Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,120
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    58
  • Points

    14,078 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. Indian

    ΖΑΓΚΟΡ

    Ανέβηκε το τρίτο τεύχος λοιπόν και συνειδητοποιώ ότι ακόμα δεν έχω πει δύο λόγια για το δεύτερο τεύχος της σειράς. Αν και πολύ καθυστερημένα να πω ότι διάβασα το δεύτερο τεύχος του Ζαγκόρ και η αίσθηση που μου έχει μείνει είναι εκείνη του ενθουσιασμού. Η αλήθεια είναι ότι δυσανασχέτησα (κι ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω 100%) όταν διάβασα ότι το Πνεύμα με το τσεκούρι θα συνεργαστεί με έναν τύπο (που δεν τον γνώριζα) από το μέλλον (ή από κάποια άλλη διάσταση), προκειμένου να κυνηγήσουν εξωγήινους εισβολείς και να τους διώξουν μακριά από την Γη. Ο Ζαγκόρ είναι ένας χαρακτήρας που έχει χαράξει την δική του πορεία στον χώρο κι έχει "επιλέξει" το που θα τοποθετηθεί χρονικά. Δεν νομίζω ότι είναι πρέπον να αλλοιώνουμε το σύμπαν του και να τον βάζουμε να κάνει κάτι τόσο "σύγχρονο". Και δεν το λέω μόνο γι'αυτή την ιστορία, αλλά και για όλες τις υπόλοιπες που έχουν παρόμοια θεματολογία. Το ίδιο θα αντιδρούσα αν στην θέση του Ζαγκόρ έβλεπα τον Λούκυ Λουκ ή τον Μπλούμπερυ. Αφού λοιπόν γκρίνιαξα αρχικά, στην συνέχεια προσπάθησα με το μυαλό μου να φανταστώ ότι αυτό που διαβάζω δεν είναι Ζαγκόρ, αλλά κάποιος άλλος ήρωας και τότε...έγινε η αποκάλυψη. Μπροστά μου φανερώθηκε ένα ευφυές σενάριο, που μου θύμισε έντονα το "Cowboys and aliens", αλλά σε καλύτερη εκτέλεση. Ο αγαπητός Tito Faraci, φαίνεται ότι το έχει και με τα κόμικς εκτός Disney και δημιούργησε ένα όμορφο crossover, που διαδραματίζεται στο δάσος του Ντάρκγουντ. Η πλοκή από τις πρώτες κιόλας σελίδες μπαίνει δυναμικά και συνδέει μαεστρικά το παλιό με το νέο. Τους ήρωες των γουέστερν, με τους τυπικούς εξωγήινους των ιστοριών Επιστημονικής Φαντασίας. Δεν άφηνε σκοτεινά σημεία, ενώ ταυτόχρονα δυσκόλευε την κατάσταση για τους ήρωες, ολοένα και περισσότερο. Και φυσικά, όπως κάθε αντίστοιχο σενάριο που σέβεται τον εαυτό του, το τελευταίο καρέ αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς για την συνέχεια. Θα συμφωνήσω με τα παιδιά περί απλότητας. Σίγουρα δεν ήταν ένα σενάριο σούπερ ψαγμένο, αλλά δεν κάνει κοιλιά και διαβάζεται ευχάριστα. Αξίζει να τονίζουμε επίσης ότι η χημεία ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές ήταν απίστευτη. Καιρό είχα να δω δύο, εκ διαμέτρου αντίθετης φιλοσοφίας, χαρακτήρες να συνεργάζονται τόσο καλά. Εν κατακλείδι, απόλαυσα πολύ τον "διαφορετικό" Ζαγκόρ στην παρούσα ιστορία και θα ήθελα πολύ να ξαναδώ τον Μπραντ Μπάρον σε μία δική του περιπέτεια. Δεν θα έλεγα όχι λοιπόν να τον δούμε στην ύλη του Μπλεκ. (τροφή για σκέψη ) Το σχέδιο κράτησε την ιστορία σε πολύ καλά επίπεδα και το βρήκα εξίσου προσεγμένο με το σενάριο. Τόσο οι χαρακτήρες, όσο και τα backgrounds έχουν ρεαλισμό, ενώ ο Venturi έβαλε μεγάλη φαντασία στην δημιουργία των Μορμπ και των υπόλοιπων τεράτων, τα οποία μου θύμισαν κάποια άλλα τέρατα... Και από τον χρωματισμό έμεινα ευχαριστημένος. Υπήρχε μεγάλη ποικιλία, ενώ όπου έπρεπε υπήρχε φως κι όπου δεν έπρεπε στηνόταν μία σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η έκδοση, γι'ακόμα μία φορά, ήταν πολύ προσεγμένη. Η ποιότητα του χαρτιού και της κόλλησης είναι στα ίδια επίπεδα με τα προηγούμενα τομάκια, ενώ στα έξτρα έχουμε ένα άρθρο για την πορεία του Ζαγκόρ στην Ελλάδα, αλλά κι ένα μικρό βιογραφικό του Μπραντ Μπάρον. Επίσης, ο αναγνώστης θα πάρει πληροφορίες για τους δύο δημιουργούς. Όλα τα έξτρα ήταν αναμενόμενα και καλοδεχούμενα.
  2. Μου θύμισε κάποιους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές που έλεγαν ότι τον παλιό καιρό ήταν μόνο για τα 90 λεπτά του αγώνα αντίπαλοι με τους υπόλοιπους. Ύστερα ήταν φίλοι.
  3. Καλοδιάβαστο Διονύση! Μόλις το διαβάσεις πες μας εντυπώσεις.
  4. Μην τα δώσετε όλα. Περιμένετε να επιστρέψω κι εγώ. Από την Δευτέρα θα ανεβάσω κι εγώ τα δικά μου διπλά. Μην το πείτε όμως παραέξω, γιατί αφορμή ζητούν τα άλλα σοφέρια να αρχίσουν το δούλεμα!
  5. Άλλος ένας καλός γελοιογράφος έφυγε από κοντά μας. Καλό του Παράδεισο...
  6. Indian

