Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'image'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 94 results

  1. Disclaimer: Είμαι τρελό fanboy της DaNi. So far she can do no wrong by me Tread with care Μετά τις δουλειές της για την Rebellion της 2000AD, η DaNi περνάει τον όρμο κάτω από την Ισλανδία και βγάζει δουλειά για την Image στις αποικίες. Στο σενάριο ο Dan Waters (Lucifer + House of Whispers). Υπόθεση? Σύμφωνα με το πρώτο τευχος μια γκοθού που την κυνηγάει ένας πληρωμένος δολοφόνος ονόματι Eartheater, ίσως και όλο το σύμπαν, θα δείξει, και η οποία αποφασίζει να αφήσει πίσω της πτώματα άλλων, αλλά τίποτα δικό της. Ούτε καν το κουφάρι της. Παρέα της ένα δίποδο όρνιο. Πιο δίποδο απ'ότι νομίζετε Έχει και χέρια Και είναι όρνιο-όρνιο. Όχι "όρνιο". Δεν υπάρχουν συνθεσάιζερ. Δεν υπάρχει ίχνος ποπ. Υπαρχουν ντραμς, υπάρχει μπάσσο, υπάρχουν άγριες κιθάρες, υπάρχει πολύ distortion. Είναι άγριο, είναι ακατέργαστο, ειναι Cramps με πιο πανκ, λιγότερο ροκαμπίλυ, περισσότερο distortion. Είναι ο Pete Townshend που δεν σπαει την κιθάρα στη σκηνή, αλλά κατεβαίνει, την χώνει εκει-που-ξερεις σε έναν από το κοινό, ο οποίος λέει κι ολας θενκ γιου σερ μέη αη χαβ ενάδερ. Εικαστικά η δουλειά της DaNi έχει απογειωθεί. Τεραστια υπόθεση να αναλαμβάνει τον χρωματισμό ένας πραγματικός επαγγελματίας. Ειναι βρώμικο, είναι americana. Εντονες γεύσεις από τον λατρεμένο μου Sean Phillips, το λατρεμένο μου Scalped, επίγευση αρωμάτων στον ουρανίσκο από 100 Bullets. Δυνατές και οι κριτικές για το πρώτο τεύχος από το εξωτερικό. Αν και θα έκανα πλοκ τηλήτ όποιον έλεγε κακή κουβέντα Δυνατές και οι προσδοκίες αφού με βάση τα solicitations, το πρώτο τεύχος ήδη πάει για second printing. Έχει δυναμική για οτιδηποτε. Θα δείξει. Αν δεν σας αρέσει, σας ψαχνει ο Pete Townshend. Κάτι θέλει με την κιθάρα του As I said. The lady can do no wrong by me.
  2. Πριν από ελάχιστα λεπτά, ανακοινώθηκε ότι θα κυκλοφορήσει νέα ongoing σειρά από την Image, από τα χέρια και μυαλά του Dan Watters και της DaNi. Ο τίτλος αυτού, Coffin Bound. Θα είναι ένα κόμικ δράσης «πολλών οκτανίων» όπως μας λέει η εκδοτική, αλλά εγώ βλέπω και στοιχεία φαντασίας (μια post-apocalyptic εσάνς την έχει). Το πρώτο τεύχος θα βγει τον Αύγουστο Για περισσότερες πληροφορίες, κλικάρετε εδώ.
  3. Άλλη παρουσίαση σκόπευα να κάνω κι αλλου κατέληξα Το Outcast το χα στην ηλεκτρονική στοίβα με τα αδιάβαστα εδώ και κάποιους μήνες (ναι, έχω και τέτοια στοίβα). Συζητώντας όμως στη λέσχη χτες με τον AndreaD ψήθηκα να το ξεκινήσω. Ποια καλύτερη ώρα από τα ξημερώματα για κάτι τέτοιο; Τα κόμικς που ξεκινάω τέτοιες ώρες λειτουργούν συνήθως σαν υπνωτικό και στη συνέχεια παραδίδονται στη λήθη (συνεχίζουν να μένουν αδιάβαστα για πολύ πολύ καιρό). Το συγκεκριμένο όμως δεν ειχε τη συνηθισμένη κατάληξη. Αντίθετα με έκανε να διαβάσω δώδεκα τεύχη και να χρειάζομαι δυο καφέδες στα καπάκια για να λειτουργήσω το πρωί! περί τίνος πρόκειται λοιπόν: το κόμικ αφηγείται την ιστορία του Kyle Barnes, ενός κατεστραμμένου τύπου, που έχει τη φοβερή ικανότητα να βρίσκεται διαρκώς κοντά σε δαιμονισμένους και να δαιμονίζονται τα αγαπημένα του πρόσωπα κι η οικογένεια του. Προσπαθεί να ανακαλύψει πως και γιατί συμβαίνουν όλα αυτα και ποια σχέση έχει αυτός με τους δαιμονισμούς, μαζί με έναν παπά, τον αιδεσιμότατο Άντερσον. το κόμικ αποτελεί μια φρέσκια ματιά στην ιστορία του Εξορκιστή, όπως ήδη θα χετε καταλάβει. Αρχικά πίστευα ότι ο Kirkman θέλει να εξαργυρώσει την επιτυχία του Walking Dead για άλλη μια φορά με κόμικ + σειρά τρόμου (όπως έκανε με το Fear of the walking dead που προς το παρόν δείχνει αρπαχτή), αλλά το αποτέλεσμα ειναι πολύ καλύτερο των προσδοκιών μου. Παρόλο που η υπόθεση εκτυλίσσεται σχετικά αργά, το κόμικ είναι πολύ ατμοσφαιρικό, το διατρέχει ένας υπόγειος τρόμος. Οι διάλογοι είναι φυσικοί και το characterization καλοδουλεμένο. Το artwork του Paul Azaceta δένει εξαιρετικά και το όλο αποτέλεσμα είναι ένα αξιόλογο Horror κόμικ που πιστεύω ότι θα ευχαριστηθούν όσοι είναι φαν του είδους Το 2016 θα το δούμε και σε σειρά Αφιερωμα στον Robert Kirkman στο GC Eργα του στα ελληνικα Ακομα : IRREDEEMABLE ANT-MAN INVINCIBLE
  4. Για να καταλάβετε το κόμικ χρειάζονται μερικές ιστορικές διευκρινήσεις που οι περισσότεροι δε γνωρίζουμε. Οι Σπαρτιάτες, αυτός ο θαυμάσιος μιλιταριστικός λαός, δεν ήταν αυτό που γνωρίζουμε. Μέχρι τον 8ο μ.Χ. αιώνα η ζωή τους δε διέφερε από τη ζωή των υπόλοιπων κρατών-πόλεων της Αρχαίας Ελλάδας. Και πολιτισμό παρήγαγαν και τέχνες τίμησαν. Μέχρι τη συγκεκριμένη εποχή. Τότε αποφάσισαν να υποδουλώσουν τους Μεσήνιους και να καρπωθούν την πλούσια γη τους. Ο κατακτητικός πόλεμος κράτησε πολλά χρόνια. Οι ίδιοι οι Μεσήνιοι έγιναν δούλοι, είλωτες, άνθρωποι κατώτεροι χωρίς δικαίωμα ύπαρξης. Για να μπορέσουν να τους έχουν κάτω από το σανδάλι τους, οι Σπαρτιάτες έγιναν μια στρατιωτική κοινωνία, που σε περίοδο ειρήνης καταδυνάστευαν τους δούλους τους. Μέχρι και στην εκπαίδευση των παιδιών της Σπάρτης περιλαμβανόταν δολοφονίες ειλώτων τη νύχτα ως άσκηση. Κάθε τόσο μάζευαν τους πιο δυνατούς, τους πιο έξυπνους, τους πιο γενναίους Μεσήνιους και τους έθαβαν σε μαζικούς τάφους. Αυτό είναι και το θέμα του πεντάτευχου κόμικ. Σε μια εκκαθάριση ειλώτων, δυο άντρες και μια γυναίκα αποφασίζουν ότι δεν αξίζουν αυτήν τη τύχη. Επαναστατούν εναντίων των δυναστών τους και προκαλούν χάος στη δομή της τέλειας κοινωνίας της Σπάρτης. Ξεκινά ένα ανθρωποκυνηγητό ώστε να σωθεί η τιμή των Λακεδαιμονίων, ή τουλάχιστον μερικών που φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. 300 Σπαρτιάτες τους κυνηγούν για όχι και τόσο τίμιων σκοπών. Το σενάριο του Kieron Gillen προδίδει την αγάπη του για το 300 του Frank Miller. Καλογραμμένο και ευανάγνωστο το κείμενο διαβάζεται χωρίς να κουράσει. Ο συγγραφέας έγινε γνωστός με τις δουλειές του σε βρετανικά περιοδικά τεχνολογίας, πολιτικές και οικονομικές εφημερίδες, κόμικς στην Image, και τα περάσματά του σε Thor και X-men. Το The Wicked + The Divine είναι το τελευταίο του προσωπικό δημιούργημα. Ο σκιτσογράφος Ryan Kelly είναι γνωστός δημιουργός στους Vertigo τίτλους με πιο σημαντική δουλειά του τα μελάνια στο Lucifer. Ακολουθεί το βιογραφικό του: Books of Magic #57, 62, 68, 70 (pencils (57, 62, 68) and inks (70), with Bronwyn Carlton, Vertigo, 1999–2000) Lucifer #5-75 (inks, with Mike Carey, Vertigo, 2000–2006) Local (with Brian Wood, Oni Press, 2005–2008) American Virgin #18-19, 22 (pencils, with Steven T. Seagle, Vertigo, 2006, 2008) The New York Four (with Brian Wood, Minx, 2007) The New York Five #1-5 Vertigo (DC Comics) Jan 2011 - April - 2011 Northlanders "The Cross + The Hammer" (#11-16) (with Brian Wood, Vertigo, 2008–2009) DMZ "No Future" (#42-44) (with Brian Wood, Vertigo, 2009) Side B: The Music Lover's Comic Anthology "Torso" (#108-114) (with his wife Kat Vapid (writer), published by Poseur Ink in 2009) Star Wars (#7-9) (with Brian Wood, Dark Horse, 2013) Αν σας αρέσουν τα ιστορικά κόμικ αυτό είναι μια καλή πρόταση. Υπάρχει και ένα tpb συλλογή των 5 τευχών. Συνέντευξη του δημιουργού εδώ. Αναλυτική παρουσίαση των τευχών στο www.comicbookresources.com: 1 2 3 4 5 Αφιερωμα στο GC για τον Kieron Gillen Εργογραφία του στα ελληνικά : IRON MAN (Anubis) Aλλα κομικς του : STAR WARS : DARTH VADER
  5. GeoTrou

    SAGA

    Τιμή καταλόγου: 16.50€ Βρισκόμαστε σε ένα θλιβερό συνεργείο, σε έναν ακόμη πιο θλιβερό πλανήτη. Ο Μάρκο -από την Στεφάνη- βοηθάει την Αλάνα -από τη Στεριά- να φέρει στον κόσμο τον καρπό του έρωτά τους. Ταυτόχρονα, όμως, δυνάμεις από τις πατρίδες τους, τους ψάχνουν μανιασμένα, γιατί τα φιλιά τους θεωρούνται προδοσία, καθώς οι δυο λαοί βρίσκονται σε πόλεμο μεταξύ τους. Σε έναν πόλεμο που έχει εξαπλωθεί σε όλο το γαλαξία. Κάποιοι λαοί έχουν συμμαχήσει με έναν εκ των «παικτών», κάποιοι άλλοι, εξαφανίστηκαν κάτω από το μένος τους. Ο Μάρκο και η Αλάνα αποφασίζουν να αλλάξουν σκέψη, να ζήσουν μακριά απ' όλα αυτά, μακριά από την ανήθικη πολιτική και τα ανόητα θρησκευτικά πιστεύω των αδερφών τους, να ταξιδέψουν στο σύμπαν... ενώ ξωπίσω τους ξεχύνονται ρομπότ από αριστοκρατική γενεά και παραδόξως ηθικοί μισθοφόροι... Το Saga των Brian K. Vaughan (σενάριο) και Fiona Staples (artwork) είναι ένα από τα πιο πολυβραβευμένα κόμικς στην ιστορία των κόμικς και αρκεί να ρίξετε μια ματιά στο εξώφυλλο. Οι εκδόσεις Οξύ -σε μια μάλλον απρόσμενη κίνηση, καθώς οι μεγάλες αμερικανικές σειρές δεν έχουν ευοδώσει στην Ελλάδα- μας προσφέρουν το πρώτο trade, που περιέχει τα τεύχη 1-6 της σειράς. Η έκδοση είναι προσεγμένη, με πολύ ζωντανή μετάφραση από τον έμπειρο Βασίλη Μπαμπούρη και σύμφωνα με πληροφορίες, η περιοδικότητα έχει οριστεί στους έξι μήνες. Προσωπική άποψη; Υπέροχο κόμικ. Είμαι φαν της επιστημονικής φαντασίας και εδώ έχουμε ένα κόμικ στα πρότυπα του Ινκάλ ή του Star Wars, όπου η «φαντασία» υπερνικά το «επιστημονική». Η γραφή του Vaughan -αν κι έχω μια πολύ μικρή ένσταση στους διαλόγους- είναι εξαιρετική. Γενικά δε μου αρέσει η ανάμειξη του sci-fi με το fantasy, αλλά εδώ το ανακάτεμα γίνεται με τρόπο που δεν ενοχλεί. Ο δε κόσμος που έχει φανταστεί, είναι γοητευτικός και -δυστυχώς- όχι πολύ μακριά από τον δικό μας. Κάτω, δηλαδή, από το εντυπωσιακό, πολύχρωμο περιτύλιγμα, μπορεί να δεις κανείς θέματα που ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα, κυρίως ο Πόλεμος και οι τραγικές συνέπειες σε «νικητές» και «νικημένους». Το σχέδιο της Staples είναι επίσης σε υψηλά επίπεδα: αδρό, φρέσκο, ξεκούραστο, αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τις ιδέες του Vaughan και, μαζί, έχουν προσδώσει φοβερό ρυθμό στην ιστορία. Η αισθητική του είναι αρκετά pop, ίσως πολύ pop για αρκετούς από εδώ μέσα. Από την άλλη, ωστόσο, θεωρώ ότι επειδή είναι (καλλι)τεχνικά αρτιότατο, μπορεί να διαβαστεί από άτομα διαφορετικών ηλικιών και προτιμήσεων. Εγώ, πάντως, δηλώνω ήδη φαν. Και κλείνω με την ευχή, αυτή η σειρά, να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί στα ελληνικά...
