Jump to content

Otis

Members
  • Content Count

    140
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

509 Good

1 Follower

About Otis

  • Rank
    Ακόμα στο εξώφυλλο
  • Birthday 09/08/1875

Profile Information

  • Country
    US-California

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Είναι παλιό σενάριο η επιδημία απ' την οποία μας σώζουν μη εκλεγμένοι σε συνεργασία με ιδιώτες, γιατί ως κίνδυνος είναι υπαρκτός και τα πράγματα θα προχωρήσουν γρήγορα τόσο παγκοσμιοποιημένα που είναι όλα σήμερα. Το πιο πρόσφατο που θυμάμαι είναι το λεγόμενο event 201. Εδώ έχει βίντεο και πληροφορίες: https://www.centerforhealthsecurity.org/event201/media Δεν είναι πολύ ενδιαφέρον, πέρα απ' το γεγονός ότι βλέπουν οι ιδιώτες την καταστροφή ως ευκαιρία. Το πρωτότυπο στα σενάρια αυτά είναι ότι αποφασίζουν οι ιδιώτες στην ουσία, και οι μη εκλεγμένοι μεταφέρουν στους πολιτικούς τις αποφάσεις. Βολικό, γιατί τους μη εκλεγμένους που παίρνουν τις επιστημονικές αποφάσεις τους ορίζουν οι ιδιώτες σε τελική ανάλυση, αφού αυτοί κατασκευάζουν την καριέρα τους με την προβολή στα μέσα και ελέγχουν αυτούς που τους προτείνουν. Οι ιδιώτες παίρνουν εργολαβίες, πχ για να μεταφέρουν δείγματα με αεροπλάνα και λύνουν και το πρόβλημα στο θέμα των φαρμάκων. Στα παλιότερα σενάρια ήταν αλλιώς. Ανακατευόταν ο στρατός στη διαχείριση τέτοιων πραγμάτων, γινόντουσαν επιτάξεις αντί για εργολαβίες, και η έρευνα γινόταν από επιστήμονες που καλούσε ο πολιτικός, συνήθως ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Δε θυμάμαι σε ποια ταινία είχαν σηκωθεί τα ζόμπι επειδή είχε διαφύγει κάποιο χημικό και όταν κάλεσαν τον στρατό όπως έγραφαν οι οδηγίες στα δοχεία ο στρατός βομβάρδισε όλη την περιοχή στην οποία είχαν εξαπλωθεί:) Φταίει και λίγο που αυτή η γενιά έχει μεγαλώσει με Atlas Shrugged και Iron Man. Τώρα έχουν ενθουσιαστεί που ο ιδιώτης έκανε επανδρωμένη πτήση, ενώ επανδρωμένες πτήσεις γίνονται πάνω από μισό αιώνα και Ρώσοι/Κινέζοι πηγαινοέρχονται κανονικά τα τελευταία χρόνια. Θυμάμαι και εκείνη την τραγική περίπτωση με τα παιδιά στο σπήλαιο που θα τους έσωζε ο Musk. Τελικά τους έσωσαν καθημερινοί άνθρωποι που έβαλαν τη ζωή των παιδιών πάνω απ' τη δική τους. Σε εκείνη την περίπτωση έδωσε μια καλή απάντηση ένας Βρετανός σπηλαιολόγος που είπε στον Musk τί να κάνει το υποβρύχιο.
