JUDGE DREDD: ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΝΤΡΕΝΤ - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

[nikolas12]

  

 

Από την εκδοτική:

 

Ο Δικαστής Ντρεντ είναι ο υπέρτατος εκπρόσωπος του νόμου στη Μέγκα Σίτι Ένα, τώρα όμως φαίνεται πως έφτασε το τέλος —πρέπει να αντιμετωπίσει τους Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης! Ευτυχώς, βρίσκει έναν απρόσμενο σύμμαχο στο πλευρό του, τον αλλόκοτο καουμπόυ φονιά, Ίκαμποντ Άζραελ.

Η επική περιπέτεια της χρονιάς έφτασε, καθώς ο Ρομπ Ουίλιαμς (Judge Dredd: ΕΛΕΓΧΟΣ) ενώνει τις δυνάμεις του με τον Χένρυ Φλιντ (Judge Dredd: The Small House) και τον Κόλιν Μακ Νιλ (America) για τη δημιουργία αυτής της συγκλονιστικής περιπέτειας, με τους αγγελιοφόρους της Τελικής Κρίσης να συγκρούονται με τον πιο σκληροτράχηλο Δικαστή της Μέγκα Σίτι Ένα. Στην έκδοση περιλαμβάνονται και οι ιστορίες-επίλογοι από τους Ρομπ Ουίλιαμς, Μπου Κουκ και Νταν Κόρνγουελ.

 

Η ιστορία:

 

  

 

Πως θα ήταν η Αποκάλυψη του Ιωάννη αν συνέβαινε στο δυστοπικό μέλλον του Δικαστή Ντρεντ; Λίγους μήνες μετά την πρώτη καραντίνα και την πανδημία, ο Rob Williams (συγγραφέας και του Judge Dredd: Έλεγχος που επίσης έχει εκδώσει στα ελληνικά ο Μικρός Ήρωας) αποφάσισε να δημιουργήσει μια σχετική ιστορία (νομίζω αρκετά επηρεασμένη και από την εποχή του ιού), η οποία εν πολλοίς βασίστηκε και στην Αποκάλυψη, ένα θέμα που έχει εμπνεύσει πολλούς δημιουργούς από βιβλία μέχρι σειρές και ταινίες.

 

  

 

Εν προκειμένω ο Ντρεντ και άλλοι δικαστές βλέπουν τον πλανήτη να καταστρέφεται αργά και σταθερά, αφού απέναντι του θα βρεθούν οι καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. Πείνα, Λοιμός, Πόλεμος και φυσικά Θάνατος. Αυτές οι απειλές έρχονται στη Γη με πολύ περίεργες και ιδιόρρυθμες μορφές και προκαλούν απίστευτα προβλήματα στους κατοίκους της. Οι μορφές τους είναι τρομακτικές και τερατώδεις και ο Ντρεντ πρέπει να βρει μια λύση ταξιδεύοντας από τον έναν Καβαλάρη στον άλλον βρίσκοντας παράλληλα συμμάχους για να τους σκοτώσουν.

 

  

 

Ένας εξ αυτών είναι και ο Ίκαμποντ Άζραελ, ένας καουμπόυ δολοφόνος, ο οποίος όμως μας αποκαλύπτεται ότι έχει ένα πολύ ενδιαφέρον backstory. Η ιστορία μπαίνει κατευθείαν στο ψητό και στις σχεδόν 100 σελίδες της έχει πολύ καλή ροή και αφήγηση ενώ το σχέδιο είναι πραγματικά εντυπωσιακό αποδίδοντας άψογα το δυστοπικό μέλλον και ταυτόχρονα την τεράστια απειλή που αντιμετωπίζει το ανθρώπινο είδος. Επίσης η έκδοση περιλαμβάνει και δύο συμπληρωματικές ιστορίες που λειτουργούν ως επίλογος της κύριας ιστορίας, οι οποίες έχουν ωραίο σχέδιο αλλά σεναριακά τις βρήκα αδιάφορες.

 

Η έκδοση:

 

 

Το κλασικό 21 X 28 του Μικρού Ήρωα σε μέγεθος, στο εσωτερικό δουλεύει η γνωστή ομάδα με τον Γαβριήλ Τομπαλίδη στη μετάφραση, την Τίνα Χελιώτη στο graphic design και lettering και τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά στην επιμέλεια, η ποιότητα του χαρτιού και της εκτύπωσης είναι πολύ καλή. Θεωρώ πως τελικά η εκδοτική πόνταρε στον Dredd μετά τον ΜΠΛΕΚ επειδή είχε αρκετά καλό score δημοτικότητας στις δημοσκοπήσεις που έκανε και απ' όσο φαίνεται μάλλον δουλεύει αφού λίγο πολύ έχει κάνει ήδη τρεις αυτοτελείς εκδόσεις. Αν συνεχίσει τις καλές επιλογές ιστοριών, δεν βλέπω λόγο να μην έρθουν σύντομα ακόμα περισσότερες. Καλό διάβασμα σε όλους  

[daredevil21]