  6. Όπως φαίνεται, οι αφοί Ρούσο (των δύο τελευταίων Captain America και της αναμενόμενης συνέχειας των Avengers), υπέγραψαν για να αναλάβουν την παραγωγή του Deadly Class του Rick Remender και Wes Craig. Η σειρά θα αναπτυχθεί για λογαριασμό της Sony Pictures TV η οποία θα την προωθήσει σε συνδρομητικά κανάλια και υπηρεσίες streaming. Στο κόμικ που έχει ως σκηνικό την δεκαετία του ΄80, παρακολουθούμε την ειδική εκπαίδευση των παιδιών των μεγαλύτερων εγκληματικών οικογενειών, όπου στέλνονται στο King’s Dominion High School for the Deadly Arts για να γίνουν δολοφόνοι. Πηγή. [imdb=tt5924572]
  7. άλλη μια ιστορία από την Image με νεκρούς που ξαναζωντανεύουν... προσπαθούν απλά να εκμεταλλευτουν την επιτυχία του Walking Dead; Ή μήπως όχι; Οι ιστορίες που διαπραγματεύονται του απέθαντους (την αθανασία γενικά) έχουν κατακλύσει εδώ και πολλά χρόνια την ποπ κουλτούρα, πρώτα με τα βαμπίρια (μέχρι σχεδόν εξαντλήσεως του μύθου) και κατόπιν με τα ζόμπι. Η ιστορία όμως εδώ είναι διαφορετική απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει. Οι νεκροί γυρνουν ως κανονικοί άνθρωποι με συνείδηση! Μια χειμερινή μέρα στο Wisconsin, μια μικρή επαρχιακή πόλη, 23 νεκροί επιστρέφουν στη ζωή χωρίς να ξέρει κανεις το γιατι. 23 τυχαίοι όπως φαίνεται νεκρανεστημένοι, ανάμεσά τους γέροι και παιδιά, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ή σύνδεση. και δείχνουν να συνεχίζουν να αντιστέκονται στο θάνατο και μετα... Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω απ' τη ζωή αυτής της πρώην ήρεμης πόλης, που βρίσκεται πλέον σε καραντίνα, μέχρι να αποφασιστει από την κυβέρνηση πως θα αντιμετωπίσει το θέμα. Οι revivals (όπως λέγονται) προσπαθούν να ενσωματωθούν και να συνεχίσουν τις όποιες ζωές τους κι οι υπόλοιποι κάτοικοι καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτό το "θαύμα" που απάλλαξε μερικούς από το θάνατο, αλλά όχι όλους! οι αντιδράσεις ποικίλλουν, από φόβο, οργή, θρησκευτικό φανατισμό και επιφυλακτικότητα. Οι κεντρικές ηρωίδες (προς το παρόν τουλάχιστον) είναι μια μπατσίνα, η Dana Cypress και η αδερφή της Em (Martha) που είναι revival. Πολύ αληθοφανείς χαρακτήρες μπορώ να πω! Γενικά το κόμικ έχει πολύ καλό characterization! Βρισκόμαστε αντιμετωποι με διάφορες υποθέσεις άμεσα ή εμμεσα σχετιζόμενες με τους revivals, που η λιγοστή αστυνομία της πόλης καλείται να λύσει. Παράλληλα, η Dana προσπαθεί να εξιχνιάσει και τη δολοφονία της αδερφής της. Και σαν να μην εφταναν όλα αυτά, υπάρχει και μια μυστήρια λευκή οντότητα που περιφέρεται κι επηρρεάζει τις εξελίξεις, που ελάχιστοι μπορουν να τη δουν... Αρκετά όμως για την υπόθεση! Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, με μια μόνιμα αγωνιώδη ατμόσφαιρα, όπου όλα περιμένουν να συμβουν - πιο τρομακτική κι απ τα τρομακτικά γεγονότα. Με καλοδουλεμένους χαρακτήρες, κλειστοφοβικό mood και ρεαλιστική απεικόνιση που του ταιριάζει πολύ! Το δίδυμο Tim Seeley - Mike Norton έχουν κάνει πολύ καλή δουλεια, με μια φρέσκια ματιά στο μύθο, θυμίζοντας μου λίγο Φάργκο & Twin Peaks σε σημεία! Η σιρά είναι ongoing, έχω διαβασει τα 11 πρώτα τεύχη που έχουν βγει σε deluxe εκδοση (αντίστοιχη του Chew) , ενω εχει βγει και το 17 τευχος. Εχει ανακοινωθεί και crossover με CHEW το Μάιο Δουλεια του Mike Norton σε ελληνικη εκδοση εχουμε δει και στο : Spider-man (2009) (Anubis) Aλλες δουλειες του Norton : QUEEN & COUNTRY
  8. Απο το διδυμο Brubaker-Phillips εχουμε δει πολλες καλες δουλειες. Απο το αριστουργηματικο Sleeper που μπλεκει το υπερηρωικο με το noir, το Fatale που αποτελει μια μιξη λαφκραφτικου τρομου και noir μεχρι το προσφατο Fade Out, οποτε οι συστασεις μαλλον περιττεουν. Ομως τουτο εδω το κομικ, κατα την κριση του υποφαινομενου, αποτελει το magnum opus τους. Τι ειναι λοιπον το Criminal ; Ενα καθαρο νουαρ κομικ. Τιποτα περισσοτερο τιποτα λιγοτερο. Ειναι ομως ενα κομικ που ανετα μπορει να στεκεται διπλα στα ιερα τερατα της νουαρ λογοτεχνιας. Το Criminal, αποτελειται απο εξι ιστοριες: Coward, Lawless, The Dead and the Dying, Bad Night και The Last of the Innocent για να τις πουμε με την σειρα που βγηκαν μεσα σε ενα διαστημα εξι ετων απο το 2006 εως το 2011. Βασικα λεω ανακριβειες αλλα θα επανελθουμε αργοτερα σε αυτο. Οι πρωταγωνιστες των ιστοριων του ειναι... τι αλλο; Εγκληματιες. Απο τον Leo Patterson, τον πλεον επιδεξιο πορτοφολα της πολης, τον Tracy Lawless πεζοναυτη που γυρναει για να εκδικηθει την δολοφονια του αδερφου του, ως τον Sebastian Hyde τον νυν αφεντικο του υποκοσμου το καστ συμπληρωνεται απο μια πληθωρα περιθωριακων στοιχειων που ολοι εχουν σαν κοινο σημειο ενα συγκεκριμενο μπαρακι-καταγωγιο, το Undertown γνωστο και ως Undertow καθως το νεον του n εχει απο καιρο παψει να αναβει (αν το βρειτε προσεξτε μην ενοχλησετε κανενα θαμωνα και κυριως οχι το αφεντικο του, τον Gnarly). Οπως καταλαβατε λοιπον ολες οι ιστοριες συμβαινουν στο ιδιο συμπαν ομως το καλο ειναι οτι μπορουν να διαβαστουν αυτονομα και με οποια σειρα θελει ο καθενας. Μεσα στις σελιδες του θα βρειτε τα παντα, μαφιοζους, διεφθαρμενους αστυνομικους, συνωμοτες businessmen και φυσικα τις απαραιτητες femme fatales. Ολοι οι χαρακτηρες που εμφανιζονται εχουν την δικη τους ξεχωριστη ιστορια και εμεις τους βλεπουμε καθως πεφτουν ολο και πιο χαμηλα εξαιτιας των (προδιαγεγραμενων; ) επιλογων τους. Οι φιγουρες τους ειναι αναγνωρισιμες και χαρακτηριστικες για το ειδος, ομως αυτο δεν σημαινει καθολου οτι μπορεις να προβλεψεις την εξελιξη της ιστοριας και οι ανατροπες δεν ειναι λιγες. Το σχεδιο απο τον Sean Phillips ειναι το πλεον καταλληλο για την αφηγηση των ιστοριων και σιγουρα ιδιαιτερη μνεια αξιζει στον χρωματισμο του κομικ απο τον Val Staples. Πραγματικα καθως ανοιγεις το Criminal βυθιζεσαι στον κοσμο της νυχτας οπου οι σκιες ειναι πολλες και ο φωτισμος χαμηλος να προερχεται απο τις νεον επιγραφες απο μαγαζια του υποκοσμου, κακοφημα στεκια, στριπτιτζαδικα, απο τις σειρηνες των περιπολικων και γιατι οχι; ενιοτε και απο φωτιες. Η σκηνοθεσια σε κανει πραγματικα να αφηνεις την ανεση του καναπε, του γραφειου, γενικα του μερους οπου ασφαλης και ησυχος διαβαζεις ιστοριες για επικυνδινους τυπους και να μεταφερεσαι ακριβως εκει που συμβαινει η δραση. Φυσικα ολα τα κεφαλαια του βιβλιου ειναι εξαιρετικα. Ομως προσωπικα ξεχωρισα δυο ιστοριες ως αγαπημενες. Η πρωτη ειναι το Bad Night οπου ο πρωταγωνιστης μας ειναι ενας πρωην πλαστογραφος χηρος και νυν σχεδιαστης κομικ στριπς σε εφημεριδα που ζει μια σχετικα ησυχη ζωη κατα τα φαινομενα. Ολα θα αλλαξουν ομως οταν θα γνωρισει μια σαγηνευτικη κοκκινομαλα που θα τον μπλεξει παλι με το εγκλημα. Αγαπημενη ιστορια για το σεναριο της και το πως παιζει με την πραγματικοτητα και το τι γινεται στο κεφαλι του ηρωα. Η δευτερη ιστορια που θεωρω οτι ξεχωριζει απο μια συλλογη εξαιρετικων ειναι το Last Of The Innocent και ειναι μια ιστορια με στοιχεια παρμενα απο κομικς τυπου Archie, μαλιστα παρεμβαλονται και μονοσελιδα flashbacks σχεδιασμενα σε καρτουνιστικο στυλ Archie. Απλα καταπληκτικη. Και οι δυο ιστοριες εντασσονται στις πιο "πειραματικες" ας πουμε του κομικ. Οπως καταλαβαινετε, κατατασσω το Criminal στα καλυτερα κομικς που εχω διαβασει και οι δυο deluxe τομοι που περιλαμβανουν το συνολο των ιστοριων καθως και μπονους υλικο με σχεδια και εκθεσεις για νουαρ ταινιες που δημοσιευονταν στα τευχη του Criminal αποτελουν καμαρια στην συλλογη μου. Επισης ειναι απο τα σπανια κομικς που εχουν το πλεονεκτημα οτι ξαναδιαβαζονται ανετα και αφηνουν την ιδια ικανοποιηση. Φυσικα λοιπον και σας το προτεινω να το διαβασετε. kwtsoκλιμακα 9,5/10. A ! Ξεχασα να σας πω για την ανακριβεια. Ο βασικος κορμος των ιστοριων οντως τελειωσε καπου στο 2011 αλλα το 2015 κυκλοφορησε το one shot τευχακι με τιτλο Criminal: Savage με υποθεση που εκτυλισσεται καπου στην πρωτογονη περιοδο ενω εχει ανακοινωθει και νεο one shot για να κυκλοφορησει μεσα στο 2016. Ακομα αν και η αρχικη εκδοση ειναι απο την Icon (imprint της Marvel) οι τομοι εχουν αρχισει να επανεκδιδονται απο την Image.