  2. Το πρόβλημα είναι η σύγκριση, κι είναι το αντίθετο απ' αυτό που θα πίστευε κάποιος. Την ελληνική παραγωγή δε θα τη συγκρίνουμε συνήθως με την αμερικάνικη. Αυτόματα μπαίνει σε άλλη κατηγορία με διάφορες δικαιολογίες, στην τοπική και σχετικά ερασιτεχνική. Κάποιες δικαιολογίες έχουν βάση, πχ το κόστος παραγωγής και το μέγεθος της αγοράς. Προφανώς και δε δικαιολογεί η Ελλάδα μια ακριβή παραγωγή. Στο σενάριο όμως και στην υποκριτική δε γίνεται να υπάρχουν δικαιολογίες. Κοστίζει περισσότερο να γράψεις το σενάριο σωστά ή να παίξει κάποιος αξιοπρεπώς; Κοστίζει χρόνο αλλά αν αγαπάς τη δουλειά σου δεν τον σκέφτεσαι. Δεν πνίγονται και στη δουλειά αυτοί που ασχολούνται με αυτές τις τέχνες. Το καλούτσικο λοιπόν θα θεωρηθεί αριστούργημα και το κακό μέτριο. Η κριτική ίσως δεν επιτραπεί κιόλας εκ των πραγμάτων. Στην Ελλάδα δεν ξέρεις τί γίνεται, μπορεί να σε βρίσουν για την κακή κριτική, να σε εκφοβίσουν ή και να σε πάνε στα δικαστήρια. Αυτοί που δε συγκρίνουν με το αντικειμενικά καλό αλλά με το σχετικό ντόπιο "καλό", πιστεύουν ότι βοηθάνε την ελληνική παραγωγή ενώ κάνουν το αντίθετο στην ουσία, της κόβουν τα πόδια γιατί ρίχνουν τον πήχη σε κάτι στο οποίο ο πήχης είναι ήδη χαμηλά. Δίνουν πάτημα στο άρπα κόλλα και στις μεθόδους του χωριού. Στο χωριό το μέτριο φτάνει κι είναι εύκολο να είσαι πρώτος. Στο χωριό επίσης, οι θέσεις είναι λίγες και πιασμένες. Γι αυτό κι αν είσαι καλός προσπαθείς να πας στην πόλη. Αν θέλουμε καλή ελληνική παραγωγή λοιπόν, πρέπει να κάνουμε στο κακό σενάριο και στην κακή υποκριτική την κριτική που τους ταιριάζει. Έτσι θα ανέβει η ποιότητα και θα έρθουν και στην επιφάνεια οι καλύτεροι που ίσως υπάρχουν.
  3. Δε μιλάς για τον Babina, σωστά; Πέρα από αυτό, ομολογώ ότι έχω συνηθίσει να τους κρίνω με βάση την παραγωγικότητα, γιατί είναι γενικά καλό κριτήριο. Η δουλειά σε κάνει καλύτερο με το χρόνο και η περιοδικότητα σε πιέζει να παράγεις. Αυτό δε σημαίνει ότι αν έβγαλες κάτι ψηφιακό με 50 σκίτσα πριν 5 χρόνια δεν έχεις αξία. Συμβαίνουν αυτά στις τέχνες.
  4. Άλλο που βλέπω είναι περιπτώσεις όπως της Sarah Andersen. Πιστεύω ότι συμφωνούμε ότι δεν έγινε δημιουργός τη μέρα που έβγαλε με ISBN. Υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί που είναι σε ψηφιακή πλατφόρμα. Και με τη δημοτικότητα να το πάμε, μερικοί έχουν μεγαλύτερο κοινό από αρκετούς που έχουν εκδοθεί. Σήμερα άλλωστε, εκδίδω τον εαυτό μου αύριο αν θέλω. Δεν είναι πολύ καλό κριτήριο για την αξία μου.
  5. Αυτό πρόσεξα γιατί δεν είδα φάτσα thumbnail. Είναι στην κατηγορία 7 χρόνια.
