Search the Community

Ο Σκοτεινός Ιππότης που είναι πιο σκοτεινός από την σκιά του, τώρα και συναρμολογούμενο LEGO. Μετά απο την προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους LEGO THE BATMAN MOVIE η ANUBIS εκδίδει 2 δύο βιβλία και ένα περιοδικό με τον LEGO πρωταγωνιστή .Τα δύο πρώτα τα βρίσκουμε στα βιβλιοπωλεία (Ένα με αυτοκόλλητα το δεύτερο με δραστηριότητες και κόμιξ )Το περιοδικό στα περίπτερα και είναι αυτό που παρουσιάζω εδώ. 44 σελίδες με παιχνίδια ,αφίσες και δύο διασκεδαστικά κόμιξ (Ενα με 16 σελίδες και το άλλο με 8)Δεν έχει αρίθμηση και πρόκειται για ειδική έκδοση άρα κατά πάσα πιθανότητα δεν θα υπάρξει δεύτερο τεύχος,λέω κατα πάσα πιθανότητα γιατί ποτέ δεν ξέρεις με την ANUBIS ποια θα είναι η επόμενη κίνηση της . Μαζί με τον μαυροντυμένο ιππότη που του αρέσουν οι σέλφι, ο ROBIN που ραπάρει και η γοητευτική BATGIRL.Αντίπαλοι τους ο PINGUIN & o JOKER.Και όπως λέει και ο ΒΑΤΜΑΝ <<ΒΑΛΤΕ ΖΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΡΑΣΗ.>> Δείγμα και τα περιεχόμενα του τεύχους : ΚΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

BATMAN: ΩΡΑ ΓΙΑ ΦΟΝΟ Από την εκδοτική: Η Κατγούμαν, ο Γρίφος και ο Πιγκουίνος συμμαχούν για να φέρουν εις πέρας τη μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία του Γκόθαμ Σίτι. Και το έπαθλό τους; Ένα μυστηριώδες και ανεκτίμητο αντικείμενο που έχει στην κατοχή του κρυφά ο Μπρους Γουέιν! Και καθώς τα γεγονότα ξετυλίγονται, τι πλάκα έχει μια ληστεία χωρίς κανά-δυο αιματηρές προδοσίες; Η υπερ-επιτυχημένη ομάδα των Tom King και David Marquez μας χαρίζει μια επική, φρενήρη, γεμάτη δράση ιστορία ενός νεαρού Μπάτμαν, απεγνωσμένου να πάρει πίσω το πιο πολύτιμο αντικείμενο που είχε στην κατοχή του από μια ομάδα βίαιων εγκληματιών, προτού το ρολόι σημάνει την Ώρα για Φόνο. Περίληψη: Βρισκόμαστε στις αρχές της ηρωικής καριέρας του Μπάτμαν. Ο Riddler και η Catwoman,χρησιμοποιώντας τον Killer Crock, καταφέρνουν να κλέψουν ένα ιδιαιτέρως πολύτιμο αντικείμενο, που κρατάει μυστικό ο Μπρους Γουέιν στο πιο απόρθητο χρηματοκιβώτιο της πόλης, για λογαριασμό του Πιγκουίνου. Αποκαλύπτεται όμως ότι έχουν διαφορετικά σχέδια, και προσπαθούν να διαφύγουν και να εκμεταλλευτούν το αντικείμενο, με τον Μπάτμαν, την συμμορία του Πιγκουίνου, και έναν πρωτοεμφανιζόμενο κακό όνοματι Βοηθός στο κατόπι τους. Τι είναι όμως αυτό το μυστηριώδες αντικείμενο, και ποιος θα το αποκτήσει τελικά; Το σενάριο της συγκεκριμένης ιστορίας είναι μαγευτικό. Ο King στήνει ένα εξαιρετικό μυστήριο, με ξέφρενη δράση και ανατροπές. Οι χαρακτήρες πολλοί καλογραμμένοι, με τα κατάλληλα δραματικά στοιχεία. Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι ο αφηγητής δεν μας αποκαλύπτεται μέχρι το τέλος, προσθέτει πολλά στην πλοκή. Ο νέος κακός επίσης πολύ πρωτότυπος και εντυπωσιακός, θα ήθελα να τον ξαναβλέπαμε σε κάποια Μπατ Ιστορία. Αξίζει να αναφερθεί ότι χρησιμοποιείται και εγκιβωτισμός, πιο συγκεκριμένα με τις Βάκχες του Ευριπίδη, με απολαυστικό αποτέλεσμα. Το σχέδιο είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών! Ρεαλιστικό στις σκηνές μάχης, ενώ τα πρόσωπα των χαρακτήρων είναι πολύ εκφραστικά και λεπτομερή. Η σκηνοθεσία είναι επίσης άψογη, με πλούσιο backround. Οι χρωματισμοί του Alejandro Sanchez όμως, το απογειώνουν. Στην έκδοση τώρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έμεινα πολύ ικανοποιημένος. Το φορμάτ είναι υπερβολικά μικρό και αδικεί τρομερά το σχέδιο. Επίσης το χαρτί είναι κι αυτό πιο οικονομικό, ματ. Όσο για την μετάφραση/επιμέλεια δεν έχω κανένα παράπονο, εξαιρετική όπως πάντα. Ενδιαφέρουσα δουλειά έχει γίνει και γραφιστικά. Eν κατακλείδι, μιλάμε για μια πραγματικά εξαιρετική ιστορία Μπάτμαν, με ιδιοφυές σενάριο και αριστουργηματικό σχέδιο. Φυσικά και την προτείνω σε όλους τους φαν του είδους, καθώς είναι μια από τις καλύτερες σύγχρονες ιστορίες με τον Νυχτεριδάνθρωπο, κατ' εμέ τουλάχιστον! Η έκδοση είναι οικονομική, αλλά αν θέλετε να μπορέσετε να θαυμάσετε πλήρως το σχέδιο, προτείνω να το αγοράσετε σε μεγαλύτερο φορμάτ. Kαλή ανάγνωση σε όλους/ες!

H ανθρώπινη συμπεριφορά σε δημόσιους χώρους βελτιώνεται όταν υπάρχει κάποιος τριγύρω ντυμένος ως ο υπερήρωας Μπάτμαν, σύμφωνα με νέα μελέτη. Η έρευνα με επικεφαλής τον Φραντσέσκο Πανίνι, καθηγητή Κλινικής Ψυχολογίας στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου και μια ομάδα ερευνητών καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα μετά από ένα πείραμα. Οι ερευνητές έβαλαν έναν άνδρα ντυμένο ως Μπάτμαν να στέκεται σε βαγόνι του μετρό για να δουν αν αυτό επηρέαζε τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των επιβατών. Αποδεικνύεται ότι σίγουρα επηρέαζε… το «φαινόμενο του Μπάτμαν», καθώς οι επιβάτες ήταν πιο εξυπηρετικοί ο ένας προς τον άλλον παρουσία του υπερήρωα. Πιο συγκεκριμένα, η απροσδόκητη εμφάνιση κάποιου ντυμένου ως Μπάτμαν δημόσια ενθαρρύνει «φιλοκοινωνική συμπεριφορά» και πράξεις βοήθειας των άλλων. Στο πλαίσιο του πειράματος, οι ερευνητές έβαλαν μια γυναίκα που φαινόταν έγκυος να επιβιβαστεί σε βαγόνι του μετρό του Μιλάνου και παρατήρησαν πόσο συχνά οι συνεπιβάτες προσφέρονταν να της παραχωρήσουν τις θέσεις τους, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Independent. Στη συνέχεια, επανέλαβαν την κατάσταση, η έγκυος γυναίκα επιβιβάστηκε στο τρένο και ένας άντρας ντυμένος ως Μπάτμαν μπήκε επίσης από μια άλλη πόρτα. Συνολικά, παρατήρησαν 138 επιβάτες και είχαν μερικά ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Αποδεικνύεται ότι ο Μπάτμαν παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς πάνω από το 67% των επιβατών προσέφεραν τις θέσεις τους όταν ο υπερήρωας ήταν στο τρένο και αυτό το ποσοστό μειώνεται στο 37% χωρίς τον Μπάτμαν. Το πιο ενδιαφέρον μέρος του πειράματος είναι ότι το 44% των ανθρώπων που προσέφεραν τις θέσεις τους αργότερα ανέφεραν ότι δεν είχαν καν παρατηρήσει ότι ο Μπάτμαν ήταν εκεί και έτσι οι ερευνητές σημείωσαν πώς μπορεί να μην γνώριζαν τον Μπάτμαν, αλλά ότι ένα «πρότυπο επίγνωσης που προκαλείται από μια διαταραχή στη ρουτίνα μπορεί να μεταδίδεται κοινωνικά». H μελέτη εξέτασε κατά πόσον ένα απροσδόκητο γεγονός, όπως η παρουσία ενός ατόμου ντυμένου ως Μπάτμαν, θα μπορούσε να αυξήσει την φιλοκοινωνική συμπεριφορά διαταράσσοντας τη ρουτίνα και ενισχύοντας την προσοχή στην παρούσα στιγμή. Και το σχετικό link...

Ένα Batmobile με πολυβόλα βγήκε στο δρόμο! Μια ρέπλικα του διάσημου οχήματος που οδήγησε ο κινηματογραφικός Batman με νόμιμη άδεια κυκλοφορίας βγήκε σε δημοπρασία πριν από λίγες μέρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς από τα εκατομμύρια των θεατών που είδε το Batman όταν κυκλοφόρησε το 1989 στον κινηματογράφο δεν ξέχασε ποτέ τη στιγμή που το θρυλικό Batmobile εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη. Η σκηνή αποτυπώθηκε απευθείας στον εγκέφαλο αμέτρητων εκατομμυρίων παιδιών και άλλων τόσων ενηλίκων ενώ εξακολουθεί να θεωρείται ευρέως ως το καλύτερο από τα πολλά σχέδια του Batmobile που έχουν εμφανιστεί σε ταινίες και τηλεόραση όλα αυτά τα χρόνια. Η συγκεκριμένη replica είναι ένα ακριβές αντίγραφο του Batmobile από την ταινία του 1989, το οποίο έχει νόμιμη άδεια κυκλοφορίας στο δρόμο, κατασκευασμένο από την Putsch Racing, το οποίο βγήκε πρόσφατα σε δημοπρασία. Διαθέτει ένα ειδικά κατασκευασμένο πλαίσιο από ατσάλι, σύστημα μετάδοσης κίνησης Corvette, ανεξάρτητη ανάρτηση στους τέσσερις τροχούς, δισκόφρενα στους τέσσερις τροχούς και, ίσως το πιο σημαντικό, αναδιπλούμενα, πυροδοτούμενα πολυβόλα Browning διαμετρήματος .30, τροποποιημένα για να πυροδοτούν άσφαιρα! Κάτι που σίγουρα δίνει άλλη διάσταση στο συγκεκριμένο όχημα και στον νέο ιδιοκτήτη του! ΠΗΓΗ

To 1990 δημοσιευεται στο περιοδικο Batman : Legends Of The Dark Knight η ιστορια αυτη χωρισμενη σε 5 μερη ( τευχη #6-#10) . Στο Gotham καποιος εχει βαλει στο ματι τους αρχιμαφιοζους και τους εξοντωνει εναν εναν . Οι μαφιοζοι τρομοκρατημενοι θα ζητησουν την βοηθεια του Batman λεγοντας του οτι ο δολοφονος ειναι ο Mr Whisper. Ενας δολοφονος παιδιων που ειχαν βγαλει απο την μεση πριν 20 χρονια. Λενε μαλιστα πως δεν εχει ισκιο και ειναι αθανατος . Ο Batman ερευνοντας την υποθεση θα ανακαλυψει οτι υπαρχει συνδεση μεταξυ του Whisper και του ιδιου που πηγαινει πισω στα παιδικα του χρονια. Επειτα θα βρεθει σε ενα μοναστηρι τςη Αυστριας οπου θα ακουσει την ιστορια του Αβα ο οποιος του διηγειται εναν τοπικο θρυλο για το μοναστηρι που υπηρχε στην περιοχη πριν απο μια μεγαλη πλημυρα. Συμφωνα με τον θρυλο , εκει ζουσε ο μοναχος Μanfred ο οποιος ηταν πολυ εναρετος μεχρι να διαφθαρει και να αρχισει να κηρυττει την αμαρτια στους μοναχους ως μεσο σωτηριας . Συντομα το μοναστηρι εγινε ναος της ακολασιας . Επισης συμφωνα με τον θρυλο ο Manfred προσβληθηκε απο την πανωλη και για να γλιτωσει ζητησε απο τον Διαβολο 300 χρονια ζωης κατα τα οποια θα ειναι αθανατος. Απο τοτε μεχρι την επισκεψη του Batman στο μοναστηρι εχουν περασει 300 χρονια.... Μια αρκετα διαφορετικη ιστορια του Batman οπου ερχεται αντιμετωπος με κατι το υπερφυσικο. Νομιζω οτι κατατασσεται ανετα στο Horror ειδος. Το σχεδιο ειναι απο τον Klaus Janson και εμενα μου αφησε αναμεικτες εντυπωσεις. Αρχικα δεν μου αρεσε καθολου σε σημειο να μετανιωσω που αγορασα το τομακι και δεν το διαβασα σκαναρισμενο. Αλλα οσο προχωρουσα στην ιστορια τοσο αρχισα να πιστευω οτι αυτο ειναι το σχεδιο που της ταιριαζει. Σιγουρα ομως εχει καποιες αδυναμιες , ειδικα στα μακρινα πλανα. Σαν συνολο θα ελεγα οτι μου αρεσε αρκετα . Ο Morrison εδω δεν χρησιμοποιει παραξενες αφηγηματικες μεθοδους , κατι που ειναι καλο. Θεωρω βεβαια το τελος καπως αδυναμο σε σχεση με το υπολοιπο κομικ. Παρολα αυτα σας το προτεινω γιατιειναι φοβερα ατμοσφαιρικο και ειναι κατι διαφορετικο απο τα υπολοιπα Batman που θα εχετε διαβασει. Kwtsoκλιμακα 7.5/10 Αφιερωμα στον Grant Morrison στο GC Aλλες δουλειες του Grant Morrison : The Filth Animal Man Batman: The Return Of Bruce Wayne JLA: Earth 2 X-Men : Ε Οπως Εξαλειψη X-Men : Αυτοκρατορικη Εισβολη All Star Superman JLA: Earth 2