Τον τελευταίο καιρό έχω κάνει ένα διάλειμμα από τα marvel (κυρίως) κόμικ και ο μικρός ήρως έχει την τιμητική του, καθώς έχω αποκτήσει 4 - 5 εκδόσεις του μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τον δικαστή και η ανάγνωση του τόμου έγινε μέσα σε μία μέρα, ωστόσο από την μέση σχεδόν και έπειτα ένιωθα πως αυτό που διαβάζω είναι εντελώς διαφορετικό από τα γούστα μου. Δεν μπορώ να παραβλέψω ωστόσο την φοβερή έμπνευση να βασιστεί η κύρια ιστορία στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Η έκδοση φυσικά στα γνωστά της στάνταρ με καλό χαρτί και χορταστικό μέγεθος. Δεν μου κάνει καμία εντύπωση που έχει αντέξει 40 και παραπάνω χρόνια και έχει συνεχώς νέο κοινό. Ένιωσα μία απογοήτευση, καθώς είχα ενθουσιαστεί όταν απέκτησα τον τόμο και σαν προσωπικό συμπέρασμα θεωρώ πως η ενασχόληση μου με τον δικαστή Ντρεντ θα σταματήσει εδώ.

Επεξεργασία Μαίου 21, 2024 από daredevil21

[ProfPhillipMortimer]

Είναι θέμα προσωπικού γούστου, πάντως όντως τα κομικ του 2000ad έχουν ένα δικό τους τελείως προσωπικό στυλ storytelling.

 

Υπερσυμπυκνωμένη ιστορία, με πολλούς διαλόγους, λίγο ρηχό σενάριο, πολλή βία και συνήθως εξαιρετικό σχέδιο.

 

Και εμένα δεν είναι το αγαπημένο μου αλλά πολλές φορές υπάρχουν ιστορίες που με εκπλήσσουν ευχάριστα.

 

Εξάλλου πολλοί αγαπημένοι δημιουργοί ξεκίνησαν την καριέρα τους από το 2000ad και το Δικαστή Ντρεντ.

[Guts]

Με είχαν τρομάξει λίγο οι κακές κριτικές που διάβαζα στο διαδίκτυο, αλλά επειδή γουστάρω Dredd χωρίς να είμαι πολύ απαιτητικός

απ'τα σενάρια, γνωρίζοντας το στυλ και το ύφος της σειράς, τελικά αγόρασα το κόμικ.

 

Μπορώ να πώ οτι σεναριακά και σχεδιαστικά μου φάνηκε μια χαρά.

Είναι στο ίδιο επίπεδο με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ της εκδοτικής, και προσωπικά το συγκεκριμένο μου άρεσε λίγο παραπάνω

γιατί η υπόθεση των 140 σελίδων (που θεωρείται μεγάλο για κόμικ Dredd) έχει καλή κλιμάκωση και σε συνδυασμό με το όμορφο σχέδιο δημιουργούν μια χορταστική - απολαυστική ιστορία.

 

 

[Indian]

16 ώρες πριν, Guts είπε:

Με είχαν τρομάξει λίγο οι κακές κριτικές που διάβαζα στο διαδίκτυο, αλλά επειδή γουστάρω Dredd χωρίς να είμαι πολύ απαιτητικός

απ'τα σενάρια, γνωρίζοντας το στυλ και το ύφος της σειράς, τελικά αγόρασα το κόμικ.

 

Το έχω παρατηρήσει κι εγώ. Όταν ξεκινάω να διαβάζω ένα κόμικ, έχοντας χαμηλές προσδοκίες, συνήθως το απολαμβάνω.

 

 

[Guts]

38 min ago , Indian said:

 

Το έχω παρατηρήσει κι εγώ. Όταν ξεκινάω να διαβάζω ένα κόμικ, έχοντας χαμηλές προσδοκίες, συνήθως το απολαμβάνω.

 

 

Ναι ισχύει αυτό που λές.

Η αλήθεια είναι οτι για το ''Τέλος των ημερών'' δεν υπάρχουν πολλές κριτικές στο νετ, απλά απο 2-3 διαφορετικές πηγές έβγαινε η εικόνα οτι το κόμικ είναι κάτω του μετρίου.

Το κόμικ για εμένα πέρα απ'τον πολύ όμορφο σχεδιασμό - χρωματισμό, σεναριακά είναι ένα μέτριο story Dredd το οποίο όμως κερδίζει το ενδιαφέρον και είναι αρκετά ψυχαγωγικό.

 

Επεξεργασία Ιουλίου 11, 2024 από Guts

[Indian]

Ήρθε η ώρα που διάβασα το τρίτο, κατά σειρά, άλμπουμ του Δικαστή και μπορώ να πω ότι έχω την αίσθηση ότι επιστρέφουμε, τεχνικά, στο πρώτο.  