    Funny Pictures!

    Στο συγκεκριμένο έργο τέχνης, αυτό που αισθάνεσαι είναι το νερό να μπαίνει από την τρύπα και να παπαριάζει την κάλτσα σου.
  7. @Valtasar Να τα τα μαγικά. Εμ, δεν σε λένε χωρίς λόγο Valtasar!
  8. Indian

    Funny Pictures!

    Δυστυχώς ούτε κι εγώ μπορώ να βοηθήσω. Στην δουλειά μάς επιτρέπουν να φοράμε μόνο παπούτσια ασφαλείας.
  9. Μία χαρά! Δηλαδή τι θα πάθαινε ο σκηνοθέτης αν έβαζε λίγο περισσότερο φως στο επεισόδιο? Θα του χαλούσε την αισθητική?
  10. Διαβάστηκε. Πρόκειται για ένα γρήγορο ανάγνωσμα, που βγάζει το χιουμοριστικό ταλέντο του δημιουργού, αλλά θα συμφωνήσω ότι δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από εκείνον. Απειροελάχιστα στριπάκια δεν μου άρεσαν, κάποια με έκαναν και γέλασα, ενώ στην συντριπτική τους πλειοψηφία με έκαναν και πέρασα απλά ευχάριστα. Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μετάνιωσα για την αγορά του. Σχεδιαστικά , όπως και κάθε κόμικ της ίδιας θεματολογίας, δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να δείξει. Υπήρχε μία στατικότητα, αλλά ταυτόχρονα και μία καθαρότητα. Ειλικρινά όμως δεν με πείραξε αυτό το σχέδιο, μιας κι έχουμε συνηθίσει παρόμοια με τέτοιου είδους κόμικς. Πρέπει να είναι μόδα. Η έκδοση είναι αρκετά προσεγμένη. Το μικρό της μέγεθος βοηθάει να αναδειχθούν τα στριπάκια, ενώ ταυτόχρονα το γυαλιστερό χαρτί και η κόλληση δεν απογοητεύουν κανέναν. Το μόνο εξτραδάκι ήταν ένα συνοδευτικό άρθρο του ίδιου του δημιουργού, το οποίο πατάει επάνω στα ίδια κωμικά μονοπάτια με το κόμικ του. Εν κατακλείδι, οι φανς του Σταύρου Κιουτσιούκη (αλλά κι αυτοί που τους αρέσει η δουλειά του) θα πρέπει να το πάρουν. Οι υπόλοιποι που δεν γνωρίζουν τον δημιουργό, καλύτερα να ξεκινήσουν με κάποια άλλη δουλειά του.
  11. Indian