Οκ, λιγάκι backstory: το σύμπαν της DC αποτελείται από 52 σύμπαντα. Στο κάθε σύμπαν υπάρχει η αντίστοιχη Γη. Πριν το αχταρμοπελώριο crossover event 52, η Earth One ήταν η Γη της βασικής και δικιάς μας πραγματικότητας, με GC, ΛΕΦΙΚ, Σαβραμόπουλο, και τα συναφή. Όμως μετά το 52, η βασική Γη έγινε η New Earth (μάλλον έπαιξε το ρόλο του το Flashpoint εκείθε Λάθος 52, μπερδεύτηκα με το new 52 ) και έτσι η Earth One έγινε ένα ακόμα σύμπαν, από τα 51 υπόλοιπα. Όχι η Earth Thirteen δεν είναι γρουσούζικη. Λοιπόν αυτό το σύμπαν η DC (όχι ο Dark Chris ε?) θα χρησιμοποιήσει για να εισάγει νέους αναγνώστες στους βασικούς υπερήρωες. Κάτι σαν το Ultimate της Marvel αλλά πιο συμμαζεμένο. Ή έτσι φαίνεται τουλάχιστον. Οκ, για να μην μακρηγορούμε, για αρχή βγαίνουν 2 graphic novelια στο σύμπαν της Πρώτης Γαίας. Το ένα ήταν το Superman. Το άλλο...goddammit το άλλο είναι αυτό που λέει ο goddamn τίτλος! Για πάμε... O Bruce Wayne είναι ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο. Ζει στη βίλα των ζάμπλουτων γονιών του, Thomas & Martha, που βρίσκονται σε προεκλογικό πυρετό - ο Thomas είναι υποψήφιος για δήμαρχος! - . Μέσα σε όλα, ο Thomas καλεί σπίτι του ένα φίλο από τα παλιά, με τον οποίο είχαν πολεμήσει παλιότερα στην έρημο και ο οποίος του είχε σώσει τη ζωή. Το όνομά του; Alfred Pennyworth. Καμία σχέση όμως με τον κλασικό μπάτλερ που ξέρουμε. Δυναμικός, με ένα πόδι+μπαστούνι και γκρίζους κροτάφους+γενάκι. Λοιπόν, αφού γίνεται το κλασικό που ξέρουμε όλοι ότι γίνεται η αιτία να γίνει ο Bruce Νυχτερίδας, ο Alfred αναλαμβάνει την κηδεμονία του Bruce, γιατί ο Thomas το είχε γράψει στη διαθήκη του! Και κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία του Νυχτεριδανθρώπου της Γης Ένα... Μακράν ο πιο ανθρώπινος Batman ever! Το κόμικ παίζει αρκετά με flashbacks και το παρελθόν χορεύει με το παρόν, όπου βλέπουμε και άλλους κλασικούς χαρακτήρες του Year One εντός: το χήρο και τρομοκρατημένο Ντετέκτιβ James Gordon και την κόρη του (Barbara!), τον Harvey Bullock (αλλά αντί για τετράπαχος διεφθαρμένος, είναι σταρ της τηλεόρασης που πήρε μετάθεση από το Χόλυγουντ για να εξιχνιαστεί η δολοφονία των Waynes και να πάρει τη δόξα!), τον γκατζετάκια/tech Mr.Fox, τον Oswald Cobblepot (ο Πιγκουίνος!) ως το...διεφθαρμένο δήμαρχο του Gotham (!), έναν serial killer ονόματι Birthday Boy και δε συμμαζεύεται! Όμως ο Μπάτς της Γης Ένα είναι σαν τον "κλασικό"; Η απάντηση είναι όχι. Εξακολουθεί να είναι ένα κακομαθημένο και απίστευτα απρόσεκτο πλουσιοπαίδι που απλά ντύνεται Νυχτεριδάνθρωπος για να προκαλέσει τον φόβο στους αντιπάλους του, ενώ ψάχνει το δολοφόνο των γονιών του για να εξιλεωθεί! Πλακώνεται με όλους! Με τον Gordon, τον Alfred (επική σύγκρουση, ίσως από τις καλύτερες στο κόμικ!) και κοντεύει να πεθάνει ερχόμενος αντιμέτωπος με όλο το σάπιο σύστημα της Gotham! Γενικά, ως ένας από εκείνους που από Μπάτμαν ξέρει μονάχα τα βασικά και έχει διαβάσει ελάχιστα κόμικς του, έμεινα παραπάνω από ικανοποιημένος, χώρια τις ανατριχίλες σε κάποιες σελίδες. Ναι, είναι πολύ καλό. Χαλαρά προτείνεται σε νέους αναγνώστες και όχι μόνο. Το δίδυμο έκανε πολύ καλή δουλειά και θυμίζει ελάχιστα τον "κλασικό"! Anubi, βγάλτο. Λέει! 8.95/10 από εμέ! & να ευχηθώ σε συνέχεια στο εγχείρημα! Επιτέλους ένα Batman και για μας τους άσχετους που δε θέλουμε να μπλέξουμε με τα λαβυρινθώδη crossoverια! H ελληνικη εκδοση του κομικ απο την Anubis ΕΔΩ Περισσοτερα απο τον Geoff Johns : The Flash : ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ(Anubis) The Flash : Rebirth Flashpoint (Anubis) The Avengers : Κοκκινη Ζωνη Superman (Anubis) DC UNIVERSE (Anubis) Justice League (Anubis) Justice League

Πως θα ήταν μια ιστορία Batman επηρεασμένη από την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Καρόλου Ντίκενς; Αυτό αναρωτήθηκε και ο εξαιρετικός σχεδιαστής Lee Bermejo την προηγούμενη δεκαετία και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το Batman: Noel. Η ιστορία Όπως ξέρουν οι περισσότεροι στη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία ο μίζερος, δύστροπος και τσιγκούνης Εμπενίζερ Σκρουτζ ταλαιπωρεί τον υπάλληλο του Μπόμπ Κράτσιτ αλλά και οποιονδήποτε είχε ποτέ γύρω του. Ωστόσο την παραμονή των Χριστουγέννων δέχεται μια υπερφυσική επίσκεψη από τον πρώην συνεργάτη του Τζέικομπ Μάρλεϊ καθώς και τα πνεύματα του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος, τα οποία τελικά τον πείθουν να αλλάξει στάση και να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος. Τι σχέση έχει αυτό με τον Batman; Ο Bermejo αποφασίζει να παραλληλίσει τον ήρωα μας με τον Σκρουτζ ως έναν πολύ κυνικό και δύσκολο άνθρωπο που οι κακουχίες που έχει υποστεί, καθώς και η απώλεια του Robin τον έχουν οδηγήσει σε αυτό το σημείο. Ο Batman καταδιώκει έναν πολύ φτωχό τύπο, τον Bob που δουλεύει για τον Joker. Του βάζει κοριό και παρακολουθεί τη ζωή του Bob που ζει πολύ φτωχικά έχοντας έναν χαρούμενο μικρό γιο που βλέπει τον Batman σαν ήρωα και στον οποίον ο Bob δεν έχει αφιερώσει τον απαραίτητο χρόνο. Ο Batman συνεχίζει και τον παρακολουθεί, ενώ ένα βράδυ βλέπει τυχαία τον Robin σαν φάντασμα όσο πριν σκεφτόταν τις μέρες που περνούσαν μαζί και ήταν χαρούμενος. Ο Bruce έχει αποφασίσει να εξολοθρεύσει τον Joker και να τον πιάσει μέσω του Bob. Ταυτόχρονα ταλαιπωρείται από πνευμονία και δείχνει βαριά άρρωστος ώσπου αποφασίζει να βγει έξω. Και προφανώς σε μια πιο ρεαλιστική ιστορία, ο Batman προφανώς θα έχει τρεις επισκέπτες, αλλά δεν θα είναι φαντάσματα αλλά άτομα που είτε τον νοιάζονται είτε έχουν μια σχέση αγάπης και μίσους. Τα τρία αυτά φαντάσματα που αντιπροσωπεύουν το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον είναι η Catwoman, o Superman και ο Joker αντίστοιχα. Και ο καθένας εξ αυτών με όσα κάνει, με τις κουβέντες και την αλληλεπίδραση που έχει με τον Bruce θα καταφέρει τελικά αυτόν τον πολύ τυπικό και κυνικό τύπο να τον μετατρέψει σε ένα ήρωα που έχει ιδανικά, που ξέρει τι θέλει, που ξέρει τι κάνει λάθος και να δώσει τελικά το παράδειγμα ακόμα και στους εχθρούς του. Μια πολύ συμπαθητική ιστορία με μουντάδα, με σκοτεινίλα, αλλά και με ένα αισιόδοξο φινάλε. Το σχέδιο Ο Bermejo είναι για μένα ένας καταπληκτικός σχεδιαστής που με τα χρόνια γίνεται όλο και καλύτερος. Στο Noel μπορώ να πω ότι πειραματίζεται και με ήρωες που δεν ασχολείται τόσο συχνά όσο ο Batman ενώ προσθέτει κάποια κομμάτια της μυθολογίας της Χριστουγεννιάτικης ιστορίας όπως ο Bob και ο γιος του. Bermejo επίσης σημαίνει ποιότητα, μεγάλα εκφραστικά πρόσωπα, ωραίες γωνίες, σίγουρα αρκετή μουντάδα και φοβερά δισέλιδα με καρέ να ανακατεύονται μεταξύ τους δημιουργώντας εξαιρετικές εικόνες. Πραγματικά αξίζει μόνο και μόνο για αυτό. Σύνοψη Ίσως αν δεν το έπιανα λίγο στα τυφλά, να το άφηνα για Χριστούγεννα, εμένα όμως το Noel μπορώ να πω ότι με γέμισε και μου άρεσε πολύ σαν ένα μεταμεσονύχτιο φθινοπωρινό ανάγνωσμα και γενικά επειδή έχω κόλλημα με τον Bermejo θα το πρότεινα οπωσδήποτε θέλει να το διαβάσει προς Χριστούγεννα μεριά

Ένα ακόμα πρότζεκτ animated ταινίας της DC φαίνεται να ακούγεται πολυ τις τελευταίες μέρες. Ήδη ακουγόταν από τον περασμένο Νοέμβριο πως μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Flash προετοιμαζόταν από του συντελεστές. Οι φήμες αυτές φάνηκαν αν επαληθεύονται με τον καλύτερο τρόπο την περασμένη Τετάρτη 25/4/2012. Η ταινία λοιπόν που πρόκειται να ακολουθήσει τα Superman VS the Elite και The Dark Knight Returns, ονομάζεται Flashpoint και αφορά το γνωστό κομιξ. H σχετική επιβεβαίωση ήρθε από τον Kevin Connroy ο οποίος αποκάλυψε πως έδωσε την φωνή του στον Batman για άλλη μια φορά σε μια ταινία όπου κύριο λόγο έχει ο Flash. Επίσημη σύνοψη: Η ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας είναι η 30 Ιουλίου 2013. [imdb=tt2820466]

Το επόμενο ωριαίο κινούμενο σχέδιο με πρωταγωνιστή τον Batman είναι σχεδόν έτοιμο. Βασισμένο στο βιντεοπαιχνίδι Batman: Arkham. Συμπρωταγωνιστές είναι η ομάδα Suicide Squad που τον τελευταίο καιρό παίρνει τα πάνω της με την εμφάνισή της στο σίριαλ Arrow, και στο νέο τους τίτλο που βγαίνει στα κομικσοβιβλιοπωλεία το Καλοκαίρι. Η Amanda Waller ηγείται μιας κυβερνητικής οργάνωσης και χειραγωγεί μια ομάδα πρώην κατάδικων. Αποστολή τους να εισβάλουν στο Ίδρυμα για ψυχοπαθείς Arkham και να κλέψουν μια συσκευή με πληροφορίες. Ο Riddler και ο Joker είναι αυτοί που πρέπει να αντιμετωπίσουν, και κάπου στη γωνία υπάρχει και ο Batman, ο οποίος λειτουργεί περισσότερο σαν guest star και όχι σαν πρωταγωνιστής της ιστορίας. Πολύ βία, αίμα, ξύλο και αρκετό βρόμικο λεξιλόγιο. Μιλάμε για κομμένα κεφάλια. Και σεξ. Όχι φιλάκια και χαδάκια, αλλά καθαρές αναφορές για πλήρες πρόγραμμα. Δεν είναι για κάτω των 13 ετών. Η ομάδα είχε πρωτοεμφανιστεί το 1987 με το κύμα των νέων τίτλων του Crisis. Ένας ξεχωριστός τίτλος με βετεράνους του εγκλήματος που δούλευαν για την κυβέρνηση, είτε για να εξιλεωθούν είτε με τη βία. Αρκετά ξεχωριστός τίτλος και καλοφτιαγμένος. Εδώ οι χαρακτήρες μοντερνοποιήθηκαν αρκετά, τόσο που θα σας φανούν αγνώριστοι αν δεν έχετε διαβάσει το New52 ή αν δε γνωρίζετε λεπτομέρειες του παιχνιδιού. Σελίδα στο Wikipedia εδώ. [imdb=tt3139086]

Πλοκή: Το Γκόθαμ Σίτυ, στα τέλη του 19ου αιώνα, βιώνει μια χρυσή εποχή βιομηχανικών ανακαλύψεων. Αλλά στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης, ένας δολοφόνος έχει βγει παγανιά. Κυνηγώντας απροστάτευτες γυναίκες, αυτός ο δολοφόνος είναι τόσο ακριβής όσο και αδίστακτος. Ο διοικητής της αστυνομίας, Τζέημς Γκόρντον, προσπαθεί να καθησυχάσει τους φόβους των πολιτών για τον «χασάπη» που αυτοαποκαλείται Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Την ίδια ώρα ο μασκοφόρος εκδικητής Μπάτμαν διεξάγει την δική του έρευνα. Γίνετε μάρτυρες ενός κόσμου πνιγμένου στις φλόγες, καθώς η ελεγχόμενη αγριότητα του δολοφόνου συναντά την επιδεξιότητα του Σκοτεινού Ιππότη! Πρόσθετες Πληροφορίες: Το «Batman: Gotham by Gaslight» έκανε πρεμιέρα την 12η Ιανουαρίου 2018 σε μια ειδική προβολή στο μουσείο δημοσιογραφίας «Newseum» στην Ουάσινγκτον, στα πλαίσια της εκδήλωσης «DC in D.C.», κι έγινε διαθέσιμο για κατέβασμα σε ψηφιακή μορφή την 23η Ιανουαρίου, προτού να κυκλοφορήσει σε DVD και Blu-Ray την 6η Φεβρουαρίου. Είναι εμπνευσμένο από την ομότιτλη εικονογραφημένη νουβέλα της DC Comics, που κυκλοφόρησε το 1989. Τα κείμενα της ιστορίας ήταν του Μπράιαν Αγκούστιν και η εικονογράφηση του Μάικ Μινιόλα, δημιουργού του Hellboy. Με αυτό το κόμικ η εταιρεία ξεκίνησε και επίσημα τις ιστορίες Elseworlds, όπου οι αγαπημένοι ήρωες μεταφέρονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και εναλλακτικές πραγματικότητες. Το 1991 κυκλοφόρησε η συνέχεια με τον τίτλο «Master of the Future», σε κείμενα και πάλι του Αγκούστιν και εικονογράφηση του Εντουάρντο Μπαρέτο, χωρίς όμως την ανάλογη επιτυχία. Συντελεστές κ.ά.: Αυθεντικός Τίτλος : Batman: Gotham by Gaslight Tagline : As the Ripper stalks Gotham City, the Dark Knight reveals the face of terror Catching a legendary killer takes a legendary hero Κατηγορία : Κινούμενα Σχέδια | Δράσης | Περιπέτεια | Μυστηρίου | Ατμοπάνκ Χαρακτηρισμός Καταλληλότητας : Rated R for some violence Σκηνοθεσία : Σαμ Λιού Παραγωγή : Σαμ Λιού Σενάριο : Τζέημς Κριγκ Μουσική : Φρέντερικ Γουίντμαν Εταιρίες Παραγωγής : Warner Bros. Animation, DC Entertainment Εταιρία Διανομής : Warner Bros. Home Entertainment Εταιρία διανομής (Ελλάδα) : ------- Πρεμιέρα : 12 Ιανουαρίου 2018 (Newseum, ΗΠΑ) Ημερομηνία Κυκλοφορίας (Digital Download) : 23 Ιανουαρίου 2018 Ημερομηνία Κυκλοφορίας (DVD/Blu-Ray) : 6 Φεβρουαρίου 2018 Διάρκεια : 77 λεπτά Γλώσσα : Αγγλικά Ενδεικτικά Screenshots: Ακούγονται οι φωνές: Εξωτερικοί Σύνδεσμοι: Wikipedia Rotten Tomatoes Προσωπικά σχόλια: Εάν κάποιος περιμένει να δει μια πιστή μεταφορά του graphic novel, δίχως αμφιβολία θα απογοητευτεί. Το «Batman: Gotham by Gaslight» μένει πιστό στην κεντρική ιδέα και το πνεύμα μυστηρίου που διακατέχει το ομώνυμο κόμικ, αλλά δεν δεσμεύεται από την ιστορία του Augustyn. Δανειζόμενο στοιχεία από την μυθολογία του Σκοτεινού Ιππότη, αλλά και ορισμένες πινελιές από το «Master of the Future», μας παρουσιάζει τον βικτοριανό Άνθρωπο-Νυχτερίδα και την αναμέτρησή του με τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη μέσα από μια διαφορετική οπτική. Σε προσωπικό επίπεδο αυτή η διαφορετικότητά του από το κόμικ, όχι μόνο δεν με χάλασε, αλλά θα έλεγα ότι με ικανοποίησε περισσότερο. Ο λόγος απλός, το παραλλαγμένο σενάριο βοήθησε αφενός στο να «τραβηχτεί» η ιστορία σε διάρκεια, κάτι που θεωρώ απαραίτητο για animated μεταφορά, και αφετέρου στο να διατηρηθεί το μυστήριο γύρω από την πραγματική ταυτότητα του Τζακ. Σίγουρα τη συνιστώ στους νυχτεριδόφιλους και θα τολμήσω να πω ότι την συγκαταριθμώ μεταξύ των καλύτερων ταινιών κινουμένων σχεδίων του Μπάτμαν. [imdb=tt7167630]

