν ως μετανάστη, ακόμη και ως πρόσφυγα, υπάρχει από την αρχή», λέει ο Ντάνι Φίνγκεροθ, συγγραφέας του Superman on the Couch. Η πρώτη ιστορία, το 1938, δείχνει τον Καλ-Ελ να στέλνεται στη Γη από έναν καταδικασμένο πλανήτη. «Δεν είναι μετανάστης από επιλογή. Είναι πρόσφυγας. Έρχεται, αφομοιώνεται και γίνεται όσο πιο “Αμερικανός” γίνεται», σημειώνει. Το ίδιο συνέβη και με τους δημιουργούς του: ο Τζέρι Σίγκελ και ο Τζο Σούστερ ήταν παιδιά Εβραίων μεταναστών, που διέφυγαν από την άνοδο του αντισημιτισμού στην Ευρώπη. Γνωρίζοντας τι σημαίνει να είσαι ξένος, έπλασαν έναν ήρωα που πολεμά για τους αδύναμους, τις γυναίκες, τους εργάτες και τους καταπιεσμένους – πολύ πριν οι ΗΠΑ μπουν στον πόλεμο κατά των ναζί. Η ταύτιση με τον Σούπερμαν παραμένει ζωντανή. Από ακαδημαϊκά πάνελ μέχρι καμπάνιες όπως το #SupermanIsAnImmigrant, η ιστορία του χρησιμοποιείται για να μιλήσει για τις εμπειρίες μεταναστών και προσφύγων στην Αμερική. «Δεν μπορείς να πολιτικοποιήσεις την αλήθεια», έγραψαν οι συντελεστές της εκστρατείας. «Ο Σούπερμαν είναι “παράνομος αλλοδαπός” εδώ και 87 χρόνια». Για τον Χοσέ Αντόνιο Βάργκας, πρώην «άνθρωπο χωρίς χαρτιά» και ιδρυτή του οργανισμού Define American, η νέα ταινία άνοιξε ξανά έναν διάλογο: «Άνθρωποι που ποτέ δεν μου μιλούσαν για τη μετανάστευση, τώρα μου μιλούν. Αυτό είναι τεράστιο». Βέβαια, η μεταναστευτική ταυτότητα του ήρωα δεν τονίζεται πάντα. Ο Φίνγκεροθ υπενθυμίζει ότι η εξήγηση της καταγωγής του αρχικά ήταν ένα απλό σεναριακό τρικ, για να δικαιολογηθούν οι υπερδυνάμεις του. Άλλες εποχές τον έδειχναν να κατάγεται από το Κάνσας ή αλλού, ανάλογα με τις ανάγκες της ιστορίας. Αυτό όμως που δεν αλλάζει είναι η δυνατότητα του ήρωα να μιλάει στους πάντες. «Οι υπερήρωες είναι outsiders», λέει ο Φίνγκεροθ. «Και η δύναμη των μύθων τους είναι πως όλοι μπορούν να δουν τον εαυτό τους μέσα τους». Ίσως γι’ αυτό προκαλούν ακόμα τόσο πάθος. Την περασμένη εβδομάδα, η διοίκηση Τραμπ ανήρτησε στο διαδίκτυο μια παραλλαγή της αφίσας της νέας ταινίας, όπου ο πρόεδρος εμφανιζόταν σαν Σούπερμαν. Αλλά λίγες ημέρες αργότερα, σε ανάρτηση του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, το σύμβολο που συνδέθηκε με τους μετανάστες δεν ήταν ο Άνθρωπος από Ατσάλι – ήταν ο εξωγήινος ET, με το σύνθημα: «GO HOME». Πηγή: CNN Και το σχετικό link...

