Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,611
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    80
  • Points

    16,955 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. @paola Περαστικά Γιώτα. Κάνε υπομονή και θα περάσει κι αυτό, που θα πάει. Μην ξεχνάς ότι υπάρχουν και χειρότερα. Φαντάσου να ήσουν τραγουδίστρια! Πάει το νυχτοκάματο!
  2. Ας βάλουμε και την διαφήμιση του νέου Μπλεκ από το site της εκδοτικής, για να το έχουμε κι ολοκληρωμένα (αν νομίζετε ότι δεν χρειάζεται το ποστ, απλά σβήστε το! ). Το 8ο τεύχος του Μπλεκ αποκλειστικά στο AthensCon! ∆εν ξέρουμε για πόσο ακόμα θα μπορούμε να έχουμε guest star σε κάθε τεύχος, ωστόσο και αυτή τη φορά, τα καταφέραμε, με έναν «εξωφρενικό» χαρακτήρα, του οποίου το παρανοϊκό χιούμορ ξεπερνά τα στενά όρια του σουρεάλ! Ο Κοκομπίλ του Benito Jacovitti, είναι ένας χαρακτήρας που, ακριβώς επειδή ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του, δε μακροημέρευσε στη χώρα μας [10 τεύχη το μακρινό 1974, ενώ έκανε και ένα μικρό πέρασμα μέσα από τις νέες μας εκδόσεις (Ζαγκόρ και Λοχαγός Μαρκ)]. Εμείς, ωστόσο, είπαμε να τον ξαναφέρουμε στην παρέα του Μπλεκ, γιατί η σουρεαλιστική του νότα, σε συνδυασμό με τη μετάφραση του Γαρβριήλ Τομπαλίδη, θα προσδώσει το κάτι ξεχωριστό στην έκδοση! Σε αυτό το τεύχος, ο εξαιρετικός κομίστας Νικόλας Στεφαδούρος, εκτός των πανέμορφων κόμικ στριπ που μας προσφέρει, έχει να μας πει πολλά και ενδιαφέροντα. Επιπλέον, για πρώτη φορά, το εξώφυλλο ανήκει σε Έλληνα δημιουργό και μάλιστα σε έναν από τους καλύτερους! Το εξώφυλλο του Νίκου Κούτση με το αγαπημένο Παιδί Πάνθηρα, είναι κατά την άποψη μας το ωραιότερο εξώφυλλο του περιοδικού από γεννησιμιού του! Αναλυτικότερα, τώρα, τι θα βρείτε στο Μπλεκ #8: Μπλεκ - Ένα Επεισοδιακό Κυνήγι (Μέρος Β') των Franco Frescura & Franco Bignotti Μάντυ Ρίλεϋ - Δεινός Σκοπευτής των Ray Collins & E. Garcia Seijas Λάργκο Γουίντς - Το «W GROUP» των Jean Van Hamme & Phillipe Francq Ταρζάν - Ο Άνθρωπος Λιοντάρι (Μέρος Γ') του Joe Kubert Ο Μικρός Σερίφης του Νικόλα Στεφαδούρου Τζόνι Ρέντ - Οι Στοιχειωμένοι Τόποι των Garth Ennis & Keith Burns Στορμ - Η Επιστροφή Του Κόκκινου Πρίγκιπα (Μέρος B') των M. Lodewijk & D. Lawrence Κοκομπίλ - Τσίτσι και Κόκο του Benito Jacovitti Ποπάυ - Ένα Άλογο, Άλλου Παπά Ευαγγέλιο & Γράμμα Στη Μανούλα του Roger Langridge Το Παιδί Πάνθηρας των T. Tully & M. Western, E. Bradbury Και ακόμη: Mα τα χίλια... του Βαγγέλη Σαΐτη Κόμικς Νέα του Γαβριήλ Τομπαλίδη Συνέντευξη: Νικόλας Στεφαδούρος στον Γαβριήλ Τομπαλίδη Αφιερώμα: Κοκομπίλ του Γαβριήλ Τομπαλίδη Στήλη Νούμερο 1: «Σεραφίνο» του Νίκου Δημ. Νικολαΐδη The Pop Corner του Μάνου Νομικού Το «Μπλεκ» #8 θα διατεθεί αποκλειστικά το διήμερο του AthensCon (Στάδιο Tae Kwon Do - Π. Φάληρο, 30/11 - 1/12) και όσοι αναγνώστες περάσετε από το περίπτερο μας (B41), θα μπορέσετε να το προμηθευτείτε πρώτοι. Η προγραμματισμένη κυκλοφορία του τεύχους είναι για τις 9 Ιανουαρίου!
  3. Εξουσιοδοτημένος από την Αυτού Μεγαλειότητα, τον Βασιλέα μας, ανεβάζω το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #285! ανέβηκαν στη βάση
  4. Αν και με μία, περίπου, ώρα καθυστέρηση, να ευχηθώ στον φίλο @ramirez, χρόνια πολλά για τα γενέθλιά του. Εύχομαι υγεία, αισιοδοξία και πολλές επιτυχίες σε όλους τους τομείς της ζωής σου.
  5. Indian

    ΜΠΛΕΚ

    Ακόμα ένα τεύχος που καλύπτει μία μεγάλη γκάμα κόμικς, κατάλληλα και για τους πιο απαιτητικούς. Αυτό που ξεχωρίζει στο 7ο τεύχος είναι η φιλοξενία του Ποπάυ, τόσο στο εξώφυλλο, όσο και στο εσωτερικό. Χαίρομαι που ο Μάντυ Ρίλευ δεν βρίσκεται μαζί μας. Οι μόνες μου εντάσεις είναι η επανεμφάνιση του Γιορ (που δεν με καλύπτει μέχρι στιγμής) και το "σπάσιμο" της ιστορίας του Στορμ (μεγάλο φάουλ κατά την γνώμη μου). Κατά τα άλλα, όλα καλά. Ας πούμε δύο λόγια για τα περιεχόμενα του τεύχους. “Μα τα χίλια…”: Το μονοσέλιδο στριπάκι αποκαλύπτει μία νέα προσέγγιση στους λόγους που έγινε η Αμερικανική επανάσταση. Δεν είχα σκεφτεί αυτή την οπτική. Πολύ έξυπνο. “Κόμικς Νέα”: Διεθνή νέα, φεστιβάλ, νέες Ελληνικές και ξένες κυκλοφορίες και για κερασάκι, μία παράθεση του μεγάλου Jack Kirby. Όλα τα άρθρα πολύ εύστοχα κι ενημερωτικά. “Μπλεκ - Ένα επεισοδιακό κυνήγι (Α’ μέρος)”: Νέα περιπέτεια με τον Ξανθό Γίγαντα και την παρέα του. Ενώ ξεκινάει χωρίς νεύρο, στην πορεία βελτιώνεται κι αποκτά ενδιαφέρον. Από τις λίγες φορές που βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να “συνεργάζεται” με την Αγγλική υψηλή κοινωνία. Το πρώτο μέρος μάς αφήνει με την περιέργεια για την συνέχεια και για το αν ο Μπλεκ εννοεί τα λεγόμενά του ή ετοιμάζει κάποια παγίδα. Το δεύτερο μέρος θα δείξει. Το σχέδιο καλό, αλλά οι πολύ έντονες γραμμές αφαιρούσαν πόντους. “Γιορ - Η μεγάλη προσδοκία”: Από το λίγο που έχω διαβάσει, δεν μπορώ να πω ότι έχω μέσα στην καρδιά μου αυτόν τον χαρακτήρα. Εδώ έχουμε μία ιστορία πολύ αλλοπρόσαλλη, με κουραστικά φιλοσοφικά λογύδρια κι έναν πρωταγωνιστή, να είναι πιο μπερδεμένος από εμένα. Απλά θα προσπεράσω. Σχεδιαστικά βγάζει κάτι παλιό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Κι εδώ, όμως, το μελάνωμα νομίζω ότι κάνει ζημιά. “Συνέντευξη - Δημήτρης Κοσκινάς”: Ακόμα μία αξιόλογη συνέντευξη του Γαβριήλ Τομπαλίδη, προς έναν προσγειωμένο καλλιτέχνη που έχει ταράξει τα νερά με το νέο του πόνημα. Ο συνεντευξιαζόμενος θα χαρίσει στους αναγνώστες του περιοδικού κι ένα ολοσέλιδο σχέδιο. “Judge Dredd - Δικαστής Μωράκη”: Δισέλιδη ιστορία του Δικαστή, από τα χέρια του Δημήτρη Κοσκινά. Σατιρική και με εύστοχο χιούμορ, αφήνει καλές εντυπώσεις στον αναγνώστη. Και φυσικά, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε την πρωτοτυπία που έχει. Βλέπουμε για πρώτη φορά τον Δικαστή Ντρεντ να...