Σύνοψη από την εκδοτική: 'Βρισκόμαστε στο 1939. Ο κόσμος δεν έχει συνέλθει ακόμη από τη φρίκη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και βρίσκεται ξανά στα πρόθυρα μιας ακόμα πιο βίαιης σύγκρουσης. Σε αυτό το κλίμα φόβου, μια σειρά άγριων δολοφονιών συγκλονίζει το Γκόθαμ, ενώ η πρόσφατη εμφάνιση του μυστηριώδους Μπατ-Μαν έχει κάνει τους ισχυρούς άντρες της πόλης να φοβούνται πως το Γκόθαμ θα βυθιστεί στο χάος. Τα στοιχεία για τις δολοφονίες αψηφούν τη λογική, αφού υποδεικνύουν πως οι δράστες είναι όλοι θανατοποινίτες εγκληματίες που έχουν ήδη οδηγηθεί στην ηλεκτρική καρέκλα. Όταν ο Μπατ-Μαν μετά βίας βγαίνει ζωντανός από μια σύγκρουση με έναν από τους φρικιαστικούς δράστες, αρχίζει να αμφισβητεί την ικανότητά του να επιβιώσει σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα γύρω του! Ο θρυλικός Dan Jurgens (Action Comics, Superman) και ο εικονογράφος Mike Perkins (The Swamp Thing, Action Comics) υφαίνουν μια συναρπαστική ιστορία από τα πρώτα χρόνια της δράσης του Σκοτεινού Ιππότη. “Ο Jurgens και ο Perkins επαναφέρουν τον σκληροτράχηλο Batman που έκανε το ντεμπούτο του στο Detective Comics #27, έναν ανίσχυρο μαχητή του εγκλήματος με λιγοστούς συμμάχους και ελάχιστους πόρους.” —comicbook.com “…εξελίσσεται ως ένα σύγχρονο κόμιξ, μα ανακαλεί και το πνεύμα των παλπ περιπετειών του παρελθόντος…” —Graphic Policy' Πρωτες εντυπώσεις: Λατρευω το νουαρ σχέδιο και σε ενα συντομο ξεφύλλισμα ηταν απολαυστικό! Το σερι αξιολογων εκδοσεων που μας εχει τωρα τελευταία συνηθίσει η Anubis καλά κρατάει.. Στο μονο αρνητικό η αλμυρή τιμή αλλά θα μας αποζημίωσει το περιεχόμενο εκεινων που λατρεύουν το είδος Καλή ανάγνωση!

Η δεύτερη προσθήκη στη σειρά κόμικς της DC από το Έθνος και την Anubis μετά τον Superman, είναι φυσικά αφιερωμένη στον Batman. H έκδοση περιέχει τα αμερικάνικα τεύχη Batman 608, Detective Comics 821 και 824, όλες ιστορίες του παλιού σύμπαντος της DC, εννοείται. Η πρώτη από αυτές τις ιστορίες (τρίτη μέσα στο περιοδικό) είχε δημοσιευτεί αρχικά στο περιοδικό DC Universe της Anubis και στη συνέχεια στον τόμο Hush. Για την ποιότητα της έκδοσης έγραψα στην παρουσίαση του Superman, ισχύουν κι εδώ τα ίδια. Την άλλη εβδομάδα, έχει Flash.

BATMAN: UNDER THE RED HOOD Μετά την ανάγνωση/παρουσίαση του συνταρακτικού All Time Classic A Death in the Family ήρθε η ώρα να παρουσιάσω ένα πρωτοποριακό κόμικ-σταθμό, το οποίο κυκλοφόρησε αρκετά χρόνια μετά από το προαναφερόμενο, αλλά συνδέεται άμεσα με αυτό. Όποιος γνωρίζει έστω και επιφανειακά τον Σκοτεινό Ιππότη ξέρει ποιος είναι αυτός ο Red Hood, αλλά για χάρη όσων δεν έχουν ιδέα, δεν θα το αποκαλύψω σε αυτήν την παρουσίαση. Ξεκινάω λοιπόν με την περίληψη της συγκεκριμένης ιστορίας. Στον υπόκοσμο της Γκόθαμ, εμφανίζεται από το πουθενά ένας νέος, μυστηριώδης παράγοντας, που αυτοαποκαλείται Red Hood. Η μυστηριώδης αυτή φιγούρα, φορώντας ένα χαρακτηριστικό κόκκινο κράνος, δρα αδίστακτα, και προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο του Εγκλήματος της πόλης. Με αυτές του τις κινήσεις τραβάει την προσοχή του αρχηγού του υποκόσμου, Black Mask αλλά και του ίδιου του Batman, o οποίος νιώθει κάτι οικείο στον τρόπο δράσης του μυστηριώδη εγκληματία. Το κύριο ερώτημα που θέτεται λοιπόν από την αρχή της ιστορίας είναι: Ποιος είναι ο Red Hood; Το σενάριο του Judd Winick, είναι ομολογουμένως πάρα πολύ καλό. Δίνει στην μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του Ανθρώπου Νυχτερίδα την συναισθηματική διάσταση που της αξίζει. Η πλοκή είναι αρκετά καλή, ειδικά για κάποιον που δε γνωρίζει εξ αρχής ποιος κρύβεται πίσω από την μάσκα. Βλέπουμε τον Batman λιγότερο ξύλινο και σκληρό απ' ότι συνήθως. Επίσης, δίνει μια νέα οπτική σε αυτόν που κρύβεται κάτω από το κράνος, μετατρέποντας τον στον πραγματικά καλογραμμένο χαρακτήρα που δεν ήταν ποτέ ως τώρα. Τον σχεδιαστικό τομέα επιμελούνται πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Όλοι τους καταφέρουν να προσφέρουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, με πολλές λεπτομέρειες, εκφραστικότητα στα πρόσωπα και πολύ άρτια σκηνοθεσία. Οι σκηνές δράσης όμως κλέβουν την παράσταση ! Κυκλοφορεί σε ένα απλό, κλασικό, χορταστικότατο TPB της DC που συγκεντρώνει τα τεύχη της σειράς Batman 635-641, 645-450 και το πολυσυζητημένο Batman Annual #25 Συνοψίζοντας, πιστεύω ότι είναι μια πάρα πολύ αξιόλογη ιστορία Batman, που όχι μόνο αποτελεί βασικό κεφάλαιο της ιστορίας του Batman, αλλά εισάγει ή μάλλον επαναεισάγει αριστοτεχνικά έναν από τους πλέον αγαπημένους μου χαρακτήρες της Gotham City. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους θαυμαστές του Batman και φυσικά του Red Hood, δεν μπορεί να λείπει μια τέτοια κλασική ιστορία από την συλλογή σας! Καλή Ανάγνωση σε Όλους/ες!

BATMAN: A DEATH IN THE FAMILY Πρόλογος: Η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια από τις πιο γνωστές του Batman, και αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο κλασικές. Το τι συμβαίνει στην συγκεκριμένη ιστορία το ξέρουμε νομίζω όλοι όσοι έχουμε διαβάσει έστω και λίγο Batman. Το μακρινό (πλέον ) 1988, η DC COMICS έκανε κάτι πολύ πρωτότυπο: Επέτρεψε στους αναγνώστες να επιλέξουν αν θα ζήσει ή θα πεθάνει ο 2ος Robin, ο Jason Todd, καλώντας ένα τηλέφωνο για να ψηφίσουν. Και όπως όλοι γνωρίζουμε (ή καταλαβαίνουμε από το εξώφυλλο), ο Jason ήταν αρκετά αντιπαθητικός για το κοινό, και επομένως, ο Jim Starlin, ο συγγραφέας του Batman εκείνη την περίοδο, ανέλαβε να τον σκοτώσει. Πρόκειται για την μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του Σκοτεινού Ιππότη. Περίληψη: Ο Jason Todd είναι ο δεύτερος Robin, τον οποίο ο Batman έσωσε και υιοθέτησε. Πολεμούν λοιπόν μαζί το έγκλημα στην Gotham, αλλά ο Jason κουβαλάει κάποια τραύματα, που τον οδηγούν στην υπερβολική βία, κάτι που δεν εγκρίνει ο Bruce. Μετά από έναν καβγά λοιπόν, ο Jason φεύγει για την Ανατολή, με στόχο να βρει την πραγματική του μητέρα. Ο Batman φεύγει και αυτός στο κατόπι του. Όμως, ο Joker που έχει δραπετεύσει, βρίσκεται και αυτός σε εκείνο το μέρος της Ασίας, κάνοντας τις βρομοδουλειές του. Ο Batman και ο Robin τον σταματάνε και συνεχίζουν το περιπετειώδες ταξίδι τους, βρίσκοντας στο τέλος την πραγματική μητέρα του Jason. Όμως ο Joker παραμονεύει, και όταν ο Robin πέφτει στην παγίδα του, ο κλόουν κάνει το αδιανόητο: τον σκοτώνει... Το σενάριο, είναι ότι θα περίμενε κάποιος από τα 80s. Ξυλίκι κι άλλο ξυλίκι! Ο Starlin βέβαια έχει προσθέσει στην ιστορία πολλή σκληρότητα, και έχει επενδύσει στο συναισθηματικό φάσμα και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Παρ' όλα αυτά νιώθω ότι ο θάνατος του Jason αντιμετωπίστηκε λίγο ρηχά. Δεν τονίστηκαν πλήρως οι απύθμενες τύψεις του Batman που δεν κατάφερε να σώσει τον προστατευόμενό του, τις οποίες έχουμε δει σε πολλά κόμικς, ακόμα και πρόσφατα. Το σχέδιο είναι επίσης κλασικό των 80s, καλό, αλλά όχι το αγαπημένο μου. Όμορφο, λεπτομερές, με τις γνωστές γραμμές και ανατομίες της εποχής. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και σκηνοθεσία, με πυκνά καρέ μέχρι και 12 σε κάποιες σελίδες. Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζονται και τα υπέροχα εξώφυλλα που έκανε ο Mignola για αυτήν την ιστορία. Η έκδοση που αγόρασα εγώ δεν είναι το TPB, αλλά ο τόμος της συλλογής Heroes & Villains της Hachette, που είναι σκληρόδετος και έχει πλούσια αρθρογραφία και εξτραδάκια σχετικά με το σχέδιο. Εν ολίγοις, η συγκεκριμένη ιστορία είναι ένα All Time Classic του Batman, και τον έχει επηρεάσει ως ήρωα πιο βαθιά από οποιοδήποτε άλλη ιστορία. Το σενάριο είναι τυπικό, με κάποιους ωραίους εμπλουτισμούς από τον Starlin, το σχέδιο όμορφο, αλλά λίγο παλαιικό για τα γούστα μου. ΠΡΕΠΕΙ φυσικά να την αγοράσουν όλοι οι θαυμαστές του ήρωα, γιατί αποτελεί βασικό κεφάλαιο της μυθολογίας του! Θα κλείσω με ένα από τα αγαπημένα μου καρέ EVER, όχι μόνο σε Batman , αλλά σε κόμικς γενικά Καλή ανάγνωση σε όλους/ες!!!