  9. Το Saga είναι η πιο πρόσφατη ongoing σειρά του Brian K. Vaughan υπό την ομπρέλα της Image. Το 1ο τεύχος βγήκε τον Μάρτιο του 2012 και αυτή την στιγμή βρίσκεται στο #11 (την άλλη εβδομάδα κυκλοφορεί το #12). Συνεργάτιδα του είναι η Fiona Staples, ανερχόμενο ταλέντο στο σχέδιο. Βρισκόμαστε σε έναν φανταστικό κόσμο (in a galaxy far, far away θα έλεγα ). Αυτή, η Alana, προέρχεται από έναν τεράστιο πλανήτη με πολύ ανεπτυγμένη τεχνολογία. Αυτός, ο Marko, προέρχεται από τον δορυφόρο του πλανήτη, στον οποίο οι κάτοικοι εξασκούν την μαγεία. Μαίνεται ένας πόλεμος μεταξύ των δύο. Και οι δύο στρατιώτες σε αντίπαλα στρατόπεδα θα ερωτευθούν μεταξύ τους. Καρπός του έρωτα τους; Ένα μωρό. Και αυτό θα τους κάνει τους πιο καταζητούμενους ανθρώπους στο σύμπαν. Συνοπτικά, η ιστορία του "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" συναντά τον κόσμο του Star Wars, στον οποίο όμως υπάρχουν πολιτισμοί και όντα που φέρνουν σε fantasy μεριά. Ένα sci-fi έπος, στην καρδιά του οποίου εντοπίζουμε την ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων. Ο BKV έχει συνθέσει ένα καστ από χαρακτήρες για όλα τα γούστα. Έχουμε τον Marko, έναν ειρηνιστή μάγο που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σώσει την οικογένεια του, την Alana, μια δυναμική μάνα που είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα για το παιδί της, την Izabel, το φάντασμα baby-sitter του μωρού τους, της Hazel, τον Will, έναν κυνηγό επικηρυγμένων με ευαισθησίες. Και υπάρχουν και άλλοι regulars και άλλοι guest. Με το να αναφερθώ στους διαλόγους και στο characterization θα γίνω γραφικός. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι αρκετά περίεργος ο τίτλος. Από το πρώτο κιόλας τεύχος το αποδεικνύει, βάζοντας δύο ανθρώπους με κεφάλια-τηλεοράσεις να κάνουν σεξ. Επιπλέον, έχει αρκετά mature στοιχεία, καθιστώντας τον τίτλο +18 ( ). Ο Vaughan συγκεκριμένα έχει δηλώσει ότι ήθελε να κάνει κάτι που ήταν πολύ ακριβό για την TV και πολύ ενήλικο για να είναι blockbuster. Νομίζω ότι τα κατάφερε και με τα δύο. Η Fiona Staples, τώρα, είναι ένα ανερχόμενο ταλέντο, για την οποία το Saga ήταν η πρώτη πραγματική επιτυχία. Δουλεύει εξ'ολοκλήρου ψηφιακά, βάζει το μελάνι, χρωματίζει και κάνει το lettering όταν αφηγείται η Hazel. Συν, για τα περισσότερα designs είναι υπεύθυνη η ίδια. Και όλα αυτά με 2 χέρια και 24 ώρες την ημέρα. Και επειδή ο BKV θέλει να κάνουν ένα run οι δύο τους χωρίς fill-in artists, έκανε ένα διάλειμμα 2 μηνών μεταξύ του πρώτου και δεύτερου arc για να της δώσει χρόνο (και για να βγει ο 1ος τόμος, στα 10 δολάρια ). Το στυλ της είναι μοναδικό και είναι δύσκολο να εντοπίσεις κάποια ξεκάρφωτη και συγκεκριμένη επιρροή. Μ'αρέσει ο τρόπος που σχεδιάζει το περιβάλλον και το background, σαν να είναι σε καρτούν που είναι πιο θολό. Οι χαρακτήρες και τα περιβάλλοντα είναι πρωτότυπα, παίρνει στοιχεία sci-fi και fantasy και τα μπλέκει, σχεδόν πάντα με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ο κόσμος του Saga έχει πάρα πολλές επιρροές. Όπως θα δείτε από τις εικόνες εδώ, τα εξώφυλλα είναι πανέμορφα. Συχνά γίνεται χρήση του χρωματισμένου negative space (διορθώστε με αν κάνω λάθος με τον όρο). Μπόνους σε κάθε τεύχος είναι η στήλη αλληλογραφίας (και όχι mail ) To Be Continued, η οποία πιάνει 3-4 σελίδες και ο Vaughan απαντάει σε πολλά γράμματα, συχνά με χιούμορ, πάντα με ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Σχεδόν την απολαμβάνω το ίδιο όσο και το κόμικς! Την θεωρώ μία από τις καλύτερες σειρές που κυκλοφορούν αυτή την στιγμή. Οι πωλήσεις και οι κριτικές συμφωνούν μαζί μου (όχι ότι πρώτο ειδικά καθορίζει την ποιότητα μιας σειράς, απλά το αναφέρω). Bonus: Αρχικό θέμα ανακοίνωσης. Αλλα του ιδιου δημιουργου : Ελληνικες Εκδοσεις : Y - THE LAST MAN ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ Ξενες Εκδοσεις : RUNAWAYS Y: THE LAST MAN ESCAPISTS (THE) EX MACHINA PRIDE OF BAGHDAD
  10. Το 2000 η Image ξεκινησε ενα τιτλο ονόματι Powers. Το στορυ ηταν του Bendis και τα σκιτσα του Oeming. Το στορυ της σειρας ηταν απλα καταπληκτικο. Σε ενα κοσμο που θεωρείται φυσιολογικό να υπαρχουν υπερδυνάμεις, ειναι λογικο να υπαρχει και ενα τμημα του FBI που να αναλαμβανει υποθεσεις εγκληματων που πραγματώθηκαν με τη χρηση αυτων.. Ετσι ακολουθουμε τις περιπετιες του ντετεκτιβ Christian Walker, που προσπαθει να διελευκανει εγκληματα που εγιναν απο ανθρωπους με υπερδυναμεις. Το κομικ στηρίζεται στους διαλογους, που ειναι απιθανοι και στην αναλυση των χαρακτηρων...Εχει αρκετη αγωνία, γινεται πολυ σκοτεινο και η πλοκη ειναι εξαιρετικη. Το σκιτσο ειναι απλοικο, αλλα δενει ομορφα με το ολο concept. Η σειρα πηρε το eisner award το 2001 και ο bendis το eisner best writer award το 2003 και το 2004 για τη σειρα αυτη. Αλλος ενας τιτλος που συνιστώ ανεπιφύλακτα... cover & sample Αφιερωμα στον Brian M. Bendis Σελιδες Απο Το Σεναριο Περισσοτερα απο τον Brian M. Bendis : Ξενογλωσσες Εκδοσεις : SECRET WAR ALIAS HOUSE OF M SCARLET FIRE Fortune And Glory Ελληνικες Εκδοσεις : THE ROAD TO CIVIL WAR (Anubis) ULTIMATE SPIDER-MAN(Anubis) ULTIMATE SPIDER-MAN(Modern Times) ULTIMATE X-MEN / ULTIMATE X-MEN & ULTIMATE FANTASTIC FOUR(Anubis,λιγα τευχη) ULTIMATE SIX (Anubis) THE AVENGERS (Anubis) Ακομα απο τον Oeming : Ares : God Of War
  11. Το γράφει αυτός. Τον λένε Greg Rucka (wiki άμα θέλετε να μετρήσετε τα Eisner του). Αυτούνου κόμικς για τα οποία έχουμε ξαναμιλήσει στο φόρουμ είναι το Stupmtown, το Queen & Country, το Whiteout και το Gotham Central. Έχει γράψει και μερικά βιβλιαράκια. Άμα ψήνεστε να μάθετε γι'αυτόν, από δω η επίσημη σελίδα του. Το σχεδιάζει αυτός Τον λένε Michael Lark. Υποτυπώδες το αρθράκι στη wiki. Κρίμας γιατί το "βρώμικο" σκιτσάκι του λέει πολλά. Κρίμας διότι αυτά που σχεδίασε παρέα με τον Epting το 2005 στο Captain America τα έκαναν ταινία φέτος. Για αυτόν έχουμε ξαναμιλήσει στο Scene of the crime και στο Gotham Central (δες πιο πάνω για λινκ). το φβ του και το tweeter του. Ο χρόνος είναι κάπου στο μέλλον. Σε μια δυστοπική (?) γη όπου δεν υπάρχουν πλέον έθνη/κράτη. Υπάρχουν όμως ολιγομελείς οικογένειες που ελέγχουν συγκεκριμένες εκτάσεις γης και ο λαός από κάτω τους χωρίζεται σε Serf (υπηρέτες), τους λίγους που έχουν κάποια χρησιμότητα και σε Waste (άχρηστο υλικό) που είναι η πλειονότητα και ιεραρχικά είναι λίγο πιο πάνω από τα ζώα. Κάθε οικογένεια έχει τον "Λάζαρό" της. Ένα μέλος της οικογένειας που είναι σχεδόν αδύνατο να πεθάνει και το οποίο είναι κάτι μεταξύ "υπεύθυνου ασφάλειας" και "αρχιεκτελεστή" της οικογένειας. Στη συγκεκριμένη σειρά παρακολουθούμε την ιστορία της Forever, ήτοι του "Λάζαρου" της οικογένειας Carlyle. Και φυσικά με αφορμή αυτή εξερευνούμε το δυστοπικό αυτό σύμπαν. Μην περιμένετε ότι θα κερδίσουν οι καλοί Είναι από αυτές τις ψυχοβγαλτικές σειρές όπου τα κ*θήκια επιβιώνουν Σε ένα τεύχος τους ρωτάει ένας αναγνώστης "γιατί βασανίζετε τους τάδε? Τους συμβαίνει αυτό, εκείνο, το παραπέρα... Αφήστε τους στην ησυχία τους!" για να εισπράξει την πληρωμένη απάντηση "Now where would be the fun in that?"........ Εάν πάντως θέλετε να διαβάσετε 5 σκέψεις των δημιουργών γύρω από το κόμικ, παρατίθενται τα έξτρα που είχε στο πρώτο τεύχος. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 10 τεύχη. Τα πρώτα 4 υπάρχουν και στο TPB Family, τα επόμενα 5 στο TPB Lift. Τώρα έχει ξεκινήσει το story arc Extraction. Είχε προταθεί για Eisner Καλύτερης Νέας Σειράς αλλά δεν το κέρδισε. Νέα της σειράς από την Image Τα τευχάκια διαβαστήκαν απνευστί. Δεν θα πω ότι είναι από τις σειρές που με εξιτάραν πλήρως (όπως λχ το Criminal), αλλά διαβάζεται μια χαρά Άιντε τώρα να ολοκληρωθεί το τρίτο story arc για να διαβάσω και τα επόμενα Εάν δεν την έχω ξεχάσει μέχρι τότε Ακομα απο Rucka : Gotham Central ( με Lark ) Queen & Country Stumptown Whiteout