    HASTA LA VISTA, BABY

    Και δεν το πήρα χαμπάρι στο ComicDom!
  12. Πολύ γενικό δεν είναι αυτό? Δεν έχουν ανακοινώσει τα ονόματα των συγγραφέων που θα λάβουν μέρος στο signing?
  13. ΔΕΝ θα δηλώσω συμμετοχή γιατί το έχω. Ποστάρω όμως για να πω ένα (ακόμα) μεγάλο ευχαριστώ στην Λέσχη, το GC και την ΟΞΥ για την πραγματοποίηση αυτού του διαγωνισμού.
  14. Έλιωσα στο γέλιο και στα δύο. Πώς μπορούν και σατιρίζουν την δουλειά τους έτσι απλά? Κι απ'ότι κοίταξα στο YT υπάρχει κι άλλο βίντεο από το Game Of Phones!
  15. Το δεύτερο τεύχος του ντετέκτιβ του μεταφυσικού καταρρίπτει όλες τις αρνητικές εντυπώσεις που μου δημιουργήθηκαν έπειτα από την ανάγνωση της ιστορίας που δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο όχι τόσο μεταφυσικό, γεγονός που με ευχαρίστησε ιδιαίτερα, μιας και τελευταία οι ιστορίες που διαβάζουμε με τον πρωταγωνιστή είναι υπερβολικές ακόμα και γι' αυτό το είδος. Η πλοκή κρατούσε αμείωτο το ενδιαφέρον και οι περιορισμένοι αλλά ουσιώδεις διάλογοι έκαναν την ιστορία να διαβαστεί απνευστί. Εκτός από τον Ντύλαν, και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές και μη, είχαν δυνατές προσωπικότητες και κρατούσαν καλά κρυμμένα μυστικά. Η συγκεκριμένη ιστορία μού θύμισε, εκτός από το κλασικό "Όνομα του ρόδου", και το "Άσυλο του τρόμου", τουλάχιστον όσο πλησιάζαμε προς το φινάλε. Το μυστήριο δεν έλειπε, ενώ και η ανατροπή στο τέλος ήρθε σχετικά νωρίς κι έβαλε το λιθαράκι της στην δράση. Ο Γκράουτσο δεν διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, αλλά σε αυτά τα λίγα καρέ που "έπαιξε", έδωσε μία κωμικότατη πινελιά. Όλη η πλοκή κύλησε ομαλά, χωρίς σκοτεινά σημεία, ενώ είχε έξυπνες αναδρομές στο παρελθόν και φάνηκε να έχει "λογική". Ίσως στο μοναδικό σημείο που έχω μία απορία είναι το εξής: Ο σχεδιασμός είχε ρεαλισμό, ενώ αρκετά ήταν τα καρέ και οι σκιάσεις που ενίσχυαν το μυστήριο του σεναρίου. Γενικά έβγαζε το απόκοσμο συναίσθημα που απαιτούνταν. Το χρώμα ήταν καλό, αλλά νομίζω ότι αυτή η κιτρινίλα που υπήρχε, ήταν πέραν του δέοντος μονότονη. Συνολικά όμως με κέρδισε. Αλήθεια μόνο σε εμένα έμοιαζε ο Λούσιους με τον Μίστερ Μπλουφ γέρο? Η έκδοση είναι στα υψηλά επίπεδα που έχει θέσει η εκδοτική γι'αυτές τις σειρές. Το παχύ εξώφυλλο, το χαρτί πολυτελείας και η εξαιρετική εκτύπωση, μαζί με την γερή κόλληση, συνθέτουν ένα τεύχος (τόμο θα έλεγα καλύτερα) εξαιρετικά ανθεκτικό στις πολλές αναγνώσεις. Στα άρθρα του ο Λευτέρης Ταρλαντέζος θα μας αποκαλύψει την πορεία του πρωταγωνιστή στην χώρα μας, ενώ δεν θα λείψουν και τα βιογραφικά των δημιουργών. Εν κατακλείδι, ήταν μία δουλειά που στο σύνολό της με κέρδισε. Θα συμφωνήσω με την άκρως επιστημονική κι εμπεριστατωμένη παρατήρηση του φίλου @PhantomDuck , ότι η ιστορία ήταν μπόμπα. Δεν κρύβω ότι ο Ντύλαν Ντογκ τον τελευταίο καιρό είχε πέσει στα μάτια μου. Εύχομαι κι ελπίζω λοιπόν σε παρόμοιες ιστορίες για να ανακτήσει την χαμένη του φήμη.
  16. Indian

