ΠΕΤΡΟΥ ΘΑΝΑΣΗΣ [ (1971) ]

[GeoTrou]

 

Ο Θανάσης Πέτρου έχει ουκ ολίγες ιδιότητες. Εκτός από τα κόμικς και την εικονογράφηση, έχει επίσης ασχοληθεί με τη μετάφραση, έχει υπάρξει ερευνητής σε ακαδημαϊκό επίπεδο και είναι ερασιτέχνης (;) μουσικός. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

 

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1971. Αν τα σκίτσα/ζωγραφιές που έκανε από μικρός ήταν ο σπόρος, τα περιοδικά της δεκαετίας του '80 (Κολούμπρα, Σκαθάρι, Βαβέλ κ.λπ.) αποτέλεσαν το νερό που τον έκαναν να βλαστήσει. Το 1989 ξεκίνησε σπουδές στη Γαλλική Φιλολογία, τις οποίες θα συνεχίσει στη Γαλλία μεταξύ 1992 και 1993. Εκεί θα έρθει σε επαφή με την εγχώρια σκηνή και όχι μόνο, γεγονός που τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Επιστρέφοντας στην γενέτειρά του, έκανε μεταπτυχιακό στην Κοινωνιογλωσσολογία, με αποτέλεσμα να εργαστεί πάνω στην εκπαίδευση των Πομάκων (εξ ου και το nickname με το οποίο μπορείτε να τον βρείτε στο GC ).

 

Συνεδρία στα γραφεία του 9: Τέρμα δεξιά ο περί ου ο λόγος και στο κέντρο ο μαέστρος του περιοδικού, Άγγελος Μαστοράκης

 

Fast forward. Παρά τις σποραδικές δουλειές στο πλαίσιο εκθέσεων, η εμφάνιση του Πέτρου στα κόμικς έγινε το 2002. Τότε αποφάσισε να στείλει μια σύντομη ιστορία για τον 2^ο Διαγωνισμό Νέων Ταλέντων του περιοδικού 9, «για πλάκα» όπως έχει πει. Τελικά, κέρδισε το πρώτο βραβείο και κατ' επέκταση μια τριετή υποτροφία για σχετικές σπουδές στον ΑΚΤΟ. Έτσι, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και την περίοδο αυτή δημιούργησε τις πρώτες του ιστορίες για φανζίν, για τα περιοδικά 9 και Γαλέρα, αλλά και για τα Φεστιβάλ της Βαβέλ. Κάποιες εξ αυτών θα συγκεντρωθούν αργότερα, στο άλμπουμ Ο Τυμπανιστής και οι φίλοι του (2008).

 

 

 

Το 2015 το Πτώμα κυκλοφόρησε στα γαλλικά από την εκδοτική Steinkis

 

Η διετία 2011-2012 ήταν ιδιαίτερα καθοριστική για τον Πέτρου. Η αρχή έγινε με το Παραρλάμα (2011), μια από τις πολλές συνεργασίες με τον Δημήτρη Βανέλλη, και το Πτώμα (2011). Το μεν αποτελεί μια συλλογή ιστοριών του διηγηματογράφου Δημοσθένη Βουτυρά, ορισμένες από τις οποίες είχαν προηγουμένως συμπεριληφθεί στο 9. Το δε, ένα κόμικ σε σενάριο των Τάσου Ζαφειριάδη και Γιάννη Παλαβού, εμπνευσμένο από μία αληθινή και μάλλον μακάβρια ιστορία. Αυτά, όπως και το Γιούσουρι (2012) που ακολούθησε λίγο μετά, τράβηξαν το ενδιαφέρον ενός ευρύτερου αναγνωστικού κοινού και συνοδεύτηκαν από σημαντικές διακρίσεις.

 

 

Ακολούθησε μια περίοδος σχετικής εκδοτικής σιωπής, με εξαίρεση το artbook Actors (2013) και τη συμμετοχή στο Ας μιλήσουμε καθαρά για την ακροδεξιά (2014), και το 2015 κυκλοφόρησαν δύο νέες δουλειές του Πέτρου. Η μία ήταν Η Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη, μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Μ. Καραγάτση, μαζί με τον συνήθη ύποπτο Βανέλλη. Η άλλη, ελαφρώς απρόσμενη, ήταν το άλμπουμ Στη Μάχη του Μαραθώνα, σε σενάριο της Κατερίνας Σέρβη. Η συνεργασία μαζί της συνεχίστηκε και με άλλα κόμικς όμοιας θεματολογίας (Στη Μάχη των Θερμοπυλών - 2016, Στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές - 2017).