χαμογελά!!! Πολύ καλό ήταν και το σχέδιο. “The pop Corner”: Ο Μάνος Νομικός θα μας ξεναγήσει στον κόσμο της νέας τηλεοπτική σειράς “Watchmen”, θα μας υπενθυμίσει την λυπηρή κατάληξη του περιοδικού “Mad” και θα μας κάνει να ανυπομονούμε την νέα ταινία του “Star Wars”, που έχει τίτλο “Skywalker - Η Άνοδος” (μαζί με μία μικρή επανάληψη των προηγούμενων ταινιών). Κοινώς παίζει με τα συναισθήματά μας. Πολλά μπράβο. “Λάργκο Γουίντς - Ο κληρονόμος (Β’ μέρος)”: Το δεύτερο μέρος του επεισοδίου που μας παρουσίασε τον ήρωα, είναι εξίσου καλό με το πρώτο, για να μην πω καλύτερο. Η πλοκή πατάει σε μία παρεξήγηση για να σοβαρέψουν πολύ τα πράγματα στην πορεία, καθώς θα κάνουν την εμφάνισή τους διάφορες εγκληματικές προσωπικότητες, που εκτελούν εντεταλμένη υπηρεσία. Με αυτά και με αυτά, ο πρωταγωνιστής καταφέρνει να φύγει από την Τουρκία με κατεύθυνση την έδρα των νέων επιχειρήσεών του. Κάτι μου λέει όμως ότι τα προβλήματα δεν έχουν τελειώσει. Αντιθέτως, τώρα αρχίζουν. Το σχέδιο κι αυτή την φορά είναι εξαιρετικό. “Ταρζάν - Ο άνθρωπος λιοντάρι (Β’ μέρος)”: Η δράση, η ένταση και οι δυνατές σκηνές θα συνεχιστούν και σε αυτό το δεύτερο μέρος της ιστορίας. Η πλοκή με κράτησε, αλλάζει κατεύθυνση στην ιστορία, αλλά ομολογώ ότι περιέχει μερικές σκηνές που τις βρήκα υπερβολικές (πχ ομιλούντες γορίλες με σατανική σκέψη). Ο Ταρζάν στέκεται στο ύψος του, αλλά αυτή την φορά έχει να αντιμετωπίσει έναν μοχθηρό κι ευφυή αντίπαλο, με ισχυρό στρατό. Το τρίτο μέρος, λοιπόν, θα βρει τον πρωταγωνιστή και την όμορφη προστατευόμενή του, σε δύσκολη θέση. Μένει να δούμε πώς θα αντεπεξέλθει. Το σχέδιο, γι’ακόμα μία φορά, είναι προσεγμένο. “Ρετρό Νούμερο 1 - Μίκυ Μάους”: Ο κ.Νικολαΐδης, θα αναλάβει να παρουσιάσει στους νέους αναγνώστες ένα περιοδικό που οι φανατικοί των κόμικς με ήρωες της Disney, το έχουμε σαν το Άγιο Δισκοπότηρο. Φυσικά μιλάμε για το πρώτο τεύχος του Μίκυ Μάους. Ο αγαπητός @Nikos Nikolaidis, θα μας περιγράψει τα περιεχόμενα του τεύχους που κυκλοφόρησε το μακρινό 1966, αλλά δεν θα σταθεί εκεί. Θα πάρει την πρωτοβουλία να κάνει μία αναδρομή στην παρουσία των κόμικς Disney στην χώρα μας, αλλά και θα μας στενοχωρήσει με ένα νεανικό του ατόπημα. Ακόμα μία εξαιρετική δουλειά. “Τζόνι Ρεντ - Μάγισσες πάνω από το Στάλινγκραντ”: Από τον τίτλο φοβήθηκα ότι θα διαβάσω κάτι το μεταφυσικό, αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα. Κι εδώ έχουμε μία αξιόλογη ιστορία, που εξάρει το θάρρος των γυναικών πιλότων κατά τον Β’ Π.Π.. Ο αναγνώστης θα εντυπωσιαστεί με τα ανδραγαθήματα και το θάρρος τους, αλλά και θα προβληματιστεί με την ανώτερη ιεραρχία της στρατιωτικής ΕΣΣΔ, η οποία προσπαθεί να διώξει (ή τουλάχιστον να μειώσει αρμοδιότητές του) τον πρωταγωνιστή από τις τάξεις της, ακόμα κι αν με αυτή την κίνηση θα κινδυνέψουν πολλοί. Εννοείται βέβαια, ότι ο Τζόνι δεν μασάει. Το έχει το όνομα μάλλον! Το σχέδιο καλό, παραστατικό, αλλά υπερβολικά σκοτεινό. “Στορμ - Η επιστροφή του κόκκινου πρίγκηπα”: Ήρθε η ιστορία να τιμηθεί με τον τρόπο που του αξίζει ένας χαρακτήρας που, αν και θηριώδης, βρίσκεται συνήθως στην σκιά του πρωταγωνιστή. Εδώ έχουμε ένα σενάριο που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Νομάδα. Ο αναγνώστης παίρνει πολλές πληροφορίες για το παρελθόν και τους συγγενείς του χαρακτήρα κι απολαμβάνει μία πλοκή, γεμάτη ένταση και μυστήριο. Δυστυχώς η ιστορία ολοκληρώνεται στο επόμενο τεύχος. Το σχέδιο, όπως το συνηθίζει, μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό. “Αφιέρωμα - Ποπάυ”: Και μιας και το περιοδικό φιλοξενεί για πρώτη φορά δουλειά του Ποπάυ, ο Γαβριήλ Τομπαλίδης, θα αναλάβει να μας πει δύο λόγια για το σκληρό ναυτάκι. Το αφιέρωμα επικεντρώνεται στον περίεργο τρόπο ομιλίας του, καθώς και την άποψη του Langridge για την δική του “έκδοση” του δημοφιλούς ήρωα. Καλή προσπάθεια. “Ποπάυ - Ο διαβολικός ταχυδακτυλουργός”: Αν θέλουμε να κρατήσουμε κάτι από αυτή την ιστορία, είναι ο ρόλος του Μπρούτο, ο οποίος είναι περισσότερο ενεργός από ότι συνήθως. Ο αφελής "κακός" της ιστορίας, εδώ φαίνεται αρκετά έξυπνος (για να γίνει ταχυδακτυλουργός), αλλά το ίδιο βάρβαρος! Κατά τα άλλα η πλοκή είναι ικανοποιητική, αλλά σίγουρα όχι κάτι το ιδιαίτερο. Το διάσημο ναυτάκι δεν παίρνει πολλά ουσιώδη λεπτά συμμετοχής κι έχει περισσότερο τον ρόλο του κομπάρσου. Η κλασική σκηνή με το σπανάκι αποκαθηλώνεται και χρησιμοποιείται μόνο σαν ποζεριά. Ακόμα και η κόντρα των δύο αντίζηλων στα μάτια της Όλιβ, λήγει μέσα σε μία σελίδα. Γενικά είναι μία μέτρια προσπάθεια, που σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανή να επισκιάσει τις όμορφες ιστορίες του Sagendorf που διαβάζαμε στο "Ποπάυ" του Δραγούνη. Το σχέδιο είναι καθαρό, περιγραφικό και με όμορφο χρωματισμό. “Το παιδί-πάνθηρας”: Η μονομαχία του Μπίλυ Φάρμερ με τον νταή του σχολείου συνεχίζεται και προς έκπληξη όλων των αναγνωστών, ο νταής αποδεικνύεται σκληρό καρύδι. Επίσης, μία επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο, φαίνεται ότι θα φέρει τον πρωταγωνιστή μας σε μία συνάντηση με το ζώο που του χάρισε αυτές τις υπερφυσικές ιδιότητες. Παράλληλα, μία ληστεία ετοιμάζεται να πραγματοποιηθεί. Όλες αυτές οι καταστάσεις δένουν αριστοτεχνικά μεταξύ τους και το μόνο που μένει είναι να μάθουμε την κατάληξη. Εικαστικά βγάζει το ρετρό στοιχείο. Μου αρέσει.