  6. Eίναι μεγάλη συζήτηση: Ο illustrator στην εμπορική αγορά είναι καλλιτέχνης που τον πληρώνεις να σου κάνει μια δουλειά. Αν και είναι καλλιτέχνης, είναι σχεδόν πάντα συμβόλαιο work for hire, οπότε δεν πληρώνεται με ποσοστό στα αντίτυπα και δε θεωρείται δημιουργική δουλειά από την εκδοτική άποψη. Αυτός που σχεδιάζει μια διαφήμιση πχ είναι illustrator. Illustrator επίσης, ειδικά στις εκδόσεις, είναι και αυτός που πληρώνεται ως δημιουργός, αυτός που συνεργάζεται με κάποιον σε ένα παιδικό βιβλίο και πληρώνεται με ποσοστά αν όλα γίνονται σωστά. Ο Babina σχεδιάζει κάποια θέματα για να εκφραστεί. θα μπορούσαμε να δούμε τη δουλειά του σε μια δική του έκθεση που δε θα περιείχε εμπορικά σήματα και δε θα ανήκε σε άλλον. Είναι λοιπόν δημιουργός τουλάχιστον όπως ένας ζωγράφος ή ένας φωτογράφος. Αυτοί ερμηνεύουν το θέμα, το παρουσιάζουν δηλαδή με το δικό τους τρόπο. Όταν αυτοί πουλάνε τη δουλειά τους για εμπορική χρήση, για χρήση δηλαδή με κάποιο προϊόν ή υπηρεσία, γίνονται Illustrators με την εμπορική έννοια. Αν κάποιοι πίνακες μεγάλων ζωγράφων περιείχαν εμπορικά σήματα της εποχής τους, είχαν πχ τη φίρμα ενός αλκοολούχου ποτού ή ενός ράφτη από πάνω, θα είχαν το σχετικό στίγμα και ίσως δε θεωρούνται καν τέχνη, γιατί θα έπαιρνε σημαντικές αποφάσεις κάποιος άλλος από τον καλλιτέχνη. Ίσως ξεκινάει από εκεί ή άποψη ότι τέχνη είναι αυτό που δε χρησιμεύει σε κάτι (άλλο). Ούτε οι φωτογράφοι όμως περιέχονται στην κατηγορία του forum, γιατί δεν είναι δημιουργοί με τη δική μας έννοια. Αντίθετα, είμαι σίγουρος ότι περιέχονται κάποιοι σκιτσογράφοι που δεν κάνουν ολοκληρωμένα κόμιξ, αλλά στριπάκια, και τα μαζεύουν σε αλμπουμάκια κάπου κάπου. Το όριο για το στριπάκι είναι σίγουρα η μία και μοναδική εικόνα. Η ενότητα του άλμπουμ ή των διαδοχικών εκδόσεων σε κάποιο περιοδικό έντυπο σε κάποιους είναι χαλαρή και δεν υπάρχει με την παραδοσιακή έννοια, δεν υπάρχει δηλαδή πλοκή που συνδέει τις σελίδες. Υπάρχει μόνο ένα θέμα και κάποιες φορές μόνο ένας χαρακτήρας. Κανένα από τα δύο δεν προσδίδει όμως ενότητα με την Αριστοτελική έννοια και ο Babina όπως και αρκετοί φωτογράφοι ή άλλοι δημιουργοί, έχουν κάποιο θέμα να δένει ένα κομμάτι της δουλειάς τους. Σε τι διαφέρει όμως το στριπάκι της μιας εικόνας από τον πίνακα ενός ζωγράφου ή τη φωτογραφία ενός φωτογράφου; Η διαφορά σίγουρα δεν είναι στο κείμενο, γιατί κάποιοι σκιτσογράφοι δε χρησιμοποιούν κείμενο. Πιστεύω ότι η διαφορά είναι ότι ο σκιτσογράφος σχολιάζει το θέμα ενώ ο