 

 

 

Το 2016 κυκλοφόρησε το μεγαλύτερο, από άποψη μεγέθους, εγχείρημα του Πέτρου, ήτοι το graphic novel Αμανίτα Μουσκάρια, μία ακόμη μεταφορά από τη λογοτεχνία. Συμμετείχε επίσης στο συλλογικό Το πιο κρύο καλοκαίρι (2016), μια έκδοση πάνω στο τραγικό ζήτημα του προσφυγικού. Η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι το Γρα-Γρου (2017), η δεύτερη σύμπραξη με τους Ζαφειριάδη και Παλαβό, που βραβεύτηκε στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς και συζητήθηκε εκτενώς σε μη κομιξόφιλους κύκλους. Στις πιο «μικρές» δουλειές των τελευταίων ετών περιλαμβάνονται στριπ για την Εφημερίδα των Συντακτών.

 

 

Όπως προαναφέρθηκε όμως, ο Πέτρου έχει και ένα αξιόλογο μεταφραστικό έργο. Έχει αποδώσει, από τα γαλλικά στα ελληνικά, τα Γκαρντούνο (2006) και Άλακ Σίνερ - Υπόθεση ΗΠΑ (2007), αλλά και το Ρεμπέτικο (2010, 2015). Είναι εξάλλου μύστης του μουσικού αυτού είδους και παίζει μπουζούκι, κιθάρα και μπάσο. Η δράση του στον χώρο του σχεδίου ολοκληρώνεται από τις μπόλικες εικονογραφήσεις που έχει κάνει (κυρίως εξώφυλλα βιβλίων) και τη διδασκαλία στον ΑΚΤΟ.

 

Οι επιρροές του Πέτρου προέρχονται κατά βάση από την ευρωπαϊκή και λατινοαμερικάνικη παράδοσης. Μεταξύ των δημιουργών που επηρέασαν την τέχνη του είναι οι Alberto Breccia, Miguelanxo Prado, David Sala, Emmanuel Lepage και Domingo Mandrafina.

 

[Obrax]

Μόλις κυκλοφόρησε το πολυσέλιδο graphic novel με τίτλο "Οι όμηροι του Γκαίρλιτς" σε σενάριο και σχέδιο του Θανάση Πέτρου (εκδ. Ίκαρος),

το οποίο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία.

 

 

 

 

 

 

 

 

[germanicus]

Το τραγούδι "Τα κορίτσια από την επαρχία" του Χρήστου Θηβαίου, από το 2003, σε ένα νέο, επίσημο βίντεο με εικονογράφηση του Θανάση Πέτρου

 

 

 

 

[Valtasar]

Ανακοινώθηκε στο φβ η νέα δουλειά του Θανάση. Αντιγράφουμε από την ανακοίνωση της εκδοτικής (ΙΚΑΡΟΣ)

 

 

"Μετά τα βιβλία «Οι όμηροι του Γκαίρλιτς», «1922: Το τέλος του ονείρου» και «1923: Εχθρική πατρίδα», ο Thanasis Petrou συνεχίζει να ανιχνεύει τις νευραλγικές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας με ένα νέο graphic novel. Το «1936: Ετοιμόρροπη δημοκρατία» θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Έξι χρόνια στρατιώτης. Από το Γκαίρλιτς της Γερμανίας, να πολεμάει στον Σαγγάριο, στη Μικρά Ασία κι ύστερα πρόσφυγας στον Πειραιά. Ο Αμπατζής θα βρεθεί στη φυλακή για ένα έγκλημα τιμής, δίπλα σε κλέφτες, λωποδύτες, ληστές, πρεζάκια, μαζί με τον περιβόητο Σακαφλιά. Η ποινή είναι βαριά κι η φυλακή έχει κανόνες σκληρούς και απαράβατους. Όταν αποφυλακίζεται, τίποτε δεν τον δένει με κάποιον τόπο και η χώρα μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι. Ο δρόμος του θα τον βγάλει, τον Μάιο του 1936, στη Θεσσαλονίκη που είναι ανάστατη από τις απεργίες των εργατών."

 

Αναμένουμε με αγάπη!

 

[Indian]

Από τις καλύτερες "σειρές" που έχουν υπάρξει στην εγχώρια σκηνή ever.

 

Συνδυάζει στην εντέλεια το ύφος των κλασικών κόμικς με ιστορικές και (πάνω από όλα) τεκμηριωμένες πληροφορίες για μία δύσκολη εποχή για την Ελλάδα.

 

Βέβαια, αυτό δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Εξάλλου από τον Πέτρου δεν περιμένουμε κάτι λιγότερο. Εννοείται ότι το περιμένουμε με αγάπη!  

 

 

[albertus magnus]

Εξαιρετικα τα νεα! Τρομερη η τριλογια του Θαναση Πετρου μεχρι στιγμης και χαιρομαι που αποκτα και αλλα μερη. Και μακαρι να ειναι εξισου καλο και αυτο με τα αλλα και να δουμε καποια συνεχεια στη δεκαετια του 40 που ειχε επισης πολλα γεγονοτα.  Εχει πολυ ψωμι και η συγχρονη ιστορια μας να βγαλει πολλα τευχη ακομα.