Τι θα γινόταν αν ο Σούπερμαν εμφανιζόταν σήμερα στον κόσμο; Αν ξαφνικά μαθαίναμε την ύπαρξή του ανάμεσά μας, τι θα γινόταν, πραγματικά; Είναι μια φαινομενικά χαζή ερώτηση. Αλλά νομίζω ότι έχει νόημα, γιατί αν καθίσει κανείς να καλοσκεφτεί τις πιθανές απαντήσεις, μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα που δεν αφορούν έναν φανταστικό, ψεύτικο κόσμο, αλλά τον αληθινό, δικό μας. Ας το σκεφτούμε λίγο, λοιπόν. Την ιστορία του Σούπερμαν, φυσικά, την ξέρουν όλοι, καθότι έχει εξιστορηθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο (σε 5 ραδιοφωνικές παραγωγές, σε 4 θεατρικές παραγωγές, σε πάνω από 50 κινηματογραφικές ταινίες, σε περίπου 30 τηλεοπτικές σειρές, σε πάνω από 30 videogames, σε πάνω από 10 βιβλία, σε 9 παιχνίδια και τρενάκια λούνα-παρκ και, φυσικά, σε χιλιάδες τεύχη περιοδικών κόμικ) σε όλες τις γλώσσες του κόσμου εδώ και 87 χρόνια. Εν τάχει, η ιστορία θέλει ένα μικρό βρέφος ονόματι Καλ Ελ να φτάνει ως ασυνόδευτο προσφυγάκι στη Γη μετά την καταστροφή του πλανήτη του, και το ζευγάρι ανθρώπων που το βρίσκει να κάνει ακριβώς αυτό που θεωρούν αδιανόητο οι ρατσιστές: να το πάρει σπίτι του. Όπως κάνουν όλοι οι μετανάστες, ο Καλ Ελ ήρθε για να μας πάρει τις δουλειές (έγινε δημοσιογράφος) και, κυρίως, για να αλλοιώσει τον πολιτισμό μας, καθότι κάποια στιγμή, στα 30-35, εμφανίστηκε στον κόσμο ως Σούπερμαν, ένα πανίσχυρο και αθάνατο ον, που μπορεί να πετάει, να βγάζει φωτιές από τα μάτια και να κάνει, γενικά, ό,τι θέλει. Η ιστορία αυτή γεννήθηκε σε μια εποχή πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων και, όπως οι περισσότερες παρόμοιες ιστορίες, αντανακλούσε τα διακυβεύματα εκείνης της εποχής. Σχεδόν όλοι οι διάσημοι υπερήρωες εμφανίστηκαν κυρίως στις δεκαετίες του ’30 και του ’40 (Σούπερμαν, Μπάτμαν, Κάπτεν Μάρβελ, Γουόντερ Γούμαν, Κάπτεν Αμέρικα), σε έναν κόσμο που φλεγόταν από έναν παγκόσμιο πόλεμο και την έκρηξη αισιοδοξίας που ακολούθησε, και μετά τη δεκαετία του 1960 (Σπάιντερ-Μαν, Χαλκ, Άϊρον-Μαν, Θορ, Χ-ΜΕΝ κ.λ.π.), την εποχή του ψυχρού πολέμου και την εξάπλωση των πυρηνικών όπλων. Την ιστορία του Σούπερμαν ειδικά την έγραψαν δύο παιδιά Εβραίων προσφύγων που είχαν φύγει για να γλιτώσουν την καταπίεση της τσαρικής Ρωσίας – κι αυτό έχει από μόνο του σημασία. Αλλά ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι αυτές οι ιστορίες, οι σχετικά παρόμοιες μεταξύ τους, και στις οποίες κανείς μπορεί να φορτώσει ιδεολογικές και πολιτικές χροιές κατά βούληση, στην πραγματικότητα ήταν παραμύθια για παιδιά. Με πλοκές γεμάτες τρύπες, παράδοξες και αυθαίρετες παραδοχές, υποτυπώδεις χαρακτήρες και συχνά νηπιακού επιπέδου διαλόγους, ήταν ένα είδος τέχνης που είχαν αρκετά κακή φήμη για πολύ καιρό, κατά την ταπεινή μου γνώμη δικαιολογημένα. Πολλά στοιχεία της ιστορίας του Σούπερμαν, ας πούμε, δεν έβγαζαν ποτέ κανένα νόημα – κι αυτό από μόνο του είναι θέμα για μια άλλη συζήτηση – αλλά ίσως το σημαντικότερο από όλα είναι το τι θεωρούσαν οι εμπνευστές της ότι θα γινόταν μετά την εμφάνισή του στον κόσμο. Η εκδοχή της ιστορίας τους για έναν ιδανικό ήρωα με αξίες το ίδιο στιβαρές με τα μπράτσα του, μια ενσάρκωση του Καλού που υποτάσσει τη θεϊκή ισχύ του στην υπηρεσία μιας ευγνωμονούσας και αθώας ανθρωπότητας είναι, φυσικά, ένα αφελές παιδικό παραμύθι, εμποτισμένο ως το μεδούλι από την ιουδαιοχριστιανική ηθική. Ο πραγματικός κόσμος λειτουργεί αρκετά διαφορετικά. Ο Σούπερμαν του παραμυθιού, λοιπόν, είναι ένα όπλο μαζικής καταστροφής με μυαλό. Φανταστείτε να υπήρχε κάτι τέτοιο εκεί έξω. Φανταστείτε να εμφανιζόταν μια Τρίτη ένα viral βιντεάκι στα social media που να δείχνει έναν άνθρωπο με κάπα, μπλε κορμάκι και κόκκινο βρακάκι να κατεβαίνει από τον ουρανό και να μπαίνει σε ένα φλεγόμενο κτίριο για να σώσει ένα γατάκι, χωρίς να του καεί ούτε μια τριχούλα. Το πρώτο πράγμα που θα έλεγαν όλοι, βέβαια, θα ήταν «α καλά, ΑΙ είναι». Αλλά μετά, αν εμφανίζονταν κι άλλα βιντεάκια, και επιβεβαιωνόταν ότι αυτό το πράγμα υπάρχει στ’ αλήθεια, και ότι δεν είναι μόνο ανθεκτικό στη φωτιά, αλλά στα πάντα, και επίσης ότι έχει απεριόριστη δύναμη και πετάει και φωτιές από τα μάτια, τότε θα γίνονταν μερικά άλλα πράγματα. Οι θεωρίες συνωμοσίας θα εμφανίζονταν αμέσως, και θα ήταν πολλές. Από πού εμφανίστηκε αυτό το πράγμα; Μάλλον κάποιος θα το έφτιαξε. Ίσως η κυβέρνηση. Ή ο Τζορτζ Σόρος. Ποιος είναι πίσω από τον Σούπερμαν; Ποιος κινεί τα νήματα; Πόσες ημέρες (ώρες;) θα χρειάζονταν μέχρι να εμφανιστούν φανατικοί πιστοί που θεωρούν τον Σούπερμαν τον Ιησού που επέστρεψε, ή που απλά θα τον λάτρευαν ως Θεό; Σε πόσες εβδομάδες η λατρεία του Σούπερμαν θα γινόταν η μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου, με τους πιο φανατισμένους οπαδούς; Τι θα έκαναν οι κυβερνήσεις; Ποιες θα προσπαθούσαν να τον δωροδοκήσουν για τις βοηθήσει, ποιες θα προσπαθούσαν να τον ελέγξουν ή να τον εξοντώσουν; Εδώ και δεκαετίες τα κράτη του κόσμου έχουν υπογράψει συμφωνίες και συνθήκες για να ελέγξουν κάπως τη διάχυση των πυρηνικών όπλων (μόνο εννέα χώρες έχουν τέτοια σήμερα). Τι θα έκαναν με ένα ον με πολλαπλάσια καταστροφική δύναμη και δικό του, ανεξάρτητο μυαλό; Πολλά από αυτά τα θέματα, για να πούμε την αλήθεια, έχουν αντιμετωπιστεί σε σενάρια διαφόρων κόμιξ με πρωταγωνιστή τον Σούπερμαν. Αλλά νομίζω ότι όλα υποβαθμίζουν την επίπτωση της εμφάνισης ενός τέτοιου όντος στον κόσμο. Ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι βασισμένος σε διάφορες βασικές, θεμελιώδεις παραδοχές, κάποια πράγματα που ισχύουν εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Για παράδειγμα, ότι τα φυσικά όρια του ανθρώπινου σώματος είναι πεπερασμένα, ότι πρέπει να τρώμε φαγητό, να αφοδεύουμε και να κοιμόμαστε, ότι δεν μπορούμε να επιβιώσουμε αν κάνει υπερβολικά πολλή ζέστη ή υπερβολικά πολύ κρύο ή αν η σύσταση του αέρα δεν είναι ακριβώς αυτή που χρειαζόμαστε και ότι, όπως και να ’χει, ακόμα κι αν όλα είναι ιδανικά, αργά ή γρήγορα, πεθαίνουμε. Η έλευση ενός Σούπερμαν θα καταργούσε όλες αυτές τις παραδοχές μονομιάς. Εδώ θα είχαμε ξαφνικά ανάμεσά μας ένα άλλο έλλογο πλάσμα για το οποίο δεν ισχύει τίποτε από όλα αυτά. Δεν θα λογιζόταν ως άνθρωπος, αλλά ως ανθρωπόμορφος Θεός. Εκατοντάδες εκατομμύρια έχουν θυσιαστεί ή εκτελεστεί στον κόσμο μας στο όνομα φανταστικών, θεωρητικών Θεών που περιγράφονται μόνο σε αρχαία κείμενα. Τι θα γινόταν αν εμφανιζόταν ένας πραγματικός Θεός μπροστά μας; Πόσο καιρό θα χρειαζόταν ολόκληρο το οικοδόμημα του ανθρώπινου πολιτισμού για να καταρρεύσει; Πέρα από τη θεωρητική άσκηση καθ' αυτήν, βεβαίως, η σκέψη αξίζει να γίνει και προληπτικά, για έναν άλλο λόγο: πώς θα υποδεχθεί η ανθρωπότητα την έλευση μιας AGI, αν προκύψει; Στην πραγματικότητα, βεβαίως, νομίζω ότι αν όντως εμφανιζόταν ο Σούπερμαν ανάμεσά μας, κάτι άλλο θα γινόταν. To 1986 κυκλοφόρησε ένα άλλο κόμικ με υπερήρωες, γραμμένο από τον συγγραφέα Άλαν Μουρ (που έχει γράψει και μια ωραία ιστορία με το Σούπερμαν). Το κόμικ λεγόταν “Watchmen” και, λέγοντας μια ιστορία από μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου οι ΗΠΑ είχαν κερδίσει τον πόλεμο του Βιετνάμ και μια ομάδα συνταξιούχων υπερηρώων προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο, άγγιζε θέματα όπως η λογοδοσία στον δημόσιο χώρο, η ατομική ευθύνη και η υποταγή στην εξουσία. Είναι ένα πολύ ωραίο έργο. Ένας από τους υπερήρωες της ιστορίας, ο πιο δυνατός από όλους, λέγεται Ντόκτορ Μανχάταν. Ύστερα από ένα πείραμα που πήγε εντελώς στραβά, ο Ντόκτορ Μανχάταν λούστηκε με δόσεις ραδιενέργειας που τον μετέτρεψαν σε ένα αθάνατο πλάσμα με σχεδόν απεριόριστες δυνάμεις. Νομίζω ότι αυτό θα έκανε κι ο Σούπερμαν, αν υπήρχε. Το ίδιο που έκανε κι ο Ντόκτορ Μανχάταν στο “Watchmen”: έφυγε. Σκεφτείτε το εξής: τι να την κάνει κανείς την ανθρωπότητα; Τι το ζηλευτό ή το ιδιαίτερο έχει η Γη; Τι το τόσο πιο φοβερό ή αξιοθαύμαστο έχει το είδος Homo sapiens από το είδος Octopus vulgaris, ας πούμε; Είμαστε δύσκολο, περίεργο είδος. Στρυφνοί, περίεργοι, απαιτητικοί, αχόρταγοι, κακομαθημένοι. Όποια αξία υπάρχει στον κόσμο μας και τις ζωές μας, είναι η αξία που δίνουμε ο ένας στον άλλο, η αξία της συνύπαρξης σε ένα μέρος που συνδιαμορφώνουμε και απολαμβάνουμε μαζί. Όπως για εμάς δεν έχει καμία αξία μια μυρμηγκοφωλιά, έτσι και για έναν Θεό όπως ο Σούπερμαν ή ο Ντόκτορ Μανχάταν, δεν έχει καμία αξία η Γη, οι πόλεις μας, ή εμείς. Θα έφευγε. Αυτό νομίζω ότι θα συνέβαινε. Αν υπήρχε ο Σούπερμαν, δεν θα καθόταν να ασχοληθεί με τα μυρμήγκια. Δεν ξέρω αν θα κατέστρεφε τη μυρμηγκοφωλιά πριν φύγει, αλλά θα έφευγε, και θα έψαχνε, όπως όλοι, να βρει ομοίους του, για να φτιάξει μια κοινωνία, για να βρει το νόημα, για να ζήσει. Και το σχετικό link...

Έστι δε Trinity στο σύμπαν της DC Comics η σύμπραξη των τριών ισχυρότερων, ιστορικότερων και (ενδεχομένως) δημοφιλέστερων υπερηρώων της, ήτοι, κατά σειρά αρχαιότητας: Superman, Batman, Wonder Woman., οι οποίοι συχνά-πυκνά καλούνται να αντιμετωπίσουν κάποιες κοινές απειλές και να μας προστατέψουν από υπερκακούς εγκληματίες. Στα πλαίσια του DC Universe: Rebirth, η DC Comics κυκλοφόρησε μηναίο περιοδικό με τις περιπέτειες των τριών ηρώων, εμπιστευόμενη τις τύχες τους στο σενάριο και το σχέδιο του Francis Manapul, δουλειά του οποίου είχαμε δει στα ελληνικά σε κάποιους τόμους Flash της σειράς των Έθνους/Anubis. Το τεύχος περιλαμβάνει τα δύο πρώτα από τα συνολικά έξι τεύχη του πρώτου story arc (Better Together), που πρόσφατα κυκλοφόρησε και σε τομάκι στις ΗΠΑ. Φυσικά, στα ελληνικά, η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε τρία συνολικά τεύχη, το δεύτερο εκ των οποίων θα κυκλοφορήσει στα καθ'ημάς στις 27/07, αν όλα πάνε καλά. Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι η καλύτερη επιλογή του Rebirth από καθαρά αναγνωστική αξία, αλλά υποθέτω ότι βγήκε και για να συμπέσει με την κυκλοφορία της ταινίας Wonder Woman, συνεπώς κρίνεται ως έξυπνη κίνηση από καθαρά εμπορική σκοπιά. Για την έκδοση να μην τα ξαναλέμε, επίπεδο Anubis, αυτό φτάνει. Η τρίτη έκδοση του Rebirth στα ελληνικά (υπάρχει και ο εξαιρετικός Superman), ας ελπίσουμε λοιπόν, να δούμε και κάτι από τον Batman του Tom King. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Βασιλεύς των κόμικς, leonidio, tsironick & hudson.