  12. Το Kill Or Be Killed ειναι το πιο προσφατο κομικς του διδυμου Brubaker - Phillips. Σε αυτο βρισκουμε τον Dylan, τον καταθλιπτικο πρωταγωνιστη μας, ο οποιος μετα απο μια αποτυχημενη αποπειρα αυτοκτονιας και μια μυστηρια συναντηση με εναν δαιμονα πρεπει να σκοτωνει εναν ανθρωπο καθε μηνα για να παραμεινει στη ζωη. Αυτη πανω κατω ειναι η κεντρικη ιδεα του σεναριου. Απομακρυνομενος απο το noir του Fade Out και του Criminal προσεγγιζει πιο πολυ το Fatale. Μονο που ενω στο Fatale το μεταφυσικο ηταν πραγματικο στο συμπαν του κομικ, εδω ο σεναριογραφος αφηνει τοσο το ενδεχομενο η μεταφυσικη παρεμβαση να ειναι "πραγματικη" οσο και να ειναι αποκυημα της φαντασιας του πρωταγωνιστη. Περα απο το πως θα βρισκει το επομενο θυμα του, το οποιο πρεπει να ειναι καποιος "που το αξιζει" ο Dylan εχει να αντιμετωπισει και την περιπλοκη κατασταση με την καλυτερη του φιλη Kira που τα εχει με τον φιλο και συγκατοικο του Mason. Ετσι το κομικ μοιραζεται ανισα μεταξυ ενος βαρετου ερωτικου τριγωνου και πολυ καλοστημενων σκηνων δρασης. Αυτο ειναι και το μεγαλυτερο προβλημα του σαν κομικ. Απο την μια εχει πολυ καλο ρυθμο οταν δεν ασχολουμαστε με τα αισθηματικα του πρωταγωνιστη και απο την αλλη οι μονοδιαστατοι χαρακτηρες του κομικ δεν μπορουν να κρατησουν το ενδιαφερον. Ειδικα ο ρολος του Mason εξαντλειται στο να ειναι ο τυπος που κανει διαρκως χαλαστρα στον Dylan, τιποτα παραπανω. Επισης δυστυχως το κομικ δεν στερειται ευκολων λυσεων και οσον αφορα το πως βρισκονται οι στοχοι, τα οπλα κλπ. Το δυνατο σημειο του κομικ πιστευω οτι ειναι το σχεδιο του Sean Phillips. Αν και το σχεδιο διαφερει λιγο απο τα προηγουμενα κομικς του, υπαρχουν μεσα στο κομικ εξαιρετικα σχεδιασμενες σελιδες. Σιγουρα δεν ειναι οτι καλυτερο εχουν βγαλει οι δυο δημιουργοι. Σιγουρα δεν ειναι και για πεταμα, απλα μια μετρια ιστορια. Μεχρι στιγμης εχουν βγει 5 τευχη και σε γενικες γραμμες η σειρα εχει αποσπασει καλες κριτικες, πχ στο goodreads εχει 4.3/5, υπερβολικα πολυ αν θελετε την γνωμη μου. kwtsoκλιμακα 6.5/10. Ισως προκειται για το δευτερο στραβοπατημα μετα το Fatale. Ισως ομως να ειμαι και παραπανω αυστηρος απο οτι πρεπει γιατι μας εχουν κακομαθει ως επι το πλειστον με παρα πολυ καλες δουλειες και ετσι καποια η οποια δεν ειναι και τοσο φαντασμαγορικη να ωχρια μπροστα στις αλλες.
  13. Μια από τις πρόσφατες σειρές του Cullen Bunn είναι το Regression. Στο είδος του τρόμου που μας έχει συνηθίσει, αυτή τη φορά ασχολείται με την ύπνωση και τις προηγούμενες ζωές, πράγμα που του δίνει την αφορμή να μας πει και για το επάγγελμα του πατέρα του στα afterwords. Η ιστορία αφορά τον Adrian, έναν αντικοινωνικό νέο με συχνές παραισθήσεις. Η στενή του φίλη, Molly, προσπαθεί να τον βοηθήσει συστήνοντας τον σε έναν γνωστό της, που είναι υπνωτιστής. Αντί να τον βοηθήσει, όμως, η ύπνωση φέρνει στην επιφάνεια μια προσωπικότητα του Adrian από το παρελθόν. Για το σενάριο δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα. Είναι ευθέως γραμμένο, αρκετά απλοϊκό παρά τα όποια μπρος-πίσω στην αφήγηση του και χωρίς πολύ ικανοποιητικό τέλος. Είναι αυτό που μάλλον περιμένετε να είναι διαβάζοντας κάποια περίληψη. Δυστυχώς δεν μπαίνει πουθενά βαθύτερα με την εξιστόρηση του σεναρίου και γι' αυτό δεν μαθαίνουμε ποτέ λεπτομέρειες για τα κίνητρα των βασικών κακών ή έστω την προέλευση τους. Ταυτόχρονα δεν εμβαθύνει επαρκώς και στους ίδιους τους χαρακτήρες, ή έστω τον πρωταγωνιστή, παρ' ότι με τη συγκεκριμένη ιστορία θα μπορούσε να δώσει ένα ωραίο αποτέλεσμα, πιστεύω (όπως έκανε το Kill or Be Killed, για παράδειγμα). Όλα αυτά για την επίγευση του σεναρίου μετά από ενάμιση χρόνο και βάλε που ακολουθώ τη σειρά. Γιατί σε μια πιο "πρακτική" ανάλυση, μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα ιστορία τρόμου με αρχή, μέση, τέλος, κορύφωση και ανατροπές, χωρίς να υπάρχει κάτι ως προς τη δομή της που να τα χαλάει αυτά. Πάμε στο σχέδιο, όμως. Τον λόγο που πρέπει να διαβάσετε αυτό το κόμικ. Ο Luckert, τον οποίο έμαθα μέσα από αυτό το κόμικ, κάνει εκπληκτική δουλειά. Προσεγμένα και ρεαλιστικά σχέδια, κοντινά πάνελ στις πολύ εκφραστικές φάτσες που ζωγραφίζει, φυσικές στάσεις σώματος, κινήσεις χεριών και γενικά ανατομία. Και στο horror κομμάτι έχουμε στοίβες και σμήνη από έντομα, splatter σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις και κάποια από τα καλύτερα δισέλιδα που έχω δει ποτέ. Όπως έγραψα και σε άλλο τόπικ, δεν μπορώ να καταλάβω αν το σχέδιο του είναι ψηφιακό ή όχι, αλλά έχει ταυτόχρονα πολύ καθαρά περιγράμματα αλλά και έξτρα γραμμές στο εσωτερικό, που δίνουν υφή σε αυτά που σχεδιάζει. Σε συνδυασμό με τα μυστικιστικά μοτίβα που συχνά βρίσκει τρόπο να τα εντάξει στη σκηνοθεσία των πάνελ, έχει καταφέρει να φτιάξει κάτι που δεν είναι μεν εξαιρετικά πρωτοποριακό, αλλά απίστευτα ευχάριστο στο μάτι. Δεν πρόκειται να προσπεράσω κόμικ που έχει το όνομά του πάνω. Μάλιστα, γυρνώντας στα πρώτα τεύχη για να βρω εικόνες για την παρουσίαση που γράφω τώρα, βλέπω μια αξιοσημείωτη βελτίωση στα σχέδια του σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο. Στα -εξίσου σημαντικά για το εικαστικό αποτέλεσμα- χρώματα, είναι η Marie Enger. Έχοντας δει και ασπρόμαυρα σχέδια του σχεδιαστή, μπορώ να πω με σιγουριά ότι χωρίς τον συγκεκριμένο χρωματισμό το κόμικ δεν θα ήταν ίδιο. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2017, και η σειρά ολοκληρώθηκε στα 15 τεύχη τον φετινό Ιανουάριο. Θα συλλεχθεί σε τρεις τόμους (ο 3ος θα κυκλοφορήσει 27 Μαρτίου). Περισσότερος Bunn: Harrow County Deadpool Kills the Marvel Universe The Sixth Gun
  14. Σύμφωνα με την Καθολική θεολογία, το limbo είναι η άκρη της Κόλασης, το μέρος ανάμεσα στον τόπο των καταδικασμένων και στον Παράδεισο. Και πράγματι, το Dedande, η διεφθαρμένη πόλη όπου διαδραματίζεται το κόμικ, μοιάζει με την έννοια του limbo. Μοιάζει όμως και με μια άχρονη Νέα Ορλεάνη, αφού στους δρόμους της τριγυρνάνε αλλόκοσμοι ψαράνθρωποι και μαγικές μπάντες με πνευστά, ενώ στα δωμάτια γίνονται επικλήσεις στα πνεύματα του Βουντού. Μέσα σε αυτό το παράξενο σκηνικό κινείται ο Clay, ένας νεαρός που δε θυμάται το παρελθόν του και κάνει πλέον τη δουλειά του ιδιωτικού ντετέκτιβ. Η ιστορία αρχίζει όταν τον προσλαμβάνει η Bridgette, μια όμορφη τραγουδίστρια που δουλεύει για τον πιο διαβόητο κακοποιό της πόλης... Το Limbo των Dan Watters (σενάριο) και Caspar Wijngaard (σχέδιο, χρωματισμός) είναι ένα mini-series 6 τευχών που κυκλοφόρησε η Image, από το Νοέμβριο του 2015 ως τον Απρίλιο του 2016. Αν και δεν έγινε ευρέως γνωστό, έλαβε γενικά καλές κριτικές. Το artwork φωνάζει «Image» και το σενάριο μου θύμισε κάτι ανάμεσα στο The Wicked + The Divine και το Βιβλίο του Νεκροταφείου του Neil Gaiman. Είναι ένα αρκετά φιλόδοξο κόμικ. Ο Watters μπλέκει ανόμοια πράγματα μεταξύ τους, αλλά το κάνει με ωραίο τρόπο, δημιουργώντας έτσι ένα πολύ ελκυστικό και ενδιαφέρον σύμπαν, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Εκεί που χωλαίνει είναι στο πλάσιμο του κεντρικού χαρακτήρα, που (στην καλύτερη) είναι αδιάφορος. Ο ρυθμός είναι στρωτός και παρότι η ιστορία καθαυτή δεν ανταποκρίνεται στη φαντασία του Watters, τα δύο τελευταία τεύχη σε αποζημιώνουν και με το παραπάνω. Από την άλλη, η δουλειά του Wijngaard είναι εξαιρετική. Μου θύμισε αρκετά το στυλ του Διαλυνά, στο πιο δύσκαμπτο βέβαια, αλλά και πάλι είχε πολλά εξαιρετικά καρέ και έπαιζε με τις συμβάσεις του μέσου. Η χρωματική του παλέτα περιέχει κυρίως αποχρώσεις του μπλε, του κόκκινου και του πράσινου και ταιριάζει απόλυτα με την όλη ατμόσφαιρα. Συνολικά, δεν είναι το κόμικ που θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Ωστόσο, έχει πράγματα να πει, κυρίως εικαστικά. Σε όσους έκανε κλικ το setting και οι σελίδες, ας ρίξουν ένα βλέφαρο και δε θα χάσουν. Οι υπόλοιποι, μπορείτε να προσπεράσετε.