Ξεκινάμε λοιπόν φίλες και φίλοι. Έχω μπει για τα καλά στο διάβασμα του run του Tom King και αν κάτι δεν είχα συνειδητοποιήσει είναι ότι πριν το War of Jokes and Riddles, ο King φτιάχνει μια ολόκληρη τριλογία με τα I Am Gotham, I Am Suicide και I Am Bane, η οποία θέτει τον τόνο και τις αφηγηματικές κατευθύνσεις για όλα τα τεύχη που θα ακολουθήσουν. Στο τέλος του review θα βρείτε τις κριτικές μου στις δύο πρώτες ιστορίες. Ο Bane επιτίθεται Είχαμε μείνει λοιπόν στο σημείο που ο Batman εισβάλλει στο άνδρο του Bane για να απαγάγει τον Psycho Pirate προκειμένου να βοηθήσει την Gotham Girl που είχε μείνει σε πολύ κακή κατάσταση από την πρώτη ιστορία. Ο Batman τα καταφέρνει δύσκολα και ο Bane έχει στόχο να πάρει εκδίκηση. Ξαναπαίρνει Venom με αποτέλεσμα να ξανακερδίσει τις δυνάμεις του και ετοιμάζεται για εισβολή στο Gotham. O Bane που γράφει ο King φαίνεται πραγματικά παντοδύναμος και ίσως δεν είναι ο tactical mastermind που είδαμε να ενσαρκώνει ο Tom Hardy στο The Dark Knight Returns, αλλά σίγουρα διαθέτει στοιχεία του που τον κάνουν να μη φαίνεται ένα ωμό τέρας. Το πιο ωραίο σε αυτήν την ιστορία είναι η αντίθεση των δύο ηρώων. Ειδικά σε ένα τεύχος ο King αποτυπώνει σε κάθε σελίδα (μισή για τον Bruce, μισή για τον Bane) το πόσο σκληρά έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους, πόσο δύσκολη ήταν η αποδοχή του θανάτου, πόσο εξασκήθηκαν στο να γίνουν πιο μυώδεις και ογκώδεις, αλλά ταυτόχρονα το πόσο δύσκολα μεγάλωσε ο Bane στο περιβάλλον της φυλακής, την ίδια ώρα που ο Bruce Wayne είχε όλα τα κομφόρ και μπορούσε να απολαύσει λίγο την πολυτελή ζωή του. Η μάχη μεταξύ των δύο είναι ανατριχιαστική και τρομερά physical με τον καθένα να έχει να αποδείξει πολλά. Η όλη ιστορία με τη γιατρειά της Gotham Girl και οι περιπέτειες που περνάει ο Batman με τη Selina επίσης αποτυπώνονται υπέροχα. Αν και φαίνεται κάπως απότομο, ο King έχει αποφασίσει να "σπάσει" λίγο τη σκληρή πλευρά του Batman και να βγάλει την ανθρώπινη. Μέσα από αυτήν την τριλογία βλέπουμε το πως ο Bruce νιώθει πως κάνει πολλά για τους γύρω του, αλλά μέσα του συγκρατείται συνεχώς, φοβάται να ζήσει, να αλλάξει, να εξελιχθεί και αυτό είναι που τον οδηγεί στο τέλος στο να κάνει πρόταση γάμου στη γυναίκα που είναι ερωτευμένος. Εδώ είναι που ουσιαστικά ξεκινάει η ιστορία των δύο και αν αναλώθηκε υπερβολικά πολύ ο συγγραφέας, θα το δούμε στο review των επόμενων ιστοριών. Ο Finch επιστρέφει και είναι απολαυστικός Θεωρώ πως ο Finch έλειψε πολύ από την προηγούμενη ιστορία, αν και ο Janin είναι εξαιρετικός σχεδιαστής. Ο Finch όμως είναι εξαιρετικά ικανός στο να σε κάνει να νιώθεις το physicality, οι φιγούρες του είναι μυώδεις και επιβλητικές και η μάχη του Bane με τον Batman είναι μια από τις πραγματικά πιο εντυπωσιακές που έχω δει. Επίσης το γεγονός ότι φέρνει τον Bane αντιμέτωπο με άλλους κακούς σε βοηθάει να δεις πόσο αυθεντικά καλός σχεδιαστής είναι για τον Batman. Σύνοψη Κακώς η Anubis δε συνέχισε τη σειρά, να βγάλει έστω την τριλογία ολόκληρη. Λένε ότι το τρίτο μέρος μιας τριλογίας είναι σχεδόν πάντα το πιο αδύναμο, αλλά το I Am Bane είναι η εξαίρεση. Είναι ο τέλειος επίλογος σε μια τριλογία Batman χωρίς τους πολλούς κακούς, με νέους χαρακτήρες, με πάρα πολλή δράση, με λίγη Bat Family και με πολλές αλλαγές προς το καλύτερο. Χωρίς υπερβολή, νιώθω πως είχα καιρό να βιώσω τόσο πολύ ένα κόμικ του Batman και αυτό με άγγιξε. Φυσικά περιμένω εναγωνίως να πιάσουμε το The War of Jokes and Riddles. Οι υπόλοιπες παρουσιάσεις μου στα Batman του Tom King: Vol. 1: I Am Gotham Vol. 2: I Am Sucide Vol. 4: The War of Jokes and Riddles Vol. 5: The Rules of Engagement Vol. 6: Bride or Burglar? Vol. 7: The Wedding Vol. 8: Cold Days Vol. 9: The Tyrant Wing Vol. 10: Knightmares Vol. 11: The Fall and the Fallen Vol. 12: City of Bane

Οι δύο ήρωες θα γνωριστούν επιτέλους φέτος. Η αντιπαλότητα μεταξύ της Marvel και της DC μπορεί να είναι θρυλική, αλλά οι δύο εταιρείες παραμερίζουν τις διαφορές τους αρκετά ώστε να εκδώσουν τα πρώτα τους crossover κόμικ από το "JLA/Avengers" του 2003. Και ποιοι καλύτεροι για να εγκαινιάσουν αυτή τη νέα εποχή συνεργασίας από τον Batman και τον Deadpool; Όπως αποκαλύφθηκε από το Entertainment Weekly, η Marvel και η DC ενώνουν τις δυνάμεις τους για δύο one-shot που θα περιλαμβάνουν τον Dark Knight και τον Merc With a Mouth. Η Marvel θα εκδώσει το "Deadpool/Batman #1", από τον σεναριογράφο Zeb Wells (The Amazing Spider-Man) και τον καλλιτέχνη Greg Capullo (Batman), ενώ η DC θα εκδώσει το "Batman/Deadpool #1", από τον σεναριογράφο Grant Morrison (Batman) και τον καλλιτέχνη Dan Mora (Superman/Batman: World's Finest). Και τα δύο θα περιλαμβάνουν επίσης "εφεδρικές περιπέτειες" που θα συνδυάζουν περισσότερους χαρακτήρες από τα Σύμπαντα της Marvel και της DC. Σχέδιο από Greg Capullo & Dan Mora (Εικόνα: Marvel/DC). Όπως αναφέρθηκε, αυτό το project σηματοδοτεί το πρώτο ανοιχτό crossover σε περισσότερες από δύο δεκαετίες (εκτός αν μετρήσετε το Omniverse του "Fortnite"). Πριν από αυτό, οι δύο εκδότες είχαν συνεργαστεί σε άλλεςιστορίες, που χρονολογούνται από το "Superman vs. The Amazing Spider-Man" του 1976. "Συμβαίνει περίπου μία φορά κάθε γενιά αναγνωστών. Θα σας αφήσω να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα για το γιατί", λέει ο Πρόεδρος, Chief Creative Officer και Εκδότης της DC, Jim Lee. "Ο χρόνος πρέπει να είναι ο σωστός, ώστε να μην τα κάνετε πολύ συχνά. Θέλετε να νιώθουν ξεχωριστά. Είναι σαν να βρίσκετε τη σωστή στιγμή για να ενωθούν και οι δύο εταιρείες, γιατί είναι πολύπλοκο. Απαιτείται πολύ περισσότερος συντονισμός, συνεργασία, εγκρίσεις που πρέπει να γίνουν. Και, προφανώς, από την επιχειρηματική πλευρά, μοιράζεστε έσοδα, αλλά θα είναι μια μεγάλη υπόθεση. Οπότε θέλετε η ιστορία, δημιουργικά, να δικαιολογεί όλη αυτή την προβολή". Όσο για το γιατί οι δύο εταιρείες επέλεξαν τους Batman και Deadpool από όλους τους χαρακτήρες για να εγκαινιάσουν αυτό το γεγονός, ο Πρόεδρος της Marvel Entertainment, Dan Buckley, εξηγεί ότι απλά φάνηκε σαν ο σωστός εκκεντρικός συνδυασμός χαρακτήρων. "Απλώς φάνηκε σαν ένας διασκεδαστικός συνδυασμός. Θα είμαι πολύ ειλικρινής. Δεν ήταν τίποτα πιο περίπλοκο από αυτό", λέει ο Buckley. "Όπως, ο Deadpool να κάνει παρέα με τον Batman. Υπάρχει πολύ χιούμορ εκεί μέσα, πολλή διασκέδαση. Και θα ήταν επίσης λίγο υπερ-βίαιο ταυτόχρονα.... Το μεγάλο μας μέλημα είναι να κάνουμε κάτι που να είναι πολύ διασκεδαστικό, να αναδείξει τα κόμικς, να δημιουργήσει ενθουσιασμό και να φέρει νέους αναγνώστες ή παλιούς αναγνώστες πίσω στη βιομηχανία". Το "Deadpool/Batman #1" θα κυκλοφορήσει στις 17 Σεπτεμβρίου 2025, ακολουθούμενο από το "Batman/Deadpool #1" τον Νοέμβριο. Το EW αποκαλύπτει επίσης ότι η Marvel και η DC αναπτύσσουν ήδη ένα άλλο ζεύγος crossover one-shots για το 2026, αν και καμία από τις δύο δεν αποκαλύπτει ακόμα ποιοι χαρακτήρες εμπλέκονται. Πηγή: https://gr.ign.com/batman-2016/127778/preview/oi-batman-kai-deadpool-protagonistes-tou-protou-crossover-ton-marvel-kai-dc-apo-to-2003

Σύνοψη από την εκδοτική: Στο Άσυλο Άρκαμ βρίσκονται πολλοί από τους μεγαλύτερους εχθρούς του Μπάτμαν -και ανάμεσά τους ο πιο επικίνδυνος απ’ όλους, ο Τζόκερ. Κανένας ψυχολόγος ή ψυχοθεραπευτής δεν κατάφερε ποτέ να νικήσει την παραφροσύνη που έχει κυριέψει το μυαλό του Τζόκερ. Για την ακρίβεια, πολλοί έχουν συντριβεί στην προσπάθειά τους αυτή. Αλλά ο Δρ. Μπεν Άρνελ ξέρει ότι αυτός είναι διαφορετικός. Είναι σίγουρος ότι θα καταφέρει να βρει τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από την τρέλα -και θα τον θεραπεύσει. Ο Δρ. Άρνελ πιστεύει ότι είναι ικανός να αντισταθεί με ευκολία στο σαγηνευτικό κενό που κρύβεται πίσω από τα μάτια του Τζόκερ. Και είναι απολύτως βέβαιος πως, ό,τι κι αν βιώσει στη δουλειά του, θα μπορέσει να κρατήσει το σκοτάδι μακριά από την οικογένειά του. Κάνει πολύ, πολύ μεγάλο λάθος. Η ιστορία: H αλήθεια είναι ότι με εξέπληξε που δεν βρήκα παρουσίαση για το συγκεκριμένο κόμικ, μιας και έχει κυκλοφορήσει καιρό. Δεν ήθελα να την κάνω, γιατί έχω παρουσίαση και το Joker: Killer Smile και το Batman: Smile Killer (που περιλαμβάνεται σε αυτήν την έκδοση) στις ξένες τους εκδόσεις. Ωστόσο αν και είναι ένα δύσκολο ανάγνωσμα, έβρισκα το σχέδιο του Sorrentino να ρέει πολύ ωραία και θα βοηθούσε να είναι αυτό το πρώτο υπερηρωικό που θα διαβάσω μετά από πολύ καιρό. Τι ακριβώς είναι το Joker: Killer Smile λοιπόν; Είναι ένα κόμικ που καταφέρνει να σε βυθίσει μέσα στην παράνοια και την αδιανόητη ατμόσφαιρά του, γιατί ουσιαστικά αποτελεί μία ακόμα μελέτη και μια άλλη ματιά στον χαρακτήρα του Joker. Όσο περνάνε τα χρόνια, πολλοί συγγραφείς επιχειρούν να μπουν στον ψυχισμό αυτού του χαρακτήρα, να τον σπάσουν και να τον αναλύσουν. Κανένας δεν τα καταφέρνει ωστόσο, γιατί για να αναλύσεις τον Joker πρέπει να τον διαβρώσεις και να τον αλλάξεις, πρέπει να τον κάνεις να καταλάβει ο ίδιος τα αίτια της κακίας του όπως έκανε ο Sean Murphy στο White Knight. O Jeff Lemire το γνωρίζει αυτό και για αυτό δεν επιχειρεί να φτιάξει τόσο πολύ μια ιστορία για τον ομώνυμο χαρακτήρα. Ο βασικός μας χαρακτήρας λέγεται Ben Arnell και δουλεύει ως ψυχολόγος στο Άσυλο Arkham. Μέσα από τις συνεδρίες του με τον Joker, προσπαθεί (και λέει ανοικτά) ότι θέλει να επιτύχει το ακατόρθωτο. Θέλει να κάνει τον Joker καλά. Θέλει να τρυπήσει τον ψυχισμό του και να μάθει τις αληθινές ιστορίες πίσω από τον ήρωα. Βέβαια ο Joker δεν είναι πρωτάρης και αντί να μπαίνει ο Ben στο δικό του μυαλό, τελικά καταφέρνει να μπει ο ίδιος στο δικό του. Η προϊσταμένη του Ben φοβάται πολύ ότι όλο αυτό θα τον επηρεάσει στην προσωπική του ζωή και την οικογένειά του. Όπως βλέπουμε, σιγά σιγά ο Joker καταφέρνει να μπει στο μυαλό του, καθώς ο Ben παθαίνει στο σπίτι αρκετές κρίσεις, φοβάται μόνιμα ότι κάποιος τον ακολουθεί, ενώ δίπλα στον γιο του βρίσκει ένα πολύ περίεργο βιβλίο για τον Κύριο Γελαστό, ενός μυστήριου σαδιστικού κλόουν που σκοτώνει τους κατοίκους του Χαρούμενου Χωριού. Πριν όμως αποκαλυφθεί η αλήθεια, ο Joker αναλαμβάνει να εξηγήσει στον Ben τι συμβαίνει και βλέπει όλα αυτά που βλέπει. Ο Lemire χρησιμοποιεί το παραμύθι του Κυρίου Γελαστού για να εξηγήσει με αλληγορίες το τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Ότι δεν μπορείς ουσιαστικά να αναλύσεις τον Joker και ότι όλη αυτή η γενναία προσπάθεια είναι αυτή που τον οδηγεί στην παράνοια και στα φαινόμενα που βλέπει γύρω του. Στο Batman: Smile Killer, η ιστορία του Κυρίου Γελαστού συνεχίζεται με τον Batman δίνοντας στο origin του χαρακτήρα του Bruce Wayne μια εντελώς διαφορετική διάσταση, την οποία και δεν περιμένετε. Για περισσότερη ανάλυση, μπορείτε να πάτε και στις άλλες παρουσιάσεις. Το σχέδιο: Ο Andrea Sorrentino είναι ένας καλλιτέχνης που δένει τέλεια με το συγγραφικό στυλ του Lemire. Το σχέδιο του μπορεί να καλύψει τέλεια τόσο τη noir αισθητική της Gotham, όσο και την πίεση που έχει η εργασία σε ένα άσυλο αλλά και τις σκοτεινές στιγμές που ζει με την οικογένεια του ο Ben στην αληθινή ζωή. Ο τρόπος που ζωγραφίζει σκιές, το πως εντάσσονται τα έντονα μελάνια ακόμα και όταν θέλει να ζωγραφίσει έναν μορφασμό ή μια αντίδραση, το πόσο φρικιαστικός μοιάζει ακόμα και ο κόσμος του χαρούμενου παραμυθιού δείχνουν ότι ο Ιταλός χρησιμοποίησε πολύ μεράκι και αρκετή ευρωπαϊκή τεχνοτροπία και εν τέλει σχεδίασε μια εξαιρετική ιστορία. Η έκδοση: Η Anubis τιμά το μεγάλο μέγεθος όπως στις περισσότερες εκδόσεις του DC Black Label αναδεικνύοντας το σχέδιο του Sorrentino και κάνοντας το κόμικ συνολικά ομορφότερο. Το χαρτί και η ποιότητα της έκδοσης είναι στα συνήθη στάνταρ της. Έχοντας διαβάσει και τις δύο ιστορίες στα αγγλικά, πρέπει να πω πως η απόδοση που κάνει στα ελληνικά ο Ηλίας Τσιάρας (@ Ilias ) είναι εξαιρετική, καταφέρνοντας να αποδώσει τα πολύπλοκα λογύδρια του Joker και να τα κάνει 100% κατανοητά όσον αφορά τα βαθύτερα νοήματα που ήθελε να περάσει ο Lemire. Μια ιστορία που αξίζει πολύ και θεωρώ ότι πρέπει να έχετε στη συλλογή σας αν σας αρέσει η DC. Καλό διάβασμα σε όλους