  6. Ακόμα ένα τεύχος, το οποίο φιλοξενεί σαν κεντρική ιστορία, μία που έχει μεγαλύτερο όγκο σελίδων από τον συνηθισμένο. Ο Μίκυ γίνεται "Ο ταξιδιώτης του αγνώστου", προκειμένου να σώσει την αγαπημένη του. Όλα ξεκινάνε στο εμπορικό κέντρο του Μίκυ Σίτυ, όπου η Μίννι έχει βγει για ψώνια κι ο αρραβωνιαστικός της την βοηθάει με το...κουβάλημα. Κάποια στιγμή θα περάσει από έναν γνωστό της παλαιοπώλη και θα αγοράσει μία κορνίζα αντίκα. Το ζεύγος θα επιστρέψει στο σπίτι της και θα χωρίσει, χωρίς να ξέρουν τι θα τους ξημερώσει. Την επομένη η Κλάραμπελ θα επισκεφτεί τον Μίκυ και φανερά ανήσυχη θα του πει ότι η Μίννι δεν απαντά στα τηλεφωνήματά της. Τότε θα πάνε και οι δύο τους στο σπίτι της και θα διαπιστώσουν ότι έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς και μάλιστα χωρίς να έχει αφήσει κάποιο σημείωμα. Ο φίλος μας θα ενημερώσει την Αστυνομία, αλλά δεν θα σταθεί μόνο στα τυπικά. Θα ξεκινήσει από μόνος του τις έρευνες κι όταν αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι, οι αποκαλύψεις θα τον αφήσουν με το στόμα ανοιχτό. Το ίδιο και τον αναγνώστη. Ενδιαφέρον σενάριο, λογοτεχνικής υφής, που έχει μυστήριο, αγωνία, αλλά και κάτι από το μεταφυσικό στοιχείο. Η πλοκή αναπτύσσεται αβίαστα κι έτσι βοηθάει στην έξαρση της περιέργειας του αναγνώστη. Ο Μίκυ λειτουργεί σαν γνήσιος ντετέκτιβ και είναι πραγματική απόλαυση στο τρόπο που κάνει τις έρευνές του. Επίσης, να πούμε ότι ένας γνωστός villain κάνει την εμφάνισή του, αλλά θα προτιμούσα στην θέση του έναν άλλο. Όσοι διαβάσετε την ιστορία θα καταλάβετε τι εννοώ. Το φινάλε ήταν ικανοποιητικό, αλλά έχω την εντύπωση ότι κάτι του λείπει για να γίνει το ίδιο καλό, όσο και η υπόλοιπη πλοκή. Μην με ρωτήσετε τι, δεν ξέρω. Το σχέδιο μού άρεσε αρκετά, αλλά κι εδώ νομίζω ότι ασφυκτιά στα καρέ. Ένα μεγαλύτερου μεγέθους περιοδικό, μάλλον θα το αναδείκνυε σε καλύτερο βαθμό. Μετά το τέλος της μεγάλης ιστορίας, θα ακολουθήσουν τρεις μονοσέλιδες ιστορίες, παρμένες από την σειρά "Χρόνια πολλά Μίκυ". Σε αυτές ο Μαύρος Πητ, ο Πλούτο κι ο Σκρουτζ, θα ευχηθούν στα γενέθλια του αγαπημένου μας ποντικού και θα του κάνουν ασυνήθιστα δώρα, πάντα με βάση τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που έχει ο κάθε ένας από αυτούς. Δεν με ξετρέλαναν, απλά ήταν κάπως κεφάτες. Τίποτα το ιδιαίτερο όμως. Η Μάτζικα κι ο Πόε, θα είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, που φέρει τον τίτλο "Το αστέρι της οικογένειας". Το ξαδελφάκι του Πόε είναι ένα περιζήτητο κοράκι, το οποίο κάνει θραύση στον χώρο του θεάματος. Η πρόσφατη έκθεσή του στην μικρή οθόνη, θα γίνει με την συμμετοχή του σε μία διαφήμιση γυαλιών ηλίου, στην οποία θα πρωταγωνιστήσει. Περιχαρής ο Πόε, θα ζητήσει από την Μάτζικα να τον συνοδεύσει μέχρι το ορεινό θέρετρο, όπου θα γυριστεί το τηλεοπτικό σποτ, με σκοπό να βγάλει μία φωτογραφία με τον διάσημο συγγενή του. Εκείνη, αν κι έχει πολλές δουλειές, δέχεται κι έτσι φτάνουν μέχρι εκεί. Αυτό που θα αντικρίσουν όταν θα φτάσουν είναι μία τεράστια ουρά θαυμαστών, που έχουν βρεθεί εκεί για τον ίδιο λόγο. Και δυστυχώς ο αρχηγός των σωματοφυλάκων του διάσημου κορακιού, δεν πείθεται εύκολα να κάνει τα στραβά μάτια. Θα καταφέρει ο Πόε να βγάλει την πολυπόθητη φωτογραφία με τον συγγενή του και ποια θα είναι η ανάμειξη της Ιταλίδας μάγισσας στην ιστορία? Ένα σενάριο που δίνει πολύ χρόνο συμμετοχής σε ένα κοράκι που το βλέπουμε συχνά, αλλά επισκιάζεται από την λάμψη της αφεντικίνας του. Επίσης, οι αναγνώστες έρχονται σε επαφή με ένα μέλος της οικογένειάς του, γεγονός ασυνήθιστο και με αυτόν το τρόπο η ιστορία διατηρεί μία πρωτοτυπία. Από εκεί και πέρα η πλοκή ήταν αρκετά ευφυής, αλλά λίγο βιαστική και η οποία αναδεικνύει τον αλτρουισμό της Μάτζικα, αλλά και γεγονότα από την παιδική της ηλικία. Το φινάλε ήταν ιδανικό, αλλά ομολογώ ότι η τελευταία σελίδα δεν με ικανοποίησε όσο θα ήθελα. Το σχέδιο της αγαπημένης Lara Molinari το βρήκα πολύ του γούστου μου. Η "μουγκή" ιστορία που υπάρχει στο τεύχος, φέρει τον τίτλο "Το πάρκο των σκύλων φαινόμενο" και είναι αφιερωμένη στον αγαπημένο μας Πλούτο. Ο Μίκυ βγάζει τον φίλο μας βόλτα στο πάρκο, όπου θα διαπιστώσει ότι εκεί συχνάζουν σκυλιά, τα οποία έχουν ανεπτυγμένη στην εντέλεια κάποια δεξιότητα. Εκεί επίσης βρίσκεται και μία αξιαγάπητη σκυλίτσα, η οποία έχει γυαλίσει στον πρωταγωνιστή κι έτσι θα προσπαθήσει να κάνει τα πάντα προκειμένου να την κατακτήσει. Δυστυχώς, όμως, ό,τι και να κάνει καταλήγει σε φιάσκο, με αποτέλεσμα να πέφτει συνεχώς στα μάτια της και να καταρρακώνεται η αυτοπεποίθησή του. Θα καταφέρει τελικά να την σαγηνεύσει? Πρόκειται για ένα μέτριο σενάριο, που