  15. VOL. 1: Tin Stars (9/2015) VOL. 2: Machine Moon (5/2016) VOL. 3: Singularities (12/2016) VOL. 4: Orbital Mechanics (6/2017) Σενάριο: Jeff Lemire Σχέδιο: Dustin Nguyen Αν και είμαι λάτρης της επιστημονικής φαντασίας (έχω διαβάσει ένα κάρο βιβλία και έχω δει ένα κάρο ταινίες του είδους), τα κόμικς επιστημονικής φαντασίας που έχουν πέσει στα χέρια μου είναι πραγματικά πολύ, πολύ λίγα. Εκεί που τσέκαρα διάφορες καινούργιες και παλιές σειρές κόμικς, πέτυχα και την συγκεκριμένη. Αμέσως το σενάριο αλλά και το ιδιαίτερο σχέδιο μου κίνησαν το ενδιαφέρον. Έτσι, πριν λίγες μέρες αγόρασα τον πρώτο τόμο, τον οποίο και διάβασα. Λοιπόν, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Σενάριο: Δέκα χρόνια μετά την εμφάνιση γιγαντιαίων ρομπότ πλανητικού μεγέθους (!), ονόματι Harvesters, που άφησαν συντρίμμια στο πέρασμά τους από τους εννιά κατοικημένους πλανήτες του Γαλαξία, ένα αγόρι-ανδροειδές ονόματι TIM-21, κάτοικος μιας μεταλλευτικής αποικίας, ξυπνά από τον λήθαργο που βρισκόταν για χρόνια, συνειδητοποιώντας ότι όλα τα ρομπότ είναι εκτός νόμου. Αυτό το ανδροειδές γίνεται το πλέον καταζητούμενο ρομπότ του Γαλαξία, μιας και μπορεί να οδηγήσει στην ταυτότητα και τα μυστικά των Harvesters. Σκραπατζήδες, κυνηγοί κεφαλών και άλλοι, θέλουν να το κάνουν δικό τους. Ένα ρομποτικό σκυλί και ένα τρελό ανδροειδές εξόρυξης ονόματι Driller, είναι αυτοί που θα σταθούν στο πλευρό του TIM-21, που θα πρέπει να αντιμετωπίσει ένα κάρο κινδύνους και δυσκολίες... Λοιπόν, η όλη κοσμοπλασία είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα, στιβαρή και εξαιρετικά δοσμένη και η ιστορία πολύ δυνατή, με χορταστική δράση, αρκετό μυστήριο και μπόλικη αγωνία για την συνέχεια. Δεν πρόκειται, όμως, για μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας με άμυαλο πίου πίου, αλλά για μια ιστορία με συναίσθημα, δυνατές ιδέες και μπόλικη φαντασία. Και οι χαρακτήρες έχουν το ενδιαφέρον τους, είναι συμπαθείς. Το σχέδιο επίσης είναι πολύ όμορφο και ιδιαίτερο, σαν να είναι ζωγραφισμένο με νερομπογιές, σίγουρα δίνει άλλο τόνο στην όλη ιστορία. Γενικά πρόκειται για μια εξαιρετικά δυνατή αρχή μιας πολύ ωραίας και με μπόλικο ψωμί σειράς επιστημονικής φαντασίας. Διαστημική όπερα, ρομπότ, κυνηγητά, συνωμοσίες, απ'όλα έχει ο μπαξές. Και το σχέδιο υποστηρίζει τέλεια την όλη κοσμοπλασία. Σήμερα τσίμπησα και τον δεύτερο τόμο της σειράς, που περιέχει τα τεύχη 7-11, και ανυπομονώ να τον διαβάσω και αυτόν. Και τον Δεκέμβριο αναμένεται και ο τρίτος τόμος με τα τεύχη 12-17. Χαλάλι τα χρήματα που ξόδεψα, σημασία έχει ότι έπιασαν τόπο. 9/10
  16. Σε μια εναλλακτική πορεία της ιστορίας, οι Βρετανοί αιχμαλωτίζουν τους Γερμανούς επιστήμονες από το Peenemünde, όπου αποτελούσε βάση έρευνας και δοκιμών πυραυλικών συστημάτων. Η εποχή του space race έρχεται συντομότερα και διαρκεί περισσότερο, με κύριο υποκινητή της τον αξιωματικό της αεροπορίας John Dashwood, ο οποίος είναι και πρωταγωνιστής της ιστορίας. Έχοντας στην κατοχή του τους επιστήμονες που κατασκεύασαν τον πύραυλο V-2 πείθει τον Churchill να επιτρέψει την ίδρυση του Υπουργείο του Διαστήματος, του οποίου θα ηγείται ο Dashwood. Με τη νέα βάση στο Essex η Βρετανία αναδεικνύεται σε υπερδύναμη. Είναι μια σύντομη ιστορία, αρκετά πυκνογραμμένη σε σημεία και με αναφορές που μπορούν να οδηγήσουν σε πολλές ώρες αναζήτησης ιστορικών γεγονότων. Κάνει καλή δουλειά στο να ισορροπεί μεταξύ τεχνικών λεπτομερειών για τους διαστημο-nerds και του χτισίματος αυτής της εναλλακτικής πραγματικότητας. Για παράδειγμα κάνει την κλασική νύξη στους χημικούς πυραύλους όταν εξυπηρετεί την υπόθεση, χωρίς όμως να αναφερθεί ξανά στην τεχνολογία που χρησιμοποιείται τελικά για την προώθηση στο "αεροπλανικό" μοντέλο. Παρ' όλα αυτά χάνει λιγάκι στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, αφού ακόμα και ο πρωταγωνιστής δεν αναλύεται ως προς τα κίνητρα του - πράγμα που ίσως να μην παρατηρήσει κανείς πριν φτάσει στο τέλος. Η αφήγηση έχει χρονικά μπρος-πίσω που νομίζω απαιτούν μονοκόμματη ανάγνωση για να μη χαθεί η ροή. Μου άρεσε που παρά τη θεματολογία δεν είναι καθόλου φλύαρο και δεν χαραμίζει ούτε σελίδα. Προς το τέλος, για να πω την αλήθεια, ένα-δυο πράγματα δεν το αποκωδικοποίησα πλήρως. Έχοντας την ελάχιστη εμπειρία με τον συγγραφέα,, νομίζω ότι ξέρει πως να γράφει mini series που τα νιώθεις γεμάτα και ολόκληρα. Το σχέδιο του Weston είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ, γι' αυτό και παρά τις μικρές μου διαφωνίες στο σενάριο, δεν δέχομαι να του ρίξω τη βαθμολογία. Εξαιρετική λεπτομέρεια και στο πιο ασήμαντο πάνελ, πολλές γραμμές και φυσικά πανοραμικές σελίδες που το αναδεικνύουν στο έπακρο. Σε συνδυασμό με τα χρώματα της Laura Martin το μεγαλύτερο μέρος του κόμικ θα μπορούσε να αποτελεί και artbook. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν ήξερα τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και μέσα από αυτές τις σελίδες μπήκε αμέσως στη λίστα με τους αγαπημένους μου. Δεν πιστεύω ότι το σενάριο εφευρίσκει τον τροχό ή ότι κάνει κάτι εξαιρετικά περίτεχνο από αφηγηματική άποψη, αλλά πιστεύω πως αντιπροσωπεύει άρτια το συγκεκριμένο είδος και αξίζει το χρόνο σας. Έχει επίσης πολύ μεγάλη αξία να ξαναδιαβαστεί, και δεν εννοώ για το σχέδιο. Το προτείνω σε όλους. Η σειρά ξεκίνησε 1 Απριλίου το 2001 και ολοκληρώθηκε στα 3 τεύχη ακριβώς μετά από 3 χρόνια (συνηθισμένα για τον δημιουργό ) από την Image, ενώ το 2005 συλλέχθηκε και σε τόμο. Περισσότερος Warren Ellis (έχουμε πολύ!): Transmetropolitan Crecy Desolation Jones Orbiter Planetary Two-Step Shipwreck Fell Authority Black Summer FreakAngles
  17. Το δίδυμο Ed Brubaker-Sean Phillips δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς έχει αποθεωθεί για τα crime comics τους, όπως το Criminal και το Fade Out. Με αυτό το κόμικ απομακρύνονται ελαφρώς, αλλά όχι τελείως, από το είδος που τους ανέδειξε. Το graphic novel αυτό κυκλοφόρησε από την Image τον Οκτώβρη του 2018, σε σκληρόδετο τόμο. Πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι η Ellie, μια νεαρή κοπέλα που έχει μπει σε μια μονάδα απεξάρτησης απεξάρτησης της υψηλής κοινωνίας, ένα μέρος «για πλούσιους που στέλνονται για απεξάρτηση αντί στη φυλακή». Δε συνεργάζεται ιδιαίτερα με το προσωπικό της κλινικής και δε δείχνει να πολυσυμπαθεί τους υπόλοιπους ασθενείς. Ο μόνος με τον οποίο έχει κάποια επαφή, είναι ο Skip, που έχει εισαχθεί (για πολλοστή φορά) για να αντιμετωπίσει τους δικούς του δαίμονες... Η αφήγηση εναλλάσσεται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος (όπου μαθαίνουμε για την τραυματική παιδική ηλικία της Ellie) και είναι διάστικτη με αναφορές σε διάσημους ναρκομανείς, από τη Billie Holiday και τον David Bowie μέχρι τον William S. Burroughs, λόγω της εμμονής της πρωταγωνίστριας. Η γραφή του Brubaker είναι στρωτή και έτσι η ιστορία ρέει απρόσκοπτα. Ακόμη κι έτσι, κάποια στιγμή αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι αυτό μπορεί να αποτελεί το στραβοπάτημα του διδύμου, αλλά τότε συμβαίνει κάτι που το ανεβάζει ένα-δύο κλικ. Όχι κάτι συνταρακτικό ή πρωτότυπο, αλλά δοσμένο έτσι που σε ξαφνιάζει. Το σχέδιο του Phillips γίνεται εδώ πιο αφαιρετικό, πιο μαλακό και ο χρωματισμός από τον Jacob Phillips (γιος του Sean) τον ακολουθεί σε πιο απαλές αποχρώσεις, κυρίως του μπλε και του μοβ, αλλά και σε ασπρόμαυρο. Αξίζει να σημειωθεί, πως η ιστορία συνδέεται κάπως με το «σύμπαν» του Criminals. Δε γνωρίζω πώς, καθότι δεν το έχω διαβάσει, αλλά θεωρώ ότι έχει κάτι παραπάνω από επαρκή αυτονομία. Ίσως δεν είναι η κομιξάρα που θα περίμενε κανείς από αυτούς τους δημιουργούς και μια γύρα στο ίντερνετ μου έδωσε την εικόνα ότι αρκετοί φαν τους απογοητεύτηκαν. Παρόλα αυτά, βλέποντας το κάπως πιο αποστασιοποιημένα, το θεωρώ ένα ενδιαφέρον κόμικ, ανθρώπινο και σίγουρα οπτικά όμορφο.