Αν ο Batman αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους κομιξικούς χαρακτήρες όλων των εποχών σε παγκόσμια κλίμακα, ο Dylan Dog αποτελεί μια αντίστοιχα επιδραστική φιγούρα για τα ευρωπαϊκά σύνορα. Δύο χαρακτήρες που έχουν γράψει το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του μέσου, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, και οι οποίοι συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα μάλλον αναπάντεχο crossover: το Dylan Dog Batman, Η Σκιά της Νυχτερίδας. Όπως σε κάθε crossover, έτσι και εδώ, η σεναριακή συνθήκη που φέρνει κοντά τους δύο χαρακτήρες είναι τυπική, χωρίς ιδιαίτερη σημασία, και ακολουθεί μια μάλλον αναμενόμενη πορεία. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του Dylan Dog, Doctor Xabaras, συνάπτει μια ανιερή συμμαχία με τη νέμεσις του Batman, Joker και αυτό αρκεί, ώστε οι δύο χαρακτήρες να συνεργαστούν, ακόμα και αν στην αρχή αυτό το σενάριο δεν γοητεύει ούτε τον έναν, ούτε τον άλλον. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι πως το σενάριο σέβεται τους χαρακτήρες και δεν υποτιμά ποτέ τη νοημοσύνη του αναγνωστικού κοινού, παραδίδοντας μια ιστορία, η οποία ναι μεν δεν πρόκειται να μείνει αλησμόνητη στους θαυμαστές των δύο ηρώων, αλλά αποτελεί σίγουρα μια απολαυστική ευκαιρία για μια πρώτη επαφή μαζί τους. Έτσι λοιπόν, αν κάποιο άτομο δεν γνωρίζει τον Dylan Dog (που μεταξύ μας είναι και το πιθανότερο), μπορεί μέσα από τη Σκιά της Νυχτερίδας να αντιληφθεί σημαντικές πληροφορίες για τον κόσμο του. Διότι τελικά, η συνάντηση με τον Batman και μισή ντουζίνα χαρακτήρες από τη μυθολογία του, βοηθάει το κοινό να κατανοήσει καλύτερα ποιος είναι ο ρόλος του κάθε χαρακτήρα (πχ, ο Doctor Xabaras είναι ο αντίστοιχος Joker, ο Groucho ο αντίστοιχος Alfred κ.ο.κ.). Σε κάθε περίπτωση, το δυνατότερο χαρτί του κόμικ πρέπει να αναζητηθεί στο σχέδιο των Werther Dell’ Ederra και Gigi Cavenago και τον χρωματισμό των Cavenago, Giovanna Niro και Luca Del Salivo. Η καθαρή δομή των σελίδων, τα εκφραστικά πρόσωπα, τα δυναμικά καρέ, αλλά και η μουντή πολυχρωμία συνθέτουν μια οπτικά απολαυστική αφήγηση ευρωπαϊκών επιρροών, η οποία αναδεικνύεται από το μεγάλο μέγεθος της έκδοσης. Σε κάθε περίπτωση, το δυνατότερο χαρτί του κόμικ πρέπει να αναζητηθεί στο σχέδιο των Werther Dell’ Ederra και Gigi Cavenago και τον χρωματισμό των Cavenago, Giovanna Niro και Luca Del Salivo. Η καθαρή δομή των σελίδων, τα εκφραστικά πρόσωπα, τα δυναμικά καρέ, αλλά και η μουντή πολυχρωμία συνθέτουν μια οπτικά απολαυστική αφήγηση ευρωπαϊκών επιρροών, η οποία αναδεικνύεται από το μεγάλο μέγεθος της έκδοσης. Δίχως να διεκδικεί δάφνες σεναριακής ευρηματικότητας, αλλά λειτουργώντας εξαιρετικά ως μια ωδή στη μυστηριώδη και διαχρονική γοητεία δύο εμβληματικών χαρακτήρων, το κόμικ Dylan Dog Batman: Η Σκιά της Νυχτερίδας αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία να γνωρίσει ένα ευρύτερο κοινό τον Dylan Dog, μια απ’ τις σημαντικότερες μορφές των ευρωπαϊκών κόμικ. Το κόμικ Dylan Dog Batman: Η Σκιά της Νυχτερίδας κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μικρός Ήρωας. Πηγή: https://thedirectorscut.gr/dylan-dog-batman-συνάντηση-δύο-θρύλων/

Ο… αγνώριστος Κόλιν Φάρελ με την Κρίστιν Μιλιότι μαγνητίζουν με τις ερμηνείες τους στη σειρά «The Penguin» Η σειρά «The Penguin» αρνείται τις κόμικς ρίζες της και μοιάζει σαν ο «Σημαδεμένος» να συνάντησε τους «Sopranos». Το 2022 το «The Batman» του Ματ Ριβς με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον ομώνυμο ρόλο ήταν όχι μια τυπική υπερηρωική περιπέτεια, αλλά ένα σκοτεινό νουάρ με ισχυρό ρεαλιστικό εκτόπισμα. Από εκείνο το φιλμ που γνώρισε μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία –παρεμπιπτόντως θα δούμε τη συνέχειά του το 2026 και πάλι διά χειρός Ριβς με έναν νέο Τζόκερ ως αντίπαλο δέος του Μπάτμαν– ξεχώρισαν ο σαλεμένος Γρίφος του Πολ Ντέινο αλλά και ο Πιγκουίνος του αγνώριστου Κόλιν Φάρελ. Η DC Comics βλέποντας την αίσθηση που προκάλεσε ο χαρακτήρας του σημαδεμένου Οζι ή Οσγουολντ Κόμπλεποτ (το πραγματικό όνομα του Πιγκουίνου) άναψε το πράσινο φως για να γυριστεί η spin-off σειρά με πρωταγωνιστή τον Κόλιν Φάρελ σε επιμέλεια της Λορίν ΛεΦράνκ («Impulse», 2018). Οι πρωταγωνιστές Από την εισαγωγή κιόλας του πρώτου επεισοδίου της σειράς που έκανε ποδαρικό τον Σεπτέμβριο του 2024 βλέπουμε να δημιουργείται ένα κενό εξουσίας στην Γκόθαμ Σίτι λόγω του θανάτου του αφεντικού του εγκλήματος Κάρμινε Φαλκόνε (τον ρόλο του Τζον Τορτούρο της ταινίας του Ριβς αναλαμβάνει εδώ ο Μαρκ Στρονγκ), με τον οξύθυμο Οζι να δίνει τα διαπιστευτήριά του λόγω ενός αχρείαστου φόνου, ο οποίος όμως θα του δημιουργήσει πονοκέφαλο για τη στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθήσει από εδώ και πέρα. Οντας ο βασικός ύποπτος για τη δολοφονία του αγαπημένου αδερφού της Σοφία Φαλκόνε, ο Οζι θα προσπαθήσει να ελιχτεί με όλα τα όπλα που διαθέτει προκειμένου να την πείσει για την αθωότητά του. Ομως η ευφυής μέσα στην παράνοιά της Σοφία δείχνει ικανή να βρει τις κατάλληλες μεθόδους προκειμένου να αποσπάσει την ομολογία του Πιγκουίνου. Η σχέση τους πάντως κρατά από πολύ παλιά, καθώς ο παραμορφωμένος ήρωας ήταν ο σοφέρ της όταν εκείνη ήταν έφηβη. Τον ρόλο της θυγατέρας του Φαλκόνε κρατά η Κρίστιν Μιλιότι που είναι εξαιρετικά συνεπής στις διαφορετικές φάσεις της ζωής της και καταφέρνει να… αιχμαλωτίσει τον φακό ό,τι κι αν κάνει. Ειδικά στις σκηνές που σατιρίζει τον καθωσπρεπισμό των «φυσιολογικών» ανθρώπων, αλλά και με το ελαφρύ τικ του ματιού όταν η πίεση μοιάζει να την καταβάλλει. Δεν είναι τυχαίο ότι το καλύτερο επεισόδιο της σειράς που έχουμε δει μέχρι τώρα (κάθε βδομάδα βγαίνει κι ένα νέο) είναι το τέταρτο, με τίτλο «Cent’Anni» που είναι αφιερωμένο στην τραγική προσωπική ιστορία της Σοφία. Παιχνίδι εξουσίας Η σειρά όμως αφορά τη μεγάλη ευκαιρία που παρουσιάζεται στον Πιγκουίνο για να μπει γερά στο παιχνίδι της εξουσίας. Ακολουθώντας πιστά τα μοτίβα του γκανγκστερικού δράματος και με στόρι που διατηρεί στενή συγγένεια με την ταινία του Ριβς –άλλωστε η πλοκή συνεχίζει εκεί που τελειώνει το φιλμ– το «Penguin» καταφέρνει να ρίξει μια διαφορετική ματιά στην γκανγκστερική μυθολογία. Ο Κόλιν Φάρελ, που είναι αγνώριστος κάτω από το βαρύ μακιγιάζ του Πιγκουίνου, δήλωσε ότι ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν από τις πιο ιδιαίτερες εμπειρίες της καριέρας του. Εκτός από τη σχέση του με τη Σοφία, ο Πιγκουίνος αποκτά έναν απρόσμενο σύμμαχο στη μορφή του πιτσιρικά Βίκτορ (Ρένζι Φελίζ), με τον οποίο δημιουργεί ένα είδος πατρικής φιλίας, η οποία όμως ακροβατεί συνεχώς μεταξύ χιούμορ και καταστροφής λόγω της ασταθούς συμπεριφοράς του επικίνδυνου πρωταγωνιστή. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με φήμες το φινάλε της σειράς ταυτίζεται με την έναρξη της ταινίας «The Batman 2», που όπως προαναφέραμε θα βγει στις αίθουσες τον Οκτώβριο του 2026. Και η πηγή

Πριν ξεκινήσω, θέλω να πω φτάνοντας στο τέλος αυτού του run, ενός μεγάλου ταξιδιού που ξεκίνησε αρχές Ιουλίου και τελειώνει τρεις μήνες μετά, ότι ελπίζω να σας άρεσε αυτή η σειρά παρουσιάσεων και να την απολαύσατε όσο κι εγώ. Έχω σαν σκέψη να συνεχίσω να κάνω reviews στην κύρια σειρά του Batman, αλλά περιμένω και τη γνώμη σας πάνω σε αυτό. Το City of Bane λοιπόν αποτελεί το φινάλε για το Batman run του Tom King. Ένα run που ήταν να φτάσει στα 100 τεύχη, εν τέλει έκλεισε στα 85 συν τη σειρά Batman/Catwoman που θα δούμε κάποια άλλη στιγμή. Αν και όλο το run ήταν έντονο και με πολλά συναισθήματα, το City of Bane χαρακτηρίστηκε κάπως anticlimactic ως φινάλε. Αν και είχε τις στιγμές του, θεωρώ ως ένα βαθμό δίκαιο τον χαρακτηρισμό. Η τελική σύγκρουση έρχεται στο Gotham (θα έχουμε πάρα πολλά spoilers οπότε διαβάζετε με δική σας ευθύνη) Στο The Fall and the Fallen έχουμε ένα πρώτο conclusion όσον αφορά την ιστορία μας έως τώρα. Ο Bane και ο Thomas Wayne από το Flashpoint συμμάχησαν εναντίον του Batman και κατέλαβαν όλη τη Gotham. O Bane το έκανε προκειμένου να σπάσει τον Batman στήνοντας ό,τι έγινε σε όλα τα τεύχη που διαβάσαμε, συμπεριλαμβανομένου του έρωτά του με την Catwoman, ενώ ο Thomas Wayne θέλει ο γιος του να μην είναι ο Batman γιατί υποτίθεται πως τον νοιάζεται και δε θέλει άλλο να πονάει από το γεγονός ότι πρέπει να είναι ο τιμωρός της πόλης. Το City of Bane είναι αρκετά μεγάλο και σπάει σε δύο μέρη. Στο πρώτο βλέπουμε πως ο Bane έχει καταλάβει την πόλη και διάφοροι κακοποιοί του Arkham έχουν πόστα σε δημόσιες δομές και λειτουργίες όπως η αστυνομία. Ο Thomas ως Batman και η Gotham Girl ενισχυμένη με Venom την προστατεύουν από εξωτερικούς εχθρούς της όπως η Justice League. Από την άλλη πλευρά βλέπουμε τον Bruce Wayne σωματικά τραυματισμένο και εν τέλει η Catwoman κάνει την επιστροφή της και τον σώζει. Τον βοηθάει να γιατρέψει τις πληγές του και σιγά σιγά γεννιέται η ιδέα του. Ο Bruce αποφασίζει να γυρίσει στην Gotham και να πάρει πίσω την πόλη του. Ο King σιγά σιγά χτίζει τη σχέση του πρώην ζευγαριού. Προπονούνται μαζί, γιατρεύονται μαζί ψυχικά και τελικά επανενώνονται αργά και σταθερά και χωρίς πολλές βιασύνες. Τελικά κόβουν την παροχή του Super Venom στη Gotham, ώστε οι Bane και Gotham Girl να ξεμείνουν και αποφασίζουν να επιστρέψουν στην πόλη για να αντιμετωπίσουν τους κακούς. Φυσικά ο Bruce έχει άσους στο μανίκι του και επιφυλάσσει εκπλήξεις στον Thomas και τον Bane. Κάποιες πιάνουν, αλλά άλλες οδηγούν σε τραγικά αποτελέσματα. Η προσπάθεια να γίνει όμηρος ο Damian για να μπορέσει από μένα να φέρει την Bat Family να αντιμετωπίσει τον Thomas είναι καλή, αλλά δεν πετυχαίνει. Μάλιστα η επίθεση του Damian παραβαινει έναν κανόνα που είχε θέσει ο Thomas. Έτσι σκοτώνει τον Alfred σε μια σοκαριστική κίνηση που προφανώς θα κοστίσει πάρα πολύ στον Bruce. O Batman γυρίζοντας αποφασίζει ότι δε θα σκοτώσει, αλλά για πρώτη φορά βλέπουμε έναν Bruce πιο διαλλακτικό. Κερδίζει μεν, αλλά λέει ψέματα και σπάει γενικότερα τον κώδικα ηθικής του, πράγμα λογικό αν συνειδητοποιήσεις πόσο τον έσπασαν εκείνοι. Σίγουρα έχουμε μεγάλες μάχες ως payoffs και φυσικά το κορυφαίο είναι πως ο τελικός αντίπαλος είναι ο Thomas. Προσπαθεί να πείσει τον Bruce να διαλέξει μια ζωή με οικογένεια, παιδιά και να μην είναι ο Batman και φυσικά ο Bruce αποφασίζει ότι δεν πρόκειται να κάνει οτιδήποτε τέτοιο όσο όμορφα ή άσχημα και να του το πει κάποιος που δεν τον θεωρεί πατέρα του. Είναι ένα καλό φινάλε που του λείπει κάτι κατά τη γνώμη μου. Ίσως η κορύφωση του να ήταν στον προηγούμενο τόμο και σε αυτόν απλά να είχαμε τις τελευταίες μάχες. Οι καλλιτέχνες Αν και ξεκίνησε με τον David Finch, ο King συνεργάστηκε στη συνέχεια με πάρα πολλούς δημιουργούς και ο καθένας έβαλε τη δική του πινελιά. Το ίδιο έκανε και στο City of Bane, αλλάζοντας σχεδιαστή ακόμα και μέσα στο ίδιο το τεύχος αν άλλαζε η ιστορία σε διαφορετικές σκηνές. Ο Mikel Janin ήταν ο πιο αξιόπιστος συνεργάτης σε αυτό το run με εξαιρετικές εικόνες και πολύ όμορφες μάχες. Στο ίδιο στυλ ακολούθησε και ο Tony S. Daniel. O Clay Mann χρησιμοποιήθηκε για τις ρομαντικές σκηνές των Batwoman και Catwoman επειδή έχει πιο γλυκό σχέδιο και τα πρόσωπα του είναι λιγότερο έντονα και με πιο λεπτή γραμμή θυμίζοντας ευρωπαϊκό στυλ. Οι Mitch Gerads και Jorge Fornes χρειάστηκε να μπουν σε ιστορίες πιο ψυχεδελικές και με τα καρέ να χαρίζονται πιο ίσια και στρωτά σε κάθε σελίδα για να εξυπηρετήσουν το σενάριο. Ακόμα και ο John Romita Jr. που περισσότερο είχαμε δει στα All-Star Batman ανακατεύεται σε δύο τεύχη και θα πω ότι ναι, ο πρόσφατος Romita Jr. είναι αρκετά καλύτερος από τον παλιό και το σχέδιό του είναι άρτιο. Συνολικά μιλάμε για έναν καλοσχεδιασμένο τόμο με πολλούς διαφορετικούς σχεδιαστές να βάζουν το λιθαράκι τους και για αυτό πρέπει ο καθένας να απολαύσει το χαρακτηριστικό στυλ του καθενός και το λόγο που χρησιμοποιείται ο καθένας σε συγκεκριμένες ιστορίες και τεύχη. Συνολική άποψη για το run του King Συνολικά βρήκα αυτό το run καλογραμμένο και με φρέσκες ιδέες. Με κούρασε πολύ το ρομάντσο και το κριντζ Bat-Cat σαν διάλογος, αλλά νομίζω πως ο King έφερε μια διαφορετική πνοή στον Batman ως ήρωα. Τον έκανε να ερωτευτεί, τον έκανε να διαλυθεί, τον απομάκρυνε λίγο από την Bat Family και τον άφησε πιο μοναχικό, τον έσπασε ψυχολογικά και κυρίως τον έβαλε να σκεφτεί το υπέρτατο ερώτημα. Αξίζει τελικά ο Bruce Wayne να είναι ο Batman; Θέλει να είναι; Αντέχει το να υποφέρει από αυτό και να χάνει στιγμές με δικούς του ανθρώπους; Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του run αυτού επισκιάζουν τα λάθη του που προφανώς υπήρξαν. Ελπίζω να το διαβάσετε και εσείς και περιμένω τη γνώμη σας. Οι υπόλοιπες παρουσιάσεις μου στα Batman του Tom King: Vol. 1: I Am Gotham Vol. 2: I Am Sucide Vol. 3: I Am Bane Vol. 4: The War of Jokes and Riddles Vol. 5: The Rules of Engagement Vol. 6: Bride or Burglar Vol.7: The Wedding Vol. 8: Cold Days Vol. 9: Tyrant Wing Vol. 10: Knightmares Vol. 11: The Fall and the Fallen