Η συμβολή του στη γιγάντωση της βιομηχανίας των κόμικς και της κουλτούρας των σούπερ ηρώων. Ο Αμερικανός σκιτσογράφος Μπομπ Κέιν περιτριγυρισμένος από συλλεκτικά αντικείμενα του Μπάτμαν. Ο καλλιτέχνης και συγγραφέας κόμικς που δημιούργησε τον Μπάτμαν για λογαριασμό της DC ενώ ήταν ακόμα στην εφηβεία του, γεννήθηκε σαν σήμερα στις 24 Οκτωβρίου 1915. Ο Μπάτμαν γνώρισε άμεση επιτυχία χάρη στο ταλέντο του Αμερικανού κομίστα Μπομπ Κέιν, ενώ οι εικονογραφημένες ιστορίες του «σταυροφόρου με την κάπα» εκδίδονται ανελλιπώς από το 1939, με τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές διασκευές των περιπετειών του να αγγίζουν ολοένα ευρύτερο ακροατήριο. Όλα αυτά χάρη στον Μπομπ Κέιν, έναν αυτοαποκαλούμενο «μουτζούρη», ο οποίος είπε κάποτε ότι εμπνεύστηκε τον Μπάτμαν αφού μελέτησε τα σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο Μπομπ Κέιν γεννήθηκε ως Ρόμπερτ Καν στη Νέα Υόρκη. Οι γονείς του, η Αυγούστα και ο Χέρμαν Καν, ήταν Εβραίοι καταγόμενοι από την κοινότητα των Ασκενάζι. Φίλος στο σχολείο με ένα ακόμη κορυφαίο όνομα των Αμερικανικών κόμικς, τον Γουίλ Άισνερ, αποφοιτώντας από το λύκειο άλλαξε το όνομά του σε Ρόμπερτ Κέιν. Μπήκε στον χώρο των κόμικς το 1936 δουλεύοντας ως freelancer στο «Wow, What a Magazine!», όπου εξέδωσε την πρώτη του δουλειά με μολύβι και μελάνι στη σειρά Χίραμ Χικ. Τον επόμενο χρόνο ο Κέιν άρχισε να εργάζεται στο στούντιο Άισνερ & Ίγκερ, ένα από τα πρώτα ατελιέ που παρήγαγαν κόμικς κατά παραγγελία για τους εκδότες που εισέρχονταν στο νέο μέσο κατά τη διάρκεια της χρυσής εποχής του, στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και του 1940. Ο Μπομπ Κέιν ποζάρει με σχέδιο του Μπατμομπίλ. Δεξιά, η πρώτη εμφάνιση του Μπάτμαν τον Μάιο του 1939 στο Detective Comics. Μεταξύ των εργασιών του εκεί ήταν το ομιλούν ζώο Πίτερ Παπ, το οποίο διάνθιζε την παιγνιώδη εμφάνισή του με υπονοούμενα «μυστηρίου και απειλής». Ο Κέιν παρήγαγε επίσης έργα για λογαριασμό των Άισνερ & Ίγκερ για δύο από τις εταιρείες που αργότερα θα συγχωνεύονταν για να σχηματίσουν την DC Comics, συμπεριλαμβανομένων των χιουμοριστικών Τζίντζερ Σναπ, Όσκαρ δε Γκάμσου για τη Detective Comics και Προφέσορ Ντουλίτλ για την Adventure Comics. Για τον τελευταίο τίτλο δημιούργησε το πρώτο του περιπετειώδες στριπ, Ο Ράστι και οι φίλοι του. Η εποχή των υπερηρώων και ο ρόλος του Μπιλ Φίνγκερ Στις αρχές του 1939, η επιτυχία της DC με τον πρωτοποριακό υπερήρωα Σούπερμαν στο περιοδικό Action Comics ώθησε τους εκδότες να αναζητήσουν περισσότερους τέτοιους χαρακτήρες. Σε απάντηση, ο Μπομπ Κέιν συνέλαβε τον «Bat-Man». Ο Κέιν είπε ότι οι επιρροές του για την επινόηση του Μπάτμαν περιλάμβαναν την κινηματογραφική απεικόνιση του Ζορό από τον ηθοποιό Ντάγκλας Φέρμπανκς, το διάγραμμα του Λεονάρντο ντα Βίντσι για το ορνιθόπτερο, μια ιπτάμενη μηχανή με τεράστια φτερά που έμοιαζε με νυχτερίδα, καθώς και την ταινία του 1930 «The Bat Whispers», βασισμένη σε μυθιστόρημα μυστηρίου της Μαίρη Ράινχαρτ. Ο Μπιλ Φίνγκερ εντάχθηκε στο νεοσύστατο στούντιο του Μπομπ Κέιν το 1938. Ένας επίδοξος συγγραφέας και πωλητής παπουτσιών μερικής απασχόλησης, είχε γνωρίσει τον Κέιν σε ένα πάρτι και ο Κέιν αργότερα του προσέφερε δουλειά ως συγγραφέας – φάντασμα στα στριπ τα οποία υπέγραφε. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η συμβολή του Κέιν αλλά και η ενδεχόμενη έλλειψή της στη δημιουργία του μασκοφόρου χαρακτήρα παραμένει αμφιλεγόμενη. Ο ίδιος ο Φίνγκερ δήλωνε ότι πρότεινε καίριες παρεμβάσεις, όπως το να δώσει στον άνθρωπο νυχτερίδα κουκούλα και κάπα με κυματιστές άκρες αντί για φτερά, να προσθέσει γάντια, να αφήσει κενές τις οπές της μάσκας για να υποδηλώσει μυστήριο και να αφαιρέσει τα έντονα κόκκινα τμήματα της αρχικής στολής, προτείνοντας αντί αυτών ένα γκρι-μαύρο χρώμα. Ο Φίνγκερ είπε επιπλέον ότι οι προτάσεις του επηρεάστηκαν από το Δε Φάντομ του Λι Φαλκ, έναν χαρακτήρα κόμικς με τον οποίο ήταν εξοικειωμένος και ο Κέιν. Ο Μπομπ Φίνγκερ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι επινόησε επίσης το πολιτικό όνομα του χαρακτήρα, Μπρους Γουέιν, έγραψε την πρώτη ιστορία του Μπάτμαν ενώ ο Κέιν παρείχε τα σχέδια. Έχοντας ωστόσο ήδη υποβάλει την πρόταση για τον Μπάτμαν στην DC και κατέχοντας συμβόλαιο με την εταιρία, ο Μπομπ Κέιν είναι το μόνο πρόσωπο που έχει λάβει επίσημη αναγνώριση για τη δημιουργία του Μπάτμαν. Ο ιστορικός των κόμικς Ρον Γκούλαρτ, αναφέρεται στον Μπάτμαν στην Εγκυκλοπαίδεια των Κόμικς ως «δημιουργία του καλλιτέχνη Μπομπ Κέιν και του συγγραφέα Μπιλ Φίνγκερ». Σύμφωνα με τον Κέιν, «ο Μπιλ Φίνγκερ συνέβαλε στον Μπάτμαν από την αρχή. Έγραψε τις περισσότερες από τις σπουδαίες ιστορίες και άσκησε επιρροή στον καθορισμό του ύφους και του είδους που θα μιμούνταν άλλοι συγγραφείς... Έκανα τον Μπάτμαν έναν υπερήρωα – εκδικητή όταν τον δημιούργησα αρχικά. Ο Μπιλ τον μετέτρεψε σε ντετέκτιβ». Το ντεμπούτο του Μπάτμαν και οι «καλλιτέχνες – φαντάσματα» του Μπομπ Κέιν Ο χαρακτήρας έκανε το ντεμπούτο του στο τεύχος 27 του Detective Comics τον Μάιο του 1939 και αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία. Μέσα σε ένα χρόνο, ο Κέιν προσέλαβε τους Τζέρι Ρόμπινσον και Τζορτζ Ρούσσος ως βοηθούς. Αν και οι τελευταίοι δούλευαν στο στούντιο του Κέιν στο κτίριο των New York Times, ο ίδιος έκανε όλα τα σχέδιά του στο σπίτι του. Λίγο αργότερα, όταν η DC θέλησε περισσότερες ιστορίες του Μπάτμαν από όσες μπορούσε να παραδώσει το στούντιο του Μπομπ Κέιν, η εταιρεία διόρισε τον Ντικ Σπρανγκ και άλλους σκιτσογράφους ως «καλλιτέχνες-φαντάσματα», οι οποίοι σχεδίαζαν χωρίς αναγνώριση του έργου τους υπό την επίβλεψη του Κέιν. Άνδρας ντυμένος ως Μπάτμαν με φωτογραφία του Μπομπ Κέιν, κατά την τελετή απονομής αστεριού στον δημιουργό του «ανθρώπου νυχτερίδα» στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ το 2015. «Ο Μπάτμαν και εγώ» Το 1966 ο Κέιν αποσύρθηκε από την DC Comics, επιλέγοντας να επικεντρωθεί στο προσωπικό του καλλιτεχνικό έργο. Καθώς η δουλειά του Κέιν στα κόμικς μειωνόταν τη δεκαετία του 1960, ο ίδιος εκμεταλλεύτηκε την ιδιότητά του ως δημιουργού του Μπάτμαν για να κατακτήσει μια ελάσσονα διασημότητα. Μετά τα κόμικς έκανε καριέρα στα τηλεοπτικά κινούμενα σχέδια δημιουργώντας τους χαρακτήρες Courageous Cat και Cool McCool, ενώ ως ζωγράφος παρουσίαζε έργα του σε γκαλερί, αν και μερικοί από αυτούς τους πίνακες είχαν παραχθεί και πάλι από καλλιτέχνες – φαντάσματα. Η DC Comics ονόμασε τον Κέιν το 1985 ως έναν από τους τιμώμενους στην επετειακή έκδοση της εταιρείας για τα 50 χρόνια από τη σύστασή της. Το 1989, ο Μπομπ Κέιν δημοσίευσε την αυτοβιογραφία «Batman and Me», με την ανανεωμένη έκδοση «Batman and Me: The Saga Continues», να ακολουθεί το 1996. Εργάστηκε παράλληλα ως σύμβουλος στην ταινία «Batman» του 1989 καθώς και στις τρεις συνέχειές της, με τους σκηνοθέτες Τιμ Μπάρτον και Τζόελ Σουμάχερ. Ο Κέιν πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1998 στο Λος Άντζελες σε ηλικία 83 ετών. Στις 21 Οκτωβρίου 2015 έλαβε μετά θάνατον ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Έργα του φυλάσσονται σε συλλογές στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουΐτνεϊ και στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Τζονς. Και το σχετικό link...

