Jump to content

Otis

Members
  • Posts

    145
  • Joined

  • Last visited

1 Follower

About Otis

  • Birthday 09/08/1875

Profile Information

  • Country
    US-California

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Otis's Achievements

Ακόμα στο εξώφυλλο

Ακόμα στο εξώφυλλο (2/9)

545

Reputation

  1. Όχι και συλλεκτικό το άρπα κόλλα. Δεν υπάρχει δομή και ενότητα. Συλλεκτικό θα ήταν αν περιείχε ανέκδοτα ή αδημοσίευτα ή αδημοσίευτα ανέκδοτα.
  2. Αλμυρή τιμή; Ο γραφίστας που γράφει ολόκληρους τους τίτλους με γραμματοσειρά για αρχιγράμματα κοστίζει. Θα μπορούσε να κόβει βινύλιο για επιγραφές σε σουβλατζίδικα και να κάνει μενού για γάμους και χαραμίζεται στις εκδόσεις. Υ.Γ. Συγγνώμη που δεν το έγραψα με αρχιγράμματα, αλλά μέχρι Comic Sans φτάνουν οι επιλογές. Τελικά είναι κεφαλαία Monotype Corsiva, η γνωστή του Word. Από πάνω κι από κάτω έχει κάποια Bookman Old Style, τη γνωστή απ' το Word. Από πίσω έχουμε πάλι Monotype Corsiva αλλά σε κανονική χρήση.
  3. Otis