  18. Το Fatele είναι ένα μηνιαίο κόμικ γραμμένο από τον Ed Brubaker σε σχέδιο του Sean Philips. Και αυτό για πολλούς αρκεί για να ασχοληθούν μαζί του. Είναι όμως και κάποιοι άλλοι περίεργοι τύποι που θέλουν να μάθουν περισσότερες πληροφορίες. Το Fatale λοιπόν περιστρέφεται γύρω από την Josephine -“Jo” για τους “φίλους”, μια μυστηριώδη γοητευτική γυναίκα η οποία ασκεί μια περίεργη έλξη στους άνδρες. Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκινάνε στην κηδεία του Dominic “Hank” Raines, πετυχημένου συγγραφέα πολλών best sellers, όπου ο γιός του καλύτερού του φίλου και βαφτισιμιός του Nicolas Lash γνωρίζει την Jo η οποία έχει πάει στο νεκροταφείο για το τελευταίο αντίο. Ένα περίεργο σύμβολο χαραγμένο στον τάφου του Raines τραβάει την προσοχή του Lash και η Jo τον πληροφορεί για την σημασία του και την σχέση του εκλιπόντα με την γιαγιά της. Ο Nicolas ως βασικός κληρονόμος του Raines πηγαίνει στο σπίτι του τελευταίου με σκοπό να βρει κάποιο ανέκδοτο έργο του νονού του. Και πραγματικά, πάντα υπάρχει ένα τέτοιο έργο. Αυτό όμως είναι διαφορετικό. Είναι γραμμένο το 1957 και ο Raines δεν είχε κυκλοφορήσει τίποτα πριν το ’60. Άρα μιλάμε για την πρώτη του δουλειά. Και κάπου εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Δύο άγνωστοι άνδρες μπαίνουν στο σπίτι κρατώντας όπλα. Είναι φανερό πως κάτι ψάχνουν και δεν θα διστάσουν σε οτιδήποτε προκειμένου να το αποκτήσουν. Από το πουθενά εμφανίζεται η Josephine και σώζει τον Nicolas. Η καταδίωξη συνεχίζεται στον δρόμο όπου μετά από ένα ατύχημα ο Nicolas ξυπνάει στο νοσοκομείο έχοντας χάσει το δεξί του πόδι και με την Josephine να μην μπορεί να βγει από το μυαλό του. Και ενώ από την αρχή αφήνει να εννοηθεί πως ο κεντρικός ήρωας της σειράς είναι ο Nicolas, η ιστορία μεταφέρεται 1956 και μας αποκαλύπτει το παρελθόν της Josephine. Μια υπέροχη καλογραμμένη ιστορία, με τουλάχιστον δύο επίπεδα ανάγνωσης. Μπλέκει με μεγάλη μαεστρία το νουάρ, τον υπερφυσικό τρόμο και την περιπέτεια. Η αφήγηση είναι σε ίση δόση με τους διαλόγους οι οποίοι είναι εντελώς φυσικοί, μακριά από το επιτηδευμένο που συνήθως κυριαρχεί στο συγκεκριμένο είδος. Και αυτή ακριβώς είναι η “μαστοριά” του Brubaker. Δημιουργεί χαρακτήρες τους οποίους τους έχεις συναντήσει ξανά στην ζωή σου, τους ξέρεις, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως το κόμικ είναι προβλέψιμο. Έχει ροή, ρυθμό και σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Όπως είπα η ιστορία έχει δύο (τουλάχιστον) επίπεδα. Το πρώτο είναι αυτό που περιέγραψα πιο πάνω. Σε δεύτερο επίπεδο, ο Brubaker παίζει με τα αρχετυπικά στερεότυπα τόσο των χαρακτήρων, όσο και του είδους. Φαντάζεται την Josephine όχι σαν μια μοιραία γυναίκα των pulp μυθιστορημάτων του ’50 αλλά την μοιραία γυναίκα στερεότυπο. Την γυναίκα που (ο αναγνώστης τουλάχιστον ξέρει πως) είναι ολοφάνερο πως θα οδηγήσει τον πρωταγωνιστή να ξεπεράσει τα όρια του, θα τον φέρει αντιμέτωπο με ακραίες καταστάσεις και ίσως ακόμα τον σκοτώσει. Και παρόλα αυτά αυτός ενδίδει. Χωρίς λογική εξήγηση. Παίζει ξεκάθαρα με την θεματολογία του είδους: διεφθαρμένοι μπάτσοι, μυστικές οργανώσεις, καταδιώξεις, εκδίκηση, και χρησιμοποιεί όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία αφήγησης: κοφτοί διάλογοι, ζόρικες ατάκες, φτηνές εξυπνάδες. Πατάει όμως και σε αληθινά γεγονότα: την Manson Family (και το Helter Skelter), τα snuff films, τα γεμάτα παραισθησιογόνα πάρτι του Hollywood, την διαφθορά, το ενδιαφέρον της τότε νεολαίας με τον αποκρυφισμό. Ακόμα και τα ονόματα που επιλέγει για τους χαρακτήρες του έχουν μια pulp αισθητική. Με λίγα λόγια είναι ένα έργο σπουδή στο συγκεκριμένο είδος. Βασικός σύμμαχος στο όλο εγχείρημα, είναι ο σχεδιαστής και τα τελευταία χρόνια μόνιμος συνεργάτης του Brubaker, ο Sean Phillips. Ο Phillips είναι καλλιτεχνάρα! Εντελώς απελευθερωμένη γραμμή, ρεαλιστικό στιλ γεμάτο εκφραστικότητα, άψογη σύνθεση των καρέ με προσεγμένη αλληλουχία, μοιάζει να έχει μελετήσει περισσότερο κινηματογράφο παρά κόμικς. Παίζει με το φώς και τις σκιές δημιουργώντας μια πολύ σκοτεινή ατμόσφαιρα ενώ καταφέρνει να σου μεταφέρει το κλίμα της εποχής. Έχει βρει το στιλ του και δεν αναλώνεται στο να προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα. Απλά τα κάνει. Σε κάποια σημεία θυμίζει Eduardo Risso. Το κόμικ κυκλοφορεί από την Image σε πέντε τόμους, ενώ πριν λίγο καιρό ξεκίνησε και σε Deluxe HCs. --- Περισσότερα από Brubaker και Phillips : Incognito Sleeper Fade Out Άλλες σχετικές δουλειές: Batman (Panini) Scene Of The Crime An Accidental Death Gotham Central Marvel Zombis: Ακόρεστη Πείνα
  19. Ο Emmett Quinlann ζει στο Τέξας, σε ένα παλιό και ταλαιπωρημένο σπίτι. Πάσχει από Αλτσχάιμερ και επειδή αδυνατεί να αναγνωρίσει το γιο του, συμπεριφέρεται επιθετικά σε αυτόν και την οικογένεια του όταν τον επισκέπτονται. Ο Σερίφης που τον μάζεψε περιπλανώμενο στον αυτοκινητόδρομο προτείνει να εισαχθεί σε κάποιο ίδρυμα, αλλά ο γιος του, Roy, αρνείται πεισματικά. Το μυαλό του Emmett έχει κολλήσει στην εποχή που ζούσε η γυναίκα του, και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα του είναι τελείως ξένα. Μετά από μια δυνατή καταιγίδα και μερικούς δαίμονες, ο Emmett καταλήγει με ένα τεράστιο ξίφος, τον Valofax, που του επιτρέπει να θυμάται τα πάντα όσο τον κραδαίνει. Όπως καταλαβαίνετε, η ιστορία θα τελείωνε εδώ μόνο αν ο Emmett μπορούσε να κρατήσει τον Valofax χωρίς κανένα πρόβλημα. Ως προς το γράψιμο του, το κόμικ προσπαθεί να είναι πομπώδες και άλλες φορές το καταφέρνει, άλλες όχι. Η όλη ιστορία έχει χαρακτηριστικά μύθου και όταν δεν έχουμε διαλόγους αυτό φαίνεται. Το πρόβλημα που έχει κατά τη γνώμη μου, είναι πως η τελική εκτόνωση της έντασης, δεν αντιστοιχεί στο χτίσιμο της έντασης που έχουμε στην αρχή. Η αφήγηση, όπως είπα, σε σημεία γίνεται τετριμμένη και φτάνει στα όρια της αδιάφορης, ενώ σε άλλα σημεία είναι πολύ ταιριαστή και προσεγμένη. Γενικά, τα 2 τελευταία τεύχη με άφησαν ασυγκίνητο στη μεγαλύτερη τους έκταση - ενώ τα πρώτα με προϊδέαζαν για κάτι πολύ πιο δυνατό (συγγραφικά, τουλάχιστον, γιατί κατά τα άλλα δεν στερείται έντασης). Το σχέδιο είναι πολύ όμορφο. Τα splash pages είναι από τα καλύτερα που έχω πετύχει, και το όλο fantasy theme που λαμβάνει χώρα εν μέρη στην Αμερικάνικη επαρχία είναι πολύ ταιριαστό στο artwork. Κάποιες σελίδες αν μου τις έδειχναν μεμονωμένες θα ορκιζόμουν πως είναι από υπερηρωικό. Μια τεχνική που παρατήρησα και μου άρεσε πολύ είναι η δημιουργία σκιών με τελείες ή ενίοτε με παράλληλες γραμμές. Κάτι που μια-δυο φορές με ενόχλησε είναι (όπως πάντα) κάποια πρόσωπα που μου φάνηκαν παραμορφωμένα από ορισμένες γωνίες. Ο χρωματισμός, επίσης καλός, χωρίς να θυμάμαι να μου έκανε τρομερή εντύπωση, με εξαίρεση ένα σημείο. Το κόμικ το προτείνω, άσχετα αν το βρήκα λίγο κλισέ στο γράψιμό του. Βασίζεται κυρίως στο συναίσθημα και ενώ μπορεί να μην καταφέρει να σας συγκινήσει και εσάς, είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβάσεις. Άλλωστε η σειρά απέσπασε πολύ καλές βαθμολογίες και κριτικές. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να με επηρεάσει πιο αποτελεσματικά. Δεν είναι κάποιο συγγραφικό αριστούργημα, αλλά αξίζει το χρόνο σας. Επίσης η ιστορία συγκεντρωμένη, και όχι μήνα-μήνα, υπάρχει περίπτωση να είναι αρκετά καλύτερη εμπειρία. Η σειρά αποτελείται από 6 τεύχη, ξεκίνησε τον Γενάρη και τελείωσε 20/6. Ο Cates αυτήν την περίοδο γράφει άλλες δύο υποσχόμενες σειρές, το Redneck για την Image και το Babyteeth για την Aftershock. Ο Shaw έχει σχετικά μικρή βιβλιογραφία και μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Έχει συνεργαστεί ξανά με τον Cates για το Buzzkill.
  20. 1973. H Velvet Templeton είναι γραμματέας στη Mi-6 (τη μυστική υπηρεσία της Μ. Βρετανίας), τέως εξαιρετικά επιτυχημένη μυστική πράκτορας και (όχι μόνο τέως, αλλά και νυν) μοιραία γυναίκα με ένα εντυπωσιακό παλμαρέ κατακτήσεων, που περιλαμβάνει πολλούς μυστικούς πράκτορες (και όχι μόνο), τόσο Βρετανούς, όσο και αλλοδαπούς. Όταν ένας από τους πιο επιτυχημένους μυστικούς πράκτορες της υπηρεσίας της (και παλιά κατάκτησή της, βεβαίως, βεβαίως )δολοφονείται μυστηριωδώς, η Velvet, θορυβημένη, αποφασίζει να ψάξει λίγο μόνη της την υπόθεση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πάρα πολύ σύντομα, ότι η βασική ύποπτος είναι η ίδια... Και φυσικά, θα καταφύγει στην παρανομία προσπαθώντας να ξεδιαλύνει μόνη της την πλεκτάνη. Αυτά για την υπόθεση, ο,τιδήποτε άλλο θα είναι spoiler. Σεναριογράφος ο πολύ πετυχημένος και πάρα πολύ καλός Ed Brubaker, ο οποίος μας δίνει ένα ακόμα σενάριο, το οποίο εμβαθύνει με μεγάλη διορατικότητα στους κεντρικούς χαρακτήρες, οι οποίοι εξελίσσονται διαρκώς και αποκαλύπτουν τα μυστικά τους αργά αργά, επιφυλάσσοντάς μας τη μια ανατροπή μετά την άλλη και προσφέροντάς μας ένα ιδιαιτέρως πολύπλοκο μυστήριο. Και εδώ έγκειται το βασικό πρόβλημα της σειράς (δυστυχώς, κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε ο Brubaker :D), ότι δηλαδή η πλεκτάνη είναι τόσο βαθιά και πολύπλοκη, ώστε ούτε ο ίδιος ο σεναριογράφος μπορεί να την ξεδιαλύνει χωρίς να καταφύγει σε κάποιες εύκολες λύσεις (υπάρχει ένα συγκεκριμένο gadget, το οποίο λύνει τα χέρια της ηρωίδας με απαράδεκτα εύκολο τρόπο) ή αναληθοφάνειες (ένας πράκτορας εναντίον μιας ολόκληρης μυστικής υπηρεσίας; Χμμμ... ), που δεν αρμόζουν σε ένα συγγραφέα του επιπέδου του Brubaker. Για να μην είμαι όμως άδικος, αυτά τα ελαττώματα δεν είναι τόσα πολλά, έτσι ώστε να καταστρέψουν την απόλαυση της ανάγνωσης, η οποία βασίζεται, όπως σχεδόν όλες οι προσωπικές δουλειές του Brubaker, στην εκτεταμένη χρήση εσωτερικού μονόλογου. Αντιθέτως, δεν έχω τίποτα αρνητικό να γράψω για το σχέδιο του εξαιρετικού Epting. Θεωρώ ότι τα καταφέρνει τέλεια σε όλα τα επίπεδα, και στο στήσιμο των σκηνών και στις σκηνές δράσης και στην ψυχολογική απεικόνιση των χαρακτήρων, καλύπτει εν μέρει κάποιες από τις προαναφερθείσες αναληθοφάνειες και πιστώνεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό την επιτυχία του κόμικ. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω και τους εξαίρετους χρωματισμούς της Elizabeth Breitweiser: μουντά και ψυχρά χρώματα (εξάλλου η ιστορία διαδραματίζεται εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου), οι νυχτερινές σκηνές που κυριαρχούν στο κόμικ αναδεικνύονται πλήρως και οι σκιές έχουν έναν εξίσου σημαντικό ρόλο με τα λόγια και με τα βλέμματα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 15 τεύχη, τα οποία συλλέχθηκαν σε 3 TPB, από όπου και τη διάβασα. Κανένας από τους τρεις τόμους δεν περιέχει επιπλέον υλικό, πέραν των αυθεντικών εξωφύλλων. Λόγω των σκηνών βίας και κάποιου περιορισμένου γυμνού, η σειρά χαρακτηρίστηκε ως "Μ" (Mature) και ως εκ τούτου απευθύνεται σε ενήλικο κοινό.