 

Το σενάριο στην κεντρική ιστορία διαχειρίζεται μία εξαιρετική ιδέα, αυτή του μύθου των 4 καβαλάρηδων της Αποκάλυψης, ο οποίος αναμφισβήτητα αποτελεί έναν από τους πιο μακάβριους κι απαισιόδοξους θρύλους που έχουν διατηρηθεί και τον μεταφέρει στο ακόμα πιο δυστοπικό σύμπαν του Ντρεντ. Μία κίνηση που απαιτεί συγγραφική ευφυΐα και θράσος.

 

Γι' ακόμα μία φορά ο Ντρεντ δεν μονοπωλεί το ενδιαφέρον καθώς πλαισιώνεται από αρκετούς χαρακτήρες, εξίσου σημαντικούς και δυναμικούς. Ο σεναριογράφος δεν διστάζει να "σκοτώσει" πολύ κόσμο, αλλά και να "τσαλακώσει" υπερβολικά τον Δικαστή. Με την ελάχιστη εμπειρία μου στις ιστορίες του, δεν θυμάμαι να έχει άλλοτε υποστεί τέτοια ταλαιπωρία!

 

Και πάμε τώρα στα αρνητικά. Όπως και στον "Έλεγχο", έτσι κι εδώ εντοπίζουμε θέμα στην σκηνοθεσία. Η αφήγηση και οι εναλλαγές των σκηνών σε πολλά σημεία γίνονται άτσαλα κι απότομα, με αποτέλεσμα να διερωτώμαι πώς φτάσαμε από το ένα γεγονός στο άλλο. Με αυτόν τον τρόπο δυσκολεύεται η ανάγνωση, μιας και μία τέτοια θεματολογία απαιτεί πιο ντελικάτους χειρισμούς.

 

Το φινάλε το βρήκα κάπως υπερβολικό, ενώ δεν παραλείπεται η αναφορά στον "Ψυχρό πόλεμο". Γενικά ήταν ακόμα μία βαριά ιστορία, κατάλληλη για πιο "ψαγμένους" αναγνώστες.  

 

Το σχέδιο, μουντό μέχρι εκεί που δεν πάει, ενισχύει το post-apocalyptic σενάριο, και μας ψυχοπλακώνει ακόμα περισσότερο! Κάποια καρέ ήταν εξαιρετικά, αλλά κάποια άλλα ήταν παραφορτωμένα.

 

Η δεύτερη ιστορία, με τίτλο "Εννέα το κρατούμενο", εκτυλίσσεται μετά το τέλος της προηγούμενης περιπέτειας κι ενώ είναι μικρή σ' έκταση, προσωπικά με κράτησε και την εκτίμησα.

 

Ο Ντρεντ αναρρώνει, την ίδια ώρα που η Μέγκα Σίτυ 1 μετράει τις πληγές της. Το σενάριο θέτει πολλά ηθικά διλήμματα, ενώ η γενική ιδέα στηρίζεται στο ρητό: "Όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μία φυλακή". Το φινάλε δεν βάζει κατακλείδα, αλλά αφήνει να εννοηθούν πολλά. Πολύ όμορφη προσθήκη, λοιπόν! Το σχέδιο είναι πιο καθαρό, λίγο πιο φωτεινό και διατηρεί το φουτουριστικό του στυλ.

 

Το άλμπουμ θα ρίξει την αυλαία του με μία ακόμα πιο σύντομη ιστορία, υπό τον τίτλο "Σκοτώνουν τα άλογα που μιλάνε σωστά?". Πρόκειται για ένα σενάριο που τοποθετεί στο τιμόνι του πρωταγωνιστή το ομιλόν άλογο του Ίκαμποντ Άζραελ, του λιγομίλητου "κάου μπόυ" που είδαμε στην κεντρική ιστορία. Έχουμε να κάνουμε με μία γρήγορη και κάπως ακαταλαβίστικη πλοκή, που προσωπικά δεν μ' ενθουσίασε. Σκηνές δράσης υπήρχαν, αλλά δεν ήταν επαρκείς για να εξάψουν το ενδιαφέρον. Το δε φινάλε ήταν γλυκόπικρο και κάπως επίπεδο. Αντιθέτως, το σχέδιο ήταν πιο ενδιαφέρον, αν κι εδώ επικρατούσε η κλασική μουντάδα.

 

Ακόμα μία φορά έχουμε να κάνουμε με μία έκδοση αριστουργηματική, όπως κι όλες οι άλλες της άτυπης σειράς. Η ποιότητα του χαρτιού στο εσωτερικό και στο εξώφυλλο είναι υποδειγματική, καθώς επίσης και η κόλληση της ράχης. Αυτή την φορά, εκτός από τα καθιερωμένα συνοδευτικά άρθρα του Γαβριήλ Τομπαλίδη που φέρουν χρήσιμες πληροφορίες για την ορθή ανάγνωση της ιστορίας, στο άλμπουμ βρίσκουμε μία art gallery 5 σελίδων, για να ακολουθήσουν 3 σελίδες με την περίληψη των πράξεων του σεναρίου της κύριας ιστορίας. Το συνοδευτικό υλικό ολοκληρώνεται με μία σελίδα με τις βιογραφίες των συντελεστών.