    JUPITER'S LEGACY

    Μου φάνηκαν περίεργες οι κριτικές. Το sensational το μεταφράζει αισθησιακό αντί για εντυπωσιακό. Το demolished το μεταφράζει διαλύονται αντί για κατεδαφίζονται. To that is αντί να μεταφραστεί "φυσικά", αφαιρείται. Αντί να συνοδεύεται το σεμινάριο στην αφήγηση, συνοδεύεται η αφήγηση σκέτη, με στραμπουληγμένα ελληνικά. To brilliant storytelling το μεταφράζει εξαιρετική αφήγηση αντί για ευφυέστατη αφήγηση. Με το φαναστικό δεν εννοεί fanastic σίγουρα. Ορθογραφικό. Μεταφράζει το truly stellar art work ως πραγματικά φανταστικό σχέδιο, αντί για λαμπρό πραγματικά ή εξαιρετικό πραγματικά. Είναι θέμα γούστου αυτά μέχρι ένα σημείο αλλά διαφωνώ εξαιρετικά και φανταστικά.
  4. Ο υπέρβαρος βουτυρομπεμπές είναι μια ενδιαφέρουσα άποψη, αν σκεφτούμε ότι είναι ουσιαστικά strongman με τιγρέ σωβρακάκι που σηκώνει ανθρώπους και σπάει αλυσίδες σε sideshow. To Action Comics Νο1 είναι πολύ ενδιαφέρον. Παρουσίαση δυνάμεων απ' την πρώτη σελίδα στο κάλπικο ολυμπιακό ιδεώδες citius altius fortius με εκλαϊκευμένη αιτιολόγηση και αναφορά στην εξέλιξη των ειδών. Πρέπει να του δώσουν βραβείο και μόνο για την πυκνότητα. Απ' την άλλη, η προέλευσή του είναι σαν να γράφτηκε σε δυο λεπτά. Δεν τον ξέρεις, είναι απ' το χωριό το διάστημα. Και ο πατέρας του πήρε μια σκάφη έφτιαξε πρόχειρα ένα αυτόματο διαστημόπλοιο και τον έριξε στο ποτάμι εκτόξευσε προς τη Γη. Υπάρχει περίπτωση να είναι όντως γιος αυτού του ανθρώπου ο Superman; Τί έφτιαξε τόσα χρόνια στη Γη; Μόνο να χαλάει ξέρει και οι δυνάμεις του τού έτυχαν. Γι αυτό δε τον χωνεύει ο Batman που είναι προκομμένος και ιδρώνει να φτιάξει ένα gadget. Και δεν κινδυνεύει από τίποτε, αλλά εντάξει, τον ταλαιπωρεί μια αλλεργία, και από κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο στη Γη. Ο πιο αντιπαθητικός υπερήρωας με διαφορά.
  5. Η φθορά είναι φυσικά διαδικασία απ' την οποία περνάμε κι εμείς οι ίδιοι. Και η ατέλεια είναι φυσιολογική, δηλαδή η έλλειψη της ολοκλήρωσης στη ζωή μας και στα σχέδια που κάνουμε, που τη βλέπουν πολλοί ως ελάττωμα. Όταν είσαι νέος τα εκτιμάς πολύ αυτά τα αφύσικα πράγματα. Το ατσαλάκωτο, το αυτοκίνητο χωρίς γρατσουνιά, το πρόσωπο χωρίς ρυτίδα, και τα μακροχρόνια σχέδια που υποτίθεται ότι θα ολοκληρώσεις. Αργότερα καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν νόημα και ότι είναι μακριά απ' την πραγματικότητα. Η φθορά και το ανολοκλήρωτο είναι στη ζωή και τη φύση κι έχουν την ομορφιά τους. Δεν είναι καλό μονοπάτι να μεταθέτουμε το ανέφικτο της φυσικής ζωής σε υλικά πράγματα που μπορούν θεωρητικά να το υποκαταστήσουν. Δε διαφέρει απ' το να νιώθουμε άσχημα απ' την παραμικρή ασυμμετρία στο περιβάλλον μας επειδή εσωτερικά νιώθουμε απειλή απ' την αβεβαιότητα της ζωής και των καταστάσεών της. Η συλλογή αντικειμένων πρέπει να γίνεται για την τέχνη του αντικειμένου, δηλαδή για την ευχαρίστηση που δίνει μέσα απ' το συναίσθημα που παράγει και τα αισθήματα με τα οποία το πετυχαίνει, και την προσφορά αυτής της ευχαρίστησης και σε άλλους ιδανικά. Το όνειρο του πραγματικού λάτρη μιας τέχνης δεν είναι η συλλογή, αλλά η απόλαυση της συλλογής. Ο συλλέκτης με τα σφραγισμένα τεύχη και τις τέλειες σειρές έχει χάσει την ουσία της τέχνης που υποτίθεται ότι εκτιμά.