ζωγράφος ερμηνεύει το θέμα. Ο πρώτος δίνει κυρίως το σχόλιό του, ο δεύτερος κυρίως τη ματιά του. Το όριο φυσικά δεν είναι απόλυτα σαφές γιατί πάντα υπάρχουν και τα δύο συστατικά. Σχολιάζει ο Babina όμως; Η βασική διαφορά του Babina από άλλους είναι ότι η δουλειά του ίσως απαιτεί κάποιες ειδικές γνώσεις. Όταν αποδίδεις με το χρώμα και το στυλ διακόσμησης και αρχιτεκτονικής έναν χαρακτήρα, υποθέτεις ότι ο άλλος παίρνει κάτι όταν πχ βλέπει μια σφαιρική καρέκλα ή ένα συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό στοιχείο. Τέτοιοι κώδικες υπάρχουν σε γενική χρήση, πχ στα σκίτσα ενός σκιτσογράφου του πολιτικού ένας χαρακτήρας μπορεί να εμφανίζεται με ψηλό καπέλο. Το ίδιο κάνει και ο Babina αλλά με πιο ειδικό κώδικα. Θα μπορούσε βέβαια να πει κάποιος ότι η διαφορά βρίσκεται στο ότι σε ένα στριπάκι υπάρχει ένας μόνιμος χαρακτήρας σε όλα τα έργα. Και αυτό όμως δεν είναι αναγκαίο. Μπορεί ένας δημιουργός να αλλάζει συνεχώς χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες μπορεί να είναι ανώνυμοι και εντελώς περιστασιακοί. Η καλλιτεχνική έκφραση παραμένει και η δουλειά παραμένει δημιουργική. Η μονιμότητα είναι κυρίως στοιχείο εμπορικότητας. Κάνει το έργο αναγνωρίσιμο και αν πετύχει το κάνει κάτι καλύτερο ή χειρότερο, ανάλογα με το πως το βλέπει ο καθένας, το κάνει γνώριμο. Ο Babiba δεν είναι φυσικά αρχιτέκτονας ή διακοσμητής, γιατί χρησιμοποιεί το σχέδιο για να σχολιάσει και όχι για να κατασκευάσει. Που είναι το όριο λοιπόν; Αν έβγαζε μια σειρά με 20 σκίτσα πολιτικών χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνοτροπία, και τους σχολίαζε με αυτό τον τρόπο, θα ήταν δημιουργός της κατηγορίας του forum; Το σπίτι της Μέρκελ, το σπίτι του Ερντογάν, κοκ. Θα οπτικοποιούσε το χαρακτήρα τους, τα πιστεύω τους και ίσως τις προθέσεις τους, όλα με το δικό του κώδικα, όπως οπτικοποιεί και τις ψυχιατρικές παθήσεις με εικόνα και κίνηση. Άλλοι οπτικοποίησαν το σεξ, την κοινωνία, την οικονομία, κλπ με πιο γνώριμους κώδικες, αλλά δε βλέπω κάποια ουσιαστική διαφορά.
  7. Ο Federico Babina είναι Ιταλός. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ασχολείται με την εικονογράφηση. Δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό. Τα σκίτσα του έχουν βάση την αρχιτεκτονική και η βασική του επιρροή θα έλεγα ότι είναι η σχολή Bauhaus. Δυστυχώς δε μας έχει προσφέρει κάτι ακόμα σε κόμικ, παιδικό βιβλίο ή παιχνίδι. Μερικά δείγματα της δουλειάς του: Υπερήρωες: http://federicobabina.com/INTERHEROES Ψυχιατρική: Σκηνοθέτες: http://www.archidirectors.com/ Συγγραφείς: http://federicobabina.com/ARCHIWRITER Διάφορα θέματα: http://federicobabina.com/ https://www.youtube.com/user/federicobabina1969/