του δίνει πόντους ο κεντρικός του ήρωας. Ο Μίκυ, στέκεται στο πλευρό του σκύλου του, αλλά δεν προσφέρει πολλά στην υπόθεση. Η πλοκή είναι λίγο υπερβολική, ενώ μόνο το φινάλε έχει κάποια μικρή ένταση και φυσικά δικαιώνει τον Πλούτο. Γενικά δεν είναι από τις καλύτερες ιστορίες του είδους της που έχω διαβάσει. Το σχέδιο, από την άλλη, μου άρεσε αρκετά. Πολύ προσεγμένο. Μπήκε το φθινόπωρο, ξεκίνησαν οι ψύχρες κι έρχεται η ιστορία "Ξαδέλφια με συνάχι", να μας υπενθυμίσει τα "καλά" του χειμώνα. Ο Ντόναλντ βρίσκεται στο σπίτι του και κατά πως φαίνεται, έχει αρπάξει ένα γερό κρυολόγημα. Στο πλευρό του βρίσκεται ο ξάδελφό του και τον γιατροπορεύει. Κι αν περιμένατε να είναι ο Φέθρυ (που μεταξύ μας, κι εγώ αυτόν περίμενα), θα απογοητευτείτε και θα εκπλαγείτε. Τον ρόλο του συμπονετικού ξαδέλφου τον έχει πάρει ο τυχεράκιας Γκαστόνε! Ο Ντόναλντ, λοιπόν, μέσα από αυτή την κατάσταση θα προσπαθήσει να πάρει μία άτυπη εκδίκηση για όλα αυτά που έχει υποφέρει από εκείνον. Αυτή την εκδίκηση θα την απολαύσει ο αναγνώστης στις σελίδες της ιστορίας, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για το πιο τυχερό παπί του κόσμου. Μικρό σενάριο, που στηρίζεται σε μία καλή ιδέα για το πώς ο Ντόναλντ πρέπει να πάρει το αίμα του πίσω στην σχέση του με τον Γκαστόνε. Στην πλοκή βλέπουμε έναν Γκαστόνε συμπονετικό, που δεν διστάζει να κάνει διάφορες αγγαρείες, προκειμένου να απαλύνει τον πόνο του ξαδέλφου του. Αν δεν είναι αυτό πρωτότυπο, τότε τι είναι? Επίσης, η απύθμενη τύχη του δεν μας δείχνει μεγάλα σημάδια παρουσίας, παρά μόνο στο φινάλε, το οποίο είναι δίκαιο και μας κάνει (αν και περισσότερο φίλοι του Ντόναλντ) να συντασσόμαστε υπέρ του τυχεράκια. Γενικά, μία αξιόλογη προσπάθεια. Το σχέδιο νομίζω ότι ήθελε περισσότερη δουλειά. Στην ιστορία "Το έπαθλο των 1000 πόντων", θα δούμε μία κατάσταση που δεν θα την χαρακτηρίζαμε συνηθισμένη. Ο Πασχάλης, δεν θέλει να φάει το ξακουστό ψητό που έχουν φτιάξει τα χεράκια της Γιαγιάς Ντακ! Ο λόγος είναι ένας διαγωνισμός. Μία εταιρεία που ειδικεύεται σε παχυντικά προϊόντα έχει φτιάξει κουπόνια (όπως στα σούπερ μάρκετ ) κι όποιος συμπληρώσει 1000 από αυτά θα κερδίσει ένα δώρο έκπληξη. Αυτό το όριο θέλει να πετύχει ο πρωταγωνιστής κι έχει επιδοθεί όλη την ημέρα στην κατανάλωση αυτών των εδεσμάτων, με σκοπό να μαζέψει τους πόντους που χρειάζονται. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να αμφισβητήσουμε το σθένος του φίλου μας, ιδίως όταν πρόκειται για μάσα. Συνεπώς δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε αν θα μαζέψει τους 1000 πόντους ή όχι. Ποιο, όμως, είναι το μυστηριώδες έπαθλο? Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μικρό σενάριο, το οποίο έχει περισσότερο γελοιογραφικό ύφος, παρά μία υπόθεση με μεγάλη συνοχή. Ο Πασχάλης βρίσκεται στο στοιχείο του, μας εκπλήσσει, ενώ παράλληλα έρχεται ένα φινάλε κωμικό, να ανατρέψει την όλη κατάσταση. Γενικά η ιστορία μού άρεσε, αλλά δεν θα μου μείνει αξέχαστη. Σχεδιαστικά την βρήκα μέτρια. Για το τέλος το περιοδικό μάς επιφυλάσσει μία ιστορία της μυστικής οργάνωσης Π.Α.Π.Ι., που φέρει τον τίτλο "Το μουσικό καύσιμο". Ο θείος Σκρουτζ, γι'ακόμα μία φορά θα χρειαστεί (και θα απαιτήσει) τις υπηρεσίες των δύο πρακτόρων που εργάζονται για την υπεράσπιση των συμφερόντων του. Αυτή την φορά, ο Λιμνουπολίτης μεγιστάνας έχει κλείσει μία επιχειρηματική συμφωνία με έναν Ιάπωνα επιστήμονα, ο οποίος έχει κατασκευάσει ένα πρότυπο όχημα που χρησιμοποιεί σαν καύσιμο...μουσικά CDs! Επειδή, όμως, η αντίπαλη οργάνωση του Γερακιού εποφθαλμιά την εφεύρεση, ο Ντόναλντ κι ο Φέθρυ θα πρέπει να πεταχτούν μέχρι την χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, με σκοπό να φέρουν στην Λιμνούπολη, τόσο το αυτοκίνητο, όσο και τα πρωτότυπα σχέδια κατασκευής του. Τα δύο ξαδέλφια θα μπλέξουν σε ίντριγκες και πισώπλατα μαχαιρώματα, καθώς σε αυτή την αποστολή, δεν θα πρέπει να εμπιστευτούν κανέναν. Θα καταφέρουν άραγε να την φέρουν εις πέρας? Το σενάριο, σαν ιδέα, νομίζω ότι χωλαίνει αρκετά, καθώς θεωρώ παρατραβηγμένο το concept του μουσικού αυτοκινήτου! Από εκεί και πέρα, θα διαβάσουμε μία πλοκή αρκετά προσεγμένη και ικανοποιητική, που προσφέρει στον αναγνώστη την αίγλη μίας ιστορίας με δολοπλόκους κατασκόπους και μυστικούς πράκτορες. Όχι φυσικά ότι δεν έχουμε απολαύσει καλύτερες ιστορίες της σειράς. Απλά εδώ δεν χάνουμε τον χρόνο μας. Αξίζει να τονίσουμε ότι υπάρχουν σκηνές που είναι αναμενόμενες, αλλά και σκηνές που δεν τις περιμέναμε. Το φινάλε, δυστυχώς, είναι καταστροφικό για όλους. Δεν μπορώ να πω ότι διασκέδασα μαζί του. Το σχέδιο είναι περισσότερο ατσούμπαλο, από όσο μπορώ να αντέξω!