  6. Είναι παλιό σενάριο η επιδημία απ' την οποία μας σώζουν μη εκλεγμένοι σε συνεργασία με ιδιώτες, γιατί ως κίνδυνος είναι υπαρκτός και τα πράγματα θα προχωρήσουν γρήγορα τόσο παγκοσμιοποιημένα που είναι όλα σήμερα. Το πιο πρόσφατο που θυμάμαι είναι το λεγόμενο event 201. Εδώ έχει βίντεο και πληροφορίες: https://www.centerforhealthsecurity.org/event201/media Δεν είναι πολύ ενδιαφέρον, πέρα απ' το γεγονός ότι βλέπουν οι ιδιώτες την καταστροφή ως ευκαιρία. Το πρωτότυπο στα σενάρια αυτά είναι ότι αποφασίζουν οι ιδιώτες στην ουσία, και οι μη εκλεγμένοι μεταφέρουν στους πολιτικούς τις αποφάσεις. Βολικό, γιατί τους μη εκλεγμένους που παίρνουν τις επιστημονικές αποφάσεις τους ορίζουν οι ιδιώτες σε τελική ανάλυση, αφού αυτοί κατασκευάζουν την καριέρα τους με την προβολή στα μέσα και ελέγχουν αυτούς που τους προτείνουν. Οι ιδιώτες παίρνουν εργολαβίες, πχ για να μεταφέρουν δείγματα με αεροπλάνα και λύνουν και το πρόβλημα στο θέμα των φαρμάκων. Στα παλιότερα σενάρια ήταν αλλιώς. Ανακατευόταν ο στρατός στη διαχείριση τέτοιων πραγμάτων, γινόντουσαν επιτάξεις αντί για εργολαβίες, και η έρευνα γινόταν από επιστήμονες που καλούσε ο πολιτικός, συνήθως ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Δε θυμάμαι σε ποια ταινία είχαν σηκωθεί τα ζόμπι επειδή είχε διαφύγει κάποιο χημικό και όταν κάλεσαν τον στρατό όπως έγραφαν οι οδηγίες στα δοχεία ο στρατός βομβάρδισε όλη την περιοχή στην οποία είχαν εξαπλωθεί:) Φταίει και λίγο που αυτή η γενιά έχει μεγαλώσει με Atlas Shrugged και Iron Man. Τώρα έχουν ενθουσιαστεί που ο ιδιώτης έκανε επανδρωμένη πτήση, ενώ επανδρωμένες πτήσεις γίνονται πάνω από μισό αιώνα και Ρώσοι/Κινέζοι πηγαινοέρχονται κανονικά τα τελευταία χρόνια. Θυμάμαι και εκείνη την τραγική περίπτωση με τα παιδιά στο σπήλαιο που θα τους έσωζε ο Musk. Τελικά τους έσωσαν καθημερινοί άνθρωποι που έβαλαν τη ζωή των παιδιών πάνω απ' τη δική τους. Σε εκείνη την περίπτωση έδωσε μια καλή απάντηση ένας Βρετανός σπηλαιολόγος που είπε στον Musk τί να κάνει το υποβρύχιο.
  7. Το πρόβλημα είναι η σύγκριση, κι είναι το αντίθετο απ' αυτό που θα πίστευε κάποιος. Την ελληνική παραγωγή δε θα τη συγκρίνουμε συνήθως με την αμερικάνικη. Αυτόματα μπαίνει σε άλλη κατηγορία με διάφορες δικαιολογίες, στην τοπική και σχετικά ερασιτεχνική. Κάποιες δικαιολογίες έχουν βάση, πχ το κόστος παραγωγής και το μέγεθος της αγοράς. Προφανώς και δε δικαιολογεί η Ελλάδα μια ακριβή παραγωγή. Στο σενάριο όμως και στην υποκριτική δε γίνεται να υπάρχουν δικαιολογίες. Κοστίζει περισσότερο να γράψεις το σενάριο σωστά ή να παίξει κάποιος αξιοπρεπώς; Κοστίζει χρόνο αλλά αν αγαπάς τη δουλειά σου δεν τον