Ο Μπάτμαν θεωρείται – δικαίως – η πιο σκοτεινή persona του σύμπαντος των χάρτινων, comic, υπερηρώων και ο πιο «αληθινός», ο πιο ανθρώπινος. Διότι δεν έχει καμία υπερφυσική ή μεταφυσική υπερδύναμη. Ούτε καν μια επιστημονικοφανή. Δηλαδή δεν τον τσίμπησε καν ραδιενεργή αράχνη μεταφέροντάς του, μεγεθυμένες, τις δυνάμεις της, όπως συνέβη με τον Spider-Man. Ούτε είναι ένας τυχεράκιας εξωγήινος που στο περιβάλλον της Γης, η φυσιολογία του απλώς τον μετατρέπει σε υπεράνθρωπο, όπως ο Superman. Ο Μπάτμαν βασίζεται στην εξαιρετική φυσική του κατάσταση – αποτέλεσμα εντατικής γυμναστικής – και στην εντυπωσιακή οικονομική του επιφάνεια, την οποία κληρονόμησε και δεν φαίνεται να κάνει και πολλά για να την αβγατίσει, που του επιτρέπει να δημιουργεί και να εξελίσσει φουτουριστικά gadget και επίγεια και εναέρια οχήματα, τα οποία τον βοηθούν στην αέναη σταυροφορία του εναντίον του εγκλήματος. Ενώ ο δυϊσμός του, αν και βασικό χαρακτηριστικό των περισσότερων υπερηρώων, στον Μπάτμαν – κατά κόσμον ο βαθύπλουτος Μπρους Γουέιν – προκύπτει από την βαθιά του κατάθλιψη λόγω του βίαιου θανάτου των γονιών του, τον οποίο δεν θα ξεπεράσει ποτέ. Στην πραγματικότητα, ο Μπάτμαν, περισσότερο ακόμη και από «σκοτεινός ιππότης» – όπως παρουσιάζεται – είναι ένας ιδιωτικός ντεντέκτιβ με κάπως εξεζητημένη εμφάνιση, μεγάλα ψυχολογικά ζητήματα και τρελά λεφτά, που του επιτρέπουν να έχει άφθονο ελεύθερο χρόνο. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας δηλαδή. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι, εν πολλοίς, εκείνα που κατέστησαν τον Μπάτμαν έναν εκ των διαχρονικότερων υπερηρώων, απολαμβάνοντας, μέχρι και σήμερα, από το μακρινό 1939 που πρωτοεμφανίστηκε, ανεξάντλητης δημοφιλίας, αναγνωρισιμότητας και εμπορικής επιτυχίας. Ντα Βίντσι και Ζορό Το μυαλό, η ψυχή, το δημιουργικό δαιμόνιο πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα είναι ο Μπομπ Κέιν, ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 24 Οκτωβρίου του 1915, στην Νέα Υόρκη. Την πόλη στην οποία παραπέμπει απευθείας η Γκόθαμ, το νοσηρό αστικό σκηνικό δράσης του Μπάτμαν. Τους διαλόγους υπέγραψε ο Μπιλ Φίνγκερ. Ίσως δεν έχει χυθεί τόσο μελάνι για την ανάλυση της προσωπικότητας ενός φανταστικού ήρωα – ακόμη και από το λογοτεχνικό σύμπαν – όσο αυτό που χύθηκε για τον Μπάτμαν. Από αυτή την άποψη, το ενδιαφέρον για τον δημιουργό του είναι εύλογο. Κυρίως, για το πώς «γεννήθηκε» στο μυαλό του ο Μπάτμαν. Από όσα είπε πολλές δεκαετίες αργότερα ο ίδιος ο Κέιν προκύπτει, ότι ο Μπάτμαν είναι το αποτέλεσμα ενός μίγματος επιρροών, από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι και τον Ζορό, σε συνδυασμό… με την υπόσχεση μεγαλύτερης αμοιβής από την DC Comics. «Υποθέτω ότι εξαρχής είχα μελάνι στις φλέβες μου αντί για αίμα» έλεγε για την παιδική ηλικία του. Από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, είχα ένα μολύβι στο χέρι μου. Όταν ήμουν δέκα, ο μπαμπάς μου ήταν τυπογράφος στη New York Daily News και έφερνε στο σπίτι όλα τα κόμικς της εφημερίδας και τα αντέγραφα αμέσως. Τα έκανα σχεδόν τόσο τέλεια όσο τα πρωτότυπα». Αυτή η άτυπη εκπαίδευση οδήγησε τον νεαρό Κέιν στο να δημιουργήσει τα δικά του κόμικς και μέχρι το 1938 πωλούσε χιουμοριστικές μικρές ιστορίες στην DC Comics, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών «Professor Doolittle» και «Ginger Snapp». Εκείνη την χρονική στιγμή θα εμφανιζόταν ο Μπάτμαν. Σε συνέντευξή του τον Ιούνιο του 1989, με αφορμή τα γυρίσματα της ταινίας «Μπάτμαν» του Τιμ Μπάρτον, με τον Μάικλ Κίτον στον ρόλο του υπερήρωα και έναν γκροτέσκα δαιμονικό Τζακ Νίκολσον στον ρόλο του Τζόκερ, αναφέρει σχετικά: «’Ηταν η χρονιά μετά την εμφάνιση του Superman το 1938. Ήμουν 18 ετών. Έπινα ένα ποτό με τον Βίνσετ Σάλιβαν (σσ. πρωτοπόρος επιμελητής και εκδότης κόμικ, η ψυχή της εμβληματική DC Comics στα πρώτα της βήματα) και μου λέει, “μπορείς να μου βρεις έναν άλλο χαρακτήρα υπερήρωα, γιατί ψάχνουμε έναν;”. Λέω, πόσα βγάζουν ο (Τζέρι) Σίγκελ και ο (Τζο) Σούστερ; (σσ. δημιουργοί του Superman). Έβγαζαν λοιπόν περίπου 800 δολάρια την ιστορία, δηλαδή 1.600 δολάρια την εβδομάδα. Και εγώ έκανα cartoons για την DC βγάζοντας όχι παραπάνω από 30 δολάρια την εβδομάδα. Του λέω “άκου, αν πρόκειται να βγάζω 1.500 δολάρια την εβδομάδα, μπορώ να ζωγραφίσω τα πάντα!”. Λοιπόν, πιστέψέ το, ήταν Παρασκευή και λέω, “την Δευτέρα θα έχετε έναν νέο υπερήρωα”. Αυτή είναι η αλήθεια». Εντάξει, όχι όλη. Διότι, ναι μεν ο «τοκετός» μιας ιδέας είναι στιγμιαίος, αλλά η «ζύμωσή» της είναι το αποτέλεσμα μακρόχρονης διαδικασίας. Ο Κέιν, φυσικά, το παραδέχθηκε: «Στην πραγματικότητα, όλοι έχουμε επηρεαστεί από πολλές επιρροές στην ζωή μας. Και σε ό,τι κάνεις μετά, βάζεις πολλά από την δική σου προσωπικότητα. Το θέμα είναι ότι όλοι βλέπουμε τα ίδια πράγματα ταυτόχρονα, αλλά τα ερμηνεύουμε με τον δικό μας τρόπο. Όταν ήμουν, 12 ή 13 ετών είδα ένα βιβλίο με εφευρέσεις του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Και, όπως γνωρίζετε, ήταν εκείνος που άνοιξε τους δρόμους στις περισσότερες από τις εφευρέσεις που έχουμε σήμερα. Προέβλεψε την πτήση του ανθρώπου, το ελικόπτερο, το πολυβόλο, την ατμομηχανή. Ένα όμως τράβηξε πραγματικά την προσοχή μου τότε και αυτό ήταν ένας άνθρωπος πάνω σε έλκηθρο με μεγάλα φτερά νυχτερίδας. ‘Ηταν το πρώτο ανεμόπτερο σε πτήση, 500 χρόνια πριν. Και ο Ντα Βίντσι είχε γράψει ότι “το πουλί δεν θα έχει κάτι άλλο για μοντέλο, από την νυχτερίδα”. Ετσι, κοιτώντας αυτά τα μεγάλα φτερά και διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα, ήταν σαν να “φυτεύτηκε” ο Μπάτμαν στο μυαλό μου. Αλλά δεν ήμουν ακόμα έτοιμος να δημιουργήσω τον Μπάτμαν, τον έβαλα στην άκρη και πήγα στις ταινίες. Είδα το “Σημάδι του Ζορό” με τον Νταγκλας Φέρμπανκς, ο οποίος ήταν το ίνδαλμα των παιδικών μου χρόνων, ενός παιδιού της Νέας Υόρκης, του Μπρονξ συγκεκριμένα. Ο Ζορό ήταν ο πιο τολμηρός διάβολος που είχα δει στη ζωή μου. Ήταν χιλιάδες φορές λιγότερο ακροβατικός από τον Μπάτμαν, αλλά μου έδωσε την ιδέα της διπλής ταυτότητας. Τη μέρα ήταν ο βαρετός δανδής Δον Ντιέγκο Βέγκα, γιος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες στο Μεξικό, γύρω στο 1820. Ήταν όμως η εποχή που κυριαρχούσαν οι Ισπανοί κατακτητές, που προκαλούσαν όλων των ειδών τις τρομερές αδικίες εναντίον των φτωχών. Και ο Δον Ντιέγκο συνέβαινε να είναι πολύ αλτρουιστής και αποφάσισε να γίνει διώκτης του εγκλήματος. Ετσι, τη νύχτα, φορούσε τη μάσκα, ένα μαντήλι με σχισμές στα μάτια, έδενε την θήκη ενός αξιόπιστου σπαθιού στο πλευρό του και εφορμούσε από μια σπηλιά πάνω σε ένα μαύρο άλογο που νομίζω ότι το έλεγαν Θύελλα. Πραγματικά εδώ μπορείτε να δείτε την αναφορά όπου πολλά χρόνια αργότερα μετουσιώθηκε στην ιδέα ενός σπηλαίου νυχτερίδας και του αυτοκινήτου-νυχτερίδα, αντί του αλόγου. Ήταν μια βαθιά επιρροή αυτή για μένα η διπλή ταυτότητα. Υπήρχαν και άλλα παραδείγματα διπλής ταυτότητας, αλλά εμπνεύστηκα τη δική μου από τον Ζορό». Ακόμη μία επιρροή ήταν ο χαρακτήρας του Phantom που εμφανίστηκε το 1934. «Ηταν ένας διώκτης του εγκλήματος από την Αφρική» λέει ο Κέιν. «Φορούσε μια γκρίζα στολή με μάσκα και κάτι πήρα από αυτό. Στο πρώτο εξώφυλλο του Batman το 1939, ήταν απλά μια γκρίζα φιγούρα με κουκούλα και είχε άκαμπτα πτερύγια νυχτερίδας που ήταν κάπως στερεωμένα στο πίσω μέρος των χεριών του. Ο λόγος που αναθεώρησα αυτό το κομμάτι ήταν ότι κατάλαβα πως θα ήταν πολύπλοκο να πολεμά έτσι. Οπότε έκανα αλλαγές στην εμφάνιση σε κάθε ιστορία. Πραγματικά, ο Μπάτμαν άρχισε να ωριμάζει πολύ γρήγορα, μόλις μέσα σε ένα χρόνο. Τα σχέδια γίνονταν καλύτερα, τα φτερά της νυχτερίδας έρεαν καλύτερα κλπ.». Το όνομα του Μπρους Γουέιν εμπνεύστηκε από τον Ρόμπερτ Μπρους ή Ροβέρτο τον Α’ της Σκωτίας, τον θρυλικό ηγέτη του Μεσαίωνα και διακρίθηκε στους πολέμους της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας. Ο θρίαμβος του «Σκοτεινού Ιππότη» Η πρώτη ιστορία του Μπάτμαν στο Detective Comics ήταν μόλις έξι σελίδες αλλά αμέσως τράβηξε το ενδιαφέρον του κοινού. Από την δεύτερη εμφάνιση άρχισε να πουλάει καλά. «Πολύ καλύτερα ακόμη και από την πρώτη φορά που σύστησα τον Ρόμπιν». Ο Ρόμπιν, ένα αγόρι υπερήρωας, μπαίνει στην ζωή του Μπάτμαν το 1940 και για τον Κέιν αποτελεί ένα «σπουδαίο άγγιγμα ιδιοφυίας», διότι έδωσε τη δυνατότητα να ταυτιστούν τα παιδιά με έναν συνομήλικό τους υπερήρωα που παλεύει δίπλα στο ίνδαλμα τους. Ο Μπάτμαν κατάκτησε νωρίς το Χόλιγουντ, επισφραγίζοντας την επιτυχία του. Η πρώτη σειρά με τις περιπέτειές του γυρίστηκε το 1943 από την Columbia. Ο Κέιν θυμάται την φτωχή παραγωγή και την έκπληξη του όταν είδε ένα μικρό γκρι αυτοκίνητο που προοριζόταν για Batmobile. «’Ηξερα ότι ήταν χαμηλός ο προϋπολογισμός αλλά αυτό ήταν γελοίο» έλεγε αργότερα. Τότε είπε στον σκηνοθέτη να πάρει μια μαύρη λιμουζίνα, να της κολλήσει ένα πτερύγιο που να μοιάζει με φτερό νυχτερίδας και θα είχε ένα αξιοπρεπές Batmobile. Ο Κέιν συνέχισε να σκιτσάρει τις περιπέτειες του Μπάτμαν μέχρι και το 1943 και μετά αφοσιώθηκε στο καθημερινό κόμικ «Μπάτμαν και Ρόμπιν» για τις εφημερίδες. Επέστρεψε στην δημιουργία μεγάλων ιστοριών του Μπάτμαν το 1946 και εξακολουθούσε να έχει ενεργητική συμβολή στην δημιουργία του μέχρι που αποσύρθηκε από την ενεργό καλλιτεχνική δράση το 1968. Η επιτυχία της τηλεοπτικής μεταφοράς του Μπάτμαν το 1966 άνοιξε νέο κύκλο δημοφιλίας του ήρωα και του δημιουργού του σε ένα νέο κοινό. Η δουλειά του μπήκε στις αίθουσες τέχνης και στα μουσεία, επηρεάζοντας το ρεύμα της pop art. Ο Κέιν συνέβαλε ως καλλιτεχνικός σύμβουλος και στις πρώτες τρεις ταινίες του Μπάτμαν από το 1989. Έφυγε από την ζωή στις 3 Νοεμβρίου του 1998. Ο Μπάτμαν αιχμαλώτισε τις καρδιές και τα μυαλά των νέων γενιών επί επτά δεκαετίες και εξακολουθεί να το κάνει. Ο «Σκοτεινός Ιππότης» έχει καταστεί ένας μύθος που ξεπερνά σε επιρροή τις εκδόσεις και τις μεταφορές του στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού των Αμερικανών και έγινε αποδεκτός από όλες τις τάξεις και τα πνευματικά επίπεδα συμβάλλοντας εντυπωσιακά στην αποενοχοποίηση της τέχνης των κόμικ από την «ρετσινιά» του προϊόντος της «υποκουλτούρας». Αν και ο Μπάτμαν δεν υπονόησε αντισυστημικές οπτικές, ωστόσο, ο κόσμος του είναι ένα νοσηρό «περιβόλι» στο οποίο «ανθίζουν» η βία, το έγκλημα, η πολιτική και οικονομική διαφθορά, η παρακμή κάθε αξίας του αστικού κόσμου. Ο μανιχαϊσμός του είναι δηλωμένος αλλά στην πράξη γίνεται ασαφής. Το αίσθημα και η ανάγκη για δικαιοσύνη δεν ξεφεύγει από την προσωπική, ωμή οριοθέτηση της εκδίκησης και σε συνδυασμό με την κυριαρχία του αρχετυπικού «μοναχικού τιμωρού», του φοβικού έστω και στην υποψία συνεργατικής δράσης – ο Ρόμπιν θα είναι πάντα ένα ανείπωτο βάρος – οδηγεί σε ένα αίσθημα ματαιότητας. Στην Γκόθαμ, η οποία θα μπορούσε άνετα να είναι η επιτομή της καπιταλιστικής μητρόπολης, εντελώς διαφορετική από την Μητρόπολη του Superman που αφήνει περιθώρια στην ψευδαίσθηση του θριάμβου του Καλού, τα όρια ανάμεσα στο Καλό και το Κακό είναι τόσο δυσδιάκριτα, όσο εκείνα της τυχαιότητας με την οποία αποφασίζει την τύχη των θυμάτων του, στρίβοντας ένα κέρμα, ο επίσης διχασμένος, πρώην εισαγγελέας – άγγελος της Κάθαρσης, Χάρβεϊ Ντεντ, που ένα ατύχημα θα τον μετατρέψει στον επικίνδυνο εγκληματία Two-Face. ‘Η όπως η επίσης σκοτεινή Σέλινα Κάιλ, η Catwoman. Ακόμη και ο Τζόκερ, ο πλέον αμοραλιστής εχθρός του Μπάτμαν, λειτουργεί ως ένα ιδιότυπο alter ego για έναν υπερήρωα ο οποίος υπάρχει μέσα από την ύπαρξη του απόλυτου Κακού. Παρά τις συνεχείς, αντικειμενικές προσαρμογές του στην αισθητική κάθε εποχής, την πρόσκαιρη «ελαφρότητα» του χαρακτήρα του από την στιγμή της εμφάνισης του «πολύχρωμου» Ρόμπιν, τους διαφορετικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς που πήραν την σκυτάλη των ιστοριών του στο πέρασμα του χρόνου, ο Μπάτμαν εξακολουθεί να κοιτά μέσα από την μάσκα του κατευθείαν στην ψυχή μας, στις μύχιες σκέψεις και τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, στην «σκοτεινή» μας πλευρά. Ίσως επειδή έρχεται από πολύ μακριά. Από το αναγεννησιακό πνεύμα που όμως γεννήθηκε μέσα από την «σκοτεινιά» του Μεσαίωνα και τον κουβαλά. Ίσως γι’ αυτό ο Κέιν έλεγε με κάθε ευκαιρία: «Και τώρα κλείνοντας θέλω να πω, σ’ ευχαριστώ Λεονάρντο, όπου κι αν βρίσκεσαι!». Πηγή: https://tvxs.gr/istoria/san-simera-istoria/mpatman-i-pop-ekdoxi-tis-anagennisiakis-antifasis/