  7. Η ιστορία “Πλάσματα του σκότους”, που μας έρχεται από την επική σειρά “Ο άρχοντας των μάγων”, ολοκληρώνεται στο παρόν τεύχος του Μίκυ Μάους. Η μεγάλη συμμαχία των μάγων, που έχει σαν σκοπό να καταστρέψει τα σατανικά σχέδια του μοχθηρού Κυρίαρχου για την κατάκτηση του κόσμου, θα προσπαθήσει να προσελκύσει τον θρυλικό Κοσμοκαταστροφέα, που έχει ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του, για να τον εντάξει στην ομάδα. Όταν αυτό πραγματοποιείται, θα ξεκινήσει η μάχη με τον Κυρίαρχο και τα φοβερά του Μόργκριμ. Όλοι ενωμένοι, θα βάλουν τα δυνατά τους για να συντρίψουν τις δυνάμεις του σκότους. Παράλληλα ο Μίκυ έχει να σκεφτεί και το κατά πόσο τα κίνητρα του Κοσμοκαταστροφέα είναι αγνά ή αν ετοιμάζει, με την σειρά του, καμιά καινούργια παγίδα. Η ιστορία κλείνει με πολύ όμορφο τρόπο, αλλά προσωπικά θα ήθελα περισσότερη δράση. Ενώ τα δύο πρώτα μέρη χτίζουν μία σχετικά ενήλικη υπόθεση κι ανεβάζουν την περιέργεια στα ύψη. Έρχονται τα δύο τελευταία μέρη να μας δώσουν μία τελική μάχη που έχει παιδικότητα και συγγραφικές ευκολίες. Αρκετά έξυπνη η προσθήκη του ρόλου του Μαύρου Φαντάσματος, που έδωσε έξτρα ώθηση, αλλά και μυστήριο στην πλοκή. Ειδικά όσο βαδίζαμε προς το φινάλε, το δίλημμα που είχε ανάμεσα στο καλό και στο κακό, έδωσε εκ νέου ώθηση στην ιστορία. Γενικά την βρήκα μία πολύ τίμια προσπάθεια, αλλά με ασθενές τέλος. Αν υπήρχε περισσότερος δυναμισμός στο φινάλε, θα μιλούσαμε για κάτι πολύ καλύτερο. Για το σχέδιο δεν έχω να προσθέσω κάτι. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από τον καλλιτέχνη. Από τον εκδότη δεν έμεινα. Στην συνέχεια, μία “Διακοπή ρεύματος”, θα βάλει σε μεγάλους μπελάδες τον Ντόναλντ. Όλα ξεκινούν ένα πρωινό στην Λιμνούπολη, όπου ο φίλος μας περιχαρής ξεφορτώνει από το αυτοκίνητό του την καινούργια σούπερ σπέσιαλ γιγαντοτηλεόραση που αγόρασε για να απολαύσει τον μεγάλο τελικό ποδοσφαίρου, στον οποίο συμμετέχει η ομάδα του. Μετά από μία αψιμαχία του πεζοδρομίου που είχε τον ξάδελφό του, τον Γκαστόνε, μπαίνει στο σπίτι του κι εγκαθιστά το νέο του απόκτημα. Τότε είναι που μία διακοπή στο ρεύμα θα του υπενθυμίσει ότι δεν έχει πληρώσει τον λογαριασμό. Την ώρα, λοιπόν, που αποφασίζει να σύρει τα βήματά του μέχρι το γραφείο του Σκρουτζ (ο οποίος είναι ιδιοκτήτης μίας από τις δύο ηλεκτρικές εταιρείες στην Λιμνούπολη) για να του ζητήσει να του συνδέσει το ρεύμα (τουλάχιστον σήμερα που είναι ο αγώνας), έκπληκτος θα δει τον θείο του στο κατώφλι του σπιτιού του να θέλει κι εκείνος μία χάρη. Τι χρειάζεται άραγε ένας μεγιστάνας από ένα φτωχό κι άτυχο παπί? Πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα για τις δύο πλευρές? Θα καταφέρει αυτή την φορά ο Ντόναλντ να μην τα κάνει όλα μπάχαλο? Θα το μάθετε αφού διαβάσετε την ιστορία. Το σενάριο το βρήκα ικανοποιητικό κι έξυπνο σαν ιδέα. Συνδυάζει την ατζαμοσύνη του Ντόναλντ, μαζί με την ανευθυνότητα, που συνήθως τον διέπει. Εκτός από την κλασική κόντρα ανάμεσα στα δύο αντίζηλα ξαδέλφια, έχουμε και την άλλη κλασική κόντρα ανάμεσα στους δύο Κροίσους της Λιμνούπολης. Η πλοκή ήταν καλογραμμένη, με μόνη ίσως εξαίρεση, την σκηνή στο Δημαρχείο, στην οποία έχω την εντύπωση ότι έκανε μία μικρή κοιλιά. Όπως και να έχει, η ιστορία καταλήγει σε ένα φινάλε που μας αποζημιώνει πλήρως. Είναι άκρως ανατρεπτικό κι αναδεικνύει ένα (μικρό ) μέρος της αγάπης του Σκρουτζ προς την οικογένειά του. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο. Σε αυτό το σημείο, το αγαπημένο μας περιοδικό, αντί να βάλει μία μεγάλη ιστορία, θα προτιμήσει να φιλοξενήσει τις τέσσερις τετρασέλιδες που αποτελούν την σειρά “Ο καλύτερός μου φίλος”. Πρόκειται για τις ιστορίες που φέρουν τους τίτλους: “Μαζί σε όλα” “Αυτός που σε ξέρει” “Πάντα στο πλευρό σου” “Αχώριστοι” Πρόκειται για τέσσερις διαφορετικές ιστορίες, που σκοπό έχουν να ενισχύσουν την αξία της αληθινής φιλίας, μέσα από το κωμικό πρίσμα. Όλες τους είναι χαριτωμένες κι έχουν για πρωταγωνιστές από δύο χαρακτήρες που όλοι γνωρίζουμε. Το Μίκυ Σίτυ θα νικήσει κατά κράτος σε αυτή την "μονομαχία", καθώς βλέπουμε τρία από τα τέσσερα σενάρια να έρχονται από εκεί, αφήνοντας μόνο μία ιστορία στους ήρωες της Λιμνούπολης. Δεν ξεχώρισα κάποια. Όλες ήταν ευχάριστες. Μακάρι να μπορούσα να έλεγα το ίδιο και για το σχέδιο. Και θα τελειώσουμε το ταξίδι μας σε αυτό το τεύχος με την ιστορία "Ο νταής του νταή". Ο Ντιούη αποφάσισε να αφήσει την σχολική ομάδα μπέιζμπολ και να γραφτεί σε αυτή του μπάσκετ. Εκεί, δυστυχώς, θα αρχίσουν τα προβλήματα για εκείνον. Στην ομάδα υπάρχει ένα παιδί, το οποίο φαίνεται να είναι τέλειο σε όλα. Καλός στα μαθήματα, καλός στα σπορ, με πολλούς φίλους και με επιτυχία στο γυναικείο φύλο. Έχει, όμως, ένα ελάττωμα. Κακομεταχειρίζεται τον φουκαρά τον φίλο μας, με αποτέλεσμα εκείνος να είναι τρομερά πιεσμένος και να μην τολμάει να το πει σε κανέναν. Σε μία αψιμαχία που είχαν μεταξύ τους, ο Ντιούη θα την κοπανήσει τρέχοντας και θα κρυφτεί στο εργαστήριο του Κύρου. Εκεί, ο καλοσυνάτος εφευρέτης, θα τον υποδεχτεί θερμά, θα καταλάβει το πρόβλημά του και θα του διηγηθεί μία αντίστοιχη ιστορία (και πώς κατάφερε να λύσει το ζήτημα) από την δική του σχολική ηλικία. Μιλάμε για ένα σενάριο εξαιρετικό επάνω στο μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας που είναι το σχολικό bullying. Προσωπικά δεν θυμάμαι άλλη ιστορία, παρόμοιας θεματολογίας, να παρουσιάζει μία τόσο άρτια εξιστόρηση. Η πλοκή εμφανίζει μία εντυπωσιακή σκηνοθεσία, που ξεκινάει με την αφήγηση του πρωταγωνιστή, για να ακολουθήσει η αφήγηση του Κύρου, στο παρελθόν, μέχρι να επιστρέψουμε στο παρόν για την τελική σύνδεση των γεγονότων. Ο χαρακτήρας του Ντιούη, φαίνεται μελαγχολικός, απομονωμένος και τρομερά μπερδεμένος, και πιστεύω ότι εκφράζει απόλυτα την απελπισία που έχουν τα παιδιά που υφίσταται αυτόν τον εξευτελισμό. Η ιστορία, συν τοις άλλοις, επιχειρεί να εντοπίσει την ρίζα του κακού, παραδίδει μαθήματα Ψυχολογίας, αληθινής φιλίας, καθώς και τρόπους αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων. Μία ολοκληρωμένη συνταγή, δηλαδή. Το φινάλε είναι ευτυχές κι αφήνει στον αναγνώστη μία επίγευση ικανοποίησης, αλλά και συγκίνησης. Πολλά μπράβο, λοιπόν, στην κυρία Radice γι'αυτή την τόσο καλή δουλειά. Δυστυχώς το σχέδιο έρχεται να χαλάσει το τόσο όμορφο αποτέλεσμα. Θα το ήθελα (πολύ) καλύτερο.