σκέφτεσαι. Δεν πνίγονται και στη δουλειά αυτοί που ασχολούνται με αυτές τις τέχνες. Το καλούτσικο λοιπόν θα θεωρηθεί αριστούργημα και το κακό μέτριο. Η κριτική ίσως δεν επιτραπεί κιόλας εκ των πραγμάτων. Στην Ελλάδα δεν ξέρεις τί γίνεται, μπορεί να σε βρίσουν για την κακή κριτική, να σε εκφοβίσουν ή και να σε πάνε στα δικαστήρια. Αυτοί που δε συγκρίνουν με το αντικειμενικά καλό αλλά με το σχετικό ντόπιο "καλό", πιστεύουν ότι βοηθάνε την ελληνική παραγωγή ενώ κάνουν το αντίθετο στην ουσία, της κόβουν τα πόδια γιατί ρίχνουν τον πήχη σε κάτι στο οποίο ο πήχης είναι ήδη χαμηλά. Δίνουν πάτημα στο άρπα κόλλα και στις μεθόδους του χωριού. Στο χωριό το μέτριο φτάνει κι είναι εύκολο να είσαι πρώτος. Στο χωριό επίσης, οι θέσεις είναι λίγες και πιασμένες. Γι αυτό κι αν είσαι καλός προσπαθείς να πας στην πόλη. Αν θέλουμε καλή ελληνική παραγωγή λοιπόν, πρέπει να κάνουμε στο κακό σενάριο και στην κακή υποκριτική την κριτική που τους ταιριάζει. Έτσι θα ανέβει η ποιότητα και θα έρθουν και στην επιφάνεια οι καλύτεροι που ίσως υπάρχουν.
  8. Δε μιλάς για τον Babina, σωστά; Πέρα από αυτό, ομολογώ ότι έχω συνηθίσει να τους κρίνω με βάση την παραγωγικότητα, γιατί είναι γενικά καλό κριτήριο. Η δουλειά σε κάνει καλύτερο με το χρόνο και η περιοδικότητα σε πιέζει να παράγεις. Αυτό δε σημαίνει ότι αν έβγαλες κάτι ψηφιακό με 50 σκίτσα πριν 5 χρόνια δεν έχεις αξία. Συμβαίνουν αυτά στις τέχνες.
  9. Άλλο που βλέπω είναι περιπτώσεις όπως της Sarah Andersen. Πιστεύω ότι συμφωνούμε ότι δεν έγινε δημιουργός τη μέρα που έβγαλε με ISBN. Υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί που είναι σε ψηφιακή πλατφόρμα. Και με τη δημοτικότητα να το πάμε, μερικοί έχουν μεγαλύτερο κοινό από αρκετούς που έχουν εκδοθεί. Σήμερα άλλωστε, εκδίδω τον εαυτό μου αύριο αν θέλω. Δεν είναι πολύ καλό κριτήριο για την αξία μου.
  10. Αυτό πρόσεξα γιατί δεν είδα φάτσα thumbnail. Είναι στην κατηγορία 7 χρόνια.
  11. Eίναι μεγάλη συζήτηση: Ο illustrator στην εμπορική αγορά είναι καλλιτέχνης που τον πληρώνεις να σου κάνει μια δουλειά. Αν και είναι καλλιτέχνης, είναι σχεδόν πάντα συμβόλαιο work for hire, οπότε δεν πληρώνεται με ποσοστό στα αντίτυπα και δε θεωρείται δημιουργική δουλειά από την εκδοτική άποψη. Αυτός που σχεδιάζει μια διαφήμιση πχ είναι illustrator. Illustrator επίσης, ειδικά στις εκδόσεις, είναι και αυτός που πληρώνεται ως δημιουργός, αυτός που συνεργάζεται με κάποιον σε ένα παιδικό βιβλίο και πληρώνεται με ποσοστά αν όλα γίνονται σωστά. Ο Babina σχεδιάζει κάποια θέματα για να εκφραστεί. θα μπορούσαμε να δούμε τη δουλειά του σε μια δική του έκθεση που δε θα περιείχε εμπορικά σήματα και δε θα ανήκε σε άλλον. Είναι λοιπόν δημιουργός τουλάχιστον όπως ένας ζωγράφος ή ένας φωτογράφος. Αυτοί ερμηνεύουν το θέμα, το παρουσιάζουν δηλαδή με το δικό τους τρόπο. Όταν αυτοί πουλάνε τη δουλειά τους για εμπορική χρήση, για χρήση δηλαδή με κάποιο προϊόν ή υπηρεσία, γίνονται Illustrators με την