  21. Στις αρχές του Νοεμβρίου κυκλοφόρησε από την Image το πρώτο τεύχος μιας νέας σειράς. Το όνομα αυτής Tooth & Claw. Πρόκειται για μια σειρά fantasy, σε σενάριο του Kurt Busiek, σχέδια του Benjamin Dewey και χρώματα της Jordie Bellaire. Το πρώτο τεύχος μάλιστα είχε διπλάσιο αριθμό σελίδων από το στάνταρ αμερικανικό τεύχος και δεν περιείχε διαφημίσεις, κάτι που ίσως δείχνει ότι η Image ήταν εξαρχής κάτι παραπάνω από σίγουρη για την επιτυχία του κόμικ. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα φανταστικό κόσμο, ο οποίος κατοικείται από ανθρωπόμορφα ζώα. Στο πρώτο τεύχος φαίνεται ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας νεαρός σκύλος, αν και δίνεται ιδιαίτερο βάρος και σε άλλους χαρακτήρες, από τους οποίους σημαντικότερος είναι ένας θηλυκός φακόχοιρος-μάγισσα. Παρότι είναι εύκολο να βρει κανείς την υπόθεση του κόμικ, θα προτιμούσα να μην δώσω παραπάνω στοιχεία, ώστε να μη χαθεί η ομορφιά του. Το πιο αδύναμο στοιχείο του Tooth & Claw είναι ίσως το σχέδιο. Όχι πως είναι κακό, ίσα-ίσα που ταιριάζει πολύ στην ατμόσφαιρα του κόμικ. Απλά συγκρινόμενο με το σενάριο και το χρωματισμό, θα ήθελα κάτι καλύτερο. Ο Busiek έχει κάνει εξαιρετική δουλειά σε επίπεδο world building και χαρακτήρων, κάτι που από μόνο του κάνει το κόμικ ενδιαφέρον. Τόσο η ιστορία, όσο και οι διάλογοι το ανεβάζουν πολλά σκαλοπάτια, με αποτέλεσμα η ιστορία να διαβάζεται νεράκι, να σε γεμίζει και να ζητάς κι άλλο. Τα χρώματα της βραβευμένης με Eisner Bellaire ζωντανεύουν τον κόσμο του κόμικ μ' έναν υπέροχο τρόπο. Πιστεύω ότι πρόκειται για ένα απίθανο κόμικ, το οποίο θα απασχολήσει αρκετά την κομιξοκοινότητα. Ίσως να έρθουν και κάποια βραβεία ή έστω υποψηφιότητες, αλλά είναι νωρίς να μιλάμε για κάτι τέτοιο ακόμα. Όπως και να 'χει το προτείνω σε κάθε φαν του fantasy, αλλά και σε όσους δεν έχουν επαφή, αλλά θέλουν να δοκιμάσουν κάτι ποιοτικό από το είδος αυτό. Βαθμολογία: 8/10 Περισσότερα κόμικς από τον Kurt Busiek : Ελληνικές Εκδόσεις : Conan (Anubis) Superman (Anubis) Marvels (Modern Times) Marvels (Anubis) Ξένες Εκδόσεις : Dracula The Company Evil Dead/Army Of Darkness Conan : The Hand of Nergal Conan : Born On Battlefield MARVELS
  22. Ένα κόμικ που ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτηρίζει εύστοχα "no-genre". Η ιστορία της εξαμελούς οικογένειας Pike που κατοικεί στο Royal City. Ο Thomas Pike, ο μικρότερος γιος, είναι ένας εσωστρεφής έφηβος που δεν κοινωνικοποιείται άνετα και του αρέσει να γράφει. Όταν χάνει τραγικά και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες τη ζωή του ως έφηβος, όπως είναι φυσικό, επηρεάζεται όλη η οικογένεια. Κάθε μέλος γεμίζει το κενό με την δική του εκδοχή για τον παρελθοντικό ή μελλοντικό Tom. Χωρίζεται σε τρία θεματικά arcs. Στο πρώτο, με όνομα "Next of kin", γνωρίζουμε την οικογένεια στο σήμερα και τις σχέσεις μεταξύ τους. Στο "Sonic Youth" πηγαίνουμε στα παιδικά χρόνια των χαρακτήρων και γνωρίζουμε τον πραγματικό Thomas και τις σκέψεις του, ενώ στο τρίτο και τελευταίο, με όνομα "We All Float On" μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τον θάνατο του Thomas και έχουμε το τελικό resolution. Ο δημιουργός εξηγεί ότι σε αντίθεση με άλλες ιστορίες, όπως το Sweet Tooth, ξεκίνησε το Royal City χωρίς να έχει αποφασίσει το τέλος ή τη διάρκεια. Γράφει ότι μετά το δεύτερο arc άρχισε να "βλέπει" ξεκάθαρα το τέλος του κόμικ και πως ο κόσμος αυτός που ξεκίνησε να χτίζει δεν τον εξυπηρετούσε για κάτι πιο μακροσκελές. Και ομολογώ πως αυτό είναι εμφανές όταν το διαβάζεις. Μπορείς να διακρίνεις ότι άρχισε αφήνοντας πολλά περιθώρια ανάπτυξης, χωρίς όμως αυτό να φαίνεται άσχημο ή ημιτελές μετά το επιλεγμένο τέλος. Στο σενάριο κάνει αυτό που ξέρει καλά: αναπτύσσει χαρακτήρες, πλέκει τις σχέσεις τους και τους συνδέει με το περιβάλλον τους. Όλα τα μέλη της οικογένειας γράφονται προσεκτικά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τεύχος ώστε να είναι ρεαλιστικά και να μπορείς εύκολα να ταυτιστείς μαζί τους. Ο Patrick είναι συγγραφέας, παντρεμένος με σταρ του Hollywood, και έχει κολλήσει μετά την επιτυχία του πρώτου βιβλίου του. Η Tara είναι αρχιτέκτονας/πολιτικός μηχανικός και έχει μία ιδέα που προϋποθέτει το γκρέμισμα του εργοστασίου που δουλεύει ο σύζυγός της και δούλευε η οικογένειά της - ένα σημαντικό κτίσμα με συμβολική σημασία για την πόλη, αλλά και την ιστορία μας. Ο Richie είναι αλκοολικός και ναρκομανής, μπλεγμένος οικονομικά και αποκομμένος από την υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα, Patricia, είναι αφοσιωμένη στην εκκλησία και ο πατέρας, Peter, στη συλλογή και την επιδιόρθωση παλιών ραδιοφώνων. Είναι ένα σεναριακά απλοϊκό slice of life που μπορεί να σε επηρεάσει ευθέως ανάλογα με το χώρο που θα του δώσεις. Σχεδιαστικά είναι ο κλασσικός Lemire. Αν έχετε δει αλλού το σχέδιο του μάλλον δεν υπάρχει κάτι πολύ διαφορετικό εδώ. Ωστόσο κάποιες από τις σουρεαλιστικές του απεικονίσεις με τα ραδιοφωνικά σήματα (τα οποία είναι το εικαστικό θέμα -ας πούμε- αυτής της σειράς) μπορεί να σας μαγέψουν. Η παλέτα των χρωμάτων είναι κατά βάση γήινη. Προσωπικά δεν είμαι τεράστιος fan του σχεδιαστικού του στυλ, αλλά δεν υπήρχε καμία δυσάρεστη έκπληξη. Ακόμα μια φορά, όπως παρατηρώ συχνά τελευταία στα κόμικ που διαβάζω, πολύ δυνατό σημείο ήταν η χρήση των σιωπηλών σελίδων. Η σειρά ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2017 και ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Τετάρτη στα 14 τεύχη. Στα τρία βασικά πόστα είναι ο Lemire, ενώ στο lettering ο Steve Wands. Περιττό να πω ότι με υπερενθουσίασε και το προτείνω σε οποιονδήποτε γνωρίζει ή θέλει να γνωρίσει τον συγγραφέα. Στην χειρότερη, θα σας συγκινήσει. Κάτι αρκετά ιδιαίτερο με αυτό το κόμικ είναι ότι - λόγω κυρίως του δεύτερου story arc που ανέφερα παραπάνω και γυρνάει πίσω στα '90s - ο Lemire επιμελήθηκε μια playlist με indie rock τραγούδια της εποχής και τα αντιστοίχησε σε κάθε τεύχος. Αντίστοιχα, δημοσιεύτηκαν και κάποια variants-φόρος τιμής σε albums της εποχής. Περισσότερος Lemire: Παρουσίαση δημιουργού Black Hammer Underwater Welder Trillium Moon Knight Descender
  23. 1. Εισαγωγικά Το Age of Bronze του Eric Shanower είναι μία σειρά κόμικ (το πιο πρόσφατο τεύχος είναι το 27ο συν 2 τεύχη έξτρα) που απεικονίζει το μυθικό κύκλο της τρωικής εκστρατείας ξεκινώντας λίγο πριν την κρίση του Πάρι για το ποια θεά είναι ομορφότερη ανάμεσα σε Ήρα, Αθηνά, Αφροδίτη. Εκδότης του η Image Comics. Ξεκίνησε το 1998 και μέχρι στιγμής δεν έχει ξεκινήσει ακόμη τα γεγονότα της Ιλιάδας (!) Υπολογίζεται να καλύψει 7 τόμους -7Χ10=70 τεύχη και τώρα βρίσκεται στα μέσα του τρίτου. Οι δύο πρώτοι τόμοι έχουν ήδη εκδοθεί αυτοτελώς: Volume 1: A Thousand Ships (2001, ISBN 1-58240-200-0) τεύχη 1-9 Volume 2: Sacrifice (2004, ISBN 1-58240-360-0) τεύχη 10-19 Το πρώτο έξτρα τεύχος (τεύχος 6β, 1999) ασχολείται με την καταραμένη γενιά των Ατρειδών και το δεύτερο (2002) είναι ένας σύντομος κατάλογος προσώπων και καταγραφή της μεθοδολογίας του Shanower, με απεικονίσεις των Μυκηναϊκών ανακτόρων, πλοίων κλπ. Ο συγγραφέας τιμήθηκε δύο φορές (2001 και 2003) με το βραβείο Eisner για το συγκεκριμένο έργο και προτάθηκε και για αρκετά ακόμη βραβεία. 