  8. Όταν τρέχεις για να προλάβεις το εργοστάσιο ανοιχτό και συνειδητοποιείς ότι έχει ξεκοτσάρει το επικαθήμενο!
  9. @Mandrake Στις αρχές Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα του Οκτωβρίου, τα Lidl έδιναν με αγορές άνω των 25€, ένα σακουλάκι που περιείχε ένα stikeez. Αυτά ήταν 24 στον αριθμό, ήταν πλαστικά και είχαν μία μικρή βεντούζα στο κάτω μέρος τους. Η μορφή τους ήταν εμπνευσμένη από διάφορα υλικά καθημερινής διατροφής. Προφανώς, για λόγους προώθησης, διανέμονταν κι από τα παιδικά περιοδικά. Στα Disney, δόθηκαν στο Ντόναλντ αυτό, καθώς και σε ένα Μίκυ Μάους (τα συγκεκριμένα τεύχη δεν είχαν κυκλοφορήσει χωρίς το δωράκι). Παρακάτω βάζω την διαφήμιση, αλιευμένη από το YouTube. Ελπίζω να σε διαφώτισα!
  10. @ΚΟΜΙΞ Φαντάζομαι τα e-mails που αφορούν το ΚΟΜΙΞ, και την ποιότητα των ιστοριών του, δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν.
  11. Αγοράστηκε την ημέρα του αφιερώματος της Λέσχης στον δημιουργό και διαβάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Πρόκειται για ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα, το οποίο αποτελείται από μονοσέλιδα (και καμία φορά ημισέλιδα) στριπάκια. Το χιούμορ που κατατίθεται εδώ είναι από τα λεγόμενα "κάφρικα" και "κουφά" κι ο δημιουργός κάνει εύστοχα λογοπαίγνια (τις περισσότερες φορές). Αρκετές ήταν οι φορές που μου έφερε στο μυαλό το Comedics του Ατζαράκη ή το Full Phat του Χατζηδάκη. Προσωπικά το είδα σαν ένα διάλειμμα από αυτά που μας προσφέρει, τον τελευταίο καιρό, το πενάκι του Κιουτσιούκη. Μία μικρή "αγρανάπαυση" για να προετοιμαστούμε γι'αυτά που θα έρθουν. Σίγουρα δεν ήταν όλα τα στριπάκια του γούστου μου (και κάποια δεν τα κατάλαβα), αλλά η πλειοψηφία τους με διασκέδασε. Αξίζει να τονίσουμε ότι περιέχονται αρκετά πικάντικα στριπάκια (σήμα κατατεθέν του δημιουργού), αλλά τα περισσότερα δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνουμε και σε μερικά στριπάκια που φέρουν Αγγλικό κείμενο. Εννοείται ότι δεν είναι δύσκολο να διαβαστούν ακόμα κι από κάποιον που δεν ξέρει καλά την γλώσσα. Τελικά η φήμη του δημιουργού έχει φύγει από τα σύνορα της ταπεινής μας χώρας...! Εν κατακλείδι, όποιος έχει συνδέσει το όνομα του Κιουτσιούκη με τις κλασικές, πλέον "τσόντες" του, καλύτερα να προσπεράσει. Το τομάκι αυτό συστήνεται περισσότερο στους φανς του δημιουργού, καθώς και σ'εκείνους που τους αρέσει το χιούμορ λογοπαιγνίων. Το σχέδιο ακολουθεί κι αυτό το ανάλαφρο στυλ του σεναρίου, αλλά δεν θα το χαρακτήριζα διεκπαιρεωτικό. Έχει κι εκείνο συμμετοχή. Το έντυπο είναι αξιοπρεπές. Έχει δέσιμο με κόλληση και αρκετά παχύ χαρτί στο εξώφυλλο. Το εσωτερικό χαρτί είναι ματ και η εκτύπωση δεν παρουσιάζει προβλήματα. Δεν έχουμε έξτρα, παρά μόνο δύο μικρές εισαγωγές από τον ίδιο τον δημιουργό (μία στο οπισθόφυλλο και μία στο εσωτερικό του εξώφυλλου), που συμβάλλουν στο να ξεκινήσει με χαμόγελο το κόμικ.