εμπορική έννοια. Αν κάποιοι πίνακες μεγάλων ζωγράφων περιείχαν εμπορικά σήματα της εποχής τους, είχαν πχ τη φίρμα ενός αλκοολούχου ποτού ή ενός ράφτη από πάνω, θα είχαν το σχετικό στίγμα και ίσως δε θεωρούνται καν τέχνη, γιατί θα έπαιρνε σημαντικές αποφάσεις κάποιος άλλος από τον καλλιτέχνη. Ίσως ξεκινάει από εκεί ή άποψη ότι τέχνη είναι αυτό που δε χρησιμεύει σε κάτι (άλλο). Ούτε οι φωτογράφοι όμως περιέχονται στην κατηγορία του forum, γιατί δεν είναι δημιουργοί με τη δική μας έννοια. Αντίθετα, είμαι σίγουρος ότι περιέχονται κάποιοι σκιτσογράφοι που δεν κάνουν ολοκληρωμένα κόμιξ, αλλά στριπάκια, και τα μαζεύουν σε αλμπουμάκια κάπου κάπου. Το όριο για το στριπάκι είναι σίγουρα η μία και μοναδική εικόνα. Η ενότητα του άλμπουμ ή των διαδοχικών εκδόσεων σε κάποιο περιοδικό έντυπο σε κάποιους είναι χαλαρή και δεν υπάρχει με την παραδοσιακή έννοια, δεν υπάρχει δηλαδή πλοκή που συνδέει τις σελίδες. Υπάρχει μόνο ένα θέμα και κάποιες φορές μόνο ένας χαρακτήρας. Κανένα από τα δύο δεν προσδίδει όμως ενότητα με την Αριστοτελική έννοια και ο Babina όπως και αρκετοί φωτογράφοι ή άλλοι δημιουργοί, έχουν κάποιο θέμα να δένει ένα κομμάτι της δουλειάς τους. Σε τι διαφέρει όμως το στριπάκι της μιας εικόνας από τον πίνακα ενός ζωγράφου ή τη φωτογραφία ενός φωτογράφου; Η διαφορά σίγουρα δεν είναι στο κείμενο, γιατί κάποιοι σκιτσογράφοι δε χρησιμοποιούν κείμενο. Πιστεύω ότι η διαφορά είναι ότι ο σκιτσογράφος σχολιάζει το θέμα ενώ ο ζωγράφος ερμηνεύει το θέμα. Ο πρώτος δίνει κυρίως το σχόλιό του, ο δεύτερος κυρίως τη ματιά του. Το όριο φυσικά δεν είναι απόλυτα σαφές γιατί πάντα υπάρχουν και τα δύο συστατικά. Σχολιάζει ο Babina όμως; Η βασική διαφορά του Babina από άλλους είναι ότι η δουλειά του ίσως απαιτεί κάποιες ειδικές γνώσεις. Όταν αποδίδεις με το χρώμα και το στυλ διακόσμησης και αρχιτεκτονικής έναν χαρακτήρα, υποθέτεις ότι ο άλλος παίρνει κάτι όταν πχ βλέπει μια σφαιρική καρέκλα ή ένα συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό στοιχείο. Τέτοιοι κώδικες υπάρχουν σε γενική χρήση, πχ στα σκίτσα ενός σκιτσογράφου του πολιτικού ένας χαρακτήρας μπορεί να εμφανίζεται με ψηλό καπέλο. Το ίδιο κάνει και ο Babina αλλά με πιο ειδικό κώδικα. Θα μπορούσε βέβαια να πει κάποιος ότι η διαφορά βρίσκεται στο ότι σε ένα στριπάκι υπάρχει ένας μόνιμος χαρακτήρας σε όλα τα έργα. Και αυτό όμως δεν είναι αναγκαίο. Μπορεί ένας δημιουργός να αλλάζει συνεχώς χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες μπορεί να είναι ανώνυμοι και εντελώς περιστασιακοί. Η καλλιτεχνική έκφραση παραμένει και η δουλειά παραμένει δημιουργική. Η μονιμότητα είναι κυρίως στοιχείο εμπορικότητας. Κάνει το έργο αναγνωρίσιμο και αν πετύχει το κάνει κάτι καλύτερο ή χειρότερο, ανάλογα με το πως το βλέπει ο καθένας, το κάνει γνώριμο. Ο Babiba δεν είναι φυσικά αρχιτέκτονας ή διακοσμητής, γιατί χρησιμοποιεί το σχέδιο για να σχολιάσει και όχι για να κατασκευάσει. Που είναι το όριο λοιπόν; Αν