2. Περιεχόμενο Σίγουρα πρόκειται ένα πολύ φιλόδοξο και δύσκολο εγχείρημα. Σε κάθε «ιστορικό» κόμικ το βάρος πέφτει στο που εστιάζει ο καλλιτέχνης: στα ιστορικά/μυθικά γεγονότα, στις προσωπικές του εμμονές ή στην αποδοχή του –όποιου- αναγνωστικού κοινού απευθύνεται το κόμικ. Η ισορροπία ανάμεσα στα τρία είναι πολύ δύσκολη και είναι εξαιρετικά σπάνιο να επιτευχθεί. Στο συγκεκριμένο έργο κύριο μέλημα του συγγραφέα είναι νομίζω η ακριβής αναπαράσταση των γεγονότων παρά το γεγονός ότι δεν αγνοεί τους δύο άλλους παράγοντες που ανέφερα. Ακολουθεί πιστά τα Κύπρια έπη, σειρά επών που γνωρίζουμε σήμερα από εκτεταμένες περιλήψεις μεταγενεστέρων και παρουσίαζαν τα γεγονότα ως την αρχή της Ιλιάδας. Αλλά όχι μόνο αυτά. Κάθε μυθικός κύκλος που σχετίζεται με τα τρωικά περιλαμβάνεται σύντομα ή εκτεταμένα στο έργο και μάλιστα χωρίς μονοτονία στις επιλογές; Άλλοτε μπορεί ν’ ακολουθεί ένα μύθο σύμφωνα με τον Ευριπίδη (Ιφιγένεια εν Αυλίδι) άλλοτε σύμφωνα με τον Σαίξπηρ (Τρωίλος και Χρυσηίδα). Παρά το ασπρόμαυρο σκίτσο το επίπεδο της σκιτσογράφησης είναι ιδιαίτερα καλό και εντυπωσιακές οι λεπτομέρειες που δείχνουν την πιστή –όσο γίνεται-αναπαράσταση της πραγματικότητας της εποχής του χαλκού. Για το τελευταίο έχουν χρησιμοποιηθεί ποικίλες πηγές: γραπτά κείμενα, προϊόντα ανασκαφών, απεικονίσεις σε αγγεία , πάντα με ακρίβεια και αξιοπιστία. Βέβαια, όταν ένα θέμα είναι «πιασάρικο», δεν το αφήνει. Έτσι η σχέση Αχιλλέα –Πατρόκλου παρουσιάζεται σαφώς ερωτική –τραβηγμένο όπως νομίζω αλλά όχι και αβάσιμο σύμφωνα με το συγγραφέα, που παραθέτει σειρά αρχαίων πηγών για το θέμα (αν και κανείς απ’όσους αναφέρει δεν παίρνει κατηγορηματικά θέση στο ζήτημα). Καλό είναι όποιος διαβάζει το κόμικ να ρίχνει και μια ματιά στην αλληλογραφία του συγγραφέα στο τέλος του τεύχους. Πολλά χρήσιμα στοιχεία υπάρχουν εκεί. Όλα καλά λοιπόν. Σχεδόν, εκτός από δύο σημεία. Είναι τελικά φτιαγμένο για ένα όχι και τόσο ευρύ κοινό (παρά το γεγονός ότι δεν επιδιώκει κάτι τέτοιο, το αντίθετο μάλιστα) και τραβά πολύ σε μάκρος. Αν δεν επιταχυνθεί η διαδικασία, θα γεράσουμε μέχρι το τέλος (που δεν ξέρουμε αν θα συμπίπτει με αυτό της Ιλιάδας ή θα συνεχίσει παραπέρα –μάλλον το τελευταίο). Ο συνδυασμός των παραγόντων αυτών ίσως υπομονεύσει την εμπορική του βιωσιμότητα. Αλλά και πάλι κανείς δεν ξέρει ….προς το παρόν δείχνει να πηγαίνει καλά και εμπορικά. Σίγουρα δεν θα είχε ποτέ την επιτυχία του Miller (300) αλλά όσον αφορά την πιστότητα αναπαράστασης του περιβάλλοντος ,του χαρακτήρα των ηρώων, των δραματικών (όχι ραμποειδών όμως) συγκρούσεων, είναι μακράν καλύτερο. Πηγές & Credits http://age-of-bronze...aob/index.shtml (ιστοτόπος του κόμικ) http://en.wikipedia....Bronze_(comics) (Η Βίκη) germanicus19: Μου το ανέφερε και με παρότρυνε να το ψάξω ΥΓ Ακολουθούν τα εξώφυλλα από τα πρώτα 10 τεύχη συν τα 2 έξτρα, το πρώτο και τελευταίο εξώφυλλο Αφιερωμα στον δημιουργο στο GC ΕΔΩ Επισης απο Eric Shanower : An Accidental Death
  24. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 όπου ο Richard Starkings, σχεδιαστής γραμματοσειρών και γραμμάτων σε κόμικ (Letterer) στο επάγγελμα ψάχνει ένα ήρωα για να διαφημίσει την εταιρία του Comicraft και τις γραμματοσειρές που φτιάχνει. Αφού δεν κατορθώνει να πάρει άδεια είτε από την DC είτε από την Marvel για κάποιον από τους δικούς τους χαρακτήρες του έρχεται στο μυαλό και δημιουργεί τον ανθρωπόμορφο ιπποπόταμο (από πάνω πρώτη εικόνα από δεξιά) Hieronymous "Hip" Flask ντυμένο με κλασική "νουάρ" αμφίεση ντετέκτιβ (καπέλο και καμπαρντίνα) και τοποθετημένο σε ένα περιβάλλον μελλόντικό (εμπνευσμένο από το Blade Runner) όπου και πρωταγωνίστησε σε πολλές διαφημιστικές αφίσσες της εταιρίας. Μερικά χρόνια μετά αποφασίστηκε να επεκτείνουν τον ήρωα αυτό και έτσι βγήκε το πρώτο κόμικ Hip Flask (από την εταιρία Active Images, Θυγατρικής της Comicraft) το 2002 και ακολούθησαν άλλα δύο τεύχη το 2003 και το 2005 (εξώφυλλα από πάνω) όπου διευρύναν περισσότερο τον κόσμο και μας έφεραν σε επαφή με περισσότερους τέτοιους ανθρωπόμορφους ήρωες (που ονομάζονται elephantmen - "ελεφαντάθρωποι"). Το σενάριο έιναι του Starkings και του Joe Cassey και το σχέδιο του Jose Ladronn. Και τελικά το 2006 ξεκίνησε υπό την σκέπη της Image Comics πλέον να βγαίνει το Elephantmen όπου συνεχίζει να μας εξιστορεί τις περιπέτειες του Hip Flask αλλά φέρνει στο προσκήνιο και άλλους πολλούς ήρωες. Το κόμικ αυτό ολοκληρώθηκε στα 80 τεύχη το 2018. Έχουν κυκλοφορήσει και κάποια spinoff miniseries και one-shots και αυτη την στιγμή βγαίνει από το comixology νέο Miniseries. Το σενάριο στα περισσότερη τεύχη είναι του Richard Starkings και στα υπόλοιπα των Joe Kelly, Joe Bucco, Kurt Bussiek, Jeph Loeb, Monifa Aldridge, J.G. Rochell, David Hine, David Sim. Το σχέδιο έιναι κυρίως των Moritat και Axel Medellin ενώ σχεδίασαν πολλοί ακόμα. Ενδεικτικά αναφέρω τους Flint Henry, Tom Scioli, David Hine, Rob Steen, Chris Bachalo, Chris Burnham, Joe Cassey, Ian Churchill, Stuart Immonen, Ryan Kelly, Steve Buchellato, Marian Churchland, Andre Szymanowicz, Axel Machain, Shaky Kane, Boo Cook, Gabriel Bautista, Tony Parker, David Hine, Tula Lotey, Marley Zarcone, Carlos Pedro, Abigail Jill Harding, Και ας πούμε δυό λόγια για την πλοκή. Βρισκόμαστε γύρω στο 2,260 στο Λος Άντζελες όπου εκτός των ανθρώπων υπάρχουν και οι elephantmen υβρίδια ζώων-ανθρώπων. Αυτοί δημιουργήθηκαν περίπου 30 χρόνια πριν από τρελλούς επιστήμονες προκειμένου να αποτελέσουν τους τέλειους υπερστρατιώτες και να χρησιμοποιηθούν στους πολέμους εκείνης της περιόδου. Μεγαλωμένοι χωρίς αγάπη μόνο με στρατιωτική εκπαίδευση και ψυχολογική πίεση έγιναν τρομεροί στρατιώτες. Τελικά όμως η πλευρά τους ηττήθηκε και τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν να τους εντάξουν στην κοινωνία όντας θύματα και οι ίδιοι των δημιουργών τους. Οπότε φτάνουμε ξανά στη εποχή που διαδραματίζεται η κύρια ιστορία μας και βλέπουμε πως καταφέρνουν να συμβιώνουν με τους ανθρώπους. Άλλοι έχουν δουλείες και φυσιολογικές ζωές ενώ άλλοι ζουν στο περιθώριο (ναρκωτικά, αλκοόλ, άστεγοι κτλ). Μερικοί άνθρωποι τους αποδέχονται ενώ μερικοί τους απεχθάνονται και τους θεωρούν τέρατα. Γενικά στα διάφορα arc stories υπήρχε το στοιχείο της περιπέτειας αλλά κυρίως καταπιάστηκε με κοινώνικά θέματα όπως την αποδοχή του διαφορετικού, τον ψυχολογικό τραυματισμό των βετεράνων, τις τύψεις, τη συγχώρεση, την εκδίκηση τα διαφορετικά κίνητρα απέναντι στους elephantmen αλλά και τα κίνητρα των ίδιων κάθως προσπαθούν να προσαρμοστούν σε ένα καινούριο περιβάλλον.
  25. Το Rex Mundi (στα Λατινικά σημαίνει "Ο Βασιλιάς Του Κόσμου") δημιουργήθηκε από τους Arvid Nelson και EricJ (Eric Johnson) και εκδόθηκε μεταξύ 2003 και 2009. Αρχικά κυκλοφόρησε από την Image Comics και μετά μεταφέρθηκε στην Dark Horse Comics όπου και ολοκληρώθηκε βγάζοντας συνολικά 38 τεύχη (συν κάποια One-shots, short stories). Το σενάριο έγραψε ο Arvid Nelson. Σχεδιαστής για τα πρώτα 14 τεύχη ήταν ο EricJ, για τα επόμενα 2 ο Jim Di Bartolo και για τα τελευταία 22 τεύχη ο Juan Ferreyra. Η περιπέτεια μας εξελίσσεται στην Γαλλία σε ένα εναλλακτικό 1930 όπου η Εκκλησία και η Ιερά Εξέταση κρατάει ακόμα τα ηνία, ενώ όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δομές είναι διαφορετικές. Η τεχνολογία έιναι για τους πλούσιους ενώ η μαγεία αν και υπάρχει είναι απαγορευμένη. Το κόμικ ξεκινάει με έντονο το μυστήριο και το σασπένς προσπαθώντας ο πρωταγωνιστής μας να εξιχνιάσει ένα φόνο πρωτού αναμιχθεί στην αναζήτηση μυστικών του Χριστιανισμού όπου η αποκάλυψη τους θα επηρεάσει όλη την κοινωνία. Συγχρόνως ένας κυκεώνας πολιτικών εξελίξεων θα επηρεάσει την ιστορία μας και θα συνδεθεί με όλα τα κρυμμένα μυστικά. Πρωταγωνιστής μας είναι ο ιδεολόγος γιατρός Julien Sauniere. Σημαντικοί χαρακτήρες είναι η γιατρός Genevieve Tournon, ο ιερέας Gérard Marin, ο αρχιεπίσκοπος του Σανς, ο ιεροεξεταστής Moricant, ο Δούκας τη Λοραίνης και ο μυστηριώδης "Άντρας με τα Άσπρα". Γενικά το κόμικ έχει σφιχτό σενάριο με πολύ έντονα τα στοιχεία της αγωνίας της περιπέτειας και φυσικά της συνομωσιολογίας. Το σχέδιο το βρήκα καλό (προσωπικά μου άρεσε περισσότερα στα πρώτα τευχη δηλ του EricJ) και γενικότερα η όλη αισθητική που αποπνέει στα πλάνα, στο χρωματισμό, στα αντικείμενα, στα ρούχα κτλ μου άρεσε πολύ. Τέλος κάτι που μου άρεσε αρκετά είναι στο τέλος κάθε τεύχους έιχε απόκομα από εφημερίδα όπου είτε προχώραγε την πλοκή είτε μάθαινες περισσότερα για την εναλλάκτικη εκείνη εποχή δηλ για τις πολιτικές εξελίξεις, τους πολέμους, πως ήταν τα σύνορα, ποια κράτη υπήρχαν κτλ Και τέλος απλά να δώσω και το επίσημο Link του κόμικ με αρκετες πληροφορίες κτλ http://www.rexmundi.net/main/index.html
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.