Ο Μπάτμαν βρίσκεται σε περίοδο αλλαγών. Έχει αποφασίσει να προσεγγίσει διαφορετικά το θέμα στρατολόγησης νέων βοηθών, καθώς και τον τρόπο που η - εκτενή πλέον - «οικογένεια» του δρα. Τίποτα όμως δεν θα τον κάνει να εκτιμήσει ξανά περισσότερο τα πράγματα, όταν καλείται να αντιμετωπίσει μια κατάσταση, που ο ίδιος δεν επαρκεί, που χρειάζεται κάποιον με υπερδυνάμεις, κάτι που η Γκόθαμ δεν έχει. Και σε αυτή την στιγμή θα εμφανιστούν δύο νέοι ήρωες: Ο Γκόθαμ και η Γκόθαμ Γκερλ. Τι θα γίνει όμως όταν από φίλους, κάποιος τους μετατρέψει σε εχθρούς; Αρκεί ο Μπάτμαν για να τους βγάλει από το σκοτάδι; Να που εμφανίστηκε και στην χώρα μας το πρώτο storyline του Tom King, ενός συγγραφέα που μετά το Vision βρίσκεται σε συνεχή άνοδο, δικαιολογημένα. Ο Batman του π.χ. παρόλο που είναι διαφορετική η προσέγγιση του, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την περίοδο του Scott Snyder στον τίτλο. Η έκδοση είναι στα ίδια στάνταρ με όλες τις πρόσφατες κυκλοφορίες βιβλιοπωλείου της Anubis. Εκτός από τα έξι πρώτα τεύχη του τίτλου, περιέχει και το Batman Rebrith 01.

Κόμικς με ρομαντικές ιστορίες επανασχεδιασμένες για τη διαφορετικότητα. Από το 1967, πολύ πριν την εισαγωγή της ποσόστωσης και της διαφορετικότητας στο Χόλυγουντ, τα κόμικς της DC καινοτομούσαν. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Jacque Nodell Sequential Crush (blog) – 26.02.2014 Η Jacque Nodell – συγγραφέας, ιστορικός και ισόβια θαυμάστρια των κόμικς – προσπαθεί να ζωντανέψει την Ιστορία και να την κάνει προσιτή στις σημερινές και τις μελλοντικές γενιές. Με επαγγελματική εμπειρία στην επιμέλεια μουσείων και έχοντας εργαστεί για οργανισμούς όπως το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος του Ινστιτούτου Smithsonian στην Ουάσινγκτον και το εταιρικό μουσείο και αρχείο της LEGO στη Δανία, η Jacque Nodell γνωρίζει ότι η αφήγηση ιστοριών αποτελεί σημαντική πτυχή της ιστορικής ερμηνείας. Οι αναδημοσιεύσεις, οι επανεκδόσεις και οι επανερμηνείες ιστοριών δεν ήταν ασυνήθιστες στα ρομαντικά κόμικς των δεκαετιών του 1960 και του '70. Τις περισσότερες φορές γίνονταν για να ανανεώσουν τα χτενίσματα και να στολίσουν τους χαρακτήρες με πιο σύγχρονα ρούχα για να διατηρήσουν την επικαιρότητα με το κυρίως εφηβικό κοινό τους. Ωστόσο, υπήρχαν μερικές ιστορίες που ξανασχεδιάστηκαν, αλλά και επαναχρωματίστηκαν, για να αλλάξουν τη φυλή των χαρακτήρων. Αυτές οι ιστορίες είναι κάπως πιο σπάνιες. Σήμερα έχω ένα τέτοιο παράδειγμα από δύο ιστορίες, το "Take Me Back!" και το "Revenge!" που εμφανίστηκαν στο Young Romance #151 (Δεκέμβριος/Ιανουάριος 1967) και στο Girls' Love Stories #170 (Ιούνιος 1972), αντίστοιχα. Τα πρωτότυπα μολύβια της ιστορίας ανήκουν στον John Rosenberger. Αυτό το φαινόμενο του επανασχεδιασμού και του επαναχρωματισμού πολύ με συναρπάζει. Προσπάθησα να σκεφτώ το γιατί και τους λόγους για τους οποίους ένας εκδότης κόμικς το κάνει αυτό. Η πρώτη μου σκέψη είναι απλά ότι η επανεκτύπωση μιας ιστορίας με τους χαρακτήρες επανασχεδιασμένους ήταν πιθανώς ένας οικονομικός και αποδοτικός τρόπος για να επανασυσκευαστεί μια ιστορία για ένα πιο σύγχρονο κοινό. Αλλά τότε γιατί να μην αλλάξουν απλώς τα χτενίσματα και τα ρούχα όπως συνήθως; Αφού το σκέφτηκα λίγο περισσότερο και έπεσα πάνω στην Έκθεση της Επιτροπής Kerner του 1968 (γνωστή και ως Έκθεση της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για τις Πολιτικές Αναταραχές), μερικές γραμμές στο Κεφάλαιο 15 (σελ. 18) μου έκαναν εντύπωση. Η έκθεση συμβούλευε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να: "Ενσωματώνονται οι Νέγροι και οι δραστηριότητες των Νέγρων σε όλες τις πτυχές της κάλυψης και του περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων των άρθρων των εφημερίδων και των τηλεοπτικών προγραμμάτων. Τα ειδησεογραφικά μέσα ενημέρωσης πρέπει να δημοσιεύουν εφημερίδες και να παράγουν προγράμματα που αναγνωρίζουν την ύπαρξη και τις δραστηριότητες των Νέγρων ως ομάδα μέσα στην κοινότητα και ως μέρος της ευρύτερης κοινότητας". Μετά την ανάγνωση αυτού του εγγράφου, πιστεύω ότι είναι πολύ πιθανό οι εκδότες κόμικς να επηρεάστηκαν από αυτή την έκθεση ή τουλάχιστον να είχαν κάποια γνώση της. Φυσικά, θα χρειαστεί περισσότερη έρευνα για να αποδειχθεί στην πραγματικότητα (ονειρεύομαι ότι σκαλίζω σχολαστικά τα αρχεία της DC και της Marvel – με λευκά γάντια και με το μολύβι στο χέρι), αλλά σίγουρα είναι μια ισχυρή πιθανότητα. Η ιστορία είναι αρκετά απλή... το αγόρι ερωτεύεται, το κορίτσι θέλει εκδίκηση. Αλλά δεν εστιάζουμε εδώ πραγματικά στην πλοκή αυτή καθαυτή, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι ξανασχεδιάστηκε για να προωθήσει τη διαφορετικότητα. Όπως θα δείτε, σχεδόν όλοι οι διάλογοι είναι οι ίδιοι, και ακόμη και τα ονόματα των χαρακτήρων είναι τα ίδια. Η μόνη σημαντική διαφορά εκτός από τη φυλή των χαρακτήρων είναι ο τίτλος της ιστορίας. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Όπως αρχίζουν πολλές ρομαντικές ιστορίες, η Terry έχει εγκαταλειφθεί σκληρά και απροσχημάτιστα από τον φίλο της, τον Rich. Ο καιρός περνάει και ο θυμός και η μοναξιά την κατακλύζουν. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Η Terry αποφασίζει ότι θα πάρει την εκδίκησή της. Δεν ξέρει ακόμα πώς, αλλά θα την πάρει. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Την απάντηση τη βρίσκει εκείνο το βράδυ σε ένα όνειρο – ένα όνειρο που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Σε αυτό το όνειρο σαν φαντασία, ο Rich επιστρέφει, παραδέχεται ότι είναι ανόητος και δηλώνει την αγάπη του για την Terry. Τι λέει η ταραγμένη κοπέλα; Ένα ξεκάθαρο "Κρίμα!". Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Τα όνειρα είναι ένα πράγμα, αλλά μερικές φορές η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πιο παράξενη. Λίγους μήνες αργότερα (η εκδίκηση εξακολουθεί να είναι μια ευχή για την Terry), βγαίνει για φαγητό και μόλις έρχεται το πιάτο της, εμφανίζεται και ο Rich. Θλιμμένος, της λέει ότι είναι άρρωστος. Άρρωστος ερωτευμένος... μαζί της! Φαίνεται ότι το όνειρο της Terry έγινε πραγματικότητα, αλλά πώς θα αντιδράσει; Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Καθώς ο Rich ικετεύει την Terry να τον δεχτεί πίσω, εκείνη ξαφνικά αλλάζει γνώμη. Δεν θέλει πλέον να πάρει εκδίκηση, η Terry δηλώνει ψύχραιμα ότι δεν είναι πλέον ερωτευμένη μαζί του. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Καθώς βγαίνουν μαζί από το εστιατόριο, η Terry λέει στον Rich ότι ονειρευόταν τη στιγμή που θα τον εκδικούνταν. Στη συνέχεια, συνεχίζει να του λέει ότι δεν μπορούσε να το κάνει θυμούμενη τον πόνο που ένιωσε όταν της ράγισε την καρδιά. Αφού τα λέει αυτά στον Rich, εκείνος εκφράζει τον θαυμασμό του γι' αυτήν και ρωτάει έπειτα την Terry αν θα ήθελε να μείνουν φίλοι. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Και έτσι οι δύο τους γίνονται φίλοι. Μια μέρα, ενώ κάνουν παρέα, συνειδητοποιούν ότι δεν ήταν καν φίλοι στην αρχή, όταν έβγαιναν μαζί. Ως αποτέλεσμα της φιλίας τους, οι δυο τους φαίνεται να συμπαθούν ο ένας τον άλλον περισσότερο τώρα που είναι φίλοι. Ο Rich δοκιμάζει να δώσει ένα φιλί, και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Young Romance #151 (01/02.1967), Girls' Love Stories #170 (06.1972). Δεν είναι η πιο συγκλονιστική ιστορία από μόνη της, αλλά το γεγονός ότι ξανασχεδιάστηκε και επαναχρωματίστηκε είναι αυτό που κάνει αυτή την ιστορία αξέχαστη. Πέρα από τον οποιονδήποτε λόγο που οδήγησε τη DC να επαναχρωματίσει αυτή την ιστορία, επιβεβαιώνεται ότι η αγάπη και ο έρωτας είναι πραγματικά οικουμενικοί. Πρέπει να σκεφτώ και να ερευνήσω κι άλλο σχετικά μ' αυτές τις σπάνιες επανασχεδιασμένες και επαναχρωματισμένες ιστορίες, αλλά όπως και να έχει, πρόκειται για ένα συναρπαστικό κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας που αφορά τα φυλετικά θέματα στη λαϊκή κουλτούρα. Και το σχετικό link...