  8. Το άφησες να φύγει από τα χέρια σου όμως:) Το γαργαλιστικό που άκουσα είναι ότι η ταυτότητα του Αρκά είναι στη λίστα με τα θέματα που θα απασχολήσουν τη δημοσιότητα λίγες μέρες αν αυτό χρειαστεί για να φύγει η έμφαση από άλλο θέμα. Δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο στα μέσα, αλλά το χτύπημα για τον συγκεκριμένο θα είναι δυσανάλογα μεγάλο, επειδή βλέπει τη δημοσιότητα με συγκεκριμένο τρόπο. Δε τον φαντάζομαι να μοιράζει χαρούμενος αυτόγραφα σε περαστικούς. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι οι αντίπαλοί του έχουν αποδείξει ότι σέβονται την ανωνυμία του, μια και είχαν πολύ καλές στιγμές να κάψουν το συγκεκριμένο χαρτί και δεν το έκαναν, οπότε πιστεύω ότι μιλάμε γι αυτούς που τον χειροκροτούν. Είμαι ο τελευταίος που θα λυπηθεί για κάποιον που με το IMF στη χώρα επένδυσε σε διχαστικό λόγο, και ήταν αρκετά μεγάλος ώστε να ξέρει πως φέρονται όσοι ασχολούνται με την πολιτική και τα μέσα, αλλά όταν γίνονται τέτοια πράγματα η γεύση που μένει είναι πάντα πικρή. Το ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ως έννοια δεν προέκυψε τυχαία στα ελληνικά πράγματα, ήρθε με το IMF. Για τη συσχέτιση IMF και διχασμού σε μια κοινωνία υπάρχει αρκετή βιβλιογραφία, και δεν είναι όλα αχαχούχα για πολέμους με βλάκες και έξυπνους, εμάς και τους άλλους, παραιτημένους και μη παραιτημένους, κλπ. Ούτε παιχνίδι είναι αυτά τα πράγματα, ούτε ένα ακόμα προσωπικό όχημα. Βλ. πχ Hartzell et al https://www.carolinehartzell.com/uploads/4/0/3/7/40375771/s0020818310000068a.pdf Αυτός είναι ένας λόγος που αηδιάζω όταν ακολουθούν κάτι σκίτσα όμως αυτό που έλεγε "Δε θα μας διχάσουν" ένας κύριος κομμένος στη μέση.
  9. Έχουν βάλει βιομηχανικές κάμερες στα σύνορα της αυτοκρατορίας. GigEVision πιθανότατα με το γνωστό SDK του Boris που χρησιμοποιεί και η Theon Sensors. Sony IMX249 για HD και αρκετές μικρότερης ανάλυσης SWIR υποθέτω. Όλοι οι developers ανήκουν στο ξανθό γένος ή είναι Έλληνες. Η εικόνα ερμηνεύεται επιτόπου από embedded υπολογιστές (γιατί βγάζει περίπου 800mbit/sec η κάθε κάμερα) και με βάση το μέγεθος της απειλής σού έρχεται ενημέρωση στο κινητό για να τρέξεις στα μαρμαρένια αλώνια. To deep learning χρειάζεται, γιατί αυτή τη στιγμή ενεργοποιείται και για ποντίκια.