έβγαζε μια σειρά με 20 σκίτσα πολιτικών χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνοτροπία, και τους σχολίαζε με αυτό τον τρόπο, θα ήταν δημιουργός της κατηγορίας του forum; Το σπίτι της Μέρκελ, το σπίτι του Ερντογάν, κοκ. Θα οπτικοποιούσε το χαρακτήρα τους, τα πιστεύω τους και ίσως τις προθέσεις τους, όλα με το δικό του κώδικα, όπως οπτικοποιεί και τις ψυχιατρικές παθήσεις με εικόνα και κίνηση. Άλλοι οπτικοποίησαν το σεξ, την κοινωνία, την οικονομία, κλπ με πιο γνώριμους κώδικες, αλλά δε βλέπω κάποια ουσιαστική διαφορά.
  12. Ο Federico Babina είναι Ιταλός. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ασχολείται με την εικονογράφηση. Δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό. Τα σκίτσα του έχουν βάση την αρχιτεκτονική και η βασική του επιρροή θα έλεγα ότι είναι η σχολή Bauhaus. Δυστυχώς δε μας έχει προσφέρει κάτι ακόμα σε κόμικ, παιδικό βιβλίο ή παιχνίδι. Μερικά δείγματα της δουλειάς του: Υπερήρωες: http://federicobabina.com/INTERHEROES Ψυχιατρική: Σκηνοθέτες: http://www.archidirectors.com/ Συγγραφείς: http://federicobabina.com/ARCHIWRITER Διάφορα θέματα: http://federicobabina.com/ https://www.youtube.com/user/federicobabina1969/
  13. Το άφησες να φύγει από τα χέρια σου όμως:) Το γαργαλιστικό που άκουσα είναι ότι η ταυτότητα του Αρκά είναι στη λίστα με τα θέματα που θα απασχολήσουν τη δημοσιότητα λίγες μέρες αν αυτό χρειαστεί για να φύγει η έμφαση από άλλο θέμα. Δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο στα μέσα, αλλά το χτύπημα για τον συγκεκριμένο θα είναι δυσανάλογα μεγάλο, επειδή βλέπει τη δημοσιότητα με συγκεκριμένο τρόπο. Δε τον φαντάζομαι να μοιράζει χαρούμενος αυτόγραφα σε περαστικούς. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι οι αντίπαλοί του έχουν αποδείξει ότι σέβονται την ανωνυμία του, μια και είχαν πολύ καλές στιγμές να κάψουν το συγκεκριμένο χαρτί και δεν το έκαναν, οπότε πιστεύω ότι μιλάμε γι αυτούς που τον χειροκροτούν. Είμαι ο τελευταίος που θα λυπηθεί για κάποιον που με το IMF στη χώρα επένδυσε σε διχαστικό λόγο, και ήταν αρκετά μεγάλος ώστε να ξέρει πως φέρονται όσοι ασχολούνται με την πολιτική και τα μέσα, αλλά όταν γίνονται τέτοια πράγματα η γεύση που μένει είναι πάντα πικρή. Το ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ως έννοια δεν προέκυψε τυχαία στα ελληνικά πράγματα, ήρθε με το IMF. Για τη συσχέτιση IMF και διχασμού σε μια κοινωνία υπάρχει αρκετή βιβλιογραφία, και δεν είναι όλα αχαχούχα για πολέμους με βλάκες και έξυπνους, εμάς και τους άλλους, παραιτημένους και μη παραιτημένους, κλπ. Ούτε παιχνίδι είναι αυτά τα πράγματα, ούτε ένα ακόμα προσωπικό όχημα. Βλ. πχ Hartzell et al https://www.carolinehartzell.com/uploads/4/0/3/7/40375771/s0020818310000068a.pdf Αυτός είναι ένας λόγος που αηδιάζω όταν ακολουθούν κάτι σκίτσα όμως αυτό που έλεγε "Δε θα μας διχάσουν" ένας κύριος κομμένος στη μέση.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.