Στη στήλη αυτή την προηγούμενη εβδομάδα, η Lady Liberty διά χειρός Winsor McCay άφηνε τον πυρσό της το 1912 και σήκωνε μια τεράστια ταμπέλα για να διεκδικήσει το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Τότε ακόμα το Άγαλμα της Ελευθερίας συμβόλιζε τη δικαιοσύνη και την ελπίδα. Λίγες δεκαετίες αργότερα, το μεγαλοπρεπές Άγαλμα, ξανά και ξανά, θα γινόταν συντρίμμια στα κόμικς, στον κινηματογράφο, στην επιστημονική φαντασία. Μια από τις πιο εντυπωσιακές «πτώσεις» του συνέβη στην τελευταία σκηνή του «Πλανήτη των πιθήκων» (1968), όταν μισοβυθισμένο στην άμμο γίνεται η αιτία της συνειδητοποίησης ότι ο «εχθρικός πλανήτης» δεν είναι παρά η Γη μετά την καταστροφή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο επιμελητής της DC Carmine Infantino, μεγάλος θαυμαστής της σειράς ταινιών «Πλανήτης των πιθήκων» (μέχρι τότε είχαν ήδη γυριστεί τρεις), αφού δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα για την προσαρμογή τους σε κόμικς, προτρέπει τον Jack Kirby, ο οποίος από το 1970 είχε εγκαταλείψει τη Marvel μετά από διαφωνίες με τον Stan Lee, να δημιουργήσει κάτι με παρόμοια θεματολογία. Ο Kirby ανασύρει μια ιστορία του από το 1957 με τίτλο The Last Enemy, στην οποία τα ζώα είχαν αποκτήσει νοημοσύνη και έλεγχαν τον κόσμο, τη συνδυάζει με μια αδημοσίευτη ιστορία του με τίτλο Kamandi of the Caves και δημιουργεί το Kamandi, The Last Boy on Earth, στο εξώφυλλο του οποίου η σκουριασμένη Lady Liberty βρίσκεται βυθισμένη στη θάλασσα σε ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο. Σύμφωνα με το σενάριο, μετά από κάποιο δραματικό γεγονός το οποίο ποτέ δεν διευκρινίζεται, οι άνθρωποι κρύβονταν για πολλά χρόνια σε υπόγεια καταφύγια για να μην εκτεθούν στη θανατηφόρο ακτινοβολία, ενώ όσοι έχουν βγει στην επιφάνεια ζουν σε ημιάγρια κατάσταση, άλλοι ως θηράματα, άλλοι ως πειραματόζωα και άλλοι υποδουλωμένοι από φατρίες νοήμονων ζώων σε διαρκή πόλεμο μεταξύ τους. Τα ζώα περπατούν στα δύο πόδια, μιλούν, έχουν αναπτύξει επιστήμη και πολιτισμό και φυσικά σιχαίνονται τους ανθρώπους. Ο Kamandi για να επιβιώσει πρέπει να αναζητήσει συμμάχους. Ανθρώπους όμως; Γιατί οι άνθρωποι ήταν αυτοί που μόνοι τους γκρέμισαν το Άγαλμα της Ελευθερίας και έφεραν την καταστροφή. Και το σχετικό link...

Σύνοψη βιβλίου: Απ’ όταν ξεκίνησε να τιμωρεί το έγκλημα, ο Μπάτμαν πρόλαβε γρήγορα να δει μεγάλο μέρος της σκοτεινής πλευράς της ανθρωπότητας – αν και δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που βγαίνει τώρα απ’ τις σκιές γελώντας φωναχτά: μια χαμογελαστή μορφή με πρόσωπο λευκό σαν κιμωλία, που η τρέλα της απειλεί να σαρώσει ό,τι βρεθεί στο διάβα της. Για τον υπερασπιστή του Γκόθαμ Σίτι, η πρώτη επαφή με το πλάσμα που λέγεται Τζόκερ θα είναι η απόλυτη δοκιμασία – μια μάχη που θα κρίνει τον διαρκή αγώνα του ενάντια στις δυνάμεις του χάους και της παράνοιας. Χρόνια αργότερα, οι ίδιες δυνάμεις εξαπολύονται ξανά από ένα εντελώς αναπάντεχο μέρος – και φαντάσματα του παρελθόντος, καλά και κακά, θα έρθουν αντιμέτωπα με το σκληρό φως αμείλικτων ερωτημάτων πριν μπορέσουν τελικά να αναπαυθούν. Ο κάτοχος των βραβείων Eisner και Harvey (GOTHAM CENTRAL, Captain America) επιστρέφει στους κακόφημους δρόμους του Γκόθαμ για δύο καθηλωτικές ιστορίες του Μεγαλύτερου Ντετέκτιβ του Κόσμου, παρέα με τους αγαπημένους σχεδιαστές Doug Mahnke (JLA, The Mask), Patrick Zircher (NIGHTWING, Iron Man) και Aaron Sowd (THE BATMAN CHRONICLES, The Uncanny X-Men). Σχολιασμός: Πρόκειται για μια αυτοτελή έκδοση του Batman, με την ιστορία The Man Who Laughs του Ed Brubaker, όπου κυκλοφόρησε αρχικά το 2005 σε συνέχεια του Batman: Year One. Στην ιστορία βλέπουμε την πρώτη συνάντηση του Batman με τον Joker, συμβαδίζοντας με την πρωτότυπη ιστορία της συνάντησης στο Batman #1 (1940). Ο τίτλος είναι φόρος τιμής στο ομόνυμο μυθιστόρημα του Βίκτορ Ουγκό, μιας και οι δημιουργοί του Τζόκερ είχαν εμπνευστεί αρχικά από τον πρωταγωνιστή της. Η έκδοση συμπεριλαμβάνει και την ιστορία Made of Wood από το Detective Comics #784-786. Μια όμορφη έκδοση που διαβάζεται ευχάριστα. Η έκδοση είναι στα ποιοτικά δεδομένα που μας έχει συνηθίσει η Οξύ. Σας το προτείνω!