Η συμβολή του στη γιγάντωση της βιομηχανίας των κόμικς και της κουλτούρας των σούπερ ηρώων. Ο Αμερικανός σκιτσογράφος Μπομπ Κέιν περιτριγυρισμένος από συλλεκτικά αντικείμενα του Μπάτμαν. Ο καλλιτέχνης και συγγραφέας κόμικς που δημιούργησε τον Μπάτμαν για λογαριασμό της DC ενώ ήταν ακόμα στην εφηβεία του, γεννήθηκε σαν σήμερα στις 24 Οκτωβρίου 1915. Ο Μπάτμαν γνώρισε άμεση επιτυχία χάρη στο ταλέντο του Αμερικανού κομίστα Μπομπ Κέιν, ενώ οι εικονογραφημένες ιστορίες του «σταυροφόρου με την κάπα» εκδίδονται ανελλιπώς από το 1939, με τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές διασκευές των περιπετειών του να αγγίζουν ολοένα ευρύτερο ακροατήριο. Όλα αυτά χάρη στον Μπομπ Κέιν, έναν αυτοαποκαλούμενο «μουτζούρη», ο οποίος είπε κάποτε ότι εμπνεύστηκε τον Μπάτμαν αφού μελέτησε τα σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο Μπομπ Κέιν γεννήθηκε ως Ρόμπερτ Καν στη Νέα Υόρκη. Οι γονείς του, η Αυγούστα και ο Χέρμαν Καν, ήταν Εβραίοι καταγόμενοι από την κοινότητα των Ασκενάζι. Φίλος στο σχολείο με ένα ακόμη κορυφαίο όνομα των Αμερικανικών κόμικς, τον Γουίλ Άισνερ, αποφοιτώντας από το λύκειο άλλαξε το όνομά του σε Ρόμπερτ Κέιν. Μπήκε στον χώρο των κόμικς το 1936 δουλεύοντας ως freelancer στο «Wow, What a Magazine!», όπου εξέδωσε την πρώτη του δουλειά με μολύβι και μελάνι στη σειρά Χίραμ Χικ. Τον επόμενο χρόνο ο Κέιν άρχισε να εργάζεται στο στούντιο Άισνερ & Ίγκερ, ένα από τα πρώτα ατελιέ που παρήγαγαν κόμικς κατά παραγγελία για τους εκδότες που εισέρχονταν στο νέο μέσο κατά τη διάρκεια της χρυσής εποχής του, στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και του 1940. Ο Μπομπ Κέιν ποζάρει με σχέδιο του Μπατμομπίλ. Δεξιά, η πρώτη εμφάνιση του Μπάτμαν τον Μάιο του 1939 στο Detective Comics. Μεταξύ των εργασιών του εκεί ήταν το ομιλούν ζώο Πίτερ Παπ, το οποίο διάνθιζε την παιγνιώδη εμφάνισή του με υπονοούμενα «μυστηρίου και απειλής». Ο Κέιν παρήγαγε επίσης έργα για λογαριασμό των Άισνερ & Ίγκερ για δύο από τις εταιρείες που αργότερα θα συγχωνεύονταν για να σχηματίσουν την DC Comics, συμπεριλαμβανομένων των χιουμοριστικών Τζίντζερ Σναπ, Όσκαρ δε Γκάμσου για τη Detective Comics και Προφέσορ Ντουλίτλ για την Adventure Comics. Για τον τελευταίο τίτλο δημιούργησε το πρώτο του περιπετειώδες στριπ, Ο Ράστι και οι φίλοι του. Η εποχή των υπερηρώων και ο ρόλος του Μπιλ Φίνγκερ Στις αρχές του 1939, η επιτυχία της DC με τον πρωτοποριακό υπερήρωα Σούπερμαν στο περιοδικό Action Comics ώθησε τους εκδότες να αναζητήσουν περισσότερους τέτοιους χαρακτήρες. Σε απάντηση, ο Μπομπ Κέιν συνέλαβε τον «Bat-Man». Ο Κέιν είπε ότι οι επιρροές του για την επινόηση του Μπάτμαν περιλάμβαναν την κινηματογραφική απεικόνιση του Ζορό από τον ηθοποιό Ντάγκλας Φέρμπανκς, το διάγραμμα του Λεονάρντο ντα Βίντσι για το ορνιθόπτερο, μια ιπτάμενη μηχανή με τεράστια φτερά που έμοιαζε με νυχτερίδα, καθώς και την ταινία του 1930 «The Bat Whispers», βασισμένη σε μυθιστόρημα μυστηρίου της Μαίρη Ράινχαρτ. Ο Μπιλ Φίνγκερ εντάχθηκε στο νεοσύστατο στούντιο του Μπομπ Κέιν το 1938. Ένας επίδοξος συγγραφέας και πωλητής παπουτσιών μερικής απασχόλησης, είχε γνωρίσει τον Κέιν σε ένα πάρτι και ο Κέιν αργότερα του προσέφερε δουλειά ως συγγραφέας – φάντασμα στα στριπ τα οποία υπέγραφε. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η συμβολή του Κέιν αλλά και η ενδεχόμενη έλλειψή της στη δημιουργία του μασκοφόρου χαρακτήρα παραμένει αμφιλεγόμενη. Ο ίδιος ο Φίνγκερ δήλωνε ότι πρότεινε καίριες παρεμβάσεις, όπως το να δώσει στον άνθρωπο νυχτερίδα κουκούλα και κάπα με κυματιστές άκρες αντί για φτερά, να προσθέσει γάντια, να αφήσει κενές τις οπές της μάσκας για να υποδηλώσει μυστήριο και να αφαιρέσει τα έντονα κόκκινα τμήματα της αρχικής στολής, προτείνοντας αντί αυτών ένα γκρι-μαύρο χρώμα. Ο Φίνγκερ είπε επιπλέον ότι οι προτάσεις του επηρεάστηκαν από το Δε Φάντομ του Λι Φαλκ, έναν χαρακτήρα κόμικς με τον οποίο ήταν εξοικειωμένος και ο Κέιν. Ο Μπομπ Φίνγκερ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι επινόησε επίσης το πολιτικό όνομα του χαρακτήρα, Μπρους Γουέιν, έγραψε την πρώτη ιστορία του Μπάτμαν ενώ ο Κέιν παρείχε τα σχέδια. Έχοντας ωστόσο ήδη υποβάλει την πρόταση για τον Μπάτμαν στην DC και κατέχοντας συμβόλαιο με την εταιρία, ο Μπομπ Κέιν είναι το μόνο πρόσωπο που έχει λάβει επίσημη αναγνώριση για τη δημιουργία του Μπάτμαν. Ο ιστορικός των κόμικς Ρον Γκούλαρτ, αναφέρεται στον Μπάτμαν στην Εγκυκλοπαίδεια των Κόμικς ως «δημιουργία του καλλιτέχνη Μπομπ Κέιν και του συγγραφέα Μπιλ Φίνγκερ». Σύμφωνα με τον Κέιν, «ο Μπιλ Φίνγκερ συνέβαλε στον Μπάτμαν από την αρχή. Έγραψε τις περισσότερες από τις σπουδαίες ιστορίες και άσκησε επιρροή στον καθορισμό του ύφους και του είδους που θα μιμούνταν άλλοι συγγραφείς... Έκανα τον Μπάτμαν έναν υπερήρωα – εκδικητή όταν τον δημιούργησα αρχικά. Ο Μπιλ τον μετέτρεψε σε ντετέκτιβ». Το ντεμπούτο του Μπάτμαν και οι «καλλιτέχνες – φαντάσματα» του Μπομπ Κέιν Ο χαρακτήρας έκανε το ντεμπούτο του στο τεύχος 27 του Detective Comics τον Μάιο του 1939 και αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία. Μέσα σε ένα χρόνο, ο Κέιν προσέλαβε τους Τζέρι Ρόμπινσον και Τζορτζ Ρούσσος ως βοηθούς. Αν και οι τελευταίοι δούλευαν στο στούντιο του Κέιν στο κτίριο των New York Times, ο ίδιος έκανε όλα τα σχέδιά του στο σπίτι του. Λίγο αργότερα, όταν η DC θέλησε περισσότερες ιστορίες του Μπάτμαν από όσες μπορούσε να παραδώσει το στούντιο του Μπομπ Κέιν, η εταιρεία διόρισε τον Ντικ Σπρανγκ και άλλους σκιτσογράφους ως «καλλιτέχνες-φαντάσματα», οι οποίοι σχεδίαζαν χωρίς αναγνώριση του έργου τους υπό την επίβλεψη του Κέιν. Άνδρας ντυμένος ως Μπάτμαν με φωτογραφία του Μπομπ Κέιν, κατά την τελετή απονομής αστεριού στον δημιουργό του «ανθρώπου νυχτερίδα» στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ το 2015. «Ο Μπάτμαν και εγώ» Το 1966 ο Κέιν αποσύρθηκε από την DC Comics, επιλέγοντας να επικεντρωθεί στο προσωπικό του καλλιτεχνικό έργο. Καθώς η δουλειά του Κέιν στα κόμικς μειωνόταν τη δεκαετία του 1960, ο ίδιος εκμεταλλεύτηκε την ιδιότητά του ως δημιουργού του Μπάτμαν για να κατακτήσει μια ελάσσονα διασημότητα. Μετά τα κόμικς έκανε καριέρα στα τηλεοπτικά κινούμενα σχέδια δημιουργώντας τους χαρακτήρες Courageous Cat και Cool McCool, ενώ ως ζωγράφος παρουσίαζε έργα του σε γκαλερί, αν και μερικοί από αυτούς τους πίνακες είχαν παραχθεί και πάλι από καλλιτέχνες – φαντάσματα. Η DC Comics ονόμασε τον Κέιν το 1985 ως έναν από τους τιμώμενους στην επετειακή έκδοση της εταιρείας για τα 50 χρόνια από τη σύστασή της. Το 1989, ο Μπομπ Κέιν δημοσίευσε την αυτοβιογραφία «Batman and Me», με την ανανεωμένη έκδοση «Batman and Me: The Saga Continues», να ακολουθεί το 1996. Εργάστηκε παράλληλα ως σύμβουλος στην ταινία «Batman» του 1989 καθώς και στις τρεις συνέχειές της, με τους σκηνοθέτες Τιμ Μπάρτον και Τζόελ Σουμάχερ. Ο Κέιν πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1998 στο Λος Άντζελες σε ηλικία 83 ετών. Στις 21 Οκτωβρίου 2015 έλαβε μετά θάνατον ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Έργα του φυλάσσονται σε συλλογές στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουΐτνεϊ και στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Τζονς. Και το σχετικό link...