  10. Το Politics and the English Language του George Orwell σε στριπ. https://archive.org/details/PoliticsAndTheEnglishLanguage
  11. Μη γελάτε! Αν ανήκεις στο 66% των Ελλήνων που πιστεύουν στο κακό μάτι ή στο περίπου 40% που πιστεύει στη μαγεία, μια ζημιά θα στην κάνει το σημειωματάριο. Είναι σοβαρό παραψυχολογικό bullying. Και ο άλλος θα χάσει πολύτιμο χρόνο με το σημειωματάριο, ενώ μπορεί να έχει καλύτερα αποτελέσματα με παραδοσιακό bullying. https://www.news.gr/ellada/koinonia/article-wide/310874/ti-pistefoyn-oi-ellhnes-gia-to-kako-mati-th-moira.html Και άλλη πηγή, με 62.5% στο μάτι, από ελληνική εταιρία δημοσκοπήσεων: http://www.tovima.gr/society/article/?aid=694021
  12. Σε τελική ανάλυση, πιστεύω ότι ένα είναι το πρόβλημα της σάτιρας του Αρκά, και του διαφεύγει: Η καλή σάτιρα που μένει στο χρόνο απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο ισχυρό ηθικό κώδικα, δηλαδή σε κάτι με τα οποίο γενικά συμφωνούμε οι άνθρωποι γιατί είναι κομμάτι μας. Η ανθρωπιστική βάση είναι αυτό που την παγιώνει στο χρόνο. Αυτό ισχύει στην περίπτωση του Αριστοφάνη όταν πραγματεύεται πχ τον πόλεμο. Ισχύει επίσης στην περίπτωση του Jonathan Swift που έγραψε το Μια Σεμνή (ή μετριοπαθής) Πρόταση όπου προτείνεται να τρώμε τα φτωχά παιδιά για να λυθούν κάποια κοινωνικά προβλήματα, καθώς και στη Φάρμα των Ζώων του George Orwell όπου παρουσιάζονται τα προβλήματα της υλοποίησης του κομμουνισμού. Από εκεί και πέρα μπορεί κάποιος να σατιρίσει οτιδήποτε σε οποιαδήποτε βάση, αλλά δε μπορεί να περιμένει καλό αποτέλεσμα. Η καλή σάτιρα δε δημιουργεί ένα butt of the joke για να του επιτεθεί, γιατί δε δουλεύει πάνω στην αρχή της ανωτερότητας και δεν προορίζεται για ανάλωση από συγκεκριμένη ομάδα. Δεν καβαλάει την αντιπαράθεση για να γίνει εμπορική αλλά στοχεύει στο πρόβλημα και μόνο. Έχει τη δική της ματιά για το πρόβλημα αλλά είναι αμείλικτα αντικειμενική. Η Φάρμα των Ζώων είναι το καλύτερο παράδειγμα. Δεν δαιμονοποιεί κανέναν. Δεν παρουσιάζει κανέναν ως υποδεέστερο ή "βλάκα" για να χρησιμοποιήσω ορολογία επιπέδου σύγχρονου Αρκά. Τα θύματα δεν είναι "βλάκες", απλά έρχονται αντιμέτωποι με κάτι οργανωμένο και μεγαλύτερο από τις δυνάμεις τους. Αυτό κάνει τη Φάρμα των Ζώων διαχρονικό έργο. Η αντικειμενική και ανθρωπιστική προσέγγιση. To Charlie Hebdo πχ ποτέ δεν έκανε καλή σάτιρα, και ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι κάνει καλή σάτιρα. Προσπαθούσε να φανεί και να ξεπεράσει τα υποτιθέμενα όρια, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα φαινόταν ανόητο. Ο Αρκάς προσπαθεί τελευταία να μιμηθεί τη μορφή της σάτιρας που μένει στο χρόνο, αλλά δεν κατανοεί το πρόβλημα ουσίας που έχει. Είναι περίεργο, γιατί στο παρελθόν φαινόταν πιο ώριμος. Δεν ξέφυγε ποτέ από το στριπάκι που θα βγάλει το χάχανο, αλλά η προσέγγιση των θεμάτων ήταν πολύ καλύτερη. Για μένα η συνέχεια ήταν απογοήτευση, γιατί από τους καλλιτέχνες περιμένω να έχουν μεγαλύτερη ψυχή στα γεράματα, να βλέπουν περισσότερα πράγματα με αγάπη και λιγότερους ως εχθρούς. Δεν περιμένω συμπλέγματα ανωτερότητας ούτε υψωμένα δάκτυλα σε επίκληση των θείων. Περιμένω επίσης, όταν μελετούν το έργο των μεγάλων ή προσπαθούν να τους μιμηθούν, να κατανοούν τι είναι αυτό που προσδίδει την αξία. Όταν αστοχούν, η πείρα και ο χρόνος τους μοιάζει να μην αξιοποιήθηκε.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.