Έπειτα από πολλά χρόνια παρουσίας του εν λόγω κόμικ στο "πάνω ράφι" της Wish list μου, κατάφερα επιτέλους να το αποκτήσω και να το απολαύσω. Γι αυτό λοιπόν, αναλαμβάνω το δύσκολο εγχείρημα να σας παρουσιάσω αυτό το πολυδιαφημισμένο, (και για τους περισσότερους) υπεροχο κομικ με πρωταγωνιστή τον Batman, το "The Long Halloween" Πρόκειται για μία ιστορία αποτελούμενη απο 13 μηνιαία τεύχη, σε σενάριο του Jeph Loeb , και σχέδιο του Tim Sale . Εκδόθηκε απο τη DC Comics απο το 1996, εως το 1997 , και είχε πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τα 2 σίκουελ Batman " Dark Victory, για το οποίο υπάρχει παρουσίαση στο φόρουμ : http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=27315&p=244393 και Catwoman: When in Rome . Στη συνέχεια, το έργο θα εκδοθεί υπό μορφή trade paperback (με τα εξωφυλλα που βλέπουμε παραπάνω), αλλά και ως μέρος της Batman Absolute Edition απο την DC. εδώ όλα τα (13) εξώφυλλα των αρχικών τευχών του έργου Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του δικού μου τόμου Σας βλέπω όμως που δεν κρατιέστε, οπότε ας αφήσουμε αυτά και πάμε γρήγορα γρήγορα στα της ιστορίας! Xρονολογικά στο σύμπαν του Μπάτμαν, βρισκόμαστε έπειτα απο την εμφάνιση του επικού έργου Batman: Year One , του Μiller. Ο Μπατμαν είναι ακόμα σχετικά άπειρος όσον αφορά τη λύση μυστηρίων , καθ΄οτι αρκετά νέος ακόμα, ο Αστυνόμος Jim Gordon παντρεμένος, με τη γυναίκα του εν ζωή και το παιδί τους σε βρεφική ηλικία, ο Χαρβευ Ντεντ έχει τη θέση του Εισαγγελέα, ταγμένος στη μάχη για την πάταξη της εγκληματικότητας στο Γκόθαμ, πάντα σε συνεργασια με τον Γκορντον, και παντρεμένος με τη Gilda , με την οποία προσπαθούν να αποκτήσουν παιδιά. Το έγκλημα του Γκόθαμ ελέγχεται κυρίως απο 2 πρόσωπα/οικογένειες: τον Carmine "The Roman" Falcone, και τον Sal Maroni. Στο Γκοθαμ όμως κάνει την εμφάνιση του ένας κατά συρροή δολοφόνος, που παίρνει το όνομα "Holiday" εξαιτίας της συνήθειας του να σκοτώνει ως επι τω πλείστον εγκληματίες, κατά την εορταστική ημέρα κάθε μήνα ( halloween, new year's eve, valentine' s day, april fool's day, st patrick's day, Easter και παει λεγοντας) . Αυτό θα φέρει τους τρεις άντρες κοντά, με σκοπό να συνεργαστούν ώστε να φτάσουν στη λύση του μυστηρίου για το ποιος ειναι ο serial killer, ο οποιός καταφέρνει να παραμένει ασύλληπτος για περισσότερο απο έναν χρόνο απο το Μπάτμαν. Παράλληλα, αγωνίζονται για την πάταξη του εγκλήματος αλλά και της βεντέτας των δύο μεγάλων οικογενειών του υποκόσμου, που έχουν ως κεφαλή απ τη μια τον Falcone και απ την αλλη τον Maroni. Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της ιστορίας, εμπλέκονται τα περισσότερα διάσημα πρόσωπα κοντά στο Σκοτεινο Ιππότη, όπως ο πιστός του μπάτλερ, η Κατ Γούμαν , αλλά και πλήθος διάσημων villain του Mπατμαν, οπως ο Τζοκερ, ο Riddler, το Σκιάχτρο, η Poison Ivy, o Mad Hatter, καθώς επίσης και ο Calendar Man ο οποίος επαναεισάγεται στο DC universe, και παρ ότι γνωριζει την πραγματικη ταυτοτητα του Holiday, ο ίδιος μέσα απο το κελί του στο Άρκαμ Ασυλο προτιμάει να βάζει γρίφους στον Μπάτμαν. Πάμε τώρα στο ερώτημα: γιατι να διαβάσω το συγκεκριμένο κόμικ?? 1. γιατι ειναι ενα κόμικ μυστηρίου , με τον Μπατμαν σε ρολο ντετεκτιβ, κατά πρωτο λογο, να προσπαθεί να εξιχνιάσει την ταυτότητα του δολοφόνου. 2. γιατι το σχέδιο που ντύνει το ομορφο σενάριο, ειναι κατα τη γνωμη μου υ-π-ε-ρ-οχ-ο . 3. γιατι αποτελεί κάτι σαν origin της μεταστροφής του Χαρβει Ντεντ σε Two-Face. 4. γιατι μέχρι τέλους σε κρατάει σε αγωνία για το ποιός είναι πίσω από τους φόνους , και γιατι σου επιφυλάσσει εκπλήξεις!! 5. γιατι οι χαρακτήρες περνάνε απο προσωπικές, εσωτερικές και ηθικές πάλες. Τόσο ο Μπατμαν, όσο και ο Ντεντ. 6. γιατί το "The Long Halloween" επηρέασε τον Κρίστοφερ Νόλαν κατά την κινηματογραφική δημιουργία του επικού "The Dark Knight Trilogy" . Προσωπικη γνωμη: ηταν απ τα καλυτερα Μπατμαν που εχω διαβασει. Αξιζε ο ντορος, και σιγουρα δικαιολογειται η μονιμη θεση του στις τοπ 10 ιστοριες του οσον αφορα τον Σκοτεινο Ιπποτη. Όσοι είστε φαν του ηρωα, διαβάστε το σίγουρα! Όμως για να μην παρουσιάζω μονο τη θετικη (δικη μου) αποψη, εδώ βρίσκεται και η άποψη της αντίπερα όχθης, όπου θεωρεί το Long Halloween, ως το πιο υπερεκτιμημενο Μπατμαν κομικ ever. http://whatculture.com/comics/7-reasons-why-batman-the-long-halloween-is-the-most-overrated-batman-book-ever?page=1 Δε μπορώ να πω οτι βρήκα τους 7 λογους που παραθετει, εντελως άστοχους. Σίγουρα δεν ειναι τελειο κομικ, σίγουρα εχει τις ατέλειες του, πάντα και βάσει οπτικης του καθενος, αλλά σιγουρα δε θεωρώ οτι μπορει καποιος να ισοπεδωσει την αξια του εν λογω εργου. Οπως και να εχει, οσοι το εχετε διαβασει, ή θα το διαβασετε, αξιζει να ριξετε μια ματιά και στο παραπάνω άρθρο που παραθέτω! p.s.1. ηθελα (και μπορουσα) να γραψω πολλά περισσοτερα, επελεξα ομως να συγκρατηθω διοτι δε θελω να περιεχονται παρα πολλα σποιλερς στην παρουσιαση μου αυτή. Το The Long Halloween ειναι ενα σπουδαιο εργο, που καθε ενας που θα με διαβασει και μετά θα παει να ασχοληθει με το κομικ, θελω να γνωριζει οσο το δυνατον λιγοτερα, ωστε να το απολαυσει και οσο το δυνατον περισσοτερο! Απο εδώ ας λάβει απλά την αφορμή για να το κανει! p.s. 2 την ανοχή σας ως προς την παρουσιαση μου, μιας και δεν εχω μεγάλη εμπειρια!