  12. Ελπίζω να το θυμηθώ στην ερχόμενη αφιέρωση. Και μιας και είμαι σε αυτό το θέμα, ας πω την γνώμη μου για το "Πτώμα στην βιβλιοθήκη". Είχα δει το τηλεοπτικό επεισόδιο και θυμάμαι ότι δεν με ενθουσίασε. Η ανάγνωση όμως θα με κάνει να αλλάξω οπτική. Έχουμε ένα καλοδουλεμένο σενάριο, πιστό στο αρχικό μυθιστόρημα, που περιγράφει τις συνήθειες της Αγγλικής ζωής της δεκαετίας του '60 και εισάγει τον αναγνώστη στο μυστήριο από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Ο ένοχος δεν είναι προφανής, γεγονός που διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο, ενώ υπάρχουν πολλά πρόσωπα που λαμβάνουν μέρος κι έχουν κίνητρο αλλά κι άλλοθι. Η Μαρπλ ξεκινάει με διακριτικότητα και δεν έχει μεγάλη παρουσία στην αρχή (παρακολουθούμε τις έρευνες των Επιθεωρητών και μικρές αλλά καίριες εμφανίσεις της), για να έρθει η συνέχεια που θα κλέψει την παράσταση και τις εντυπώσεις. Η πλοκή ξεκινάει δυναμικά, ενισχύεται με πρόσωπα και καταστάσεις, χωρίς όμως να κουράζει και κορυφώνεται με την λύση του μυστηρίου. Ένα μυστήριο, που αποδεικνύεται ιδιαίτερα έξυπνο. Γενικά αναθεωρώ την αρχική μου άποψη. Η ιστορία μου άρεσε αρκετά, την συνιστώ στους φανατικούς του είδους, αλλά εξακολουθώ να δηλώνω περισσότερο γοητευμένος με τις υποθέσεις του Ηρακλή Πουαρό. Το σχέδιο ήταν χάρμα οφθαλμών. Ακολουθεί λιτή γραμμή, αλλά ταυτόχρονα είναι λεπτομερές. Ειδικά τα ολοσέλιδα καρέ είναι άξια θαυμασμού. Πολλά μπράβο. Το χρώμα είναι ζωηρό και με μεγάλη ποικιλία. Ίσως να ήθελα περισσότερες εναλλαγές στην φωτεινότητα. Η έκδοση, για τα χρήματά της, είναι must have. Μεγάλο μέγεθος που θυμίζει BD, σκληρόδετη και με καλής ποιότητας πολυτελές χαρτί στο εσωτερικό. Δεν υπάρχει έξτρα υλικό, παρά μόνο μία περίληψη κι ένα μικρό σημείωμα γνωριμίας με την Agatha Christie. Το μόνο πρόβλημα που είχα είναι στο κράτημα του τόμου. Το μέγεθος σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είναι σκληρόδετο, δεν επιτρέπει εύκολη ανάγνωση πχ στο κρεβάτι. Μου ξύπνησε μνήμες Λούθερ Αρκράιτ (σε μικρότερο, βέβαια, βαθμό).
  13. Διαβάστηκε και το τρίτο μέρος, που ολοκληρώνει την αξιόλογη ιστορία του διδύμου Κάουα-Ρουμπούλια. Θα αλλάξουμε αιώνα και θα μεταφερθούμε πιο κοντά στους δικούς μας καιρούς, για να παρακολουθήσουμε της ιστορία μιας πρωτοποριακής και δραστήριας δασκάλας, η οποία έχει πέσει στα χέρια του άρχοντα του σκότους. Ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να την γνωρίσει παράλληλα. Όταν ήταν ακόμα θνητή στο σχολείο της, αλλά και την μετέπειτα ζωή της στο ζοφερό κάστρο. Επίσης, θα ξεναγηθούμε στο άντρο του Δράκουλα, όπου θα γίνουμε μάρτυρες του κακού, αλλά και της αντιζηλίας. Οι τρεις νύφες θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για το δικό τους κοινό καλό (όποιο κι αν είναι αυτό), ενώ ταυτόχρονα τα προβλήματα του σατανικού κόμη φαίνεται να μην έχουν τελειωμό. Προσωπικά, παρόλο που το σενάριο είχε αρκετή ένταση, δεν έδωσε την απαραίτητη προσοχή στην πρωταγωνίστρια. Ο συγγραφέας φροντίζει στο φινάλε να εισάγει γνωστούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος του Stoker, μένοντας πιστός στον μύθο, και παρακάμπτει με αυτόν τον τρόπο τις τρεις κοπέλες. Δεν θεωρώ κακή αυτή την προσθήκη, αλλά θα προτιμούσα την "βρώμικη" δουλειά να την ολοκλήρωναν (με κάποιον τρόπο) εκείνες κι όχι μία “ξένη” δύναμη. Το φινάλε ήταν δίκαιο και λυτρωτικό, αλλά και λίγο επίπεδο. Περίμενα να κλείσει πιο αριστοτεχνικά η ιστορία. Ένα άλλο σημείο που δεν με ενθουσίασε ήταν η σκηνοθεσία και οι διάλογοι. Η εναλλαγή των σκηνών από το τότε στο τώρα, ήταν λίγο κουραστική, το ίδιο κι αρκετές πομπώδεις εκφράσεις. Κουβέντες που σε πολλά σημεία δεν έβγαζαν νόημα. Εν κατακλείδι, στο σύνολό της ήταν μία πολύ όμορφη δουλειά, αν και στο τέλος μας τα χάλασε. Από τα τρία μέρη της ξεχωρίζω το δεύτερο, για τις εξαιρετικές στιγμές τρόμου κι αγωνίας που μας χάρισε. Στην ερώτηση, λοιπόν αν θα πρέπει να διαβαστούν “Οι νύφες του Δράκουλα”, η απάντηση είναι απλή. Αν σας αρέσει αυτή η θεματολογία, επενδύστε άφοβα. Το σχέδιο του ταλαντούχου Ρουμπούλια, γι'ακόμα μία φορά κλέβει τις εντυπώσεις με τις λεπτομέρειες και το υπέροχο μελάνωμα. Το ασπρόμαυρο χρώμα δίνει στην ιστορία άλλον αέρα κι ενισχύει το κλίμα που παρουσιάζει το σενάριο. Η έκδοση, όπως οι προηγούμενες δύο, προσεγμένη σε μεγάλο βαθμό και πολυτελής. Στα έξτρα, ο αναγνώστης θα βρει δύο σκίτσα των νυφών, επιμελημένα από την Ειρήνη Σκούρα και την Δάφνη Κεσκινίδου.
  14. Indian

    HARD ROCK VOL. 2

    Έχει περάσει καιρός από τότε που είχα να διαβάσω τις περιπέτειες του Μάρκου (με εξαίρεση το πονηρό “Hard Porn”) κι αυτό το τευχάκι μού έκατσε μία χαρά. Το σενάριο εδώ περιγράφει την “ενηλικίωση” του χαρακτήρα, καθώς το αγόρι μας βρίσκεται στην Αθήνα κι έχει πιάσει επίσημα δουλειά. Ο αναγνώστης, μέσα από την πλοκή, θα πάρει μία γεύση από την καθημερινότητά του, η οποία θα εστιάσει στην ερωτική του ζωή. Ο δημιουργός νομίζω ότι έχει αποδώσει τον Μάρκο να βρίσκεται στο μεταίχμιο της ωριμότητας. Είναι φανερό ότι έχει κάνει λάθος επιλογές, αλλά πλέον είναι περισσότερο συνειδητοποιημένος και ζυγίζει καλύτερα τα γεγονότα. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν αρκετοί νέοι χαρακτήρες που τον πλαισιώνουν κι έχουν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, πάντα κατάλληλες για το κλίμα της σειράς. Επίσης μου άρεσε πολύ που ο Tasmar κάνει πάμπολλες αναφορές στα αγαπημένα μας κόμικς και στην όλη κουλτούρα που τα διέπει. Πάντα βρίσκω συμπαθείς τις ιστορίες κόμικς που μιλάνε για κόμικς. Το φινάλε ουσιαστικά είναι η αρχή ενός νέου έρωτα και μας αφήνει με την περιέργεια για την εξέλιξη της συνέχειας. Εν κατακλείδι, να πω ότι μου άρεσε αρκετά η ιστορία, όχι όμως όπως τα πρώτα KRAK, όπου η παρέα ήταν στην εφηβεία της. Πιστεύω ότι έβγαζε περισσότερη πλάκα τότε. Όπως και να έχει, εμπιστεύομαι τον δημιουργό και είμαι σίγουρος ότι δεν θα μας απογοητεύσει. Στον εικαστικό τομέα δεν βλέπουμε τρομερές διαφορές από την προγενέστερη σειρά. Το σχέδιο είναι λιτό κι απέριττο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι αποκόπτει τις λεπτομέρειες. Και φυσικά είναι γελοιογραφικό κι απελευθερωμένο. Το χρώμα δεν υπάρχει, γεγονός το οποίο δεν με ενοχλεί καθόλου. Απεναντίας, νομίζω ότι του πάει η διαβάθμιση του άσπρου-μαύρου και το υπέροχο μελάνωμα που έχει γίνει. Η έκδοση της JEMMA είναι ικανοποιητική. Το εξώφυλλο αποτελείται από παχύ χαρτί και το δέσιμο με καρφίτσα δείχνει ανθεκτικό. Το μέγεθος είναι χορταστικό, αλλά προσωπικά θα το ήθελα πιο μικρό, ίσως στο μέγεθος του KRAK. Το σχέδιο και οι διάλογοι δεν δικαιολογούν μία, τέτοιου μεγέθους, έκδοση, η οποία αν ήταν στις κλασικές διαστάσεις, θα ταίριαζε όμορφα μαζί με τα υπόλοιπα τεύχη. Στο σαλόνι του τεύχους, ο αναγνώστης θα βρει μία έγχρωμη αφίσα διπλής όψης με τους πρωταγωνιστές της σειράς. Το τεύχος θα κλείσει με μία έγχρωμη και μονοσέλιδη ιστορία, αφιερωμένη στον έτερο χαρακτήρα που γέννησε το KRAK, το Γώγο, τον οποίο δεν περίμενα ποτέ να με συγκινήσει, αλλά τελικά…το κατάφερε.