Σήμερα είχα διάθεση για ένα μικρό one-shot οπότε είδα ότι είχα να διαβάσω το Dark Knight Returns: The Golden Child, ένα από τα τρόπον τινά sequels που έγραψε ο Frank Miller σχετικά με το σύμπαν του Dark Knight Returns και το οποίο κυκλοφόρησε για το DC Black Label. Νομίζω ότι ο Frank Miller θα έχει πάντα το ελεύθερο να κάνει ό,τι γουστάρει με το σύμπαν του Dark Knight Returns λόγω του πρώτου κόμικ που είναι αριστούργημα της ένατης τέχνης. Από εκεί και μετά έχει προσφέρει ένα κακό sequel και το πολύ μέτριο The Master Race όπου κυριολεκτικά δε γινόταν τίποτα. Αυτό το μικρό τευχάκι για να φανταστείτε δεν έχει καν Batman. Οι ήρωες μας είναι οι Carrie Kelley ως Batwoman και τα παιδιά του Superman, η Lara και ο Jonathan με την πρώτη να έχει παίξει σημαντικό ρόλο έως τώρα, ιδιαίτερα στο Master Race. Νομίζω ότι το μεγάλο κακό είναι αυτή η διάθεση καυστικού πολιτικού σχολιασμού που υπάρχει από τον Miller. Δεν είναι ένα κόμικ με γενικότερες πολιτικές προεκτάσεις όπως το πρώτο Dark Knight Returns, είναι ένα δημιούργημα που για να φέρει κακούς όπως ο Joker και ο Darkseid χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό τον Trump και την τεταμένη jκαι τοξική πολιτική κατάσταση που υπήρχε στην Αμερική ως υπόβαθρο για τα κίνητρά τους. Η ιστορία αναπτύσσεται σχετικά γρήγορα, αλλά δεν προλαβαίνεις να δεθείς με χαρακτήρες, ούτε είναι πολύ ξεκάθαρος ο στόχος του Miller καταλήγοντας γενικότερα να έχει μια πλοκή-αχταρμά. O Rafael Grampá στο σχέδιο αποτελεί μια φρέσκια και έξυπνη επιλογή. Έχει πιο καθαρό σχέδιο από τον συγγραφέα του κόμικ που στο Strikes Again κόντευε να θέλει να μας βάλει φωτιά στα μάτια και ταυτόχρονα είναι τόσο βρώμικα και σκοτεινά τα καρέ του που καταλαβαίνεις ότι ανήκει 100% σε αυτό το universe. Οι μάχες είναι καλές, η στολή της Batwoman είναι όμορφη, γενικά είναι πρωτότυπο και ταιριαστό, αλλά όπως διάβασα και σε ξένες κριτικές εκνευρίστηκαν και εκείνοι όπως και εγώ, με το πόσο πυκνογραμμένο είναι το σενάριο του Miller στη φάση της αφήγησης που κρύβει μέρος των καρέ. Σε γενικές γραμμές, το Golden Child είναι μια συνέχεια του The Master Race που συνεχίζει τη σειρά εξίσου μέτρια και χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Θέλει να μιλήσει για υπερήρωες, να βάλει στο παιχνίδι μεγάλους κακούς, να κάνει πολιτική σάτιρα και τελικά όλο αυτό καταλήγει σε ένα πολύ μπερδευτικό και άνευ ουσίας αποτέλεσμα. Μάλλον χαρακτηριστικό του Miller τα τελευταία χρόνια...

Είπα κάπως να πάρω ένα break από το διάβασμα του Batman του Tom King μετά το Knightmares μιας και τώρα μπαίνω στην τελική ευθεία με το City of Bane. Πριν ξεκινήσει όμως το φινάλε, ο Tom King ετοίμασε μια σειρά πολύ καλών τευχών που μας δείχνει το μεγαλύτερο πλάνο που είχε για τη σειρά. It was Bane all along (θα ακολουθήσουν πολλά spoilers που δε θα κρύψω) Παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι για την Agatha του MCU, αυτός είναι ο τίτλος που μπορώ να βάλω στο The Fall and the Fallen. Η απορία που μας είχε δημιουργηθεί είναι πως ο Thomas Wayne από το Flashpoint ήρθε στο DC Universe, γιατί συμμάχησε με τον Bane και γιατί έβαλαν τον Bruce στη διαδικασία των Knightmares με τους συνεχόμενους εφιάλτες. Σε αυτά τα ερωτήματα έρχεται σε μεγάλο βαθμό να μας απαντήσει αυτή η σειρά τευχών. Αρχικά βλέπουμε πως ο Bruce αποδρά από το Arkham Asylum δέρνοντας όποιον κακό βρήκε μπροστά του. Στη συνέχεια κατευθύνεται προς την Gotham ζητώντας βοήθεια από την Bat Family. Φαίνεται όμως ότι είναι αρκετά σπασμένος και ότι ο Bane έχει μπει για τα καλά στο κεφάλι του. Ο King παίρνει δύο πολύ καλούς σχεδιαστές με εντελώς διαφορετικό στυλ προκειμένου να τους ξεχωρίζεις εικαστικά και ουσιαστικά αφηγείται δύο διαφορετικές ιστορίες. Στη μία δείχνει τον Bruce με την Bat Family ενώ στην άλλη έχουμε μια μάχη του Batman με τον Bane, ο οποίος καταφέρνει τελικά να τον σπάσει. Αυτή είναι και μια αφήγηση που υπήρχε από τα πρώτα τρία volumes της σειράς με τον Bane ως κακό. Το σχέδιο του Bane ξεδιπλώνεται σιγά σιγά και είναι σατανικό. Μετά την τελευταία του ήττα, αποφασίζει πως είναι η ώρα πλέον να σπάσει τον Batman όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά. Και ποιος είναι ο τρόπος να του το κάνεις αυτό; Να τον κάνεις ευτυχισμένο, να τον κάνεις να σκέφτεται το αν αξίζει πλέον να φοράει τη στολή, να τον κάνει χαρούμενο και μετά να του τα πάρεις όλα. O Bane κρύβεται πίσω απ' όλα όσα έχτιζε ο Tom King για εβδομήντα τεύχη. Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο γεγονός ο Bane ήταν αυτός που αποφάσισε να κάνει θολά τα όρια της πραγματικότητας. Ποιος είναι ο Bruce; Ποιος είναι ο Batman; Αρέσκεται στο να είναι αυτός ο τιμωρός; Ο Bane ξέρει τα πάντα. Ξέρει για το πως ένιωσε ο Batman στο τέλος του πολέμου των αστείων και των γρίφων. Ξέρει την ψυχοσύνθεση του και ξέρει πως κατά βάθος κάθε μέρα είναι δυστυχισμένος, έχει εφιάλτες, δεν είναι ικανοποιημένος. Έτσι του έδωσε την Catwoman για να ερωτευτεί και μετά του την πήρε προκειμένου να τον ρίξει ακόμα βαθύτερα στη δυστυχία. Μέσα σε όλα αυτά που του συμβαίνουν έρχεται και ο Thomas Wayne σε ένα storyline που μας είχαν σετάρει στο The Button. Εκεί λοιπόν ο Thomas είχε γνωρίσει τον Bruce και παρά τη συγκίνηση που υπήρχε, αποφάσισε ότι δεν ήθελε ο γιος του να είναι ο Batman. Σε μια ακόμα σεκάνς με όνειρα, ο Bruce και ο Thomas περνούν χρόνο μαζί με τον Thomas να δείχνει την πρόθεση του να θυσιάσει το γιο του προκειμένου να ζήσει τελικά η γυναίκα του. Πιστεύει ότι αποκόπτοντας τον Bruce από τον Batman και σκοτώνοντας τον θα κάνει το καλύτερο για εκείνον. Γενικά η παρουσία του Thomas και η συμμαχία του με τον Bane δε μου άρεσε καθόλου και τη θεωρώ περιττή. Ο Bane αρκούσε ως κακός της όλης ιστορίας. Όπως και να 'χει, πλέον όλοι οι κακοί έχουν ελευθερωθεί από το Arkham και ο Batman έχει δύσκολο έργο μπροστά του. Το City of Bane είναι μεγάλο σε μέγεθος και θα διαβαστεί το συντομότερο. Γενικά το The Fall and the Fallen είχε την αποστολή να σε προετοιμάσει για το φινάλε και το καταφέρνει. Η ιστορία του Bane είναι πολύ καλή, του Thomas Wayne περιμένω να δω πως θα καταλήξει αλλά μάλλον δε θα μου αρέσει. Όπως και να 'χει εικαστικά είναι ένας πραγματικά πολύ καλός τόμος με τους Fornes και Janin να ταιριάζουν τέλεια στη γραφή του King και να παραδίδουν άρτιες και πανέμορφες σελίδες. Τα λέμε στο επόμενο που θα είναι και το τελευταίο! Οι υπόλοιπες παρουσιάσεις μου στα Batman του Tom King: Vol. 1: I Am Gotham Vol. 2: I Am Sucide Vol. 3: I Am Bane Vol. 4: The War of Jokes and Riddles Vol. 5: The Rules of Engagement Vol. 6: Bride or Burglar Vol.7: The Wedding Vol. 8: Cold Days Vol. 9: Tyrant Wing Vol. 10: Knightmares Vol. 12: City of Bane

Η αλήθεια είναι ότι είχα όρεξη για ένα καλό Batman κόμικ, αλλά είπα να κάνω ένα ολιγοήμερο διάλειμμα από το run του Tom King που καλύπτω με τις κριτικές μου, οπότε τσέκαρα το DC Black Label και με κέρδισε το The Imposter. Πρόκειται για μια ιστορία μόλις τριών τευχών και στο σχέδιο έχει τον Andrea Sorrentino που αν και φέτος ακούστηκε αρκετά το όνομα του λόγω του ότι κατηγορήθηκε για χρήση ΑΙ σε κάποια καρέ του, πρόκειται για έναν φανταστικό σχεδιαστή που θυμίζει το σχέδιο του Sean Phillips και έχει στην πλάτη του εξαιρετικές δουλειές, κυρίως με τον Jeff Lemire στα Gideon Falls, Joker: Killer Smile, Batman: Smile Killer και Old Man Logan. Η ιστορία Το The Imposter είναι μια ιστορία του Mattson Tomlin που προέρχεται από το χώρο των ταινιών, έχοντας συμβάλλει στο The Batman του Matt Reeves, με τον οποίο θα γράψουν μαζί το σενάριο του sequel. Όπως καταλαβαίνετε, προφανώς η ιστορία είναι αρκετά επηρεασμένη από το noir στυλ το οποίο αρέσει στον Tomlin και ο Sorrentino είναι ιδανικός να το πλαισιώσει. Η ιστορία αφορά ένα εναλλακτικό σύμπαν προφανώς, όπου μετά το θάνατο των γονιών του ο Bruce Wayne γίνεται ένα δύσκολο παιδί, ο Alfred παραιτείται και τελικά ο Bruce πηγαίνει σε ένα στρατιωτικό σχολείο στη Ρωσία και φεύγει για χρόνια από τη Gotham. Πλέον ο Bruce είναι εδώ και λίγο καιρό ο Batman και μετά από ένα δύσκολο ανθρωποκυνηγητό που τον τραυμάτισε άσχημα, καταφεύγει στην Leslie Thompkins η οποία τον γιατρεύει μεν, αλλά κάνει μαζί του μια συμφωνία. Θα αναλάβει ξανά την ψυχοθεραπεία του σε καθημερινή βάση σε αντάλλαγμα με το να μην αποκαλύψει την ταυτότητα του. Ο Batman αποτελεί πρόβλημα για τους πλούσιους της πόλης και ιδιαίτερα τον Mr. Wesker, έναν ευκατάστατο πολίτη και χορηγό της αστυνομίας που αναθέτει στη Detective Blair Wong, τον συνεργάτη της Hatcher και άλλους αστυνομικούς να συλλάβουν τον Batman. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν εμφανίζεται ένας νέος Batman, προφανώς ψεύτικος, ο οποίος σκοτώνει εγκληματίες. Η αστυνομία νομίζοντας ότι είναι ο κανονικός, εξαπολύει κανονικότατο κυνήγι εναντίον του. Γρήγορα βρίσκουν ότι οι εγκληματίες που σκοτώνονται έχουν κοινά στοιχεία και ξετυλίγουν το κουβάρι του μυστηρίου. Την ίδια ώρα ο Bruce συνεχίζει τις ψυχοθεραπείες με τη Leslie, η οποία προσπαθεί να τον πείσει ότι δεν είναι αρκετό το να είναι ο Batman για να βοηθήσει την πόλη. Ωστόσο ο Bruce θα συνεργαστεί με την Detective Wong προκειμένου να έχει περισσότερα στοιχεία να βρει τον μιμητή του. Οι εντυπώσεις μου για το σενάριο και το σχέδιο Είναι μια πραγματικά πολύ όμορφη, noir ιστορία που έχει μόλις τρία τεύχη, αλλά προλαβαίνει πολύ να αναπτύξει τις ιστορίες που χρειάζονται. Εντάσσεται στην κατηγορία των Bat μυστηρίων υπό την έννοια ότι προσπαθούμε να μάθουμε ποιος είναι ο Imposter Batman και τι σχέση έχει με τον κανονικό. Παράλληλα στους χαρακτήρες γίνεται εξαιρετική δουλειά και η σύνδεση του Batman με τη Detective και τους υπόλοιπους χαρακτήρες χτίζεται πολύ οργανικά και πολύ σταθερά. Η αποκάλυψη είναι δυνατή και ο Tomlin έχει φροντίσει να αφήσει τα απαραίτητα στοιχεία στα προηγούμενα τεύχη. Από εκεί και πέρα αν σου αρέσει ο Andrea Sorrentino στο Joker: Killer Smile δε γίνεται να μη σου αρέσει και εδώ. Προσθέτει περισσότερες noir πινελιές, κάνει τις σκιές του πολύ πιο έντονες και απεικονίζει λιγότερο φωτεινά τα χαρακτηριστικά των ηρώων του. Μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες ότι το στυλ είναι πολύ σκοτεινό, αλλά αυτό αρμόζει σε μια τέτοια ιστορία μυστηρίου όπου αντιμετωπίζει τις θεματικές του αν σκοτώνει ο Batman και αν κάνει καλό ο Bruce Wayne στην πόλη του με το να είναι ο Batman. Εμένα με κέρδισε αυτή η ιστορία και τη θεώρησα ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, ιδιαίτερα στη φάση που είμαι και θέλω ένα καλό μυστήριο να διαβάσω. Επίσης θα ήταν καλή επιλογή για έκδοση στα ελληνικά