Σύνοψη βιβλίου: Αυτό δεν είναι ένα κόμικ για τον Σούπερμαν. Αυτή είναι η ιστορία του Κλαρκ Κεντ, ενός αγροτόπαιδου από το Κάνσας, το οποίο κατάγεται από άλλον πλανήτη. Είναι η ιστορία ενός τρομαγμένου παιδιού με απίστευτες δυνάμεις, ενός έφηβου παραβάτη που έχει πολλά να μάθει, ενός δημοσιογράφου που οσμίζεται την αλήθεια και κρατά καλά κρυμμένο το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου. Αυτός δεν είναι ο Σούπερμαν που γνωρίζετε. Όχι ακόμη. Ο Max Landis, ο αναγνωρισμένος σεναριογράφος της επιτυχημένης ταινίας Chronicle, παρουσιάζει επτά ιστορίες από τη ζωή του άνδρα που θα γίνει ο Άνθρωπος από Ατσάλι, επτά καθοριστικές στιγμές που μετέτρεψαν έναν άλλοτε καλό, άλλοτε θυμωμένο, άλλοτε αστείο, αλλά πάντα ανθρώπινο Αμερικανό εξωγήινο στον μεγαλύτερο υπερήρωα του κόσμου. Είναι σχεδιασμένο από τους καλύτερους σχεδιαστές κόμικς, όπως οι: Jock (Batman: The Black Mirror), Francis Manapul (Detective Comics), Jae Lee (Batman/Superman), Joëlle Jones (Lady Killer), Nick Dragotta (East of West) και άλλοι. Το Superman: American Alien αφηγείται την ανθρώπινη ιστορία του Τελευταίου Γιου του Κρύπτον. Σχολιασμός: Πρόκειται για την συγκεντρωτική έκδοση των τευχών Superman: American Alien #1-7, μιας πρόσφατης σχετικά κυκλοφορίας στην Αμερική. Κάθε κεφάλαιο είναι σχεδιασμένο από διαφορετικό σχεδιαστή, κάτι που όμως δεν κουράζει, μιας και αναφέρεται σε άλλη χρονική περίοδο του Κλαρκ Κεντ. Το βιβλίο εστιάζει στην ανθρώπινη πλευρά του Superman. Αν και φανταζόμουν ότι θα είναι άλλη μια εκδοχή της προέλευσης του ήρωα σε comic, τελικά ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και διαβάστηκε με αρκετό ενδιαφέρον. Η έκδοση είναι στα ποιοτικά δεδομένα που μας έχει συνηθίσει η Οξύ. Ανάμεσα στα τεύχη υπάρχουν κάποια σκίτσα από εξώφυλλα και κάποια μονοσέλιδα comic. Μια εξαιρετική έκδοση που θεωρώ ότι πρέπει να έχουμε όλοι στη βιβλιοθήκη μας. Ίσως η καλύτερη ιστορία του Superman που εκδόθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση που είδα σε ένα site και είπα να τη μεταφέρω εδώ: Έστω ότι είστε ένα studio που θέλει να γυρίσει σε ταινία τον γνωστό ήρωα της DC, Flash. Ποιος προτιμάτε να τη σκηνοθετήσει; Αυτός που έγραψε το Dark City, το Batman Begins και τα 3 Blade ή αυτός που έκανε τα "Just Married", "Cheaper by the Dozen", "The Pink Panther" και το "Night at the Museum"? Αν επιλέξατε τον πρώτο (by the way, o David Goyer είναι) μάλλον χάσατε, γιατί χτες ανακοινώθηκε ότι δε θα συμμετάσχει πλέον στην ταινία λόγω διαφορών με το studio. Τη θέση του παίρνει ο Shawn Levy που έχει κάνει τις παραπάνω ταινίες. Βέβαια για να μη ξενερώσουν όλοι οι fans ανά τον πλανήτη (πράγμα που λογικά θα έγινε) δήλωσαν ότι θα παραμείνουν στην ταινία πολλά στοιχεία από το σενάριο του Goyer και ότι ο κύριος Levy δε θα κάνει το Flash κομωδία... Παρόλα αυτά πιστεύω ότι μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι δε θα είναι τόσο σκοτεινό όσο οι ταινίες του Goyer... Anyway, as always, time will tell... Αν θέλετε να δείτε και μόνοι σας την ανακοίνωση μπορείτε να πάτε εδώ: http://www.hollywoodreporter.com/hr/conten...32d4b3bf4691924 [imdb=tt0439572]

Σύνοψη βιβλίου: Σχολιασμός: Πρόκειται για μια αυτοτελή έκδοση της Justice League of America, με την υπογραφή του Alex Ross, όπου κυκλοφόρησε αρχικά σε 12 τεύχη από το 2005 μέχρι το 2007. Στην ιστορία βλέπουμε τους αγαπημένους μας ήρωες να έρχονται σε σύγκρουση με την Legion of Doom. Το σχέδιο είναι πανέμορφο, κάτι αναμενόμενο αφού είναι αυτού του σπουδαίου σχεδιαστή. Η ιστορία πολύ ωραία και διαβάζεται ευχάριστα. Η έκδοση είναι στα ποιοτικά δεδομένα που μας έχει συνηθίσει η Οξύ. Αν αγαπήσατε το Marvels, η αγορά επιβάλλεται!

31 Μαϊου στο dc universe [imdb=tt8362852]

Ένας νέος κακός τρομοκρατεί την Gotham, ο Harvester. Ο ιατροδικαστής Bruce Wayne κάνει αυτοψία στο τελευταίο θύμα του κακοποιού, όμως δέχεται επίθεση. Η εμμονή του Bruce με τον Harvester, οδηγεί τον Thomas Wayne να βγάλει τον γιο του σε αναρρωτική άδεια και να τον στείλει για θεραπεία σε ένα περίεργο ψυχολόγο με όνομα Dr Hunter. Με τον Batman να λείπει καιρό, η ντετέκτιβ Barbara Gordon αναγκάζεται να ζητήσει την βοήθεια του Riddler για να πιάσει τον Harvester. Και κάπου εδώ σταματά η περιγραφή της σειράς για να αποφύγουμε τα spoilers. Πρόκειται για να ένα θρίλερ 10 επεισοδίων σε μορφή podcast, δημιουργίας του David S. Goyer σε συνεργασία με το Spotify. Μάλιστα, είναι μόνο η αρχή καθώς πρόκειται να δημιουργηθούν κι άλλες σειρές με χαρακτήρες της DC. Φαίνεται ότι πρόκειται για μία σοβαρή παραγωγή μόνο και μόνο αν κάποιος διαβάσει το βασικό καστ. Τον ρόλο του Bruce αναλαμβάνει ο Winston Duke (ο κινηματογραφικός M'Baku του MCU), Thomas Wayne είναι ο Lance Reddick, Barbara η Gina Rodriguez, ο Hasan Minhaj υποδύεται τον Riddler, ο Jason Isaacs τον Alfred, τον κακό της σειράς Harvester αναλαμβάνει να κάνει ο Sam Witwer, τον μυστήριο γιατρό Hunter o John Rhys-Davies και την Vicki Vale η Ashly Burch. Καθώς η διάρκεια των επεισοδίων κυμαίνεται από 20 μέχρι 40 περίπου λεπτά, είναι μια σειρά που δεν κουράζει. Η αγωνία δεν σταματά να υπάρχει σε κάθε επεισόδιο που τελειώνει και προσφέρεται μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα γνώριμη αλλά και φρέσκια.

Μιας και κανείς άλλος δεν το άνοιξε... Μετά την σύντομη εμφάνιση στο Batman v Superman και την πλήρη παρουσίαση του στο αναμενόμενο Justice League, ο Άκουαμαν θα εμφανιστεί και στην δική του ταινία, που αναμένεται στις 27 Ιουλίου του 2018, λιγότερο από δύο χρόνια από τώρα. Την ταινία την έχει αναλάβει ο σκηνοθέτης του Μαχητές των Δρόμων 7 και Το Κάλεσμα 2, James Wan και το σενάριο ο Will Beall, βασιζόμενος σε πλοκή που ανέπτυξε ο Wan μαζί με τον Geoff Johns. Τον Άκουαμαν θα παίζει ο Τζέισον Μομόα (ριμέικ του Κόναν, Stargate Atlantis, Game of Thrones), με την Amber Heard να παίζει την Μέρα και τον Willem Dafoe να παίζει τον Nuidis Vulko. Υπάρχουν επίσης φήμες για την εμφάνιση του Μπλακ Μάντα το οποίο θα παίζει ο Michael Kenneth Williams. Μπορείτε να διαβάσετε και κάποια σχόλια του σκηνοθέτη εδώ. Μεταξύ των άλλων απαντάει πως ακόμα δεν έχουν αποφασίσει το πως έχουν αποφασίσει να δείξουν την ομιλία κάτω από το νερό (ξέρω, πρόβλημα που βρήκαν να έχουν) και το πως με το να δώσουν τον ρόλο του Άκουαμαν στον Μομόα, αυτομάτως σταμάτησε να θεωρείται ο χαρακτήρας ανέκδοτο. Προσωπικά δεν το πιστεύω αυτό (ακόμα και αν γουστάρουν στις ταινίες, δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα τόσες δεκαετίες εξιστόρησης), αλλά τουλάχιστον ο Άκουαμαν του Μομόα φαίνεται πως ροκάρει. easy pun. [imdb=tt1477834]