  15. Indian

    1800

    Το πόνημα του Θανάση Καραμπάλιου συνεχίζεται το ίδιο αξιόλογα και μας προσφέρει πολλές στιγμές έντασης και συναισθηματικής φόρτισης, με φόντο τα χρόνια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα. Στο σενάριο, το τιμόνι του (συμ)πρωταγωνιστή το κρατά η Ελένη, η γυναίκα του Καραμάνου, η οποία δείχνει θάρρος και μεταμορφώνεται σε τραγική φιγούρα. Ο δημιουργός φροντίζει να μας διηγηθεί σκηνές από την ζωή και των υπολοίπων μελών της οικογένειας (σίγουρα όχι ευχάριστες) και τραγικότερος όλων ο ίδιος ο Καραμάνος, ο οποίος χάνει πολλά και προσπαθεί με όποιο μέσο διαθέτει να αποκαταστήσει τις ισορροπίες και να ενώσει ξανά την φαμίλια του. Στην πλοκή θα μεταφερθούμε σε διάφορα σημεία και θα γνωρίσουμε την σκληρότητα που επιδεικνύουν μερικοί, μία πρακτική επικρατούσα εκείνη την εποχή. Παράλληλα, θα μάθουμε αρκετά για το παρελθόν του κεντρικού πρωταγωνιστή και τον τρόπο που εκείνος γνωρίστηκε με την γυναίκα του. Το φινάλε αυτού του μέρους είναι θλιβερό, ενώ ταυτόχρονα μας υπόσχεται περισσότερες συγκινήσεις, μιας κι έχουν μείνει ακόμα μέτωπα ανοιχτά. Κι όπως πολύ σωστά το έθεσε ο Γιάννης Κουκουλάς, η ιστορία είναι ένα "γουέστερν" που διαδραματίζεται στην τουρκοκρατία κι εκτός από δράση, ο αναγνώστης λαμβάνει πολλές κι εμπεριστατωμένες πληροφορίες για την περίοδο εκείνη, διανθισμένες με την τότε ντοπιολαλιά. Πολλά μπράβο, λοιπόν, στον Καραμπάλιο κι εύχομαι η ιστορία του να συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό. Το σχέδιο δεν υστερεί στο ελάχιστο έναντι του σεναρίου. Είναι πολύ παραστατικό, καθαρό κι αφήνει χώρο στην λεπτομέρεια. Το μεγάλο μέγεθος του άλμπουμ φροντίζει γι'αυτό. Ικανοποιημένος είμαι κι από τα ζεστά, γήινα χρώματα. Η έκδοση έχει χαρακτηριστικά άλμπουμ BD. Υπάρχει γερό δέσιμο και καλής ποιότητας χαρτί που μας χαρίζει μία εξαιρετική εκτύπωση. Στα εξτραδάκια ο αναγνώστης θα διαβάσει ένα απόσπασμα από ένα παραδοσιακό μοιρολόι, ενώ εσωτερικά του οπισθόφυλλου υπάρχει σχετική βιβλιογραφία, καθώς και γλωσσάρι λέξεων της εποχής, που "ακούστηκαν" μέσα στο κόμικ.
  16. Στην ιστορία "Μεγάλοι μπελάδες", ο Κύρος κατασκευάζει έναν βοηθό τεραστίων διαστάσεων για να τον βοηθήσει να τοποθετήσει έναν φάρο στο ψηλότερο κτίριο της Λιμνούπολης. Δυστυχώς δεν είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, αλλά οφείλουμε να τον εντάξουμε στις εφευρέσεις του.
  17. @Valtasar Ανέβηκε. Τυχεροί ήμασταν που δεν το είχα στείλει για ανακύκλωση.
  18. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα τεύχος της σειράς που έχει μερικές διαφοροποιήσεις από τα υπόλοιπα. Το κυριότερο είναι ότι έχει άλλες διαστάσεις. Αυτό είναι 14,5x20.5. Η εκδοτική είναι η Modern Times, οι σελίδες του είναι 20 και το ISBN του είναι: 978-960-441-580-9. Όλες οι πληροφορίες της έκδοσης βρίσκονται στο οπισθόφυλλο, ενώ στα εσώφυλλα υπάρχουν μόνο διαφημίσεις άλλων περιοδικών της εκδοτικής. Παραθέτω και δύο σελίδες από το εσωτερικό για να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα.
  19. Από την ιστορία "Το μουσικό καύσιμο", μάς έρχονται τρεις εφευρέσεις του Κύρου. Πρόκειται για: Άμαξα-μινιατούρα και υγρό επαναφοράς αντικειμένων στις φυσιολογικές τους διαστάσεις Ράβδους εντοπισμού κοριών Φούντα σκούφου που κρύβει τροχό κοπής
  20. #107 #108 Μεταφέρθηκαν στη βάση δεδομένων
  21. Κάθε φορά που κατεβαίνω στο χωριό δεν ξεχνάω να προμηθεύομαι το Αστεράκι. Αυτή την φορά στάθηκα τυχερός και βρήκα το αμέσως επόμενο τεύχος. Έτσι, το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #171 βρίσκεται κοντά μας. Ας βάλουμε και το ολοσέλιδο κόμικ που περιέχεται στο εσωτερικό. εξώφυλλο/οπισθόφυλλο ανέβηκαν στη βάση
  22. Ήμουν 100% σίγουρος ότι το βίντεο και οι αναφορές στο Μίκυ Μάους, από τα χεράκια του μερακλή Γιώργου, θα ήταν εξαιρετικά και επιβεβαιώθηκα πλήρως! Εκπληκτική δουλειά φίλε. Συνέχισε έτσι και περιμένουμε με ανυπομονησία κι άλλα τέτοια διαμαντάκια!
  23. @Mandrake Οπότε μία μεγάλη απάτη ξεσκεπάστηκε!
  24. @Mandrake Δυστυχώς δεν έχω λογαριασμό στο FB για να ρωτήσω. Πάντως στις διαφημίσεις του Κυριακάτικου Θέματος κάθε εβδομάδα, δεν φαίνεται να αναφέρουν κάτι. Λογικά θα το σταμάτησαν. Δεν πιστεύω να μην έβγαλαν του Νοεμβρίου και να βγάλουν του Δεκεμβρίου. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις. Ούτως ή άλλως δεν βγήκε ούτε του Ιανουαρίου το σημειωματάριο και ξεκίνησε από τον Φεβρουάριο. Όχι ότι έλεγε και πάρα πολλά, απλά χαλάει την σειρά.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.