    MISTER NO

    Διαβάστηκε κι ο Μίστερ Νο, το τεύχος που ολοκληρώνει την δεύτερη τετράδα (κάποια στιγμή θα ανεβάσω την γνώμη μου και για τα εναπομείναντα). Σεναριακά την ιστορία την βρήκα καλή, αλλά μέτρια. Έχει γνωστή υφή και θεματολογία (ένας πλούσιος που προσλαμβάνει τον πρωταγωνιστή για ξεναγό και μπλέκονται αμφότεροι σε περιπέτειες), φυσικά με μερικές μικρές παραλλαγές. Ωστόσο οι αναφορές στα κόμικς μού άρεσαν. Η πλοκή φαίνεται να τραβάει πολύ σε μάκρος. Μέχρι τα μισά κυλάει αργά, έχει πολλή "σάλτσα" (πχ το κυνηγητό που τρώει ο ήρωας για την γυναίκα), ενώ υπάρχουν σημεία που επαναλαμβάνονται (πχ η αναμονή των ανταλλακτικών). Η αλήθεια είναι ότι οι περιγραφές δεν με έκαναν να βαρεθώ, καθώς σε αυτό το "delay" μαθαίνουμε για την Μανάους του παρελθόντος και του παρόντος (της χρονιάς που διαδραματίζονται τα γεγονότα), ενώ γίνονται και πολλές αναφορές για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος που φτιάχνει κόμικς για βιοποριστικούς λόγους. Φαντάζομαι και τις δύο καταστάσεις τις είχε ζήσει ο σεναριογράφος από πρώτο χέρι. Πλάκα-πλάκα, ο Milton Caniff, που αναφέρεται στο κόμικ είναι υπαρκτό πρόσωπο. Η επιλογή του μεταφορικού μέσου ήταν δίκαια και χρειαζόταν για την συνέχιση στου μύθου. Ταυτόχρονα όμως "καίει" την προϋπηρεσία που έκανε τον Μίστερ Νο γνωστό κι αφαιρεί από την δράση (με το αεροπλάνο στήνεται μεγαλύτερη αγωνία). Η δράση και οι αποκαλύψεις μετά τα μισά της πλοκής, ήταν ικανοποιητικές κι έρχονται οι τελευταίες (είκοσι?) σελίδες οι οποίες ήταν υποτονικές κι αισθάνθηκα γι'ακόμα μία φορά ότι υπήρχε πλατειασμός. Γενικά η ιστορία δεν ήταν από τις καλύτερες του ήρωα, αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Επίσης νομίζω θα μπορούσε να "χωρέσει" σχεδόν στις μισές σελίδες από αυτές που είχε τελικά στην διάθεσή της. Το σχέδιο δεν ήταν άσχημο, αλλά δεν το βρήκα το δυνατότερο σημείο του κόμικ. Έχω την εντύπωση ότι ήταν στατικό. Επίσης, μου έκατσε άσχημα η ασπρόμαυρη δομή. Όχι ότι έχω κάτι με το Α/Μ, αλλά προφανώς είχα καλομάθει με την τελευταία περίοδο των ιστοριών του χαρακτήρα. Δεν μπορώ να πω πολλά για την έκδοση γιατί δεν έχω κάτι νέο και ήδη έχω επαναληφθεί πολύ. Επιγραμματικά ήταν ακόμα μία προσεγμένη δουλειά. Καλό χαρτί και κόλληση, σκληρό εξώφυλλο, άρθρα για την πορεία του πρωταγωνιστή στην Ελλάδα και βιογραφικά των δημιουργών. Πολλά μπράβο.
  17. Ήρθε η στιγμή και για εμένα να διαβάσω το πρώτο graphic novel που στάθηκε αφορμή να ξεκινήσει αυτό το υπέροχο ταξίδι της εκδοτικής στον μαγικό κόσμο της Marvel. Το σενάριο είχε αρκετό ενδιαφέρον κι αναδείκνυε πολλά στοιχεία τα οποία έχουμε δει σε διάφορες ταινίες και σειρές στην τηλεόραση. Αμέσως ξεκινάει δυνατά, στήνει αγωνία και σελίδα με την σελίδα, μας αποκαλύπτει την πλοκή. Ο πρωταγωνιστής είναι ήδη ο διάσημος μάγος, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον σεναριογράφο να δώσει με τα flashbacks του, πολλές πληροφορίες για το origin του. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο αριθμός των αναδρομών στο παρελθόν και σε προηγούμενα γεγονότα ήταν αρκετά μεγαλύτερος από το φυσιολογικό, πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη. Δεν με κούρασαν, αλλά λίγο με ενόχλησαν. Η υπόθεση καταπιάνεται με θέματα υγείας και της εκμετάλλευσής της από τους μεγαλεμπόρους, ενώ παράλληλα ο αναγνώστης εισάγεται στον κόσμο της μαγείας και του μεταφυσικού. Υπήρχαν στιγμές που με κράτησαν, ενώ κάποιες άλλες (πχ όταν ο Strange μπήκε στο μυαλό του Μπρίγκαντ) τις βρήκα too much για τα γούστα μου. Το φινάλε δίνει το απαραίτητο ηθικό δίλημμα, δεν βγάζει ευκολίες και αποθεώνει την φιλία και την αδελφοσύνη. Γενικά την βρήκα μία πολύ αξιόλογη δουλειά (θα συμφωνήσω με τον ότι ήταν λίγο γραμμική), αλλά αν την φέρουμε αντιμέτωπη με την αντίστοιχη της Anubis, νομίζω ότι τελικό αποτέλεσμα δεν θα είναι υπέρ της. Το σχέδιο ήταν ξεκούραστο στο μάτι, αλλά δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο έχω δει. Τα πολλά ζουμ στα καρέ και οι γωνίες στον σχεδιασμό των χαρακτήρων και των τοπίων, αφαιρούσαν σε αισθητική. Το χρώμα από την άλλη ήταν αρκετά προσεγμένο. Η έκδοση της ΟΞΥ είναι εξαιρετική, κάτι που κράτησε και στα επόμενα κόμικς που θα κυκλοφορήσει. Το χαρτί στο εσωτερικό ήταν πολυτελές και καλοτυπωμένο, ενώ και η κόλληση παρουσιάζει ένα στιβαρό αποτέλεσμα. Στα έξτρα θα βρούμε μία σελίδα στο τέλος που περιέχει ένα model sheet του πρωταγωνιστή, ενώ από την αρχή φαίνεται να έχουν καθιερωθεί οι άτυποι σελιδοδείκτες-εξώφυλλα τευχών που χώριζαν τα κεφάλαια. Παράλληλα σε κάθε αρχή κεφαλαίου, υπήρχε μία σύντομη περίληψη των προηγούμενων, πράγμα που μου άρεσε.
  18. Χρόνια πολλά κι από εμένα στα παιδάκια που γιόρταζαν αυτές τις δύο ημέρες που δεν μπήκα στο φόρουμ και ιδιαίτερα στον καλό φίλο Γιάννη (aka @ikarukani ) για εχθές και τον @Jack62 για σήμερα. Εύχομαι υγεία πάνω απ'όλα κι ό,τι άλλο επιθυμείτε.
  19. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά κι εγώ πήγα άπατος στο τεστ. Και μου κάνει εντύπωση, γιατί έχω διαβάσει όλα τα Κουραφέλκυθρα (εκτός από το τελευταίο που βγήκε τον Απρίλιο). Μου φαίνεται ότι πρέπει να αρχίσω εντατικές επαναλήψεις. Και ιδού το θλιβερό αποτέλεσμα.
  20. @Retroplaymo Νωρίς τον θυμήθηκαν τον Sonic να τον κάνουν ταινία! Η απάντηση της SEGA στον Flash! Πάντως πέρα από την πλάκα, αν και περισσότερο φίλο του Mario, έχω την περιέργεια να δω και τον μπλε σκαντζόχοιρο στην μεγάλη οθόνη (αρκεί να μην πάει άπατη η ταινία όπως του Ιταλού υδραυλικού). Τα ηχητικά εφέ μού ξύπνησαν αναμνήσεις από τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στα Mega Drive και Master System και με πώρωσαν.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.