Υπόθεση Ο Chas Chandler, ένας παλιός φίλος του John Constantine, τον οποίο έχει να δει σχεδόν μια δεκαετία, του ζητάει να τον βοηθήσει με την κόρη του Trish, που έπεσε απροσδόκητα σε κώμα και υποψιάζεται ότι είναι αποτέλεσμα μαύρης μαγείας. Η αναζήτηση, φέρνει τους δυο φίλους στο Λος Άντζελες, οπού αναμετρούνται με έναν πανίσχυρο δαίμονα. Ενδεικτικά Screenshots Ταυτότητα ταινίας Τίτλος: Conastantine: City of Demons Παραγωγή: Αμερικάνικη Εταιρεία παραγωγής: Warner Bros Animation Έτος: 2018 Αρχική Γλώσσα: Αγγλικά Σενάριο: John Marc DeMatteis Σκηνοθεσία: Doug Murhy Πρωταγωνιστές: Matt Ryan, Damian O' Hare, Laura Bailey, Emily O'Brien, Rachel Kimsey, Robin Atkins Downes, Jim Meskimen Διάρκεια: 90min. Constantine: City of Demons Trailer (2018) Σχετικά link Constantine: City of Demons dccomics.com/constantinecityofdemons Σχόλιο του γράφοντος Πολύ κάλο animation, γρήγορη πλοκή, μπόλικες μάχες και γενικά έχει όλο εκείνο σκοτεινό και βίαιο κλίμα που ταιριάζει στον ντετέκτιβ με τις υπερφυσικές ικανότητες. Πιστεύω ότι οι fan του είδους - και του ήρωα - θα το ευχαριστηθούν. Στη ουσία πρόκειται για τα πρώτα πέντε επεισόδια της ομότιτλης σειράς, υπό μορφή ταινίας. Προσωπική Βαθμολογία : 8/10 ps. Μιας και είναι η πρωτη μου παρουσίαση, για κάποια ταινία γενικώς, παρακαλώ να είστε επιεικείς με τα όποια λαθάκια υπάρχουν. [imdb=tt9177882]

Σειρά επιστημονικής φαντασίας από την DC με τον Ηλία Κυριαζή στο σχέδιο O Liam είναι ένας ερασιτέχνης DJ ο οποιος δουλεύει νοσηλευτής σε ένα γηροκομείο. Όχι κι ότι πιο διασκεδαστικό για την ψυχολογία του. Και μετά κονομάει μια μαύρη τρύπα. Και όλα μπερδεύονται Πιο επεξηγηματικός δεν μπορώ να γίνω, αφού είμαστε ακόμα στα 2 πρώτα τεύχη. To Young Animal είναι ένα imprint της DC που στόχο έχει να δώσει λίγο πιο ενήλικα υπερηρωικά κόμικ. Στο τιμόνι του imprint είναι ο Gerard Way. Τραγουδιστής των My Chemical Romance, αλλά και συγγραφέας του The Umbrella Academy. Στο σενάριο του κόμικ έχουμε τον Mikey Way, μπασσίστας των MCR και αδερφός του Gerard καθώς και τον Shaun Simon που και αυτός είναι μουσικός σε ένα σχήμα που συνδέεται κάπως με τους MCR αλλά έχει γράψει κόμικ για την Dark Horse (το ένα σε συνεργασία με τον Mikey Way). Όσον αφορά την πλοκή, it's all over the place Ακόμα δεν ξέρω που θα το πάει. Μπορεί να είναι κοσμικό υπερηρωικό, μπορεί να είναι και μια σπουδή πάνω στα ψυχολογικά προβλήματα. Μπορεί να είναι χιουμοριστικό, μπορεί να είναι και τρόμου. Θα δείξει Έχει στοιχεία απ'ολα μέσα Όσον αφορά το σχέδιο, νομίζω πως είναι από τις πιο ώριμες δουλειές του Κυριαζή. Ένα τσικ πιο μανγκοειδές, δυό τσικ πιο βρώμικο, με τρια τσικ περισσότερες λεπτομέρειες στο φόντο. Δεν ξέρω άμα είναι mini series. Μάλλον όχι. review #1 @cbr review #1 @ adventuresinpoortaste Συνέντευξη των Way+Shaun από τον Απρίλη (3 μήνες πριν βγει) που λένε για το τι ΘΑ είναι το κόμικ Συνέντευξη των σεναριογράφων μια μέρα πριν βγει comixology dc comics comicbookdb

KANE & LYNCH To 2007, η Eidos Interactive κυκλοφόρησε για PC, Playstation 3 και Xbox 360 το video game Kane & Lynch: Dead Men, που ανήκει στην κατηγορία 3rd person shooter. To 2010 θα κυκλοφορήσει και sequel για τις ίδιες κονσόλες, με τον τίτλο Kane & Lynch 2: Dog Days. Βασισμένο σε αυτά λοιπόν τα βιντεοπαιχνίδια, τον Οκτώβριο του 2010 θα κυκλοφορήσει και το πρώτο από τα 6 τεύχη της μίνι σειράς Kane & Lynch, από την DC Comics. Το σενάριο της ιστορίας έχει γράψει ο Ian Edginton, ενώ το σχέδιο είναι του Christopher Mitten. Η σειρά θα κυκλοφορήσει και συγκεντρωμένη σε paperback τον Ιούνιο του 2011. Τα εξώφυλλα των videogames Η ιστορία έπεται της πλοκής των βιντεοπαιχνιδιών. Μετά την πτώση των "The 7", οι δύο άσπονδοι φίλοι θέλουν να ξεκινήσουν μία νέα ζωή, ιδιαίτερα ο Kane που θέλει να γνωρίσει καλύτερα την κόρη του και να περάσει χρόνο μαζί της. Δυστυχώς γι' αυτούς, τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα είχαν σχεδιάσει, καθώς κάποιος κυκλοφορεί ένα ανοιχτό συμβόλαιο 10 εκατομμυρίων δολαρίων για τα κεφάλια τους, κάτι που οδηγεί από τον πιο μικρό ως τον πιο σεσημασμένο εγκληματία στο κατόπι τους. Οι δύο φίλοι θα πρέπει να εξολοθρεύσουν όσους στρέφονται εναντίον τους, αλλά και να ανακαλύψουν ποιος ευθύνεται για το συμβόλαιο και να τον σταματήσουν. Το βασικό για μένα ήταν ότι, εγώ που δεν γνώριζα τον βιντεοπαιχνίδι, μπόρεσα να παρακολουθήσω μια χαρά την υπόθεση του κόμικ χωρίς δυσκολίες. Από κει και πέρα, χωρίς να είναι καμιά ιστοριάρα, διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Ατού του κόμικ είναι η άφθονη δράση και ο καταιγιστικός ρυθμός, που θα έκαναν σίγουρα και ενδιαφέρουσα ταινία. Το σχέδιο είναι ιδιαίτερο, θα μπορούσε όμως και λίγο καλύτερο, καθώς σε κάποια σημεία με μπέρδευε.

Σύνοψη βιβλίου: Το σκοτεινό πολυσύμπαν έρχεται και τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ποτέ ξανά! Πέρα από το σύμπαν μας, υπάρχει το Πολυσύμπαν… και κάτω από το Πολυσύμπαν βρίσκεται ένα εφιαλτικό βασίλειο όπου κάθε φόβος που έχει νιώσει ποτέ κάποιος στη Γη μας γίνεται πραγματικότητα. Τώρα μια διαβολική δύναμη παλιά όσο κι ο χρόνος θέλει να μας τραβήξει στο σκοτάδι, μέσα στο βασίλειο του ατέλειωτου τρόμου. Και όταν η πόρτα μεταξύ των κόσμων ανοίξει, δεν ξεπηδούν από μέσα μόνο οι εφιάλτες, αλλά και οι Σκοτεινοί Ιππότες, ο καθένας από τους οποίους αποτελεί μια διεστραμμένη εκδοχή του Μπάτμαν από έναν κόσμο όπου ο χειρότερος φόβος του βγήκε αληθινός. Με την εισβολή να έχει ξεκινήσει και τον Μπάτμαν παγιδευμένο στο Σκοτεινό Πολυσύμπαν, η Λεγεώνα της Δικαιοσύνης πρέπει να αναλάβει μια αδύνατη αποστολή, για να βρει τα μυστηριώδη μέταλλα που είναι ικανά να απωθήσουν τους Σκοτεινούς Ιππότες και τον αφέντη τους, τον τρομερό Μπάρμπατος. Αν αποτύχουν, όλα όσα γνώριζαν ποτέ θα βυθιστούν στο αιώνιο σκοτάδι. Αλλά ο αληθινός τρόμος είναι… κι αν έχουν ήδη αργήσει πολύ; Ένα από τα μεγαλύτερα events στην ιστορία της DC παρουσιάζεται στο συνταρακτικό, γεμάτο δράση, επικό DARK KNIGHTS: METAL από τους μεγάλους Scott Snyder και Greg Capullo, που ξανασμίγουν μετά την τεράστια επιτυχία τους στη σειρά BATMAN. Σχολιασμός: Πρόκειται για τη συγκεντρωτική έκδοση των τευχών Dark Nights: Metal #1-6 (2017-2018). Μία πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που έβγαλε πριν λίγα χρόνια η DC και βγήκε σχετικά γρήγορα στα ελληνικά από την Οξύ! Για άλλη μια φορά η DC χρησιμοποιεί τα πολυσύμπαντα σε ένα μεγάλο γεγονός, πετυχαίνει όμως αυτή τη φορά να μας εντυπωσιάσει με την πλοκή και να μας κρατάει το ενδιαφέρον. Ένα όμορφο στοιχείο της σειράς, θεωρώ πως είναι η σύνδεση και με τον κόσμο του Sandman. Το σενάριο είναι αρκετά καλό, όπως και το σχέδιο άλλωστε. Στο τέλος της έκδοσης έχει πάρα πολλά εναλλακτικά σχέδια εξωφύλλων, καθώς και σκίτσα και μολύβια του Greg Capullo. Μια όμορφη έκδοση από τις εκδόσεις Οξύ, στα γνωστά ποιοτικά της στάνταρ.